“คณุ ยา่ คะ คณุ ย่าคะ ดนู สี้ คิ ะ”เดก็ นอ้ ยยิม้ อย่างไรเ้ ดียงสา รอยยมิ้ อนั ออ่ นหวานนนั้ ทาเอานกึ ถึงตวั เองแตก่ ่อน แตต่ อนนแี้ คจ่ ะ
เออื้ มมือไปหารา่ งของหลานสาวก็ยากจะทาแลว้ ทาไดแ้ ค่ส่งรอยยิม้ กแ็ ค่นนั้ ดวงตาอดึ โรยของใบไมท้ ่กี าลงั หล่นล่วง นน้ั คอื
ดวงตาของเธอ
“เกง่ มากจะ้ ”เสยี งท่เี อย่ ออกมานนั้ แหง้ เหอื ดและเบาบาง แค่พดู ชมหลานแค่นน้ั แค่นนั้ กส็ าลกั และไอออกมาแลว้ เกียติรบตั ร
และโล่รางวลั ส่งิ นนั้ คอื สิ่งท่อี ย่ใู นมือของหลานสาว เดก็ นอ้ ยกาลงั จอ้ งมองมาทางเธอพรอ้ มแววตาสงสยั ไรเ้ ดียงสา บางทเี ดก็ คน
นอี้ าจจะเหมอื นจรงิ ๆกไ็ ด้
ไรเ้ ดยี งสา จากนนั้ กจ็ ะกลายเป็นไรท้ างเลอื ก และสดุ ทา้ ยก็จะจบท่ไี รท้ างออก รา่ งของหญิงชราท่นี อนซมึ บนเตยี งมองไปรอบๆ
แววตาของเหล่าลกู ๆหลานนนั้ จอ้ งตรงมาอยา่ งเป็นหว่ งเป็นใย ทงั้ หมดนนั้ ต่างอยใู่ นแตล่ ะ่ ชว่ งวยั เดก็ นอ้ ยตวั เล็กๆ วยั รุน่ วยั
ผใู้ หญ่ หรอื วยั ไกล้ ลงโลงเหมอื นกนั
บางทกี ็รูส้ กึ อจิ ฉาพวกเขาเหลา่ นน้ั ท่ไี ม่ตอ้ งเจออะไรเหมอื นกบั เรา ตอนท่อี ายเุ ทา่ หลานสาวผไู้ รเ้ ดยี งสาบทเรียนหนกั หนากถ็ า
โถมเขา้ มาพงั ชวี ิตวยั เด็กจนไม่เหลอื แมแ้ ต่ความทรงจาดีๆ บางทถี า้ แกไ้ ขไดก้ ็อยากจะเลน่ สนกุ ใหม้ ากกวา่ นจี้ รงิ นะ ตอนท่อี ายุ
เทา่ หลานชายวยั รุน่ กม็ วั แตพ่ ยายามกบั การเรียนจนไม่อาจจะสรา้ งความทรงจาดีๆทค่ี วรไดร้ บั เพยี งไมน่ านชีวติ วยั รุน่ ทม่ี ีคา่ ก็
กลายป็นแคค่ วามทรงจาวา่ งๆกลวงๆไมม่ ีอะไรนอกจากความวา่ งเปล่า ถา้ แกไ้ ขไดก้ ็อยากจะรบั รกั หมอนน้ั นะ พยายามซะ
ขนาดนน้ั ฉนั นมี้ นั โหดรา้ ยชะมดั ตอนท่อี ายเุ ทา่ หลานสาวท่กี าลงั โตเป็นผใู้ หญ่กเ็ หมือนกนั แค่อายเุ ท่านน้ั กแ็ ตง่ งานกบั คนท่ไี ม่
แมแ้ ต่จะรูจ้ กั เพ่อื เสรมิ สรา้ งฐานะและความม่นั ค่งั ในวงตระกลู จนถึงตอนนกี้ ย็ งั สงสยั ชีวติ ของฉนั เป็นอะไรกนั แน่
หรือว่าเป็นแคต่ วั ละครท่เี ดนิ ตามบทของตวั เอง ฮ่าๆ แบบนน้ั กด็ ีนะขอ ออสการเ์ ลยไดไ้ หม ฮะๆ วา่ แลว้ เชยี วรา่ งกายมาไดแ้ ค่นี้
หรอ การยอื้ ชวี ติ มาไดแ้ คน่ หี้ รอ
เสยี งสญั ญาชพี จรคอ่ ยๆเบาลง เบาลง และเบาลง ในหอ้ งผปู้ ่วยระดบั สงู แมส้ วยงามแตก่ เ็ งยี บงนั บางวนั ก็เงยี บเหงา แสงไฟ
สลวั ๆกาลงั ส่นั ไปมา ทา่ มกลางหอ้ งส่ีเหลีย่ มกวา้ งใหญ่ ในแววตาของเธอผนู้ น้ั มนั ชา่ งคบั แคบ เธอเหมือนรา่ งของปลาท่นี อนแหง้
เหือดบนบก โรคชรา ความตายทเ่ี ลีย่ งไมไ่ ดแ้ มแ้ ตอ่ จั ฉรยิ ะกม็ ิอาจหลีกหนี ความตายนน้ั นิรนั ดร ความเจบ็ ปวดก็เชน่ กนั
ความรูส้ กึ อ่นุ ๆไหลไปท่วั คอพรอ้ มกบั เลอื ดทก่ี าลงั ทะลกั ออกมาจากปาก แววตาเหม่อลอยไรแ้ สงในดวงตามีเพยี งจติ สานึก
เท่านนั้ ท่ที างานต่อไปขณะท่ที งั้ รา่ งกายกาลงั จะตายลง
สีหนา้ พวกเขาดแู ตกต่ืนจงั นะ มาถึงแคน่ หี้ รอเนยี้ ลากอ่ นล่ะกนั 89ปีในกรงขงั ของฉนั
เกิดใหม่ชาตหิ นา้ ขอเกิดในครอบครวั ท่อี บอนุ่ ฐานะดี ใหค้ วามรกั กบั ลกู ดว้ ยเถอะ เหอะ เฟ้อฝันชะมดั จะไปเป็นจรงิ ไดไ้ งเลา่
ท่นี ี้ ท่ไี หน สติแทนท่จี ะหายไปกลายเป็นสสารธาตใุ นอากาศ แตผ่ ิดตาด มนั ค่อยๆฟื้นกลบั มาเหมือนดอกไมท้ ่กี าลงั จะเห่ยี วตาย
แตก่ ลบั มนี า้ เพยี งนอ้ ยนิดปอ้ นเอาไว้ ดามืด ทวิ ทศั นต์ รงหนา้ คอื ความดามดื พดู ใหถ้ กู คือลมื ตายงั ลมื ไม่ไดเ้ ลยดว้ ยซา้ นมี้ นั เกิด
บา้ อะไรขนึ้ กนั แน่ ไมเ่ ขา้ ใจเลย นเี้ ป็นครงั้ ท่สี าม ครงั้ ท่สี ามท่ีไมแ่ มแ้ ต่จะเขา้ ใจกบั สงิ่ รอบตวั วา่ ตอนนเี้ กิดอะไรขนึ้ มนั เหมอื นกบั
ตอนเดก็ ๆ ตอนท่รี ูต้ วั ว่าตวั เองอยใู่ นครรภข์ องแม่ ตอนท่รี ูว้ ่าตวั เองอยใู่ นนา้ แฉะๆ ตอนนกี้ ็เหมอื นกนั
ไดย้ ิน ไดย้ นิ แลว้
“ท่านดยคุ ครบั ลกู คลอดแลว้ ครบั !!”ภาษาฝร่งั เศส? สาหรบั คนท่ตี อ้ งตดิ ต่อกบั ชาวต่างชาตบิ ่อยครงั้ จนแถบเป็นกจิ วรรตการรู้
ภาษาถือเป็นเรอ่ื งฟื้นฐาน แตน่ มี้ นั อะไรกนั แนก่ ลบั มาเกดิ ใหม่หรอื ไงกนั แถมดยคุ เนยี้ นะ
“ผหู้ ญิงงนั้ หรอ”เสียงหวานเบาๆจากดา้ นบนพดู ขึน้ ไม่นานนกั เสยี งประตโู ดนผลกั เปิดกด็ งั แทรกเขา้ มา หอู อื้ ไปหมดแลว้ หขู อง
ทารกไมน่ า่ จะไดย้ นิ อะไรตอ่ จากนไี้ หวแลว้ ขดี จากดั ของเด็กทารกมนั ยงั มากไปหนอ่ ย ท่ที าไดต้ อนนกี้ ม็ ีแคว่ เิ คราหแ์ ละคงสติ
เทา่ นนั้ แหละ
ใจเยน็ ๆ ใจเย็นๆ เหมือนทกุ ครงั้ ท่ผี า่ นมา คอ่ ยๆคดิ นบั เลข ท่องตวั อกั ษร ทาซาั้ ในภาษาอ่ืน อีกรอบ อกี รอบ อีกรอบ
นบั ทวนสตเิ พลินๆใครจะไปคิดว่าตอนนกี้ ็ผ่านมาไดป้ ีกว่าแลว้ ตอนนกี้ ม็ องเห็นแลว้ ล่ะ พอเห็นของรอบตวั แลว้ นมี้ นั ย่งิ กวา่ ท่คี ดิ
อีกนะเนยี้ เรยี กวา่ โชคดหี รอื โชครา้ ยท่ีรอดชวี ิตมาดีล่ะ เพราะมองยงั ไง นมี้ นั กย็ คุ ฉิบหายการแพทยข์ องแทเ้ ลยนะ ศตวรรษท่ี17
เนยี้ ออ้ ทาไมมนั ถงึ เป็นศตวรรษท่ี17ไดน้ ่ะหรอ
กค็ วามเวอรข์ องชดุ กบั ทรงผมไงล่ะ ดแู ค่นกี้ ็ดอู อกงา่ ยแลว้
หญิงสาวผมสขี าวยาวเป็นลอน ดวงตาสเี ขยี วมรกตเป็นประกายกาลงั จอ้ งมองมาทางนี้ รมิ ฝีปากแดงของเธอและชดุ เดรสยาว
ลากฟื้นสีขาวนนั้ แสดงออกไดถ้ งึ ฐานะของเธอไดด้ ี ใช่ นแี้ ม่ของฉนั มารีเอต็ เคราส์ มารแ์ ชล ขอ้ มลู เท่าท่รี ูก้ ็มแี ค่นี้ นอกเหนือจาก
นน้ั ก็ยงั ไม่แนใ่ จเพราะทาไดแ้ ค่ประเมณิ ทางสายตาเทา่ นนั้ ทง้ั สดั สว่ น ชาตพิ นั ทธุ์ หรือชว่ งอายุ ใชร่ ูว้ า่ มนั เสียมารยาท แตว่ า่ ก็
มนั ไมม่ ีอะไรทา
ทารกตวั นอ้ ยฟองแกม้ ป่อง พรอ้ มพยายามขยบั แขนไปมาเล็กนอ้ ย หญิงสาวผเู้ ป็นแม่หรือมารีเอต็ จอ้ งมองอยา่ งเอน็ ดู มือทง้ั
สองขา้ งก็เออื้ มไปเล่นกบั เดก็ ทารกตวั นอ้ ยท่กี าลงั ดิน้ หลบไปมา
“มารีเอ็ต วนั นวี้ าเน็ตซา่ ลกู เราเป็นไงบา้ ง”ไมน่ านนกั สภุ าพบรุ ุษทา่ นหนึ่งกเ็ ดินเขา้ มา ใบหนา้ คมดแู กก่ วา่ แมเ่ ลก็ นอ้ ย แตก่ ไ็ มแ่ ก่
ขนาดนน้ั อาจจะเรียกว่านา่ จะประมาณกลางคน ดวงตาสีแดงก่าดนู ่ากลวั และอบอนุ่ แปลๆ เขาสวมเสอื้ ทหารสฟี ้า สวมหมวก
ทรงเอกลกั ษณเ์ ฉพาะของนายทหารในศตวรรษท่ี17 นนั้ คอื พอ่ ทา่ นพ่อหรอื ทา่ นดยคุ ท่เี ขาวา่ กนั นน้ั แหละ ช่อื ของเขาคือ ชารล์ ธี
โอดอร์ มารแ์ ชล
พดู กนั ตรงๆ มนั จะมปี ระเทศอะไรใส่เครอื่ งแบบสีฟา้ ขาวแบบนี้ สวมหมวกนายทหารท่มี ตี ราประเทศเป็นมงกฏุ สามอนั แบบนน้ั
อีกนอกเหนอื จากฝร่งั เศส เอาละ่ ทบทวนกนั หนอ่ ยดกี วา่ เราช่ือ วาเนสซ่า แอก็ เนส มารแ์ ชล เป็นลกู สาวคนโตของทา่ นดยคุ
มารแ์ ชล ชอื ประเทศเราไมร่ ู้ ดินแดนท่พี วกเราอยนู่ า่ จะเป็นบรเิ วณท่ไี กล้ กบั เมืองหลวง ความเจรญิ โดยรอบเลยมากขนาดนี้ ยงิ่
คดิ แบบนยี้ ง่ิ รูส้ กึ วา่ ตวั เองโชคดีทพ่ี อ่ แม่ไมไดเ้ ลยี้ งปลอ่ ยๆตามมตี ามเกดิ อ่า นชี้ าตท่แี ลว้ ทาบญุ มากพอสินะเลยไดส้ มพรปาก
ขนาดนี้ ดจี รงิ ๆ
ขณะท่กี าลงั คิดอยเู่ ชน่ นนั้ ทา่ นพอ่ ท่านแม่กก็ าลงั พดู คยุ กนั อยา่ งสนกุ สนานในเร่อื งท่กี าลงั เกิดขนึ้ ตอนนที้ งั้ พวกขา่ วในราชสานกั
ท่ที า่ นพ่อรูม้ า เรอ่ื งผลประกอบการในเขตของเรา หรือวา่ จะเป็นเรอ่ื งของการอนาคตเลก็ ๆนอ้ ย
เร่ืองพวกนน้ั ตอนนีร้ บั ฟังมากไ็ มใ่ ชเ่ รื่องเสยี หายอะไรหรอก แคว่ า่ ตอนนี้ อยากรูม้ ากกว่านหี้ น่อย การปลอ่ ยเรอ่ื งท่คี าใจไวแ้ บบนี้
จะเป็นเร่อื งเดียวทจ่ี ะไม่ยอมใหอ้ ภยั ถา้ รูแ้ ลว้ อะไรๆจะเกิดขนึ้ กท็ าใจยอมรบั ได้ นน้ั แหละคตขิ องเรา
เอาเถอะ เดยี้ วไม่นานกโ็ ตแลว้ โตแลว้ ก็อาจจะมเี รือ่ งการหมั้นหมายบา้ ง แต่กย็ งั ดีกวา่ เจอกนั วนั แรกแลว้ แตง่ เลยละ่ นะ อาจจะ
ไมแ่ ย่กไ็ ด้ ยงั ไงซะ ไมไ่ ดร้ ูส้ กึ ตน่ื เตน้ แบบนนี้ านแลว้ นะเนยี้ ตอนนกี้ ลายเป็นเด็กอยากจะเดินเหินยงั ไงกไ็ ดแ้ ลว้ แตจ่ ะลาบากไหม
หนอ นอนติดเตียงมาเกือบสิบปีแบบนี้ ถือซะวา่ ไอก้ ารเรม่ิ เดนิ นนั้ เป็นเร่ืองของกายภาพบาบดั ไปเลยล่ะกนั
เทา้ นอ้ ยๆกาลงั เดินกระเตาะกระแตะไปตามโถงทางเดินใหญ่ของปราสาทหิน โถงทางเดนิ หรูหราเตม็ ดว้ ยรูปวาดมากมายสว่ น
ใหญ่จะเป็นภาพวาดทวิ ทศั นแ์ บบท่ที ่านดยคุ ชอบ ผลงานศิลปะและโบราณคดตี า่ งๆเชน่ พวกหอก งา้ ว ชดุ เกราะตามทางเดินนกี้ ็
เยอะใช่เลน่ แบบนสี้ มเป็นกบั บา้ นดยคุ เลยนะเนยี้ รา่ รวยและมปี ระวตั ศิ าตรย์ าวนาน
พดู ถงึ เร่อื งของเราในตอนนี้ ยินดดี ว้ ยขึน้ 5ขวบแลว้ คา่ ตอนนพี้ อเดนิ ถนดั แลว้ ล่ะ แขนขาก็ขยบั งา่ ยขนึ้ ดว้ ย แตป่ รศิ นาใหญ่ๆก็คือ
ดวงตา ดวงตาสแี ดงไรแ้ สงสะทอ้ น ดวงตาสีแดงทบึ ไรช้ ีวติ ชวี านน้ั ทาใหเ้ ราอนมุ าณอะไรไมไ่ ดเ้ ลยวา่ เราเป็นอะไร ไม่มที างท่ี
ดวงตาคนปกตจิ ะไรช้ วี ติ ชีวาไดข้ นาดนี้
“จะ๊ เอ๊ วาเนสซ่าลกู พอ่ ”ท่านพ่อกระโจนออกมาจากหอ้ งทางานแถบจะทนั ทีเมอ่ื ฝีเทา้ ของเราเหยยี บหนา้ พรมหนา้ หอ้ งของเขา
เอาตามตรงคือจะไปหอ้ งสมดุ ไมไ่ ดจ้ ะเขา้ ไปรบกวนเวลางานของทา่ นพ่อ แต่เหมือนจะคดิ ผิดหน่อยๆแหะ รอยยิม้ เลก็ ๆของ
วาเนสซา่ ผดุ ขึน้ พรอ้ มรบั ออ้ มกอดของพอ่ ตนอย่างยินดี
“วนั นี้ วนั อะไรเอย่ ฤดหู นาวเบาลงวนั นแี้ ลว้ วนั นพี้ อ่ จะพาลกู ไปเดนิ เล่นขา้ งนอกเอาไหม”เดก็ นอ้ ยวาเนสซา่ ยิม้ ตอบรบั เบาๆ ใน
ชาตกิ ่อนนนั้ มนั ไมม่ ีอะไรแบบนหี้ รอก มีแตเ่ รยี น และเรียนเขา้ ไป แค่การออกไปขา้ งนอกยงั เป็นเร่อื งเฟอ้ ฝันเลย แต่วา่ ตอนนี้ ชา่ ง
มนั วนั หน่งึ ละ่ กนั นะ
“ไปคะ”วาเนสซา่ ตวั นอ้ ยตอบอยา่ งต่ืนเตน้ ขณะท่ที า่ นพอ่ ยมิ้ เบาๆตอบ เขาเดินไปหยบิ เสอื้ คลมุ ตวั เลก็ หนึง่ ตวั มาคลมุ ตวั ของ
วาเนสซ่าเอาไวแ้ ละเชน่ กนั กบั ตวั เขา ทา่ นพ่อสวมหมวกใบดีของตนเองกอ่ นจะเดินผา่ นทหารองคร์ กั ษ์
“เตรยี มมา้ ใหห้ นอ่ ยตวั หน่ึงนะ วา่ จะออกไปขา้ งนอกหนอ่ ยนะ่ ”ดยคุ มารแ์ ชลกลา่ วขนึ้ นายทหารท่แี บกปืนทาความเคารพอย่ลู ด
ปืนลงพรอ้ มขานรบั คาส่งั ก่อนจะวงิ่ ออกไปเตรยี มทนั ที ดจู ากชดุ ปืน และกภ็ าษาแถบจะยนื ยนั ไดช้ ดั เจนแลว้ วา่ นคี้ ือฝร่งั เศส แต่
วา่ ทิศไหนล่ะ เราอยบู่ รเิ วณไหนกนั แน่ นนั้ แหละคือท่สี งสยั
เทา้ มา้ เหยยี บหมิ ะจนเป็นรอยเลก็ นอ้ ย สองทางเรยี บแม่นา้ ใหญ่ทไ่ี หลไปตามทาง เราออกจากคฤหาสนม์ ารแ์ ชลมาไดซ้ กั พกั
แลว้ บรเิ วณนสี้ ่วนใหญ่เป็นฟื้นท่รี มิ แมน่ า้ สะพานขา้ มแมน่ า้ เหมอื นจะครกึ ครนื้ เป็นพเิ ศษในช่วงหนา้ หนาวแบบนี้ ไออ่นุ ท่ลี อด
ออกจากปากทาเอาเราตืน่ เตน้ ไมใ่ ช่นอ้ ย เพราะนานๆทที าตวั เป็นเด็กแบบนกี้ ็ไมใ่ ช่เรื่องแยเ่ ลย
ดยคุ มารแ์ ชลเห็นลกู สาวตนยิม้ แยม้ กอ็ ดสง่ ยมิ้ กลบั ไมไ่ ดเ้ ขาควบมา้ ต่อไปเรือ่ ยๆปากก็เลา่ นนู้ นนี้ น้ั ใหล้ กู สาวฟังตามท่พี ่อท่ดี คี วร
ทา
“ชว่ งนี้ มนั ฝร่งั กาลงั ขาดตลาดเลยล่ะ เพราะงนั้ ช่วงนหี้ า้ มกินเหลือนะ”
“ฤดหู นาวปีนพี้ วกผลไมบ้ างสว่ นกาลงั บานงามเลยไปดไู หม”เม่ือไดย้ นิ ทา่ นพอ่ พดู แบบนนั้ มีสาเหตอุ ะไรท่จี ะไมไ่ ป ผลไมท้ ่โี ตใน
หนา้ หนาวงน้ั หรอ อยากกินจงั นะ แถมเป็นของสดๆจากไรด่ ว้ ยถือวา่ ดตี ่อสขุ ภาพเลยล่ะ วาเนสซา่ แสดงอาการตื่นเตน้ เลก็ นอ้ ย
เม่ือไดย้ นิ พ่อตนพดู แบบนนั้ ดยคุ มารแ์ ซลหวั เราะเบาๆกอ่ นจะควบมา้ เบาๆลดั ผา่ นเมอื งและตรงไปยงั เขตเพลาะปลกู ของเมือง
ท่งุ ผลไม้ คานนั้ ไมเ่ กินจรงิ เลย สีแดงสดของแอปเปิ้ลท่แี มจ้ ะโดนหมิ ะสขี าวบดบงั แต่ก็ยงั แดงสดชดั แมเ้ หน็ จากดา้ นบน พ่มุ อง่นุ
บนแท่งไมก้ ็ยงั สีคงสเี ด่นชดั แมจ้ ะเตม็ ดว้ ยหมิ ะเหมือนกนั วาเนสซา่ กม้ มองและกลอกลกู ตาไปมาพรอ้ มมองไปท่วั บรเิ วณเธอ
เห็นคนงานดา้ นลา่ งกาลงั ขนของขนึ้ เกวยี นกนั อยา่ งขยนั ขนั แขง็ เธอเห็นฝงู กวางและฝงู สตั วป์ ่าท่หี ากินช่วงฤดหู นาว และเธอ
เหน็ แสงสเี ขยี วสอ่ งประกายซง่ึ ดแู ลว้ ไมใ่ ชแ่ สงจากธรรมชาตแิ น่นอน
“ท่านพ่อคะ นน้ั อะไรหรอคะ”เดก็ สาวพดู ฉะฉาน แมจ้ ะอายเุ พยี ง5ขวบ ท่านพ่อประหลาดใจหน่อยๆ แน่ละ่ พ่อท่ไี หนไม่ตกใจลกู
ตวั เองพง่ึ 5ขวบแทๆ้ พดู จาคล่องแคล่วเหมอื นเดก็ โตแลว้ เลย เป็นเวลาไมน่ านท่ที ่านพอ่ เลกิ ประหลาดใจก่อนจะมองตามทว่ี าเนส
ซ่าตวั นอ้ ยชี้
ตรงนนั้ คือเหลา่ ชายหญิงในเสือ้ คลมุ ท่ีกาลงั ชไู มก้ ายสิทธิ์ตรงไปยงั ตน้ ไมท้ ่กี าลงั ตายตน้ หนึ่ง ดยคุ มารแ์ ชลลบู หวั เดก็ หญิงอยา่ ง
เอ็นดู เขาพดู อยา่ งอ่อนโยนกบั ลกู สาวตนเอง
