เพชรพระอุมา เล่ม3 ไพรมหากาฬ

558

มนั ตกลงมาไหวกระจดั กระจาย หญงิ สาวลดลําไฟตามติดลงมาทนั ที แลวก็จับอยทู ภ่ี าพอันชุลมนุ
ภาพหน่งึ ในกองเถาเครือท่ไี มทบึ นัก

สัตวสองชนิดลักษณะใกลเคียงกนั กําลังฟดกนั กลมอยา งดเุ ดือด หลอนอทุ านออกมา
อยา งตนื่ เตน

“ตัวอะไรนะ?”
“หัวขโมยประจําปา ดวยกนั ทงั้ คทู เี ดยี ว”
รพินทรบอกปนหวั เราะ ชว ยสาดไฟไปจบั อีกดวงหนึ่ง อารมณด ุเดือดโกรธแคนของการ
ววิ าท ทาํ ใหท งั้ สองสตั วย ังไมไ ดสนใจกบั แสงสวางอนั จูโจมนัน้ คงต้งั หนา ตงั้ ตาฟด กนั ตดิ พันอยู
เชนนัน้
“ชะมดแผง กับแมวปา สงสัยวาจะข้ึนไปเจอเอาไขนกหรือลกู นกออนๆ ในรงั บนกงิ่
มะกอกนั่นเขา พรอ มๆ กนั แลวก็ทําสงครามแยงเหย่อื ”
ดารนิ ขยับปนลกู กรดดว ยสญั ชาตญาณ แตแลวกช็ ะงกั ลง จองมองดภู าพการตอสขู องสอง
สัตวเลก็ นัน่ เฉย อดึ ใจเดียวมนั ท้งั สองก็รูตวั ถึงการถูกไฟฉายสอ งมาจับ ผละออกจากกันหนั มามองสู
ไฟ เห็นดวงตาแดงเรืองดว ยกนั ทงั้ คู แลวกแ็ ยกกนั เผนหนี หลบหายเขาไปในพุมไมตวั ละทางอยา ง
รวดเรว็
“ใจหายหมด ทแี รกไดย ินเสยี งบนก่ิงไม นกึ วาเสือดาว”
หญิงสาวพดู ปนหวั เราะตน่ื ๆ แลวถอนใจเฮอื ก
“เราต้งั แคมปก นั อยทู น่ี ่ี มนั ไมน า จะกลา เขา มาปวนเปย นใกลๆ เลย”
“เจา พวกชะมด นางเหน็ แมวปา หมาไม หรอื สตั วป ระเภทกินเน้ือตวั เล็กๆ ทปี่ นตน ไม
เกง มันไมคอยจะกลวั คนนกั หรอกครบั เพราะนสิ ัยข้ีขโมยของมนั นน่ั แหละ มันรวู า มนั ยองไตไ ป
บนตน ไมค งไมมใี ครทําอะไรมันได เผลอๆ เขา มาขโมยเนือ้ ท่ีรมควนั ยางบนรานในแคม ปก็เอา ถา
อยากจะยิงละกส็ ง ไฟตามก่ิงไมใหด ี ประเดย๋ี วกไ็ ดย ิง แถวนี้ชุมมาก แตย งิ ไดก ็ไมม ีประโยชนอ ะไร”
หลอนสองไฟเลนอยา งปราศจากความหมายอีกครัง้ กราดสูงตา่ํ ไปรอบๆ แลวกไ็ ปพบกับ
ดวงตาอีกคหู นง่ึ สะทอนตอบแสงไฟมาจากซมุ ระดับเดยี วกนั กบั พนื้ ดนิ อีกตอนหน่งึ หา งออกไป
ประมาณ 30 เมตร ตาคูน ้นั จอ งสไู ฟอยเู ชน นัน้ เปน เวลาอดึ ใจใหญโดยไมขยบั เขย้อื น
“นกกินยุง”
เสียงรพนิ ทรบ อกมาเบาๆ เมอื่ หลอนชาํ เลอื งมาทางเขาเหมอื นจะถาม
“ตวั ไมโตนกั หรอก ขนาดนกเขาใหญเทา นน้ั ทีใ่ นเวลากลางคืนเดอื นหงายๆ มันชอบเกาะ
ก่งิ ไม รอง ‘จก ๆๆ’ เปน จังหวะยงั ไงละครบั ”
“ตาสตั วท่สี ะทอนแสงไฟใหเราเหน็ พอจะมหี ลกั สังเกตไดบางไหมวา มนั ควรจะเปน
สัตวอะไร ชนดิ ใด”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

559

“ก็พอมหี ลกั ใหส ังเกตไดกวา งๆ อยา งนคี้ รับ คอื ถา สตั วประเภทกินหญา เชนววั หรือเกง
ตาของมันจะออกเขยี ว หรอื ฟา สว นสตั วป ระเภทกนิ เนอ้ื ก็มกั จะสะทอ นตอบแสงไฟเปนสแี ดง
สวนทจ่ี ะคะเนใหช ดั ออกไปวาเปน สตั วอะไรนั้น ก็อาศยั ความชาํ นาญและลักษณะพนื้ ท่ี หรอื ระดบั
ทเี่ ราสอ งไปพบ ตลอดจนชว งกวางของลูกตา สมมตงิ ายๆ เชน ถาตาแดง ชว งตากวา งพบในระดบั
พ้ืนดนิ สูงประมาณไมเกินสฟ่ี ตุ เรากส็ ันนษิ ฐานไดท นั ทวี า มนั เปนเสือ กอ นอื่นกค็ วรคิดวาเปน
ลายพาดกลอน เพราะนสิ ัยของมนั ชอบเดนิ อยูตามพนื้ ดนิ แตถาพบบนทีส่ งู เปน ตน วากิง่ ไม ก็
สันนิษฐานวาเปนไอด าํ หรอื ไอดาว ตาในลักษณะเดยี วกัน ทดี่ วงเลก็ กวา ชว งแคบกวาก็อาจเปน
พวกชะมด อเี หน็ หมาไม ลงิ ลม แมวปา หรอื เสือขนาดเล็กสองสามชนดิ ตาสเี ขยี วฟา ถา เตยี้ มากก็
ควรจะเปน กระจง สงู ขึ้นมาอีกนดิ กเ็ ปนเกง หรือลูกกวาง และถา สงู มาก ถาไมววั แดงกก็ ระทงิ นกที่
หากนิ กลางคืน ทุกชนดิ ตาลวนสะทอนแสงตอบไฟฉายทัง้ นั้น ถา ไมส ังเกตใหด อี าจเขา ใจเปน สตั วส ่ี
เทาไปกไ็ ด”

“แลว วธิ ีฟงการเคลือ่ นไหวของมันละ ไดย ินเฉพาะการเดินหรอื เคลื่อนที่ของมัน เราจะรู
ไดยงั ไงวา มนั เปน สตั วอ ะไร”

“อนั น้อี ธบิ ายยากครบั ใครกต็ ามท่ีตองการจะจับเสยี งการเคล่อื นไหวของสตั ว เพื่อจะใหร ู
ชนดิ ของมันชดั ออกไปนน้ั ตอ งมีประสบการณอ ยูบอยๆ จนเรียกวากลายเปนสัญชาตญาณไปทเี ดยี ว
จะต้ังเปน กฎหรือเปน หลักตายตัวลงไปไมไ ด ยกเวน สัตวบ างชนดิ เปน ตน วา ชา ง เพราะชางตัวโต
เวลาเดินกม็ ักจะระกิ่งไมลเู ปน ทางไปทีเดยี ว มเี สียงใหฟง ไดช ดั เจน ถงึ งน้ั ก็ตามปะเหมาะบางทีชา งก็
เดินยองเขา มาทางดานหลงั เราโดยไมรตู วั เหมือนกนั ในกรณที ภี่ ูมิประเทศเปนปาโปรงไมม พี มุ ไม
หนาแนน และเปน พน้ื ดินแข็งเกล้ยี งๆ โดยไมมเี ศษกงิ่ ไมร ว งอยู ตามปกติแลว ชา งเปน สัตวทม่ี ีฝเ ทา
เดินเบามาก นอกจากตวั ของมนั ที่ไประกง่ิ และพมุ ไม อนั เนอ่ื งมาจากความใหญโตเกะกะ สว นสตั ว
ประเภทท่ีเทา เปน กบี เวลาวง่ิ ถา หชู ํานาญก็พอจะบอกไดว าเปน สัตวก บี ประเภทไหน โดยอาศัยฟง
จากเสยี งหนักเบา และเสียงควบของมัน เสยี งขบเคย้ี วอาหารอยา งหนงึ่ เสยี งกนิ นํา้ อีกอยางหนง่ึ
นอกจากนน้ั ก็เปน เสียงหายใจ เสยี งสะบดั ตัว แกวงหาง หรือเอาลําตัวเสียดสีกับตน ไมเ หลานี้ ลว น
บอกชนิดของสัตวไ ดท ง้ั สิ้น แตต อ งหมายถึงวา ผูฟง เคยชินเสียจนเปน สญั ชาตญาณอยา งที่ผมบอก
แลว แตถงึ อยา งนั้นกย็ งั ไมร อ ยเปอรเซน็ ตน กั ผมเองกเ็ คยคะเนชนิดของสัตวผิดอยบู อ ยๆ โดยอาศัย
จากการฟงเสยี งนี้ เรอ่ื งของการลาสตั ว หรือวิชาพรานสอนกนั โดยทฤษฎีไมไดผ ลนักหรอกครบั
นอกจากประสบการณที่คุนเคยอยูบ อยๆ อยา งคุณหญิงเปน ตน ถามีโอกาสเขาปา ลาสัตวร วมอยกู ับ
พรานทชี่ าํ นาญดีดว ยตนเองแลว ผมก็กลาทา พนันไดว า คุณหญิงไมม ีทางท่ีจะเขยี นออกมาเปน
วทิ ยานิพนธหรือตาํ ราสอนใครโดยทฤษฎใี หไดผลได นอกจากจะโมเมโกหกเอา”

หลอนหัวเราะออกมาเบาๆ พยกั หนา เนบิ ๆ
“ถาจะจรงิ นะ มา ยงัน้ ใครๆ ท่คี ิดจะเดนิ ปาหรือลา สตั ว ก็ควรจะเรยี นเอาไดจ ากตาํ รา แลว
กไ็ มจาํ เปน จะตองจางพรานใหเสียเงนิ เปลา ๆ แตน กี่ เ็ หน็ ตอ งพงึ่ พรานกนั ทุกครั้งไป แปลวาทบี่ รรดา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

560

ผูอวดอางตนเปนพรานใหญท ง้ั หลาย เขยี นตําราการลา สัตวไว เปนตน วา ลาเสอื จะตอ งทาํ อยางนน้ั
ลาชางจะตอ งทาํ อยา งนี้ อปุ นิสัยใจคอของสตั วปาแตล ะประเภท และอะไรตออะไรจิปาถะก็ลวน
เปน เรอ่ื งไมจ รงิ ทัง้ นัน้ สิ คุยโมกนั ไปงน้ั เอง?”

“มันกพ็ ดู ยาก มีความจริงอยขู อ หน่ึงท่ผี มกลารบั รองไดก็คอื ไมเคยมีพรานอาชีพแทๆ คน
ไหนเปน นกั เขยี นตํารา แมจ ะเปน ตําราลา สตั ว, เทา ๆ กบั ทีน่ กั เขยี นอาชีพแทๆ กไ็ มเคยเปน พราน
สวนมากเปน เพยี งแตน ักนยิ มไพรสมคั รเลน ทเ่ี ขยี นกันขนึ้ ไวเกย่ี วกบั เรอ่ื งน้ี เพราะฉะนนั้ จึงไมม ี
ตําราเก่ียวกบั สตั วป า หรอื วธิ ีลา สตั วปาทีถ่ กู ตอ งสมบูรณเ กดิ ขึน้ ได อยางผมเปน พรานอาชีพ จะให
ผมเขยี นเปนตาํ ราขน้ึ ผมกเ็ ขยี นไมไ ด เพราะไมรจู ะเขยี นยังไง ไมร จู ะวางหลกั เกณฑแนน อน
ออกเปนทฤษฎตี ายตัวไดอ ยา งไรในเรือ่ งของปา อยา งไรกต็ าม เทา ๆ ท่ีเขาเขยี นๆ กนั ไวเ ปน สว นมาก
ก็พอจะใกลเคยี งความจรงิ อยบู างเหมือนกนั ครบั จะถอื เปน เรือ่ งเหลวไหลเสยี เลยกไ็ มได ในทาํ นอง
เดยี วกันกไ็ มส ามารถจะนํามาเปนบรรทัดฐานตายตวั ลงไป อยา งท่ผี มบอกมาแลวคือ มนั ลว นมี
ขอยกเวน หรอื กรณีพเิ ศษไดท ง้ั น้นั ”

แลวเขากห็ ัวเราะ
“ยกตวั อยา งงายๆ อยา งเสือทจี่ ดั วา เปน สัตวร า ยนากลัวทส่ี ดุ สําหรับนักเดนิ ปาทัง้ หลาย
บางตัวโผลมาเจอะกนั ประจนั หนา ผมตวาดทเี ดยี วเปด อา วไป บางตัวทงั้ ๆ ทข่ี ดั หา งนอน มนั กย็ งั
พยายามจะไตข ึน้ ไปเลน งานผมใหได อยา งนเี้ ปนตน แลว เราจะถอื เปน กฎแนน อนลงไปไดอยางไร
วา เสอื เปน สัตวข ้ีขลาดหรือสตั วท ี่กลา หาญกันแน พรานชาํ นาญทกุ คนไมก ลาท่จี ะยนื ยนั ให
หลักเกณฑตายตัวลงไปหรอกครับ มันแลว แตภ มู ิประเทศเหตกุ ารณและแตละกรณีไป หลักทีจ่ ะยดึ
ไดอยา งเดยี วกนั คอื สตอิ นั แนว แนมน่ั คง และปนเทย่ี งเทา นั้น นอกเหนือไปจากน้ี ก็ใหถ อื เปนความ
ชาํ นาญเฉพาะตวั ที่อธิบายกนั ไมไ ด ผมเองกไ็ มใ ชว า จะกลาหาญชาญชัยอะไร อนั ทจ่ี รงิ ผมกลัวสตั ว
รายทกุ ชนดิ นนั่ แหละ แตอาศัยทีถ่ ามนั จะเลน งานผม ผมมักจะรูตวั หลกี หลบ หรอื มฉิ ะนน้ั ก็สกัดกน้ั
มนั ไวไ ดท นั กอ นทม่ี นั จะทาํ อันตราย และไมวามันจะหนีไปทางไหน ถาตอ งการจะเอาตัวมนั ผมก็
สบื เสาะแกะรอยเอาจากหลกั ฐานที่มนั ท้งิ ไวต ามธรรมชาติของมัน วา กันตามจริงแลวก็ไมใ ชเ รอื่ ง
ลึกลับพิสดารอะไรเลย เปน ตรรกศาสตรธรรมดานเี่ อง ความจาํ เจทําใหเ คนเราเกดิ ความชํานาญ”
ดารินไอติดๆ กันอีกสองสามครง้ั หลอนเรม่ิ เปน หวดั แลว
“ฉันเหน็ จะตองไปนอนกอนละ”
“เชญิ ครบั ”
หญงิ สาวเดนิ กลับเขาไปในกระโจม รพนิ ทรกย็ อนกลบั ไปทกี่ ลมุ พรานพื้นเมอื งของเขา

ประมาณเทยี่ งคนื กวา เลก็ นอย เขาก็บอกแงซายใหไปปลกุ เชษฐากบั ไชยยนั ต ลุกขึ้นมากิน
ขา วตมกบ นายจา งท้งั สองออกมาสมทบดวยความเตม็ ใจ และรว มกนิ พรอ มท้งั สนทนาอยดู ว ย แต
ไมปรากฏเงาของดารนิ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

561

“ปลุกนอ ยแลว เหน็ บอกวา ไมค อยสบาย และไมห วิ ขอนอนตอ ”
พ่ชี ายของหลอ นบอก เม่อื รพินทรถามถงึ
“นา เสยี ดาย อตุ สา หเปน คนลงมอื ปรงุ ขา วตม เอง ไมลกุ ขน้ึ มาทานดว ย”
“ขาวตมกบหมอน้ี นอ ยเปน คนทําเหรอ?”
ไชยยนั ตซ ดโฮกๆ ดวยความเอรด็ อรอย เลิกค้ิวถามอยา งแปลกใจ
“ครับ ฝมือคุณหญิง ไมส งั เกตหรือครบั เครอ่ื งเคราออกครบ รสกเ็ ย่ยี ม ถาพวกผมทาํ กนั
คณุ ชายกับคณุ ไชยยนั ตเ หน็ จะกนิ ไมล งแน”
“เอ! นอ ยลุกมาชว ยทําขาวตม กบตอนไหนนี่ ก็ตอนหวั ค่ําเขา นอนพรอมๆ กนั นี่นา”
เชษฐากะพรบิ ตางงๆ
“พอคณุ ชายกบั คณุ ไชยยันตเ ขานอนสักครู ตอนที่พวกผมกําลังถลกหนงั กบกันอยู คุณ
หญิงควา ปน ออกมาไลยงิ บางครบั เหน็ บอกวา ราํ คาญเสยี งของมัน นอนไมหลบั แทนทจี่ ะยงิ ถูกบา ง
กลับสอยเอานกทึดทอื รวงลงมาตวั หนง่ึ ทา ทางหงดุ หงดิ ผมกเ็ ลยชวนใหม าชว ยทาํ ขา วตมกบ
อากาศมนั ชืน้ มาก คงจะถูกละอองฝน เลยทาํ ใหไมสบาย ชวยทําขา วตม เสรจ็ ก็เขานอนเลย”
“ผมกับไชยยนั ตหลบั สนทิ ไมไ ดย นิ เสียงปนเลย”
“ลูกกรดนะครบั ”
“ดีไมด ี คนื นีเ้ ลยจับไขใหญเสยี ก็ไมรู แลว พรงุ นี้ก็เสียฤกษ แทนทจ่ี ะตามไอแ หวง กนั ได
ตามท่ีกะไว”
ไชยยนั ตบ นอยา งวติ ก
“ตวั เปนหมออยูเ องปลอยใหไ มสบายมากกแ็ ยเตม็ ที แตอ ากาศท่นี ีค่ นื น้มี นั เลวจรงิ ๆ”
เชษฐาพดู เบาๆ
ขณะนนั้ ฝนเรมิ่ พราํ เปน ละอองหนายงิ่ ขน้ึ มเี สยี งลมพดั ปารอบดา นโยกไหวอยคู รืนครนั
และคอ ยๆ เขา ใกลมาเปน ลําดับ ก่งิ ไมร ว งหกั อยเู ปนระยะนาเกรงวา จะเกิดพายุ พวกลกู หาบถูกปลกุ
ใหต่ืนขนึ้ เพือ่ ยา ยขา วของสัมภาระเขาไปในทป่ี ลอดภัยและผูกควายไวใ หแ นน หนา อดึ ใจตอ มาฝนก็
ตกหนกั ชนิดลมื หลู มื ตาไมข นึ้ ฟาแลบคะนองกองอยูต ลอดเวลา
เชษฐาและไชยยนั ตควา เส้ือฝนออกมาคลมุ ตวั ชว ยพรานใหญค วบคมุ สง่ั งานพวกลกู หาบ
จนเปน ที่เรยี บรอ ยพอใจแลวกก็ ลับเขา ไปนอนตอ
ไฟทุกกองทพ่ี ยายามกอ ไวร อบนอกถกู ฝนดบั หมด นอกจากไฟสายฝนกองใหญกองเดียว
ซง่ึ บัดน้กี ็เพยี งแตคกุ รนุ เปน ถานแดงๆ เทา นั้น
ทุกคนหอตวั อยบู นเกวยี นที่คลุมไวดว ยผา ใบและพลาสตกิ นอนกนั อยา งเบียดเสียดยัด
เยยี ด พ้ืนดินปนหินเบือ้ งลา งนองเจง่ิ ไปดว ยนา้ํ บรเิ วณแคม ปทัง้ หมดถูกปกคลุมไปดวยความมดื มดิ
นอกจากภายในกระโจมเองก็ขลุกขลกั ไมน อยเหมือนกนั เพราะนาํ้ นองเจงิ่ เขามา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

562

กวาฝนทก่ี ระหน่ําหนกั จะหยดุ ลง กเ็ ปน เวลาประมาณตสี อง ทุกคนหลบั สนิท นอกจาก
พวกอยเู วรยาม กอนทพ่ี รานใหญจ ะลมตวั ลงนอนหลับไป เขาเหน็ เงาตะคมุ ของแงซายมายนื ยิงฟน
ขาวอยทู ายเกวยี น

“โขมดดงคงไมมาคนื น”ี้
ความเหน็ ของแงซายตรงกนั กบั ของเขา รพนิ ทรย กมอื ปด ปากหาว
“อยา ประมาท แตแ กไปนอนไดแ ลว แงซาย ตอนนี้เปนยามของจนั ”
แงซายผละหายไปในเงามืด คนื นั้นทุกสง่ิ ทุกอยา งผา นไปอยา งปกตเิ รียบรอยโดยไมเ กิด
อะไรขน้ึ จนกระทัง่ รงุ เชา

กวา จะเร่มิ ตน ออกเดินทางได กล็ วงเขาไปสามโมงเชา เพราะความขลกุ ขลกั อนั เกดิ จาก
ฝนเมื่อคืน และอากาศท่มี ดื สลวั มองไมเ หน็ แสงตะวัน นอกจากละอองหมอกหนาทปี่ กคลมุ ไปท่ัว
มองเห็นเบอ้ื งหนา ออกไปไดใ นระยะไมเ กิน 30 เมตร ดารนิ เหมาะสมแลวท่ีเปน แพทยด ว ยตวั เอง
เชาวันนส้ี ุขภาพของหลอนเรยี บรอยเปนปกติดีเหมอื นเดมิ แมว าในตอนกลางคืนทีแ่ ลวมา ทําทาจะ
ไมส บาย

ทิศทางเดินบายหนา ขนึ้ สงู เปน ลําดบั ท่ีสุดกม็ าเดินอยูบนสันเขาอยา งยาวเหยียด หมอกคง
ปกคลุมอยหู นาทึบเชน นั้น จนกระท่งั เกอื บเทีย่ งจึงเบาลงบาง พอจะสงั เกตเหน็ ภมู ิประเทศไดช ดั
รพนิ ทรสงพรานของเขาสองคนออกเดนิ นาํ หนา สํารวจทางไป เวน ระยะหางประมาณ 200 เมตร
เพราะอาศยั ดานชา งเปน ทางเดนิ ความทหี่ มอกลงจดั จนสังเกตเหน็ อะไรไมไดมาตลอดเวลาจนใกล
เทีย่ ง เกรงวา จะเดนิ สวนกบั โขลงชางเขา ในระยะกระชนั้ ชดิ เกนิ ไป ตลอดระยะทางไมป รากฏว่ีแวว
รอ งรอยของสัตวใ ดๆ ท้งั สิ้น นอกจากนกยูงที่ชุมมากเปนพเิ ศษ ซงึ่ มันจะตน่ื ตนใจเมือ่ ขบวนเกวยี น
เคลือ่ นผานเขาไปใกล บินพรวดพราดขนึ้ มาจากลานดนิ ในซมุ ไมทึบ ข้ึนไปเกาะอยบู นยอดไมสูงสง
เสยี งรอ งลนั่ เสียงไกป าขันแซไ ปหมด แตม องเหน็ ตวั นอกจากเสียงกระพอื ปกพบ่ึ พั่บอยูในพงทบึ
รอยเทาสัตวต า งๆ ตั้งแตหมปู า ขน้ึ มาจนกระทง่ั กระทงิ แลเหน็ กลาดเกล่อื นไปตลอดทาง ซง่ึ เปน รอย
ยา่ํ ไวเ มือ่ คืน แตรอยชางเปนรอยเกา

ปาสองฟากทางเต็มไปดว ยรวงผึง้ และกลว ยไมประเภทเอือ้ งและหวายสีสนั แปลกๆ ตา
ขึ้นอยูต ามคาคบไมใ หญแ ละซอกหนิ ผา งามสะพรง่ั ผิดไปจากปา ทุกตอนที่ผานมาแลว สลบั ไปกบั
เฟรน และเถาเครืออันสวยสด ราวกบั จะมใี ครมาแกลงแตง ประดับไว คณะนายจางทง้ั สามพากันชม
ภูมปิ ระเทศรอบดา นน้นั ดวยความต่ืนตาตนื่ ใจ แชมช่ืนเบิกบานข้นึ

“ทาํ ไมตาพรานของเราไมตงั้ แคม ปในภมู ปิ ระเทศอยา งนบ้ี างนะ จะไดมีความสุขหนอ ย
เพราะธรรมชาตงิ ามเหลอื เกนิ น่หี ยดุ พกั ตง้ั แคม ปแตล ะที หายใจแทบไมออก”

ดารินบนเบาๆ ขณะสูดลมหายใจเขา เตม็ ปอด เหลียวมองไปรอบดา นดวยอารมณท สี่ ดช่ืน
เปนครงั้ แรก นบั ตัง้ แตเ ขา ปา มา นกและผีเสอื้ หลากๆ สีพากันบนิ อยูก ลาดเกลอื่ น มธี ารนํา้ ตกเล็กๆ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

563

พุงออกมาจากเวงิ้ ชะวากผาทเี่ ห็นเขยี วชอุม สลบั ไปกับสี เหลอื ง แดง และมว งของดอกวา นชชู ออยู
สะพรั่ง

ระหวา งทขี่ บวนเกวยี นท้ังหมดกําลงั ลุยขา มลําธารตน้ื ๆ ใกลผาน้าํ ตก ดารินผใู ชกลองสอง
ทางไกลกราดดนู กกบั ผเี สื้อและกลวยไม ก็มาสะดดุ ชะงกั จบั ภาพนิง่ อยทู เ่ี งามดื คร้ึมทีค่ าคบไทรใหญ
ตนหนง่ึ ซึ่งเออื้ งผึง้ ออกชอ เหลืองอรามหา งประมาณ 80 เมตร ขณะนัน้ เกวยี นทกุ คนั หยดุ พกั ช่ัว
ระยะเวลาส้นั ๆ เพ่อื ใหควายหยุดด่ืมน้าํ

เสยี งอุทานเบาๆ ของหลอน ทําใหเ ชษฐากบั ไชยยันตผ ยู ืนอยบู นแอกเกวยี นใกลๆ หัน
ขวับมา

“อะไร นอย!”
ท้งั สองเสียงถามเปนเสียงเดยี วกนั
“กลองอนั นคี้ งไมหลอกตาแน...ในเงามดื ทคี่ บไมสูงรมิ ผานํ้าตกโนน นอ ยเห็นปากแดงๆ
แลว ก็ตาเขยี วๆ คูหน่งึ ”
“ฮา!”
ไชยยนั ตรองควากลอ งประจาํ ข้ึนมาสอ งตามโดยเรว็ เชษฐาก็เอากลองของตนสองดว ย
เปน เวลาเดียวกบั รพนิ ทรเดนิ ลยุ น้ําเขามาหา
“อะไรหรอื ครับ?”
“เสอื ดาํ !”
เชษฐาบอกดวยเสียงแผว เบา แลว เอากลอ งออกจากตา พยายามเพงดดู ว ยตาเปลาอกี คร้ัง
พลางสงกลองมาใหพ รานใหญ รพินทรจ อ งไปทางดา นทช่ี ้บี อกนน้ั ดว ยตาเปลา แลว ยม้ิ ออกมา
“ครับ! เขาละ ใครเปน คนเหน็ กอ นครบั นี่ ตาดีเหลอื เกนิ ระยะไกลออกอยา งนน้ั ”
“นอยสองกลองไปพบเขา โดยบังเอิญนะ หมอบน่งิ อาปากแดงแจอ ยูนน่ั เอง ไมยกั เผน
หน”ี
“ระยะมนั หา งมากครับ และมนั ไมค ดิ วา มนั ซอ นอยอู ยา งนั้น เราจะเห็นมัน นถี่ า ไมช้ีใหด ู
ผมก็ไมหนั ไปเหน็ เหมือนกนั เพราะไกลลิบบงั อยใู นความมดื ดว ย จะไมลองซอ มมือดหู รือครับ”
ประโยคหลงั เขากลาวขึน้ ลอยๆ มองไปยงั ทั้งสาม เชษฐา ไชยยนั ต ดารนิ หันมามองดูตา
กันเอง
“ใครจะยงิ ก็ยิง ฉันนะไมห รอก”
เชษฐาคงเปน ผใู หญอยูเ สมอ
“นอ ยเปน คนเห็น นอ ยก็ควรยงิ ”
ไชยยนั ตบ อก
“เธออยากลองยิงเสอื มานานแลว ไมใ ชเ หรอ เอาซิ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

564

ดารนิ เกยี่ ง เพราะเห็นวา ระยะมนั ไกลออกไปมาก และเหน็ ตวั ไมถนัด มือประกาศิตอยา ง
หลอ น ในขณะทีส่ ายตาของพรานใหญรพนิ ทรเฝาเปน สกั ขพี ยานอยูเชนขณะนี้ ถา ไมแ นใ จวา
สามารถจะยงิ มนั รวงลงมาไดด ว ยกระสนุ นัดเดยี ว หลอนกไ็ มค ิดทจี่ ะลองใหเสียเชิง

