รอวันรักหวนคืน Portip กุมภาพันธ์ 2567 สงวนลขิสทิธิ์ตามพระราชบญัญตัิลิขสิทธิ์พ.ศ 2537 และฉบับเพิ่มเติ่ม พ.ศ 2558ไม่อนุญาตให้ท าซ ้า สแกน หนังสือ หรือแก้ไขเนื้อหาไม่ว่ารูปแบบใด ในกระบวนการ ทางอิเล็กทอนิคส์เพื่อน าไปใช้เว้นแต่ได้รับอนุญาติจาก เจ้าของลิขสิทธ์เท่านั้น
2 portip สวัสดจี้า ไรท ์ เพงิ่หัดแต่งเรื่องแรก เนื้อหาในนิยายเกิดจากจิตนาการผู้เขียนเท่านั้น สถานที่ และตัวละครไม่มีอยู่จริง อาชีพและการกระท าในเรื่องเกิด จากจิตนาการเพื่ออรรถรสในการอ่าน เท่านั้น ผิดพลาดยังไง อย่าถือสาเลยนะค่ะ ฝากติดตามผลงาน กดคอมเมนต์ กดใจให้ด้วยนะค่ะ เรื่องนี้แบ่งเป็น 2 เล่มนะค่ะ ( จบ )
3 portip บทน ำ ความรักเป็นเหมือนสายใยบางบางที่ถูกหล่อหลอม ขึ้นจากความรู้สึกต่างๆทั้งความห่วงหา ห่วงใย คิดถึง ความอดทนจะท าให้เรา สอง คนยังคงอยู่ความไว้ใจท าให้ ความรักของเราแข็งแกร่ง ความซื่อสัตย์จะท าให้ความรัก ของเรามั่นคงสุดท้ายความรักก่อ ตัวขึ้นเป็นความผูกพัน สิ่งเหล่านี้จะท าให้ก่อเกิดเป็น สายใยบางบางของคน สอง คนกลายเป็นเชือกเส้นหนาที่ผูกคน สอง คนไว้ ด้วยกัน บางครั้ง อาจเป็นโชคชะตาหรือฟ้าก าหนดให้เรา มาเจอกัน ท้องหรอ!!!! ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง กับสิ่งที่เห็นตรงหน้ามือเรียว เล็กปล่อยสิ่งของที่ถือร่วงลงพื้นอย่างไม่ตั้งใจ
4 portip หน้าเรียวสวย คิ้วขมวดเป็นปม เธอจะท ายังไงดี ชายหนุ่ม ที่เธอรักอยู่ๆเขาก็หายไปไร้วี่แววของการติดต่อ เสียงกริ่ง หน้าบ้านหลังหนึ่งถูกกดซ ้าแล้วซ ้าเล่าแต่ไร้ซึ่งเจ้าของบ้าน มาเปิดประตู หลายปีต่อมา “ ตอนนี้น้องขวัญข้าวเกิดอุบัติเหตุต้องการกรุ๊ปเลือดด่วน ตอนนี้โรงพยาบาลขาดเลือดกรุ๊ปนี้ถ้าพอมีใครมีช่วยฝาก เธอติดต่อเรากลับด่วนด้วยนะ. เราไม่รู้จะหันหน้าไปทาง ไหนแล้ว. ขอร้องเธอจริงๆนะ ” แววตาคูสวยปริมด้วยน ้าตาขอร้องเพื่อนที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาคมเข้มครุ่นคิดอย่างหนัก ถึงค าบอกเล่าที่เขาได้ยิน จากปากอวบอิ่มของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า พลันนึกถึง สาวสวยคน หนึ่ง ที่เคยอยู่ในก้นบึ้งหัวใจของเขา ไม่ใช่เธอ
5 portip แต่งงานมีครอบครัวที่อบอุ่นไปแล้วหรืออย่างไร. ท าไมถึง มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เขาควรท าอย่างไรดี???
6 portip ภาคิน ชายหนุ่มหน้าตาดีนิสัยดี ชอบช่วยเหลือคนอื่น เป็นคนชื่อรักใครรักจริง ลดา หญิงสาวแสนสวย ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล ดัง นิสัยเรียบร้อยออ่นหวาน เป็นที่รักของทุกๆคน
7 portip บทที่1 เร ื่องบงัเอิญ ณ. หมู่บ้านอันไกลแสนไกลแห่งหนึ่ง ที่เขตชุมชน วันนี้ถนนคนเดินแม่ค้าหาบเร่ แผงลอยต่างมาตั้งร้านขาย ของกันอย่างคึ้กคักเนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดปีใหม่ผู้คน ต่างออกมาจับจ่ายใช้สอย. บางคนก็ออกมาเดินเที่ยวเล่น ท่ามกลางผู้คนที่แน่น ขนัดก็มีเสียงของสาวน้อยรูปร่าง บอบบางคนหนึ่งแทรกฝูงชนขึ้นมา. “ลดา. “ หญิงสาววัย แรกแย้ม ผิวขาวผมยาวสลวย หน้าตาดั่งลูกรักพระเจ้า ปากนิดจมูกหน่อย. ตะโกน ร้องขอความช่วยเหลือ“ช่วยด้วย .“ช่วยด้วยคะ. คนขโมยกระเป๋ า” หญิงสาว ตะโกนขอความช่วยเหลืออยู่ในร้านขายของช า แห่งหนึ่ง. ขณะที่เธอก าลังเลือกของอยู่ดีๆ ก็มีชายชุดด าวิ่ง มา
8 portip กะชากกระเป๋ าของเธอ. ถัดจากตรงนั้นมาประมาณ 5-6 ร้านก็มีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งก าลังสนใจของใน หาบเร่ แม่ค้าที่อยู่ห่างออกไปสักหน่อย ทว่ากลิ่นของสินค้าที่ ก าลังย่างอยู่โชยมาเตะจมูกเขาจนสุดจะทน . เขาจึงรีบยก แขนเรียวยาวโบกมือให้คนขายเดินมาทางเขา. “แม่ค้า. มาทางนี้หน่อยครับ” แม่ค้าได้ยินจึงรีบเดินมุ่งหน้ามาทางชายหนุ่มอย่างรีบ ร้อน ทันทีที่วางหาบลง. “มีหลายอย่างพ่อหนุ่ม” สนใจอะไรก็บอกได้เลย” แกชี้บอกคนอื่นๆ ที่เดินตามมามุงดู 3-4 คน พร้อมกันกับ เขา “ผมเอามันเผาครับ ช่างกลิ่นหอมยั่วน ้าลายมากเลย” มือเรียวยาวเอื้อมไปหยิบอย่างไม่รีรอ