“ดตู อ่ ไปสิ เดยี้ วลกู ก็รูเ้ อง”แมจ้ ะเคลือบแคลงสงสยั ในคาพดู นนั้ แตว่ าเนสซ่าตวั นอ้ ยก็เลือกจะเช่อื คาพดู พอ่ ตนเอง แมใ้ น
จิตสานกึ จะไมพ่ ยายามท่จี ะเช่ือกต็ าม
สิง่ ท่เี กดิ ขนึ้ คือ เม่อื แสงสเี ขยี วออ่ นนน้ั ซดี จางลงไป ตน้ ไมท้ ่กี าลงั จะตายตน้ นน้ั ใบท่กี าลงั รว่ งโรยของมนั นนั้ กก็ ลบั ฟื้นคืนดกเป็นสี
เขยี วในทนั ควนั ลกู ไมป้ รากฏเตม็ ตน้ อย่างงดงามในเสยี้ ววินาที เดก็ หญิงจอ้ งอยา่ งตื่นตระหนก นน้ั มนั บา้ อะไรฟระ นตี้ รูอยโู่ ลก
อนาคตหรอ เกดิ อะไรขนึ้ กนั แน่ ความเคลือบแคลง ความสงสยั ความตะลงึ และความไมร่ ู้ เอาตามตรง เกลียดความรูส้ กึ แบบนี้
เป็นท่สี ดุ
“ทา่ นพอ่ คะ นนั้ มนั อะไรกนั แนค่ ะ”ท่านพ่อยมิ้ ตอบกลบั มา
“เวทมนตย์ งั ไงละ่ ซกั วนั ลกู กพ็ รอ้ มจะใชม้ นั เอง”
จบการเท่ยี วเลน่ ในวนั นนั้ คาพดู นน้ั กย็ งั ตดิ คา้ งอยใู่ นใจ ซกั วนั กจ็ ะพรอ้ มใชม้ นั เอง ไมใ่ ช่สงิ่ ท่จี ะมมี าเฉพาะคน แตท่ กุ คนเกดิ มา
ตอ้ งมมี นั งน้ั หรอ เดก็ สาวไดแ้ ต่น่งั คิดแบบนนั้ ขณะท่บี รรยกาศบนโต๊ะอาหารกาลงั ดาเนินไปอยา่ งอบอนุ่ ท่านพ่อกาลงั เร่มิ เลา่
เรอ่ื งทง้ั วนั ของวนั นี้ ขณะท่ที า่ นแม่ท่เี ดนิ ทางไปงานเลยี้ งของเหล่าสภุ าพสตรกี ็กลบั มาพรอ้ มขอฝากหลายอย่างจนนา่ ประหลาด
ศตวรรษท่ี17 เวทมนต์ เห็นทชี ีวติ ใหมค่ รงั้ นเี้ ร่ืองนา่ สนกุ คงจะเยอะแนเ่ ลยล่ะ ขณะท่สี วมชดุ นอนเสรจ็ สบั และกาลงั จะกม้ ตวั ลง
นอน หนงั สือท่สี ่งั คณุ แม่บา้ นไปวา่ อยากจะอา่ นนนั้ กเ็ ตะตาพอดี หนงั สือปกหนงั สแี ดงหนาประดบั ลวดลายสวยงามเล่มนน้ั
เดก็ หญงิ ไดร้ บั มนั ตอนก่อนหนา้ มอื้ ค่า
ใชแ่ ลว้ หนงั สือประวตั ิศาตร์ แผนในคนื นถี้ กู เปลยี่ นกระทนั หนั จากการนอนหลบั อย่างสงบในอกี วนั กลายเป็นการเรยี นรูแ้ ทน แต่
ไม่ใช่การเรียนรูจ้ ากการบงั คบั มนั คือสงิ่ ท่เี ธอตอ้ งการเอง เธอเกลยี ดการท่ไี ม่รูอ้ ะไร เธอสบายใจเม่อื ไดร้ ูส้ ่งิ ท่ตี นตอ้ งการจะรู้
ดงั นนั้ การเรยี นรูป้ ระวตั ิศาตรน์ นั้ แมจ้ ะเป็นเพยี งขา้ งเดยี วก็คมุ้ ท่จี ะอา่ น
“ราชอาณาจกั ร ลา เลอบล็องค ประเทศมหาอานาจทางการทหารในภมู ภิ าคไมนอส เป็นประเทศท่ปี ระสบความสาเรจ็ ประเทศ
แรกๆในการปฏวิ ตั ิทางการทหารและทาใหก้ ลายเป็นมหาอานาจของภมู ภิ าคนี้ งน้ั หรอ ยงั ไงกฝ็ ร่งั เศสชดั ๆ”เดก็ หญงิ น่งั อา่ น
ทา่ มกลางแสงตะเกียง ดวงตาจบั จอ้ งไปยงั ทกุ ตวั อกั ษรทกุ บรรทดั ทกุ อยา่ งท่เี ธอไดอ้ า่ นนน้ั เป็นลายอกั ษรภาษาฝร่งั เศสไมผ่ ดิ
แนๆ่
เม่ืออา่ นไปเรอ่ื ยๆ ดวงตากจ็ บั จอ้ งเป็นพิเศษไปในบรรทดั หนงึ่ ของหนา้ กระดาษ
“แมป้ ระเทศขา้ งเคยี งจะมปี ัญหากบั ลา เลอบลอ็ งบอ่ ยครงั้ เกดิ สงครามใหญ่หลายครงั้ ระหวา่ งประเทศขา้ งเขยี ง ทงั้ จกั รวรรดิ
ดอยสเ์ บริ ก์ อนั ศกั ดส์ิ ิทธ์ จกั รวรรดบิ รเิ ตน และราชอาณาจกั รวินเซนทน์ ิโอ้ เดีย้ วนะ”เม่ืออา่ นมาเรือ่ ยๆความประหลาดใจก็มาก
ขนึ้ เร่อื ยๆ ศตวรรษท่1ี 7งน้ั หรอ ประเทศท่เี ป็นปฏปิ ักษ์ต่อลา เลอบลอ็ ง เป็นประเทศท่เี ป็นคสู่ งครามกบั ฝร่งั เศสในสงครามเจด็ ปี
ทง้ั นน้ั เลยหนิ
“ดว้ ยปัญหาภายใน ในเรอื่ งของการสืบราชบลั ลงั คข์ องจกั รวรรดดิ อยสเ์ บิรก์ สง่ ผลใหพ้ วกเขาไมเ่ หลือความสามารถมากพอใน
การล่าอาณานิคมบนฟื้นทวปี ใหม่”เดก็ หญิงอา่ นและสะกดตามทกุ บรรทดั อย่างใจเย็น แมภ้ ายในใจกาลงั กรดี รอ้ งเพราะสง่ิ ท่ตี น
คดิ ไวก้ าลงั จะเป็นจรงิ
“ถา้ เป็นแบบนี้ สิ่งท่ที ่านพ่อเคยพดู ไว”้ สงิ่ ท่ที ่านพ่อเคยพดู ไวบ้ นโตะ๊ อาหาร เรือ่ งของการตดั สนิ ใจของราชสานกั ตอ่ เพ่อื นบา้ น
นสิ ยั ไมด่ ี ถา้ เป็นแบบนี้ ไมอ่ ยากจะคิด เด็กหญิงกลนื นา้ ลายตนเองลงคอ สงครามเจด็ ปีกาลงั จะเรม่ิ ตน้ ขนึ้ ในอกี ไม่นานแน่ๆ ไม่
สองปีก็หา้ ปี การตดั สนิ ใจทาสงครามกนิ เวลานาน ยิ่งในยคุ นดี้ ว้ ย การเรยี กรวมทหารหรอื การเตรียมเงินทนุ สาหรบั การทาศกึ นน้ั
จะยาวนา การตดั สนิ ใจท่ที า่ นพ่อบอกว่าเป็นการตดั สินใจจากราชสานกั นนั้ ใชว่ ่าจะผา่ นมตขิ องขนุ นางทกุ คน เพราะแบบนนั้ ยงั
ทนั ยงั ถา้ เราเตรยี มตวั
เตรียมตวั สาหรบั อะไรนะ่ หรอ ถา้ ลา เลอบลอ็ งคอื ฝร่งั เศสจรงิ สิง่ ท่จี ะเกดิ ขึน้ ต่อไปนน้ั คอื ความพ่ายแพใ้ นสงครามเจด็ ปี ตาม
ดว้ ยการเสยี เงนิ ใหก้ บั ฝ่ายองั กฤษมหาศาล ราชวงคแ์ ละชนชนั้ ศกั ดินาสญู เสียฐานอานาจมหาศาลจากความพา่ ยแพ้ สดุ ทา้ ย
นามาสคู่ วามอดยาก จนนาไปสกู่ ารปฏิวตั ิ
ถา้ มนั เป็นแบบนน้ั จรงิ ๆ ทงั้ ท่านพ่อ ทา่ นแม่ คนรอบตวั เราทกุ คนรวมถงึ ตวั เราจะจบลงท่กี โิ ยตินแน่ๆ เขตท่เี ราอยนู่ น้ั ตดิ กบั เมือง
หลวง จะหนยี งั ไงกห็ นีไมน่ า่ จะทนั อสุ าหไ์ ดค้ รอบครวั ดๆี ชีวิตดีๆ ไดส้ ง่ิ ท่เี รียกวา่ ความสขุ ในการใชช้ ีวิตกลบั มาแลว้ แทๆ้ ทาไม
กนั นะ
เดก็ หญงิ กม้ หนา้ ลงเรม่ิ คดิ ทบทวนถงึ โชคชะตาของตนเอง ความตงั้ ใจงน้ั หรอ จดุ ประสงฆง์ น้ั หรอ เราไม่อยากจะคดิ เรอ่ื งแบบนน้ั
ในชีวติ ท่แี สนสมบรู ณแ์ บบแบบทเ่ี ป็นอยตู่ อนนเี้ ลย แต่ในเม่ือไดก้ ลบั มาเกิดใหมท่ ง้ั ทแี ลว้ มนั กไ็ มส่ มควรท่จี ะทงิ้ โอกาศใชช้ ีวติ
อนั ยืนยาวนไี้ ปเป็นรอบท่สี อง
เด็กสาวยมิ้ มองตรงไปยงั กระจกท่ตี งั้ อย่ดู า้ นขา้ ง จบั จอ้ งดวงตาสแี ดงสดเหมือนสเี ลือด สแี ดงท่ชี ่างแตกต่างจากผลแอปเปิ้ล
ตอนเชา้ เสน้ ทางหลากหลายเสน้ เพ่อื เอาตวั รอดออกไปจากแท่นกโิ ยตนิ กาลงั จะเร่มิ ตน้ ขนึ้ แลว้
ดว้ ยแววตาม่งุ ม่นั ตงั้ ใจ ดวงตาสแี ดงกา่ ดแู ขง็ ขนึ้ อยา่ งไม่นา่ เช่ือ ขณะท่คี วามม่นั ใจในการคดิ แผนการเอาตวั รอดออกไปนน้ั กาลงั
เตม็ เป่ียม
จๆู่ ความรูส้ กึ กก็ ลบั ตลบั ปัดทนั ที เหมือนฟื้นท่ตี นยนื อย่หู ายไปในช่วั ขณะหนงึ่ ความรูส้ กึ ท่เี หมอื นตวั เองเบาลงขณะหนงึ่ และ
เครื่องในโดนควกั ไปจนทอ้ งกลายเป็นรูนน้ั กาลงั เล่นซา้ ไปเรอ่ื ยๆ ความวา่ งเปลา่ ท่กี าลงั เกดิ ขนึ้ นน้ั กาลงั กดั กินอะไรซกั อย่างใน
ตวั
จากนน้ั พรบิ ตาเดียว ความรูส้ กึ ทงั้ หมดท่กี ลา่ วมากก็ ลบั หายไปกลบั กลายเป็นปกติอกี ครงั้ พรอ้ มความสบั สนท่เี กิดในอก สิ่งท่นี า่
สบั สนเป็นท่สี ดุ คอื อะไรบางอยา่ งท่กี าลงั ไหลเวยี นอยใู่ นรา่ งกาย ดวงตาสแี ดงก่าสอ่ งประกายขึน้ อยา่ งไมเ่ คยเป็นมากอ่ น
นา้ หล่อเทยี นกาลงั ลอยขึน้ เหนอื ถว้ ยรองเทยี น มนั ลอยขนึ้ มาตอ่ หนา้ เปล่ยี นรูปรา่ งของมนั ไปมากลางอากาศอยา่ งนา่ อศั จรรย์
สาวนอ้ ยเผลอถอยห่างหนึ่งกา้ วอยา่ งตกใจกบั สง่ิ ท่เี กดิ ขึน้ ก่อนท่ไี มน่ านนกั มนั จะเคลือ่ นตวั เขา้ มาไกล้ กลางอากาศ จากปรมิ าณ
นา้ อนั นอ้ ยนิด มนั แปลงสภาพตนเองเป็นแค่มวลนา้ ท่ลี อยกลางอากาศ และหลน่ ลงท่กี ระโปรงของเธอ
สาวนอ้ ยวาเนสซ่าจอ้ งมองอยา่ งประหลาด พรอ้ มค่อยๆดบั ตะเกียงและเทียนของเธอ แมจ้ ะอายเุ พยี ง5ขวบแตก่ ไ็ ดห้ อ้ งสว่ นตวั
แลว้ แหม ดจี งั เลยนะเรา
สาวนอ้ ยวาเนสซ่ากม้ ตวั ลงนอนพรอ้ มไมไ่ ดใ้ สใจเรอื่ งท่หี ยดนา้ ลอยขึน้ มาเม่ือกี้ เธอมองวา่ มนั ไมไ่ ดป้ ระหลาดอะไรเพราะมนั อยู่
ในบรรทดั ฐานของส่งิ ทเ่ี รยี กวา่ เวทมนต์ คงจะไมม่ ใี ครมาใสใ่ จอะไรหรอกล่ะมง้ั กแ็ ค่เดก็ ท่ใี ชพ้ ลงั เวทไดเ้ อง
ว่ากว็ ่าเหอะ แตว่ า่ รูส้ กึ เหน่อื ยประหลาดเลยแหะ ทง้ั ๆท่กี ไ็ มไ่ ดใ้ ชแ้ รงอะไรมากเลยแทๆ้ แตก่ ลบั เหน่อื ยลา้ ขนาดนี้ ทงั้ กลา้ มเนอื้ ท่ี
บิดไปมา ทงั้ ตวั ท่เี รม่ิ รอ้ น ใหต้ ายเถอะ หมดแรงแลว้ แหะ
“น้ีมนั ”ท่านพอ่ และทา่ นแมม่ องอยา่ งประหลาดใจ ส่ิงท่ีอยบู่ นมอื ของสาวนอ้ ยวาเนสซ่าคือน้าํ นมท่ีลอยข้ึนเหนือแกว้ นมสดร้อนๆที่ควรจะอยใู่ นแกว้
ตอนน้ีกลบั ลอยข้นึ เหมอื นหยดน้าํ บนอากาศ ท่านแม่ส่งเสียงประหลาดใจอยา่ งต่ืนตะลึงขณะท่ีท่านพ่อหวั เราะลนั่ เขาลบู หวั วาเนสซ่าตวั นอ้ ยอยา่ ง
เอน็ ดู
“เวทมนตห์ รอเน้ีย มาถงึ ก่อนวยั ต้งั 2ปี เลยหรอ”ท่านแมพ่ ูดพร้อมเอามือป้องปากตนเอง เท่าที่เคยอา่ นเจอในหนงั สือหลายเล่ม เวทมนตเ์ ป็น
ความสามารถโดยธรรมชาติของมนุษย์ เดก็ ทวั่ ไปจะสามารถแสดงเวทมนตไ์ ดต้ ้งั แต่9ขวบเทา่ น้นั แตเ่ ดก็ ที่มพี รสวรรคอ์ าจจะชา้ เร็วจะเร็วก็ข้ึนอยกู่ บั
พรสวรรค์ บนั ทึกประวตั ิศาตร์บอกว่าผูท้ ่ีแสดงเวทมนตไ์ ดใ้ นอายนุ อ้ ยที่สุดคือ เซบาส ออ็ กเตเฟียส ท่ีเป็นจกั รพรรดิผูก้ อ่ ต้งั จกั รวรรดิดอยส์เบิร์ก
อนั ศกั ดส์ ิทธ์ิ พระองคแ์ สดงเวทมนตอ์ อกมาในตอนที่พระองคอ์ ายเุ พียง 2พรรษา วา่ กนั ว่าย่ิงเด็กคนไหนสามารถแสดงเวทมนตไ์ ดเ้ ร็วกจ็ ะย่ิงถอื ว่ามี
พรสวรรคม์ ากเท่าน้นั
“เหมอื นจะเป็นการควบคุมน้าํ นะคะ ความจริงแลว้ ”วาเนสซ่าตวั นอ้ ยเงียบไปเลก็ นอ้ ย เม่อื คิดดูแลว้ เราใชไ้ ดต้ ้งั แต่5ขวบ ฝึกใหส้ ามารถใชไ้ ดอ้ ยา่ ง
เสถยี รพร้อมกายภาพบาํ บดั อกี สองปี ถา้ บอกไปจะไมช่ ็อคกว่าเดิมหรอ เพราะง้นั
“ช่างมนั เถอะค่ะ วา่ แตว่ ่าวนั น้ีท่านแม่จะใหข้ องขวญั ใช่ไหมคะ”แววตาสีแดงท่ีดูไร้ชีวิตชีวาจอ้ งไปทางแม่ของตน น้าํ เสียงร่าเริงสวนทางกบั ดวงตาสี
แดงน้นั เหลอื เกิน มารีเอต็ ยิม้ ให้ลกู สาวตนกอ่ นจะลบู เส้นผมสีขาวเหมือนผา้ ไหมท่ียงั ไมย่ อ้ มสี
“ไปขา้ งนอกกนั ไหมจะ้ ”มารีเอต็ ยิม้ อยา่ งอ่อนโยน ไปขา้ งนอกง้นั หรอ ไมใ่ ช่การบอกสถานที่ชดั เจนแตว่ ่าไปขา้ งนอกเน้ียนะ เมอ่ื คิดแบบน้นั กห็ นั ไป
มองทา่ นพอ่ อยา่ งสงสัย ท่านพ่อยมิ้ เบาๆแน่นอนวา่ ไมเ่ นียน รอยยมิ้ อยา่ งปรีดาซ่อนไวอ้ กี หลงั ช้นั รอยยิม้ แน่ๆ ถา้ เป็นแบบน้ีกเ็ ดาไดแ้ ลว้ ละ่ ว่าเป็นเซอร์
ไพรส์แน่ๆ
ประตูรถมา้ ถูกปิ ดลงพร้อมกบั เทา้ นอ้ ยๆราวกบั ตุ๊กตาที่เหยยี บลงบนฟ้ืนหิมะ เดก็ หญงิ ผมสีขาวยาว ผูกโบวส์ ีดาํ ไวก้ ลางหลงั ผม ดวงตากลมโตสีแดงไร้
ชีวติ ชีวา ริมฝีปากนอ้ ยๆอมยมิ้ สีแดงราวกบั ผลแอปเปิ้ลในฤดูเกบ็ เกี่ยว เด็กหญงิ สวมกระโปรงสีเขียวอ่อนยาวทบั ดว้ ยเส้ือเอ้ยี มสีน้าํ ตาลอกี ตวั มือนอ้ ยๆ
น้นั จบั มือหนาใหญข่ องดยคุ มาร์แชลผเู้ ป็นพ่อเอาไวแ้ น่น เบ้ืองหนา้ คือบา้ นไมส้ องช้นั ใจกลางเมอื ง ของตกแตง่ รอบบริเวณกไ็ ม่มอี ะไรผิดแปลกจนทาํ
ใหแ้ อบคดิ หน่อยๆว่า บา้ นคนทว่ั ไปน่ะหรอ
แตเ่ ม่ือมองเขา้ ไปดา้ นในกพ็ อจะเขา้ ใจหลากหลายอยา่ งมากข้ึน ดา้ นในน้นั มีช้นั หนงั สือ มหี มอ้ ตม้ ขนาดใหญ่ มีตเู้ ก็บวตั ถุแปลกประหลาดหลากหลาย
ช้ิน น้ีมนั โลกแฟนตาซีปรับตวั ให้ชินซะทีเถอะของแบบน้ีน่าจะปกติที่สุดแลว้ ละ่
ประตถู ูกผลกั พร้อมเสียงกระด่ิง ไมน่ านนกั ความเงียบสงดั ก็คลมุ หอ้ งตอ้ นรับไมก่ วา้ งไม่แคบน้ี
“เจอร์เนส ฉนั มาแลว้ นะ”เสียงตะโกนของทา่ นพอ่ ทาํ ใหอ้ ะไรบางอย่างกระตุกข้นึ มา วาเนสซ่าตวั นอ้ ยจอ้ งมองไปยงั จดุ กาํ เนิดเสียง ตรงน้นั คอื ร่างของ
หญิงสาวในสภาพที่ดูไม่คอ่ ยไดเ้ ท่าไหร่ ผมสีดาํ เม่ยี มรกรุงรังไปหมด ดวงตาสีม่วงคล้าํ ดาํ เหมอื นไม่ไดน้ อนมาหลายวนั แลว้ ขณะกองหนงั สือรอบตวั
เธอก็ช่วยยืนยนั ส่ิงท่ีวาเนสซ่าตวั นอ้ ยคดิ
“ธีโอหรอ มารีเอต็ หรอ”
“กใ็ ช่น่ะสิ วา่ งหรือเปล่า”มารีเอต็ ตอบกลบั ไป หญิงที่ช่ือเจอร์เนสทาํ เพยี งลุกข้ึนยนื ก่อนจะค่อยๆบิดข้เี กียจ
“วา่ งอยแู่ ลว้ ละ่ มีอะไรหรอ”เสียงเหน่ือยลา้ ถามกลบั ดยคุ มาร์แชลเบนสายตามองวาเนสซ่าตวั นอ้ ย เธอจอ้ งมองไปตรงหนา้ อยา่ งไร้ชีวติ ชีวา น้าํ เสียง
หวานท่ีเสียดแทงจิตใจของเจอร์เนสดงั ข้ึนในทนั ทีเมื่อเธอยืนข้นึ
“คณุ ป้าตรงน้นั เป็นใครหรอคะ”มารีเอต็ เหมือนไดย้ ินเสียงลม้ ตึงในใจของเจอร์เนส หญิงสาวผมสีดาํ ยิม้ แหยงๆกอ่ นจะจอ้ งดยคุ มาร์แชลอยา่ งจิกกดั
ราวจะสื่อว่า เล้ียงลกู ดีๆหน่อยสิ
“เธออายเุ ท่าพวกพอ่ เองนะ ช่ือเจอร์เนส มินาร่ี เป็นนกั เวทสาขาการแพทยว์ ทิ ยาน่ะ วนั น้ีจะพาลูกมาดูเวทมนตข์ องลูกหน่อยๆ”
“เรียกแบบน้นั ก็ไมถ่ กู หรอนะธีโอดอร์”เจอร์เนสกล่าวพร้อมสะบดั ไมก้ ายสิทธ์ิของตนเองสองสามคร้ัง กองสมุดที่รกรุงรังกก็ ลบั ลอยข้นึ เหนือฟ้ื นไม้
เป้ื อนฝ่นุ และลอยกลบั เขา้ ช้นั หนงั สืออยา่ งเป็นระเบียบราวกบั มดเขา้ รัง เจอร์เนสจอ้ งเขา้ มาในดวงตาของวาเนสซ่าตวั นอ้ ย ดวงตาสีแดงท่ีใครๆกบ็ อก
วา่ ไร้ชีวาน้นั ก่อนจะเผยรอยยิม้ เบาๆ
“กเ็ คยไดย้ ินอยหู่ รอก แตไ่ มค่ ดิ ว่าจะทาํ จริงนะ ธีโอดอร์”สิ้นคาํ พูดน้นั สีหนา้ ของท่านแมก่ ็เปลีย่ นไป มนั ซีดอยา่ งเห็นไดช้ ดั ขณะท่ีทา่ นพอ่ หลบหนา้
หลบตาท้งั สองคนก่อนจะตอบปัด