“มะ! ฉันยิงเองก็ได แตเ หน็ ไมถ นดั นะ ไมร จู ะไดตวั หรอื เปลา ”
ไชยยนั ตพดู เบาๆ ลบู มือไปมาแลวหยบิ .270 วนิ เชสเตอรติดศูนยก ลองของดารินข้ึนมา
เจา ของปนสองกลอ งจับอยทู ภ่ี าพเสือดาํ ตวั น้ัน พูดย้ิมๆ
“ไมต อ งมาออกตวั พนันกไ็ ดว าผิด”
“เธอละ แนใจวา ควาํ่ มนั ลงไดไ หม?”
ดารนิ ยกั ไหล
“ฉนั บอกแลววา ฉันไมตอ งการยงิ ”
“เพราะรูว าไมถ กู กเ็ ลยไมอยากยิง?”
“อยามายว่ั นะ จะยงิ ก็ยงิ เถอะ ถึงผดิ กไ็ มมใี ครเขาวา อะไรหรอก อตุ สา หใ หยิงแลวยังมาทํา
พูดมากอยไู ด”
ไชยยนั ตยกปน ข้นึ ประทับบา แตแ ลว กล็ ดปนลงยกมอื ขยต้ี าพยายามเพง เปา หมายอกี
เชษฐาเห็นทา ไมเปนเรอื่ ง กร็ องหา มมาวา
“ถาคิดวาจะยิงมันไมอ ยลู ะก็ อยา ยิงดกี วาเปลอื งกระสุน หนวกหู ปาแตกเสียเปลาๆ ดไี มด ี
กลายเปนเสือลาํ บากเดอื ดรอ นชาวปาทหี ลงั ”
อดตี นายทหารปนใหญถ อนใจเฮอื ก ลดปน ลงเปนความหมายวา ไมย ิงดีกวา เพราะไม
แนใ จ ทันทีนนั้ เอง ดารินกฉ็ วยปน กระบอกน้นั มา
“ไมไ ด! ”
หลอ นบอกหนาตาเฉย
“งา งนกแลว ตอ งยงิ ! เมอ่ื ไมมใี ครยิง พรานใหญกต็ อ งยงิ แทน เอา! น่ปี น ยิงใหถกู นะ แลว
ก็ยิงดว ยปน ของฉันกระบอกนี้ ดีกวา ปนของคณุ อกี เพราะตดิ กลอ งขยายสเี่ ทา อยา ใหผดิ เปน อนั ขาด
เปนคนบอกเองไมใ ชหรือวาใหลองซอ มมอื คณุ น่ันแหละ ซอมใหเราด”ู
รพินทรห ัวเราะขันๆ เขา ใจเจตนาเพือ่ จะลองดขี องหลอ นไดเ ปน อยา งดี รบั ปน มาโดยไม
ตอ ความยาวสาวความยดื อะไรท้งั ส้ิน วางปน ของตนพงิ เกวยี นไว ยกข้นึ ประทบั เลง็ ในศนู ยก ลอ ง
ความจรงิ เขากเ็ ห็นไมถ นดั เหมอื นกนั และกลอ งที่ตดิ .270 กระบอกนน้ั ก็ไมไ ดใหค วามกระจา งชดั
อะไรมากนกั เพราะเงาใบไมบ งั นอกจากอาศัยคํานวณเอาวาศรี ษะมนั อยูตรงไหน
อึดใจเดียว กแ็ ตะไก ลั่นกระสนุ เปรียงออกไป
มเี สียงรอ ง “อา ว!” แผดกอ งมา พรอมกัน ทกุ คนกเ็ หน็ เงาอะไรชนิดหนง่ึ พลิกรวงลงมา
จากคาคบอนั มืดครึม้ นนั้ ปะทะก่ิงไมล ูเปน ทาง แลวหลนพลกั่ ลงมากระทบโขดหินริมลําธาร ดิน้
เปนวงกลม หางยาวปดกวาดไปมาราวกบั งู แลว ก็แนน งิ่ ไป ทามกลางเสยี งรองกระหึม่ ของพวก

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

565

ลูกหาบทจี่ องมองดู จอมพรานหันมาขยบั ปก หมวกใหห ญงิ สาวผูยนื คอแข็งอยู แลว สงปนกลับคนื
ไปให เชษฐากับไชยยันตไมม ปี ฏกิ ิริยาอะไรท้ังส้ิน เพราะเชอื่ ม่ันและแนใจอยูกอ นแลว เพยี งแตอ ม
ยิม้ มองมายงั พรานใหญดว ยประกายตาแจม ใส หวั หนา คณะเดินทางหนั ไปตบไหลน อ งสาวหัวร้ัน

“เม่อื ไหรก เ็ มอื่ น้นั แหละ นอย อยา ไปลองมอื รพินทรเ สยี ใหยาก มา ยงนั้ เราก็ดูถูกตวั เอง
ในกรณีท่ีจางเขามา”

หญงิ สาวหวั เราะจืดๆ
“ไมใชไ มเชือ่ หรอกคะ แตอ ยากดูมากกวา เมอ่ื มอื ดีจรงิ กต็ องพรอ มที่จะแสดงใหเ หน็ ได
ทกุ ขณะ ความจริงในระยะขนาดน้ี พวกเรากพ็ อจะยิงไดทกุ คน เวน ไวแ ตว าความเสยี เปรยี บของเรา
อยตู รงท่เี ราไมส ามารถจะมองเห็นเปาหมายไดถนัดเทาเขา กะไมถ ูกวา ควรจะวางกระสุนตรงไหน
นอ ยยอมรบั วา กลวั จะยงิ มนั นัดเดยี วไมอ ยู ถงึ ไมกลา ยงิ แตถ า จะเอาเพยี งใหย งิ ถูกนน้ั ถึงยังไงๆ กไ็ ม
ผิดแน”
แลวหลอ นกห็ นั ไปทางรพินทร ถามหนาตาเฉยวา
“อยา งน้ีใชไ หม ท่เี คยพูดตดิ ปากอยเู สมอวา ‘ปนเทยี่ ง’ นะ?”
จอมพรานไมต อบ เปนแตย มิ้ ๆ เชษฐาสงั่ ใหพ วกลูกหาบไปหามเสอื ดาํ ตัวน้นั มา มนั เปน
เสือหนุมขนาดโตเตม็ ท่ี รอยกระสนุ สงั หารแทนทีจ่ ะเขาศีรษะตามทท่ี กุ คนเขาใจ กลบั พบวา เจาะ
ทะลุกานคอ ตดั กระดกู คอหกั
“เอะ !”
ดารินรอ งอยา งสงสัย
“ฉันคดิ วา คุณคงเล็งหวั มันมากกวานะ ใชไหม มนั ผดิ ทเ่ี ลง็ แลวก็พลาดไปเขา กา นคอพอดี
รายการน้ีฟลกุ กระม้ัง?”
“ผมเลง็ หางตะหาก แตม นั พลาดไปถูกกานคอพอดี”
รพินทรบ อกเรยี บๆ หนา ตา ดารนิ คอน แตเ ชษฐากับไชยยนั ตพ ากันหวั เราะชอบใจ

ขณะนนั้ มันเปน เวลาเทยี่ งเศษเลก็ นอย ตามกําหนดเดิมของรพินทร ขบวนเกวยี นทั้งหมด
จะตอ งไปถงึ หบุ ชะมดในเวลาเท่ยี ง แตอนั เนอื่ งมาจากทก่ี ารออกเดนิ ทางในเชาวนั นเ้ี สียเวลาไปมาก
เพราะฉะนัน้ จงึ คลาดเคลื่อนทหี่ มายไป เชษฐาสอบถามเขาถึงระยะทางทจี่ ะไปถึงหบุ ชะมด ซงึ่ พราน
ใหญประมาณไววา ระยะทางเดนิ อกี รว มสองชัว่ โมงเตม็ ๆ หวั หนาคณะเดินทาง จึงสั่งใหหยดุ พักหา
อาหารกลางวนั กินกอน ขบวนเกวยี นทงั้ หมด ลุยขามลาํ ธารนาํ้ ไปหยดุ พกั ในบริเวณปา รมร่ืนฝง ตรง
ขามเพอ่ื หุงหา

ระหวา งท่คี ณะนายจาง น่งั กินอาหารแบบงา ยๆ กันอยรู ิมธารนา้ํ พรานใหญก เ็ ดินตรงเขา
มา พูดหารืออะไรกบั เชษฐาและไชยยนั ตส องสามคาํ แลว ก็หันมาทางดารนิ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

566

“คุณหญิงอยากจะเหน็ ตวั จรงิ ของบา งมานานแลว ไมใ ชห รอื ครับ ขนาดเมือ่ คืนนีอ้ ุตสาห
ลงทุนออกมาสอ งไฟแลว กย็ งิ นกทึดทอื ลงมาแทน”

“ทาํ ไม?”
“ตามผมมาทางน้ซี คิ รับ แลวคุณหญิงจะไดเ ห็นตวั จรงิ ของมันชัดออกไปเสยี ที คราวหลงั
ในเวลากลางคนื ไดย ินเสียงมันรองจะไดไมต อ งสนใจอกี ”
หลอนไมพดู อะไรอกี ผดุ ลกุ ขึ้นยืนโดยเรว็ เดนิ ไปท่เี กวยี นควา ปนลูกกรดข้นึ มา แลว พยัก
หนากับเขาเปน ความหมายใหนาํ รพินทรห วั เราะเบาๆ ออกเดินนําเลาะฝง ลาํ ธารนาํ้ ตรงไปท่ีตน
ตะเคยี นใหญตน หนง่ึ ไมห า งออกจากบรเิ วณทีห่ ยดุ พกั เทา ไรนัก ไชยยนั ตเดินตามมาดว ยแลวเขาก็ช้ี
ไปทีป่ ลายก่งิ มดื คร้ึมตอนหนงึ่ ของตะเคยี นตนนน้ั แวดลอ มไปดวยกงิ่ ไมใ บเถาวลั ยท ี่ปกคลุมอยเู ปน
ซุม หนา มนี กกะลิงกับนกเปลาฝูงใหญเกาะอยยู ัว้ เยี้ย สง เสียงรองแซด นกเหลา นนั้ พากันมาจกิ กนิ ลูก
ไทรท่ีขนึ้ อยูใ กลๆ
“ไหนกนั บาง ไมเ ห็นสักหนอ ย เห็นแตนกเปลา กับนกกะลิง”
หลอ นพยายามจอ ง แลว รอ งถามมาเบาๆ
“ดูใหดซี ิครบั ทีป่ ลายกิง่ ใตซ มุ ทึบน่ันยังไง คลา ยๆ ถงุ ดาํ ๆ ทีห่ อ ยอยนู น่ั ”
“นน่ั นะเหรอ บา ง? ฉันมองไมเ ห็นวา มันจะเปน ตวั สตั วอ ะไรเลย นอกจากใบไมแ หง หรือ
ใยเถาวัลยแ หงๆ ทีห่ อยอยู ดอู ีกทคี ลา ยๆ กาบมะพราวงน้ั แหละ”
“นนั่ แหละครับ มนั ละ มันออกหากินเฉพาะกลางคืนเหมือนคางคาว กลางวันเอาปก หอ
ตัวมดิ ชดิ เกาะหอ ยกับก่งิ ไมนอน มองดเู หมอื นถุงนาํ้ เกา ๆ หรอื กาบมะพราวอยางนนั้ ละ อยากจะ
เห็นใหช ัดก็ลองสอยมันลงมาซิครบั ”
ดารินชําเลืองมองดูเขาอยางเช่อื คร่งึ ไมเช่อื คร่ึง แลวตวดั ปนลูกกรดข้นึ ประทับบาเล็งไปท่ี
เจา ส่งิ อนั มีลกั ษณะเหมอื นถงุ ดาํ ทห่ี อ ยอยนู น้ั เหนยี่ วไกปลอ ยกระสุน .22 ออกไป เปา หมายทเี่ หน็
แกวง ไกวเลก็ นอย แสดงวา หัวกระสุนทะลุผา นไป หลอ นเอียงคอดแู ลว หนั มาจอ งหนาเขาอีกครงั้
อยา งไมวายกังขา แตแ ลว ก็อทุ านออกมาเบาๆ เม่อื รูส ึกวา จะมหี ยดนํ้าอะไรชนดิ หน่ึง ไหลรินออกมา
จากถงุ นํ้าอันนน้ั หลนลงกระทบพืน้ ใบไมแ หง ดงั แมะๆ เมอื่ เดินเขา ไปดูใกลๆ ก็พบวา มนั คือเลือด
สดๆ
อดึ ใจนนั้ เอง หลอนกป็ ระทบั ปน ข้นึ อกี ครง้ั อยา งรวดเรว็ ปลอ ยกระสุนซ้าํ ไปอกี นดั คราว
นเ้ี จา สง่ิ นน้ั รว งผล็อยจากก่ิงไมล อยละล่วิ ลงมากระทบพน้ื ดงั ตุบ พลิกตัวดน้ิ เพยี งเบาๆ สองสามครั้ง
กส็ งบนิง่
สัตวลักษณะประหลาดชนดิ หน่งึ ซ่งึ หลอนไมเคยรจู กั มากอน รปู รางครึง่ คา งคาว ครงึ่
กระรอกหรอื หนู ตัวเกือบเทา แมวเข่อื งๆ นอนตายอยใู หเห็นชัดกับตา รพนิ ทรก ม ลงจับมันนอน
หงายขึ้น และแผปกอันเปน หนงั บางๆ ทีข่ งึ อยรู อบตวั ของมันออกไปเพือ่ ใหห ลอนและไชยยนั ตได
เหน็ ถนัด ดารนิ ครางออกมาอยางประหลาดใจ เขา มากมดูใกลๆ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

567

“นี่นะเหรอ ไอต วั ทร่ี องกวนประสาทในเวลากลางคืนทเี่ รียกกนั วา บาง”
“นี่แหละครับ ดูไวเสยี ใหรูจกั คราวหลงั จะไดไ มต องมามวั ประสาทเสยี อยูอกี สตั วช นิดน้ี
เปนการจดั สรรพิสดารอยางหน่ึงของธรรมชาติ ทน่ี ําเอานก คา งคาวและหนูเขา มารวมเขาไวดว ยกนั
ปก ของมันแทนท่ีจะเหมอื นคา งคาว กลบั เปนแผน รอบตวั เหมือนรม ชชู ีพ เวลาเกาะตน ไมท ม่ี นั
ตอ งการไดแ ลว มนั จะไตขนึ้ ไปดว ยความรวดเร็วแคลว คลองเหมือนกระรอกไมม ผี ิด ไมก ระพอื ปก
บินแบบนกหรอื คา งคาว แตจ ะข้ึนไปบนตนไมส งู ๆ แลว ถลารอ นกางหนงั ปกออก รอ นลงมายังท่ี
หมายซ่ึงอยูตํ่ากวา และไปไดไ กลๆ เหมอื นกัน พอตอนกลางวันก็เอาปก ซึง่ เปน แผน หนงั หมุ ไว
รอบตวั เกาะนอนตามก่ิงไม จะออกหากินเฉพาะกลางคืนเทานน้ั บางมอี ยูหลายชนดิ แตไ อตัวนีค้ ือ
‘บางควาย’ ตัวใหญห นอ ย แลวก็รองเสยี งวกิ ลวกิ ารดีนกั ใครขวัญไมดเี วลาเดนิ ปา ไดย นิ กน็ กึ วา
ผหี ลอก ความจรงิ มนั เปนสตั วเล็ก กนิ พชื และผลไม ไมไ ดเ ปน ภยั อนั ตรายอะไรมากไปกวาพวก
กระรอกหรอื คา งคาวเลย เสยี งรองของมันเทา นั้น ที่ฟง แลว ไมคอ ยจะจาํ เริญหู”
“ผมก็เพง่ิ จะเหน็ ตัวจรงิ ของมนั นีเ่ อง”
ไชยยนั ตว า จอ งมองดซู ากบา งควายอยางสนใจ สว นดารนิ ถอนใจออกมาโลง อก ชําเลือง
มองดูหนา พรานใหญ ยม้ิ กรอยๆ
“ขอบใจมากทแี่ นะนํามนั ใหเ หน็ และรูจกั ไว มา ยงน้ั ฉนั กข็ อ งใจอยูนนั่ เอง เวลาไดย ินเสียง
มนั รอ งตอนกลางคืน ดูรูปรางมนั แลวเทยี บกับเสียงทม่ี ันรอ ง ไมนาจะเปน ไอต วั ชนิดนเ้ี ลยนะ”
“อยาวาแตคณุ หญงิ เลยครบั ชาวปา เองบางกลุมเขายังกลวั เสียงบา งกัน ถือเปนลางรายถา
ไดย นิ เสียงมนั รอง สว นมากเขาเรียกกนั วา ‘บา งผี’ ถาไอบา งนท่ี ําเสียงขึ้นใหไดย นิ เมอื่ ไหร กเ็ ชอื่ กนั
วา ตองมีภยั พบิ ัตหิ รอื การตายเกดิ ขึน้ มันเปนความเชอ่ื กนั อยา งงมงายมานานแลว ความจริงมันรอ ง
ตามธรรมชาติของมนั แทๆ เพียงแตว า มันไมค อ ยจะรอ งบอยนกั เทา นนั้ ”

แลวทั้งสามก็เดินกลับมาทข่ี บวนเกวยี น ซ่ึงขณะนี้ทกุ คนกนิ อาหารกลางวันกันเรยี บรอ ย
แลว และพรอมทจี่ ะออกเดนิ ทางตอไปได ดารินหว้ิ เอาบา งตัวนนั้ มาดวย พอพี่ชายเหน็ ก็จปุ ากเบาๆ

“นอย มือซนจรงิ ไปยงั มนั มาทาํ ไม มันไมไ ดเ ปนภยั อะไร เนื้อหนังกใ็ ชประโยชนไ มได”
“ทศั นศกึ ษาคะ พใี่ หญ อยากเห็นชดั ๆ และรูจกั มันไวว า รปู รา งหนาตามันเปนยงั ไง ถึงได
รอ งกวนประสาทนกั ในเวลากลางคืน ฟง แลว นอนไมหลบั ขอยังมันเปนตัวแรกและตัวสุดทา ย”
เชษฐาไมสนใจอะไรอีก พยกั หนาเรยี กรพนิ ทรเ ขา มาพลางควกั เอาแผนทซ่ี งึ่ พรานใหญท าํ
ไวใ หครา วๆ เมือ่ คืนนี้ข้ึนมาดู
“ผมตกลงใจแลว รพินทร เมือ่ ถงึ หบุ ชะมด เราจะแยกจากขบวนเกวียนใหญอ อกตามรอย
ไอแ หวง ทันที ปลอ ยใหเกวยี นมงุ หนา ไปพกั แรมหว ยยายทองสาํ หรบั คืนน้ี สว นพวกเราไปกันตาม
ลําพงั แลว แตท ศิ ทางไอแ หวง จะนาํ ไป บอกพวกเกวยี นเสียใหรวู า ไมต อ งเปน หว ง เพราะถึงอยางไร
เรากจ็ ะไมยอ นไปสมทบกบั เขาท่หี ว ยยายทองแนส ําหรับคืนนี้ พอรงุ ขนึ้ ก็ใหบ า ยหนาขน้ึ ปา หวาย

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

568

และเมือ่ ไปถึงที่น่ันแลว ใหเ ขาหยดุ พักอยทู น่ี ัน่ รอเราจนกวา เราจะไปถงึ ไมว าจะสักก่ีวนั พดู งา ยๆ ก็
คอื เราจะไมย อ นไปหว ยยายทอง แตจะตามไปพบทีป่ า หวายเลย”

“ฉนั ก็กําลงั คิดอยา งนเ้ี หมือนกนั ”
ไชยยนั ตเสรมิ ตามองจับอยูในแผนที่
“วา แตเราจะไปสมทบเกวยี นท่ีโปงผสี งิ เมือ่ ไหร พรงุ น้ีหรือมะรืน”
เชษฐาเหลอื บตามองดพู รานใหญเหมอื นจะหารอื แลว วา
“อนั นเ้ี หน็ จะตอ งแลว แตเหตกุ ารณก ระมงั อาจเรว็ หรือชา ไปบางตามกรณี แตถ งึ อยา งไรก็
คงไมเกนิ 3 วนั เพราะเกี่ยวกบั เสบยี งทีเ่ ราจะเอาตดิ ตวั ไปได หรือยงั ไง รพนิ ทร? ”
“ถกู ของคุณชายแลวครับ มนั แลว แตเหตกุ ารณ แลวก็เสบยี งเทาท่ีเราจะเอาติดตวั ไปดวย
ได แตนนั่ เหน็ จะไมเ ปน ปญ หาอะไรนกั ในเมื่อเรารูแนอ ยแู ลววา แคมปใ หญเ ราอยทู ไ่ี หน ถา การตาม
รอยกระช้ันชดิ ตดิ พนั เขา ไปเต็มทชี่ นิดท่ที ง้ิ ไมได เราก็อาจสง พวกเราคนใดคนหนึง่ แวะไปเอา
เสบยี งเพ่ิมเติมโดยไมจําเปนตองบายหนากลับแคมปก ันทงั้ หมดกไ็ ด แตสําหรบั ความเหน็ ของผม
แลว ผมอยากจะใหพวกเราทง้ั หมดทีจ่ ะไปในคราวนี้ เอาสมั ภาระตดิ ตวั ไปใหน อ ยท่ีสดุ เพอ่ื ความ
คลอ งแคลว รวดเร็วสะดวกตอ การติดตาม เพราะฉะนนั้ เสบยี งทน่ี าํ ไปไมค วรจะเกนิ กวา ขนาด 3 วัน
เปนอยางสูง ขาดเหลืออยางไรกค็ ดิ กันทหี ลัง”
“ถา ง้นั เตรียมการกันเสียใหเ รยี บรอ ยที่นเ่ี ลย พอไปถึงหุบชะมด จะไดเ รมิ่ ตนออกเดนิ ทาง
ไดโดยไมเสียเวลา”
หัวหนา คณะเดินทางส่งั
รพินทรก็เรยี กพรานของเขาทงั้ สี่คน แงซาย และนายเมยหวั หนาลกู หาบเขา มาประชมุ
พรอ มกันในทนั ทนี ้ัน และสงั่ การกาํ หนดหนา ท่ใี หร ตู ามแผน
ผูจะตดิ ตามไปกบั ฝายแกะรอย ถกู คัดเลอื กเพียงสองคนเทา นน้ั คอื เกดิ และแงซาย สวน
บญุ คํา จนั และเสยพรอ มดว ยลกู หาบทุกคนจะออกเดินทางตามเสน ทางเดมิ ไปพรอมกับขบวน
เกวยี น โดยมอบหมายใหบ ญุ คําซง่ึ อาวโุ สกวาทกุ คนเปน หวั หนา รบั ผิดชอบควบคุมดูแลขบวน
เกวยี น และมีจนั กับเสย รว มอยดู วยอกี สองคนพอจะไวว างใจได
หลงั จากมอบหมายหนา ท่ีซกั ซอ มกนั เปน ที่เขา ใจดแี ลว ฝา ยทจ่ี ะไปกจ็ ัดการตระเตรียม
เสบยี งและส่ิงจาํ เปนติดตวั บรรจุเตรยี มพรอมลงเฉพาะในยามเครอ่ื งหลงั ของแตล ะคน โดยไม
เกะกะหรอื ถวงหนักเกนิ ไป สําหรับเคร่อื งเวชภณั ฑท ดี่ ารนิ เตรยี มไปในยา มหลังสว นตวั ของหลอ น
มีแตเพยี งยากนิ และยาฉีดสองสามชนิดเทา นัน้
ไมกนี่ าทหี ลงั จากนัน้ ทกุ ส่งิ ทุกอยา งกพ็ รอมเสรจ็

ขบวนเกวยี นกเ็ ร่ิมเคลือ่ นทร่ี ดุ หนาตอ ไปในวาระนน้ั พรานใหญเดนิ ลวงหนาสาํ รวจไป
เร่ือยๆ เหมือนเคย หนทางทไี่ ตม าบนสนั เขาโดยตลอด เร่ิมจะเทลาดต่ําลงเปน ลาํ ดับ ในทส่ี ดุ ก็ลงสู

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

569

ปา โปรงสลบั ไปกบั ทงุ หญา คา ระหวางชองเขาใหญส องลกู ปากทางอนั จะนาํ เขา สูหบุ ชะมด อดุ ม
สมบูรณไ ปดว ยตนมะขามปอ ม มะกอกปา และมะหวดทลี่ ูกกําลังดก เห็นรองรอยของชา งโขลงลง
หากินหักโคน ตนไมไวกลาดเกล่ือน เปน รอยทผี่ า นมาแลว ประมาณ 2 วัน โคนไมใ หญและจอม
ปลวกบางแหง มีรอยลงงาไวอ ยา งคะนอง

ทันทที ข่ี บวนเกวยี นเหยยี บยา งลงสบู ริเวณปา ทงุ ตอนนัน้ ทกุ คนก็ไดย นิ เสยี งสตั วป ระเภท
ตีนกีบนาํ้ หนกั ตวั มาก พากนั ตะบงึ แตกตนื่ เสยี งสนั่นทงุ ทางดา นซายมือประมาณไมตํา่ กวา สบิ ตวั
แตมองไมเ ห็นตัว นอกจากจะไดย ินเสียงควบหนหี างออกไปอยางรวดเรว็ บา ยหนา ไปยงั ดงทบึ รมิ
เขาดานหนา และมองเหน็ พรานใหญผเู ดินนาํ อยเู บ้ืองหนา ระยะหางประมาณ 50 เมตร ขณะนท้ี รดุ
ตัวลงนง่ั คกุ เขา อยูรมิ ซมุ ละเมาะ กาํ ลังเพง ดอู ะไรอยู แลว กค็ วกั บุหรอ่ี อกมาจดุ สูบนั่งอยตู รงนน้ั
จนกระท่งั เกวยี นของนายจางเคลื่อนทเ่ี ขามาถึงจงึ ลกุ ขึน้ ยนื

“เมื่อตะกีน้ ้ีอะไรนะ วัว หรอื กระทงิ ?”
เชษฐาถาม
“กระทงิ ครับ ผมเกือบจะเดนิ ไปชนมันเขา ใหแลว บังเอญิ ลมแปรทศิ มนั ไดกลน่ิ เสยี กอน
สัก 14-15 ตวั เหน็ จะได”
พรานใหญบอก แลว กา วเขา มาขวางหนา เกวยี นไวโบกมอื เปน สญั ญาณใหขบวนท้ังหมด
หยดุ
“เตรยี มตัวไดแ ลวครบั เราจะแยกกับขบวนเกวยี นทน่ี แี่ หละ”
แลว กห็ นั ไปตะโกนสั่งความอะไรอยกู ับบญุ คาํ อดึ ใจใหญตอ มา เชษฐา ไชยยนั ต และดา
ริน ก็กระโดดลงจากเกวียนพรอ มท่จี ะออกเดนิ ทางได แงซายและเกดิ กก็ า วออกมารวมกลมุ สมทบ
ทกุ คนมยี า มเคร่ืองหลงั ที่เตรียมไวล ว งหนา ตดิ หลังพรอ ม ตา งสํารวจตระเตรยี มตนเองอกี คร้ังเพอ่ื
ความแนใ จ เชษฐาถอื .458 แม็กนัม่ ไชยยันตส ะพาย .600 ไนโตร ดารนิ นั้นคงใช .470 รกิ บ้ี อนั เปน
ปน ขนาดหนักท่สี ุดเทาท่ีหลอ นจะคอนได เกิดกบั แงซายมีไรเฟล ทไ่ี ดร บั แจกจากคณะนายจา งขนาด
เดียวกนั คอื .375 เอชแอนดเอชแมก็ นม่ั คนละกระบอก
เมื่อทุกคนพรอ ม รพนิ ทรกเ็ ดนิ ไปที่เกวยี น ควา ยามเครอื่ งหลงั ของเขา เหวย่ี งสายข้นึ
สะพายไหล ฉวย .458 ของเชษฐาอีกกระบอกหนงึ่ ซ่งึ มอบใหเขาไวเ ปนไรเฟล คมู อื สําหรับการ
ตดิ ตามไอแหวง โดยเฉพาะ ขนึ้ มาสํารวจดูกระสนุ อีกครง้ั เพือ่ ความแนใ จ แลว กระแทกลกู เลือ่ นสง
นดั แรกขน้ึ ประจาํ รังเพลิงพลางลดนก
“เรยี บรอ ยหรอื ครบั ?”
เชษฐาโบกมอื แทนคาํ ตอบ พรานใหญก เ็ บย่ี งทางหลบใหแกเ กวียนคนั หนา ตะโกนบอก
กับบญุ คําเปนประโยคสดุ ทา ย
“คอยอยทู ี่ปาหวาย ใหล ูกหาบทกุ คนปฏิบัตติ ามคําส่งั โดยเครง ครดั ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

570

บุญคาํ จนั และเสย โบกมอื ใหแกเ ขาและคณะนายจาง แลว ขบวนเกวยี นก็เร่มิ เคลื่อนบาย
หนา ไปทางหบุ เขาทะมนึ ทเี่ ห็นลบิ ๆ อยูเบือ้ งหนา ทัง้ หมดยนื รวมกลมุ กันอยทู ่นี นั่ มองดขู บวน
เกวยี นทเี่ ดินหา งออกไปจนเกอื บจะลับตา และบหุ รท่ี ีจ่ ดุ สูบหมดมวนพอดี รพินทรจ งึ หันไปสบตา
คณะนายจางเขาอกี คร้งั ทกุ คนดเู หมอื นจะมองจับอยทู เ่ี ขากอนแลว ประกายตาอึดอดั ใจและวิตก
กงั วลเรนลับปรากฏที่แววตาของพรานใหญ เม่ือเบนสายตามาจับอยูที่ ม.ร.ว.หญิงดารนิ วราฤทธิ์
หลอนจอ งตาเขาอยา งรูท นั ในความรสู ึกและไมพอใจนกั แตสงบน่งิ เผชญิ สายตากราวๆ จับเปงอยทู ี่
เขาเชนนน้ั รพนิ ทรเปนฝายเมินหลบโยนกน บุหร่ลี งกบั พนื้ แลวเหยยี บดบั เขย่ี ใบไมแ หง กลบไว

“สําหรบั วันนี้ เราเหลอื เวลากนั อีกเพยี งไมเกิน 4 ช่ัวโมงกอ นคา่ํ ไปกันเถอะครบั ”

ท้ังหมดเริ่มออกเดินเงียบๆ ภายใตก ารนําของเขา พรานใหญท วนยอนเสนทางเดนิ ของ
เกวยี นไปประมาณอึดใจใหญ กแ็ ยกทางลงทงุ สลบั ไปกับละเมาะทางดา นตะวนั ออก สาํ รวจไปตาม
ตนไมเ ล็ก และจอมปลวกตลอดจนพืน้ ดนิ ที่มรี อยเหยยี บยาํ่ สับสนเหลา น้นั แลว มาหยดุ พจิ ารณาดทู ่ี
ดอนสงู ลูกหนงึ่ เบอ้ื งบน ปกคลมุ ไปดว ยพมุ ไมเ ลก็ และเถาวัลย มีรอยกระชากหกั กิ่งลงมากนิ และที่
ตนี ดอย มรี อยงาแทงงดั ดนิ ไวก ระจยุ กระจาย ราวกับใครเอาจอบหรอื เสยี มมาพรวน เขาตรวจดอู ยู
เพยี งครเู ดยี วกเ็ ดินผานไป กระซิบบอกกับเชษฐาและไชยยนั ตทเี่ คียงไหลม าขา งๆ วา นน่ั เปน รองรอย
ของชางปา โขลงอื่นซ่ึงไมใชไ อแ หวง

ทัง้ หกคนในคณะไมม ใี ครพดู กบั ใครโดยไมจ าํ เปน
เชษฐา ไชยยันต และดาริน เดนิ ตามหลงั รพนิ ทรไปเปน กลุม สวนเกดิ และแงซาย แยกกัน
ออกเปน ปกรัง้ ทาย ดผู าดๆ คลายๆ จะเดนิ ชมนกชมไมไ ปอยางธรรมดา แตโดยทแ่ี ทจ รงิ ประสาท
พรานอนั คมกรบิ เฉียบไวของท้งั สองใชง านอยา งเต็มที่ ประสานสมั พันธกบั พรานใหญผ รู ดุ นาํ ไป
เบอื้ งหนา...จะสังเกตเห็นไดจ ากการท่เี กดิ เดนิ เรง ฝเ ทาขึน้ ไปเคียงขา งรพนิ ทร และพดู ซุบซบิ หารอื
อะไรดว ยอยูเสมอ แลว ก็แยกลงมาเดนิ สาํ รวจดานหลงั ตามเดมิ สวนแงซายก็หยุดพนิ จิ พิจารณาอะไร
อยูบ อ ยๆ คร้งั แตไ มป ริปากพดู หรอื แสดงปฏกิ ริ ิยาเชน ไร นอกจากเงยี บๆ นงิ่ ๆ อยูเชนเคยอันเปน
ปกตนิ สิ ยั
เชษฐา และไชยยันต พยายามอยางเต็มทท่ี ี่จะศกึ ษาอา นรอยเหลา น้นั และพยายามตามให
ทนั ความคิดของพรานใหญ โดยไมจาํ เปน ตองเอยปากถามพรา่ํ เพรือ่ แตท ้งั สองกไ็ มแนใ จนกั วา ตน
จะสามารถเขาใจอะไรไดตรงกับรพินทรห รือไม นานๆ กถ็ า ยทอดความรสู กึ ของกนั และกนั หารอื
กนั เองเสียครง้ั หนึ่งรวมทั้งทายความคิดของพรานใหญ
สวนดารินไมส ามารถจะเขา ใจอะไรไดเลยทั้งสิน้ แลว กบ็ อกตนเองวา ไมจ ําเปน จะตอ งไป
สนใจอะไรกบั รอ งรอยเหลานัน้ ใหยุงยากปวดสมอง หลอนมพี รานนาํ ทางอยแู ลว พรอมอยปู ระการ
เดยี ว คอื ถา วิกฤตกิ ารณเ กดิ ขึ้นเม่ือใด หลอ นเผชิญหนา ไดเมื่อนั้น ขณะเดียวกนั ก็บังเกดิ ความ
หงุดหงดิ กรุนๆ อยใู นใจ ตาพรานไพรใจกราวคนน้เี กก ทา กวนประสาท ขวางลกู ตาอยา งนท้ี กุ ครัง้ ...