9 portip “อร้าย!!!!!! ร้อน. ร้อน” ^-^ ปากเรียวบางถึงกับอุทาน ออกมาอย่างตกใจ พร้อมสะบั่ดมือ เปลี่ยนไปมา. เพราะต้องปะคองมันที่ ร้อนๆไว้ เขากลัวมันเผาที่จับจะร่วงลงพื้น. ยังไม่ทัน ที่แม่ค้าจะเอ่ยปากเตือน. “ตายแร้ว !!!! พ่อหนุ่ม ” “ ก าลังจะบอกว่ามันยังร้อนๆอยู่เลย” แม่ค้าเอ่ยปาก ในใจก็นึกสงสารและอดข าไปด้วย. ยังไม่ทันจะวาง. ชายหนุ่มก็เชหงายหลัง เพราะจับมันเผา ไม่อยู่ ท าให้เขาล้มลงที่พื้น. ทันใดนั้นเอง “โครม ” ชายชุดด า. วิ่งมาไม่ทันระวัง. ท าให้เขาสะดุด ขาชาย หนุ่มที่ล้มไปพร้อมกับมันเผา.พลันสายตาเขาก็เหลือบไป เห็นมือของผู้ชายคนนั่น ถือเหมือนกระเป๋ าผู้หญิง
10 portip ดูท่าทางรีบร้อน ยังไม่ได้ทันได้ลุกขึ้น. เขาก็ได้ยินเสียง ตะโกนลอยมาอีกครั้ง “ช่วยจับโจรด้วยค่ะ” “ ช่วยด้วยค่ะ “ ชายหนุ่มได้ยินดังนั้น จึงมั่นใจว่าผู้ชายที่มาชนนี้ ต้องเป็นโจรแน่ๆ เขาจึงลุกขึ้น รวบชายคนนั้นไว้ก่อนที่ เขาจะรีบวิ่งหนีไป. “ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้าแกมาจับฉันไว้ท าไม” ชายที่ถูกกดตัวให้ล้มติดพื้นตะโกนออกมาด้วย น ้าเสียงที่เกี้ยวกราดพร้อมพยามสะบั่ดที่แขน เพื่อให้หลุด จากการจับกุม สักพักสองขาเรียวเล็กในชุดกระโปรงสีชมพูประดับ ด้วยลายดอกเล็กๆก็วิ่งมาหยุดตรงหน้าของชายหนุ่ม
11 portip หญิงร่างเล็กมือหนึ่งท้าวที่เอวพร้อมเสียงหายใจที่เหนื่อย หอบพลางอีกมือชี้มามาชายหนุ่มร่างสูงที่กดชายชุดด าไว้ ที่พื้น “นั่นมันกระเป๋ าของฉัน” พร้อมเอ่ยด้วยน ้าเสียงแหบแห้ง. พร้อมกับผู้คน ที่มารายล้อมมุงดูเหตุการณ์ ชายหนุ่มหยิบกระเป๋ า. ส่งให้หญิงสาว. พร้อมเอ่ยปาก “นี่. ครับ กระเป๋ าของคุณ ” “คราวหน้าก็ระวังหน่อยนะครับ ” “ คุณอาจไม่โชคดีแบบนี้นะครับ” หญิงสาวยื่นมือเรียวเล็กไปรับ “ ขอบคุณ. คะ ”
12 portip ทว่า ในใจก็อดที่จะรู้สึกแย่นิดๆรู้สึกเหมือนตัวเอง ถูกต าหนิที่ดูแลของตัวเองไม่ดี ติดที่ว่าชายหนุ่มที่ช่วยเธอครั้งนี้ ดูแล้วหน้าตาคมเข้ม คิ้ว หนาด าที่โก่งรับกับจมูกเป็นสัน.ท าให้เขาดู หน้าตาดีบวก กับร่างกายที่สูงโปร่ง ดูรวมๆแล้วช่างเป็นคนที่มีเสน่นมากๆดูน่าค้นหาทีเดียว. หญิงสาวถึงกับหวีดไม่ออก. ^-^ เสียอย่างเดียวค่อนข้างจะพูดตรงไปหน่อยฟังดูแล้ว. เหมือนเขาแอบเหน็บเธอเบาๆ ทว่าบอดีกาดที่ติดตาม เธอไปห้องน ้า. มีหรือใครจะกล้ามากระชากกระเป๋ าเธอ. คิดแล้วก็เจ็บใจขายขี้หน้าตานี้มากๆๆ. แต่ดูรวมๆแล้วเขาก็ดูจริงใจดีเหมือนกัน
13 portip หญิงสาวรีบเปิดส ารวจดูกระเป๋ าว่ามีอะไรหายไป หรือเปล่า สักพักหญิงสาวหยิบเงินในกระเป๋ า. ส่งให้ชายหนุ่ม จ านวนนึง. “ไม่ครับ. ผมรับไม่ได้“ “ไม่เป็นไรค่ะ. คิดชะว่าค่าเสียเวลาของคุณ “ หญิงสาวพยายามยัดเงินใส่มือให้ชายหนุ่ม. พลาง คิดว่าชายคนนี้. ช่างเป็นคนซื่อจริงๆ. แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเลย. สักพักบอดีกาดก็วิ่งมาถึงคน ทั้งสองขณะที่ทั้งสองก าลังเถียงกันอยู่นั้น “คุณหนูครับ. รีบกลับบ้านเถอะครับ” “ เดี๋ยวคุณท่านทั้งสอง เป็นห่วง” บอดีกาดที่อยู่ข้างๆเตือนสติเพราะเห็นว่าเสียเวลานานสัก พักนึงแล้ว
14 portip “งั้นฉันไม่รบกวนเวลาของคุณแล้ว. “ ฉัน ต้องรีบกลับบ้านเหมือนกัน” “ครับ เชิญครับ” พูดจบ. หญิงสาวก็หันหลังเดินจากไป. หนุ่มร่างสูงโปร่งก าลัง มึนงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่นี้. พอได้สติก าลังจะรีบไป พลั้งสายตา ก็เหลือบไปเจอ กับสิ่ง หนึ่งที่ตกอยู่ที่พื้น. ในใจครุ่นคิดครู่นึงจึงหยิบขึ้นมาคิดว่า ต้องเป็นของหญิงสาวสวยคนนั้นแน่ๆ พอหันควับมา ก็พบว่าหญิงสาวได้หายไปจากตรงนั้นเสีย แล้ว ******มันเผาถูกลืม ^_^****