“จะไปจริงที่ไหนเล่า ฉนั ไม่คดิ วา่ แม่มดผรู้ อบรู้และอาจารยอ์ ยา่ งเธอจะเช่ือขา่ วโคมลอยหรอกนะ แลว้ ฉนั กไ็ มไ่ ดม้ าหาเพื่อนเก่าอย่างเธอเพ่ือใหเ้ ธอมา
ปรักปรัมฉนั ดว้ ย”
“ค่าๆ”เจอร์เนสกล่าวขอไปทีก่อนจะค่อยๆเดินตรงมาหาวาเนสซ่าตวั นอ้ ยที่ตอนน้ีปลอ่ ยมือออกจากพ่อของตน แววตาสีแดงเดาท่าทางไม่ออก การ
มองคนจากดวงตาน้นั จะทาํ ใหร้ ู้ไดว้ า่ เขาคนน้นั โกรษอยู่ เศร้าอยู่ หรือมีความสุขอยู่ แต่กลบั หนูนอ้ ย อาจารยผ์ ูร้ อบรู้และนกั เวทท่ีเก่งกาจพอควรยงั ส่าย
หนา้
“ดวงตาน้ี ช่างเหมอื นตกุ๊ ตาจริงๆเลยนะ ชื่ออะไรหรอ”
“วาเนสซ่า วาเนสซ่า แอก็ เนส มาร์แชล”เสียงพดู อยา่ งฉะฉานทาํ เอานกั เวทหญิงตรงหนา้ ยิม้ อยา่ งประหลาดใจ
“เหมอื นจะไมใ่ ช่แค่หลอดเดินเวทมนตท์ ี่พเิ ศษ แต่แมแ้ ต่เวทมนตท์ ่ีอยภู่ ายในดว้ ยสินะ”ส้ินคาํ พูดไม่นานนกั ฟ้ืนท่ีรอบขา้ งตวั วาเนสซ่าก็เปลีย่ นไปจาก
ฟ้ื นไมก้ ก็ ลายเป็นเหมอื นมติ ิสีขาวรอบบริเวณ
“การจะทดสอบเวทมนตใ์ หเ้ ดก็ คนน้ี ถา้ ฟ้ืนที่แคบๆน้ี บา้ นฉนั หายไปแน่ๆ เพราะแบบน้นั กข็ อมติ ิเลก็ ๆละ่ กนั นะ”พูดจบเธอกส็ ะบดั ไมก้ ายสิทธ์ิ
เลก็ นอ้ ย กาํ แพงสีพลงั งานสีขาวกป็ รากฏรอบตวั วาเนสซ่าทนั ที
“เอาละ่ ท่ีน้ีก็ลองใชเ้ วทของเธอไดเ้ ลย”พูดจบ แววตาของเจอร์เนสจอ้ งมาทางวาเนสซ่าอยา่ งมเี ลหเ์ หลี่ยม ไม่บอกวธิ ีใชเ้ พราะรู้อยแู่ ลว้ ว่าใชเ้ ป็น เลยบีบ
บงั คบั ให้ใชเ้ ลยโดยไมส่ อนง้นั หรอ ปิ ดไมม่ ิดเลยจริงๆนะ
พูดจบจะทาํ ไงได้ ในเมื่อเขาตอ้ งการแบบน้นั ก็มีแตต่ อ้ งทาํ สินะ การร่ายเวท ในโลกน้ีคดิ ซะว่าการท่องสูตรฟิสิกส์ไม่กพ็ วกสูตรคณิตยากๆกค็ ือการร่าย
เวท ในการร่ายเวทน้นั จะมตี วั แปรใหญๆ่ อยสู่ องตวั แปร คอื หน่ึงพลงั เวทที่เป็นเหมอื นตวั ต้งั ในการร่ายเวทและสองกค็ ือเวทชนิดน้นั ๆ เวทท่ีง่ายดายจะ
มสี ูตรในการร่ายที่ลงตวั พอดีไม่ยากเหมือนแค่การบวกหรือการลบ กลบั กนั เวทระดบั สูงจะมีลาํ ดบั ข้นั ตอนในการร่ายท่ีมากกวา่ หากเทียบง่ายๆ ก็คงจะ
เป็นการเพ่มิ สมการเขา้ ไปในสูตรบวกเลข
ในการร่ายเวทจาํ ตอ้ งมคี าํ ร่ายอนั เป็นฟ้ื นฐานเพ่อื เป็นการดดู เอาพลงั เวทออกมาผา่ นเสียง การหายใจเขา้ ออกก็เหมอื นการดูดซบั พลงั เวทรอบบริเวณมา
เช่นกนั เดก็ หญิงวาเนสซ่ารู้ดีในเร่ืองของการร่ายเวท การศึกษาตลอดสองปี ทาํ ให้เธอพอใชง้ านมนั ไดอ้ ยา่ งคล่องแคลว่ แต่ก็ยงั ขาดประสบการณ์ในการ
ใชง้ านจริงอยดู่ ี
“ครียเอ อควา-สร้างสรรค์ หยดน้ํา”สิ่งท่ีทาํ ให้พ่อแม่ท้งั สองคนน้นั ชอ็ คไปตามกนั คือส่ิงท่ีเด็กหญิงพ่งึ พดู ไป การทอ่ งคาถาข้นั ฟ้ืนฐาน ทาํ ไดแ้ ลว้ ง้นั
หรอ มือท่ีกางออกไปสองขา้ งตรงหนา้ ปรากฏเป็นน้าํ ท่ีไหลลงจากฝ่ามอื น้าํ จากพลงั เวทไหลลงสู่ฟ้ืนไมเ้ ป้ื อนฝ่นุ เบ้ืองลา่ ง ขณะที่มนั กาํ ลงั จะซึม
หายไป มนั กก็ ลบั ลอยข้ึนมา ลมเบาๆพดั เส้นผมสีขาวของวาเนสซ่าข้ึนพร้อมหยดน้าํ หลายหยดที่ลอยข้ึนมาขา้ งตวั
“อัลควาเนส-หนี่งหยดนํา้ ”น้าํ หลากหลายหยดน้นั รวมกนั เป็นเพียงหยดเดียว กลายเป็นเหมือนลูกบอลน้าํ ขนาดใหญท่ ี่ปรากฏอยทู่ ี่ฝ่ามือ รอยยิม้ เลก็ ๆ
ปรากฏท่ีใบหนา้ ของสาวนอ้ ยวาเนสซ่าการร่ายเวทบทหน่ึงน้นั ค่อนขา้ งโหดเมื่อเทียบกบั การร่ายเวทบทเลก็ ๆ และดว้ ยเหตุน้นั แหละ มนั เลยทาํ ให้
วาเนสซ่าตวั นอ้ ยเสียการควบคมุ เวทกอ้ นน้าํ น้นั ขยายใหญ่ข้ึนเรื่อยๆและเรื่อยๆ จนเร่ิมเกินเลยฝีมอื ในการควบคมุ ของเด็กหญิงตวั นอ้ ย
“เอาล่ะพอแลว้ ”ไมก้ ายสิทธ์ิของเจอร์เนสโบกทาํ ลายเวทของเธอทิ้งอยา่ งง่ายดายกอ่ นจะสลายบาเรียท่ีก้นั รอบตวั วาเนสซ่าทิ้ง ดยคุ มาร์แชล ท่านพอ่
หรือธีโอดอร์อะไรก็แลว้ แต่ แตค่ นๆน้นั ท่ีเป็นพ่อวิ่งเขา้ มาอยา่ งรวดเร็วเพราะสงั เกตถุ งึ ลกู ท่ียืนไม่ค่อยตรงแลว้
“ไม่เป็นไรนะ เจ็บตรงไหนหรือเปลา่ ”เหมอื นตอนน้นั ล่ะม้งั ที่สติของท่านแมก่ ลบั มาพอดี ท่านว่ิงมาหาร่างของเราในทนั ทีพร้อมใชม้ อื ลบู หนา้ ฝาก
“เฟลอร์เรสตวั ร์-ผกาแง้มดอก”แสงสีฟ้าอ่อนๆคอ่ ยๆเติมเต็มร่างกายของวาเนสซ่า ความรู้สึกอบอุ่นค่อยๆแทรกเขา้ มาในร่างกายเร่ือยๆจนทาํ ใหร้ ู้สึกดี
จนแถบตวั ลอย รอยยมิ้ ของท่านแมข่ ณะกาํ ลงั เติมเตม็ พลงั เวทท่ีหายไปน้นั ช่างแสนงดงาม แต่ในน้นั เม่ือผา่ นไปเพียงครู่มนั กเ็ ปลย่ี นไป ความรู้สึก
หนาววาปก็บงั เกิดข้ึนพร้อมกบั ทา่ นแม่ท่ีเหมือนจะตกใจอะไรบางอยา่ งจนตอ้ งชกั มอื ออกชา้ ๆ
“ทา่ นแม่คะ?”วาเนสซ่าสังเกตุสีหนา้ น้นั ออกเลยถามออกไป หญิงสาวยิม้ เบาๆก่อนจะลบู เสน้ ผมสีขาวของเด็กนอ้ ย
“ไม่มอี ะไรหรอกจะ้ ”
“ฉนั พาลกู ไปดูของที่จะซ้ือให้ก่อนนะคะ เสร็จแลว้ ค่อยตามมากไ็ ด”้ มารีเอต็ กลา่ วกบั สามีของนาง ธีโอดอร์รับคาํ ก่อนจะค่อยๆนง่ั ลงบนเกา้ อ้ีตรงขา้ ม
กบั เจอร์เนสท่ีกาํ ลงั ยกแกว้ ชาข้ึนด่ืมอยู่
“ทาํ จริงๆสินะ ทาํ ไมนายตอ้ งให้เดก็ คนน้นั เกิดมาดว้ ย”เจอร์เนสเมอื่ เห็นวา่ ร่างของมารีเอต็ และหนูนอ้ ยวาเนสซ่าเดินออกไปกเ็ ปิ ดหวั ขอ้ สนทนากบั ธี
โอดอร์ในทนั ที
“ไม่ ไมใ่ ช่เธอเขา้ ใจผิดแลว้ ละ่ ”หญงิ สาวผูร้ อบรู้คอ่ ยๆวางแกว้ ชาลง ดวงตาสีมว่ งในเงาชาน้นั ช่างเยน็ ชาเหมือนมีดที่กาํ ลงั จะกรีดแทงปลอกเปลือก
นอกของดยคุ หนุ่มตรงหน้า
“เด็กคนน้นั ใชเ้ วทไดต้ อน5ขวบ มพี รสวรรคส์ ูงมากถึงมากท่ีสุด แต่ยงั จาํ ไดไ้ หมที่เรียนดว้ ยกนั น่ะ กฏของการกาํ เนิดโดยธรรมชาติจากพลงั เวทน่ะ”
เจอร์เนสกล่าวต่อโดยไม่สนคาํ แกต้ วั ใดๆของธีโอดอร์ ธีโอดอร์อ้าํ อ้ึงตอบอะไรตอ่ ไปไมถ่ ูก
“ฉนั รู้นายจาํ ได้ คะแนนวทิ ยศาตร์เวทมนตข์ องนายสูงล้วิ เกินหนา้ เกินตาเลยล่ะ อยา่ ปฏิเสธเลย”
“ไม”่
“ธีโอดอร์ อยา่ หนีกบั ความจริงขอ้ น้นั สิ นายก็แคค่ ิดถงึ เธอคนน้นั คดิ ถึงเด็กในทอ้ งของเธอคนน้นั จนถงึ ข้-ั ”คมดาบจ่อคอหอยของเจอร์เนส ดาบในฝัก
ถกู ชกั ออกมาพร้อมปลายดาบท่ีส่องแสงสีขาวสว่าง ศาตราเวท คฑาคมปลายปื นถูกชกั ข้ึนจากฝักและจ่อคอหอยของหญิงสาวในพริบตา ปลายของมนั
เต็มดว้ ยพลงั เวท ลาํ กลอ้ งท่ีอยูต่ ิดสันดาบกาํ ลงั เต็มดว้ ยดินปื นท่ีพร้อมระเบิดใส่หนา้ เธอทุกเมื่อ และคมดาบสีเงินกพ็ ร้อมจะปาดคอของเธอใหข้ าด
สะบ้นั
“อย่าพูดถึงเธอคนน้นั ขอร้องล่ะ”
“นายขอร้องคนอน่ื ดว้ ยการเอาคฑาคมซ่อนปื น จอ่ หนา้ คนไร้ทางสู้หรอ บา้ นฉนั เรียกการขนู่ ะ”เหมอื นวา่ ในที่สุดธีโอดอร์ก็ใจเยน็ ลงไดเ้ ขาค่อยๆลดค
ฑาคมปลายปื นลงก่อนจะนั่งลงพร้อมถอนหายใจอยา่ งเหน่ือยลา้
“ลูกของนายเป็นผใู้ ชเ้ วทระดบั สูงไดแ้ น่นอน พลงั เวทของเธอน่ะหรอ เวทกาํ เนิดติดตวั เหมอื นจะเป็นเวทควบสสาร อาจจะเป็นควบแน่น หรือควบคุม
แตเ่ หมือนที่จะเดน่ ที่สุดเท่าท่ีเธอทาํ ได้ คอื น้าํ น่ะนะ”เจอร์เนสอธิบายทีละลาํ ดบั ข้นั ขณะที่ธีโอดอร์นงั่ ฟังดว้ ยความลาํ บากใจ
“เวทควบสสารของเธอทรงพลงั ถา้ ฝึกกว่าซกั หน่อย ไมน่ านมนั จะกลายเป็นเวทท่ีทรงพลงั ถา้ เรื่องท่ีอยากจะถามฉนั กใ็ หน้ ายไดแ้ คน่ ้ีน้ีแหละ”
ขณะท่ีธีโอดอร์กาํ ลงั จะเดินออกจากบา้ นของเจอร์เนส เจา้ บา้ นก็มากลา่ วล่าํ ลา ดว้ ยแววตาท่ีแสนยากจะคาดเดา
“บางทีฉนั ก็สงสัยนะ เดก็ คนน้นั หนา้ ตาเหมือนเธอคนน้นั มากๆ มารีเอต็ ไม่สงสยั เลยหรอ ไม่สิ ไมแ่ คน้ หรอ”
“เธอก็ไมอ่ ยากจะมาลงกบั ลูกตวั เองหรอก จนกระท้งั เธอพดู เมื่อตอนน้นั น่ะนะ ฉนั ปิ ดเธอไมไ่ หวหรอก ตามท่ีเธอเขา้ ใจแหละ เดก็ คนน้นั เป็นอยา่ งท่ี
เธอคดิ น้นั แหละ”พูดจบธีโอดอร์กเ็ ดินออกไปพร้อมกบั ทิง้ ใหเ้ จอร์เนสท่ีมรี อยยมิ้ ประดบั หนา้ ตอ้ งถอนหายใจออกมา
“อย่างง้นั หรอ ฮะๆ พอคิดแบบน้นั แลว้ กส็ มเหตุสมผลแหะ”
“ท่านแม่คะ น้นั อะไรหรอคะ”มารีเอต็ มองไปรอบๆเพ่อื หาตน้ สายปลายเหตุอะไรก็แลว้ แต่ที่ทาํ ใหล้ กู สาวของเธอตอ้ งถามไถ่เสียเขา้ ให้ เธอรู้ว่าลกู สาว
ของเธอฉลาดมากพอจะทาํ ความเขา้ ใจหลายส่ิงเองไดโ้ ดยไม่พ่ึงพ่อหรือแม่ แตบ่ างเรื่องเธอกม็ กั จะถามแบบน้นั ดว้ ยความสงสยั จากกน้ บ้ึงของหวั ใจ
จริงๆ
จนท่ีสุดก็ไดเ้ จอกบั ท่ีเธอสงสัยมนั คือที่ๆร้านขายของเวทมนตอ์ ยู่ ถนนเดสวิก ร้านขายอุปกรณเ์ วทมนต์วินเซนท์ ส่ิงที่อยใู่ นร้านน้นั คือดาบส้ันยาว
แตกตา่ งกนั ไป ของพวกน้นั ลว้ นเป็นของท่ีเธอคุน้ เคยดี แมว้ ่าการรบสมยั ใหม่จะทาํ ให้บทบาทของดาบน้นั หมดลงเนื่องจากการมีอยขู่ องดาบปลายปื น
แตเ่ จา้ น้นั มนั ตรงกนั ขา้ ม มนั คอื ดาบสาํ หรับนกั เวท ดาบที่มคี วามลน่ื ไหลเฉพาะสาํ หรับนกั เวทเทา่ น้นั แตแ่ ทนที่จะเรียกมนั วา่ ดาบ เรียกมนั ว่าคฑา
อาจจะเหมาะกว่าเสียอกี
“มนั คอื คฑาคมปลายปื นน่ะจะ้ เป็นอาวุธของนกั เวท อยากไดห้ รอ แม่วา่ ตอนน้ีมนั ยงั เร็วไปหน่อยนะ”
“อยากค่ะ”
“เอะ๊ ”บอกตามตรงเลยคือลกู สาวของเธอน้นั ช่างแปลกประหลาด บางทีเธอก็อยากไดอ้ ะไรท่ีมนั แปลกแยกกว่าลูกชาวบา้ นชาวช่องเขา เช่นไอด้ าบพวก
น้ีน้ีแหละคอื ตวั บ่งบอกชดั เจนเลย
หลงั จากท่ีซ้ือคฑาท่ีเป็นเพียงดาบยาวท่ีเหมือนจะใหญไ่ ปสาํ หรับลูกสาวเธอในตอนน้ีมาหน่ึงเลม่ แน่นอนว่าวาเนสซ่า ลกู สาวตวั นอ้ ยของเธอถอื ไม่
ไหวหรอก เธอจึงตอ้ งถอื มนั ใหล้ ูกสาว แต่ก็ช่างเลอื กน้นั ปลายดาบตรงแตด่ า้ มจบั คลา้ ยกระบ่ีนายทหาร ของแบบน้ีมนั ดูดีในสายตาขนุ นางสายทหาร
พอควรเลยล่ะ
“แลว้ หนูจะใชม้ นั ยงั ไงหรอคะ”เดก็ หญิงตวั นอ้ ยถามอยา่ งสงสัย มารีเอต็ ยิม้ เบาๆลบู หวั ลกู สาวตวั นอ้ ยของเธอพร้อมพยายามลมื ๆเร่ืองที่เกิดข้ึนออกไป
ใช่แลว้ ล่ะลกู สาวของฉนั น่ะน่ารักขนาดน้ีเลยนะ
“เรื่องน้ีไวเ้ รากลบั บา้ นแลว้ แม่จะสอนนะจะ้ ”
ในที่สุดสามพ่อแมล่ ูกกเ็ ดินทางกลบั บา้ นโดยพยายามลืมเรื่องที่เกิดออกไปใหไ้ ดม้ ากที่สุด
“ไมย่ กั กะรู้วา่ ไอข้ องแบบน้ีจะใชไ้ ดจ้ ริง แถมดีกวา่ ที่คาดดว้ ย”วาเนสซ่ากลา่ วพึมพมั คนเดียวในห้องของตนเอง พร้อมยกดาบท่ีเธอไดร้ ับมาแขวนไว้
บนผนงั ท่ีห่างจากเตียงของเธอ ดาบเลม่ น้ียาวและหนกั กว่าที่เดก็ อยา่ งเธอจะใชม้ นั ตอนน้ี อาจจะตอ้ งรออายตุ นเองผา่ นไปจากน้ีซกั 1-2ปี ก่อน ถึงตอน
น้นั ขอใหท้ า่ นพอ่ สอนดาบให้ดีกวา่
ส่วนเร่ืองของแผนน้นั แผนการเอาตวั รอดง่ายๆกน็ ึกไดแ้ ลว้ ในโลกใบน้ีการเหยียดเพศค่อนขา้ งจะมนี อ้ ยเลยนะ เนื่องจากท้งั ชายและหญงิ กใ็ ชพ้ ลงั เวท
ไดเ้ หมือนกนั เพราะแบบน้นั การเขา้ กองทพั กไ็ ม่น่าใช่เรื่องยาก การหนีการปฏิวตั ิที่ดีที่สุดคือการเป็นหมารับใชเ้ องน้ีแหละ ยงั ไงกร็ อดแน่นอน แถม
หลงั การปฏิวตั ิก็อาจจะปลอดภยั ดีมีชีวิตสงบสุขก็ได้
ดงั น้นั การเขา้ กองทพั เป็นเร่ืองท่ีเราตดั สินใจแน่วแน่แลว้ แน่นอน แตอ่ าจจะยงั ไม่ใช่ในอายเุ ท่าน้ีหรอนกะ ตอนน้ีขอแค่เรียนเวทมนตใ์ ห้มากกพ็ อแลว้
ว่าแต่ว่านะ คาํ พูดเมือ่ ก้ีก็ชวนใหเ้ ราติดใจหน่อยๆ เหมอื นทา่ นแมก่ ็สีหนา้ ไม่ค่อยดี มนั เร่ืองอะไรกนั แน่นะ ฉนั ยงั ไมอ่ ยากจะเสียครอบครัวดีๆท่ีรักยง่ิ
ไปตอนน้ีหรอกนะ
แตว่ ่าช่างเถอะ ตอนน้ีแผนเอาตวั รอดจากการปฏิวตั ิสมควรเป็นท่ีสุด ขอแคเ่ ราเขา้ กองทพั ไดข้ อแคน่ ้นั แลว้ ก็อยา่ ข้ึนระดบั สูงมากเกินไปก็พอ อยแู่ ค่
ระดบั กลางๆดีกวา่
ยามเชา้ มาถึง เป็นอกี คร้ังที่สามารถหลบั อยา่ งสบายใจไดแ้ ละตื่นอยา่ งสบายใจไดเ้ ช่นกนั กิจวรรตประจาํ วนั เริ่มตน้ แลว้ ตื่นลงมากินขา้ วเชา้ เสร็จก็
อาบน้าํ และก็เร่ิมอา่ นหนงั สือ ตอนน้ีมเี พมิ่ มาอยา่ งก็คือการฝึกเวทมนตต์ ามตาํ รา จากน้นั ก็จะเร่ิมขา้ วเที่ยงและกจ็ ะวนซ้าํ ไปเร่ือยๆแบบน้นั ไปถึงเยน็
ขณะท่ีกาํ ลงั ทบทวนแผนชีวติ บนโตะ๊ อาหารอยนู่ ้นั เสียงเรียกจากท่านพ่อกด็ งั ข้ึน
“วาเนสซ่า พ่อไม่อยากพดู แบบน้ีหรอกนะ แต่ว่า เมอ่ื วนั กอ่ นเราพ่งึ ไดร้ ับคาํ ขอหม้นั น่ะ”ส้ินคาํ พดู น้นั เราก็แถบจะกล้นั นมในปากเอาไวไ้ มอ่ ยู่ เมื่อ
ความตกใจหายไปกก็ ลืนนมลงไปกอ่ นจะหนั ไปถามในเส้ียววินาที
“หม้นั คอื อะไรหรอคะ”
“หม้นั หมายน่ะ อา่ คดิ ซะวา่ มนั คอื การหาเพอื่ นละ่ กนั นะ”
“ง้นั หรอคะ ว่าแตใ่ ครขอมาหรอคะ”
“ออ้ ราชวงคน์ ่ะ เจา้ ชายลูอสิ เจา้ ชายคนนอ้ งน่ะอายเุ ท่าลูกเลย”ท่านแม่ตอบให้แทน ตอนน้นั แหละท่ีถึงข้นั ตอ้ งลุกข้นึ จากเกา้ อ้ที นั ที ท่านแมก่ ็มองอยา่ ง
ประหลาดใจ ใช่ไม่ว่าใครกม็ องอยา่ งประหลาดใจท้งั น้นั แต่ในใจของวาเนสซ่า ตอนน้ีมนั กาํ ลงั กรีดร้องออกอยา่ งเจ็บปวด ฉิบหาย ฉิบหายของแท้ การ
หม้นั กบั ราชวงคน์ ้ีมนั ตอกฝาเขา้ แทน่ ประหารโดยสมบรู ณแ์ บบเลยน้ีหว่าา!!