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

571

หลอ นคิด...ขณะทนี่ ําออกตดิ รอยตามลา หรือขณะเดนิ ทางครั้งไร เปน สาวจํา้ พรวดๆ ไมม ีการร้งั รอ
หรอื เหลยี วมาใหค วามสนใจกบั ใครท้ังส้นิ ไมยอมพดู ไมยอมปรปิ ากบอกอะไรถาไมซ ัก ตองคอย
งอถามโนนถามนี่อยูเรอื่ ย และถามคํากต็ อบมาคํา นาหมน่ั ไสพ ิลึก ดูใจยากเหลือเกนิ คนอะไรยังงก้ี ็
ไมรู ดูเอาเถอะตัง้ แตเ รม่ิ ออกเดนิ ทางมา จะลดฝเทา ลงมาเดนิ รวมกลุมอธิบายอะไรใหฟง ม่ังกไ็ มม ี
ใหต้ังหนาตัง้ ตาเดินตามหลังตอยๆ ไปเหมอื นบาใบกนั ไปหมดงัน้ แหละ

ดารินเกบ็ ความ ‘ขวาง’ ไวใ นใจ ไมย อมปริปากพดู คําใดออกมากับใครเหมือนกนั แมแ ต
พช่ี ายหรอื ไชยยนั ต ฮดึ กดั ฟน เดินไปดว ยอารมณเ ครียดมวั

หน่งึ ชวั่ โมงผา นไป กลางละเมาะสลับไปกบั ทุงโลงอนั รอ นระอุนัน้ หลอนเริม่ หิวน้าํ แต
ไมยอมเปดกระติกออกดม่ื บดหมากฝร่ังเยิบๆ อยูในปาก เหงอ่ื ชุมโชกใบหนา และเปย กเส้อื เดนิ ปา
จนรดั แนบเนอื้ ราวกับชบุ น้าํ ความทรหดอดทนอนั เปนธรรมชาตพิ ิเศษทเี่ หนอื เพศของตนเองมีอยู
กอ นแลว เมือ่ มาผสมกบั ทิฐมิ านะและความขนุ ใจทีส่ ุมอยูกรนุ ๆ ดารนิ วราฤทธิ์ ก็กลายเปน ผชู ายอก
สามศอกไปคนหน่ึง จนแมแ ตร พนิ ทรเอง ผลู อบชําเลอื งสังเกตมาทางเบ้อื งหลงั บอยๆ ก็ยังอดท่จี ะ
ประหลาดใจเสยี มไิ ด

ผา นละเมาะลงสทู ุงหญา คา เน้อื สมนั อันเปน กวางชนดิ ทห่ี ายากทีส่ ดุ จนเช่อื แนก ันวา ได
สญู พนั ธไุ ปหมดแลวตวั หนงึ่ กระโจนพรวดพราดตดั หนา ทั้งหมดไปในระยะไมเ กิน 20 กา ว
กระโดดตวั ลอยไปในพงหญา คาและตน ออขนาดสูงทวมหัว เหน็ แตสว นลาํ คออันยาวระหง และ
ศรี ษะท่มี ีก่งิ เขางดงามของมันเคลือ่ นผานไปอยางรวดเรว็ รพินทรยนื ชะงักมองดมู นั ว่งิ หนีไปซง่ึ ๆ
หนา ดว ยอาการสงบ

สวนเชษฐากับไชยยนั ตจ อ งมองอยา งตนื่ ตะลึง เพราะไมคดิ ฝน มากอ น และพรบิ ตานน้ั เอง
...ความตน่ื เตน จนลมื ตัวทําใหไชยยนั ตตวดั ปน ข้ึนบา แตเ ชษฐาไวกวา ตบลาํ กลองปนของไชยยนั ต
เงยสูงข้ึนเสีย พรอมกับรองหามเรว็ ปรื๋อ เพ่อื นของเขาจงึ ชะงกั กอ นทจี่ ะล่ันไก อึดใจตอมา ภาพกิง่
เขางดงามน้ันก็หายลับไป

“โอโ ฮ! ตาฝาดไปหรอื เปลา น่ี นนั่ มนั สมนั ใชไ หม? พบั ผาซิ! เชษฐา นถี่ าแกไมห า มไวก็
ไดต วั แลว”

ไชยยนั ตครางออกมาอยางไมว ายตนื่ เตน
“เรากําลังตามไอแหวง ลงแรงเหนือ่ ยยากกนั มาถึงเพยี งน้ีแลว แกจะเลิกลม เสียกบั เพยี ง
สมนั ตวั นน้ั รึ?”
หัวหนาคณะเดินทางพูดตาํ่ ๆ ไชยยันตถ อนใจเฮือก ยิม้ แหง ๆ
“ขอโทษที มันลืมตวั ไปหนอ ย ไมน กึ ฝน วา จะไดม าพบไอต วั เขางาม ทเี่ คยเหน็ แตเ ขาของ
มนั ในพพิ ธิ ภณั ฑเทา นนั้ ถาเราไดต ัวหรอื แมแ ตเ ขาของมนั ไปโชว โลกของสตั วศาสตรคงจะตื่นเตน
งงงวยกนั ไมใ ชนอยทีเดยี ว กไ็ หนเขาวากันวา ไอก วางชนิดนี้มันสญู พนั ธุไปจากโลกนีม้ าตงั้ หลาย
สิบปแลวไมใชเ หรอ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

572

ประโยคหลังอดีตนายทหารปน ใหญ หันมาถามรพินทร
“ก็อยางทผ่ี มเคยบอกแลว ยงั ไงเลา ครับ สัตวป า หลายตอหลายชนิด ทนี่ ักสัตวศาสตรผ ูน ่งั
เขียนตําราหรอื บันทึกอยใู นเมอื งเขาใจวา มันสูญสนิ้ หมดพันธไุ ปแลว แตค วามจรงิ มันก็คงพอมี
เหลอื อยูบาง ในปาทีเ่ ขาสาํ รวจไมถ ึง เวน ไวแ ตป ริมาณอาจลดนอยลงมากเทานัน้ เอาเถดิ ครบั เมอ่ื
เดินลึกเขาไปกวานใี้ นหนทางขางหนา ของเรา พวกคณุ จะไดเหน็ อะไรทไี่ มคดิ วาจะไดเ หน็ อีก
มากมายนกั ”
“คุณเคยไดต วั มนั บางหรอื เปลา เจากวางประเภทนี?้ ”
เชษฐาถามอยา งสนใจ เขาเองก็ท่ึงไมน อ ยไปกวา ไชยยนั ต
“ปาแถบอืน่ ที่ผานๆ มา ผมไมเคยพบ เพ่ิงจะมาพบครัง้ สองคร้ังในดงแถบน้ีแหละครบั แต
อันเนือ่ งมาจากทีเ่ ขาวา กันวา หายากที่สดุ และบางกว็ า สญู พันธไุ ปแลว ผมจึงไมค ดิ ท่จี ะยิงมนั เลย
เพยี งแตพ ยายามจะดกั จบั เปน ใหไ ด เพอื่ สง ไปใหสวนสตั ว แตก ย็ งั ดกั มันไมส ําเร็จสักที กําลัง
พยายามอยู มนั เหลืออยูนอ ยเต็มที ไมค อยจะไดพ บ วนั นฟี้ ลกุ ยงั ไงไมท ราบ”
แหวกไปตามพงหญาสูง ตามรอยเดินของโขลงชางที่เปนชองราวกบั ใครมาทําไวใ ห เกดิ
กับแงซายไดไขน กกะทาดงคนละหลายใบ ซกุ ซอ นอยใู นกอหญา แหง หอผา ขาวมา ใสยามหลงั ไป
สาํ หรบั เปน เสบยี ง ดารินนกึ สนุก เดนิ กมหาไปตามกอหญาทีผ่ า นไปบาง พอเจอไขเ ขากองหน่ึง กม
ลงจะเก็บดว ยความดีใจ แงซายผูเดินตามมาเบ้ืองหลงั กค็ วา ขอ มือไว
“อยาครบั นายหญิง ไขง !ู ”
ดารนิ หดมือโดยเรว็ กระโดดถอยหา งออกมาอยา งตกใจ แลวจากนั้นหลอนก็เขด็ ไมค ดิ ที่
จะกมลงมองหาไขน กออีก นอกจากกวาดสายตาหวาดๆ ไปตามพื้นหญารกทีเ่ ดินผา นไปรอบดาน
อยา งระแวง ย่งิ หวาดเสียวขนลุกขนชันมากขนึ้ เมือ่ รพนิ ทรผูเดินนาํ ไปเบื้องหนา ใชซ นรองเทา
คอมแบต็ กระทืบงกู ะปะไฟตัวหนึ่ง หวั แหลกเหลวอยใู นหลุมรอยตีนชา ง แลว ช้ีใหด ู

ตลอดทางทฝี่ า ไปในปา หญา นกตอยตวี ิดตนื่ ตกใจ พากนั บนิ พรขู ึ้นมาจากสองฟากหญา
รก สง เสยี งรอ งลนั่ ใหเ ห็นเปน ระยะ สลบั ไปกบั กระทาดงที่ชุมเปนพเิ ศษ ใบอนั สากคมของหญา
สลับไปกบั แฝกเกย่ี วใบหนาของหลอนเปนร้วิ รอยคนั ยบิ ไปหมด สองแกมแดงปลั่งเกาะพราวไป
ดวยเหงอ่ื เพราะความเหน่อื ย แตดวงตาฉายแสงบกึ บึนทรหดโดยไมยอ ทอ

เกือบจะสดุ บริเวณทุง หญา คาอนั สูงทวมหวั นนั้ พรานใหญผ ูเ ดนิ นาํ อยูเ บื้องหนากห็ ยุด
ชะงกั เล็กนอ ย และทันทนี นั้ เอง ทกุ คนไดย ินเสียงอด๊ี อาดดังแซต ามลมมา จากชายละเมาะท่เี ห็นเปน
ทวิ อยเู บ้ืองหนา เสียงเหลา นน้ั ครง้ั แรกก็ไดย นิ เบาๆ เหมอื นหูจะแวว ไปกอน แตแ ลวมนั กด็ งั ชัดเจน
ถนัดข้นึ ไดย นิ แมแตเ สียงลงเกลอื กกล้ิงในปลักนา้ํ และเสียงทะเลาะเบาะแวงกันอนั เปนสนั ดานของ
เจา พวกหมูปา ที่รวมกลมุ กนั อยูเ ปน ฝูงใหญ เกิดกบั แงซายคอยๆ บุกแหวกพง แยกจากรอยชาง
ออกไปอยางเงยี บกริบ ในขณะที่ เชษฐา ไชยยนั ต และดาริน ก็จรดฝเทา ขึน้ มาเคียงไหลรพนิ ทร แต

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

573

ในขณะน้.ี ..พงหญา และตน ออ เปนฉากบังอยูเบอ้ื งหนา ทาํ ใหไ มส ามารถจะมองเหน็ ออกไปไดไกล
เกนิ กวา 10 กา ว

พรานใหญเงย่ี หจู บั เสยี งและสงั เกตไปทางปลายยอดหญา คนหาทางลมอยอู ดึ ใจ กเ็ คลอ่ื น
นําตอ ไปอยางแผว เบา ไมก น่ี าทหี ลังจากนนั้ เขากน็ ําคณะนายจางมาทรุดคุกเขา อยใู ตซมุ ออพงหนึง่
บุยปากออกไปเบื้องหนา อนั เปนบริเวณทงุ ราบกวา งใหญ ไมท บึ เหมอื นที่ตา งซมุ อยใู นขณะน้ี หาง
ออกไปประมาณ 200 เมตร หมูฝงู ใหญจ าํ นวนไมน อ ยกวา 70-80 ตวั มตี ้ังแตต ัวผขู นาดใหญกํายํา
เขยี้ วแหลมโผลพ น ออกมาจากปากและลกู เด็กเลก็ แดง พากนั นอนเกลอื กกล้งิ อยใู นหลมโคลน และ
เอาจมูกคดุ คนุ คน หาอะไรกินงวนอยูตามพ้นื ดนิ ใกลๆ บางขณะกก็ ดั กนั เพอื่ แยง อาหารดคู ลาคลํา่
ชลุ มุนไปหมด มหี มูใหญเขยี้ วโงง เดนิ ลอมวงอยูเบอื้ งนอกเหมอื นจะเปนยามระวังเหตุ พวกมนั ไมม ี
การระมัดระวงั เสยี บา งเลย สง เสยี งรองกนั ตามประสาลนั่ ทุง ทุกคนซุมดมู ันเงียบๆ อยูค รู เกิดกค็ ลาน
เขา มาทรี่ พินทร

“เลอื กตัวออนๆ ไปเปนเสบียงสําหรับอาหารคํา่ น้ีสักตัวไหมครบั นาย?”
“เราไมตอ งการใหมีเสยี งปน โดยไมจ ําเปน และก็ไมต อ งการมขี องหนักเพ่ิมขึ้นดวย”
รพินทรสัน่ ศีรษะ กระซิบหาม เกิดจปี ากออกมาอยา งสุดเสยี ดาย แลวทนั ทีนั้นเอง หมูท้ัง
ฝงู ทกี่ าํ ลังสง เสยี งอยูกพ็ ากนั หยดุ เสียงเงยี บสนิทลง ราวกับนดั กันไวอ ยางปจ จุบนั ทนั ดว น พวกที่
เกลอื กกล้ิงแชอ ยูในปลักพรวดพราดลกุ ขน้ึ ยืน สว นพวกทเี่ ดนิ หากนิ อยรู อบนอกกห็ ยุดชะงักกับที่ ชู
จมกู สดู กล่นิ ตอ มาอกี วนิ าทีเดียว พวกมนั ท้ังหมดก็พากนั วิง่ พรูเปนขบวนอยางรวดเร็ว ผละออกจาก
บริเวณนนั้ บา ยหนาเขา มาทางพงหญา คารกที่มนุษยซ มุ กันอยู โดยเฉยี งหางออกไปประมาณ 300
เมตร เจา ตวั ใหญๆ ก็ว่งิ ร้งั ทายคมุ อยูหลงั ขบวน ชว่ั พรบิ ตากห็ ายกนั ไปหมด
“เอะ! ลมแปรทศิ มนั ไดกลนิ่ พวกเรากระมัง?”
ไชยยนั ตอทุ าน
“เรายงั อยูใตลมมนั ครับ และถา พวกมนั ไดก ล่ินหรอื เหลอื บมาเห็นเรา มนั จะไมว ิง่ หนมี า
ทางดา นท่เี ราหลบอยเู ปน อนั ขาด ผมคิดวา มันไดก ลนิ่ อะไรจากดงดา นตรงขา มนัน่ มากกวา”
ไมท นั จะขาดเสยี งของรพนิ ทร ทกุ คนกไ็ ดค ําตอบทแี่ นช ดั มเี สียงคาํ รามกระห่มึ แวว มา
จากชายดงดานน้ันเบาๆ มนั เปน เสยี งเสอื ใหญท ก่ี ําลงั งนุ งา นจัดเพราะความหิว จอมพรานจดุ บหุ รี่
สูบเปนตัวแรกนับแตเร่มิ แยกจากขบวนเกวยี น แหงนหนาขนึ้ สงั เกตตะวนั ทเ่ี ร่ิมจะบา ยคลอยลงทุก
ขณะ แลวทําสัญญาณใหทกุ คนออกเดนิ ตอไป โดยตรงไปท่ปี ลกั กลางทงุ ทเี่ หน็ ฝงู หมูลงเกลอื กอยู
สกั ครูน้ีสํารวจรอบๆ ปลักอยูค รู กม็ ุงหนา เขา สูด งใหญอนั เปน ที่มาของเสียง “อาว-ฮ่ึม” เมื่อหยกๆ

เสียงนกกระยางรอ งแซดอยตู ามยอดไม และฝูงคา งจ๊กิ คลอกวง่ิ พลา นกนั อยูไ ปมาแตกต่ืน
ไปทง้ั หมด พอเหยยี บยา งเขา มาถงึ ชายดงเทา น้นั ปา ทั้งปากส็ งบเงยี บเชยี ว ไมม สี ง่ิ ใดไหวตงิ เลย มัน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

574

เปน ปา โคกไมเ บญจพรรณพนื้ ทีส่ งู ตา่ํ เปนลอน เตม็ ไปดว ยมอและมาบ ฝนท่ีตกทว่ั ไปเมื่อคนื วาน ทาํ
ใหพ ้นื ชมุ ชน้ื อากาศอบอาว

ระหวางทท่ี กุ คนกําลังไตตนไมลม ตน หนึง่ เพือ่ ขา มลําหว ยแคบๆ ซ่งึ มนี าํ้ ไหลอยตู นื้ ๆ
จอมพรานกช็ ใ้ี หค ณะนายจา งของเขาดรู อยตนี ของไอลายทปี่ รากฏอยูร ิมหวยใกลกบั ตน ไมล ม มัน
เปน รอยใหมเอ่ยี ม สดๆ รอนๆ เพง่ิ ผานมาไมก ่อี ดึ ใจนเ่ี อง รอยนนั้ ใหญเ อาการ มนั จะตองเปนตวั
เดียวกบั ท่รี อ งเม่ือครนู ี้ และเปนตน เหตใุ หห มูปาท้งั ฝงู ที่เกลือกปลกั อยชู ายทงุ พากนั เคลอื่ นหนไี ป

ทุกคนดเู งยี บๆ แลว ก็ผา นไปโดยไมป ริปากคําใด ตอ มากม็ ีเสียงนกยูงรอ งสะทอนกอ งไป
ท้ังปา บนเนินสูงดา นหนา พวกคา งทกั กนั เกรียวกราวข้นึ อีก ยอดไมไ หวอยยู วบยาบ

“มนั ขึน้ ไปบนเนินนนั่ แลว ”
เชษฐากระซิบ พยายามกวาดสายตาคมไวไปทุกพุมรกและโคนไมใหญ แตร พินทรเ ฉยๆ
ไมไ ดพ ดู อะไรทั้งสน้ิ คงพาเดินออ มไหลเนินน้ันไปดว ยอาการปกติ ไมนานนกั ก็ไตลงบริเวณลาด
ชัน ในระหวางตนี เนินสองลกู ซ่ึงขนึ้ อดุ มไปดวยกระทือปาบอน และตะไครน ้ํา ตําแหนง น้ันตน ไม
เล็กหลายตนมรี อยถอนโคนหักราพณาสรู ไปทงั้ แถบ รอยตนี ชางเปรอะไปหมด เปนรอยใหม พราน
ใหญห ยุดชะงกั กวาดสายตาสาํ รวจอยูค รเู ดยี ว กม็ องมาทางเชษฐากับไชยยนั ต
“นึกไมถึง เมือ่ คนื นม้ี ันลงกนิ ทน่ี เ่ี อง!”
“โขลงไอแ หวง แนหรอื ?”
ไชยยนั ตก ระซิบถาม และแทนคาํ ตอบ รพนิ ทรก า วเดนิ เขา ไปในดงกลว ยปา ใกลๆ ทีห่ ัก
ยบั เยนิ เหลานน้ั เม่ือทุกคนเดนิ ตามเขา ไปก็พบกองมูลสดี าํ สดๆ ถา ยไวก ลาดเกลื่อน
“ขา มโตรกนี่ไปฝง โนน อกี นดิ เดยี วกจ็ ะถึงดนิ โปง เปนโปง ชนั้ ดีมาก เมอ่ื วานน้ผี มลมื นึก
ถงึ โปง นีไ้ ป เลยไมไ ดม าสํารวจทนี่ ี่ บริเวณนี้อาหารสมบูรณส ําหรบั มนั เหลือเกนิ มที ้ังกลวยปา ทงั้
ดนิ โปง ”
“ถางั้นเรามีหวงั ตามพบเร็วกวา ที่กะไว”
หวั หนา คณะเดนิ ทางพูดอยางตนื่ เตน กอ นทร่ี พินทรจะเอย เชน ไรนั่นเอง แงซายกบั เกิดท่ี
แยกกนั ตรวจรอยไปทางซมุ ไมอีกดา นหน่งึ ก็รองเรยี กมาเบาๆ เมอื่ ทุกคนตรงเขาไปสมทบอยา งรบี
รอน ตา งกพ็ ากนั อุทานออกมาพรอ มกัน
เสอื ลายพาดกลอนตัวหน่ึง ตัวขนาดเกอื บเทามา ไทย นอนตายรา งแหลกเหลวแทบไมมี
ชน้ิ ดอี ยใู นพงรก บริเวณซุมไมตอนนน้ั แหลกยับ ซากน้นั มีทงั้ รอยถกู กระทบื และรอยลงงา ขาด
กะรงุ กะร่ิงแทบจะดไู มรูวา เปนสตั วอ ะไร นอกจากสังเกตเหน็ ไดจ ากลายของมนั และสว นหาง
เทา นนั้ มีเลือดกองใหญท่ีไมใ ชเ ลือดเสอื กองอยเู ปน หยอมๆ รอยเลือดนน้ั หยดเปน ทางไปยังชายตล่ิง
ดา นตรงขา ม อันเปน ทิศทางทโ่ี ขลงของมนั บา ยหนา ไป ซากเสือและรอยเลอื ดยงั สดอยู แสดงวา
เหตุการณเ กดิ ขน้ึ เม่ือคืนน้ีเอง
“หมายความวา ยงั ไงกนั น่ี พวกมันกาํ แพงหาญจนถงึ กับรุมเลนงานเสือทีเดยี วหรือ?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

575

ดารนิ รองออกมางงๆ
“ไมใ ชอ ยา งนน้ั หรอกครับ สงิ่ ท่เี ห็นอยนู บ้ี อกไดชดั วา ขณะทีโ่ ขลงของมันลงหากนิ อยู
ทนี่ ี่ เจาเสอื ใหญทหี่ วิ จดั ตวั น้ี คงตามโขลงของมันมาทุกระยะเพือ่ รอโอกาสทจ่ี ะเลนงานชา งเลก็ ใน
โขลงของมนั ตวั ใดตวั หน่ึง พอไดจงั หวะกเ็ ผนเขาใส บังเอญิ เหลือเกนิ ทีม่ ันเปนโขลงของไอแหวง
แทนทพี่ วกมนั จะหนีเอาตวั รอดในขณะท่ีพวกมนั ไดรับภยั ไอต วั รายๆ หลายตัวกค็ งวิง่ เขา ใสเสอื
เพ่ือชวยลูกโขลงของมัน และขนึ้ ช่อื วา ชา งแลว ถา สามารถรวมหวั กนั เขา สโู ดยไมคดิ หนลี ะก็ ศตั รู
ของมันก็ไมมที าง แมเ สือจะขยา้ํ อยูบนคอของอกี ตัวหนง่ึ อกี หลายๆ ตัวก็ชว ยกันกระชากลงมาได
เสือตวั นแ้ี ทนทจี่ ะกนิ พวกมนั ไดอ ยางทคี่ ดิ ไว กเ็ ลยเปนฝา ยเละไป”
เชษฐากับไชยยนั ตค รางออกมาอกี ครง้ั หร่ตี ามองดซู ากเสือใหญตัวนนั้ อยางสยองใจ
“ไอขา งโขลงนน้ี ่ีรา ยกาจเอาเรือ่ งจรงิ ๆ นะ ไมหว่นั หนา อินทรหนา พรหมทั้งนั้น ขนาด
เสอื มนั ยงั เอาเสยี อยู ตามปกติชา งกลัวเสือไมใ ชหรอื ?”
“ครับ โดยทว่ั ๆ ไปกม็ ักจะเปน อยา งนนั้ เสือจะเลอื กจองตะครุบชา งตวั ทมี่ นั เห็นวา ตวั เลก็
หรอื ออนแอทส่ี ุด เปน ตน วาชา งพิการ พอมนั โฮกเขา ใส เจาตวั อนื่ ๆ กม็ กั จะเตลดิ หนเี อาตวั รอดปา
ราบไป ปลอยใหต วั ทถี่ ูกตะครบุ ตกเปน เหยอ่ื นอยนักท่จี ะเขามาชว ยเหลอื กนั เพราะตบะเสือแรง
มาก ยกเวน ชา งแมลกู ออนท่ีหวงลกู ซง่ึ จะพยายามตอสเู พือ่ ปองกันลูกไปเพยี งตวั เดยี วตามลาํ พัง
โดยไมมชี า งโขลงเขา ชวย และสวนมากกต็ อ งเสียลูกไปทกุ ที เพราะเสอื ฉลาดมเี ลห เหลยี่ มเหนอื กวา
ผมกเ็ พิง่ เหน็ โขลงไอแหวงนแี่ หละ ท่ชี ว ยกนั รุมท้ึงเสือเสยี เละไปทัง้ ตวั ”
“นแี่ ปลวา เปน รอยใหมท่ีสุดของโขลงไอแ หวง ทีค่ ณุ พบใชไ หม?”
“ครับ ตอนท่ผี มเดินกลับแคมปท โี่ ปง นา้ํ รอนเม่อื คืนนี้ ไอแ หวงกพ็ าโขลงเดินออมเขาอกี
ดา นหน่งึ อาจเปน เวลาเดยี วกนั กับทีเ่ รากนิ ขา วตม กบกนั กลางดึก พวกมันกพ็ ากนั มาถอนปา กลว ย
แถวน้ี แลวปะทะกบั เจาเสอื ตวั นั้น”
“ถางั้นกเ็ หมาะท่ีสดุ เราเรมิ่ ตามรอยมนั โดยถอื ที่น่ีเปน จดุ เรม่ิ ตนเลย วา แตวา ...”
เชษฐาพูดเบาๆ ควักผา ขนหนูออกมาเชด็ เหงื่อตามลําคอ และกวาดสายตาไปยังพนื้ รอบ
ดา น ท่เี ปนหลุมรอยตนี อนั ใหญโ ตอยูท่ัวไป
“ถามเี จา ควายโทนตวั หนง่ึ คอยตดิ หลงั โขลงไอแ หวง ไปทกุ ระยะอยา งทค่ี ุณบอกเมอ่ื วาน
น้ี เทาทต่ี รวจดรู อยนี่ ผมยงั ไมเห็นรองรอยเลย”
“เทาท่สี ังเกตเหน็ มา มันไมตามหลงั โขลงไอแหวง กระชั้นชิดนกั หรอกครบั มักจะ
ปวนเปย นอยใู นระยะหาง ถา ไปถงึ โปงเชื่อวา เราคงจะไดร องรอยอะไรบาง หากมันยงั คอยติดตามไอ
แหวงอยอู กี ผมอยากจะเชือ่ ดว ยซ้ําวา เจา มหิงสาตัวนนั้ ตอ งมากนิ ดนิ โปง เม่ือคนื นด้ี ว ย”
กลา วจบ รพนิ ทรก า วรดุ หนา กระโดดเหยยี บกอนหินเลก็ ๆ ทงี่ อกอยกู ลางแอง น้ําใส ไต
ตล่งิ ของฝงตรงขา มขนึ้ ไปตามลําหว ย ดารนิ ทรดุ ตัวลงวกั น้ําในแองนน้ั ขึ้นลบู หนากอ นท่จี ะตามไป
เปนคนสดุ ทาย โดยมแี งซายคุมอยเู บ้ืองหลงั