15 portip บทที่ 2 เดตแรก ทันทีที่มาถึงบ้านลดาก็ตรงไปทักทายพ่อและแม่ และขออนุญาตขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง ภายใต้ห้องนอนสีขาว สะอาด ข้าวของถูกจัดวาง อย่างเป็นระเบียบลงตัว บรรยากาศ ภายในห้องเงียบ และ อากาศที่เย็นสบาย จากเครื่องปรับอากาศ ร่างบางเอนตัว ลงที่นอน อันอ่อนนุ่มปล่อยให้ ร่างกายได้รับการผ่อนคลายอย่างเต็มที่. สายตามอง เพดานอย่างใจลอย พลั่นครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อตอน เย็น ภาพชายที่ช่วยเธอยังตรึงตาอยู่ไม่เลือนหายเลยสัก นิด. ราวกับว่าเรื่องต่างๆเพิ่งเกิดขึ้น. ดวงตาคมเข้มคู่นั่น ช่างท าให้เธอข่มตาหลับไม่ลงจริงๆ. พลันนึกขึ้นได้ว่าจะโทรไปเมาท์ให้เพื่อนฟังสักหน่อย
16 portip . เธอรีบหยิบกระเป๋ ามา. แต่ล้วงดูเท่าไหร่ก็หาไม่เจอสัก ที. เธอเลยเทของออกจากกระเป๋ า. “ตายแล้ว. โทรสัพท์หายไปไหน” พลั้นสมองก็นึกถึงเเหตุ การณ์เมื่อตอนเย็น “แย่แล้ว. ต้องเป็นตอนนั้นแน่” เธอรีบคว้าโทรสัพท์บ้าน. มากดเบอของตัวเองอย่างเร่งรีบ ขณะที่รอปลายทางตอบกลับมาอย่างร้อนใจ ภาคินเมื่อเห็นโทรสัพท์ ที่เก็บมาได้มีสายเข้า. ก็มีความ กังวลใจเป็นอย่างมาก. ครุ่นคิดครู่นึงจึงรีบกดรับ “อัลโล. ครับ. “ภาคินตอบด้วยน ้าเสียงที่นุ่มนวล “พอดีผมเก็บโทรสัพท์เครื่องนี้ได้. ไม่ทราบว่าคุณพอรู้จัก เจ้าของไหมครับ” “ค่ะ. ฉันเป็นเจ้าของโทรสัพท์นี้” “พอดีฉันน่าจะท าตกไว้ที่ตลาดเมื่อตอนเย็นค่ะ”
17 portip ทั้งสองจึงคุยกันสักพัก และนัดสถานที่ๆจะไปรับโทรสัพท์ คืน. “โล่งอกไปที “ ปากอวบอิ่มพึมพ ากับตัวเอง อย่างน้อยๆ ข้อมูลทุกอย่างก็ยังไม่หายไป “ แต่เอ๊ะปลายสาย ท าไมรู้สึกคุ้นๆจังเลย หวังว่าคงจะไม่ใช่คนที่ชน กับ คนร้ายเมื่อเย็นนี้หรอกนะ “ คิดมาแล้ว ท าไมใจเธอเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกลดา พยายามข่มตาหลับ จนไม่รู้ว่าผลอยหลับไปตอนไหน. เช้าวันต่อมา เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น สอง 3 ครั้ง สาวใช้วิ่งหน้าตั้งรีบไปเปิดประตู ให้กับแขกผู้มาเยือน “ ภาคภูมิ” ทายาทหนุ่มหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของ นักธุรกิจน าเข้าอัญมณี ผู้มีฐานะร ่ารวยระดับต้นๆของ ประเทศ และเป็น ว่าที่คู่หมั้นของลดา ชายหนุ่มหิ้วของ พะรุงพะลังมา สอง 3 ถุง
18 portip “สวัสดีครับ. คุณน้า ” “พอดีคุณแม่คุณพ่อเพิ่งกลับมาจากตปท ” “ เลยให้ผมเอาของมาฝากครับ. ” ชายหนุ่มกล่าวทักทายผู้เป็นหญิงวัยกลางคน พร้อมกับชะเง้อคอมองในบ้านเหมือนก าลัง. มองหาใคร คนหนึ่ง “มาแต่เช้าเชียวนะภาคภูมิ น้องยังไม่ลงมาจาก ข้างบนเลย เดี๋ยวน้าให้คนไปตามให้ นั่งรอก่อน มาๆนั่งดื่มน ้าชาก่อน ” หญิงวัยกลางคนรีบสั่งคนใช้ ให้รีบไปตาม ลูกสาวลงมา พบแขกคนส าคัญ. “ก๊อกก๊อก ” เสียงเคาะที่หน้าปะตู.
19 portip “คุณหนู ค่ะตื่นหรือยังคะคุณภาคภูมิมาหาคุณหญิงให้มา ตามค่ะ” สาวใช้เอ่ยปากบอก เจ้านาย ข้างใน ห้อง “ ตื่นแล้วรอแป๊ บนึงนะ. เดี๋ยวลงไป” ทันทีเสียงฝีเท้าหายไปจากหน้าห้อง ลดาก็ได้แต่คิด ท ายังไงดีล่ะ นัดกับ คนที่เก็บโทรศัพท์เธอไว้ว่าจะไปเอา หวังว่าพี่ภาคภูมิคงไม่อยู่นานหรอกนะ. ถ้าให้เขาไปด้วย คงจะไม่สะดวกเท่าไหร่ ยิ่งเป็นคนขี้หึงและไร้เหตุผลอยู่ ด้วย. คิดมา หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจเฮ่อ ณ. ร้านกาแฟแห่ง หนึ่ง ภาคิน ชายหนุ่ม ร่างสูง โปรง่เหล ื อบมองดนูาฬกิาท่ี ขอ้ม ื อ มองแล้วมองอีก พราง บ่นในใจ เมื่อไหร่ เธอคนนั้นจะมาซะที ไม่รู้หรือไงว่าคนอื่นเขาไม่ได้ว่างทั้งวันนะ นี่ก็เลยเวลา มาจะสามชั่วโมงแล้ว เขาแสดงสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย พักหนึ่ง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น “ครับ ใช่ครับ. ผมเป็นลูกของ คนทั้งสอง อะไรนะครับ” ชายหนุ่ม ย ้าถามใหม่เหมือนกับไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน
20 portip “อุบัติเหตุรถคว ่า อยู่โรงพยาบาล ไหนนะครับ” “ครับ. ครับ. ” “เดี๋ยวผมจะรีบไป. ” ทันทีปลายสายจะสนทนาจบ ชายร่างสูงโปร่งก็รีบวิ่งพุ่งพรวดออกไปจากร้าน. ผ่านไปประมาณ 5 นาที ลดาก็มาถึงร้านกาแฟที่ นัดไว้กับชายหนุ่ม กวาดสายตามองจนทั่วทุกโต๊ะก็ยังไม่ เห็นแม้แต่เงา. จึงเดินไปถามพนักงาน ที่อยู่ในร้าน พนักงานจึงบอกว่าชายดังกล่าวออกไปจากร้าน แล้ว น่าจะสวนกันกับที่เธอเข้ามา ลดาจึงรีบเอา โทรศัพท์อีกเครื่อง หนึ่ง กดโทรอยู่หลายครั้งแต่ไม่ว่าจะ โทรยังไง ปลายสายเหมือนจะติดต่อไม่ได้. ลดาจึงจ าใจต้องเดินมาขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าร้าน. พร้อมกับความผิดหวัง เพราะพี่ภาคภูมิคนเดียว กว่าจะ กลับไปได้ หญิงสาวคิดขึ้นมาแล้วโมโห “ ตาคนนี้ก็รอหน่อยก็ไม่ได้” หญิงสาวสาวบ่นเบาๆพร้อม กับเปิดประตู ก้าวเท้าเรียวสวยขึ้นรถ
21 portip สักพักรถคันหรูก็วิ่งหายไปจากหน้าร้าน ****โถ่ ๆ คลาดกันอีกแล้ว^_^***
22 portip ตอนที่ 3 สูญเสีย ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาล. ชายหนุ่มรีบตรงไปพบ หมอ หมอบอกเค้าว่าพ่อของเขาเสียชีวิตแล้ว. ส่วนแม่ พยายามช่วย อย่างเต็มที่แล้วแต่ไม่ สามารถยื้อชีวิตไว้ได้ ส่วนแม่ของเขาอยู่ในอาการโคม่าต้องรอดูอาการอย่าง ใกล้ชิด ทันทีที่รู้เรื่อง เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางหน้า. เขาตกใจจน นั่งทรุดลงกับพื้น. เขาจะท ายังไงดี ทั้งน้องคนเล็กที่ก าลังเรียนอยู่ มัธยมต้นก าลังจะเข้าเรียนต่อ พ่อที่เคยเป็นเสาหลัก ของครอบครัวยังต้องมาจากไปกะทัดหันอีกชายหนุ่มที่เคย เข็มแข็ง ทว่าภายในใจของชายหนุ่มน ้าตาต่างพากัน หลั่งไหลขึ้นมา จนท่วมในอกเขา ทุกวันนี้เขาก็ขยัน ท างาน หามรุ่งหามค ่าทั้งยังต้องเรียนหนักอีก อีก 1 ปีเขา
23 portip ก็จะจบแล้ว. เขาเป็นลูกคนโตจึงอยากช่วยแบ่งเบา ภาระของพ่อแม่บ้าง แม่ก็ท างานได้เล็กๆน้อยๆเพราะ สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง จากครอบครัวเล็กๆที่อบอุ่นอยู่ดีๆเหมือนเจอพายุที่โหม กระหน ่า เข้ามาอย่างจัง เขาจะยังเดินต่อไปได้ยังไง!!!. ชายหนุ่มจับต้นชนปลายไม่ถูก. เขาปล่อยโฮ หลังจากที่ หมอเดินจากไป ความเจ็บปวดเสียใจที่ก่อขึ้นมาเกินจะ รับไหว ได้แต่ซุกหน้าน ้าตาไหลรินอาบลงมือหนาอุ่น ของพ่อที่นอนเป็นร่างไร้วิญญาณ อย่างไม่อายใคร. ทันทีที่. “มินตรา “น้องสาวเพียงคนเดียวของเขาเปิด ประตูเข้ามาในห้อง สองขาเรียวเล็กก็ตรงมายังพี่ชาย ไม่ทันที่จะหายเหนื่อย หอบ ก็เอ่ยปากรีบถามพี่ชายอย่างร้อนใจ
24 portip . “พี่คิน พ่อกับแม่เป็นยังไงบ้างคะ” พร้อมเกาะแขนเขย่าให้พี่รีบตอบ “ พ่อไม่อยู่กับเราแล้ว ”ชายหนุ่มตอบน้องสาวด้วย น ้าเสียง ที่สะอื้นสั่นเครืองในคอ. “ ส่วนแม่อยู่ในอาการโคม่าหมอยังไม่ให้ออกมาจาก ICU” ชายหนุ่มเอ่ยปากตอบน้องด้วยความสงสาร หญิงสาวได้ ฟังถึงกับ น ้าตาไหลอาบแก้มทั้ง สอง. “ ไม่จริงใช่ไหมพี่ ไม่จริงใช่ไหมพี่ ฮอื่ๆ ท าไมพ่อทิ้ง พวกเราไปเร็วขนาดนี้” หญิงสาวร้องไห้พร้อมกอดแขน พี่ชาย เขย่าไปมา ชายหนุ่มได้แต่โอบกอดไหล่น้องสาว ด้วยความสงสาร ทันทีที่เสียงสะอื้นหยุดลง. ดวงตายังคงมีรอ่งรอยของน ้า ใสๆที่เพิ่งจะแห้งเหนือด ริมฝีปากเรียวบางก็เอ่ยขึ้นมาด้วย น ้าเสียงสั่นเล็กน้อย
25 portip “ เหมือนพ่อโทรหาหนูอยู่เมื่อวาน บอกว่าแม่ลื่นล้มใน ห้องน ้า” “พ่อพยายามติดต่อพี่อยู่หลายครั้งแต่ไม่ได้เลย “ “เขาบอกว่าพี่หายออกไปข้างนอก เรียกรถ. รพ “ “ ก็ไม่มาสักที พ่อรอไม่ไหวเลยรีบพาแม่ไปโรงบาล. “ ไม่คิดเลยจริงๆว่าจะได้คุยกับพ่อเป็นครั้งสุดท้าย “ หญิงสาวพูดด้วยน ้าเสียงที่สั่นเครือพร้อมน ้าตาที่เอ่อท่วม ดวงตาขึ้นมาอีกครั้ง