ราชอาณาจกั ร ลา เลอบลอ็ งประเทศทางตอนใตข้ องทวปี ไมนอส ลกั ษณะทางธรณีวิทยาของทีน้ีเป็นฟ้ืนท่ีที่ต้งั อยบู่ นภมู อิ ากาศแบบภาคฟ้ืนสมทุ ร
ตอนใตอ้ ากาศคอ่ นขา้ งร้อนช้ืนแบบเมดิเตอร์เรเนี่ยน เป็นประเทศท่ีมีความอดุ มสมบูรณท์ ้งั ทรัพยากรทางธรรมชาติและเวทมนต์ ปกครองดว้ ยระบบ
แบบสืบทอดอาํ นาจตามราชวงค์ ซ่ึงราชวงคป์ ัจจบุ นั คอื ราชวงค์ เลอ มาแลงค์ มผี ปู้ กครองคนปัจจุบนั คือพระเจา้ ลอู ิสที่15
พระองคม์ รี าชโอรสและราชธิดาอยหู่ ลายพระองคด์ ว้ ยกนั ราชวงคเ์ ลอมาแลงคม์ ีผูส้ ืบอาํ นาจหลกั ๆดว้ ยกนั สองพระองค์ ที่ตอนน้ีกาํ ลงั เริ่มทาํ ผลงาน
เพื่ออวดแสงยาของตนเอง พีช่ ายและพ่ีสาวคนโตของราชวงคอ์ ย่างเจา้ ชายชารลแ์ ละเจา้ หญงิ โซเฟียต่างเขา้ ห่าํ หน่ั กนั ในสงครามที่ไร้ผูส้ ูญเสีย สงคราม
ในการแยง่ ชิงผลประโยชน์ลบั ๆ ใช่วา่ ทางราชสาํ นกั จะไมร่ ู้ การแข่งขนั กนั ชิงอาํ นาจถกู จบั ตามองอยา่ งมากจากพระราชาและยิง่ มากข้ึนไปอีกในเหล่า
ขนุ นางท่ีพากนั เขา้ หาคนท่ีจะให้ประโยชนต์ นสูงที่สุด
ตระกลู ของเราก็เช่นกนั ตระกูลมาร์แชลเป็นตระกูลนกั การทหาร เคยเป็นอดีตตระกูลอศั วนิ เมื่อห้าร้อยปี ก่อน มีประวตั ิศาตร์ยาวนานคกู่ บั การก่อต้งั
ประเทศน้ีและมปี ระวตั ิศาตร์อนั ยาวนานเช่นกนั สาํ หรับศกึ ชิงบลั ลงั ค์ พระราชาคอ่ นขา้ งจบั ตามองตระกูลมาร์แชลพอควร เพราะพระองคก์ ไ็ ดบ้ ลั ลงั ค์
มาเพราะป่ ูของเรา แอก็ เนส มาร์แชล์
การท่ีจะบอกว่าตระกูลมาร์แชลน้นั มีบทบาทอย่างมากในสงครามชิงบลั ลงั คก์ ็พดู ไดเ้ ต็มปากว่าจริง เจา้ ชายและเจา้ หญิงท้งั สองพระองคเ์ ลยส่งคาํ ขอใน
การสนบั สนุนจากตระกลู ของเรามาหลายคร้ังแลว้ แตค่ าํ ตอบก็ยงั คงเดิมวา่ ไม่สนบั สนุนขา้ งไหนเพ่ือรักษาสมดุลของความรุนแรงในสงครามชิงบลั
ลงั ค์ มนั เป็นแบบน้นั จนกระท้งั ลกู สาวของตระกูลไดเ้ กิดมา
ราชสาํ นกั ส่งคาํ ขอหม้นั หมายมายงั ตระกลู มาร์แชล เพื่อขอการหม้นั หมายระหว่างรัชทายาทในเงามดื และลูกสาวของตระกลู มาร์แชล ท้งั น้ีท้งั น้นั ราช
สาํ นกั มีจุดประสงฆช์ ดั เจน เพ่ือรักษาดุลอาํ นาจไม่ให้เอนไปขา้ งไหนมากไปจนกลายเป็นสงครามกลางเมือง หากคิดซะว่าลูกสาวตระกลู มาร์แชลถกู
เจา้ ชายชารลผ์ ูเ้ ป็นเจา้ ชายลาํ ดบั หน่ึงขอหม้นั หมายไป ฝ่ังของชารลก์ ็จะไดร้ ับอาํ นาจและการสนบั สนุนจากตระกูลมาร์แชลในทนั ที กลบั กนั ถา้ เจา้ หญงิ
โซเฟี ยไดไ้ ป ก็ไมต่ า่ งกนั และเม่อื ถกู ทงิ้ ห่างจนเกินไป ฝ่ายที่ยอมโดนแยง่ ชิงไปจะไม่ยอมรับความพา่ ยแพง้ ่ายๆแน่นอน
สุดทา้ ยมนั กจ็ ะระเบิดเป็นสงครามกลางเมืองเขา้ ให้จริงๆในซกั วนั ถา้ มนั เกิดอะไรแบบน้นั ข้ึนหลงั สงครามจบประเทศของเราจะอ่อนแอ ความขดั แยง้
เกา่ ระหวา่ งดอยส์เบิร์กและบริเตนก็ยงั ไมส่ ้ินสุด หากเกิดสงครามกลางเมืองและหลงั จากน้นั ทาํ ใหป้ ระเทศออ่ นแอ ตอนน้นั ส้ินชาติแน่ๆ เพราะดอยส์
เบิร์กและบริเตนไมป่ ล่อยไวแ้ น่ๆ และถา้ เป็นแบบน้นั ถา้ เราเกิดปฏิเสธข้ึนละ่ ก็ ไม่ตายเพราะกิโยตินก็ตายเพราะลูกปื นแหงๆ
เมอื่ คดิ ไดแ้ บบน้นั วาเนสซ่ากอ็ ดถอนหายใจกบั ความน่าเศร้าของชีวิตท่ีสองไม่ได้ รถมา้ และกลุ่มทหารมา้ คุม้ กนั ขบวนรถกาํ ลงั มงุ่ หนา้ ตรงไปยงั เมือง
หลวง ปรีเซีย บรรยกาศบนรถมา้ กาํ ลงั ดาํ เนินไปอยา่ งปกติสุขทา่ นพอ่ กบั ทา่ นแม่ก็คยุ กนั ในเร่ืองนูน้ น้ีน้นั ตามเคย แตจ่ ะวา่ ไปชุดทีสวมในตอนน้ีคงจะ
เดินลาํ บากแน่ๆการรักษามารยาทก็คงจะยากตาม แตไ่ ม่เป็นไร ชาติกอ่ นเราทาํ มาแลว้ เร่ืองแคน่ ้ีสบายๆ
จะวา่ ไปช่ือเสียงของคู่หม้นั เรากด็ งั กระช่อนเลยนะ เจา้ ชายไร้ค่า ไดย้ ินคาํ น้ีทีไรแลว้ ตะหงิดๆทกุ รอบเลย
ราชวงค์ เลอ มาแลงค์ หากไลต่ ามลาํ ดบั ช้นั ญาติและประวตั ิศาตร์ของทวปี น้ีแลว้ อดีตของพวกเขาคอื ทหารนกั เวทของจกั รวรรดิแรมุสเม่อื พนั ปี กอ่ น
พวกเขาเป็นตระกลู นกั เวทท่ีมคี วามสามารถทางเวทมนตม์ าอยา่ งยาวนาน ว่ากนั ว่าทกุ รุ่นของราชวงคน์ ้นั ใชเ้ วทมนตไ์ ดท้ กุ คนและทกุ คนลว้ นใชไ้ ด้
กอ่ นวยั ท้งั น้นั เวน้ แต่คนๆหน่ึง โจเซฟ ลูอิส เลอ มาแลงค์
“ถงึ แลว้ ครับ ท่านดยคุ ”คนขบั รถมา้ พูดก่อนจะค่อยๆลดความเร็วลง แววตาไร้ชีวาของวาเนสซ่าทาํ ใหธ้ ีโอดอร์และมารีเอต็ คาดเดาความคดิ ของเด็ก
นอ้ ยไม่ไดแ้ เลยแมแ้ ต่นอ้ ย
“วาเนสซ่า ถงึ แลว้ ลกู ”มารีเอต็ กลา่ วกบั ลกู สาวของเธอ เด็กหญิงตอบกลบั ดว้ ยการพยกั หนา้ ตอนน้ีก็พ่ึง7ขวบ การจะมากลา่ วหาตีหนา้ ว่าไร้ค่าท้งั ๆที
ยงั ไม่วยั ที่จะไดร้ ับเวทมนตข์ องเขา มนั ก็เกินไปละ่ ม้งั ไม่รู้สิ วาเนสซ่าตวั นอ้ ยเดินลงจากรถมา้ โดยเกบ็ ซ่อนความรู้สึกหน่ึงที่แตกตา่ งจากทกุ คนเอาไว้
“อิกนิส!!-เปลวเพลงิ ”เสียงตะโกนของเดก็ ชายมาพร้อมเสียงเหวี่ยงไมก้ ายสิทธ์ิขนาดเลก็ ลงไป มอื เลก็ ๆสะบดั ไปขา้ งหนา้ อยา่ งมีความหวงั พร้อม
สายตาอนั แสนมงุ่ มนั่ แตก่ ไ็ มม่ อี ะไรปรากฏข้นึ ตรงหนา้ ไมก้ ายสิทธ์ิ เดก็ ชายมองอยา่ งตกใจและตื่นตะลงึ ตอนน้นั ที่เขาแอบเหลอื บมองเห็นสายตา
ผดิ หวงั จากครูฝึก เขาเอามอื ลบู หนา้ ตวั เองกอ่ นจะถอนหายใจ ช่างตอกย้าํ ความผิดหวงั ในใจของเดก็ ชาย
“วนั น้ีเจา้ ชายพอแคน่ ้ีก่อนเถอะครับ เด้ียวจะป่ วยเอา”ครูฝึกกลา่ วเช่นน้นั เพยี งแคว่ ่าเขาใชเ้ วทมนตไ์ ม่ได้ เพียงแคว่ ่าเขาไม่สามารถท่ีจะโบกสะบดั คฑา
คมหรือไมก้ ายสิทธ์ิไดด้ งั่ ใจ เขาก็ผดิ แลว้ หรอ เขายงั จาํ ไดถ้ ึงสีหนา้ ผดิ หวงั ของเหลา่ ญาติพน่ี อ้ ง นบั แตว่ นั น้นั คาํ วา่ เจา้ ชายไร้ค่าก็กลายเป็นช่ือของเขา
ไปแลว้
เจา้ ชายน้อยกม้ หนา้ ลงก่อนจะคอ่ ยๆเกบ็ สมุดสอนเวทมนตเ์ บ้ืองตน้ ข้นึ อยา่ งนอ้ ยอกนอ้ ยใจ ไมม่ ีคาํ ล่าํ ลาของครูฝึกสอนเขาทาํ เพียงเดินหนั หลงั กลบั ไป
อยา่ งไม่สนใจสีหน้าของเด็กตวั นอ้ ยๆคนหน่ึงแมแ้ ต่นอ้ ย โจเซฟ ลูอสิ เลอ มาแลงคล์ ม้ ตวั ลงกบั ฟ้ืน ในตาก็เต็มไปดว้ ยของเหลวที่ไหลออกมาอย่างไม่
อาจจะกล้นั ได้
ในสวนที่เต็มดว้ ยดอกไม้ กลิ่นหอมของเกสร สีสนั ของปลายดอกและเหล่าแมลงสวยงามในสวนแห่งน้ี มนั จะสวยงามมากหากไม่ติดว่าเจา้ ชายไร้ค่าอยู่
ทีน้ี ในราชวงั น้ีเต็มดว้ ยบตุ รสาวของขนุ นางนอ้ ยใหญท่ ีเดินเขา้ ออกเพอื่ พบปะ หรือมางานเล้ียงกนั ตามแบบสาวชนช้นั สูง
ร่างทว้ มที่นอนร้องไห้อยทู่ ่ีฟ้ื นหญา้ มนั ช่างเป็นภาท่ีดแู ลว้ บาดตาสาํ หรับเหล่าเด็กสาวช้นั สูงท่ีเดินผา่ นไปมา พวกเธอเหล่าน้นั จอ้ งตรงมายงั ร่างทว้ มท่ี
นอนอยทู่ ี่ฟ้ืน มองเพยี งครู่กอ่ นจะหวั เราะอยา่ งสนุกปาก วนั น้ีสวนไมน่ ่าเขา้ เลยบา้ งละ่ ดอกไมจ้ ะตายหรือเปลา่ นะบา้ งล่ะ อ่า
ลูอิสพยายามซ่อนน้าํ ตาตนเองดว้ ยการใชม้ อื สองขา้ งยนั ตวั เองข้ึน และค่อยๆพยายามที่จะเช็ดน้าํ ตาท่ีเจิงนองไปทวั่ ดวงตาสีฟ้าครามของเขา ผมสีน้าํ
ตาลของเขาเป้ื อนข้ีดินหน่อยๆ เพยี งใชม้ ือปัดที่สองทีก็พอสะอาดดูไดแ้ ลว้ เด็กชายพยายามหลบสายตาเหลา่ เด็กหญิงเด็กสาวช้นั สูงทีเดินไปมาพร้อม
เสียงหวั เราะ จนหยดุ ที่หลงั ตน้ ไมแ้ ห่งหน่ึง
ที่ๆเขาหยบิ สมดุ เวทข้ึนมาอ่านไดอ้ ยา่ งสบายใจ แมจ้ ะไมม่ ใี ครสังเกตุ ลูอิสชอบทาํ สิ่งหน่ึงมาก มนั คอื การอา่ นหนงั สือเวทแลว้ คิดตาม แมเ้ ขาจะถกู ห้าม
ไมใ่ หอ้ า่ นหนงั สือเวทช้นั สูงเพราะพวกคณะครูฝึกไม่คิดวา่ เขาจะอ่านมนั ได้ แต่แค่หนงั สือฟ้ืนฐานก็มากเพยี งพอแลว้ สาํ หรับเขา เขาไมต่ อ้ งการอะไรที่
มนั สูงเกินกวา่ เขามาก
เขามกั จะอา่ นหนงั สือสูตรเวทพร้อมจดลงสมดุ ดว้ ยความเพลิดเพลนิ จินตนาการไวซ้ กั วา่ จะใชม้ นั ทาํ ในสิ่งท่ีเหลือเช่ือ เวทไฟถา้ เรานาํ เวทไฟเคลอื บท่ี
ดาบและใชโ้ จมตีล่ะ เวทลมธรรมดาๆท่ีไม่ค่อยมใี ครใชถ้ า้ เรานาํ เวทน้ีมาเสริมทิศทางลมระหว่างจดุ ไฟในเวทไฟละ่ มนั จะรุนแรงข้ึนไหมนะ แค่คดิ กน็ ่า
ต่ืนเตน้ จนอยากจะหยบิ ไมก้ ายสิทธ์ิมาลองแลว้ ความคดิ และมอื ของลอู สิ สมานกนั เขาหยิบไมก้ ายสิทธ์ิโดยท่ีไม่แมแ้ ต่จะรู้ตวั และโบกสะบดั ไป
ขา้ งหนา้
แต่น้นั กเ็ ป็นแคจ่ ินตนาการ ความจริงอนั แสนหนกั หน่วงท่ีว่าเขาไม่สามารถใชเ้ วทมนตไ์ ดย้ งั คงตอกย้าํ แมแ้ ตต่ อนท่ีเขานง่ั อยหู่ ลงั ตน้ ไมก้ ็ยงั มีคนเห็น
และหวั เราะเล่นใส่อยา่ งเลอื ดเยน็ รอยยิ้มและเสียงหวั เราะ สาํ หรับลูอสิ แลว้ ส่ิงเหล่าน้นั ไมเ่ คยเป็นสิ่งท่ีเรียกว่าความสุขไดเ้ ลย มแี ตร่ อยยิม้ เหยียดหยาม
และเสียงหวั เราะในความน่าสงั เวชตอ่ หมูอว้ นอยา่ งเขา
“ทาํ ไมกนั ล่ะ”ลอู สิ พึมพมั กบั ตนเองเบาๆ เดก็ ชายกม้ ตวั ลงกอดเข่าตนเองอยา่ งเจบ็ ปวด ความจุกท่ีสะเทือนไปมาอยใู่ นอกเป็นคาํ พดู ของพ่ชี ายและ
พี่สาว แคเ่ วทมนตง์ ่ายๆแกยงั ใชไ้ มไ่ ดม้ สี ิทธ์ิอะไรมาเรียกตนเองว่าราชวงคห์ ะ ลอู ิสกล้นั น้าํ ตาไม่อยอู่ กี แลว้ เด็กชายตวั อว้ นน่ังร้องไหเ้ พยี งลาํ พงั ใน
สวนแสนสวยงามท่ีพร้อมสะกดสายตาทุกคน
ช่างเป็นสถานที่ที่เหมาะเสียจริงสําหรับการร้องไห้อยา่ งออ่ นแอเช่นน้ี
“สูตรเวทมนตพ์ วกน้ีน่าสนใจจงั นะคะ”เสียงหวานเอย่ ทกั ทาย ลอู ิสค่อยๆเงยหนา้ ข้นึ มองบุคลตรงหนา้ หรือจะเรียกวา่ ตุ๊กตาดีละ่ สวยงามเหลอื เกิน
เดก็ หญงิ ผมสีขาวยาวผูกโบวส์ ีเขยี วแก่ ดวงตาสีแดงไร้ชีวติ กาํ ลงั ดดู ความคดิ ทุกอยา่ งของเขาไป แมก้ ระท้งั เร่ืองที่จะตอบกลบั หรือคาํ ตอบกลบั งา่ ยๆ
ตามมารยาท
“ถา้ ไมถ่ ืออะไรขอนง่ั ขา้ งๆไดไ้ หมคะ”เด็กหญงิ กลา่ วกบั เขาอยา่ งสุภาพ ท้งั หมดน้นั ลูอิสสติหลุดลอยไปแลว้ แตเ่ สียงหญา้ ขยบั เลก็ นอ้ ยทาํ ใหล้ อู ิส
รู้สึกตวั และเริ่มเขนิ อายหน่อยๆเมือ่ เขาสบตากบั เดก็ หญิง
“ไฟกบั ลม น่าสนใจๆ”เดก็ หญงิ พดู เบาๆออกมา โดยไมร่ ู้ตวั ลูอสิ ไม่รู้ตวั จริงๆว่าตอนน้ีเขากาํ ลงั จอ้ งหนา้ เด็กหญงิ ไม่ปลอ่ ย เขากาํ ลงั รู้สึกบางอยา่ งอยู่
เป็นความรู้สึกทีเด็กนอ้ ยอย่างเขาไมอ่ าจจะเขา้ ใจ
“มองอะไรน่ะคะ”เธอกล่าวเช่นน้นั ลอู ิสผงะเลก็ นอ้ ยก่อนจะคอ่ ยๆยมิ้ ตอบ
“อ่ะ มะ ไม่ ม อะ”
“ไมม่ ีอะไรครับ ง้นั หรอ?”เด็กหญงิ ตอบกลบั พร้อมยมิ้ ให้เบาๆ ดวงตาไร้ชีวากาํ ลงั จอ้ งมองมาทางน้ี แมจ้ ะไร้ชีวาแต่ความรู้สึกของเธอกลบั ส่งมาผา่ น
น้าํ เสียงและถอ้ ยวาจา หวั ใจลอู สิ เตน้ ไม่เป็นจงั หวะ สีหนา้ เริ่มเปลี่ยนเลก็ นอ้ ย เสียงกลืนน้าํ ลายทาํ ให้เดก็ หญิงขา้ งตวั เขายมิ้ อยา่ งอบอุน่ ให้ เพราะไร้
อารมณใ์ นดวงตาทาํ ให้คนท่ีผา่ นการเยาะเยย้ มาเป็นร้อยอยา่ งเขาถงึ กบั มองไม่ออก ว่าเธอน้นั เยาะเยย้ เขาหรือว่ากาํ ลงั มองดว้ ยใจจริงอยู่