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

576

ทั้งหมดปน ตดั จากลําหว ยข้ึนบรเิ วณเชิงเขาตอนหน่ึง แลว เดนิ เลาะตามหนทางอันเอยี งชนั
รกไปดวยเถาวลั ยแ ละพงหนาม รองรอยของชางโขลงที่นําไปกอ นแลว มองเหน็ อยา งถนัดเพราะปา
โหวโวงเปน ทางซํ้ายังมีรอยเลือดของชางเจบ็ จากเขย้ี วเลบ็ ของเจา เสือตัวนน้ั ทิ้งไวใ หเ ห็นเปน ระยะ
รอยเลอื ดน้คี อ ยๆ จางลงเปนลาํ ดับ ในท่สี ุดกข็ าดสนิทไป คงเหลือไวแ ตร อยเทา ของพวกมนั

ในท่ีสดุ ทศิ ทางนน้ั กน็ าํ เขา สดู งเถาวัลยข นาดใหญ แตล ะเถาท่ีเลอื้ ยคดเค้ียวไปมา มลี าํ ตน
ใหญขนาดหนา แขง ประสานพนั เก่ยี วกัน ราวกับโครงอะไรสกั อยา งหนงึ่ ท่มี นษุ ยม าประดิษฐไ ว
บรเิ วณนนั้ พนื้ ราบโลงเตยี นเหมอื นใครมาวาดทางไวเ ปน เวิ้งถ้าํ อาณาเขตกวางใหญไ พศาลไมน อย
กวายส่ี ิบตารางกโิ ลเมตร โดยไมมตี น ไมชนิดอน่ื ใดขนึ้ กีดขวางเลย เบ้อื งบนปกคลมุ ทึบไปดว ย
หลังคาใบเถาวลั ย แตล ะตอนของพนื้ ทเ่ี บอื้ งลา งนัน้ มลี ําตน เถาวลั ยข น้ึ อยเู ปนระยะๆ แบงอาณา
บรเิ วณอนั กวางใหญใ หแลดูเหมอื นตรอกซอกมมุ และหอ งหบั ตางๆ จากหองน้ที ะลุไปหองโนน
หรอื บางทกี ็เปน ทางเดินยาวตลอด พาดสลับกนั ไปมาราวกบั เขาวงกต งามอยางนา อัศจรรย ซง่ึ
รพนิ ทรอธบิ ายวา เปน ‘วงั ชา ง’ หรืออีกนัยหน่ึง ท่พี ักนอนของพวกมนั ไมมวี ีแ่ วววา เจา ชางเกเรโขลง
นน้ั จะมาพาํ นกั กนั อยูทนี่ ่ี นอกจากเดนิ ผาน นกเคา แมวสองตัวเกาะอยบู นกงิ่ เถาวลั ยอนั มดื ทบึ ทาํ ตัว
พองตาปะหลบั ปะเหลือกหลอกลงมา ในขณะทท่ี กุ คนเดินลอดซมุ ผา นไป

พอพนจากบริเวณ ‘วงั ชา ง’ ก็ถึงโปงที่รพินทรบอกไว รอยสตั วป า นบั สิบๆ ชนดิ ย่ําทับ
กนั สับสนอยทู น่ี ัน่ แทบจะแยกไมถกู วา เปน รอยอะไรตอ อะไรบา ง ยกเวน รอยชา งซ่งึ สังเกตเหน็ ได
งายชดั เจนกวา อยา งอนื่ โปงแถบนัน้ เปนรอยรว นซุยไปหมด ราวกบั ใครเอาแทรกเตอรม าไถพรวน

พรานใหญ เกดิ และแงซาย แยกกนั ออกตรวจอยา งถ่ีถวน นอกจากรอยชางและสัตว
ประเภทกวางแลว ก็เห็นมแี ตร อยกระทงิ ฝงู ใหญย าํ่ ไวเปน เทือก เม่อื ตอนเชา มดื ทีผ่ านมาน่เี อง

“เอ...ไมม วี แ่ี ววของไอทรพตี ัวน้ันเลย หรอื มันจะแยกทางกบั ไอแหวง เสยี แลว ”
จอมพรานพมึ พําเหมอื นจะบน กบั ตนเอง
“มันแยกทางไปเสยี ไดก ด็ ี เราไมส นใจมนั เลย”
เชษฐาพูดอยูในลําคอ
“จะรูไ ดย ังไงวา มนั เปนรอยกระทงิ หรือรอยควาย ในเมือ่ มันเปนสัตวตนี กบี ขนาดใหญ
เหมือนๆ กัน”
ดารนิ ถามอยา งอดรนทนไมไ ด ภายหลงั จากที่พยายามจะกมลงสํารวจรอยเหลานนั้ โดย
ไมไดค วามสวา งอะไรขึน้ มาเลย
“ตอบยากในเรอื่ งนี”้ พรานใหญบอกมาแผว เบาแตห ว น เขาไมไ ดมองมาท่ีหลอ น สายตา
สอดสา ยไปรอบดา นสีหนา มกี งั วลเรน ลับยากทใ่ี ครจะเขา ใจ
“บางคนอยูใ นปา มาต้งั แตเกดิ ยงั แยกไมถ ูกวารอยไหนเปนรอยววั แดง กระทงิ หรอื ควาย
ปา ควายบาน บางคนไปเจอเอาควายบา นท่ีเล้ยี งไว บงั เอิญหลุดเขา ปา อยา งท่เี รยี กกันวา ‘ควาย

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

577

เพริด’ กย็ งั นกึ วาเปน ควายปาแทๆ ไป ความเคยชนิ หรือความชาํ นาญเทา นั้นทีจ่ ะบอกได ถึงแมม ัน
จะละมายใกลเคยี งกันทส่ี ดุ สว นปลีกยอ ยเลก็ ๆ นอยๆ ของมันกแ็ ตกตา งกนั ออกไป รวมท้ัง
สิง่ แวดลอ มประกอบอ่นื ๆ อกี ดว ย ยากจะอธบิ ายใหเขา ใจไดงายๆ”

หญงิ สาวลกุ ขนึ้ ยนื พน หมากฝรงั่ ออกจากปาก หนีบดับเบล้ิ ไรเฟลไวในซอกแขน
“อยาหาวาสรู หู รอื อวดดอี ะไรเลยนะ นายพราน คดิ เสยี วาเรามาปรกึ ษาหารอื กนั ดกี วา ที่
คุณพบรอยซง่ึ คณุ แนใ จวาเปน ควายปา เดนิ ตามหลังโขลงไอแ หวง ไปนน่ั นะ มนั อาจเปน กระทงิ โทน
ไดไ หม”
ยังไมท นั จะขาดเสยี งพดู ของดารนิ ก็ปรากฏเสียง ‘ฟาด’ สนน่ั ข้นึ ทา มกลางความเงยี บ
สงัด และพรบิ ตาน้ันเองปารกบนเนนิ เหนอื บรเิ วณปา โปง หางไมเ กนิ ยสี่ บิ วา กห็ กั โครมครนื ลูระเนน
ลงมาชนิดแผน ดนิ สะเทือน เงาทะมึนสดี าํ สนทิ มองดยู งั กับภเู ขาทงั้ ลกู ควบตะบงึ ลงมาอยา งรวดเร็ว
จนทกุ คนดไู มท ัน เหน็ แตเ พยี งเขากวา งใหญโคงแหลมบนศีรษะ พงุ ดง่ิ ใกลเ ขามาเหมอื นสายฟาแลบ
แวบเดยี วท่รี พนิ ทรเ หลือบตา เขากต็ ะโกนสดุ เสยี งประสานกันข้นึ กับเสียงเอะอะโวยวาย
ของเกิด ซงึ่ อทุ านออกมาไมเปน ภาษาดวยความตกใจ
“หลบเร็ว!”
ดารนิ อยูเบ้ืองหนา เขาใกลก วาคนอน่ื ท่ีสดุ หลอ นเหน็ พรอมเขาและตวัดไรเฟลขึ้นแตถ กู
กระชากกลางลาํ ตัว ปลวิ ลม ฟาดลงรมิ จอมปลวกใหญ ไรเฟลในมอื ที่ยกข้ึนกระเด็นหลดุ ไป เชษฐา
ดดี ตัวดวยสัญชาตญาณหลบภัย ลอยขา มซมุ ไมไ ปกล้งิ อยใู นพงรกตอนหน่งึ สว นไชยยันตกระโจน
เขาหาโคนไมใ หญดา นตรงขา ม แงซายและเกิดกเ็ ผน หวือแยกออกจากกันไปคนละทาง ดวย
ธรรมชาตอิ นั เจนไพร
ภเู ขายอ มๆ ลกู ท่ีควบตะบึงปานพายบุ แุ คมลงมานน้ั ผา นเกิดและแงซายไปอยางหวดุ หวดิ
ผานรมิ ดา นสองดา นที่เชษฐากบั ไชยยันตแ ยกกนั หลกี หลบ แลว กพ็ งุ เขา ใสจ อมปลวกทร่ี พนิ ทรกับ
ดารนิ ลมลงนอนหมอบอยดู ว ยกนั ขณะน้ี ปลายเขาโคงแหลมดา นซายตวดั ขวบั เฉยี ดสันหลงั ของ
พรานใหญ ผหู มอบครอ มทับรา งของนายจา งสาวไปคืบเดียว ตกั โครมเขา ไปท่ีดินจอมปลวกแตก
ทลายพงั พนิ าศไปทง้ั แถบ เศษดินกอ นเขอื่ งๆ ถลมพรลู งมาท่ีทั้งสองเหมือนถูกขวานจาม
พรอมๆ กบั ทผ่ี ดิ เปาหมาย เจาทรพียักษตัวน้ันก็โลดตะบงึ พงุ เลยเขาปา รกเบอื้ งหนา เสียง
กง่ิ ไมหกั โครมครามตามแรงปะทะทว่ี ิ่งตะลุยไปของมนั และเสยี้ ววนิ าทีนน้ั เอง .458 ของเชษฐากบั
.600 ไนโตรของไชยยนั ตก ร็ ะดมกนั แผดสะทานดงจนกลบเสียงฝเ ทา ควบของมนั ไชยยนั ตยงิ ไล
หลงั ไปทั้งสองลํากลอ ง แตเชษฐามโี อกาสยงิ ไดเพยี งนดั เดยี วเทา นนั้ กง่ิ ไมอ นั ขนาดหนา แขง หัก
สะบ้ันดว ยอํานาจกระสนุ ขนาดหนกั วิถกี ระสนุ ปลิวขนึ้ สงู เพราะอารามตกใจรีบรอ น และประทบั
ปนยังไมถ นดั ของทั้งสอง เพราะเหตฉุ ุกละหกุ กะทันหันเตรยี มตวั ไมทนั
เสียงมันวง่ิ ปะทะกงิ่ ไมด งั หา งออกไปอยา งรวดเรว็ พรอ มกนั ก็มีเสยี งชางรองแปรน แซ
สนั่นแวว มาจากดงทบึ ดา นทีเ่ จามหิงสาตวั นนั้ จูโ จมลงมา แตห า งไกลออกไปประมาณสกั กิโลเศษ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

578

แลวก็มีเสยี งปา แตกอู เสยี งตนไมเ หมอื นเกิดพายุ เสยี งนน้ั ดงั หา งออกไปเปน ลําดับ ชางโขลงหน่งึ
ต่ืนเสยี งปน และกาํ ลงั เคล่ือนโขลงหนอี ยา งจา ละหวน่ั

หญิงสาวนอนตะลึงอยูใตแ ผน อกของเขา รสู ึกตัวคลา ยจะตกอยใู นฝนรา ย แลว ก็มาไดส ติ
เมอ่ื แวว เสียงกระซิบขา งหู

“ไมใ ชก ระทิงหรอกครบั ทตี่ ามรอยไอแ หวง แตเปน กระตายนะ กระตายตวั โตหนอ ย
แลวกม็ ีเขาโงง ชนดิ ท่เี กอื บจะเสยี บรอ ยพวงเอาคณุ หญิงกับผมรวมเขาไปดวยกัน!!”

พรอ มกนั หลอ นกถ็ ูกประคองใหลกุ ขน้ึ กอ นทเ่ี ชษฐาและไชยยันต จะวิ่งกระหืดกระหอบ
เขามาถึง ทั้งสองรอ งถามเร็วปรื๋อเมอื่ เห็นพรานใหญกบั ดารนิ ปลอดภัยเรยี บรอ ย ตางกถ็ อนใจออกมา
โลงอก

“ควายยกั ษ! ...โอโ ฮ! เกดิ มาไมคิดวา จะไดพ บไดเ หน็ มนั ใหญโตมโหฬารอะไรยังงน้ั ก็ไม
ร”ู

ไชยยนั ตล ะลา่ํ ละลัก อา ปากหอบ
“ไมทันระวงั ตวั กนั กอน มวั แตตะลีตะลานเลยยิงผดิ มา ยงน้ั ก็ไดแ ลว เสยี ดายเหลือเกนิ ”
เชษฐาพดู พยายามระงบั อารมณตนื่ เตน อยา งเต็มท่ี
สว นดารินยนื สะกดกลนั้ ลมหายใจอยเู ต็มชว ง หนาซีด แตแลวอดึ ใจตอ มานน้ั เอง สหี นา
ของหลอนกเ็ ปน ปกตเิ หมือนเดิม หลอ นอาจจจู จี้ กุ จกิ แบบผูหญงิ แตค วามกลาหาญเดด็ เดยี่ วและสติ
อนั มนั่ คงไมไ ดด อยไปกวา อกสามศอกเลย หันมาทางพรานใหญ...หัวเราะใหเ หมือนไมเ กิดอะไรขน้ึ
บอกเรยี บๆ วา
“ขอบใจ ท่ชี ว ยไวไ ดอยา งหวุดหวดิ และหวงั วา คงไมโ กรธนะทเ่ี มือ่ ตะก้หี ยกๆ ที่ฉนั แยง
คณุ วา มนั อาจเปน กระทิงกไ็ ดที่ตามหลังไอแ หวง ก็บอกไวลว งหนา แลววาไมใ ชอวดดสี ูรู เพียงแต
อยากออกความเหน็ เทา นนั้ เมื่อตะกน้ี เี้ องก็เหน็ มนั ไมถนัดหรอก เหน็ แตว ามนั ใหญเหลือเกนิ และ
เขาของมนั ขวดิ เฉยี่ วสนั หลังคุณไปแคฝ า มอื เทานน้ั ตอนทม่ี ันพงุ ลงมา ฉันจะยงิ สวนหนา แลว พอดี
คุณกระชากลมลงเสยี กอ น ทาํ ไมคุณไมป ลอ ยใหฉ ันยิง”
“ระยะกระชัน้ ชิดจวนตวั อยา งน้นั อยา วา แต .470 เลยครบั ตอให .600 ไนโตร คุณหญิงก็
มีหวังแหลกเหลวไปกอนทจ่ี ะหยดุ มันได”
แลว เขากห็ ันมาทางเชษฐาและไชยยนั ต ถอนใจยาว
“ไอทรพีเจา กรรมนนั่ ทําลายพิธขิ องเราเสยี แลวครับ ความจรงิ ไอแ หวงอยหู างจากเรา
ขางหนา น่นี ดิ เดียวเทา น้ัน ถา มันไมพงุ เขา เลน งานเราเสยี กอน ดไี มด กี อนคาํ่ นเ่ี ราอาจตามไอแหวง
ทัน นีม่ นั รูต วั เสยี แลว เปด อาวไปโนน ”
“เราก็เพงิ่ รวู าไอแหวงอยใู กลๆ เรา เพราะไอควายปาตวั นแี้ หละ ตรงตามท่คี ณุ คะเนไวท กุ
อยา ง เพียงแตไ มน กึ วา เราจะพบมนั รวดเร็วถงึ เพยี งนีเ้ ทา นนั้ ผมชกั เอะใจแลว เพราะสงั เกตเหน็ คุณมี

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

579

ทาสาๆ อะไรสกั อยา งหนง่ึ ปามนั ทึบเสียจนเรามองอะไรไมเ ห็น พรวดพราดมนั กถ็ งึ ตัวเสยี แลว
แสดงวา มนั เหน็ เราและจองคอยจังหวะอยกู อ น”

“นิสยั ควายปา เปนอยา งนแี้ หละครับ ชอบลอ ใหคนเขา ไปในปา รก แลว ซุม น่ิงรอจังหวะ
พุงเขา ใส มันรูวาในทรี่ กทบึ คนกลบั ตวั ไมท ัน ผมวาจะเตือนใหร แู ลวแตก น็ กึ ไมถึงเหมอื นกนั วาจะ
พบมันรวดเรว็ ถงึ เพยี งนี้ คลบั คลา ยคลบั คลาอยเู หมอื นกนั วา พงบนเนนิ น้ันไหวนิดๆ พอจะเพง ให
แน มันกฟ็ ด ลงมาใส สําหรับไอแ หวงนะ สบายแลว ครับ ลงไดต ดิ หลงั กระช้นั ชิดมาแบบน้ี ไมพรงุ นี้
ก็มะรืนเปน ไดพ บแน ตามไดอ ยางสบายไมต องรบี รอ นจนเกนิ ไปนกั ”

“ไอค วายยกั ษต ัวน้นั เหอะ มนั จะเผน ไปเลยหรือวาจะยงั ปวนเปย นอยอู ีกก็ไมรู ผมนะไม
หนักใจไอแ หวง หรอก หนักใจเจา ทรพนี ่ีมากกวา ”

ไชยยนั ตคราง หอ ไหลล งอยา งสยดสยอง รพนิ ทรห รต่ี ามองไปทางปา ดา นทมี่ หิงสาตวั
นัน้ โลดแลนหนหี ายไป

“ถึงยังไง เสยี งปนที่คุณไชยยนั ตกับคณุ ชายยงิ ไลหลังมันไป ก็ทําใหมนั ตอ งคิดเหมอื นกัน
แหละครบั คงไมห าญเขาจโู จมเราอีกไดงา ยๆ นัก ผมเองกไ็ มแ นใ จวา มันจะเปดเปง ไปเลย หรอื วา
คอยตามเรา ตามไอแ หวง อยอู กี แตรเู อง”

“มันก็แปลกนา คิดไมใ ชน อ ยทเี ดยี วนะ ชา งโขลงอ่ืนมีอยตู งั้ เยอะแยะมนั ไมต าม ดนั มา
คอยตามโขลงไอแหวง ตอนท่คี ุณบอกผม ผมยงั ไมค อ ยจะเชอ่ื นกั มาเจอะเอาของจริงกับตาเดย๋ี วน้นี ี่
แหละ”

เสียงเกิดสบถสาบานพมึ อยา งอกสนั่ ขวัญแขวนอยูคนเดยี ว สวนแงซายเฉยๆ

ระหวางทพี่ รานใหญแ ละคณะนายจา งพดู กนั อยู ทง้ั สองชวนกันออกตามรอยไปใน
ระยะใกลๆ ครใู หญกม็ เี สยี งเกิดรอ งโวยวายอยางตนื่ เตนออกมาวา

“นายครับ มรี อยเลอื ด ตะกีย้ งิ ถกู มนั แนๆ !”
“ฮา !”
เชษฐากับไชยยันตรอ งล่นั ออกมา แลวทนั ทนี ั้นทั้งหมดกพ็ งุ ตรงเขา ไปยงั พงเสอื หมอบ ที่
เกดิ กับแงซายนัง่ มงุ อะไรอยกู ับพืน้ สง่ิ ทที่ กุ คนเหน็ ก็คอื เลือดสดๆ สแี ดงคลํ้าหยอ มหน่งึ เปอ นเลอะ
อยูท่ีใบเสือหมอบและหยดลงกองกบั พ้ืน ตามทิศทางรอยตีนทมี่ นั ควบไป รพินทรห นั หนามามองดู
ตากันเองและกะพริบอยปู รบิ ๆ เกิดกบั แงซายก็ผละออกตามรอยเลอื ดนั้นตอไป...ราวกบั หมาบลัด
ฮาวด ดารนิ หนาแดงเรือ่ ดวยความตน่ื เตน ยนิ ดีรอ งออกมาเบาๆ
“เอะ ! นี่ท้งั สองคนไมร ูตัวเลยหรอื วา ยงิ ถูกมัน”
“ไมน า จะถกู เลยสําหรบั ของพี่ พอเหวย่ี งปากกระบอกปน ไปทางทีม่ นั ว่งิ กเ็ หนย่ี วไกโครม
ไมไ ดป ระทับดว ยซา้ํ วา แตของแกเถอะไชยยันต”
เชษฐาหนั มาถามเพ่ือนงงๆ ไชยยันตท าํ หนา ต่นื สน่ั ศีรษะโดยเร็ว

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

580

“ฉันก็ไมแ นใจเหมอื นกนั ไอท ี่แนใจก็คอื มันตองผดิ แหงๆ ยงั ไมท ันจะเหน็ ศูนยกย็ งิ
ออกไปทั้งสองลาํ กลอ ง รูสึกวาจะกินสูงไปมาก กง่ิ ไมห ักอยโู นน ไมเหน็ หรอื ”

“ไมร ูละ ในสามนัดที่ระเบดิ ออกไปของทั้งสองคน กต็ อ งมนี ดั ใดนัดหน่งึ ถูกมนั มา ยงน้ั
จะมเี ลือดไดยงั ไง”

ดารนิ พดู เรว็ ปรือ๋ พรานใหญเ มมรมิ ฝปากตรวจดูรอยเลือด และรอยเทา ที่วงิ่ ไปเหลา น้นั
ตอไปอีกสองสามชว ง แลว ยกมอื ข้นึ ดดี โดยแรงเรยี กเกดิ กบั แงซายกลบั เขามารวมกลุม

“ถูกสะโพกหลังครับ”
เขาบอกเสยี งตาํ่ ๆ
“วถิ ีกระสุนคงจะแฉลบไปถกู กระดกู และไมฉกรรจนกั สงั เกตดจู ากรอยตีนท่ีมนั ใชไ ด
เปน ปกติสม่ําเสมอทัง้ ส่ขี าง เลือดก็ออกไมม ากนกั ผมคดิ วากระสุน .458 ของคณุ ชายมากกวา ถา เปน
กระสุน .600 ไนโตร แผลควรจะฉกรรจก วานี้ นา เสยี ดายเหลือเกนิ เบยี่ งอกี นดิ เดยี วเทาน้นั มหี วัง
คว่ําอยูกบั ท”ี่
หัวหนาคณะเดินทางเปา ลมออกจากปาก
“ถา ถกู ของผมก็แปลวาฟลกุ อยา งท่สี ดุ เพราะไมค ดิ เลยตอนยงิ ออกไปก็รๆู อยูวา สงเดช
เต็มที กเ็ ห็นวา มันควบลวิ่ เปน พายไุ ปดวยอาการปกติ ไมม สี ะทกสะเทอื นอะไรเลยจนนดิ เดยี ว น่ดี วี า
เกิดกับแงซายตามมาดูจึงเหน็ รอยเลือดเขา ไมงัน้ ก็ไมร”ู
ไชยยนั ตเ อ้ือมมอื ไปตบไหลเ ชษฐาหนกั ๆ แลว จับมอื เขยา
“มือแกฉมงั ตามเคยเชษฐา ขนาดไมคิดวาจะถูกยังถูกได ดเี หลอื เกนิ ท่ีมนั หมายเขา เลน งาน
โดยทเี่ ราไมไดท ําอะไรมนั มากอนแลวมนั กไ็ ดเ ลอื ดไป แตค ราวนล้ี ะมันเตรยี มคิดบัญชเี รานาชม
ทเี ดยี ว ฉันเคยตามกระทิงลําบากกับรพนิ ทรม าแลว คราวนน้ั รูร สชาตซิ าบซึ้งดี แตนีม่ ันเปน เจา
มหงิ สา รา ยกวา กระทิงเจ็บหลายเทานกั ”
“จะตามไหมครับเจานาย รอยเลอื ดพอมใี หต ามไดส บายทเี ดียว และลงถาถกู เจ็บเขาแบบ
น้ี มนั ก็จะไปหาปลกั ลงแชโ คลน ตามไมย ากนัก”
เกิดถามข้ึนอยา งกระหาย
เชษฐายกมือขนึ้ ลบู คาง ชาํ เลืองไปทางรพนิ ทรเ หมือนจะขอความเห็น ไชยยันตก ับดารนิ ก็
สนบั สนุนลงความเหน็ ใหตามเปน เสียงเดยี วกนั ในเหตผุ ลที่วา ตอ งการจะกําจดั มันใหห มดกงั วลไป
เสียงเปลาะหน่ึงกอ น โดยไมต อ งมาหวงหนาพะวงหลงั แตพ รานใหญย งั ไมอ อกความเหน็ เชน ไร
มองสบตาหวั หนาคณะเดนิ ทางอยูเชนนนั้ เชษฐาจงึ ถามวา
“คงไมง า ยเหมอื นทค่ี ิดไวไ มใ ชหรอื ถึงตามก็คงไมไ ดต วั กอ นคา่ํ วนั น้ี หรือยังไงรพินทร”
“บาดแผลไมฉกรรจน ัก กําลงั มันยังดี และน่ีกใ็ กลค า่ํ เต็มทแี ลว ถา ไมคดิ วาจะตองเอาตวั
ใหไ ดภ ายในระยะช่วั โมงสองชวั่ โมงขา งหนา นี่ เปนไมต อ งหวงั ”
พรานใหญตอบเปน กลาง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

581
“จดุ หมายสาํ คญั ของเราคือไอแหวง”
อดตี นายพนั โททูตทหารบก กวาวอยา งใครครวญ
“ไมใ ชเจามหิงสาตัวนี้ การตามลา มันโดยเฉพาะทาํ ใหเ สยี เวลาไปโดยใชเ หตุ มันอาจนํา
เราเตลิดเปด เปง หางจากไอแ หวงออกไปถงึ ไหนตอ ไหนยงั ไมรไู ด การทม่ี ันเลนงานพวกเราและถกู
ยิงเจ็บไปแคนี้ นบั วา เหมาะสมแลว ถา มันเข็ดไปเลย โดยไมแ ผว พานเขา มาเกะกะยมุ ยา มอีก ก็นบั วา
เปน การดสี าํ หรับมันและเรา แตถา มันยงั คงปวนเปย นอยใู กลไ อแ หวง เราก็จะพบมนั เองโดยไมต อง
ตามใหเสยี เวลา มุง ตามแตเ ฉพาะไอแ หวง กแ็ ลวกนั หรอื ใครมเี หตุผลทด่ี กี วา น?้ี ”
ดารนิ กบั ไชยยนั ตน งิ่ คิดอยคู รู กต็ อ งยอมจํานนตอเหตุผลอนั รอบคอบรดั กุมของเชษฐา
“ปลอยมันไปกอน รพินทร เปน อนั วา ติดหลังไอแหวงตอ ไปตามแผนเดมิ !”
ไชยยนั ตห นั มาตบไหลจอมพราน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

582

26

บกุ ขนึ้ ไปตามรอยเดินของชา งท่ีเปน ทางอยกู อ นแลว สองฟากทบึ ไปดว ยปาเถาวลั ยและ
ไมใหญ แลวก็ยดึ ดานใหมซ งึ่ ไมสูจะกวา งใหญนกั ลกั ษณะเปน เสนทางอพยพของสตั วม ากกวา จะใช
เปน เสน ทางเดนิ หากนิ โดยปกติ ลกึ ลงไปสหู ุบอันยิ่งทึบขน้ึ ทุกขณะ

เพียงไมถงึ ครงึ่ ชัว่ โมงหลังจากนนั้ ทั้งหมดกม็ าถงึ ตาํ แหนง อนั รอ งรอยพิสจู นไ ดช ดั วา
เมื่อย่สี บิ นาทีทแ่ี ลว มาน้เี อง กอ นทีเ่ จา มหงิ สาจะจูโ จมเขาใสต รงบรเิ วณดินโปง และกอนท่เี สียงปน
จะระเบดิ ขึน้ โขลงของไอแหวง ไดมาชมุ นุมพักพลกนั อยูท่ีน่ี

รอยถา ยและรอยยืนพงิ พกั โคนไมยงั อนุ ๆ อยู ปา ทางดานตะวนั ออกมีรอยหกั ลูเ ปน ทาง
ยับเยนิ อันเกดิ จากการรุดหนอี ยางกะทนั หนั ของมัน

พอเขาไปตรวจบริเวณไดช ดั พรานใหญก จ็ ปุ ากเบาๆ อยางสุดเสียดาย
“ไอค วายเวรตวั นน้ั ทเี ดยี ว...”
เขาสบถพมึ พําออกมา แลวหนั มาฝน หวั เราะกบั เชษฐา และไชยยนั ต โคลงศรี ษะชาๆ
“นา เสยี ดายเหลอื เกนิ ครบั เราพลาดโอกาสครั้งสาํ คัญท่สี ุดไป เพราะไอท รพีตวั น้นั แทๆ ”
“ทาํ ไม?”
“ที่น่เี ปนท่ีพกั นอนชว่ั คราวของมันนะซคิ รับ พวกมันพากนั มาหลบซมุ พักน่งิ ๆ กันอยใู น
หบุ ตรงนเ้ี อง จะไมมกี ารเคลอ่ื นไหวไปไหนท้ังสิน้ จนกวาจะมดื จากรอยทเี่ ห็นนยี้ นื ยันชดั วา
หลังจากท่พี วกมันไปหกั กลว ยปากินตอนดึกเมื่อคนื นแ้ี ลว ตอนใกลรงุ ก็มากนิ ดนิ โปง พอตะวนั เรม่ิ
ขึน้ กม็ านอนกนั อยูตรงน้ี จะออกหากนิ อกี ครั้งกต็ อนค่ํา ทิศทางที่เราคนพบรอยครง้ั แรกตรงโตรก
นน้ั และทแี่ กะรอยตามหลังมามนั ปลอดทีส่ ดุ เพราะอยใู ตลมพอดี มนั ไมมีโอกาสรถู ึงการตามมา
ของเราเลย ถาควายตัวนนั้ ไมก อ เรื่องข้นึ เสียกอ น เราจะมาพบพวกมันทงั้ หมดทนี่ ีใ่ นลักษณะรวม
โขลงพกั นอน ปา นนีก้ ไ็ ดย งิ กันถลม ปาไปแลว เสยี งปน ท่ียงิ ควายตวั นน้ั เทากบั เปน สญั ญาณเตอื น
มันใหรตู วั ปลกุ ใหม นั ตน่ื จากหลบั ความจรงิ มนั คอยเราอยทู ่นี ่แี ลว ทีเดยี ว”
สองชายผเู ปนนายจา ง พากนั บนพึมดว ยความเสียดายโอกาสไมนอ ยไปกวา เขา ตางกวาด
สายตาไปรอบๆ บริเวณอันเปน รอ งรอยพกั นอนของชางโขลงนั้น
“โชคของมันยังดอี ยู ปลอยใหม ันรอดไปอกี ทกี อ น”
เชษฐาบอก
“แตโอกาสท่เี ราจะตามพบแหลง หลบพักนอนของมันอยา งนี้ คงหาไดยากเต็มทีพับผา ซิ
มา ยงัน้ รเู รื่องกนั ไปแลว”
ไชยยนั ตถอดหมวกออกเกาหัวสบถพํา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