26 portip บทที่4 จำกลำ ชายหนุ่มก็นึกอะไรขึ้นมาได้เมื่อวานเขาไป รอหญิงคนนั้นที่ร้านกาแฟ ตั้งนาน สองนานจนแบตมือ ถือเขาหมด ทั้งที่พ่อก็รู้ดีว่าตัวเองสายตาไม่ค่อยดี. ด้วยอายุเยอะแล้ว. เมื่อวานถ้าเขาอยู่เรื่องราวต่างๆคง ไม่เป็นแบบนี้ ชายหนุ่มได้แต่ตัดพ้อตัวเองอยู่ในหัว. มันกะทัดหันเกินไป พ่อน่าจะอยู่ดูความส าเร็จของเขาก่อน อีกแค่ปีเดียว เขาก็จะเรียนจบแล้วจะได้ช่วยพ่อท างานได้เต็มที่แล้ว ชายหนุ่มรู้สึกผิดเหลือเกิน ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากกับ น้องสาว. ได้แต่จุกอยู่ในอกพร้อมด้วยดวงตาแดงกล ่าใน ตาที่เออด้วยน ้าใสๆที่แม้จะพยายามข่มไว้แล้วก็ตามความ เจ็บปวดครั้งนี้มันช่างยากเย็นเหลือเกินจะบรรยาย ภาคินรู้สึกโกรธเธอคนนั้น เป็นอย่างมาก เป็นเพราะ เธอคนเดียวท าให้ครอบครัวของเขาต้องพบเจอกับ ความ สูญเสียครั้งใหญ่นี้
27 portip ใบหน้าอันหล่อเหล่าขบกรามแน่นจนเป็นสันด้วยความ โกรธดวงตาแข็งกร่าก. อย่างดุดัน. สักพักน้องสาวขยับก้นมานั่งลงข้างๆพี่ชาย. ภาคิน พยายามผ่อนลมหายใจให้เบาลงเพื่อระงับสติอารมณ์ให้ คงที่ หลังน้องสาวขยับเข้ามานั่งข้างๆ พร้อมซบไหล่ พี่ชายที่อบอุ่น เพื่อคลายความเศร้า. หลายวันต่อมางานศพได้ถูกจัดขึ้น อย่างเงียบเหงา ท่ามกลางแขกเหรื่อที่สนิทชิดเชื้อ มาร่วมงานเพียง เล็กน้อย หลังจากพิธีกรรมทางศาสนาเสร็จสิ้น ร่างสูง โปร่งก็เปิดประตูเข้าไปในห้องของตัวเองพร้อมเอนตัวลง นอนที่เตียงนอน อย่างเหนื่อยล้า มือเรียวยาวจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดู เมื่อเปิดเครื่อง ดูถึงได้รู้ว่าแบตโทรศัพท์หมดแล้วจึงหยิบสายชาร์จมา จัดการ สักพักเขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกเครื่อง หนึ่ง ที่อยู่ใต้
28 portip ลิ้นชักจึงหยิบเครื่องในลิ้นชักใต้โต๊ะ. ออกมาเปิดดูเห็นมี ข้อความแจ้งเตือนหลายสาย. ที่พยายามติดต่อเขา “ ตึ๊ง “ ติดต่อกลับเบอร์นี้ด่วนนะคะ 080xxxx. “ ทันทีที่เห็นข้อความ. ก็รู้สึกโกรธหญิงสาวคนนั้น ขึ้นมาทันทีพร้อมกับโยนโทรศัพท์เข้าไปในลิ้นชักอย่างไม่ ไยดี. แล้วปิดด้วยน ้าเสียงอันดัง “ปัง !!!“ คืนหนึ่งท่ามกลางความมืดที่คืบคลานเข้ามา หลัง ร่างสูงโปร่งนอนคลุมผ้าห่มผืนหนานุ่มอยู่ที่เตียงนอน. สักพักเขาก็ได้ยินเสียงเหมือนคนเดินอยู่ภายใน บริเวณห้องนอน เสียงฝีเท้าดังขึ้น!!เหมือนยิ่งเดินใกล้เข้า มาเรื่อยๆ. ใจของเขาเต้นโครมคราม ตึก ตึก .
29 portip ความรู้สึกเหมือนบางอย่างมาหยุดอยู่ที่ปลายเตียง นอนของเขาก่อนจะเงียบหายไป. พร้อมกับมือใหญ่หนา ที่ยื่นมาเข้ามาจับที่ตัวเขา. “ ภาคิน. ลูก “ เสียงที่คุ้นเคยท าให้เขารีบงัวเงีย ลุกจาก ที่นอนหันหน้ามองมาทางปลายเสียง. พร้อมใบหน้าที่ยิ้ม อย่างดีใจอย่างยิ่ง “ พ่อ กลับมาแล้วหรอครับ. “ ชายร่างสูงพูดด้วยน ้าเสียงตื่นเต้นดีใจ. พร้อมกับท าท่า จะลุกมาหาผู้เป็นบิดา. “พ่อต้องไปแล้วลูก. ดูแลน้องกับแม่ดีๆนะ. “ ชายสูงวัยเอ่ยปากด้วยน ้าเสียงที่นุ่มนวล พร้อมใบหน้าที่ ยิ้มนิดๆแต่แววตาดูหมองเศร้าเป็นอย่างมาก “พ่อจะไปไหนครับ. พ่ออย่าไปเลย “ ชายหนุ่มพูดด้วยน ้าเสียงอันเศร้าสร้อย แววตาออ้นวอน พร้อมลุกไปคว้าแขนชายสูงวัยไว้ สักพักก็มีแสงสีขาวค่อยๆเปล่งแสงเข้ามาแสงนั้นจ้ามาก
30 portip . จนเขาต้องยกแขนข้างหนึ่งเอาขึ้นมาบดบังสายตาไว้. พอหันหน้ากับมาทางพ่อของเขา. ชายหนุ่มก็พบแต่ความว้างเปล่าไร้แม้แต่เงาของผู้ ที่เป็นบิดา. “ กริ๊ง. กริ๊ง “ เส ี ยงนาฬิกาดงัขน ึ้มาปลกุใหช้ายท่ี นอนตื่นจากภะวังความฝัน.
31 portip บทที่5 พ่อครวัจำ เป็ น เช้าวันต่อมา ทันทีที่สาวน้อยเดินลงบันไดมา อื่อ. “ หอมจังเลยพี่คินท าอะไรอยู่คะ” สาวน้อยเอ่ย ถามพี่ชายพร้อมกับเดินมานั่งที่โต๊ะประจ าครอบครัวก่อน ไปโรงเรียนตอนเช้า “ รีบทานข้าวสิ วันนี้พี่ท าข้าวห่อไข่ให้เธอ” ชายหนุ่ม พูดพร้อมกับหยิบจานข้าววางลง. ตรงหน้าหญิงสาว พร้อมด้วย ถ้วยซุปที่มีกลิ่นหอมโชยมาเตะจมูกชวนให้คน ที่นั่ง แอบกลืนน ้าลายลงคอ. หลายวันมานี้หญิงสาวแทบไม่ค่อยมีอะไรตกถึง ท้องเลยเพราะมัวแต่ยุ่งๆเรื่องงานศพของ ผู้เป็นบิดา. ยังดี ที่มีพี่ชาย ที่แสนดีคนนี้ถ้าในวันปกติ. ก่อนไปโรงเรียนคน ที่คอย ท าหน้าที่ ท ากับข้าวและหุงหาอาหาร.