“ท่ีเขยี นน้นั ขอดเู พ่มิ หน่อยไดไ้ หมคะ”เดก็ หญิงรุ่นเดียวกบั เขาออกอาการสนอกสนใจอยา่ งชดั เจน เธอน่าจะใชเ้ วทมนตไ์ ดแ้ น่ๆ ยิง่ คิดก็ยิ่งเจบ็ ปวด
ใครๆกส็ ามารถสนุกไปกบั เวทมนตแ์ ละเรียนรู้หรือศกึ ษามนั ไดอ้ ยา่ งไร้ท่ีส้ินสุด แตเ่ ขาไม่
เดก็ ชายทาํ เพียงยิม้ เบาๆให้พร้อมย่ืนให้
“ผะ ผม คะ คงไม่คู่ควรกบั เวทมนตจ์ ริงๆ อะ เอาไปอ่านเถอะครับ ผมให”้ ดว้ ยความนอ้ ยใจในเรื่องที่ผ่านมาน้นั เดก็ ชายยนื่ ตาํ ราเวทมนตใ์ ห้อยา่ งไม่
ยากเยน็ แมจ้ ะเป็นของหายาก แตถ่ า้ มนั ตกอยใู่ นมอื คนท่ีใชม้ นั ได้ มนั กส็ มควรกวา่ จริงๆ
“นอ้ ยเหนือต่าํ ใจจงั นะ”เสียงเยน็ วาปของเด็กหญงิ กระชากเขากลบั ทนั ที คาํ พดู ท่ีเหมือนดาบปลายแหลมแทงทะลอุ กของเขา เขาหนั กลบั ไปมองหนา้
เด็กหญิงท่ีตอนน้ียนื อยตู่ รงหนา้ เขา
“ผะ ผม ไมเ่ ขา้ ใจ”
“หมายถึงนายน่ะ เพียงแคน่ ายใชเ้ วทมนตไ์ ม่ได้ นายกท็ อ้ ใจเหมอื นว่าน้ีเป็นสิ่งเดียวในชีวติ นายที่มีค่าเลยนะ”
“จะบอกว่าผมไร้ค่าง้นั หรอ”ลอู ิสไมเ่ ขา้ ใจ ว่าทาํ ไมเขาถงึ เริ่มหงุดหงิดแปลกๆจนเร่ิมต่อปากต่อคาํ กบั คนอน่ื ไดช้ ดั ข้ึน จากแตก่ อ่ นท่ีพดู ดว้ ยเสียงคบั
ปาก แต่ตอนน้ีกบั พดู ไดค้ ลอ่ งข้นึ แลว้
“ก็ไมเ่ ชิงหรอก ค่าของคนไมไ่ ดว้ ดั แคส่ ่ิงใดส่ิงหน่ึงหรอกนะ จริงไหม”เดก็ หญิงชูสมุดที่เขาจดเรื่องเผอ้ ฝันของเขาลงไป สมุดที่เขาวาดฝันว่าถา้ ซกั วนั
ใชเ้ วทมนตไ์ ดจ้ ะทาํ อะไร ในความฝันของเด็กนอ้ ยคนหน่ึงน้นั แหละ
“ของพวกน้ีใชว้ ่าจะไม่มที างทาํ ได้ นายทาํ ไดเ้ ย่ียมเลยล่ะ เห็นไหมละ่ นายศึกษาเวทมนตไ์ ด้ เขา้ ใจการทาํ งานของมนั ได้ ของแค่น้ีก็ยืนยนั ไดแ้ ลว้ ไม่ใช่
หรอ ว่านายน่ะ”
“มคี ่า”คาํ พูดของเด็กหญงิ ทาํ ให้เจา้ ชายนอ้ ยอ้ึงไปซกั พกั เขายืนหยดุ น่ิงตวั ส่นั เทา ไม่รู้ตวั เลยแตน่ อ้ ยวา่ น้าํ ตากาํ ลงั ไหลลงมา
“ไม่ รังเกียจฉนั หรอ เหมือพวกเธอทุกคนน่ะ”ลอู ิสพดู ออกมาท้งั น้าํ ตา เด็กหญิงหวั เราะเบาๆกอ่ นจะยมิ้ ให้ เป็นรอยยมิ้ ที่ลูอสิ จะจาํ ไปจนวนั สุดทา้ ย
ของชีวิตเขา
“ไม่หรอก”
ในท่ีสุดทา่ นพ่อกค็ ุยกบั ทา่ นดยคุ มาร์แชลเสร็จแลว้ ทา่ นพอ่ เป็นคนเดียวที่เราอยดู่ ว้ ยแลว้ สนุกเขาไมส่ อนแลว้ ทาํ หนา้ ผดิ หวงั เหมอื นคณะอาจารยค์ นอ่ืน
เรากาํ ลงั คาดหวงั จะอวดสิ่งที่เราคิดวนั น้ีให้กบั ทา่ นพ่อ ลอู สิ คดิ ในใจพร้อมรอยยิม้ อย่างมีความสุข เขาและเดก็ สาวถกู เรียกตวั พร้อมกนั ไปยงั ห้องทรง
งานส่วนพระองคด์ ว้ ยเหตุผลอะไรซกั อยา่ ง ตอนน้ีเขากบั เธอกค็ ยุ กนั มากข้ึนแลว้ เขารู้เพียงว่าเดก็ สาวช่ือวาเนสซ่า ก็เพยี งเทา่ น้นั แต่เท่าน้นั เขาก็พอใจ
แลว้
“แหม ดสู นิทกนั กว่าท่ีคาดนะ”ท่านดชั เชสมาร์แชลกล่าวพร้อมหวั เราะเบาๆ
“ดีแลว้ ละ่ ธีโอดอร์ เลา่ สิ”
“ครับฝ่ าบาท”ท่านดยคุ มาร์แชลสูดหายใจเขา้ กอ่ นจะเดินตรงมายงั เขาและวาเนสซ่า
“พวกเธอสองคนจะเร่ิมเป็นคู่หม้นั กนั ต้งั แตว่ นั น้ีเป็นตน้ ไปนะ ระหว่างลูก บตุ รีแห่งมาร์แชลและท่านลูอิส รัชทายาทลาํ ดบั ที่5แห่งราชวงคเ์ ลอ มา
แลงค”์
“คู่หม้นั หรอครับ”
“ใช่ครับองคช์ าย เมอื่ พระอง-”
“ลูกจะตอ้ งแต่งงานกบั เธอคนน้นั เมอ่ื โตไป”ชายร่างใหญ่ ผมสีน้าํ ตาลอ่อน ดวงตาสีครามคมกริบสวมชุดผา้ ไหมช้นั ยอด บนโต๊ะมีน้าํ ชาและเอกสาร
ชิ้นสองชิ้น ชายคนน้ีคือลูอิสที่15 พ่อของเขาเอง ท่านพอ่ พดู ดว้ ยสายตาจริงจงั เหมือนเป็นการขดั ทีทา่ เลน่ ๆของธีโอดอร์ทิง้ ไป
“หม้นั หมาย น้ีคอื การแต่งงานสินะคะ”วาเนสซ่ากลา่ วถามท่านพ่ออย่างไมห่ วาดกลวั ต่อเสียงเขม้ หนาของท่าน
“ประมาณน้นั แหละ”
“ง้นั สินะคะ”
ท่านพอ่ กบั ท่านดยคุ มาร์แชลปล่อยเราสองคนคยุ กนั ในหอ้ งกอ่ น ขณะท่ีพวกท่านบอกวา่ พวกทา่ นมีเร่ืองจะตอ้ งคยุ กนั แมจ้ ะอึดอดั เพราะเรื่องท่ีพ่ึงได้
ยินไป แต่เหมือนอกี ฝ่ ายจะไม่อย่างง้นั นะ
“สลดั ความคดิ ที่วา่ ไร้คา่ ออกไปไดห้ รือยงั ล่ะ”รอยยมิ้ หวานของวาเนสซ่าทาํ ให้หวั ใจของลอู ิสเตน้ ไม่เป็นจงั หวะตามเคย
“คะ ครับ ก็นิดหน่อย”
“ง้นั ฉนั ก็จะยงั ไม่ใหน้ ายเรียกว่าคูห่ ม้นั ”เดก็ หญิงพูดแบบน้นั ลอู สิ ทาํ หนา้ ตกใจเลก็ นอ้ ย วาเนสซ่าส่งยิม้ มาให้เบาๆก่อนจะค่อยบิดข้เี กียจ
“ทาํ ไมล่ะครับ”
“ฉนั จะใหน้ ายเรียกวา่ คูห่ ม้นั ได้ กต็ อ่ เม่ือ นายสลดั คาํ ว่าไร้ค่าออกจากสมองนายไดห้ มดน้นั แหละ ฝ่ าบาท”แมจ้ ะคยุ กนั มาต้งั นาน จนคาํ ราชาศพั ยแ์ ถบ
จะไมจ่ าํ เป็นแลว้ แต่เดก็ หญงิ กเ็ ลอื กจะเติมประโยคทิ้งทา้ ยพร้อมดว้ ยรอยยมิ้ หวานๆให้แลว้ แต่ว่าสมองของลอู สิ จะคิดเช่นใด อาจจะคดิ ไปก็ไดว้ า่
ขอใหน้ ายพยายาม ไมก่ ็อยา่ พยายามเลยฉนั ไมร่ ับรักนาย
แต่ลอู ิสเลือกประโยคแรก เขายิม้ เบาๆพร้อมพยกั หนา้ ทนั ที
“แน่นอน วา่ ฉ-ั -”วาเนสซ่าพูดเบาๆราวพึมพมั กบั ตนเอง ทิ้งความสงสัยกอ้ นใหญ่ให้ลอู ิสเอาไว้
“พวกเธอตรงน้นั น่ะ จะพดู อะไรก็พดู ”หลงั จากแยกกบั ลอู สิ วาเนสซ่าพยายามกลบความรู้สึกคบั คลา้ ยกบั เมื่อก่อนลงไปและหนั ไปมองยงั จุดท่ีสายตา
หลายคูก่ าํ ลงั จอ้ งหลงั เธออยู่
เด็กหญิงนบั สิบๆคนที่เคยรุมแกลง้ เจา้ ชายนอ้ ยเดินออกมา พวกเธอท้งั หมดน้ีน่าจะเป็นเพือนกบั เจา้ หญิงคนใดคนหน่ึงก็เลยเลน่ เขาไดซ้ ะขนาดน้ี หน่ึง
ในพวกเธอท่ีน่าจะยศใหญ่พอตวั ถามเธอข้ึน
“หนา้ ตาเธอก็ออกจะดูดีแทๆ้ ชุดทใี่ ส่กห็ รูหราสวยงาม ทาํ ไมตอ้ งลงไปยงุ่ กบั โคลนและหมูดว้ ยล่ะ”เอาอกี แลว้ สินะ อยากจะเลย่ี งการปะทะโดยไม่
จาํ เป็นแทๆ้
“ขออภยั ที่ตอ้ งพดู เช่นน้ี พวกท่านมกิ ินหมหู รือเน้ือหรือ ทาํ ไมตอ้ งเป็นเดือดเป็นร้อนขนาดน้ีดว้ ยละ่ ”
“ไมเ่ ขา้ ใจที่จะส่ือหรือไง เธอน่ะ”
“เขา้ ใจค่ะ ว่าจะสื่อถึงเด็กผูช้ ายคนน้นั น่ะหรอคะ พวกท่านแคไ่ มช่ อบใจเขา แต่ไมไ่ ดห้ มายความว่าฉนั จะลงไปคุยกบั เขาไม่ไดห้ นิคะ”
“จะบอกว่าเธอสนใจไอห้ มอู ว้ นน้นั น่ะหรอ สวยเสียของซะจริงนะ ฉนั มีเพ่ือนผชู้ ายดีๆกวา่ น้ีแนะนาํ ให้เอาไหม”พดู กนั ซะขนาดน้ี ในน้ีน่าจะตอ้ งมี
องคห์ ญิงซกั คนแลว้ ละ่ ไม่ง้นั ไม่ปากเปร้ียวตีนขนาดพูดอะไรแบบน้ีออกมาในราชวงั หรอก และถา้ เป็นแบบน้นั
“ขอประทานอภยั ค่ะ แต่ฉนั มองว่าทกุ คนมนั ดีหรือมคี ่าเทา่ กนั นะคะ”
“แต่น้นั มนั เจ้าชายไร้ค่านะ”น้นั ไงคาํ น้ีอกี แลว้ หรอ เม่อื ก่อนกเ็ คยมอี ยหู่ รอก คนที่เคยโดนตราหนา้ ว่าไร้ค่า เป็นคนไกล้ ตวั เสียดว้ ย ไม่เห็นจะเขา้ ใจ
เลย มนั จะมีส่ิงไหนไมม่ ีคา่ ไดย้ งั ไง ในเมือ่ ขนาดกอ้ นหินยงั ขายไดเ้ ลย
“ง้นั ก็ขอประทานโทษอีกรอบ เจ้าชายไร้ค่านแ้ี หละคู่หม้นั ของฉัน”ส้ินคาํ พูดน้นั ความเงียบงนั กป็ กคลมุ ไปทว่ั บริเวณ วาเนสซ่าพยายามเมนิ ทุกอยา่ ง
และเดินตรงไปยงั จุดนดั หมายที่ท่านพ่อและท่านแมร่ อเอาไว้ ขาเลก็ ๆเดินไปตามทาง เพยี งครู่เดียวก็เดินหนีหายจากสายตาของกลมุ่ เด็กสาวนับสิบไป
เสียแลว้
วาเนสซ่าปฏิเสธตนเองไมไ่ หวจริงๆ ลอู ิส เขาคนน้นั คือตวั ฉิบหายของแทแ้ น่ ถา้ เกิดวา่ สงครามชิงบลั ลงั คน์ ้นั จบลงในกรณีแยท่ ่ีสุดคือไม่มีใครแพห้ รือ
ชนะ เขาจะเป็นตวั เลอื กในการครองราช์ ใช่ว่าเขาไม่มีความสามารถ เขามีมากเลยละ่ แต่เขาแคค่ าดความเดจ็ ขาด เหมอื นพระเจา้ หลุยส์ท่ี16น้นั แหละ
ถา้ แบบน้นั แผนสาํ รองในการบริหารสู้กน็ ่าสนใจไม่ใช่นอ้ ยๆเลย ถา้ แผนหนีมนั ไมส่ าํ เร็จจริงๆละ่ ก็นะ
“แน่นอนวา่ ฉนั เองก็เหมอื นกนั ง้นั หรอ”วาเนสซ่าอดคดิ กบั คาํ พูดแสนแผว่ เบาท่ีไมร่ ู้จะส่งถึงเขาหรือเปลา่ ในเวลาน้นั
ในตอนท่ีพดู หรือตอนท่ีอยกู่ บั ลูอสิ ช่างคลา้ ยเหลือเกิน วาเนสซ่าค่อยๆโนม้ ตวั เอนเบาะรถมา้ หลงั จากจอ้ งภาพท่ีลอู ิสโบกมือลาใหเ้ ธอจากหนา้ ราชวงั
มนั คลา้ ยกบั เขาคนน้นั เหลอื เกิน
ภาพใบหนา้ ของเด็กหนุ่มที่อยดู่ ว้ ยกนั ต้งั แต่ประถมยนั มหาลยั คนน้นั รักแรกทปี่ ฏิเสธไปอยา่ งไม่เตม็ ใจไมส่ ิ เลือกไมไ่ ดด้ ว้ ยซ้าํ พอมารู้ว่าต้งั แตว่ นั ที่
บอกลากนั จนถึงวนั สุดทา้ ยของชีวติ เขาไม่เคยแตง่ งานหรือคบกบั ใครเลย ใจมนั ก็เจบ็ ไปหมด ไอค้ วามรู้สึกดอ้ ยค่าตนเองของลอู สิ คนน้นั กบั สีหนา้
แบบเดียวกนั ความรู้สึกดอ้ ยคา่ ตนเองแบบเดียวกบั เขาคนน้นั มนั ช่างเหมือนกนั หรือเกิน
เหมอื นจนแยกไมอ่ อก เพราะแบบน้นั กห็ ลดุ ปากโกรษเขา้ ใหจ้ ริงๆไปซะได้ ท้งั ตอนที่ตวาดใส่เดก็ ผหู้ ญงิ พวกน้นั หรือตอนท่ีคยุ กบั เขา อารมณ์และ
ความรู้สึกที่ปล่อยออกไป เป็นของจริงจนน่าตกใจเลยล่ะ เฮอ้ ท้งั ท่ีควรจะสวมหนา้ กากเพอ่ื เขา้ สังคมแทๆ้ ไมเ่ ป็นผใู้ หญเ่ ลยนะ เรา
“กาํ ลงั หวั เราะหรอครับ ฮะๆ”เดก็ ชายตวั อว้ นกล่าวท้งั ที่ตนเองลม้ ตึงอยกู่ บั ฟ้ื น เสียงขาํ แหง้ ๆกบั สภาพที่ดไู ม่ค่อยไดข้ องเขาทาํ ใหอ้ ดสังเวชไมไ่ ด้
“น้ี ถา้ ไมช่ ่วยไวใ้ นวนั น้นั กไ็ ม่รู้จะมวี นั น้ีไดห้ รือเปล่านะ นึกถงึ แต่กอ่ นเลยแหะ ขอบคณุ ที่สอนละ่ กนั ว่าฉนั ไมไ่ ดไ้ ร้ค่า”ร่างของเด็กหนุ่มหวั เราะเบาๆ
พร้อมยมิ้ ให้อยา่ งมคี วามสุข ยินดีดว้ ยล่ะกนั ไดม้ หาลยั ช้นั นาํ เลยหนิ
“ไม่เป็นไรหรอก ฉนั เขา้ ใจเธอ”ชายหนุ่มร่างทว้ ม พูดอยา่ งกลนื ไม่เขา้ คายไม่ออก เขาสวมชุดสูทดดู ีมีระดบั ดอกไม้ในมอื ถกู ลดลงพร้อมใบหนา้ เศร้า
สร้อย สีหนา้ ของเขาน้นั ทาํ เอารู้สึกกระอกั กระอ่วนหายใจไม่ทว่ั ทอ้ งและเจ็บ เจบ็ แทนเขาสาํ หรับการถกู ปฏิเสธคร้ังน้ี
คร้ังน้ีแววตาของเขาช่างต่างจากแตก่ ่อนเหลอื เกิน ดวงตาท่ีมกั จะดเู ป็นคนร่าเริงตลอดเวลา ไม่ว่าจะเจอเร่ืองอะไรมาเขากจ็ ะยิม้ ตอ่ ไป และสู้ต่อ กาํ ลงั ใจ
อนั มหาศาลน้นั อดชื่นชมไม่ไดใ้ นฐานะของมนุษยด์ ว้ ยกนั เพยี งแตด่ วงตาคนู่ ้นั กไ็ ม่มอี ีกแลว้
“ต้งั ชื่อลูกวา่ อะไรละ่ ”ในตอนน้นั เขาถามแบบน้นั ลาํ บากใจเหลอื เกินในการตอบ ทาํ ไมล่ะ ทาํ ไมยงั อุสาหม์ าหากนั แบบน้ีอีกละ่ มนั เจบ็ ไมใ่ ช่หรอ นาย
บอกวา่ นายเขา้ ใจหนิ ถา้ เขา้ ใจกอ็ อกไปเถอะนะ
ประสบความสาํ เร็จแลว้ สินะ ดวงตาของเขาในจอภาพหากใครซกั คนท่ีไม่รู้จกั กนั มองคร้ังแรกกค็ งมองว่าเป็นสายตาสดใสของนกั ธุรกิจไฟแรงท่ี
ประสบความสาํ เร็จมหาศาล แตเ่ พยี งแต่ว่าหากมองกนั อีกหน่อย หากรู้จกั กนั อกี หน่อย ดวงตาแสนสดใสน้นั ก็เป็นแคข่ องปลอม ฉาบใบหนา้ ดว้ ย
ความสุขขณะท่ีตนเองจริงๆจมลงสู่ความทกุ ข์ ไม่เขา้ ใจเลย เขาตดั ใจไมล่ งง้นั หรอ
“อา่ เห็นวนั กอ่ นๆเลยล่ะ ตอนเขา้ คา่ ยตอนม.ตน้ อยากจะตบหนา้ ตวั เองที่ไมก่ ลา้ จริงๆ”ร่างของชายชราท่ีกาํ ลงั นอนแห้งเหือดอยบู่ นเตียง สภาพของเขา
น้นั ช่างอิดโรยเหมอื นดอกไมท้ ่ีกาํ ลงั จะแหง้ เห่ียว เขาไม่มลี ูก หรือครอบครัว ไมม่ ีแตภ่ รรยาหรือคนรัก ไม่มีกระท้งั คนมาเยย่ี มเขา และคนแรกท่ีมา..