583

แงซายออกไปยืนหางจากกลุม มอื ท้งั สองปอ งหู สกั ประเด๋ยี วหนง่ึ กท็ รดุ พับพาบลงกับ
พื้น เอาหแู นบลงกบั พืน้ ดนิ ประเด๋ียวหนึ่งกล็ ุกข้นึ ปองหฟู ง ใหม แลว กก็ ระโดดเขามา

“พวกมนั ยงั ไปกนั ไมไ กลนกั หรอกครับผูกอง แลวกไ็ มไ ดร บี ไปกนั นัก มนั เดนิ กันไป
เร่อื ยๆ เหมอื นจะลอ ใหต าม ถา เราตามกนั กลางคืนไดก ม็ หี วงั ทัน”

“แงซาย สาํ หรบั แก ฉัน และเกิดจะตามกนั กลางคนื เลยกค็ งได แตน ายของเราละ ?”
หนมุ กะเหรยี่ งพเนจรนง่ิ เงยี บ เชษฐายิม้ หนั มาตบบา แงซาย
“มนั เสยี่ งเกนิ ไปแงซาย พวกฉันสามคนพอตะวนั ตกดนิ แลว กเ็ หมอื นกับคนตาบอดนนั่
แหละ พวกเราทัง้ หมดหกคน สามคนมองเห็น อีกสามคนตามืด แทนทเี่ ราจะลามนั มนั กลับจะลา
เรา”
พลางหวั หนาคณะเดนิ ทางกย็ กนาฬกิ าขอมอื ข้ึนดู ขณะนั้นมนั เปน เวลาเกอื บ 17.00 น.
แลว อากาศเรมิ่ ขมกุ ขมวั เยน็ เยอื กลงอยางรวดเรว็ แทบไมร ูเนื้อรตู ัว”
“หาที่พกั นอนกอนเถอะ พรงุ น้คี อยวา กนั ใหม ชกั จะมดื เต็มทีแลว ”
“ดเี หมือนกัน กําลงั หิว”
ไชยยนั ตวา เปดกระตกิ บรนั่ ดอี อกจิบ แลวสง ไปใหเชษฐา สวนดารนิ ดืม่ นํา้ ทา ทางของ
หลอ นออ นเปลยี้ ไปไมน อ ย เพราะเดนิ หนกั มาตลอดสามชวั่ โมงเต็มๆ แตแ ววตาอนั แกรงอยู
เหมอื นเดิมเจอื ไปดวยประกายของความสุขในรสชาตเิ ผชิญภยั ที่แวดลอ มอยู หลอนชา งผดิ ปกติ
ผูหญงิ เอาเสียจรงิ ๆ...รพินทรอ ดที่จะฉงนในใจเสยี ไมไ ด ขณะท่ีลอบชําเลอื งมอง
“ถางน้ั เราเดนิ กันอกี สกั หนอ ยเถอะครับ ใหพ นบรเิ วณหุบนี่ อากาศในนม้ี ันไมค อ ยจะดี”
จอมพรานบอก แลว โบกมือใหทกุ คนเริ่มเคลอ่ื นท่ตี ามเขา ซ่งึ บา ยหนาไปตามเสน ทางทีม่ ี
รอยโขลงไอแ หวง บกุ เบิกไวก อ น

ครเู ดยี วกไ็ ตขนึ้ ปา โคกท่อี ุดมไปดว ยโขดหินใหญแ ละหนา ผา ขณะท่ีผา นบรเิ วณชะงอ น
ผาตอนหนึง่ พืน้ ดินปนหนิ บริเวณนั้นเปน ลานเรียบราบเกลี้ยงเกลา ราวกบั ใครมาปด กวาดไว ดผู ดิ
แปลกไปกวาตอนอ่นื เศษใบไมส กั ใบหนงึ่ ก็ไมป รากฏอยูท ่นี นั่ ทงั้ ๆ ทร่ี อบดา นหางออกไปในรัศมี
วงกลมประมาณ 5 เมตร เกล่ือนรดไปดวยใบไมแ ละกิ่งไมแหงอนั เปน ธรรมดาของปา ดารนิ
หยุดชะงักจองมองไปท่ลี านเกล้ยี งนน้ั อยางสงสัย ตามนสิ ัยทร่ี อบคอบชางสังเกตของหลอน แลวก็
เดินตรงเขา ไปพิจารณาดู พลอยพาใหค นอื่นๆ ชะงักและเดนิ ตามหลอนเขามาดว ย หญิงสาวกวาด
สายตาไปรอบๆ

“เอะ ! แปลกจริง ดูนี่ซยิ งั กะใครมากวาดไวง ัน้ แหละ”
“เออ จริงดวย”
ไชยยนั ตอ ุทานขึน้ อกี คนอยา งงงๆ สว นเชษฐาพอมองเหน็ ลานเกลย้ี งบริเวณนัน้ กแ็ หงน
มองคนหาขนึ้ ไปบนยอดไมร อบดา นซึง่ เงียบสงัด แลวมองไปทางรพินทร

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

584

“ผมเคยรูมาบา งวา นกหวา ตวั ผมู ักจะทาํ ลานไวสําหรบั รําแพนเรยี กตวั เมยี บุกมาหลายปา
แลว อยา งมากกแ็ คย งิ ไดตวั มัน แตไมเคยพบลานของมนั อยา งทเี่ ขาบอกไวเลย ไมรนู ีจ่ ะเปน ลานนก
หวาหรอื เปลา ”

พรานใหญข ยบั ปก หมวกใหเ ชษฐาอยา งคารวะและเลอื่ มใส
“คณุ ชาย มคี วามรใู นเร่อื งสตั วป า ไมน อยทเี ดียวครับ ถูกแลวนี่คอื ลานนกหวา ไมม ีสัตว
ชนดิ ใดจะทําลานเกลี้ยงเกลาราวกบั คนมาปด กวาดไวอยา งน้ี นอกจากมนั เทา นน้ั ”
“หมายความวา ยงั ไงกนั ?”
ดารนิ หนั มาถามโดยเรว็ พช่ี ายอธิบายแทนมาวา
“ก็เจา นกหวา รูปรา งเหมอื นนกยูง แตข นสีนํา้ ตาลทเี่ ราพูดกันถงึ เมอื่ เยน็ วานนยี้ งั ไง มนั
เปนนกที่มีธรรมชาตแิ ปลกอยูอยา งหนง่ึ โดยเฉพาะตวั ผู มักจะทําลานของมนั ไวโดยเฉพาะ สาํ หรับ
ลงมากรีดกรายราํ แพนและนอนพกั มนั จะหมน่ั ดแู ลลานของมนั ใหส ะอาดอยเู สมอ ขนาดใบไมตก
เขา ไปสักใบ มนั ก็จะจกิ หรอื คุยเข่ียออกใหพ น บรเิ วณทนั ที จนดูสะอาดสะอานเกลีย้ งเกลา เหมือน
คนมากวาดไว จะไมย อมใหอะไรเขาไปเกะกะอยูในลานของมันเปน อนั ขาด แลว ก็ทําลานไว
เฉพาะตวั ของใครของมัน ลานเกล้ียงท่ีเราเหน็ อยนู ก่ี ค็ อื ลานของมัน”
“ประหลาดดนี ี่คะ”
หลอนรอ งเสียงใสออกมาพรอ มกบั หัวเราะ จองมองดลู านน้นั อยางท่ึงๆ
“แลว น่ตี วั มนั ไปไหนเสียแลว ?”
“นจี่ วนคาํ่ เต็มทีแลว มันคงบินข้ึนไปนอนบนยอดไมส งู ใกลๆ แถวนแ้ี หละ แตเ รามองไม
เห็นมนั เอง”
“แปลก!”
หลอนครางอยเู ชนนัน้ ดูจะตดิ อกติดใจไมน อ ย
“ทาํ ไมมันถงึ เปนนกมวี ฒั นธรรมในการอยูอยา งนี้ จริงหรือคะ ทวี่ า มันจะคอยดแู ลรักษา
ความสะอาดของลานมนั ขนาดใบไมห ลน เขา ไปใบเดียว มนั ก็พยายามจกิ ออกเอาไปทิ้งใหพ น ลาน
ของมนั ”
“ไดย ินเขาวากนั วา ยงั งนั้ กน็ า จะจรงิ นะ มา ยงนั้ ลานของมนั จะเกล้ยี งเกลาอยางท่ีเหน็ อยูน ่ี
ไดยงั ไง”
“แหม! ถา งัน้ คงจะนาดูมากทเี ดยี วนะคะ อีตอนท่ีมนั เหน็ ใบไมรวงลงมารกลานมันทลี ะ
ใบสองใบ แลว มนั กต็ งั้ หนาต้งั ตากวาดออกไปไมรูจ บสน้ิ ในทศั นะของมนุษยแ ลวจัดวา มนั เปนสตั ว
มีวฒั นธรรมเปน อยูส ูงมาก แตในทัศนะของสตั วดวยกนั เอง กต็ อ งถอื วามันเปน นกทโี่ งพิลึก ไมรูจกั
อยูตามประสานก มามัวเมียเวลาปด กวาดทาํ ความสะอาดพ้นื อยูได”
แลวหลอ นกห็ วั เราะออกมาอกี ตาเปน ประกาย หนั มาทางพรานใหญ
“จริงหรอื เปลา นายพราน หรอื วาพี่ใหญแกลง หลอกฉันเลน”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

585

“ความจริง ผมตั้งใจจะบอกคณุ หญิงอยวู า พวกกอ็ งกอยมันมาชวยกนั ปด กวาดลาน เตรียม
ไวส าํ หรับจดั งานลีลาศคืนนี้ กพ็ อดคี ุณชายรทู ัน บอกความจรงิ เสยี กอ นเลยโกหกไมได”

รพนิ ทรพ ดู หนาตาย
“เปน ความจรงิ ครับ ถา มีเวลา พรงุ นเ้ี ชาคณุ หญงิ ลองยองมาแอบซมุ คอยดอู ยู แลวกจ็ ะเห็น
จรงิ อยางทีค่ ณุ ชายพดู ทกุ อยา ง มนั จะลงมาคอยรกั ษาดแู ลความสะอาดลานของมัน ธรรมชาติของมัน
เปนอยางนน้ั ไมใชว า มนั มีวัฒนธรรมในการเปนอยูอะไรอยางทีค่ ณุ หญิงวาหรอกครับ การถนอม
หวงแหนลานสาํ หรบั รําแพนของมันน้ี คณุ หญิงคงไมอ ยากเชื่อ ถา ผมจะบอกวา มนั จะรกั ษาดูแลไว
ดวยชวี ติ ของมนั ทีเดยี ว จดุ ออ นของมันในขอ นีแ้ หละ ทีพ่ รานผทู ่รี สู ญั ชาตญาณของมนั ฆา มนั ได
อยา งงา ยดายทส่ี ดุ โดยแทบจะไมตองลงทนุ ลงแรงอะไรเลย ขอเพยี งใหเ ขาพบลานของมนั เทานน้ั ”
“ไหนอธิบายใหล ะเอยี ดซิ ฉนั ไมเขา ใจทค่ี ณุ พูด”
“พรานปาทุกคน เมือ่ พบลานรําแพนของนกหวา ถา เขาตอ งการจะไดต วั มัน เขามวี ธิ จี ะเอา
ตวั มนั ไดโ ดยไมจ ําเปน จะตองทาํ บว งแรว ดกั หรือเสยี ลกู ปนเลยครับ โดยอาศัยสญั ชาตญาณรกั ษา
ความสะอาดลานของมันนี่แหละเปนเครอื่ งฆา ตัวมนั เอง คอื เขาจะเอาไมไผย าวสกั สองสามคบื มา
เหลา วิธเี หลากเ็ หลาเฉพาะคร่ึงหนงึ่ ของไมไ ผนนั้ ใหบางและคมราวกบั ใบมีดทัง้ สองคม ขนาดกวาง
ประมาณหน่งึ เซนตเิ มตร สวนอกี ครึง่ ไมต อ งเหลา แลวเอาดานทีไ่ มไดเ หลายองไปปก แนน ไวก ลาง
ลาน ในเวลาท่ีมันออกไปหากินหางจากลาน โดยใหใบอนั เหลาไวอ ยางคมกริบนน้ั โผลพนดนิ ขึ้นมา
ราวๆ คบื กวาๆ พอมนั กลับมาถึงลาน เห็นไมไ ผป ก ระเกะระกะรกลกู ตาอยูกลางลาน อันแสนหวง
แหนของมันเชนนนั้ มนั กจ็ ะพยายามหาวิธเี ข่ียออกไปใหพ น แตไ มไ ผอ นั นน้ั ปกแนน เกนิ กวา ทม่ี ัน
จะจกิ หรือคุยใหอ อกไปได ในทส่ี ุดมันก็จะใชลาํ คอยาวของมนั พันเขากับไมไผอ ันคมกรบิ นั้น เอา
เทายนั พน้ื แลว กระชากถอนขน้ึ โดยแรง เพอ่ื จะใหหลุดตามประสาของมนั ...”
รพนิ ทรหยดุ ลงเพยี งแคนนั้ อันเปนเวลาเดยี วกบั ท่ี ม.ร.ว.หญิงดาริน รองอุทานอะไร
ออกมาคําหนง่ึ ยกมอื ขึน้ ลบู ลําคอตวั เองอยา งหวาดเสยี ว สีหนา สยดสยอง
“คณุ พระชว ย!...”
“นึกออกหรือยงั ครับ นกหวา เจากรรมนัน่ จะมีสภาพเปน อยางไร”
“จริงหรอื น่ี โธ!...”
“ตัวไหนตวั นนั้ แหละครบั ไมมรี อด พรานก็ไมต องมานัง่ จบั เชอื ดคอใหเ สียเวลา ถอนขน
ลงหมอ แกงไดเ ลย”
“แหม! รา ยกาจจรงิ มนุษยห นอมนษุ ย...”
หลอ นทําหนา เหมือนจะรอ งไห
“ไมเ ชื่อเดยี๋ วผมจะใหเกดิ ปก ไมไผอยา งวานไี่ ว พรงุ นี้สายๆ หนอยคณุ หญิงมาดูได”
“ขอใหคณุ ตกนรกอยา รูผุดรเู กิด ถาคุณเคยฆามันมาดว ยวธิ ีนีม้ าแลว ”
“อา ว! ไหงไปแชง เขาอยา งนลี้ ะ ?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

586

ไชยยนั ตสะกดิ หลังเพือ่ นสาวรองทว งมา
“ไมเปน ไรหรอกครับ เพราะผมไมเคยทําอยา งนนั้ แมแ ตครัง้ เดียว”
พรานใหญห นั ไปบอกยมิ้ ๆ กบั ไชยยนั ต
เกดิ กะพรบิ ตาปรบิ ๆ อกึ อักอยใู นลาํ คอ แลวก็ยิม้ แหงๆ ยกมือข้นึ ไหวด ารนิ ทวมหวั บอก
ออ ยๆ
“เกดิ เคยทาํ คร้งั นงึ นายหญงิ อยา แชงเกิด”
ทุกคนยกเวน ดาริน และแงซายซ่ึงยนื หา งออกไป พากนั หวั เราะครนื ขึ้น หญิงสาวจุ
ปากเบาๆ ยกมอื ขึน้ ชี้หนา พรานพื้นเมอื งของรพนิ ทร
“ออ! เรารึ ตาเกดิ ใจคออาํ มหิตเลือดเยน็ เหลือเกนิ นะ คราวหลงั อยา ทาํ อยางนี้อีกนะ รู
ไหม?”
“ครบั เกดิ ไมทาํ แลว พรานใหญกห็ ามเกิดไมใ หท ํา”

ใกลๆ กบั บริเวณลานนกหวา เปน ซอกถ้าํ เล็กๆ ในหลบื หนิ ใหญส องลกู ชัยภูมิมองดวย
สายตาผาดๆ เหมาะอยา งยิง่ สาํ หรบั จะใชเ ปนทพ่ี กั แรม แตรพนิ ทรบ อกคณะนายจา งที่สนใจกบั
ตาํ แหนงนัน้ ใหเ ดินผานไปเสีย โดยอธิบายใหท ราบวา การนอนพกั กลางปา ไมค วรจะเลือกบริเวณท่ี
ใกลชดิ กบั โพรงหรอื ซอกถํา้ ท่ีไมสามารถจะสํารวจเขา ไปใหเห็นภายในไดต ลอด โดยเฉพาะอยา ง
ยิ่ง ถา ถาํ้ นนั้ ไมใ ชถ าํ้ ใหญ เพราะโพรงซอกลกั ษณะเชน น้ัน สวนมากเปน ท่ีอยขู องงู

พน จากบรเิ วณปา โคกตอนนนั้ มาอีกอึดใจใหญๆ ก็ถงึ ดงรวกและปาหนาม มันมืดลงทุก
ขณะ พรานใหญเลือกไดก อรวกทมี่ ีลําตน ขึน้ เบียดเสยี ดแนน ทบึ ตอนหนึ่ง สาํ หรบั อาศยั แทนผนัง
ดานศีรษะ เกดิ จดั การปผู า พลาสตกิ ชนิดหนากวา งลงกบั พืน้ แทนเส่ือปนู อนผนื หนง่ึ อกี ผนื หนึ่งขงึ
มมุ สี่ดานกนั นาํ้ คาง แลว จัดการถากถางบรเิ วณทรี่ กใหร าบเรียบ พออาศยั เปนแคม ปพ ักชัว่ คืน แงซาย
ออกไปหาฟน สวนรพินทรจดั การกอไฟ พรานใหญ พรานพ้นื เมืองและหนมุ กะเหรยี่ งพเนจร
ชวยกันต้งั แคม ปอยางแคลว คลองวองไว โดยไมจ าํ เปน ตอ งออกปากบอกกนั ใหเ สียเวลา เพราะตา ง
จัดเจนดีอยแู ลว เชษฐากับไชยยันตพยายามจะมสี วนรวมมือชวยเหลอื ดวย แตก ไ็ มถ นัดนกั และไมมี
ความจาํ เปนแตอ ยา งไร เพราะเพยี งแคส ามคนการตง้ั แคม ปก ็เรียบรอ ยลงดว ยดใี นเวลาอันฉับไว

พอมดื สนิท ทกุ คนก็นั่งลอมวงกองไฟรอคอยขาวและกาแฟในหมอสนามท่กี าํ ลังจะสกุ
ไมกน่ี าทหี ลังจากนนั้ ทั้งหมดกก็ ินอาหารเย็นกนั รมิ กองไฟ ในสภาพของการเดินปา
แทจ รงิ เปนครงั้ แรก โดยเฉพาะกลมุ นายจา ง สําหรับเชษฐากบั ไชยยนั ตไ มเปนปญหา เพราะชีวติ ของ
ลูกผชู ายแบบกรานๆ ทาํ ใหท้ังสองผานเหตกุ ารณช นิดนีม้ าบางแลว และเขาใจไดดีตลอด จน
สามารถทาํ ตวั ใหกลมกลนื สง่ิ แวดลอ มไดอ ยา งสนิท สว น ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธ์ิ ขลกุ ขลกั
เลก็ นอย เพราะไมคนุ มากอน พรานใหญล อบชําเลืองมองดูหลอนดว ยความสมเพช ท่ตี อ งมาเผชิญ
กับสภาพอันแทจ ริงของอยา งทีเ่ รยี กกนั วา ‘นอนกลางดนิ กินกลางปา ’ เชนนี้ แตแ ลว ก็ปลอดโปรง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

587

ใจขนึ้ เล็กนอย เม่อื สังเกตเห็นหญงิ สาวไมปรปิ ากบนหรือแสดงขอ รังเกียจใดๆ ทง้ั สิ้น ตรงขาม
หลอนพยามทาํ ไดอยางสนทิ โดยไมสอพริ ธุ อะไรออกมาทัง้ ส้นิ

รพนิ ทรซ อนยมิ้ ลอบพินิจดรู าชสกุลสาวสวยอยตู ลอดเวลา ใบหนางามนน้ั ขะมกุ ขะมอม
ไปดวยฝนุ และคราบเหง่อื น่งั ชันเขากบั พนื้ ปรู องไวดว ยใบไม หลังพงิ กอไผ มือหนง่ึ ถอื ถาดขาว
พลาสติก อีกมอื หนึ่งถอื ชอนตักเขา ปากเคย้ี วตยุ ๆ ไรเฟล วางอยขู างๆ ตัว สภาพของหลอ นยามนีผ้ ดิ
กันไปแทบจะเรียกวาคนละคนกบั ทีเ่ ขาเคยเห็นในครั้งแรก มองดไู มผ ดิ อะไรกบั ลกู ผชู ายจอมทรหด
นัก ใชชีวติ สมบกุ สมบันคนหน่งึ ตง้ั แตอ อกเดนิ ทางเขา ปามา ผิวของหลอ นกเ็ ร่มิ เขมลงเปน ลาํ ดับ
แตทวีความคมเกข ึน้ อีกอยางประหลาด เม่อื มาประกอบกับสิง่ แวดลอมและการเปน อยูอ ยางกราก
กราํ เชนในคนื นี้

บอ ยครั้งที่หลอนมองไปพบตาเขาแลวจองนง่ิ เหมือนจะคอยระแวงวา เขาจะคอยสงั เกต
จบั ผิดอะไรหลอ นอยู พรานใหญรีบเมนิ หลบไปเสีย คณะนายจา งทง้ั สามกินกนั ไดม าก เพราะเหนด็
เหนอ่ื ยมาท้งั วนั และบรรยากาศทีผ่ ดิ ไปจากทเ่ี คยกนิ กนั ตามปกตใิ นแคม ปใหญ ซง่ึ สุขสบายมีอะไร
พรอม ท้ังๆ ท่ีอาหารก็มแี ตเ พียงขา วนํ้าพรกิ ปา และเครือ่ งกระปองเทา นน้ั

หลงั อาหาร ตา งด่ืมกาแฟและสูบบหุ รล่ี อ มวงสนทนากนั เบาๆ ภายในเพงิ พักนอน ซงึ่
ความจริงกม็ ีเพยี งผา พลาสติกสองผนื ผืนหนงึ่ ปพู ืน้ อกี ผนื หนงึ่ ขงึ กนั น้ําคางเทาน้นั เกดิ กับแงซาย
จัดการขยายกองไฟท่ใี ชห ุงหาเมือ่ สกั ครนู ้ี ใหกลายมาเปน ไฟสมุ โดยกอ ไวสามดา นแทนกาํ แพงหรอื
ผนัง สวนอกี ดา นหนงึ่ น้นั ตดิ กับกอรวกอันหนาทบึ อยแู ลว

คณะนายจางเพ่ิงจะสังเกตเหน็ ศิลปะของการกอไฟตามหลักของพรานปา อยางถนดั ทัง้
เกิดและแงซายชวยกันลากเอาไมแหง ทอ นใหญๆ เขา มา เอาสว นปลายหันเขา ชนกนั โดยหนั ปลาย
อกี ทางหน่ึงชอ้ี อกไปรอบดา นท้งั แปดทศิ ติดไฟใหคุกรนุ ขึน้ ทต่ี ําแหนง ปลายไมช นกนั นน้ั พอให
เกิดควนั และไฟกินลามเขา ไปทีละนอ ย เมือ่ ทอนใดทอนหนึง่ ถูกไฟกนิ หดส้นั เขา ไปก็ขยบั เล่อื นให
เขามาชนตดิ กนั อีก ซึ่งพรานใหญอธบิ ายวา ไฟชนดิ น้ชี าวปาเรียกวา ‘ไฟรุง’ สะดวกในการกอ ไฟไว
ใหติดอยูไดต ลอดทงั้ คนื โดยไมจ ําเปน ตองลุกขึน้ มาพะวงคอยเฝาเติมเชื้อบอ ยๆ

ไฟรงุ ชนดิ นจี้ ะคุกรนุ กนิ ลามไปทลี ะนอย โดยไมเ กดิ เปน เปลวขนึ้ อนั เปนลกั ษณะ
เดียวกบั ไฟสมุ ขอน ใชป ระโยชนเฉพาะกอไวเปน เพอื่ นและปอ งกนั สตั วร ายที่จะแผว พานมาใกล
เทานนั้ แตถาตองการเปลวแสงเม่ือใดก็ทาํ ไดโ ดยไมยาก คอื นาํ ก่ิงไมแ ละใบไมแ หง หรือเช้อื เทาที่จะ
หาไดเ ขา ไปสมุ แลวเปาลม เปลวไฟกจ็ ะลกุ ตดิ สวางขึ้นมาทันที เม่อื ตอ งการจะดับ ก็เพยี งแตล าก
ขอนไมใ หห างออกจากกนั และโกยฝุนหรอื ดินกลบเทานัน้

เชษฐาศึกษาและสอบถามถึงวธิ ีกอ ไฟในลกั ษณะตางๆ ของพวกพรานปา อยางสนใจ ซึง่
รพินทรก็อธบิ ายใหฟ งอยางละเอียด

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

588

บรรยากาศในบริเวณแคม ปช ว่ั คราวเตม็ ไปดว ยความมืดสลัว อาศยั เพียงไฟบางๆ ท่แี งซาย
เติมเชื้อไวจ ากกองไฟหาเม่ือครนู ี้เทา นัน้ ปารอบดา นถกู กลืนอยใู นมา นสดี ําสนิทอันนา ระแวง และ
เงยี บสงดั ผิดไปจากการพกั แรมท่ีแคม ปใ หญไ ปเปนตรงขา ม เพราะมองเหน็ หนา กันเพยี งหกคน
เทาน้ัน และนอนกนั กลางพน้ื โลง ปราศจากเตน็ ท ไมม ีกองเกวยี นหรอื พวกลกู หาบอนั นอนอุนคับค่ัง
ที่เคยรายลอมรอบดาน อนั ตรายอนั มองไมเหน็ และทาํ นายไมถกู มนั สามารถจะมาไดรอบทศิ ใน
เวลาใดก็ไดท ้งั สน้ิ

แมจะเต็มไปดว ยความกลาหาญเด็ดเดยี่ ว ดารินก็อดจะพร่นั เสยี มิได เมื่อกวาดสายตาไป
รอบดา น บรรยากาศมันไมผดิ อะไรกบั คนื ทหี่ ลอนไปน่ังหา งอยกู บั พรานใหญเมอ่ื คราวยิงกระทิง
อบอุนนิดท่ยี งั มีกองไฟสมุ และมจี ํานวนคนนอนรวมกนั อยถู งึ หกคน แตก็นา จะเส่ียงยง่ิ กวา นอนหาง
เพราะนอนอยกู บั พนื้ ดนิ กลางดา นสัตว หลอ นถามตนเองวา คนื น้หี ลอ นจะเกิดอปุ าทาน มองเหน็
หรือไดยนิ อะไรตอ อะไรเหมือนเม่ือคืนทน่ี อนหา งอีกไหมหนอ เพราะถงึ อยา งไรเสีย มนั กเ็ ปน การ
พกั นอนอยกู ลางปา โดดเดย่ี ว ไมเหมอื นกบั ความอบอุน ท่ไี ดรบั จากกระโจมเตน็ ทอ นั แขง็ แรง ซง่ึ
เปรียบเสมือนบา นทมี่ ผี นังบงั รอบดาน

ยงิ่ คิดหลอ นกย็ ิง่ ต่ืนเตน ระทกึ ใจพกิ ล แตเกบ็ ความรสู ึกไวอ ยา งมดิ ชดิ ไมแสดงออกมา
บรรยากาศอนั ชวนตื่นเตน ระทึกใจเชน นแ้ี หละ ทีห่ ลอนตอ งการเพือ่ ฝก ประสาท จติ ใจ และความเคย
ชินไวส าํ หรับเตรียมรับการเดินทางทุรกันดารเบือ้ งหนา ภายหลังออกจากหลม ชา งไปแลว เพราะ
นบั ต้ังแตอ อกเดนิ ทางเขา ปา มา การนอนอยใู นแคม ปใหญ ที่เพยี บพรอ มไปดว ยความสะดวกสบาย
และอบอนุ นานาประการมนั ก็เหมือนกับการเทยี่ วปก นิกธรรมดาเทานนั้

หลอ นบอกตนเองวา ยังไมไ ดส ัมผสั กบั บรรยากาศของปาดงพงไพรแทจ ริงนัก ผิดกบั คนื
นีม้ าก พรานใหญพ ดู ไวถกู แลว คอื เมื่อผละออกจากแคม ปใหญม า ความสะดวกสบายทกุ ชนดิ เปน
อันไมตองพดู ถงึ กนั

ปากค็ อื บา น!!
ช่วั แวบหนงึ่ ของความนึกคิด หลอนรูสึกขอบใจพรานใหญอยนู ดิ ๆ ทต่ี ลอดเวลาเขาแสดง
ความเปน หวงกงั วลไปกับหลอ น และความหวงกงั วลชนดิ นั้นเอง ทีเ่ ปนตน เหตใุ หเ กดิ การขดั ขวาง
ไมเตม็ ใจทจ่ี ะใหหลอนรว มทางมาดว ย กถ็ กู ของเขาแลว ชวี ติ สมบกุ สมบนั กลางดงเชนนี้ มนั
เหมาะสมแตเฉพาะชายชาตรีอกสามศอก ท่มี ีนสิ ัยรักในการผจญภัยสดุ ยอดเทานน้ั หาเหมาะควรกบั
ผหู ญงิ ไม เพราะมันเต็มไปดว ยความลาํ บากลาํ บนรอ ยแปดพนั ประการ หาความลําบากทรมานใดๆ
เสมอเหมือนมไิ ดอกี แลว เมอ่ื ไดเผชิญกับตนเองจึงรรู สถอ งแท และเจาความลําบากยากแคน ชนดิ นี้
แหละ ทท่ี าํ ใหคนเราหย่ังซง้ึ ถงึ จิตใจของกนั และกัน รวมท้งั เขา ใจกันได ราคาของชีวติ มนั เสมอ
เหมอื นทัดเทยี มกนั หมด แตถึงอยางไร เขาผูนก้ี ป็ ระมาณการหลอ นผิดไปถนดั ...ตอ ไปนเี้ ขาจะได
เห็นชัดเสยี ทวี า ผูหญงิ อยา งหลอนเปนอยางไร
ดาริน วราฤทธ์ิ ไมใชผ ูห ญงิ ตามฉบบั ที่เขาเคยรจู ัก!!