32 portip คงเป็นหน้าที่ของแม่ ที่คอยเตรียมของทุกทุกอย่าง ให้ลูกลูกและพ่อก่อนไปท างานตื่นเช้ามาได้กินข้าวพร้อม หน้ากันคุยสัพเพเหระกันก่อนที่แต่ละคน. จะแยกย้ายไป ท าหน้าที่ของตน ทว่าตอนนี้บรรยากาศในบ้านช่างเงียบเหงาจังเลย หญิงสาวพลันนึกขึ้นได้เลยเอ่ยถามพี่ชาย “พี่คะ. แม่เป็น ยังไงบ้างคะหมอว่าแม่ต้องอยู่โรงพยาบาลอีกกี่วัน” “เมื่อคืนพี่โทรไปถามพยาบาลพิเศษแล้ว. เค้าบอกว่า คงต้องอยู่ในโรงพยาบาลอีกสักพักนึง. น่าจะใช้เวลาพักฟื้นที่โรงพยาบาลสักพัก. เพราะแม่เพิ่ง ได้ออกจากห้องไอซียูเมื่อวานนี้เอง” “คิดถึงแม่จังเลยเนาะพี่” หญิงสาวเอ่ยด้วยน ้าเสียง สั่นเครือ. ชายหนุ่มตอบน้องสาวพร้อม ก้มแววตากลัด
33 portip กลุ้มเล็กน้อยแม้ชายหนุ่มจะเบือนหน้าหนี แต่หญิงสาวก็ สังเกตเห็นจึงอดสงสัยไม่ได้ “แล้ววันนี้พี่มีเรียนไหมคะ “ชายหน่มุครุุ่นคิดครู่ หนึ่ง จึงเอ่ยปากบอกน้อง สาวตรงตรง “เอ่อ พี่คิดว่าพี่จะ ดรอปเรียนไว้ก่อนรอให้แม่ ดีขึ้นกว่านี้ค่อยคิดเรื่องนี้อีก ที. “ชายหนุ่มตอบน้องสาว ด้วยน ้าเสียงนุ่มนวล เขาคิดว่าเขา คิดมาดีแล้วเมื่อคืนแทบจะไม่ได้ นอน มัวคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาใน ชีวิต ไหนจะเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้านอีก ถ้าเข้าเรียน น้องก็อาจจะไม่ได้เรียนต่อ ม.ปลายทั้งแม่ก็ยังต้องใช้ค่า รักษาพยาบาลค่อนข้างเยอะ ชายหนุ่มจึงคิดว่าท าจะหา งานท าอย่างจริงจัง เพื่อช่วยให้ครอบครัวผ่านพ้นวิกฤตใน ครั้งนี้ไปได้อย่างราบรื่น หญิงสาวได้แต่ ถอนหายใจเบาๆที่ไม่ สามารถ ช่วยเหลือพี่ชายได้ มากไปกว่านี้
34 portip ป๊ีป ป๊ีป เสียงเเต่รถดังมาจากหน้าบ้านท าให้เขา ชะงัก ไปนิดนึงพร้อมหันหน้าไปบอกน้องสาว “มินตรา เร็วๆเข้ารถมารอแล้ว” หญิงสาวรีบวาง ช้อนลงที่จานอย่างเร่งรีบ พร้อมหยิบกระเป๋ าอย่างรุกรี้รุกรน “ สวัสดีค่ะ. พี่คินหนูไปโรงเรียนนะคะ” ชายหนุ่ม ส่ายหน้าอย่างเอ็นดูในความรีบร้อนของน้องสาว
35 portip ตอนที่ 6 งำนใหม่ ณ. ร้านขายไอศครีมชื่อดังแห่ง หนึ่ง หญิงสาว โบกมือเรียกชายหนุ่มทันทีที่ประตูเปิดออก ชายหนุ่มร่าง สูงโปร่ง ก็ฉีกยิ้ม ที่ใบหน้าเล็กน้อยทักทายหญิงสาว “ทางนี้คะ. พี่ภาคิน “ น ้าฝนหญิงสาว รุ่นน้องที่ อ่อนกว่าเขา สอง ปี เพื่อนบ้านละแวกเดียวกันกับชาย หนุ่ม เธอท างานพาร์ทไทม์อยู่ที่นี่ ทันทีที่รู้เรื่องของชาย หนุ่มเธอเลยอาสา ช่วยฝากงานให้เขา เพราะช่วงนี้คนที่ร้านขาดพอดี ชายหนุ่มเดินตรงมา หาหญิงสาว “ พี่นั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะเดี๋ยวฝนไปเอา เอกสารมาให้กรอก. “ เธอรีบเอ่ยปากบอกชายหนุ่มอย่าง รีบเร่งพร้อมกับเชิญให้เข้านั่งที่โซฟาตัวนุ่ม วันนี้ร้านยังไม่ ค่อยมีลูกค้าเยอะ อาจเป็นเพราะยังเป็นช่วงเช้าอยู่
36 portip “ นี้ค่ะ” หญิงสาววางเอกสารลงโต๊ะ ให้ชายหนุ่ม ตรงหน้า “ กรอกเอกสารให้เรียบร้อยนะคะ เดี๋ยวฝน ขอร้องผู้จัดการให้ ถ้าสะดวกพี่อาจได้ เริ่มงานวันนี้เลย “ ชายหนุ่มพยักหน้ารับ “พี่ต้องขอบคุณเธอมากนะ น ้าฝนช่วงนี้. พี่เดือดร้อนเรื่องเงินจริงๆก็อย่างที่เธอรู้แหละ ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน ้าเสียงอ่อนลง พร้อมกับใบหน้าที่ เศร้าหมอง. หญิงสาวเหลือบมอง เขา ได้แต่แอบสงสาร เขาอยู่ในใจลึกๆ พ่อแม่ของภาคิน. รู้จักกับเธอเป็นอย่างดี หญิงสาวมัก แวะเวียน ไปอุดหนุนขนมที่ป้านาแม่ ของภาคินท าขายอยู่ที่หน้าบ้านบ่อยๆ. ตอนนี้เค้าคง ล าบากน่าดูไหนจะพึ่งมาเสียพ่อไปหยก ๆ. แม่ก็ยังคงต้อง นอนอยู่ในโรงพยาบาลอีก ภาระทุกอย่างน่าจะตกอยู่ที่ เขาคนเดียว หญิงสาวได้แต่ถอดใจช่างน่าเวทนาจริงๆ สักพักผู้จัดการร้านเรียกเขาเข้าไปพบ 10 นาทีต่อมา ภาคินกลับออกมาด้วยใบหน้า หน้าที่ ยิ้มกว้าง “ พี่ ได้งานแล้ว ฝน เย้เย้”
37 portip ชายหนุ่มดีใจจนลืมตัวพร้อมเดินไปแปะมือกับเธอ “เขาให้พี่เริ่มงานได้เลย “ “ ดีใจด้วยค่ะพี่”. หญิงสาวพูดด้วยท่าทางที่ตื่นเต้นไป กับเขา “ เดี๋ยวสักพักฝนต้องออกกะ เดี๋ยวฝนจะสอนงานพี่ คร่าวๆไว้ก่อนนะ “ชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับด้วยดี ณ. ใจกลางกรุงแห่ง หนึ่ง “ทางนี้ลดา “ หญิงสาว โบกมือ พร้อมส่งเสียง เรียกเพื่อนสนิท ที่มีเพียงคนเดียวใน มหาลัยแห่งนี้ “ เธอเป็นอะไรหรอ ท าไมหน้าตาดูไม่สด ชื่นเลย” ใครกันมันช่างไม่ดูตาม้าตาเรือ. มาท าให้คุณหนู ตระกูลเชียงของเราอารมณ์เสีย แต่เช้าเชียว” “ ก็ไอ้คนที่เก็บมือถือ ฉันได้น่ะสิ ไม่ยอมเอามาคืนสัก ทีงานที่อาจารย์สั่งไว้อยู่ในเครื่องนั้นหมดเลยนี่ก็ใกล้เวลา จะส่งแล้วด้วย” เธอพูดพร้อมชักสีหน้าหงุดหงิด