“จะว่าไปกม็ ีโอกาศอยหู่ ลายคร้ังเลยน้ีหน่า ตอน ม.ปลายเรากเ็ คยนอนดว้ ยกนั หนิ ทาํ ไมไมก่ ลา้ ขอตรงๆนะ เธอว่ามนั ตลกไหม”คาํ พดู พรั่งพรู่ออกมา
ความทรงจาํ อนั แสนหวานชื่นน้นั บานสะพรั่งเหมอื นทุ่งดอกลาเวนเดอร์ท่ีงามงดดว้ ยสีม่วงสวย กลิ่นหอมหวานของความทรงจาํ เก่าๆ
“กลิ่นดอกลาเวนเดอร์มนั หอมจริงๆเลยนะ”ประโยคสุดทา้ ย ส่ิงสุดทา้ ยในชีวิตที่ตอ้ งการจะพดู ก็มแี ค่น้ีง้นั หรอ ไม่ตลกเลยนะ
เถา้ อฐั ิของเขาคนน้นั ล่องลอยไปตามสายลมตามคาํ สั่งเสีย ดอกแคนเตอร์บรีและลิลลสี่ องช่อถกู วางลงหนา้ หลมุ ศพท่ีไร้อฐั ิ เขาแคต่ อ้ งการเอาหินไปวาง
ไวก้ พ็ อสินะ
*ภาษาดอกไมเ้ ลก็ นอ้ ย
ลาเวนเดอร์-ฉนั รอคอยอยา่ งมคี วามหวงั
แคนเตอร์บรี-ฉนั รับรู้แลว้
ลลิ ล-่ี ฉกั รักคณุ จากกน้ บ้ึงของหวั ใจ
“อีกแลว้ หรอ”วาเนสซ่าคอ่ ยๆพยงุ ตวั เองข้นึ ลาํ ตวั เอนตรงข้นึ ขณะที่ขาสองขา้ งยงั คงนอนนิ่งกบั เตียง ลาํ แขนบางท้งั สองขา้ งสั่นเบาๆอย่างไม่เคย
เป็นมากอ่ น การฝันเห็นความทรงจาํ เก่าๆไมค่ ่อยไดพ้ บบ่อยๆในชาติกอ่ น แต่นบั ต้งั แต่วนั ท่ีลืมตามาในโลกน้ี ฝันแบบน้ีมาเป็นช่วงๆในทุกคร้ังท่ีเลข
อายเุ พิ่มข้นึ เลยนะ น้ีกเ็ ป็นรอบของ7ขวบหรือไงกนั
จะว่าไปแลว้ ความรู้สึกประหลาดน้ียงั อยจู่ ริงดว้ ย พลงั เวทที่ไหลเวยี นไปรอบตวั พลงั เวท หากรถใชน้ ้าํ มนั ในการขบั เคลอ่ื นเวทมนตก์ ็ใชพ้ ลงั เวทเป็น
ตวั ขบั เคลอ่ื น ในตวั ของคนเราจะมพี ลงั เวทนอ้ ยหรือมากไมเ่ ทา่ กนั ข้นึ อยกู่ บั ตน้ กาํ เนิดเช้ือชาติหรือการฝึกฝน เดก็ อายนุ อ้ ยๆจะสมั ผสั ไดถ้ งึ พลงั เวทดี
ท่ีสุด ยง่ิ ช่วงอายทุ ่ีเขา้ ไกล้ วยั ที่จะไดร้ ับยง่ิ จะมากข้ึนไปอกี
พลงั เวทคลา้ ยกบั ฟีโรโมน เราจะสามารถสัมผสั ถงึ พลงั เวทของกนั และกนั ได้ แต่เหตุผลแบบน้นั จะตอบคาํ ถามที่วา่ ความรู้สึกร้อนอบอา้ วที่อกกบั ที่
หว่างขาน้ีมนั อะไรยงั ไม่ได้ ถา้ ไม่นบั เรื่องที่แมแ้ ต่ตอนนอนก็ยงั ฝึกการกระจายเวทก็ยงั หาเหตุผลไมเ่ จออยดู่ ี
การกระจายพลงั เวทไปรอบตวั น้นั จึงเป็นหลกั การการฝึกฝนท่ีท่านแม่แนะนาํ สาํ หรับการฝึกเวทมนต์ การทาํ แบบน้นั จะเป็นเหมือนการบงั คบั ให้
ร่างกายของเราเพิ่มพลงั เวทข้นึ มาเสริมเพ่มิ อนั ส่งผลใหป้ ริมาณเวทหรือความเร็วในการฟ้ืนฟูพลงั เวทในตวั เพมิ่ ข้ึน ใช่ไหมล่ะไมเ่ ห็นเก่ียวอะไรกบั ท่ี
เกิดข้นึ ตอนน้ีเลย
ความรู้สึกร้อนรุ่มเหมอื นราวกบั ว่ิงรอบเมอื งมาซกั สองสามรอบโดยไมพ่ กั สัมผสั เหนียวแฉะของเหงื่อที่ไหลไปตามผา้ ไหมบางๆของชุดนอน ที่มนั น่า
ประหลาดคืออากาศตอนน้ีไมไ่ ดร้ ้อนซะหน่อย ปลอ่ งไฟก็ไม่ไดจ้ ุดและดา้ นนอกน้นั กย็ งั หิมะตกอยเู่ ลย
หรือบางท่ีไอต้ น้ เหตขุ องความรู้สึกร้อนอบอา้ วน้ีมนั มาจากในตวั เรากนั แน่ เดก็ หญิงคิดดว้ ยสติฉบั ไว ดวงตาสีแดงกรอกลงมองไปทวั่ ร่างกาย แขนท้งั
สองขา้ งจบั กนั หนา้ อกกไ็ ม่ใช่ ขา หรือลาํ ตวั กไ็ ม่ใช่ เหลอื เพยี งแต่ตรงเดียว
ขณะท่ีกาํ ลงั จะลกุ ข้นึ จากเตียง วาเนสซ่าตอ้ งหยดุ การเคลือ่ นไหวและลม้ ตึงลงทนั ที เสียงดงั สนนั่ ท่ีฟ้ืนน้นั น่าจะปลุกใครซกั คนไดแ้ ลว้ เพียงแตว่ า่
สาเหตุของการลม้ ตึงน้นั ผิดคาดพอควร แท่งอะไรซกั อยา่ งท่ีอยรู่ ะหว่างขา ความสงสัยมนั เต็มอก ความตกใจกเ็ ต็มหลอดเหมือนกนั ดวงตาเบิกโฟลง
สมองสั่งการดว้ ยความสงสัยทนั ที เมอ่ื วาเนสซ่าตวั นอ้ ยเปิ ดกางเกงนอนของตนออกมา เสียงกร๊ีดสนนั่ กด็ งั ออกจากห้องของเธอในทนั ที
“ทเิ รซีอสั ”ท่านแมก่ ลา่ วอย่างใจเยน็ ขณะท่ีจอ้ งมองแท่งเน้ือที่โผล่ ข้นึ แทนที่ระหว่างขา ท่านพ่อยิม้ เบาๆเมื่อเห็นสีหนา้ ไปไม่เป็นของวาเนสซ่าตวั น้อย
สิ่งเหนืออยเู่ หนือความเขา้ ใจในระดบั ที่ถึงตอ้ งกรีดร้องออกมา สาํ หรับวาเนสซ่าแลว้ น้ีเป็นเร่ืองแรกเลยท่ีทาํ ใหเ้ ธอตกท่ีนง่ั ลาํ บากแบบน้ี เพราะเธอไม่
แมแ้ ตจ่ ะรู้ดว้ ยซ้าํ ว่ามนั ปรากฏมาไดย้ งั ไง ไม่มที างที่มนั จะโตตามธรรมชาติไดอ้ ยแู่ ลว้ แถมอกี อยา่ งไมม่ ีอณั ฑะ ยง่ิ ตอกย้าํ ความหวาดกลวั ในใจข้ึนไป
ไดอ้ ีก แมจ้ ะใจเยน็ ลงมาบา้ งจากคาํ ที่ท่านแมพ่ ูดออกมา ทเิ รซีอสั ตามตาํ นานกรีกโบราณเขาคือชายผถู้ กู สาบใหก้ ลายเป็นอกี เพศหน่ึงสลบั ไปมา หาก
ใชต้ ระกะน้นั คดิ กพ็ อจะใจเยน็ ลงมาบา้ ง
แต่น้ีมนั อีกโลกหน่ึงนะทาํ ไมถงึ มชี ื่อจากตาํ นานท่ีเฉพาะเจาะจงแบบน้ีได้ วาเนสซ่าตวั นอ้ ยเสียงสน่ั เครือถามมารีเอต็ และธีโอดอร์ผเู้ ป็นพอ่ และแม่
ทนั ที
“มนั คืออะไรหรอคะ”
“พูดส้ันๆง่ายแลว้ นะจะ้ ลกู จะสามารถสลบั เพศท้งั สองเพศของลกู ไดต้ ามใจนึกหากลกู เรียนรู้วิธีที่จะทาํ มนั ในตอนน้ีแมจ่ ะสอนก่อนนะ”พดู จบมารี
เอต็ กย็ กไมก้ ายสิทธ์ิของเธอข้ึนมา เธอลกุ ข้ึนพร้อมค่อยๆสะบดั เหนือหวั ของวาเนสซ่าตวั นอ้ ยที่กาํ ลงั เบิกตาอยา่ งไม่เขา้ ใจ
“ทเี ลโมฟี เดยี -ปลดพนั ทธะ ปลดพนั รัด”คาถาท่ีถกู ร่ายออกมาน้นั แผร่ พลงั เวทข้นั สูงกว่าที่คาดไวอ้ อกมา ท่านแม่ร่ายเวทอยา่ งชาํ นาญการก่อนจะคอ่ ยๆ
เกบ็ ไมก้ ายสิทธ์ิลงไป เพยี งพริบตาน้นั ท่ีท่านแม่หวั เราะเบาๆ วาเนสซ่าตวั นอ้ ยก็ตะโกนลนั่ ทนั ที
มนั หายไปอยา่ งไร้ร่องรอยกลบั กลายสภาพเป็นสิ่งที่มนั ควรจะเป็นดงั่ เดิม เดก็ หญิงมองอย่างประหลาดใจ เธอมองสลบั ระหว่างหว่างขาและแมข่ อง
ตนเอง เวทมนตอ์ นั น่าท้ึงเม่ือตะก้ีรวมถึงพลงั เวทท่ีปล่อยออกมารอบๆตวั เธอ ทุกอยา่ งมนั ทาํ ให้เธอแน่ใจวา่ แม่ของตนเองน้นั ไมใ่ ช่นกั เวทธรรมดาๆ
“คนื น้ีกห็ ลบั ฝันดีนะจะ้ ”ท่านแม่ส่งเราเขา้ นอนเป็นรอบที่สอง นิทานรอบที่สองจากท่านพ่อและเพลงกล่อมเด็กจากท่านแม่ ทุกอยา่ งลว้ นลงตวั ใหว้ นั น้ี
เป็นวนั ท่ีดี ตามดว้ ยรอยจบู จากท่านแม่ที่หนา้ ฝาก วาเนสซ่าตวั นอ้ ยเริ่มผลอยหลบั ไปโดยท่ีไมแ่ มแ้ ตจ่ ะรู้ว่าดา้ นนอกน้นั กาํ ลงั เกิดอะไรข้นึ
“ทิเรซีอสั ง้นั หรอ”ธีโอดอร์กล่าวอยา่ งเคร่งเครียด เป็นที่รู้ดีในวงการวชิ าการเวทมนต์ มนั ไม่ใช่คาํ สาบ แต่เป็นพรจากพระเจา้ ในทางชีวภาพของ
ร่างกายมนุษยน์ ้นั ร่างกายของเพศหญิงและชายจะต่างกนั มากพอควรในการไหลเวยี นพลงั เวท เพศชายจะมีความสามารถในการไหลเวยี นพลงั เวทไป
เสริมส่วนต่างๆท่ีชา้ แตท่ รงพลงั กวา่ เม่ือใช้ กลบั กนั เพศหญิงจะสามารถไหลเวยี นพลงั เวทไดเ้ ร็วและทรงพลงั มากกว่า แต่ในการใชเ้ วทน้นั จะใชไ้ ดท้ รง
อาณุภาพนอ้ ยกว่าเพศชาย ขอ้ ดีและขอ้ เสียของท้งั สองเพศน้นั ทาํ ให้สังคมไมส่ ามารถปฏิเสธไดว้ า่ ชายหรือหญิงไมส่ าํ คญั กลบั กนั กลายเป็นว่าท้งั สอง
เพศน้นั เทียมกนั อยา่ งไร้ขอปฏิเสธ
แต่ทีเรซีอสั น้นั เป็นกรณีพเิ ศษ กลมุ่ คนทีเกิดมาพร้อมเพศท้งั สองที่สามารถสลบั ไปมาไดอ้ ยา่ งอิสระไม่ใช่ของหลอกหนา้ เหมอื นเวทแปลงเพศ แต่เป็น
สิ่งท่ีติดตวั มาแต่เกิด สิ่งน้ีเปรียบไดเ้ หมือนกบั การมอบร่างกายที่เป็นดงั่ ของขวญั จากพระเจา้ ขอ้ ดีขอ้ เสียของท้งั สองเพศสามารถถกู ปิ ดและเสริมใหก้ นั
ไดอ้ ย่างอสิ ระในคนๆเดียว
“อืม ไดย้ ินว่าจาํ นวนประชากรพวกน้นั ทวปี เรามไี ม่ถึงร้อยคนดว้ ยซ้าํ ”มารีเอ็ตกลา่ วอยา่ งกงั วลใจ โดยตน้ เหตขุ องความกงั วลใจท้งั หมดน้นั หาไดใ้ ช่
จากตวั ลูกสาวไม่ แตเ่ ป็นครอบครัวจากฝ่ังของเธอตา่ งหาก
“ปิ ดเรื่องน้ีกบั พระจกั รพรรดินีไดใ้ ช่ไหม”มารีเอต็ เคาส์ ฟรีเดน เวอร์ดิก โกเธนเบิร์ก ชื่อเดิมของเธอหน่ึงในสายเลือดราชวงคจ์ ากจกั รวรรดิดอยส์
เบิร์ก การแต่งงานของเธอน้นั เป็นสิ่งนอกเหนือการแตง่ งานทางการเมอื ง สร้างปัญหาใหญห่ ลวงกบั ความสัมพนั ทธ์ของท้งั สองประเทศ เนื่องจากดยคุ
มาร์แชลมลี ูกสาวท่ีหม้นั กบั เจา้ ชายแห่งลา เลอบลอ็ ง และหากเธอไดเ้ ป็นราชินี นรกแตกของแท้ ในตอนแรกท่ีท้งั สองคดิ วา่ มนั ไม่น่าจะเป็นอะไร
เพราะจกั รวรรดิดอยส์เบิร์กน้นั มธี รรมเนียมในเร่ืองของการสืบราชสมบตั ิ ซ่ึงเป็นเร่ืองเก่ียวกบั เวทมนตแ์ ละความสามารถของผใู้ ชเ้ วท หากเด็กหญงิ ท่ี
เกิดมาน้นั เป็นแคน่ กั เวททว่ั ๆไป แคน่ ้นั ก็ไม่มอี ะไรมากให้กงั วลแลว้ เพราะเธอจะไม่ผา่ นบททดสอบโหดหินท่ีแมแ้ ต่มารีเอต็ ผูเ้ ป็นแมย่ งั ผา่ นไม่ได้
เพียงแตว่ ่าตอนน้ีมนั ไม่ใช่แลว้ เดก็ หญงิ ที่เกิดมาน้นั เป็นอจั ฉริยะเหนือความคาดหมายของท้งั สองคน ท้งั คู่จาํ ไม่ไดว้ า่ เคยสอนภาษาใหเ้ ด็กหญิงแต่
ต้งั แตท่ ี่เธอเร่ิมพดู เธอกส็ ามารถพูดภาษาไดอ้ ยา่ งคลอ่ งแคลว่ แลว้ เดก็ หญงิ ท่ีเกิดมาน้นั มพี รสวรรคแ์ ละร่างกายที่เอ้อื อาํ นวยต่อพรสวรรคน์ ้นั ขอแค่ฝึก
ต่อไมเ่ กิน10 20ปี เธอกน็ ่าจะเป็นนกั เวทที่เกง่ ท่ีสุดในทวปี ไดอ้ ยา่ งไมย่ ากแลว้
“ไดอ้ ยหู่ รอก แคว่ า่ คณุ ยา่ ไมน่ ่าจะอยเู่ ฉยๆหรอกนะ”มารีเอต็ เงียบเพียงครู่กอ่ นจะกระชากไมก้ ายสิทธ์ิจากเอวและช้ีไปหลงั ประตูทางเดินในชว่ั พริบตา
กอ่ นที่เพียงอึดใจ
“ฮุตส์-สงดั นิ่ง”คาถาที่ถูกร่ายออกไป เปล่งแสงสีขาวสว่างวาปหลงั ประตทู นั ที ธีโอดอร์ควา้ คฑาคมขา้ งตวั กอ่ นจะช้ีไปทิศเดียวกนั
“ซีลอสชุส-เงียบสงดั ”คาถาเก็บเสียงถูกร่ายที่ปลายดาบ นิ้วของธีโอดอร์กดที่ไกของคฑาคมปลายปื น ปื นที่ติดบนปลายดาบถูกยงิ ออกไป แต่เสียงกบั
สงดั เงียบราวกบั กระสุนปื นท่ียิงออกไปน้นั เป็นเพียงกอ้ นอากาศท่ีถกู ยิงออกไปเท่าน้นั
เน้ือไมห้ นาของประตถู กู ทะลวงพร้อมแสงสีเขยี วแกท่ ่ีสว่างวาปข้ึนจากหลงั ประตู มาพร้อมกบั ละอองเวทท่ีลอยตามอากาศ
“มารีเอต็ ตามไป เด้ียวผมไปรอดกั มนั ขา้ งนอก”มารีเอต็ รับคาํ พร้อมโบกคฑาไปขา้ งหนา้ ตวั เธอวงิ่ เร็วข้นึ อย่างประหลาดราวกบั เป็นมา้ ท่ีว่ิงไปตามสาย
ลม ฝีเทา้ ของเธอเร็วเสียกวา่ รถมา้ ท่ีวิ่งดว้ ยความเร็วเต็มที่เสียอกี ขณะเดียวกนั ธีโอดอร์เปิ ดหนา้ ต่างและกระโจนออกไปทนั ที
ก่อนท่ีเทา้ ของเขาจะตกฟ้ื นจากคฤหาสนช์ ้นั สามคฑาคมก็เรืองแสง พร้อมคาถาพงุ่ ตวั ที่ร่ายโดยไมแ่ ปลง่ คาํ ร่าย ทีเอ็ต ร่างของเขาพุ่งตรงไปขา้ งหนา้
ราวกบั ลูกปื นท่ีถูกยิงออกจากลาํ กลอ้ ง ธีโอดอร์งา้ งคฑามคมสุดแขน เตรียมท่าจะแทง และธีโอดอร์กต็ อ้ งประหลาดใจอยา่ งเหนือความคาดหมาย ไม่มี
แมแ้ ตเ่ งาเหลือ
มารีเอต็ กเ็ ช่นกนั คาถาคน้ หาถกู ร่ายไปแลว้ ตรวจจบั ทุกชีวิตที่กาํ ลงั อยใู่ นคฤหาสน์ ทกุ อยา่ งกป็ กติ มพี ่อบา้ นแม่บา้ นหลบั กนั ปกติ พวกแมลงกว็ ง่ิ ตาม
ฟ้ื นบา้ นกนั ปกติ แมแ้ ตอ่ นูพลงั เวทก็ยงั ปกติสุขในแบบของมนั ความสบั สนเกิดข้ึนทนั ทีในความคิดของสองสามภี รรยามาร์แชล พวกเขาแคก่ าํ ลงั คิดว่า
คนที่แอบฟังน้นั จะไม่ใช่คนจากท่ีๆพวกเขาคิด
มารีเอต็ พยายามใชช้ ีวติ ในแต่ล่ะวนั ใหม้ คี วามสุขที่สุดเท่าท่ีเธอทาํ ได้ เธอมคี รอบครัวกบั คนรักของเธอดงั่ ท่ีคาดหวงั ไว้ เธอมีลูกสาวตวั เลก็ น่ารัก เธอมี
ชีวิตอยโู่ ดยไม่จาํ เป็นตอ้ งเขา้ ไปยุ่งในสนามรบอีกแลว้ เพยี งแตว่ ่าหลายคร้ังหลายคราว มารีเอต็ ก็มกั จะมองหนา้ ผเู้ ป็นลูก ซอ้ นทบั กบั ใครซกั คน
“แมค่ ะ แบบน้ีใช่ไดไ้ หมคะ”คาํ พดู แบบเดียวกนั เพียงแต่ตดั คาํ นาํ หนา้ ออกไป เวทสายน้าํ ใชไ้ ดอ้ ย่างสมบูรณแ์ บบ ท้งั การร่ายเวท การปล่อยพลงั เวท
รอบตวั หรือประสิทธิภาพในการหมุนเวียนเวทในร่างกาย ทกุ อยา่ งน้นั ทาํ ไดอ้ ยา่ งสมบูรณ์แบบ
เธอลบู หวั ผเู้ ป็นลกู อยา่ งมีความสุข
“เก่งมากจะ้ เอาละ่ เราจะมาตอ่ กนั อกี เร่ืองนะ ในเรื่องของการควบแน่นเวท”มารีเอต็ จอ้ งดวงตาของผเู้ ป็นลูกสาวอย่างเอน็ ดูมือก็ลบู หวั พร้อมใหค้ วาม
รักไปดว้ ย แววตาของเธอเตม็ เป่ี ยมดว้ ยความสุข เธอช้ีไมก้ ายสิทธ์ิตรงไปขา้ งหนา้ ก่อนจะปล่อยเวทน้าํ ในแบบเดียวกบั ลกู สาวของเธอออกมา เพียงแต่
ควบมนั ใหแ้ น่นข้นึ จนมนั กลายเป็นเหมือนลกู บอลขนาดใหญท่ ่ีลอยไปบนอากาศ
“ควบแน่นเวท”แววตาสงสบั แบบน้นั ภาพในหวั ของเธอกาํ ลงั มองลูกสาวตนเองซอ้ นทบั กบั ใครซกั คนอกี แลว้ ใครซกั คนท่ีเคยทาํ หนา้ ตาสงสยั แบบน้ี
ใส่เธอ ดวงตาสีแดงเขม้ ดง่ั เลือดแบบเดียวกนั ผมสีขาวแบบเดียวกนั และริมฝีปากแบบเดียวกนั
“มารีเอต็ น้ีมนั ทาํ ยงั ไงน่ะ”เสียงโหวกเหวกโวยวายดงั มาพร้อมกบั เวทน้าํ ท่ีแตกกระจายโดนชุดสเวสเตอร์ผา้ ไหมสีเทาของเธอ เดก็ สาวผมสีขาว
ใบหนา้ สละสลวย ดวงตาสีแดงเขม้ กล่าวแบบน้นั ดว้ ยรอยยมิ้ กอ่ นท่ีเธอจะไดส้ ลดั ภาพความหลงั ทิ้งไป คาํ พดู น้นั ก็ซอ้ นทบั กบั ลูกสาวของเธอเขา้ ให้
เสียแลว้
“แม่ค่า เวทน้าํ แตกกระจายเลยง่ะ แลว้ มนั ทาํ ยงั ไงหรอคะ”ท้งั เธอและวาเนสซ่าตวั เปี ยกชุ่มดว้ ยเวทควบแน่นน้าํ ที่เธอใชส้ าธิตแลว้ หลดุ จากการควบคมุ
ของเธอไปเมื่อก้ี
“โอ๊ะ ขอโทษทีจะ้ แมข่ อโทษนะ ซีแชร์-แหง้ ”เมื่อร่ายเวทท่ีทาํ ใหน้ ้าํ ที่ติดอยตู่ ามตวั แห้งออกไป มือเรียวลบู หวั ของเด็กหญิงตวั นอ้ ยที่เธอเรียกวา่ ลูก
อยา่ งเอน็ ดแู ละมีความสุข
“เพราะลกู ยงั ควบคุมมนั ไม่ดีพอไงล่ะ ลองเปลี่ยนคาํ ร่ายใหช้ ดั กว่าน้ีดนู ะ”ใช่แลว้ ไมม่ อี ะไรปฏิเสธความจริงตรงหนา้ ได้ เบ้ืองหนา้ คือวาเนสซ่า แอก็
เนส มาร์แชล ลกู สาวแสนรักของเธอเท่าน้นั
“ลูอิส”วาเนสซ่ากล่าวเบาๆพร้อมจอ้ งมองรถมา้ จากราชสาํ นกั ที่จอดอยหู่ นา้ ทางเขา้ คฤหาสน์มาร์แชลอนั ใหญโ่ ต ธงประจาํ ราชสาํ นกั โบกเหนือรถมา้
พร้อมร่างของเดก็ ชายท่ีตอนน้ียา่ งเขา้ วยั 9ขวบเดินลงมาดว้ ยรอยยมิ้ บนใบหนา้ เหล่าคนใชร้ อบๆตวั แหวกทางให้เจา้ ชายนอ้ ยท่ีเดินตรงมาอยา่ งสง่าผา่
เผย จะว่าไงดีล่ะ บุคลิกภาพของเขาดดู ีข้ึนนะ นบั ต้งั แตค่ ร้ังลา่ สุดท่ีเจอกนั เม่อื สองเดือนก่อน เขาก็ค่อนขา้ งเปลยี่ นไปนิดๆในเรื่องของความมน่ั ใจใน
การพดู ล่ะม้งั
ตอนน้ีพดู ไดเ้ ตม็ ปากว่าเขาไมม่ ปี ัญหาหรือความลนในการส่ือสารเลยแมแ้ ต่นอ้ ย ใบหนา้ ของเขาเต็มเปี่ ยมดว้ ยความมนั่ ใจและรอยยิม้ แสนภาคภมู ิ
วาเนสซ่าเห็นกอ็ ดภมู ใิ จลกึ ๆไม่ไดใ้ นฐานะของคนสอนความมนั่ ใจให้และในฐานะของคูห่ ม้นั ของเจา้ ชายนอ้ ย
“วาเนสซ่า คิดถงึ จงั ”เดก็ ชายสละมาดยืดอกน้นั ทนั ทีเม่ือประตูคฤหาสนถ์ ูกปิ ดและเม่ือจุดยนื ของท้งั สองคนคือเดก็ สองคนเสมอกนั เดก็ ชายตวั
อว้ นถว้ มยิม้ ทกั ทายดว้ ยรอยยิม้ ที่ประหมา่ เลก็ นอ้ ย ลอู สิ ไมอ่ าจปฏิเสธไดว้ ่าเขาหลงรักรอยยมิ้ ของเดก็ หญงิ วยั เดียวกนั ตรงหนา้ เขารู้สึกประหมา่ ทุกคร้ัง
ที่ไดเ้ จอกบั ดวงตาไร้อารมณ์ผดิ กบั รอยยิม้ ท่ีแสนหวานน้นั ทุกคร้ัง
“เป็นไงละ่ พอเขา้ ใจหนงั สือท่ีส่งไปใหไ้ หม”หงอนผมของลูอิสเดง้ ข้ึนทนั ทีในแบบที่มนั ไมน่ ่าจะทาํ ได้ เขาพยกั หนา้ ทีหน่ึงก่อนจะเริ่มพดู ดว้ ย
ความเร็วเดียวกบั ปื นกล
“ใช่ ฉนั อ่านแลว้ ๆ หนงั สือเลม่ น้นั ท่ีเธอส่งมาค่อนขา้ งน่าสนใจไม่นอ้ ยเลย ในเรื่องของบทววิ ฒั นาการทางเวทมนตข์ องส่ิงมีชีวิตน่ะ ฉนั ประทบั ใจใน