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

589

หลอนคดิ ...
เสียงนกฮกู รองอยบู นยอดไผส งู ตอ มากม็ เี สยี งเหา หอนของพวกหมาจิ้งจอกแวว มาแต
ไกลเย็นเยือก กวางมายนื รอ งอยหู ลังดงรวกไมห า งออกไป แลวก็มเี สยี งวงิ่ ตะลุยลงไปในหนองนาํ้
โครมครามบกุ พงผละไปอยา งรวดเรว็ เหมอื นจะตนื่ ตนใจอะไรสกั อยาง
ทุกคนคุยกนั เบาๆ พลางกเ็ งยี่ หอู นั เฉยี บไวคอยสดบั รหสั ปา รอบดา น ดารินนอนตะแคง
สบู บุหรีอ่ ยตู รงกลาง ทนี่ อนของหลอนถกู ขนาบอยใู นระหวางเชษฐาและไชยยันต ถดั ไปเปนทนี่ อน
ของรพินทร แงซายนัน้ แยกไปนอนชิดรมิ กองไฟ สกดั ดา นปลายเทาของนายจา งไว แมจ ะอดิ โรย
ออ ยเพลียกนั สกั เพียงใด กย็ ังไมม ีใครนอนหลบั ในขณะนี้ เพราะเพงิ่ จะสองทุม เทา น้นั ปนทุก
กระบอกวางอยใู กลม อื ของเจาของพรอ มไฟฉาย ขนึ้ ลาํ พรอ มเพยี งแตห า มไกไวเทา นน้ั
ทันใดน้ัน แงซายผูน ั่งเหงาไมไผอ ยหู า งออกไปทางกองไฟ ก็หูชนั ขึ้นเหมือนจะคอยจับ
ฟง เสียงผดิ ปกติอะไรชนดิ หนึง่ ดารินสะกดิ เชษฐากับไชยยันต ใหม องดูอาการของหนมุ กะเหรยี่ ง
พเนจร ทกุ คนก็ไหวตัวจบั รหัสเสยี งท่ีเกดิ ขึน้ แผวเบาอยา งประหลาดนนั้ ไดพ รอ มกนั หมด
มันเปน เสียงคลายๆ น้ํากระฉอกเบาๆ อยใู นแองทใี่ ดทห่ี นึ่ง เบอ้ื งหลงั กอรวกทต่ี ั้งแคม ป
พักกันอยใู นขณะนี้ ซงึ่ หางออกไปไมไ กลนักราวกบั สตั วอ ะไรชนิดหน่ึง ลงไปเกลือกปลักเลน ครั้ง
แลว ก็เงยี บหายไป
“หม!ู ”
ไชยยนั ตก ระซบิ
“อาจเปนสมเสร็จ”
เชษฐาแยงแลว ตางกม็ องไปทางพรานใหญเ ปน ตาเดยี ว เหมือนจะขอความเหน็ รพนิ ทร
กัดริมฝปาก ตะแคงหจู บั เสยี งอยางระมดั ระวัง สีหนา ของพรานใหญม แี ววฉงนกงั ขาอยางไรพกิ ล
คณะนายจา งทงั้ สามกข็ ยบั ลกุ ข้นึ จากการนอนพกั กนั อยูอยา งผอนอารมณน น้ั พรอ มกนั หมดโดย
เงยี บกรบิ
อึดใจใหญต อมาเสยี งแผว เบานั้นกแ็ วว ดงั มาอกี แตใ นคราวน้มี ันดังแปลกออกไป เชษฐา
กับไชยยนั ตก ะพรบิ ตาถีๆ่ หนั ไปมองหนา กันเองแลว เปลยี่ นไปจอ งรพินทรอีกครัง้
“เหมือนใครมาวิดนาํ้ อยใู นหนอง”
หวั หนาคณะเดินทางกระซบิ เบาท่ีสดุ
จรงิ ตามทเี่ ชษฐาพูด เสียงนน้ั เปนเสียงเหมอื นใครเอาพวย หรอื ภาชนะอะไรสักอยางหนง่ึ
วักนาํ้ ในแองข้ึนสาด เสยี งดงั ซา ๆ อยเู ปนจังหวะสมา่ํ เสมอ จะวา เปน การดาํ ผุดดาํ วายของสมเสรจ็
หรือการพลิกตัวเกลอื กปลักของหมปู าก็ใชท ี่ แงซายกบั เกดิ ก็ผดุ ลุกขน้ึ ยนื ในบดั นน้ั ราวกับนดั กันไว
แตพรานใหญโ บกมอื เปน สัญญาณใหท้งั สองนงิ่ เฉยไวก อ น แลว หนั มาทางคณะนายจา งพูดดวย
อาการย้มิ ๆ สีหนาไมมแี ววตน่ื เตน ใดๆ ทง้ั สิ้น
“ฟงใหดซี คิ รบั แลวลองทายใหมว า มนั เปน เสยี งอะไร ขณะนเ้ี กดิ กบั แงซายรแู ลว ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

590

นายจางทง้ั สามยิง่ งงจัด
“ชา งมนั มาสูบน้าํ พน เลน กระมัง มา ยก็เจา หมีควาย”
ดารนิ พยายามเดา พรานใหญส ั่นศรี ษะ หวั เราะเบาๆ
“ตามผมมาซคิ รบั แลวจะไดเ หน็ ถาพวกคณุ เคยไดยนิ ไดฟ ง มากอ น พอเห็นเขา กจ็ ะรอ ง
ออกมาวา ‘ออ’ แตถา ไมเคยรมู ากอนเลยกอ็ าจงงไปทเี ดยี ว”
คําพดู เปน ปรศิ นาของจอมพราน ทาํ ใหค ณะนายจางยง่ิ เตม็ ไปดว ยความตื่นเตน กระหายท่ี
จะรู ทัง้ หมดฉวยปน ลกุ ขนึ้ ในทันที รพินทรพยักหนา กบั แงซายและเกดิ ...

ทัง้ หมดยอ งดว ยฝเทาแผวเบา ออ มหลังกอรวกแลว เดนิ ไปตามดา นเลก็ ๆ ซ่งึ เทลาดไปสู
แอง นํ้า ในระหวางโขดหินที่งอกอยูสลับซบั ซอ น โดยการนาํ ของพรานใหญ ตางมไี ฟฉายพรอ มอยู
ในมอื ทุกคน แตป ลอ ยใหร พินทรฉ ายไฟนําทางแตเพยี งดวงเดยี ว ซึง่ เขากดต่าํ จํากดั ลาํ แสงเฉพาะ
สองใหเ หน็ ทางเดินเทาน้ัน

เสยี งวดิ น้าํ ซาๆ น้นั ยงั คงดงั อยเู ปนจังหวะ และยิง่ ไดยนิ ชัดเจนขึน้ ทกุ ขณะ เมอ่ื ตางเดิน
เลาะพงไมเ ขา มาใกลแองนํา้ นน้ั จนกระทง่ั เมือ่ รพินทรหยดุ เดนิ ก็รสู ึกเหมือนกับวา เสยี งวิดนาํ้ จะดงั
อยเู บอื้ งหนา หา งออกไปไมเ กนิ 15 กา วนน่ั เอง ปนไปกบั เสียงปลาที่แตกตน่ื ดน้ิ อยโู ผงผางในหนอง
น้าํ

จอมพรานสาดลําไฟฉายไปยังตาํ แหนงที่มาของเสียงในทนั ทนี ้นั
จากลําแสงของไฟลาสตั วแ ปดทอ น สิ่งกลมยาวของอะไรชนดิ หนึ่ง มองเหน็ ชดั อยใู น
ระหวางตน ไมส องตน เหนือแองน้าํ แสงไฟกระทบเกล็ดผวิ อันมสี ีเหลอื งสลบั ดําแดงแลเปน มัน
ระยบั ลําตวั ของมันอวบใหญขนาดทอนขาออ น ปลายดา นหนงึ่ โยงไปรดั อยูกบั กงิ่ มะคา อกี ขางหนงึ่
พนั อยกู ับก่งิ สยา ทอดลาํ ตวั สว นกลางอนั ยาวเหยยี ดเหมอื นเชือกตกทอ งชา ง หรือชงิ ชา หลอ นลง
มายงั บรเิ วณแองน้าํ แคบๆ ตอนหน่งึ ซึ่งมอี าณาเขตติดตอ อยูกับแองน้ํากวางใหญ โดยมรี ากไทรใหญ
ขวางก้ันเปน ทาํ นบแบงออกเปน สองตอน เจา สิ่งนั้นเทา ทเี่ หน็ อยูใ นขณะน้ี มนั กาํ ลังโยนตัวแกวง
ไกวไมผดิ อะไรกบั เปลญวน ทกุ ครั้งท่มี ันแกวง ลําตวั นนั้ จะกวาดเอานา้ํ จากแองเลก็ ใหก ระจายพน
ทาํ นบรากไทรหลน เขา ไปในบรเิ วณแองกวา ง เปน ไปในลกั ษณะเหมอื นวดิ น้ํานนั่ เอง แมก ระทง่ั ไฟ
ฉายกราดจบั ไปในขณะนี้มนั ก็ยังแกวงวดิ นํ้าอยูโครมๆ เปน จงั หวะ นํ้าในแอง เล็กมรี ะดบั เหลืออยสู งู
เพียงคบื เศษๆ เทา นั้น และขนุ คลกั่ เพราะการแกวงลาํ ตวั วดิ ของมนั
“งเู หลือม!”
เสียงไชยยนั ตอ ทุ านออกมาอยา งอัศจรรยใ จ
“เอะ ! นนั่ มันทําอะไรนะ แกวงตวั วดิ นา้ํ ใหญ มนั จะวดิ ไปทําไม ประหลาดจริง!”
เชษฐาจองดว ยความตื่นเตน ไมน อ ยไปกวาเพ่อื นของเขา สว นดารนิ อุทานอะไรออกมาคาํ
หนึ่ง คณะนายจางพากนั จอ งตะลงึ ดอู าการกระทาํ อยางแปลกประหลาดของเจางูเหลอื มใหญต ัวนนั้

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

591

อยางทายอะไรไมถูก ชว ยกนั สองไฟฉายจบั ภาพไวเ ปน เปา เดยี ว สวางจา ไปทัว่ บริเวณ แตถึงกระนน้ั
มันกย็ ังไมย อมหยดุ การไกวตัวอยูเ ปน จังหวะสมา่ํ เสมอ ไมส ามารถจะกาํ หนดไดวาดา นไหนเปน
สว นหวั ดา นไหนเปน ทางหาง เพราะความยาวของลําตวั ทีต่ ระหวดั โยงพันไวยงั กง่ิ ไมท ั้งสองดาน
มองเห็นเปน กอ นโต คงใชแ ตลาํ ตวั สว นกลางซ่งึ มคี วามยาวเพยี งหนงึ่ ในสามของความยาวทัง้ หมด
เทา นน้ั เปน ทแ่ี กวง พดั น้ําแทนระหดั

“จะเปนความโงหรอื ความฉลาดของมนั กไ็ มท ราบ มนั กาํ ลงั ต้ังหนาต้งั ตาวดิ นาํ้ จากใน
แอง เล็กน่ัน เพอื่ จะหาทางลงไปจับปลาในแอง กินโดยสะดวก”

พรานใหญบ อก
“ครั้งแรกมันคงลงไปพยายามไลจบั ปลาในนาํ้ ดกู อนแลว ตอนทเ่ี ราไดย นิ เสยี งเหมอื นหมู
ลงเกลอื กปลักนะครบั ทีน้นี า้ํ คงมากพอทท่ี าํ ใหมนั จับปลาไมถนัด มนั ก็เลยเปลยี่ นกลยุทธใหม เอา
ตวั พนั กงิ่ ไมไวส องดา น ไกวตวั วิดน้าํ จะใหนํ้าแหงหรอื มายก็ตื้นลง จะไดจ ับปลาไดง ายๆ ขึ้น”
“พิสดารจรงิ ! นีไ่ อง เู หลอื มมันรูจกั วดิ นาํ้ เพื่อจับปลาดว ยหรอื นี่ ผมเพิง่ จะเคยเหน็ น่ีเอง
แลวก็โอโ ฮ! ดซู ิ ตัวยงั กะเสาตอมอ ”
ไชยยนั ตค รางอยา งไมหายงง แลว หวั เราะตน่ื ๆ ดารนิ ก็ทง่ึ ไมนอ ยแทบไมเชื่อสายตา
“พิกลอยนู ะ รพนิ ทร ผมไมเ คยรมู ากอ นวางูเหลือมมนั มีวธิ ีจบั ปลาไดแ บบนี้ นถ่ี า ไปเจอ
เอาบอหรอื แอง ใหญๆ มันมวิ ดิ กนั เปนเดอื นเปน ปห รือ กวา จะไดก ินปลา”
เชษฐาถามต่าํ ๆ ในลําคอ
“มนั กฉ็ ลาดพอตวั ทจี่ ะคํานวณไดเ หมือนกนั ครบั วา ระดบั นา้ํ ท่มี นั จะวดิ เพือ่ จบั ปลานน้ั มี
อยขู นาดไหน ถา เหลือความสามารถของมนั มนั กจ็ ะไมว ดิ ถา เห็นวา พอจะวิดไดมนั กเ็ อา ดูซคิ รบั
นาํ้ ในแอง ทม่ี นั กําลังวิดอยูน น่ั เหลอื อยูอีกนดิ เดยี วเทา นน้ั มันวดิ อยา งนีอ้ กี สกั 2 ช่วั โมง กล็ งไปจบั
ปลากินไดอยางสบายแลว รสู ึกวา ปลาตรงนัน้ จะชุมดเี สยี ดว ย ดิ้นกันออกพลานไป”
ไชยยนั ตว า หนั มาเบกิ ตาโตกับพรินทร
“ไอเ สาตอมอ ตวั นดี้ นั มาวดิ นํา้ หาปลาอยูใกลๆ ที่นอนของเราเสยี ดว ย ปลาทม่ี นั จะจับกนิ
ได จะมีอยูส กั เทา ไหรเชยี ว ผมวาไมค ณาทองมนั หรอก สาํ คัญอตี อนจับปลากนิ หมดแลว ทอ งยังเบา
อยู เลอื้ ยไปพบพวกเรานอนหลบั กันอยู มนั จะไมเ หมาะนกั หรอื ยังไง?”
“กร็ บั รองไมไ ดเหมอื นกนั แหละครบั ในขอ น้ี”
พรานใหญบ อกปนหวั เราะเบาๆ
“ถางน้ั กป็ ลอ ยไวไมไ ด”
เชษฐาบอก
รพนิ ทรหันไปพยกั หนาบอกกบั เกดิ และแงซาย ใหด ําเนนิ การสาํ เรจ็ โทษเจางูเหลือมใหญ
ตัวนน้ั เสยี ทงั้ สองซึ่งก็รอคาํ สง่ั อยูแลว ชกั มดี เดินปา เลม ยาวที่ขดั หลังออกมาทันที ดารนิ กร็ องเตอื น
มาเบาๆ วา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

592

“ระวงั หนอยนะ ตัวมนั ใหญเ หลอื เกนิ ตอใหทง้ั สองคนน่นั กเ็ หน็ จะไมพออ่มิ มันหรอก
ฉนั วาจดั การมนั ดวยลูกปนไมดีกวาหรอื ?”

ประโยคหลัง แมหลอนจะพดู ขึ้นเปรยๆ ก็มีความหมายไปยังรพนิ ทร พรานใหญพ ูด
เรียบๆ มาโดยไมหันมาวา

“เปลอื งลกู ปน แลวก็เสียงดังหนวกหูเปลาๆ เพยี งแคด าบ เกิดกบั แงซายสองคนกถ็ มเถไป
แลว เราคอยชว ยเขาก็แลว กนั ...ถา พลาด งูเหลือมไมมีพษิ สงอะไรนอกจากรัดเทา นน้ั ”

ท้ังหมดชวยกนั ฉายไฟใหแ กทง้ั สองเพื่อใหเ ห็นถนดั ข้ึนอีก เกดิ ถือดาบเดินปา ยองเขาไป
ทางดา นท่ีมนั รัดอยูกับตนมะคา อันดูเหมอื นจะเปน ดานศีรษะ สว นแงซายกป็ รี่เขาไปอกี ดาน ไมก ี่
นาทีหลงั จากนัน้ จากการชว ยกนั กระหนํ่าฟน อยา งรจู ดุ และชํานาญของทัง้ สองชว ยกนั คนละดาน
เจางูเหลอื มใหญต ัวน้ันก็หมดฤทธเ์ิ ดช ถูกบนั่ ขาดออกเปน ทอน เลือดนองกอนทีจ่ ะทนั คลายตวั จาก
การมัดโยงอยกู บั ก่งิ ไมท ้ังสองดา น

เสร็จสรรพการสาํ เร็จโทษเจา งูเหลอื มใหญต ัวนน้ั ทกุ คนกก็ ลบั ขน้ึ มายงั บริเวณทพ่ี ัก
ตามเดมิ

เกิดกบั แงซายชว ยกันจับปลาในแองท่มี นั วดิ นํ้าไวกอ นแลว มาได 7-8 ตวั เอาหมกโคลน
โยนเขา ไปเผาในกองไฟ ทุกคนรว มกนั กนิ ปลาเผาหมกโคลนอยางสนุกสนานออกรส พอสามทุม
พรานใหญก บ็ อกกบั คณะนายจางของเขา

“นอนเสยี เถดิ ครบั เอาแรงไวส ําหรบั พรุงนี้ โปรดนอนหลบั ใหสบาย อยา งเปน หว งอะไร
เลย ผมรับรองความปลอดภยั ใหเ อง”

ไชยยนั ตเ อาหมอนยางออกมาเปาลมแจกจายใหเ ชษฐากับดารินคนละใบ อากาศเย็นเยือก
จนส่นั สะทาน ทกุ คนไมม ีผา หม นอกจากเสอื้ กนั หนาวแบบแจก็ เกต ทบี่ รรจุใสยา มหลังติดตวั มา
เทา นั้น ดารนิ แจกยาตามนสิ ัยปกติประจําวันของหลอนใหทุกคน แลวตางก็เขา ประจําทขี่ องตน
เตรียมตวั นอน ซ่ึงเปน แถวหนา กระดานเรยี งเดย่ี ว สว นศีรษะหนั เขาทางกอรวกทบึ พ้ืนทบี่ ริเวณนนั้
เทลาดนอ ยๆ ตามธรรมชาตอิ ยกู อ นแลว ทศิ ทางดา นศรี ษะในเวลานอนจึงสงู กวา ระดบั ปลายเทา
เลก็ นอ ย จดั วาเปน ทน่ี อนทเี่ หมาะย่งิ เพราะในทนั ทที ลี่ ืมตา กส็ ามารถมองกวาดไปรอบตัวอยา ง
สะดวก โดยไมจ าํ เปน ตองผงกคอหรือขยบั เขยือ้ นลกุ ขน้ึ

เชษฐากบั ไชยยันตตรวจดคู วามเรียบรอ ยของไรเฟล ประจาํ ตวั อีกครัง้ พรอ มกับไฟฉาย
แลววางขวางไวบนดา นศีรษะในระยะทีส่ ามารถจะเอื้อมหยิบไดใ นฉบั พลัน ไมขลุกขลัก สว นปน
สัน้ น้นั ไมมใี ครถอดออกจากเอว หวั หนาคณะเดนิ ทางกวาดสายตาไปรอบๆ อีกครั้งกอ นทีจ่ ะเอนตวั
ลงนอน เขาอยากจะเอย ปากถามรพินทรถ งึ เรอ่ื งเวรยาม แตแลวก็ลมเลกิ ความตัง้ ใจเสยี เพราะเชื่อมือ
อยูเตม็ เปย ม ถึงอยางไรการพกั แรมในคืนน้ีก็มีพรานใหญนอนเคียงขา งอยูด วยท้งั คน การซักถาม
หรอื แสดงความถี่ถวน โดยไมจ าํ เปน เกย่ี วของกบั ขอ กงั ขาระแวงภยั มันจะเทา กับสาํ แดงความ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

593

หวั่นไหวของตนเองเสยี เปลา ๆ หนา ที่ในการพทิ กั ษค มุ ครองเปนของรพินทรอ ยโู ดยตรงแลว เขาอาจ
จดั เวรยามนดั แนะกนั เองในระหวางเขา เกดิ และแงซาย โดยไมจาํ เปน ตอ งเกีย่ วของกับคณะนายจา ง
ซ่ึงควรจะถอื โอกาสนอนพักกันใหม ากที่สดุ

“นอนหูไวเปน พเิ ศษหนอ ยนะ ทน่ี ไ่ี มใ ชแคม ปใหญของเรา”
เชษฐาหนั ไปเตือนเพ่อื นและนอ งสาวเบาๆ ไชยยันตข ยกี้ น บหุ ร่ดี บั ลงกับพ้ืน แลว อาปาก
หาว แหงนหนา มองดหู ลงั คาใบรวกทแ่ี ผป กคลมุ อยูตามธรรมชาติ
“ถาฝนซัดคืนน้ี กง็ ามไปเทา น้นั ”
“คงไมหรอกครบั คนื นี้ฟา โปรง”
พรานใหญตอบมาหา วๆ มีเสียงพูดอะไรกันอกี คําสองคาํ ระหวางคณะนายจา งของเขา
เสียงพลกิ ไหวตัวเพื่อจะขยบั หามมุ นอนใหถ นัด แลวไมก ี่อึดใจหลงั จากนน้ั ทกุ สง่ิ ทุกอยา งก็ถกู ปก
คลุมอยใู นความเงยี บของพงไพรนามรตั ตกิ าล นอกจากส่ําสําเนียงของดุริยางคป า ซึ่งบรรเลงไปตาม
ธรรมชาติปกติของมัน เยน็ ยะเยือกสะทานวงั เวงจบั ใจ

รพนิ ทรล กุ ข้ึน เดนิ ไปรนิ กาแฟท่ีแงซายตม ใสก ระติก แขวนอยูท่ีหลกั ไมงามรมิ กองไฟ
ข้ึนดม่ื แลว หยดุ ยนื ปลอยอารมณอ ยูท่นี น่ั หนั หนา ออกไปยังราวปาใหญ เดอื นขางขึน้ จดั ลอยตวั โผล
พนทิวเขาขน้ึ มาแลว ทอดแสงรางๆ สอ งลอดใบไมลงมาจับอยตู ามพน้ื และพุมไมเตยี้ รอบดา น เหน็
เปนแถบจางๆ อยูท ั่วไป ความมืดดจุ สีดาํ สนทิ ท่คี รอบคลุมไวน บั ตงั้ แตต ะวันตกดนิ เร่ิมจะสดใสมี
ชีวติ ชีวาขนึ้ ไกลออกไปเบอื้ งหนา ทางดา นเหนือ มองเห็นเกาะละเมาะสลับไปกบั ทงุ โลง เปน เงา
รางๆ อยใู นรศั มีเงินยวง ประหนง่ึ อสรู ซ่ึงนง่ั เรยี งรายอยูในลกั ษณะตา งๆ ไกลลบิ ออกไปอกี เทาที่
สายตาจะสง ไปไดใ นแสงราตรอี ันอําไพนนั้ คอื ทิวของขนุ เขาตระหงา นพงุ ยอดขนึ้ ไปเสยี ดฟา

ลมปาระรวยอยแู ผวๆ ก่ิงไมใ บพฤกษไหวกระทบกนั มเี สยี งเหมอื นคนกระซิบกระซาบ
ระคนไปกบั สาํ เนียงเพรยี กของลองไรเรไรปา นานๆ จะแวว เสยี งชางรอ งลอยตามลมมาจากชายเขา
หางไกล กลนิ่ ดอกไมด งโชยขจรมาอบอวล บางขณะกเ็ จอื จาง บางขณะกต็ ลบไปหมดตามทิศทาง
ของลม เคลา มาดว ยไอละอองหมอกและนาํ้ คา ง

มันเปนคนื ท่รี บกวนอารมณอ ยางประหลาดลํ้า รพนิ ทร ไพรวัลย ครนุ คดิ ตรองหาสาเหตุ
แลวกห็ งุดหงดิ ตวั เอง

มีเสียงกรก๊ิ ดงั ใกลๆ ตัวขน้ึ ทางเบื้องหลงั พรอมกบั เปลวไฟดบั พรบึ เบาๆ น่ันเปนเสยี ง
ไลทเ ตอรแ บบ ‘ซปิ โป’ จากมือคนใดคนหนึง่ ในคณะนายจางของเขาแนน อน

“คุณชายหรอื ครับ?”
ถามมาเบาๆ โดยไมห ันหนา
“รูอยูแ ลว แตก แ็ กลงถามไปงนั้ เอง!”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

594

เสียงเบาเหมอื นกระซบิ ดังตอบมา พรานใหญย กถว ยกาแฟขึน้ จิบอกี ครั้ง โดยไมหันหนา
กลบั มาเชนกัน

“ฝเทาดีเหลือเกนิ ผมสาบานวาไมไ ดยนิ เสยี งแมแ ตน ิดเดียว จนกระทั่งไดยนิ เสยี งไลท
เตอร ถาเปน เสอื ปานนี้รพนิ ทร ไพรวัลย กค็ งหนังหวั ถลกไปแลว ”

“อาจจะรายยิง่ กวาเสือกไ็ ดน ะ”
“ทราบมานานแลว ตง้ั แตเ หน็ หนา คร้งั แรกทเี ดยี วแหละ”
“ทําไม ฉันเปน พิษเปน ภยั ตอ คุณมากนกั หรือ?”
“ในดานหัวใจ-ยงุ ! ในดา นอารมณ- พร่ัน! ในดา นภาระรบั ผดิ ชอบ-หนกั !”
“ตอ งการคําอธิบายใหช ดั สกั หนอ ยเกย่ี วกบั ‘ยุง’ และ ‘พรั่น’”
“ไมมคี าํ อธิบาย!”
เงาโปรง งามเหมอื นนางไมจ ําแลง กา วลํา้ จากเบื้องหลงั ของเขา เฉยี ดไหลไปหยุดยนื อยู
เบอ้ื งหนา ทอดสายตากราดแลไปในความเรอื งของแสงจันทรท ี่ฉาบปา สดู ลมหายใจลกึ
“พระจันทรเ พงิ่ ขึ้น ปาคืนนีส้ วยเหลือเกิน”
เปนเสยี งทเ่ี หมอื นกับจะราํ พงึ
“ขณะนเี้ ปน เวลานอน ไมใ ชเ วลาชมปา ในแสงจันทร!”
“จะมีลกู จางทไ่ี หนในโลกนอี้ กี ไหมนะ ที่ใชว าจาเปน การออกคาํ สัง่ บีบบงั คบั นายจางอยู
เปนประจําเชน น”้ี
“แนะนําไมใ ชอ อกคาํ สงั่ บบี บังคับ และถึงแมจะเปน ลูกจา ง กถ็ ูกจางมาอยูในฐานะคลา ยๆ
ครูผูฝกสอน ถาลูกศษิ ยผูเ ปน นายจางอวดดกี ับครูผูเ ปน ลกู จาง ก็ไมจ าํ เปน จะตอ งจา งครูมาใหเ สียเงิน
เสียเวลา”
“คิดวาจะเปน ครไู ปเสยี ทุกอยางง้ันหรอื ?”
“ทกุ อยา ง อันเกี่ยวกับปา”
“แตฉ นั ไมใชเ ด็กทารกอมมอื นะ”
“แตก็เปน ผหู ญิงท่เี อาแตใ จ หนักยง่ิ กวาทารกอมมอื เสยี อกี ”
หลอนหวั เราะ
“นานๆ ไป ฉันชาชินกับวาจากาวรา วสามหาวของคณุ จนเหน็ เปน เรอ่ื งขบขันไปเสียแลว
ละ”
“ก็คงจะพอๆ กบั ความชาชนิ ของผม เกย่ี วกับเร่อื งอวดดีเอาแตใ จตวั เองของคุณหญิงนน่ั
แหละ”
ตางามคนู น้ั หรล่ี ง เงยหนา ขนึ้ สูดรับกับลมเยน็ เยือกทพี่ ดั มาแผวๆ ไมส นใจจริงจงั กบั การ
โตต อบนัก ผดิ ไปจากทกุ ครั้ง
“ไดกล่ินอะไรหรือเปลา ? หอมๆ หวานๆ อยา งไรบอกไมถ ูก”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

595

หลอ นเปรย พยายามสดู กลนิ่ อนั หอมซา นทลี่ อยมาจางๆ พรอมกบั ไอนาํ้ คา งนัน้ พราน
ใหญไ มต อบ แตเ ดนิ สวบๆ ตรงเขา ไปทพ่ี งรกดา นหนึ่งไมหา งออกไปนัก ใชไฟฉายสองเด็ดดอกไม
ปาท่ชี ชู อ ขางสลางชนิดหน่ึงมาสองสามชอ แลว นาํ กลับมายื่นสง ใหหญงิ สาวโดยไมพ ดู อะไร ดารนิ
หอปากเบกิ ตาโตอยางดใี จ รบั มายกขึน้ สดู กลิ่นแลว หวั เราะออกมา เขาเหน็ ความงามอนั แจมใสของ
ใบหนา น้ันเปน ครั้งแรก...มนั เปนไปตามธรรมชาตขิ องเพศแทจ ริง!