38 portip “ โอ้โอ้. . อย่านอยไปเลยนะเดี๋ยวฉัน ส่งไฟล์ใหม่ให้ เธอเอง “หญิงสาวพูดด้วยน ้าเสียงเหมือนก าลังล้อเล่นกับ เด็ก “เอางี้มั้ยเดี๋ยวฉันสั่งให้ลูกน้อง. คนสนิทของพ่อเธอ ไปตื้บมันดีไหม “ หญิงสาวยังคงพูดล้อเล่นกับเพื่อนทั้ง สอง พากันหัวเราะคึกคัก” เธอก็พูดไปเนาะเธอก็รู้จักฉัน ว่าเป็นคนยังไง. “ “จ้าชั้นรู้แล้วจ้า. ล้อเล่นล้อเล่น. “หญิงสาวพากันหัวเราะ พร้อม เดินหายเข้าคณะไป
39 portip บทที่7 คุณจ ำฉันได้ไหม หลายวันต่อมา ชายหนุ่มรีบวิ่งอย่างกระตือรือร้น ไปยังห้องธุรการ เพื่อจัดการเรื่องบางอย่าง ไม่ทันระวังชน เข้ากับหญิงสาวคน หนึ่ง ท าให้เอกสารที่ถืออยู่ในมือร่วง กระจัดกระจาย “ขอโทษครับ ขอโทษครับ “ ชายหนุ่มเอ่ยปากขอ โทษหญิงสาวเบื้องหน้าพร้อมกับก้มหน้าก้มตาเก็บ เอกสารไม่ทันได้เงยมองหน้าเธอแม้แต่น้อย สาวสวยนั่งยองๆพร้อมเก็บเอกสารกระดาษ ที่ร่วง พื้นช่วยชายหนุ่ม “ นี่คุณ!!??? ” ทันทีที่มองมาทางหญิงสาวสบตา คู่นั้น ท าให้เขาพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ ท าไมเธอคนนี้รู้สึกคุ้นจังเลยแต่ก็ยังนึกไม่ออก “ คุณจ าฉันได้ไหม เมื่อวันปีใหม่ ที่คุณช่วยฉัน เก็บ กระเป๋ าคืนไง” สักพักสมองเขาก็ประมวลเหตุการณ์คู่ร
40 portip หนึ่ง แล้วนึกไปถึงตอนที่เค้าล้มลงไปกองที่พื้นท่ามกลาง ผู้คนที่มากมายวันนั้น “อ๋อ. “ผมจ าได้แล้ว คุณเรียนอยู่ที่นี่เหรอ “หญิงสาวเอ่ยถาม “ ครับ ผมเรียนอยู่ปี 3 คณะแพทย์“ “ บังเอิญจังเลยค่ะฉันเรียนอยู่ที่นี่เหมือนกันแต่อยู่ตรงข้าม คณะของคุณ” “ ส่วนฉันอยู่ฉันเพิ่งอยู่ปี แรกค่ะ งั้นคุณก็เป็นรุ่นพี่สิคะ“ ลืมไปฉัน ลดา. ค่ะแล้วคุณล่ะคะ “ ผม. ภาคิน. “ครับ. ชายหนุ่ม ตอบหญิงด้วยน ้าเสียงนุ่มนวล หญิงสาว ยังคงเก็บเอกสารช่วยเขา พร้อมกับยืนส่งให้ ใจใจก็เต้น โครมครามไม่รู้เป็นยังไง เจอหน้าเขาทีไรรู้สึกเขินอาย อย่างบอกไม่ถูก “อ๋อ. ฉันนึกออกแล้ว วันนั้นที่คุณชนกับคนร้ายคุณได้ เก็บโทรศัพท์ฉันได้มั้ยคะ “ ชายหนุ่มพลันนึกถึงโทรศัพท์
41 portip เครื่องนั้นที่เป็นต้นเหตุท าให้พ่อของเขาเสียชีวิตก็เปลี่ยนสี หน้าทันที อึ้งไปชั่วขณะ ถ้าเขาไม่ไปรอเธอที่ร้านกาแฟ ป่ านนี้พ่อยังคงอยู่กับ เขา. เขาคงไม่ต้องมาดรอปเรียนอย่างวันนี้หรอก พลัน ใบหน้าที่ยิ้มแย้มกับกลายเป็นบึ้งตึงทันทีพร้อมกับตอบเธอ ไปด้วยน ้าเสียงเหมือนกระแทกใส่ “ครับ” เขาพูดจบแล้วเปิดกระเป๋ าหยิบโทรศัพท์ส่งให้เธอ” คราวหน้าถ้าคุณนัดแล้วไปไม่ได้คุณไม่ต้องนัดหรอกนะ”. น ้าเสียงออ่นนุ่มเมื่อกี๊. หายไปในพริบตา. จนหญิงสาวเริ่มงงไปชั่วขณะ ชายหนุ่มผู้ด้วยน ้าเสียงแข็งกร้าวพร้อมแววตาดุดันซ่อน ความโกรธเธอไว้อย่างที่สุด “ฉันขอโทษวันนั้นฉันติดธุระเลยไปไม่ได้”
42 portip แต่คุณไม่จ าเป็นต้องโกรธฉันขนาดนี้นี่ “ฉันก็ขอโทษคุณไปแล้วไงคุณจะให้ฉันท ายังไงอีก “ หญิงสาวตวาดเสียงใส่เขากลับ “ คุณจะไปรู้อะไรคนรวยอย่างคุณเวลาคนอื่นเขามีค่าแค่ ไหนคุณรู้บ้างไหม หา!! ชายหนุ่มกระแทกเสียงใส่เธออย่างไม่อายคนที่เริ่ม มองมาทางเขาสองคน หญิงสาวน ้าตาคลอเบ้าไม่คิดว่าเขาจะกล้าตวาด เธอในที่สาธารณะขนาดนี้พ่อแม่เธอยังไม่เคยเอ่ยปากด่า เธอแม้แต่นิดเดียวแล้วเขาเป็นใครถึงกล้ามาขึ้นเสียงขนาด นี้ “ถ้าผมไม่ไปรอคุณที่ร้านกาแฟตั้งนานป่ านนี้ …..”ภาคิน นิ่งเงียบแล้วไม่พูดต่อเขาเม้มปาก พร้อมขบฟันจนเห็นสัน กรามเด่นชัด ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะเอ่ยอะไร
43 portip เสียงหญิงสาวคน หนึ่งก็ดังขึ้น. “ลดา ลดา “หญิงสาว รีบวิ่งมาทางทั้ง สองคนยืนอยู่ เมื่อได้ยินเสียงเพื่อน ลดา ก็รีบยกมือขึ้นปาดน ้าตาทันที ทันทีที่หญิงสาวเงยหน้า ขึ้นมองคนทั้งสอง “ อ้าวพี่ คิน รู้จักกับลดาด้วยหรอคะ “ “ เปล่า เดี๋ยวพี่มีธุระพี่รีบไปก่อนนะ “ ชายหนุ่มพูดจบก็ รีบเดินหายไปจากตรงนั้น “ลดา รีบไปเถอะอะอาจารย์ใกล้จะมาถึงแล้ว “ น ้าฝน เอ่ยปากบอกกับเพื่อน พร้อมกับลากแขนเพื่อนสาวเข้าไป ในอาคาร
44 portip บทที่8 ถูกจับ เช้าวัน หนึ่ง เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น สอง 3 ครั้ง ชายหนุ่มรีบวิ่งมาเปิดประตู ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ชายหนุ่มถึงกับมึนงง เล็กน้อย ที่เห็นเจ้าที่ต ารวจ 2-3นาย มายืนอยู่หน้าบ้าน พร้อมชูมือให้เห็นกระดาษสีขาว ภาคิน : สวัสดีครับคุณต ารวจ มีอะไรหรือเปล่าครับ เจ้าหน้าที่ : ใช่ คุณภาคิน หิรัญนิก. .ไหมครับ ภาคิน : ครับ พร้อมกับใบหนน้างง ด้วยความ สงสัย !!!!! เจ้าหน้าที่ : ผมมีหมายจับคุณจากศาล ในคดีข้อหา ยักยอกทรัพย์.