เร่ืองท่ีผูเ้ ขียนกล่าวถงึ การววิ ฒั นาการของฮิฟโปรกิฟและกริฟอน สองสายพนั ทธุท์ ่ีแตกตา่ งแตม่ ที ี่มาจากสิ่งเดียวกนั ให้ตายเถอะ ชารล์ นวั ร์ฟีเดอร์สุด
ยอดไปเลย”
“ฉนั ว่านายอ่านไปไกลพอควรเลยนะน้นั แบบน้นั ”
“เห็นแบบน้ีจากสิบเลม่ ที่ส่งมาทางนกพริ าบเวทมนต์ ฉนั พ่ึงอ่านแคเ่ ลม่ เดียวจบไปเอง ฉนั ว่าฉนั หลงรักหลกั เวทมนตว์ ทิ ยาเขา้ ใหแ้ ลว้ ละ่ ”วาเนสซ่าฟัง
เจา้ ชายนอ้ ยเลา่ ไมห่ ยดุ ในฐานะของเด็กเกา้ ขวบ เธอก็อดชมไม่ไดว้ ่าลอู ิสน้นั เป็นอจั ฉริยะ เขาสามารถอ่านหนงั สือยากๆไดเ้ หมอื นกบั อ่านนิทาน เขา
สามารถเขยี นบทความไดเ้ หมือนกบั ท่ีเดก็ ๆขีดเขียนพนงั แตม่ ีเพียงแค่อยา่ งเดียวท่ีวาเนสซ่าเป็นห่วงเจา้ ชายนอ้ ย
เขาไมม่ คี วามมน่ั ใจ ไม่มีความเดจ็ ขาดและความเยอ่ หยงิ่ เขาไม่มคี วามถอื ตวั หรือว่าความยโสอะไรเลย ผปู้ กครองควรจะมีของเหลา่ น้นั แตล่ ูอิสไมม่ ี
แมคั วามสามารถในการอา่ นเขียนของเขาจะมากขนาดไหนแต่ไม่แสดงออกไปพรสวรรคก์ เ็ ป็นแคข่ ยะริมทางท่ีเอาไปใชไ้ มไ่ ด้ น้นั ทาํ ให้บทบาทของ
เขาในราชสาํ นกั กย็ งั ไม่หลุดออกจากคาํ ว่าเจา้ ชายไร้คา่ ที่แมแ้ ต่จะเอาไปเป็นหมากทางการเมืองกย็ งั ทาํ ไม่ได้
เด็กชายตวั นอ้ ยท่ีกาํ ลงั ยมิ้ อย่างใสส่ือบริษทุ ธ์ิตรงหนา้ เธอ ในอนาคตหวั ของเขาอาจจะสะบ้นั ขาดออกจากกนั ได้ ในอนาคตเขาจะโดนไฟแห่งความ
โหดร้ายจากสงครามชิงบลั ลงั คไ์ มก่ ็การปฏิวตั ิกลนื กิน ความไร้เดียงสาสาํ หรับชนช้นั สูงถอื เป็นส่ิงตอ้ งหา้ ม เธอไม่แน่ใจว่าลูอสิ รู้ไหม แต่หากไม่รู้
ชะตาชีวติ ของเขากอ็ าจจะส้ันลงไปและส้นั ลงไปเร่ือยๆหากเขาไม่ปรับตวั อะไรเลย
“ยนิ ดีตอ้ นรับอกี วนั ครับฝ่าบาท”ท่านพ่อเดินเขา้ มาในห้อง เด็กชายตาเป็นประกายเมอื่ เห็นดยคุ มาร์แชลท่ีเขาเคารพ ในฐานะของผศู้ ึกษาเวทมนตว์ ทิ ยา
คนหน่ึง ชื่อเสียงของธีโอดอร์ มาร์แชลในฐานะของนกั เวทที่มีส่วนสาํ คญั ต่อการพฒั นาวงการเวทมนต์วทิ ยาของลา เลอบลอ็ งใหก้ า้ วหนา้ เป็นสิบๆปี
ความรู้สึกช่ืนชมต่อพอ่ ของคูห่ ม้นั ตนเป็นความรู้สึกจริงๆจากตวั เขาอยแู่ ลว้
“สวดั ดีครับทา่ นพอ่ ?”ลูอิสกลา่ วอย่างไมม่ น่ั ใจเทา่ ไหร่ วาเนสซ่ายกมือตวดั เหนือหวั ลูอสิ เบาๆจนเขาถอยหลงั ไปหน่ึงกา้ ว ธีโอดอร์เมอ่ื เห็นการหยอก
ลอ้ ของลกู สาวตนกบั ว่าท่ีลูกชายตนกอ็ ดหวั เราะไม่ได้
“ตอนน้ียงั ไมใ่ ช่หรอกครับฝ่าบาท เรียกวา่ อา ไมก่ ท็ ่านดยคุ กไ็ ดค้ รับ”ธีโอดอร์ตอบกลบั อยา่ งสุภาพ ลูอิสตาเป็นประกายเลก็ นอ้ ยจนวาเนสซ่าสมั ผสั ได้
ความช่ืนชมต่อตวั พ่อของเธอของลอู สิ น้นั มากในระดบั ที่เป็นแรงบนั ดาลใจ นา่ จะไปอ่านมาจากพวกหนงั สือหน่ึงในสิบที่เราส่งไปแหงๆ
“เอาเถอะ วาเนสซ่าวนั น้ีมีฝึกนะ ฝ่ าบาทถา้ ไมต่ ิดอะไรกม็ าชมไดน้ ะครับ”ท่านพอ่ กลา่ วพร้อมหยิบนาฬิกาขนาดเลก็ ท่ีห้อยเป็นสร้อยไวใ้ ตเ้ ส้ือสีขาวดู
สุภาพของเขา วาเนสซ่าตวั น้อยรับคาํ เธอพยกั หนา้ กอ่ นจะคอ่ ยๆจูงมือลอู ิสมาดว้ ยกร่ายๆการบงั คบั ให้ตามไปดูดว้ ย พูดตรงๆวาเนสซ่าไมอ่ ยากจะปลอ่ ย
เจา้ ชายนอ้ ยไวค้ นเดียวในน้ี อาจจะเพราะเป็นห่วงดว้ ยส่วนหน่ึงกบั อีกเรื่องหน่ึงที่ก็น่าห่วงพอกนั
“ประทบั บา่ !!”เดก็ หญงิ ตวั นอ้ ยยกปื นคาบศิลาใหญก่ ว่าขนาดตวั ข้ึนประทบั บ่า ดวงตาสีแดงไร้ชีวติ จบั จอ้ งไปเบ้ืองหนา้ พร้อมแววตาท่ีจ่อเขา้ กบั ศูนย์
เลง็ ของปื น
“เตรียม!!”ธีโอดอร์ผูเ้ ป็นพอ่ ท่ียืนกาํ ชบั อยขู่ า้ งๆยกคฑาคมปลายปื นของตนเหนือทอ้ งฟ้า ใบดาบชูเหนือศรี ษะกอ่ นจะคอ่ ยๆตวดั มนั ลงมาใส่อากาศ
พร้อมเสียงตะโกนลนั่
“ยิง!!”ควนั สีขาวกระจายจากปากกระบอกปื นพร้อมเสียงปื นท่ีดงั กอ้ งไปทวั่ บริเวณ
“ฮสุ ต-์ หยดุ น่ิง”วาเนสซ่ากดั ฟันพร้อมร่ายคาถาทนั ทีเม่อื มือกดลน่ั ไก แรงถีบปื นมหาศาลสามารถผลกั ร่างบอบบางของเดก็ หญิงให้กระเดน็ ไปไดไ้ กล
สองสามเมตรห่างไม่ป้องกนั ใดๆ เดก็ หญิงร่ายเวทหยดุ นิ่งใส่ปากกระบอกปื นทาํ ให้แรงปะทะของปื นท่ียงิ ออกไปนอ้ ยลงจนแถบเป็น0
“ติดดาบปลายปื น!!”ธีโอดอร์กลา่ วราวกบั นายทหารผเู้ ขม้ งวด วาเนสซ่ายกดาบปลายปื นเสียบเขา้ กบั ปลายกระบอก ปากก็พลางสูดอากาศเขา้ ปอด
อยา่ งใจเยน็ เพื่อรวบรวมเวท
“ชารจ!์ !”คาํ สั่งต่อไปมาถึง เป้าหมายคือร่างของหินท่ีกอ่ ตวั ในรูปลกั ษณค์ ลา้ ยมนุษยน์ ้นั คือโกเลม โกเลมฝึกซอ้ มทีี่สามารถตอบโตก้ ลบั หรือวา่ หลบวงิ่
เขา้ หาไดแ้ บบในโกเลมที่เจอในสนามรบ วาเนสซ่าเขา้ ใจว่ามนั หมายถึงอะไร คาํ สง่ั ท่ีให้วงิ่ เขา้ หาวตั ถุเวทมนตท์ ี่สามารถตอ่ ยเราให้กระเด็นจนลกุ ไม่
ไหวไปเกือบนาทีได้ เหมือนกบั คาํ ส่งั ใหว้ ิง่ เขา้ หากระสุนไม่ผิด
วาเนสซ่างา้ งปื นไปดา้ นหนา้ พร้อมกระโจนออกไปและชูปื นไปราวกบั ชูหอก ในระหวา่ งน้นั วาเนสซ่าร่ายคาถาอีกบทต่อทนั ที
“คอนเทียร์-บรรจุ”กระสุนเวทมนตถ์ กู บรรจเุ ขา้ สู่รังเพลิงของปื นโดยไมผ่ ่านการบรรจุจากกระสุนจริงใดๆ กระสุนท่ีกาํ เนิดจากพลงั เวทคือส่ิงท่ีคาถา
น้ีสร้างข้ึน เวทมนตร์ ะดบั ท่ีนายทหารทวั่ ไปควรจะใชไ้ ด้ วาเนสซ่าเรียนมนั ต้งั แตอ่ ายไุ ด8้ ขวบและจนถงึ ตอนน้ีกย็ งั พูดไมไ่ ดเ้ ต็มปากว่าตนใชจ้ น
ชาํ นาญแลว้ ทกุ คร้ังท่ีร่ายโอกาศสาํ เร็จของคาถาบทน้ีน้นั อยทู่ ี่คร่ึงต่อคร่ึง โอกาศที่ลูกปื นจะอยรู่ ังเพลงิ ก็คือคร่ึงหน่ึง โอกาศรอดกค็ ร่ึงหน่ึงเช่นกนั
วาเนสซ่าพุ่งตรงเขา้ หาเจา้ โกเลมขนาดเทา่ คนท่ียืนสบั สนจากลกู กระสุนปื นเมอื่ ก้ีจนเสียแขนไปหน่ึงขา้ ง จนตอนน้ีมนั เขา้ ใจแลว้ ว่าผใู้ ดท่ีทาํ ร้ายมนั เมื่อ
ครู่ แขนอีกขา้ งของมนั งา้ งข้นึ เตรียมประเคนหมดั ใส่ร่างเลก็ ๆของเดก็ นอ้ ยอายหุ ลกั เดียวทนั ที
วาเนสซ่ากม้ ตวั หลบโดยอาศยั ร่างกายท่ีเลก็ กว่า เข่าของเธอเสียดกบั ฟ้ื นดินและหินจนเป็นรอยแผลใหญ่แตว่ าเนสซ่าไม่ไดส้ นความเจ็บปวดตรงน้นั
แมแ้ ตน่ อ้ ย เธอยกกระบอกปื นข้นึ เหนือศรีษะแมแ้ รงจะเหลือนอ้ ยเตม็ ที กอ่ นจะลนั่ ไกใส่ตรงๆโดยลมื ไปว่าตนไม่ไดร้ ่ายเวทป้องกนั เลย
“วาเนสซ่าลกู ลืมร่ายเวทอกี แลว้ นะ พ่อบอกแลว้ ใช่ไหมวา่ อยา่ เล่นท่ามากโดยไมจ่ าํ เป็นในสนามรบวธิ ีการสําคญั กวา่ นะ”ธีโอดอร์วง่ิ เขา้ อุม้ ลูกสาวตน
ทนั ที เจา้ โกเลมที่เดก็ หญงิ ฝึกดว้ ยมาตลอดสองปี ลม้ ตึงลงอกี รอล ธีโอดอร์ยกคฑาคมของตนช้ีไปหาเจา้ โกเลมกอ่ นจะร่ายคาถาฟ้ืนฟสู ภาพใหม้ นั จน
กลบั ไปเป็นดง่ั เดิมพร้อมฝึกสาํ หรับวนั พรุ่งน้ีทนั ที ลอู ิสวิ่งเขา้ หาร่างของวาเนสซ่าอยา่ งเป็นห่วง ใบหนา้ ของเจา้ ชายนอ้ ยตื่นตระหนกอยา่ งไม่เคย
เป็นมากอ่ น
“วาเนสซ่า!! เธอจะเป็นอะไรมากไหมครับ เมอื่ ก้ีเห็นไดย้ ินเสียงอะไรหกั ดว้ ย”ลอู สิ กลา่ ว จะเรียกวา่ ไมเ่ ป็นไรกค็ งไม่ได้ เพราะเล่นยงิ โดยลืมร่ายเวท
ป้องกนั แบบน้นั ตอ่ ใหเ้ ป็นปื นท่ีบรรจุกระสุนจากเวทกย็ งั มแี รงถืออยดู่ ี แลว้ กม้ ตวั หลบกอ่ นจะลอดไปใตเ้ ทา้ โกเลมแลว้ ยิงแบบน้นั กระดูกไม่หกั สิน่า
แปลก
“น้ีคณุ คะ จาํ ไมผ่ ดิ ฉนั เคยบอกแลว้ ใช่ไหม วา่ อยา่ ฝึกอะไรแบบน้นั ให้ลูกโดยไมจ่ าํ เป็น”ดชั เชสแห่งมาร์แชลตวาดลน่ั ขณะท่ีผเู้ ป็นสามนี งั่ ลงสาํ นึกผิด
อยา่ งไมเ่ ตม็ ใจเท่าไหร่ในแววตาเตม็ ดว้ ยคาํ โตเ้ ถียงมหาศาลท่ีพร้อมจะสะพรั่งพรู่ออกไปแตเ่ หมือนเสียงตวาดของผูเ้ ป็นภรรยาจะทาํ ลายความกลา้ ของ
เขาท้งั หมดไปในทนั ที
เช่นกนั ลอู ิสท่ีก็ไมเ่ ขา้ ใจเหมอื นกนั ว่าทาํ ไมตนตอ้ งมานั่งสาํ นึกผดิ ดว้ ย แตก่ ท็ าํ ๆตามไปเพราะตนน้นั กส็ นิทกบั ครอบครัวมาร์แชลจนเหมอื นเป็นส่วน
หน่ึงไปแลว้
ร่างของวาเนสซ่านอนหลบั ไหลไมไ่ ดส้ ติบนเตียงไมส้ ลกั ขนาดพอเหมาะสาํ หรับร่างของเดก็ หญงิ ในห้องโถงใหญน่ ้ีไมม่ ีใครคาดคิดวา่ จะมีเตียงมาแต่
แรก ลูอสิ กค็ ิดเช่นน้นั ในคร้ังแรกที่เห็นเตียงน้ีและพ่งึ มาเขา้ ใจในเหตุผลวา่ ทาํ ไมจึงตอ้ งมเี ตียงแบบน้ีในหอ้ งโถง
“ให้ตายเถอะ คราวกอ่ นก็แขนหกั ขาหกั รอบน้ีซ่ีโครงเลยหรอ น้ีคณุ กะใหล้ กู เป็นพวกทหารเดนตายเลยหรือไง”ความตอ้ งการจะเถียงยงั คงเต็มอกธี
โอดอร์ เพราะคนที่ขอการฝึกเช่นเหล่าทหารระดบั สูงแบบน้ีเองก็คือลูกสาวแสนรักของเขาเองน้นั แหละ ธีโอดอร์ตอ้ งกล่าํ กืนฝืนทนมากขนาดไหนก็
ไม่รู้ในการเห็นสภาพลูกสาวตนแต่ละ่ คร้ังหลงั การฝึก พอลองลดระดบั ความยากลงหรือฝึกให้น่อมแนม้ ข้ึนก็โดนลกู สาวตนมองเขมน็ หนา้ เขา้ ให้ แลว้
คนเป็นพ่อให้ทาํ ไงไดล้ ่ะ
แสงสีเขียวปรากฏข้นึ เหนือไมก้ ายสิทธ์ิของมารีเอต็ เธอร่ายเวทฟ้ืนสภาพร่างกายและเริ่มส่งเวทไหลเวียนพลงั เวทเขา้ ไปใหมใ่ นร่างของวาเนสซ่าอย่าง
ชาํ นาญการ การเดินเวทแสนสับซอ้ นน้ันเริ่มข้ึนอยา่ งรวดเร็วและจบอยา่ งรวดเร็วจนลอู ิสไม่อาจจะลดสายตาจากเวทอนั น่าท้ึงนนั่ ไดเ้ ลยแมแ้ ต่นอ้ ย
“อะ่ ขอบคุณมากคะ่ วนั น้ียอดเยยี่ มเหมือนเคย”วาเนสซ่ากล่าวพร้อมบิดข้เี กียจ เด็กหญงิ ฟ้ืนสภาพร่างกายหลงั บาดเจ็บไดด้ ีกวา่ ปกติมาก น้นั เป็นหน่ึง
ในผลของสภาพร่างกายอนั แปลกประหลาดของเธอ วาเนสซ่าจอ้ งลอู ิสที่จอ้ งไมก้ ายสิทธ์ิไม่ลด แค่มองแค่น้นั กเ็ ขา้ ใจปราดเดียวว่าเขารู้สึกยงั ไงอยู่
ตอนน้ี
“เอาล่ะ วนั หลงั กร็ ะวงั ๆดว้ ยนะลกู ”มารีเอต็ กลา่ วเตือนลูกสาวตนอยา่ งเป็นห่วง วาเนสซ่าพยกั หน้ารับเธอเขา้ ใจหวั อกคนเป็นแม่ดีเพราะตนก็เคย
เป็นมากอ่ น แมจ้ ะบอกว่าอยา่ ไปทาํ อะไรหนกั หนาแบบน้ี แตเ่ ม่ือก้ีน้นั เป็นอบุ ตั ิเหตจุ ากความผดิ พลาดของแท้ การไหลเวยี นคาถาและการไหลเวียนเวท
ยงั ทาํ ไดไ้ ม่ดีพอจนบางคร้ังกร็ ่ายคาถาอยา่ งรวดเร็วไมไ่ ดเ้ หมอื นท่านพ่อหรือท่านแม่ วาเนสซ่าตระหนกั ถงึ จุดน้นั แลว้ กอ็ ดมีไฟในการฝึกตอ่ ไม่ได้
เพียงแต่ว่าท้งั หมดน้นั ก็หายไปเม่ือไดจ้ อ้ งใบหนา้ ของลูอิสท่ีกาํ ลงั จอ้ งตรงไปยงั บางอย่าง บางอยา่ งที่เธอไมแ่ มแ้ ตจ่ ะเขา้ ใจ
ดวงตาท่ีแสนว่างเปลา่ ราวกบั สติและความคิดของเจา้ ชายน้อยถกู ดดู กลนื เขา้ ไปจนหมดแลว้ วาเนสซ่าทนเห็นไม่ไดท้ ี่เห็นเขาเหม่อลอยขนาดน้นั เธอ
ลุกข้นึ จากเตียงทนั ที
“ขอบคุณค่ะทา่ นแม่ คราวหนา้ หนูจะระวงั ลูอิส มาน้ีเร็ว”วาเนสซ่าจูงมือลูอิสที่ดวงตาจอ้ งไปรอบๆอยา่ งเหมอ่ ลอย เธอกระชากมือของลูอิสและวิง่
ออกไปจากห้องโถงทนั ที
“เป็นอะไรไปน่ะ”วาเนสซ่าถาม เจา้ ชายนอ้ ยหลบสายตาพร้อมพยายามเลี่ยงตอบ แมจ้ ะรู้วา่ ไร้ประโยชน์เมื่ออยตู่ รงหนา้ ของเด็กหญงิ กต็ าม
“ไม่หรอก ไม่ไดเ้ ป็นอะไรมาก”
“รู้ใช่ไหมวา่ ไมม่ ีประโยชนถ์ า้ พูดปัดฉนั แบบน้นั ”
“เฮอ้ กไ็ ด”้ ลอู ิสถอนหายใจออกมา ร่างของเจา้ ชายนอ้ ยพิงลงบนเกา้ อ้ีตรงขา้ มเตียงที่เด็กหญิงนอนเอามือสองขา้ งทดั คางจอ้ งมาหา
“แค่อจิ ฉาน่ะ ไม่คดิ วา่ จะรู้สึกแบบน้ี”วาเนสซ่าเลอื กการเป็นผูฟ้ ังที่ดี เธอไม่พูดตอบโตก้ ลบั ไป ลูอิสน้นั รู้ดี เขาสามารถระบายใหเ้ ด็กหญิงตรงหนา้ ฟัง
ไดแ้ บบไมต่ ิดขดั อะไรเลย เธอยิม้ ส่งเบาๆใหค้ ลา้ ยจะส่ือว่า เล่ามาให้หมด
“ปี น้ีฉนั จะ9ขวบแลว้ เวทมนตแ์ มแ้ ตบ่ ทเดียวยงั จะร่ายไม่ไดเ้ ลย แค่เวทลูกไฟเลก็ ๆ แคเ่ วทยกของเลก็ ๆ”ลอู สิ กล่าวอยา่ งสิ้นหวงั เขากม้ หนา้ ลงเพ่อื
ซ่อนน้าํ ตาที่คลอเป้าตา
“ฉนั ไมเ่ ขา้ ใจเลย ทาํ ไม ทาํ ไมกนั ทาํ ไมทุกคนมีเวทมนตล์ ่ะ ทาํ ไมทุกคนรอบตวั ฉนั ถึงได้ มแี ต่อะไรดีๆแบบน้นั ล่ะ ฮึก อกึ ทาํ ไมละ่ แคฉ่ นั ไมม่ ีเวท
มนต”์ ลอู สิ พยายามกล้นั น้าํ ตาของตน แต่น้าํ จากเป้าตาท่ีไหลเป็นทางกค็ อื คาํ ตอบของการพยายามน้นั ลอู ิสกลา่ วดว้ ยเสียงสะอ้ืนต่อ
“เวทมนต์ เวทมนต์ ฉนั อยากจะใชม้ นั ได้ เหมือนกบั เธอบา้ ง”ไม่มกี ารตอบโตอ้ ะไรจากวาเนสซ่าหลงั จากน้นั มีเพยี งออ้ มกอดเลก็ ๆที่เดก็ หญงิ มอบให้
เจา้ ชายนอ้ ยอยา่ งอบอนุ่
ออ้ มกอดที่มอบใหจ้ ากใจจริง เตม็ ดว้ ยใออ่นุ มอื ของเธอลบู ผมของลอู สิ ไปมาพร้อมกบั เสียงกระซิบเบาๆท่ีขา้ งหู เสียงสวรรคเ์ ป่ าความสิ้นหวงั ความ
หวาดกลวั และความอดั อ้นั ท้งั หมดของลูอสิ ใหห้ ายไปในทนั ที
“ฉนั เคยบอกไปแลว้ หนิ ไมม่ เี วทนายกไ็ ม่ไดไ้ ร้ค่า ตอ่ ให้มเี วทนายกไ็ มไ่ ร้คา่ เวทมนตไ์ มไ่ ดต้ ดั สินทุกอยา่ งแบบท่ีนายคิดซกั หน่อย ใช่ไหมล่ะ ไมว่ ่า
นายจะมีเวทมนตห์ รือไม่ ไมว่ ่าใครรอบตวั นายจะว่านายไร้ค่าขนาดไหน แต่นาย แตน่ ายคอื ”วาเนสซ่าพยายามจะกลา่ วตอ่ ดว้ ยเสียงแสนอ่อนโยน เธอรู้
ดีทุกคร้ังท่ีเธอคยุ กบั ลูอสิ มนั ยิ่งทาํ ใหเ้ ธอเผยอารมณ์อนั มากลน้ ของเธอออกมา อารมณ์ท่ีเคยเกิดข้นึ มาแลว้ คร้ังหน่ึง และในคร้ังน้ีความรู้สึกอยากจะแก้
ไขมนั ก็มากข้นึ ไปอกี จนเธอไม่อาจจะยอมรับว่าสิ่งที่เธอทาํ ตอนน้ีหรือกาํ ลงั จะพดู ตอ่ จากน้ีมาจากความรู้สึกของเธอจริงๆ
“ลูอิสของฉนั เสมอไปนะ”คร้ังท่ีสองที่ลอู ิสรู้สึกแบบน้ี เขายมิ้ ออกมาอยา่ งรู้สึกดี ความเศร้าโศรก ความเสียใจ ความกลวั และความสิ้นหวงั ท้งั หมดน้นั
หายไปจากใจของลูอสิ แสนเศร้าไปในพริบตา เขาจอ้ งหนา้ เด็กหญงิ ตรงหนา้ ดว้ ยใบหนา้ เป้ื อนน้าํ ตา
“อืม”เสียงตอบกลบั ส้นั ๆแต่เตม็ ดว้ ยอารมณข์ องลูอิสตอบกลบั มา ก่อนท่ีท้งั คู่จะกอดกนั กลมราวกบั ตอ้ งการใหเ้ วลาน้ียดื นานออกไปให้นานแสน
นาน
กล่มุ ชายหญงิ ใตช้ ุดคลมุ สีดาํ จอ้ งมองไปดา้ นหนา้ หมวกใบใหญห่ นาสีเดียวกบั สีเส้ือคลุมอนั เป็นเอกลกั ษณ์ เอวประดบั ดว้ ยฝักดาบยาวประดบั ดว้ ยตรา
กางเขนสีดาํ แสดงฐานะและบรรดาศกั ด์ิที่ไมธ่ รรมดา ธงสีดาํ และกางเขนสีขาวที่โบกสะบดั อยเู่ หนือรถมา้ ของพวกเขาแสดงถงึ สถานะของพวกเขา
ชดั เจน
หน่ึงในน้นั ข้ึนเปิ ดคาํ ถามข้ึนมา
“ฝ่ าบาทมอบคาํ สั่งแลว้ สินะ”
“ตามน้นั เลย มารีเอต็ มาร์แชล อดีตผูส้ ืบราชบลั ลงั คฝ์ ่ายโกเธนเบิร์ก สายเลอื ดสุดทา้ ยท่ีเราตอ้ งเร่งรีบสืบสวนใหร้ ู้เรืองรู้ราว”
“แต่ไดข้ า่ ววา่ นางมีลกู สาวแลว้ หนิ แถมแต่งเขา้ บา้ นมาร์แชลแลว้ ก็ไมม่ คี วามเก่ียวขอ้ งกบั สงครามชิงบลั ลงั คแ์ ลว้ ทาํ ไมเราตอ้ งตามสืบสวนนางดว้ ย
ละ่ ”
“ก็ลกู ของนางน่ะสิที่เป็นประเดน็ พระจกั รพรรดิและพระจกั รพรรดินีค่อนขา้ งปักใจเช่ือแน่ๆวา่ ลกู ของนางน่ะจะสามารถข้นึ บลั ลงั คไ์ ด้ ท้งั
ความสามารถในการเรียนรู้ พรสวรรคใ์ นเวทมนตแ์ ละร่างกายที่เอ้ืออาํ นวย คดิ เหมอื นกนั ไหมละ่ วา่ มีภาษีกว่าผูช้ ิงบลั ลงั คค์ นอื่นๆเยอะเลย”
“แต่นางสัญญาไวแ้ ลว้ หนิวา่ วงคต์ ระกูลของนางจะไมย่ ุง่ กบั สงครามภายใน”
“เม่ือนางตายไปคาํ พูดพวกน้นั กเ็ ป็นแคอ่ ดีตท่ีลูกสาวนางสามารถหกั ลา้ งและเขา้ ร่วมไดต้ ลอดเวลา”
“ถา้ แบบน้นั ก็ดีจะตายไปน่ะสิ มพี ระจกั รพรรดินีเก่งๆมาปกครองจกั รวรรดิ”
“รู้ไหมเรื่องท่ีเราสืบมาก่อนหนา้ จนถงึ ตอนน้ีคอื อะไร”
“เร่ืองลกู สาวนางน่ะหรอ?”