“อวู ! หอมจงั ขอบใจมากนายพราน ดอกอะไรนี่ ใชแ ลว มนั เปน กล่นิ ที่ลอยมากบั ลมใน
ขณะน”ี้

“คณุ หญิงไมร หู รอกหรือ วา ดอกอะไร?”
“ฉนั เปน หมอกับนักมานษุ ยวทิ ยาไมใ ชนกั พฤกษศาสตร”
“พิจารณาดดู อกของมัน กลนิ่ ของมัน แลวลองทาย”
หลอ นกระพรบิ ตาถ่ี จองมองดดู อกสีขาวเล็กๆ กลบี ชนั้ เดียวคอนขางแข็ง ปลายกลีบเรยี ว
แหลมเหลา นน้ั แลวยกข้ึนดมอกี
“เอะ! ทําทา จะคลายๆ มะลนิ ะ กลิน่ ก็ละมายกัน เวน ไวแ ตห อมหวานและฉุนกวา กลีบก็
เรยี วเลก็ กวา”
“มะลปิ า!”
เปน คาํ บอกสนั้ ๆ
“นนี่ ะเหรอ มะลปิ า ...”
ดารนิ รอ งเบาๆ หวั เราะเสยี งใสสดชื่น ประคองข้ึนดมแลว ดมอกี อยเู ชนน้ัน
“ไดย ินแตช ่ือ เพ่งิ จะเคยเหน็ นเ่ี อง นา รกั จัง แตแปลกนะ กลิ่นของมนั ลึกลับ และรนุ แรง
อยา งไรบอกไมถูก ผดิ กบั พวกมะลิบานทหี่ อมสภุ าพเยือกเย็น”
“ของปา ทุกชนิดก็มกั จะเปน อยางน้ี แมแ ตพวกดอกไม ถาสนใจกับกล่ินดอกไมป า พรุงนี้
ตอนใกลๆ รงุ เร่อื ยไปจนกระท่ังแดดสาย ในดงน้ีจะตลบอบอวลไปหมดดว ยกล่ินของดอกไมอ กี
ชนดิ หนึ่ง ไอนํา้ คาง ละอองหมอก อากาศในยามเชา และแสงแดดออ นๆ ระคนไปกบั เสียงนกรอง
กลิน่ ดอกไมชนดิ นแ้ี ทบจะทาํ ใหล มื โลกอารยธรรมหมดสิ้น คุณหญิงจะรสู ึกอยา งนั้นหรอื เปลาไม
ทราบ แตผ มคลุกคลจี าํ เจกบั มนั มาแตไ หนแตไ ร และท้งิ มนั ไปไมได”
ตาวาววามของหลอ นเปน ประกาย
“ดอกอะไร?”
“ชาวปา เขาเรยี กกันวา ‘ดอกปด’ แตช าวเมอื งดเู หมือนจะเรียกวา รสสคุ นธ รูจกั หรือเปลา
ครบั ?”
หลอนสนั่ ศีรษะ หวั เราะออกมานอยๆ สีหนาแชม ช่นื เปน สขุ
“เคยไดย ินแตช อ่ื เหมอื นกนั แตไ มเคยเหน็ หรอก ชวี ติ ของฉันสวนมากอยูในตางประเทศ
เสยี จนแทบจะไมคอ ยรูจักอะไรในบา นเมอื งของเราเหมือนคนอ่นื ๆ เขา”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

596

“ดอกปด หรอื ดอกรสสุคนธ เปน พวกไมเลอื้ ย ลําตนเปนเถาคลา ยๆ เถาวลั ย ชอบขน้ึ พัน
อยตู ามพมุ ไม ใบเลก็ ๆ สากเหมอื นใบขอย ลกั ษณะดอกคลายๆ ดอกกระถนิ จะหอมมากในเวลาเชา
กลนิ่ ของมนั สมควรท่ีจะอาบชโลมอยูในปา มากกวาทจ่ี ะไปสง กลิ่นอยใู นเมอื ง ซึ่งเตม็ ไปดว ยแสงสี
และตามปกตชิ าวเมอื งก็ไมค อ ยนยิ มปลูกนกั เขาถือเปนดอกไมปา โดยตรง พรงุ นเ้ี ชา คุณหญิงกค็ ง
ไดกล่ินฟงุ ไปหมด”

ม.ร.ว.สาวคนสวยพยกั หนา ชาๆ อารมณระรื่นของหลอนงามพศิ วง ผดิ กนั ไปเปน ตรง
ขามกบั ทว งทา อนั เคยกราวกระดาง นา เสียดายท่ลี ักษณะชนดิ นขี้ องหลอน จะเหน็ ไดนานๆ ครงั้
เทาน้นั

“ความจรงิ ปามันมเี สนห อาถรรพณอยใู นตวั ไมใ ชน อยทเี ดยี วนะ สงั เกตมานานแลว ใครก็
ตามทเ่ี คยมาเทยี่ วปามาแลว จะตอ งหาโอกาสกลับไปพบกับมันใหไ ดอกี ครัง้ แลว ครั้งเลา แมก ระทั่ง
ตัวฉนั เองกเ็ หมอื นกัน ถงึ จะไมช ํานาญในเร่ืองปา ฉนั ก็เคยผา นมาบา งแลว อยา งทเี่ คยบอก เวน ไวแ ต
มนั ไมเ หมือนครงั้ น้ีเทานนั้ วาแตคณุ เถอะ?”

“ทาํ ไมหรือครับ?”
“จะฝงชวี ติ อยใู นปา ดงพงไพรเชน นตี้ ลอดไปง้ันหรอื ?”
“ปา ดงพงไพร เปน บา นของผม”
“ไมคิดทจ่ี ะไปใชช ีวิตอยูในเมืองเลย ในอนาคตขางหนา!”
พรานใหญย ้ิม สหี นา กรา นเกรยี มเครงขรึมอยูตลอดเวลานั้นมแี ววออ นหวานนา ดูขน้ึ ใน
สายตาของหลอน หลอ นเองกเ็ ชนกนั คดิ อยูวา...ถาบุรุษผนู ี้จะปฏบิ ตั ิตนใหเปน คนยม้ิ งา ยสักหนอ ย
ความหงดุ หงดิ ขนุ มัวและคอยขวางของหลอนก็คงจะหมดสนิ้ ไป
“อนาคตเปน ส่งิ มองไมเ ห็นครับ คุณหญิง ไมมใี ครทํานายอนาคตไดถ กู แตส ําหรับใน
ดานความคดิ และเชอื่ ม่นั ของผมเองนั้น ผมแนใ จวา ผมคงจะหมกตวั อยูในปา เชน นไี้ ปจนตาย”
ดารินเลิกคว้ิ นอ ยๆ ยักไหล พดู ลอยๆ
“นาเสยี ดายวิชาความรูนะ เสียแรงร่ําเรียนมาสงู ใหม นั มาไรประโยชนคณุ คาอยใู นปา ดง
น่เี อง”
“อุดมคตแิ ละแนวทางดาํ เนินชีวิตของคนเราแตล ะคนไมเ หมือนกนั หรอกครบั ทกุ สิ่งทกุ
อยางมันขึ้นอยกู ับความพอใจเฉพาะตวั เปน หลกั ใหญ”
หลอนยิ้มมุมปาก มีแววไวต วั นดิ ๆ
“จริงนะ อยา งฉนั เหมือนกัน ชอบปา แตช อบเฉพาะการทองเทย่ี วชว่ั ขณะเทานั้น ถา ใหอ ยู
ประจาํ คงแทบเปนบา ตาย...”
แลว กก็ วาดสายตาไปรอบๆ หวั เราะออกมาอีกคร้ัง
“อากาศที่นี่ ดีกวาโปง นํา้ รอ นทีเ่ ราตงั้ แคม ปกนั เม่อื คนื วานมาก ถา เราอยูก นั เปน แคมป
ใหญ ลกู หาบกองเกวียนครบ ฉนั คงจะหลบั อยางสบายทีเดยี ว นีพ่ อลมื ตาข้นึ ก็มองเหน็ ปาแวดลอม

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

597

อยูแคปลายจมกู นเี่ อง หวาดเสียวต่ืนเตน ดพี ลิ ึก แตเช่ือวา อีกหนอยคงชนิ ไปเอง ดเี หมอื นกนั สนกุ
กวา นอนบนเตยี งสนามในเตน็ ทท่ีแวดลอมไปดว ยลูกหาบมากๆ เสียอกี ”

“รูสึกหรือเปลา ในขอทีว่ า รยู งั งีไ้ มมาดว ย นอนทีแ่ คมปใหญย งั จะดีกวา ”
“เปลา เลย เอ...จะพดู หวานลอ มเพ่ือหาทางกีดกนั กําจดั ฉนั อีกหรือน”่ี
“ลาํ บากไหมครบั วันนี?้ ”
“ลําบากแตทนไดอ ยา งสบายๆ”
“เดินเหน่อื ยทง้ั วนั กนิ ขา วรมิ กองไฟ นอนกบั พ้นื กลางดิน ไมมกี ารอาบนาํ้ แปรงฟน คืบก็
ปา ศอกก็ปา พอๆ กบั ทหารในสนามรบ”
“มาพูดรบกวนประสาท ทาํ ลายความมานะพยายามกันอยแู บบนเี้ พื่อประสงคอ ะไร ตรง
ขา ม ควรจะชว ยใหฉนั เคยชนิ ทรหดอดทนกบั ภาวะเชน นขี้ ้นึ ไปอีก เพราะถึงอยา งไร ฉนั กร็ วมทาง
มากบั คณะดว ยแลว โดยไมม ีวนั หนั หลังกลับหรอื ย่หี ระอะไรท้งั สิน้ ถามจรงิ ๆ เถอะ ในสายตาของ
คุณฉนั เปราะนกั หรอื ?”
พรานใหญก ม ศีรษะคํานับ
“อกสามศอกเราดีๆ คนหนง่ึ ทีเดยี วครับ ผมยอมรบั นับถือจากใจจรงิ ไมเ ชือ่ มากอนวา
คณุ หญงิ จะสมบุกสมบนั กับพวกเราไดอ ยางเคียงบา เคียงไหลเชนน้ี เหน็ แลว อดสงสารไมได”
“อยากจะพดู วา เหน็ แลวอดทเุ รศไมไดอยา งนน้ั กระมงั ”
“อยาแปลความบรสิ ุทธ์ใิ จของผมไปในทางรา ยซิครบั คณุ หญงิ โปรดไปนอนเสยี ดกี วา
พรงุ นจี้ ะไดม แี รงเดนิ หลกั ของนกั เดนิ ปา ทด่ี กี ็คือ พยายามกนิ ใหไ ดเ ม่อื ถงึ เวลากนิ พยายามนอนให
หลบั เมอื่ ถึงเวลานอน แตทั้งกนิ และนอนตอ งระวงั ตวั ไวท ุกขณะเทา นน้ั ”
“เอาละ ฉันจะเช่ือคณุ แตกลวั จะนอนไมห ลับไดงา ยๆ นะซิ และหวงั วา คงจะไมเห็นหรอื
ไดย นิ อะไรพสิ ดารๆ เหมือนตอนท่นี ่งั หางกับคณุ อีกนะ”
“ลืมคาถามหานางไมท ่ผี มใหไวคนื นัน้ เสยี แลวหรือ มนั จะชว ยคณุ หญงิ ทุกครง้ั ไปแหละ
เวลาใดก็ตามทีร่ สู กึ วาประสาทจะไมปกติในปา อยา งนอ ยกค็ ดิ อนุ ใจไวเ ถิดวา คณุ ชาย คณุ ไชยยันต
ผม เกดิ และแงซาย อยแู วดลอ มคณุ หญงิ อกี ตง้ั 5 คน”
หลอนหวั เราะอยางขันๆ ในตัวเอง เพราะรูวา พรานใหญอ านความรูส กึ ของหลอ นถูก ไม
กลา วเชน ไรอกี หมุนตวั กลบั ชา ๆ เดินตรงไปยังทขี่ องหลอ นซงึ่ เปนชอ งวา ง ขนาบอยใู นระหวา ง
เชษฐาและไชยยนั ต ทรุดตวั นั่ง รดู ซปิ แจก็ เกตขึน้ มาติดลาํ คอ แลว เอนตัวลงนอนใชห มวกครอบปด
หนา ไว

จอมพรานยงั คงยืนนง่ิ อยกู บั ท่ีอีกครูใหญ ก็เดินมาทกี่ องไฟทางดา นปลายเทา ของคณะ
นายจา ง ซงึ่ มีแงซายนอนคูตวั หนนุ ยา มเครื่องหลงั เอาผาขาวมา หม ตวั อยู เขากําหนดเวรยามไว
เรยี บรอ ยแลว ตวั เขาเอง แงซาย และเกดิ จะผลดั กนั อยูยามคนละ 3 ชว่ั โมง ยามแรกน้ีเปนของเกิดไป

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

598

จนกระทง่ั ถึงเท่ียงคนื ยามสองเปนของเขาไปจนถึงตสี าม และยามสดุ ทายจนถงึ สวางเปน หนา ทขี่ อง
แงซาย ขณะนเ้ี ปน ยามแรกของเกดิ

หนุมกะเหรยี่ งพเนจร ลม ตวั นอนกอ นคณะนายจา งเสียดว ยซํา้ เตรียมตวั ไวสาํ หรับรบั ยาม
สดุ ทา ยตามหนา ท่ี พรานใหญมาหยดุ ยนื ดอู ยูที่รา งนนั้ เงยี บๆ เหน็ หลบั ตาน่งิ ในลักษณะหลบั สนทิ ก็
โยนกง่ิ ไมแ หงอันเล็กขนาดนวิ้ กอ ย ไปตกอยบู นพน้ื ทางดานเหนือศรี ษะหางออกไปประมาณศอก
เศษ เสยี งก่งิ ไมเ ล็กๆ อันนน้ั หลนลงกระทบพื้นเบาแสนเบา

เปลอื กตาของรางน้นั คอยๆ เผยอเปดขน้ึ ในลักษณะหรี่ จนรพินทรผ เู ฝา สํารวจดูอาการอยู
ก็แทบจะไมเ หน็ นอกจากจะสงั เกตไดจ ากขนตายาวทีส่ นั่ กระดกิ นอ ยๆ เทานั้น และก็คงเปดแคบอยู
ในลกั ษณะเชน นัน้ ดผู าดๆ เหมือนจะหลบั ธรรมดา จอมพรานซอ นยมิ้ เจากะเหรี่ยงผลู กึ ลบั อดตี
นายทหารกองโจรผูนม้ี ันชาติเสอื ซอนคมรา ยกาจทเี ดียว การทดสอบเพอ่ื พสิ ูจนด ูวา หมอน่นี อนไว
ขนาดไหนปรากฏชัดออกมาเปนผลนา พอใจ และท่ีอดขาํ ระคนหงดุ หงดิ ไมไ ดก็คอื ทง้ั ๆ ท่หี มอ
รสู กึ ตวั แลว แทนที่จะลืมตาขึน้ เปนสัญญาณใหเขารชู ดั หมอกลับทาํ เปนนอนหรตี่ าแคบนดิ เดยี ว ทํา
ทปี ระหนงึ่ หลบั อยเู ชนนัน้

อดตี เสอื รา ยแหง กองโจรกะเหรย่ี ง กับอดตี จอมสมงิ แหง กองตาํ รวจตระเวนชายแดนไทย
ยอ มทันกันอยเู สมอ!

รพนิ ทรใ ชปลายรองเทา คอมแบ็ต สะกิดเขีย่ คอ นขา งแรงที่หวั เขา แงซายจงึ สะดงุ ลมื ตา
โพลงเหมอื นจะเพงิ่ รูส ึกตวั ตนื่ ผดุ ลุกข้นึ นัง่ ถามโดยเรว็ วา

“ผูกองปลุกผม?”
จอมพรานหวั เราะหึๆ
“เทา แลว เทา รอดฉนั ก็ยังดูแกไมอ อก แงซาย แกเปนส่ิงลึกลับพอๆ กับเทอื กเขาพระศวิ ะ!”
เขาพดู ตํา่ ๆ แลวกเ็ ดนิ ตรงไปที่เกดิ ผูนงั่ มวนบหุ รใี่ บตองแหง อยู สง่ั ความอะไรสองสาม
คํา จากนน้ั ก็เดนิ มายงั ทนี่ อนของเขา อนั ชดิ อยกู ับเชษฐา ลมตวั ลงนอนแลวหลับไปอยา งงายๆ ตาม
นิสยั เคยชนิ มาตืน่ ขึน้ อีกครง้ั เม่ือเกิดเปน คนมาสะกดิ ปลกุ ผลดั ยามสอง สาํ รวจดูกองไฟ เห็น
เรียบรอยดอี ยทู ง้ั สามกอง กเ็ อนตวั ลงนอนตอ หลบั ตาพกั แตบงั คบั ใหป ระสาทต่นื พรอม ฟง เสยี งดู
รสู ึกวา เชษฐากับไชยยนั ตจ ะหลบั ไดด ตี ามสภาพ ไมเ ดอื ดรอนอนาทรอะไรนัก ในการท่มี านอนอยู
กบั พ้ืนดนิ แขง็ ๆ ท่ีมีผาพลาสตกิ ปรู องเพียงผืนเดยี ว และทามกลางอากาศอันหนาวเยน็ จบั กระดกู
นานๆ จะมเี สียงขยบั ตวั สกั ครั้ง สว นดารนิ ผูน อนอยูต รงกลาง พลิกตัวอยูบ อยๆ

เวลาผานไป
ในลกั ษณะเคล้มิ ๆ ครึ่งหลับคร่งึ ตื่น...โสตประสาทสาํ เหนยี กเสยี งกง่ิ ไมหัก และเสยี งยํ่า
ใบไมก รอบแกรบอยางแผว เบา มันดงั ๆ หายๆ อยูเปนระยะ ใกลเขามาทางจอมปลวกเย้ืองปลายเทา
ดานซายอันเปน ดา นท่ีเขานอนอยูริมสดุ หางออกไปประมาณ 20 กา ว

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

599

นทิ รารมณอ นั กาํ ลงั จะยา งเขา ครอบคลุม กถ็ ูกขจดั หายไปในบัดน้ัน ประสาทหตู ่ืนพรอ ม
มา นตาขยายขนึ้ ขณะน้นั กองไฟถกู ไฟกินจนกระท่ังปลายทอ นไมท่ตี ดิ ไฟแดงท้งั แปดดา นของไฟรงุ
ผละแยกหางออกจากกนั มแี ตค วนั กรนุ ๆ และถา นมอดแดง เสียงเหยยี บก่ิงไมลน่ั ใกลเ ขา มาเปน
ลาํ ดับ ในฉากความมืดทะมนึ อันคลุมเครือน้ัน

พอจะขยบั ตัว ฝามือของเชษฐากเ็ ขยา เบาๆ มาที่ตน แขนของเขา หวั หนา คณะเดินทางนอน
ไวเอาเร่อื งทเี ดยี ว แสดงวารสู กึ ตัวและกําลงั ผดิ ปกติอยใู นเสียงนัน้ อยเู หมอื นกนั ทงั้ ๆ ทีเ่ ขาก็รสู กึ วา
เชษฐานอนหลับอยแู ทๆ พรานใหญบ ีบมอื ตอบเปนความหมายวารสู ึกตวั แลว พลางเอือ้ มมือไปหยบิ
ไฟฉาย ในขณะที่หวั หนาคณะเดนิ ทางควา ไรเฟล หัวนอนปลดเซฟออก

“ถาจะเสอื ”
ราชสกลุ หนุมกระซบิ กับเขาเบาทสี่ ุด ยกปน ขึน้ ประทบั บา เตรยี มพรอ ม มองจอ งไปยงั เงา
มดื อนั เปนท่ีมาของเสียงนน้ั เสียงแกรกกราก แสกสาก เรมิ่ ดังข้ึนอกี ในความเงยี บ ไดย นิ อยา งถนดั
“นาจะเปน หมมี ากกวา ครับ เพราะมันเดนิ ลากๆ”
จอมพรานกระซบิ ตอบ แลวยกไฟฉายขน้ึ
“เอาละครับ ระวงั ใหด ี ผมจะฉายให”
“โอเค!”
รพนิ ทรสาดแสงไฟแปดทอนขึ้นสูง แลวฟาดตํ่าลงมายงั ตาํ แหนงทไี่ ดย นิ เสยี งยองเหยยี บ
ใบไมน น้ั ทนั ที เชษฐาก็เลง็ ตามแสงไฟนว้ิ แตะรออยูท่ไี ก แตแลว ทง้ั สองกเ็ ตม็ ไปดว ยความงุนงง
เพราะไมปรากฏวามดี วงตาสะทอนแสงคใู ดสอ งตอบมาใหเ ห็นเลย พรานใหญก ราดลาํ ไฟฉายอยาง
รวดเร็วไปมา ก็ไมพ บตาคูใดทง้ั สิ้น
“ถามันจะไหวทนั หลบเสียกอ นแลวละครบั ”
พรินทรแ ผว เสยี งกระซบิ เชน เดิม แลว ท้งั สองก็คอยๆ ผุดลุกขึ้นยนื พรอมกัน สบื เทา
เตรยี มพรอ มออกจากบริเวณทีน่ อน สาดแสงไฟคนหาไปรอบๆ อึดใจนนั้ เองไฟฉายอีกสดี่ วงจากมอื
ของไชยยนั ต ดารนิ เกดิ และแงซาย กส็ าดประสานกราดสายอยไู ปมา แสดงวาทง้ั สจี่ ับสง่ิ ผดิ ปกตนิ ี้
ไดไลเล่ียกนั หรอื อยางนอยกอ็ าจรูสกึ ตัวตอนทเ่ี ชษฐากบั รพนิ ทรผดุ ลกุ ขึ้น แตไมปรากฏวาไฟฉาย
ดวงใด คนพบเปา หมายอะไรทั้งส้นิ นอกจากสุมทุมพมุ พฤกษ
ทงั้ หมดลุกขน้ึ ยนื เงยี บๆ เตม็ บริเวณแคม ปพ กั ปน พรอ มอยูในมอื
เชษฐากับรพนิ ทร ยอ งเดนิ ล้าํ หนา เขา ไปในดงรวก และพงหนาม ทนั ใดนนั้ เอง กต็ อ ง
สะดงุ ขึ้นทง้ั ตวั เพราะเสียงสวบๆ ดังขึน้ อยา งจูโจม มนั ดงั อยใู นพงรมิ จอมปลวกเบอ้ื งหนา หา งกนั
แคสามวานนั่ เอง เชษฐาขยบั จะล่นั ไกโดยสญั ชาตญาณ แตพ รานใหญรอ งหา มข้นึ โดยเรว็
“อยา ยิงครับ!”
เชษฐาชะงกั ไวไ ดอยางหวดุ หวดิ ทง้ั ๆ ทยี่ ังไมสามารถเขา ใจคาํ หา มของพรานใหญไ ดใ น
ขณะนน้ั ขณะเดียวกนั กย็ งั มองไมเ หน็ เปาหมายใดท้งั สน้ิ นอกจากเสยี งเคล่อื นไหวทดี่ ังอยนู ้ัน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

600

รพินทรก า วลุยในพง สองไฟแหวกหาอะไรอยคู รูหน่งึ อดึ ใจเดยี วกก็ มลงควา หางของเจา สัตวชนดิ
หนึ่ง ซ่งึ ขณะนขี้ ดมว นตวั เปนกอนกลมอยูภายในหนงั อนั เปน เกล็ดแขง็ ชขู ้นึ ใหทกุ คนเหน็

“โธ! ไอเวรลิ่นน่ีเอง ใจหายหมด!”
หัวหนาคณะเดินทางครางออกมา พรอมกับถอนหายใจเฮือกอยางโลง อก ลดปน ลง ไชย
ยนั ตก บั ดารนิ ซ่งึ ถอื ไรเฟลคุมเชงิ พรอมอยใู นขณะนี้ ก็คลายความตงึ เครียดในทางประสาทลงดวย
บนกันพมึ พรานใหญหวิ้ หางตวั ล่ินหรือนิม่ นาํ มาวางไวใหท กุ คนเหน็ ชัดริมกองไฟ ซึง่ ขณะนี้เกดิ
กบั แงซายชว ยกนั ซุนเชือ้ ใหต ดิ คุกขน้ึ ตามเดิม ทั้งหมดตาสวางข้นึ ดว ยเหตุการณอนั ชวนตน่ื เตนนนั้
“ตอนท่ีมันสวบสาบคร้ังหลังสดุ ใกลก ับท่ีเรายืนอยนู ิดเดียวตรงน้ัน ผมนึกวา มนั คงเผน
เขาควาคอเราสองคนแลว ไมค ุณก็ผม ใจตกลงไปอยูที่ตาตมุ ”
เชษฐาพูดอยา งขนั ๆ โคลงหวั ดกิ ๆ เมอ่ื มายืนพจิ ารณาดเู จาสัตวล ักษณะคลา ยตะกวดตวั
น้นั ”
“ทแี รกผมก็เขา ใจอยา งเดียวกบั คณุ ชายเหมอื นกนั ไดย นิ เสียงมันเดนิ คิดวาถาไมไ อล ายก็
หมีแนๆ แตแ ลว ก็คิดวาหมมี ากกวา เพราะมนั เดนิ ลากแสกๆ ไปกบั พน้ื ถาเสอื จะยอ งกริบ มีเสยี ง
เฉพาะเวลาท่มี ันวางเทา แตละขา งลงเทานนั้ แตฉ ายไฟไมพ บ ผมก็แนใ จวามนั ไมใ ชส ัตวใ หญ ถา เสอื
นะหรอื ครบั ตอนทผ่ี มกบั คณุ ชายเดนิ ไปใกลมันแคนน้ั ไมใครกใ็ ครคงถูกขยา้ํ คอเขา แลว”
“ระยําจริง ทาํ เอาเสียเสน กนั ไปหมด กาํ ลังนอนหลบั เพลนิ ๆ”
ไชยยนั ตส บถออกมา จุป ากลั่น
“วา แตแ กรสู กึ ตัวตอนไหน?”
เชษฐาหนั ไปถามย้มิ ๆ
“ฉันไมไดย นิ เสยี งอะไรหรอกกําลังหลับสนทิ นอ ยสะกิดปลกุ พอลืมตาขน้ึ มากเ็ หน็
รพนิ ทรถ อื ไฟฉาย แกถือปน กําลังเดินยอ งกนั อยทู ่ีโคนรวกโนน ก็เลยเผนขึน้ ”
“แลว นอ ยละ ?”
“นอยนอนไมค อยหลับนักหรอกคะ รสู ึกตัวตอนพใ่ี หญข ยบั ตัวลกุ ขนึ้ กเ็ ลยสะกิดไชยยนั ต
พอดีเกดิ กับแงซายตื่นขึ้นพรอ มกัน”
หลอนตอบพชี่ าย หางเสียงนนั้ แสดงอาการตน่ื เตนเลก็ นอย
“ดีเหมอื นกนั ไอล่ินเจากรรมตัวนม้ี ันชว ยมาเปน สญั ญาณฝกซอมทดสอบประสาทของ
พวกเรา ทกุ คนรูส ึกตัวกนั ไดไ วดีมาก”
หวั หนา คณะเดนิ ทางเอยอยางพอใจ
“วาแตตวั น่มิ นเ่ี ถอะ จะทํายังไง?”
ไชยยนั ตบ ุยปากถาม
“ปลอ ยมนั ไปเถอะ อยา ไปทาํ อะไรมันนะ”
ดารินรบี บอกมาโดยเรว็

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

601

“ผมกต็ ง้ั ใจวา จะปลอยมันไปเหมือนกนั แตสําหรบั คนื น้ี ตองขอผูกมนั ไวทน่ี ีก่ อ น รุงเชา
คอยปลอยมนั ไป ขนื ปลอยตอนนมี้ นั กไ็ ปเดนิ ทาํ เสียงแสกสากอยูใกลท ีพ่ กั ของเรา ทําใหประสาท
เสียกันอกี ”

พรานใหญบอก แลวกส็ ั่งเกดิ ใหเ อาเชอื กผกู ตัวลิน่ มดั ทิง้ ไวข างๆ กองไฟ ซึ่งยงั ขดตวั กลม
ซอนหัวไวภ ายในวงขดอยเู ชน นัน้

“ไอต วั ชนดิ นม้ี ันหากนิ กลางคนื เหรอ รูปรางก็พกิ ล เหมอื นสตั วส มัยโลกลานป”
“ครบั ผมเขา ใจวา มันคงจะเดนิ มาขุดจอมปลวกนั่นหาตวั มดปลวกกิน มนั เปนสตั วก นิ มด
โดยเฉพาะ”
พดู กนั อกี สองสามคาํ เขากบ็ อกใหท ุกคนนอนตามเดมิ ตนเองนง่ั สูบบุหรี่อยูที่ตอไม
เพราะยงั อยใู นระยะยามของเขา เหตุการณผ า นไปอยา งปกติ ปา เร่ิมเงยี บสงดั ไมไ ดย นิ เสียงรอ งชกุ
ชุมเหมอื นตอนหัวค่ําอีก ทกุ คนเขา ภวงั คหลับตอไปดว ยความออนเพลยี และรา งกายตอ งการพัก

พอตสี ามรพินทรก เ็ ดินไปยังรางของแงซายท่ีนอนขดอยู เพ่อื จะปลุกขน้ึ อยูย ามผลดั สดุ –
ทายรบั ตอจากเขา ทนั ทที เ่ี ดนิ เขามาถึง หนุม พเนจรกล็ กุ ขนึ้ น่งั โดยไมจ าํ เปน ตองปลุก ดไู มออกวา
หมอกาํ หนดเวลาต่นื เตรียมพรอ มเพอื่ รับเวรยามจากเขาอยกู อ นแลว หรอื วา ตืน่ ขึ้นเพราะประสาทหู
อนั วองไวขณะที่เขาเดนิ เขามา