45 portip เจ้าหน้าที่. เอ่ยพูดด้วยน ้าเสียงเฉียบคมพร้อมชูมือที่ถือ กระดาษให้ชายหนุ่มดู. เจ้าหน้าที่ : ขอเชิญคุณให้ความร่วมมือและไป ที่สภกับ ทางเราด้วย . ชายหนุ่มได้ฟังแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขายืนแข็งทื่อด้วยความตกใจ แม่ของเขาที่ก าลังเดินมาจะถึงชายหนุ่ม ได้ยินบท สนทนา ถึงกับเป็นลมล้มพลับลงข้างหลังลูกชาย ชายหนุ่มหันไปเห็นถึงกับซ็อคมือไม้ออ่นแรงท าอะไรไม่ ถูก “ ช่วยด้วยครับๆ ” เขาหันมาขอร้องเจ้าหน้าที่ต ารวจ พลางวิ่งไปช้อนคอแม่ ขึ้นประคองไว้ที่ตักเขาอย่างนิ่นนวล
46 portip ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยเหงื่อที่ผุดขึ้น แววตาออ้น วอนเจ้าหน้าที่ ช่วยโทรตามรถ โรงพยาบาลให้หน่อยครับพลางเรียกชื่อ แม่ ไม่ขาดสาย เจ้าหน้าที่ได้แต่มองด้วยความเวทนา “ แม่ครับ แม่ครับ ฟื้นสิครับ อย่าเป็นอะไร ไปอีกนะครับ ” ชายหนุ่มพูดด้วยน ้าเสียงสั่นเครือ แต่ภายในใจน ้าตาของเขาไหลริน. ห่วงมารดาผู้ให้ ก าเนิดเป็นอย่างมาก. กว่าว่าจะเป็นอะไรไปอีกคน. แม้แต่เศษสตางค์ที่ร่วงหล่นตาม พื้นถนนเขายังไม่เคย แม้แต่จะเก็บเลย แล้วนี่เขาจะไปท าเรื่อง
47 portip อย่างว่าได้ยังไง .ในหัวเริ่มสับสนกับเหตุการณ์ ในตอนนี้เป็นอย่างมาก ทว่าตอนนี้เขาเหลือแค่น้องกับ แม่เท่านั้น. สักพักหนึ่งเสียงรถโรงบาลก็วิ่งมา หยุด ตรงหน้าบ้าน “ ลดา ลดา ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน ้าเสียงเจ็บปวด เหมือนก าลังจะสูญเสียสิ่งส าคัญที่สุดในชีวิตไป "อย่าทิ้งพี่ไปเลยอย่าไปนะ กลับมาพี่ขอร้องเธอ ละ" ชายหนุ่มพูดด้วยน ้าเสียงสั่นเครือ ดวงตาแดงกล ่าเออไปด้วยน ้าใสๆ ที่มองเห็นหญิงคนรัก ค่อยๆเลือนหายไปต่อหน้าต่อตา กริง้ กริง้ เสียงสัญญานจากโทรสัพท์ ดังขึ้น ปลุกให้ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นจากภะวังความฝัน
48 portip ทั้งร่างเต็มไปด้วยเหงื่อที่ชุ่มตัว ที่ดวงตาเออซึมด้วยน ้าตา นิดๆ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากปลายเตียงผู้เป็น มารดา ยืนแขนคว้าโทรสัพท์มากดรับ ภาคิน : ครับ. เสียงนิรนาม : “ ใช่คุณภาคินไหมครับ.” ปลายสายย ้า ถาม ภาคิน : “ใช่ครับ ” เสียงนิรนาม : “ ผมเป็นทนายมีเรื่องจะคุยกับคุณนิดนึง คุณพอจะว่างมาพบผมได้ไหม ” เขามองดูมารดาผู้ให้ก าเนิด เห็นยังนอนหลับอย่างไม่มี แววจะตื่นขึ้นมาเร็วๆนี้ค่อยโล่งใจ หลังจากวางสาย เขาก็หายออกจากห้องนั้นไป……
49 portip บทที่9 จะเลือกทำงใหน. สักพักเขาจึงเปิดประตูเข้ามาในห้อง มองดูผู้เป็น มารดาที่ นอนอยู่ที่เตียง เมื่อวานหมอเรียกเขาเข้าไปคุยด้วย บอกว่าอาการของ ของแม่ค่อนข้างหนักอยู่เหมือนกัน จะต้องท าการรีบผ่าตัดไม่งั้น โอกาสที่คน ป่ วยจะหายจะ เป็นปกติยิ่งเหลือน้อยลง ชายหนุ่มได้แต่กลุ้มใจ ไม่รู้จะหาเงินค่ารักษาจากที่ไหน ค่ารักษาค่อนข้างจะ เยอะอยู่เหมือนกัน เงินเก็บที่มีก็ร่อยหรอลง ไหนจะไว้เป็นค่าใช้จ่ายในบ้านอีก พลันก ็ นึกถงึคา พูดของชายวยักลางคนที่ เรียกเขาไปคุยด้วยเมื่อสักพัก.