“ผกู องไปนอนเถิดครบั ”
เสียงหา วมีกังวานนน้ั บอกมาเบาๆ
“ระวังไฟทกุ กองอยา ใหมอด แลวแกจะนอนก็ได แตต อ งตนื่ ใหทนั ตอ เหตรุ ายถามนั จะ
เกิดมีข้ึน!”
สงั่ แลว พรานใหญก ผ็ ละไปนอน
มันจะเปน เวลาสักเทาใดไมท ราบได จอมพรานสาํ นกึ ตนเองอยางเลอื นรางคลา ยๆ คนท่ี
ถกู ผอี าํ ไมแนใจวาขณะนป้ี ระสาทสมั ผัสเปนของเขาโดยครบถวนบริบรู ณ หรอื วา ฝนไป พยายาม
เรียกช่อื ตวั เอง พยายามจะกระดกิ แขนขา แตม นั หนกั อึง้ ออ นเปล้ยี หมดเรยี่ วแรง ประหนึง่ มีอะไรมา
ยึดไว โสตประสาทไมไดย นิ เสยี งอะไร นอกจากเสียงลนั่ กรง่ิ ของลมที่ออกจากหูตนเอง ลมหายใจ
ขัด สมองหนกั ถวงเควงควาง
รพนิ ทรพยายามเปน ครงั้ สุดทา ย ที่จะเปด เปลอื กตาอนั แสนหนกั ข้ึน มนั ยากเยน็ เหลอื
ประมาณ เรียกความรูสกึ รวบรวมสติสมั ปชัญญะเตม็ ที่ พอมา นตาขยายออก ส่งิ แรกท่ีเหน็ กค็ อื
ความมดื สนทิ เหมือนปา ท้ังปา จะถูกคลมุ ไปดว ยผา สดี าํ ครั้นแลว ตอ มาก็ปรากฏดวงแสงอนั แดงกํา่
ประดจุ สเี ลือด เปลง รัศมีสวา งวูบเร่ือเรืองข้นึ เหมือนกระสอื หรอื หิง่ หอ ยยกั ษ ดวงไฟลกึ ลับดวงนน้ั
ในขณะนี้ลอยอยูหางทางดานปลายเทา เหนือระดบั พน้ื ดนิ ประมาณ 2 เมตร

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

602

เขาอาปากลมื ตาโพลง ประสาททกุ สว นเหมือนจะถูกยึดชวั่ ขณะ ไมม เี สยี งใดๆ หลุดลอด
ลาํ คอออกมาไดนอกจากเบกิ ตาจองตะลึงอยเู ชน นนั้

มนั ลอยต่ําลงมาอกี อยางแชมชา หรแ่ี สงลงจนมองเหน็ เพยี งรางๆ ราวกบั ถานไฟ ครนั้ แลว
กเ็ ปลง สวา งแดงจาสลับกนั อยเู ปน ระยะ เปน ไปในลักษณะกะพริบแสงของหิ่งหอ ยไมมผี ิด เวนแต
ดวงใหญก วา หลายรอ ยเทา และแสงทเ่ี ปลง ออกมาเปน สที ับทมิ สลับไปดว ยรงุ งามลานตา

แลว ก็ลอยลอดชายคาผาพลาสตกิ ทีข่ ึงกนั นา้ํ คา งไว ตรงเขามาทีร่ างของคณะนายจางทงั้
สาม ที่กาํ ลงั นอนเรยี งรายกนั อยู กลิ่นหอมเอยี นๆ เหมอื นกล่นิ ดอกลําเจยี กตลบอบอวลไปหมด

รพนิ ทรร วบรวมกาํ ลังเทาทมี่ ีอยูทง้ั หมด ตะครบุ ปนท่ีวางอยูข างตวั ขึ้นมาปลดเซฟอยาง
รวดเร็ว แตแลว พรบิ ตาน้ันเอง เสียงไรเฟล นัดหนึ่งกแ็ ผดระเบิดขนึ้ กกึ กอ งทา มกลางความเงียบสงดั
มันดงั ราวกบั จะถลม ปา เสียงหวั กระสนุ วิ่งแหวกอากาศผานศีรษะของทุกคนทีน่ อนเรียงกันอยูใน
ขณะนีไ้ ปอยา งหวุดหวิด ซึ่งเปา หมายก็คงจะเปน เจาดวงไฟลึกลบั ดวงนัน้ น่นั เอง

และผรู ะเบิดกระสุนจะเปนใครไปไมได
นอกจากแงซาย!
ทันทที ่กี มั ปนาทปนดังข้นึ ไฟลกึ ลับดวงนั้นเปล่ียนอาการลอยเคลอ่ื นทอ่ี ยางแชม ชาของ
มัน ซ่ึงมีทาเหมือนจะลงไปเกาะยังใครคนหน่ึงในระหวางสามคนของคณะนายจา ง กลายเปนฉับไว
รวดเร็วขนึ้ จากเดมิ เล็กนอย มันวบู ไปทางดา นศรี ษะ ซ่ึงพบกบั กอรวกทส่ี กัดเปน กาํ แพงไวอ อกไมได
แลว กว็ กกลบั เปลงแสงวบู ๆ ลอยออกไปทางดา นปลายเทาอนั เปนทางเดิมกบั ที่มนั ลอยเขา มา พอ
หลดุ พนบรเิ วณท่ีขงึ ผาพลาสติกกน้ั ไวเ ปน หลงั คาก็เร่มิ ทะยานขนึ้ เบ้อื งสูง รพินทรก ระโจนขนึ้ ทง้ั ตวั
พงุ ปราดติดตามออกมาจากบรเิ วณทนี่ อน แงซายกเ็ ผนมาจากอีกทางหนง่ึ ตะโกนลน่ั
“ผกู อง ระวงั ! ไอโขมดดง!”
จอมพรานปลอ ยกระสุนไรเฟล อยางชนิดแขงกับเวลา หมายไปยงั รศั มีทีเ่ ปลง วูบฟอง
ตาํ แหนงเปนระยะน้นั พอเขาลัน่ ตูม แงซายก็ระเบิดติดตามมาอีกอยา งสนั่นหวนั่ ไหว มันลอยสงู ข้ึน
ไปอกี อยางตะลตี ะลานผละหนี แตก ็ไมอ าจจะไปไดรวดเรว็ นกั ความเรว็ ของมนั ในการเคล่ือนที่
เทา กับการบินของหิ่งหอ ยเทา น้นั
ระหวา งทเี่ ขากบั แงซายว่ิงตดิ ตามและชวยกนั ระดมยงิ อยสู นัน่ ลนั่ ดงน้ี คณะนายจา งทงั้
สาม และเกิด ก็ถูกปลกุ ดว ยเสียงปน พรอ มกนั ทัง้ หมดพรึ่บขึน้ ยืน แลว กรกู ันออกมาอยา งเดาอะไร
ไมถ ูกในครั้งแรก แตแลว พอพนบรเิ วณผา พลาสตกิ ก้ันหลงั คา ทกุ คนก็เหน็ และอานเหตกุ ารณออก
ซึ่งในครง้ั น้เี อง...ไรเฟลทกุ กระบอกก็ระดมกนั แผดประสานขน้ึ หดู บั ตบั ไหม
ทั้งหมดวง่ิ กระจายแยกยายกนั ออกไปสกัดยงิ อยางดเุ ดือด เสียงตะโกนรองบอกกนั ฟง
ไมไ ดศ ัพท ทามกลางความมืดมดิ พอจะสังเกตเปา หมายไดเฉพาะเวลาท่ีมันเปลง แสงสวางวาวขึน้
และทุกคนตา งก็อาศัยเปา หมายเลง็ ยงิ จากการเปลงแสงของมันเทา นน้ั ทัง้ ๆ ท่มี องเหน็ ศูนยป น ไมได
ถนดั นอกจากจะเดาสมุ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

603

“ไฟฉาย เร็ว!”
รพินทรรอ งตะโกนข้นึ สุดเสยี ง ทกุ คนจึงนกึ ข้ึนมาได ตา งวง่ิ เขา ไปในเพิงพกั นอน ควา ไฟ
ฉายออกมาโยนแจกจา ยกนั แลว เปด สวทิ ชส องจา จบั ดวงไฟนนั้ ทุกส่งิ ทุกอยา งเต็มไปดว ยความ
ชลุ มุนสบั สนแขง กับเวลา ตา งระดมยงิ กนั จนหมดกระสุนท่ีบรรจเุ ต็มอยใู นไรเฟล แตละกระบอก
แลว รีบบรรจใุ หม นับไดไ มต า่ํ กวา 20 นัด แตจ ะหยดุ หรือทําลายเจา ผีโขมดอันเปน ดวงไฟลอยวูบๆ
ผละหนีอยูดวงนนั้ ลงก็หาไดไ ม ทัง้ ๆ ทีม่ ันก็ลอยในลกั ษณะเชื่องชา และไมอ าจลอยข้ึนสูงเกินไปนกั
ในขณะนม้ี นั วบู เรี่ยๆ ไปตามยอดไผ
เชษฐา ดาริน และไชยยนั ตบ รรจุไรเฟล ไมท ัน กก็ ระชากปนส้นั ทตี่ ดิ เอวขนึ้ มาคอยจอ งยิง
ในทันทีทีม่ นั วบู ขึน้ ฟอ งตําแหนง การทมี่ องเหน็ เปา หมายเพยี งแคด วงไฟแสง ซงึ่ จะเปลงเปนจงั หวะ
แตละครง้ั และการท่ีมองไมเ ห็นศนู ยป น นอกจากจะยิงออกไปโดยสัญชาตญาณ ไมรูวา ลกู ปนแตล ะ
นัดปลวิ ไปทิศทางใดบา ง
เจา ผโี ขมดคงวบู ๆ ผละหนีไปไดเร่ือยๆ
เม่ือไฟฉายสาเขา ไปทีด่ วงของมัน มนั กห็ รแ่ี สงหายวับไปจนมองไมเห็นอะไรท้ังส้นิ แลว
กเ็ คล่อื นไหวไปสวางเรืองอยใู นตาํ แหนงพน แสงไฟ เปน อยูเชน น้ที กุ ครัง้ ราวกับการเลนเอาเถดิ เอา
ลอ
“อยา เพ่งิ ยิง คอยชวยกันเอาไฟฉายจับไว! ”
เชษฐาเรม่ิ จะไดสติจากการตนื่ เตน ขดี สดุ นนั้ รอ งตะโกนสั่งมา ขณะน้เี จาโขมดดงคง
กะพรบิ แสงเลาะลดั แอบแฝงอยูตามยอดไมซ ง่ึ ไมส ูงจนเกนิ ไปนกั รสู ึกวามนั พยายามจะหลบกาํ บงั
ตนจากลกู ปน ทรี่ ะดมยงิ มาราวกับหาฝน ไมผ ิดอะไรกบั สญั ชาตญาณธรรมดาของสัตวทถี่ กู ตามลา
รพนิ ทรเองกจ็ บั เคล็ดอา นมันไดใ นทนั ทนี ั้น ภายหลังจากที่ตัวเขาเองกระหนํ่ายิงอยา งไมย ้งั ออกไป
ถึง 2 ชดุ ตดิ ๆ กัน
“มันไปไมไดเ รว็ นักหรอกครับ เทา ห่งิ หอ ยธรรมดาเทา น้นั เอง”
เขาพดู เรว็ ปร๋อื เต็มไปดว ยความหวงั
“แลวก็คงจะลอยไมไ ดส ูงเกนิ ไปนัก ดบั แสงหลบอยไู ดก ไ็ มนาน ประเดยี๋ วก็ตอง
เปลง แสงวบู ฟอ งตําแหนง เราพอมีทางตามมนั ไดจ นถงึ ท่ีสุด ถงึ ยังไงมนั กไ็ มพน สายตาไปได เอามนั
ใหอ ยูม ือ!”
ไชยยนั ตต ะโกนออกมาอกี ดานหนงึ่ ของกอรวก ซ่ึงเขากบั ดารินสกดั คุมเชิงกันอยู คอยใช
ปน ส้นั ยงิ ดกั ไวเปน ระยะ
“แบบนม้ี ีหวังแลว ตามมนั ใหถ ึงทส่ี ุดเลย!”
หัวหนา คณะเดินทางรองบอกรพนิ ทร พรานใหญก ็สง่ั โดยเร็วใหแ งซายและเกิด วง่ิ
ยอ นกลับไปทบ่ี ริเวณแคมปช ่ัวคราว ขนเอาเฉพาะกระสุนปนสํารองมาเพม่ิ เติม หวั หนาคณะเดนิ ทาง
รองสัง่ ไปทางไชยยนั ตกับดารินไมใหย ิงอีก เพราะเกรงจะเปลืองกระสุนเปลา จดุ ประสงคของเขาซึ่ง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

604

ตรงกันกบั การตดั สินใจของพรานใหญใ นขณะนก้ี ็คอื ...จะคอยเฝา ติดตามมนั ไปทกุ ระยะ โดยอาศยั
จากความจรงิ ท่จี ับไดว า มนั ไมสามารถจะเคลอื่ นลอยไปไดเ ร็วนัก พอจะตามไดทนั และก็ไม
สามารถจะดบั แสงหลบซอนตวั อยไู ด ไมว าจะเคลอื่ นไปทางไหน จะตอ งฟองตาํ แหนงตนเองอยู
ชดั เจนทกุ ระยะ การถูกสะกดดว ยไฟฉายกเ็ ชนกัน สัญชาตญาณของมนั เกรงลําไฟฉายไมนอย ทกุ
ครงั้ ทฉ่ี ายไฟสาดจบั มนั จะเชอ่ื งชา ลงอีกและแสงในตัวเองก็หรี่จางลง พยายามหลบแฉลบอยูไปมา

อดึ ใจเดยี ว แงซายกับเกดิ กว็ ง่ิ กลับมาสมทบ และทกุ คนกเ็ ริม่ จะเขาใจวา ควรจะเฝาตดิ ตาม
มนั ไดโดยวธิ ีใด ความเชือ่ งชา และแสงสวา งในตวั ของมันนั่นเอง ที่จะเปน สือ่ นาํ ทางใหต ามไดอยาง
สะดวกท่ีสดุ ไมวามันจะลอยหนีไปทางไหน

“นา เสยี ดายเหลือเกนิ เราไมม ีปน ลูกซองมากนั สักกระบอกเดยี ว มายงนั้ ก็รูชัดกนั ออกไป
แลว ไรเฟล หรอื ปนส้นั ยงิ เปาหมายท่ีมลี ักษณะเปน ดวงแสงอยางนล้ี าํ บากมาก เราไมรจู ะกะ
ตรงไหน”

รพนิ ทรพมึ พาํ อยใู นลําคอ กราดไฟฉายคอยดกั ไปยงั ตําแหนง ยอดไผหนาทบึ ท่เี ห็นดวง
ของมนั หรี่ดับหายเขา ไปเมือ่ อดึ ใจน้ี เชษฐาหันไปรอ งส่ังการใหไชยยนั ตแ ละดารนิ คอยออมไปสกัด
อยดู า นหนึง่ กก็ ระโจนเขามาทเ่ี ขา

“ถงึ วา ซิ ไดลกู ซองกระบอกเดยี วเทาน้นั รเู รื่องกันไปแลว เราลืมนึกถงึ ปนลูกซองไปถนดั
ตอนท่เี ริ่มตามรอยไอแ หวง อยา งนอยใหเ กดิ หรอื แงซายถอื ติดมอื มาบา งก็ดี นน่ั มันหายไปไหน
แลว?”

“ยงั ไมไ ปไหนหรอกครบั หรี่แสงแอบอยตู รงยอดไผบรเิ วณทผี่ มจับไฟอยูน แ่ี หละ โอ!
โนนแนะ ครับ! มันเปลงแสงเรอื งออกมานิดหนึ่งแลว รสู ึกวาจะเกาะนิ่งอยูกับยอดไผต รงนั้น เหน็
ไหม?”

พรานใหญรอ งดังขึ้นในประโยคหลัง พรอ มกับชี้ใหเชษฐาดูรัศมีจางๆ ทีว่ ูบขน้ึ นดิ หนึ่ง
ตรงปลายยอดอันเปน ซมุ หนาทบึ แลว กม็ ดื หายไปตามเดมิ

“ดบั ไฟซิรพนิ ทร ผูรูสึกวาแสงไฟฉายของเราจะรบกวนมันมากทเี ดยี ว และมันคอยจอง
จะหลบแสงไฟอยู ถาเราดบั ไฟมืดเฉย มนั อาจมีการเคลอื่ นไหวใหเหน็ ชัดอีกกไ็ ด”

จอมพรานดับไฟในมือของเขาลงทันที เชษฐาตะโกนส่งั ไปทางไชยยนั ตแ ละดารนิ ดว ย
ไฟฉายทุกดวงจึงมืดลงหมด คงมีแตเสยี งตะโกนพดู โตตอบกัน

“เห็นหรอื เปลา ?”
เสียงดารินตะโกนถามมา
“ยงั ! ทางดา นโนน ละ”
“ยังเหมือนกัน รสู ึกวา มนั จะพยายามซอ นแสงหลบเรา”
ไชยยนั ตป อ งปากตอบมา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

605

“คอยสงั เกตไวใ หด ีครบั ซมุ ไผยอดสูงท่ีเดมิ น่นั แหละ มนั คงหร่ีแสงซอนตวั อยไู มไ ดนาน
นักหรอก”

อดึ ใจใหญๆ ทามกลางความมืดสนทิ ปราศจากรอ งรอยอะไรทั้งสิน้ ราวกับวาเจา ผโี ขมด
จะอันตรธานสูญไปแลว อยา งลกึ ลบั สายตาทุกคนที่รายลอ มอยูรอบกอไผใ หญ จบั นิง่ สงั เกตไปยงั ที่
หมายตาํ แหนง นั้นเปนตาเดยี ว

คร้ันแลว แสงเรอื งๆ เหมือนถา นตดิ ไฟกป็ รากฏข้นึ ยงั ยอดไผตรงนั้นอกี แตไ มเ ปลง รศั มี
สวา งวบู ๆ เหมอื นเคย มนั รบิ หรขี่ ึน้ มาพอใหสงั เกตเห็นไดรางๆ ในฉากของความมดื สนทิ ประเดีย๋ ว
กด็ ับหาย ประเดย๋ี วกเ็ รืองขนึ้ มาอยางเบาบาง รพินทรส ะกดิ เชษฐาใหดูปรากฏการณลลี้ ับประหลาด
นนั้

“ผมวามนั จะตอ งเปน เจาสัตวม ีปก และมแี สงอยูใ นตัวของมันเองชนดิ หนึง่ ประเภท
เดียวกนั กับหงิ่ หอยนน้ั แหละ และธรรมชาติของมันจะตอ งขับแสงออกมาอยเู สมอ อาจตามจงั หวะ
ของการหายใจหรอื ระบบเซลลหมุนเวยี นเหนอื บังคบั ของมัน ขนาดท่มี นั พยายามจะหลบเราอยู
เชน น้ี มนั ยงั มแี สงเรอื งเบาๆ พอใหเ ราสงั เกตเหน็ ไดแ ทบทกุ ระยะ”

เชษฐาออกความเห็นแผวตาํ่ จอ งเขม็งอยทู จ่ี ุดแสงจางๆ ดวงนั้น
“ผมก็เขาใจอยา งเดียวกบั คณุ ชายน่นั แหละครบั ”
“ลองไฟฉายดใู หมซ”ิ
เขาฉายไฟไปทแี่ สงเหมอื นกอนถา นรบิ หรด่ี วงนน้ั ตามคาํ สง่ั พอไฟฉายพุงปราดออกไป
กระทบกอ นถา นแดงๆ กด็ บั หายไปอกี มองไมเ ห็นอะไรนอกจากก่ิงใบไผ จอมพรานดับไฟอกี ครัง้
ครูเ ดียวมนั กแ็ ดงเรอื งใหเ ห็นขึ้นมาอกี
“ออื ม แปลกแฮะ พอกระทบแสงไฟ แสงในตวั ของมันเองก็ดับ”
“ผมคดิ วา มันตกใจแสงไฟมากกวา ครบั แลว พยายามหรี่ดบั แสงในตวั ของมันเสยี เพ่อื
หลบ”
เสยี งไชยยนั ตแ ละดารนิ ตะโกนถามมาอีก เพราะทางดา นโนนสงั เกตไมเ หน็ อะไรเลย เปน
มุมบังซมุ ใบไผอ นั หนาแนน เชษฐาจึงเรยี กใหทั้งสองเขามาสมทบ แลวชใี้ หส ังเกตทางดานท่ีเขา
พรานใหญ เกดิ และแงซาย เฝาสงั เกตอยูเงยี บๆ กอ นแลว
ครเู ดยี ว ทั้งสองก็มองเห็นเชนเดียวกบั อกี ส่คี นที่เหน็ อยกู อน ตา งเตม็ ไปดว ยความงงงนั
และขบคิด แสงประดจุ ถา นไฟกอนน้นั มีอาการเหมอื นจะไตช าๆ ไปตามกิ่งไผอยา งซอ นเรน มนั คง
ริบหรเ่ี รอื งๆ อยเู ชนนนั้ ไมย อมเปลงแสงเปนดวงสวา งวบู ขน้ึ อกี เหมอื นจะสําเหนยี กอยใู นภยั และ
ทกุ ครงั้ ถา ฉายไฟขึ้นไปกจ็ ะดับตวั เองมดื สนิท

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

606

“รูส ึกวามนั จะคลานหรอื ไตอยบู นกง่ิ ไผน นั้ โดยพยายามหรแ่ี สงใหน อ ยทส่ี ุด เพ่ือหลบไฟ
ฉายกับลกู ปน แตมันก็ดบั แสงในตัวใหม ดื สนิทอยูนานๆ ไมได ลกั ษณะเดยี วกันกบั ตัวห่งิ หอ ยทกุ
อยาง!”

ดารินรองออกมา ภายหลงั จบั ตาสังเกตอยา งพินจิ
“วาแตจ ะเอากนั ยงั ไงดีน?ี่ ”
ไชยยนั ตถามขนึ้ อยางกระสบั กระสา ย
“มันไมม ีทางจะหนเี ราไปไดแ ลว และมันตอ งรตู วั เองดีวา ถาออกจากกิง่ ซุม ไผนั้น
เมือ่ ไหร มนั กต็ อ งเปน เปา ของเราทนั ที เพราะมันไปไมไ ดเรว็ แลวก็ไมสามารถจะลอยขึ้นสูง
จนเกนิ ไปนกั เฝา ไวอ ยา งนี้แหละ มันผละออกจากยอดไผน ั่นเมอื่ ไหรเ ราก็ตามมนั เมือ่ นน้ั ถึงไหนถึง
กนั ”
เชษฐาวา ควักบหุ รี่ออกมาจดุ สบู อยางใจเยน็
“คณุ คิดยงั ไง รพนิ ทร?”
ไชยยนั ตห นั มาถามพรานใหญ
“ผมคิดอยางเดยี วกับคณุ ชายครับ ขณะน้ตี หี า แลว ใกลสวางเขา ไปเต็มที เรารจู ุดออนของ
มนั แลววา มันจะมีฤทธิเ์ ฉพาะเวลากลางคืนเทาน้ัน และไปก็ไมไ ดเ รว็ มหิ นาํ ซํ้ายังมีแสงคอยฟอง
ตําแหนง ตวั เองอยูทกุ ขณะ ถึงยังไงเสีย กค็ งไมพ น จากการสังเกตเหน็ ของเราไปได เราจะเฝามันอยู
อยางน้แี หละ ถา ลอยเคล่อื นที่เมือ่ ไหรกต็ ามกนั ถงึ ทสี่ ุด เพราะการไปอยา งชา ๆ ของมันทาํ ใหเราตาม
ไดอยางสะดวก เชอื่ วา คงไมค ลาดแนๆ อกี ชว่ั โมงเดยี วพระอาทติ ยก จ็ ะขึ้น แสงตะวนั มาเมื่อไหร เรา
กค็ งจะเหน็ ชดั กนั ออกไปวามนั คืออะไร ส่ิงทเ่ี ราตอ งระวงั อยา งเดียวเทา นัน้ คือกล่นิ ที่เปนแกส พษิ
คลายๆ ยาสลบจากมนั ผมคดิ วา ขณะนมี้ นั คงพยายามปลอ ยแกส พษิ เตม็ ท่ีเพ่ือเลนงานเรา สงั เกตไหม
ครับ กล่ินมนั ฉนุ ตลบไปหมดทาํ ใหเ วยี นศรี ษะ ประสาทมนึ ชายงั ไงบอกไมถกู ”
จริงอยา งพรานใหญว า ทกุ คนรสู กึ ตวั ไดด ีวา เต็มไปดว ยความวงิ เวยี นโผเผ อยากจะลม ตัว
ลงนอนเปน ทส่ี ุด แตความตืน่ เตนตอ เหตกุ ารณว กิ ฤตทิ ําใหต างฝนความรสู ึกเตม็ ที่ ดารนิ ยืนกดั รมิ
ฝปากคิดอะไรอยูอดึ ใจ กอ็ อกคําสั่งเร็วปรื๋อ
“แงซาย ว่งิ ไปเอากระติกบรน่ั ดีมาเร็ว”
ยงั ไมมใี ครเขาใจความหมายของหลอ น จนกระทง่ั แงซายไปเอากระตกิ บร่นั ดีทแ่ี คม ปพ กั
นอนมาให หญงิ สาวเรียกผา เช็ดหนา มาจากทุกคน เทบรนั่ ดีในกระตกิ ราดจนชุมผาเช็ดหนาแตล ะผืน
แลว บอกใหใ ชผาเชด็ หนานนั้ ปด ปากปด จมกู ไว สาํ หรับเกดิ กับแงซาย หลอนเทราดลงไปบน
ผาขาวมา ประจาํ ตวั ของทั้งสองคน บอกใหป ดจมูกไวใ นลกั ษณะเดยี วกนั
“แอลกอฮอลจ ากบรัน่ ดี จะชว ยกรองแกส พษิ จากมนั ไวไ ดม ากทเี ดยี ว”
หลอ นบอก ทงั้ หมดปฏบิ ตั ิตามคําสง่ั ของหลอนทันที แลว ตา งก็รสู ึกวาไดผลอยา งยิ่ง
สาํ หรบั ไชยยนั ตไมเพยี งแตเ อาผา ชุบบรัน่ ดีปดจมกู อยางเดียว ยังเทกรอกเขา ปากอีกหลายอกึ แลว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

607

ถอนลกู ปนสน้ั จากเขม็ ขดั ทเี่ อาขนึ้ มาบรรจุปน จนครบจํานวนทย่ี ิงไปแลว จากนน้ั ทกุ คนกเ็ ฝารอ
คอยกันอยูด ว ยใจเตน ระทกึ ไมยอมใหถ านแดงบนยอดไมกอ นน้ันลับตาไปได มนั เคล่อื นไปเรอ่ื ยๆ
อยา งเชอื่ งชาเหมือนจะพยายามคน หาทเ่ี รนตวั อนั ปลอดภัย

“สมมติวา มันเปนสตั วป ระเภทมปี ก อะไรชนิดหนงึ่ ทบ่ี ินได ทําไมมนั ถงึ ไมบ นิ ข้ึนสูงไป
เร่อื ยๆ ไมตองมากหรอก ขึน้ เพดานบนิ ใหไ ดสัก 200 ฟุต พวกเรากต็ ามไมท นั แลว และมนั กจ็ ะลอย
หนีไปไดอ ยางสบาย”

ไชยยนั ตต้งั ขอคิด
“ผมเชอื่ วา แสงไฟฉายของเรา ท่คี อยสอ งสะกดมนั ไวนแี่ หละครบั เปน อุปสรรคสําคัญทํา
ใหมนั ไมก ลาบนิ ผสมกบั ความเชอ่ื งชา ของมันดว ย ถา มนั บนิ ไดเ รว็ เหมอื นนก ปานนีม้ นั กห็ ายลิบ
ไปแลว การบนิ ชา ทาํ ใหตกเปน เปาถนัดถน่ี ถงึ ลูกปนของเราจะยงิ ไปยงั ไมถ กู แตก จ็ ะตอ งเฉยี ดอยาง
ใกลชิด สว นไฟฉายนัน้ กระทบตวั มนั ไดทนั ที มันตอ งกลัวไฟฉายเปน อยา งมาก จนทําใหไมก ลาบนิ
นอกจากหาทแี่ ฝงตวั หลบ
แลว เขากห็ ันไปทางเชษฐา
“ผมอยากจะทดลองอะไรอกี สกั ครัง้ ”
“อะไร?”
“ยิงดูอกี สกั นดั แลว สงั เกตปฏกิ ริ ยิ าของมนั ”
“เอาเลย คุณยงิ เองก็แลวกัน พวกเราจะชว ยสอ งไฟให”
“อยา สอ งครบั ถาลาํ ไฟฉายพุงจบั ไปทีม่ ัน แสงเรืองๆ ทีพ่ อใหสงั เกตเห็นไดของมนั จะดบั
ลงทนั ที แลวจะมองไมเ หน็ อะไรเลย...คณุ หญงิ ครับ โปรดมายืนตรงทีผ่ มน่ีหนอย...”
ดารินกา วไปยนื ตรงตาํ แหนง ทพ่ี รานใหญช บี้ อกทนั ที
“พอจะสงั เกตเห็นไดไ หมครบั เหมือนกระดาษสะทอ นแสงสแี ดงทเี่ รืองๆ อยใู นระหวา ง
พุมทบึ ทางดา นขวามอื นี่ หรๆ่ี ดับๆ อยนู ั่น”
“เหน็ แลว ”
“เอาละ ผมจะสอ งไฟเฉพาะใหคณุ หญิงเหน็ ศูนยป น เทาน้ัน ตวั ของมนั มแี สงพอใหส งั เกต
เปน เปาไดอยแู ลว”
“ก็ได แตฉันไมรับรองวาจะถกู หรือเปลา นะ เพราะถงึ อยา งไรมันกเ็ ปน เปา ทเี่ ลง็ ยากมาก
รสู กึ วา จะมใี บไผบังอยูทบึ ไปหมด”
“ไมเปนไร เอาเพียงใหก ระสุนเฉยี ดเขาไปใกลชิดกับมนั ทส่ี ดุ เทา นน้ั ”
หลอนพยกั หนา เหยยี ดแขนดานท่ีถอื ปน นนั้ .357 ออกไปสุดชวง ในลกั ษณะยิงเปา แลว
ยกขึน้
“สอ งไฟใหเหน็ ศูนยซ”ิ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])