“ใช่ การสืบราชบลั ลงั คภ์ ายในจกั รวรรดิของเรา จะสั่นคลอนแน่ๆถา้ นางเขา้ ร่วม อนั น้ีแคส่ ่ิงที่คาดเดานะจากการสืบจากหลายๆอยา่ งนะ”
“อมื /วา่ มาเลย”
-“จากที่ไดข้ อ้ มลู มา ลกู สาวของนางน่าจะเป็น โฮมนุ ครุส”-
ป่ าและนาไร่แถมชานเมือง บริเวณน้ีเป็นเขตที่เรียกไดเ้ ต็มปากวา่ เทคโนโลยแี ละความเจริญจากตวั เมอื งยงั เขา้ ไปไม่ถึงแมจ้ ะมกี ารปฏิวตั ิอุสหกรรมแต่
มนั กย็ งั คงกระจกุ อยใู่ นหวั เมอื งใหญๆ่ ของลา เลอบลอ็ ง เขตฟ้ืนที่ชานเมอื งก็จึงยงั เป็นสงั คมการเกษตรท่ียงั คงทาํ งานหลกั เป็นการทาํ ไร่ทาํ นาอยู่
เหมอื นเดิมนกั ไร่อง่นุ แสนสงดั เงียบแถบชานเมืองมาร์แชลน้ีกเ็ ช่นกนั เพยี งแตว่ า่ เหมือนคนื น้ีจะไม่
เสียงหญา้ ขยบั ไปมาเหมือนมวี ตั ถุอะไรบางอยา่ งเคล่ือนไปมาตลอดเวลาทาํ ใหบ้ รรยกาศท่ีเตม็ ดว้ ยความหวาดกลวั จากความไม่รู้กอ้ งกงั วาลตลอดเวลา
เสียงน้นั ซอกแซกไปมาตามตน้ หญา้ และไมเ้ ล้ือยองนุ่ นบั ไม่ถว้ น
“เอ็กซ์เซมิเนอ-ตรวจจับ”ไมก้ ายสิทธ์ิในมือถกู สะบดั เลก็ นอ้ ยทีสองที มารีเอต็ ในเส้ือคลุมสีดาํ เมี่ยม ร่ายคาถาอยา่ งใจเยน็ ขณะที่กลุ่มคนในชุดแบบ
เดียวกนั บนตราสญั ลกั ษณ์แบบเดียวกนั นบั สิบๆคนกาํ ลงั เคล่ือนไหวอยา่ งรวดเร็วว่ิงลอดผา่ นดงหญา้ ใหญ่เลก็ ผา่ นตน้ องุ่นและไมเ้ ล้อื ยอย่าง
คลอ่ งแคลว่ และปราดเปรียว ทุกๆคนในน้นั สวมฮูด้ บงั ใบหนา้ และมีคฑามคมในมือคนละ่ ขา้ ง บางคนก็ถือไมก้ ายสิทธ์ิ บางคนกถ็ ือปื น แตท่ กุ คนมีคฑา
คมติดไมต้ ิดมอื แน่นอน ผดิ กบั หญิงที่ยืนน่ิงๆอยอู่ ยา่ งมารีเอต็ ที่มีเพยี งไมก้ ายสิทธ์ิอยา่ งเดียว
“เธรา เชน-พสุธาพันธนา”ฟ้ื นดินรอบบริเวณเขตตน้ หญา้ สูงเขตหน่ึงยกตวั เองข้นึ มาเป็นแท่งดิน มนั ลอยข้นึ กอ่ นจะดดั ตนเองเป็นลกั ษณะคลา้ ยโซ่
กลางอากาศ หมนุ บิดเกลียไปมาพร้อมพ่งุ ตรงไปยงั ร่างที่เป็นตน้ เสียงของเสียงขยบั หญา้ ท้งั หมดในทนั ที
มารีเอต็ สะบดั มอื ตนเองคลา้ ยกบั การใชท้ ี่คีบดึงเส้นผมออกมา ร่างที่ถูกจบั ไดน้ ้ันร้องเสียงหลง เป็นเสียงท่ีฟังดแู ลว้ น่าสยดสยองผดิ มนุษย์ เสียงแหลม
สูงที่น่าจะไกล้ เคยี งกบั สัตวป์ ่ ามากกวา่ มนุษยก์ รีดร้องออกมาพร้อมพยายามใชม้ ือท้งั สองขา้ งของมนั ขดู ไปมาตามโซ่ดินท่ีหมุนบิดเป็นเกลียว
มารีเอต็ มองดว้ ยชายตากอ่ นจะฟาดไมก้ ายสิทธ์ิลงกลางอากาศ เพียงตอนน้นั โซ่ดินท่ีรัดตวั เจา้ ตวั ประหลาดน้นั เอาไวก้ ็พ่งุ ลงกระแทกฟ้ืนพร้อมเสียงฟัง
ไม่ไดศ้ พั ยข์ องเจา้ ตวั ประหลาดน้นั ทนั ที มารีเอต็ มองดว้ ยชายตาตามเดิมกอ่ นจะค่อยๆเดินตรงไปหาร่างน้นั อย่างใจเยน็ ทา่ มกลางเหล่าร่างใตเ้ ส้ือคลมุ สี
ดาํ ที่กระโจนออกจากพงหญา้ เขา้ ตรงหามารีเอต็
“น้ีมนั ”เม่ือมารีเอต็ ไดจ้ อ้ งร่างใตพ้ นั ทธนาการของโซ่เธอก็ยกคิ้วข้นึ อยา่ งประหลาดใจ เธอคุน้ หนา้ คนๆน้ีอยพู่ อสมควร เม่ือไดจ้ อ้ งมองเคร่ืองแบบกย็ ิ่ง
กระจา่ งชดั เธออทุ านออกมา
“โฮมนุ ครุส”
โฮมุนครุส เหมอื นวา่ จะมอี ะไรแบบน้ีดว้ ยง้นั หรอ วาเนสซ่าคิด วนั น้ีเป็นวนั ทาํ งานของพ่อและแม่ พอ่ เดินทางไปปรีเซียเพ่อื ร่วมงานประชุมของทาง
หลวงตามเคย ส่วนทา่ นแม่ออกไปทาํ งานตามหนา้ ท่ีของเจา้ หนา้ ที่หน่วยงานปราบปรามทางเวทมนตเ์ หมือนหลายๆคร้ัง วนั น้ีเป็นวนั คืนที่แสนเงียบ
สงบตามเคย
ไม่ไดไ้ มช่ อบหรอก เพราะวนั แบบน้ีมนั กเ็ หมาะสาํ หรับการนงั่ อา่ นหนงั สือเพ่ือเติมสิ่งท่ีเรายงั ไม่รู้ใหเ้ รารู้ เช่นเจา้ น้ี โฮมุนครุสเหมอื นว่าในโลกน้ีพวก
น้ีจะเป็นที่นิยมพอควรเลย โดยเฉพาะในสงครามสมยั ใหม่ นบั ต้งั แต่ท่ีดินปื นมกี ารพฒั นาจนกา้ วขา้ มดาบล่ะนะ
โฮมุนครุส เป็นสูตรการแปรธาตชุ ้นั สูง เป็นส่วนหน่ึงของกระบรวนการการสร้างสิ่งมีชีวติ ผา่ นการแปรธาตุท่ีจาํ ตอ้ งใชน้ กั เวทระดบั สูงมากๆมาทาํ มนั
มนั มคี วามสามารถและประสิทธิภาพในการใชง้ านมากกว่าโกเลมหรือว่าเหลา่ สัตวร์ ับใช้ ส่วนประกอบเหมอื นจะเป็น อสุ จิของมนุษย์ น้าํ ยาสร้าง
กลา้ มเน้ือปริมาณตามท่ีตอ้ งการ รังเกษรของตน้ ไซเลอวิคที่วา่ กนั ว่าสามารถผสมเทียมกบั อสุจิของมนุษยช์ ายไดจ้ นเป็นแหล่งกาํ เนิดของเหลา่ นางไม้
วาเนสซ่าจอ้ งอยา่ งสนใจเลก็ นอ้ ย โฮมุนครุสแบง่ เป็นสองแบบ คือโฮมนุครุสเทียมท่ีทาํ ง่ายกว่า และสามารถผลติ ในจาํ นวนท่ีมากกว่าได้ นิยมในกลุ่ม
ประเทศที่มปี ระชากรนอ้ ยและตอ้ งเผชิญหนา้ กบั สงครามระยะยาวท่ีกินท้งั ประชากรและเสบียงยาวนาน นิยมนาํ ไปใชเ้ ป็นกาํ ลงั ทหารในกรณีที่เสีย
กาํ ลงั รบไปมากจนฟ้ืนตวั ไม่ทนั โฮมุนครุสพวกน้ีมรี ะยะการใชง้ านท่ีส้ัน เติบโตเร็ว และคลมุ้ คลง่ั งา่ ยหากรอดกลบั มาในระยะยาว จึงตอ้ งมกี ารกาํ จดั
ทิง้ เพ่ือป้องกนั ในระยะยาวหลายต่อหลายคร้ัง
พูดงา่ ยๆก็เหมอื นพวกหุ่นยนตป์ ระสิทธิภาพต่าํ ท่ีสามารถใชง้ านใหม้ ีประโยชน์ไดใ้ นระยะส้นั ๆสินะ โหดร้ายชะมดั วาเนสซ่าถอนหายใจต่อความ
เลอื ดเยน็ ท่ีสมกบั เป็นยคุ สมยั แห่งการคน้ พบ ยคุ สมยั ที่เสน้ ศีลธรรมหลายๆอยา่ งน้นั กาํ ลงั จะถูกเขยี นข้ึนมาเพื่อทาํ ลายความวิปริตของมนุษยช์ าติ
เธอจอ้ งไปดา้ นนอกพร้อมครุ่นคิดบางอยา่ ง แต่ก็คดิ ไม่นาน แค่อดึ ใจเธอก็ดึงสติตนเองใหก้ ลบั คืนสู่หนงั สือตามเดิม
โฮมุนครุสช้นั สูงคอื ร่างมนุษยเ์ ทียมที่ถูกสร้างข้นึ มาให้มอี ารมณ์ ความนึกคดิ ความรู้สึกและประสิทธิภาพในการควบคุมพลงั เวทท่ีเหนือช้นั กว่ามนุษย์
ธรรมดาๆมาก ท่ีเขียนกม็ ีแค่น้ี ไม่มีแมแ้ ต่วธิ ีการทาํ หรือวา่ กระบรวนการทาํ ท่ีเขยี นไวเ้ พิ่มเติมเลย เม่ือเห็นแบบน้ีวาเนสซ่ากอ็ ดหวั เสียไม่ได้ มแี ค่สอง
ส่ิงท่ีทาํ ใหเ้ ธอรู้สึกหวั เสียเวลาอ่านหนงั สือ คอื หน่ึงหนงั สือท่ีเขยี นผิด กบั หนงั สือท่ีใหข้ อ้ มูลไมค่ รบ เธออดที่จะคอ่ ยๆเอนตวั ลงกบั เกา้ อ้ดี ว้ ยความ
เหน่ือยลา้ ไมไ่ ด้
“เล่มน้ีเขียนโดย แมค็ นสั เฟอร์ซีอสุ นกั ชีววิทยา สินะ”วาเนสซ่าจอ้ งชื่อผเู้ ขียนกอ่ นจะคอ่ ยๆวางมนั กลบั ไปยงั ช้นั หนงั สือตามเดิม เวลาตอนน้ีกล็ ว่ งไป
ถงึ คร่ึงวนั ของตอนค่าํ แลว้ พระจนั ทธส์ ่องสว่างสวยงามเหมือนเคย เช่นกนั กบั อากาศในช่วงใบไมผ้ ลทิ ่ีอากาศแสนอบอุ่นกาํ ลงั มาเยือนบริเวณ นบั จาก
วนั น้นั กเ็ ลยมาเกินปี แลว้ วนั เกิดครบรอบเกา้ ขวบกาํ ลงั จะถูกจดั ข้นึ เห็นว่าทา่ นแม่มแี ขกเสียดว้ ย คงจะยงุ่ ยากแน่ๆ
วงคต์ ระกูลมาร์แชลคอ่ นขา้ งมีการผสมขา้ มประเทศกนั ยงุ่ ยากไม่ต่างจากพวกตระกูลขนุ นางที่ตอ้ งมีการหาผลประโยชน์ใหม่ๆมาเสมอ เหมอื นว่าท่าน
พอ่ และท่านแมจ่ ะแปลกประหลาด หรือจะเรียกว่าโชคดีดีล่ะที่แตง่ งานกนั เพราะเหตุผลทางการเมอื งดว้ ยส่วนหน่ึงแต่กด็ นั รักกนั จริงๆ ในชาติที่แลว้
การคลุมถงุ ชนในคร้ังน้นั ยงั คงตราตรึงใจ อีกฝ่ายเป็นผชู้ ายจากไหนก็ไม่รู้ท่ีวนั ๆก็ไมม่ กี ระจิตกระใจจะมาบริหารกิจการ วนั ๆเอาแต่เที่ยวและผลาญเงิน
ใช้ มีมาแค่มาเจาะไขแ่ ดงใหท้ อ้ งลกู และกจ็ ากไปแต่ก็ไม่ยอมหยา่ จนตอ้ งขอหยา่ เสียเองตอนที่สามารถต้งั ตวั ไดแ้ ลว้
วาเนสซ่าเม่อื คิดถงึ ความหลงั ของตนเองก็อดอจิ ฉาพ่อกบั แมข่ องตนในชาติใหมน่ ้ีไมไ่ ด้ เธอฝันเห็นอดีตบ่อยคร้ัง บ่อยเสียจนคดิ ว่าพระเจา้ มอบโอกาศ
ในชีวิตท่ีสองใหเ้ ธอเพราะเพยี งทา่ นสงสารในชะตาชีวติ เมอ่ื คิดแบบน้นั วาเนสซ่าก็อดทาํ หนา้ เศร้าสร้อยไมไ่ ด้ ชีวิตท่ีสองน้ีเหมือนจะเริ่มตน้ มาดี แต่
เจอปัญหาใหญก่ วา่ ที่คดิ แหะ
เหมอื นวา่ อีกฝ่ายท่ีเป็นตระกูลจากทา่ นแม่จะมาจากดอยส์เบิร์กทีเป็นประเทศเพ่ือนบา้ น ปี กอ่ นเราไดเ้ รียนภาษาดอยส์เบิร์กแลว้ ท้งั สาํ เนียงการพูด
ลกั ษณะการออกเสียงหรือว่าตวั อกั ษรเขียน ยงั ไงก็คอื เยอรมนั อยา่ งไม่ผดิ เพ้ียนแน่นอน หากพจิ รณาตามยคุ สมยั แลว้ คงจะเป็นโรมนั อนั ศกั ด์ิสิทธ์ิ
วาเนสซ่าไม่อยากจะคดิ อะไรต่อจากน้ีมากแลว้ ตอนน้ีขอเพียงแคป่ ลอ่ ยร่างกายที่เหนือยลา้ จากการฝึกทหารในแตล่ ะ่ วนั ใหไ้ ดพ้ กั ผอ่ นครบและกิน
อาหารครบ แคน่ ้นั กเ็ พยี งพอแลว้
เชา้ วนั น้ี วาเนสซ่าแต่งตวั เช่นคณุ หนูชนช้นั สูงทวั่ ๆไป ชุดเดรสยาวและหมวกใบใหญ่เขา้ ร่องเขา้ รอยกบั ใบหนา้ สวยของเด็กหญิงไดช้ ดั เจนจนเหล่า
แมบ่ า้ นและคนรอบขา้ งท้ึงในความงดงามน้ี บางคนเปรียบกบั งานศิลปะบางกเ็ อาเธอไปเปรียบกบั พวกราชวงั ไม่ก็วหิ ารสวยงามต่างๆในประเทศเพ่อื น
บา้ นท่ีเป็นประเทศศาสนาอยา่ ง โอลดิโอ้
“ชุดน้ีก็ดดู ีนะ วาเนสซ่าลองแต่ชุดน้ีดไู หม”ใช่วนั น้ีก็เป็นอีกวนั ที่ทา่ นแม่เอาตวั เราเป็นตุก๊ ตาลองเส้ือผา้ เด็กจนตอ้ งออกสีหนา้ คา้ นเพอื่ ตอ่ ตา้ น แต่ท่าน
แม่กท็ าํ เพยี งทาํ หนา้ เศร้าๆกอ่ นจะค่อยๆเร่ิมหวีผมที่รกรุงรังให้
ระหว่างน้นั ที่ท่านแม่กาํ ลงั หวีผมไปให้ ภาพสะทอ้ นในกระจกเงาคอื ใบหนา้ ของทา่ นแมท่ ่ีกาํ ลงั เตม็ ไปดว้ ยความหวน่ั วิตก ความกงั วล ความเหนื่อยลา้
หรืออะไรกแ็ ลว้ แต่ท่ีเป็นสีหนา้ ของคนทาํ งานแลว้ เจอเร่ืองน่าปวดหวั มกั จะทาํ กนั วาเนสซ่าอดประหลาดใจในสปริตของความเป็นแม่ของๆคนน้ีมากๆ
เธอเคยขอโทษลูกสาวของเธอในชาติท่ีแลว้ ที่เผลอโวยใส่เพราะเครียดจากการทาํ งานและการเจองานหนกั แต่ท่านแมค่ นน้ีน้นั ไมแ่ มแ้ ต่จะบ่นกบั เธอ
เลย เธอทาํ แคย่ มิ้ เบาๆและลูบหวั ลกู สาวเพียงคนเดียวของเธอเทา่ น้นั
“ทา่ นแม่คะ เจออะไรลาํ บากใจมาหรือเปลา่ คะ”
“เลก็ ๆนอ้ ยๆน่ะ น้ีจะ้ ผูกโบวส์ ีดาํ ดว้ ยสวยไหม”วาเนสซ่าไม่อาจจะละสายตาจากดวงตาสีเขียวมรกตที่ฉายแววเศร้าสร้อย กบั เสน้ ผมสีบลอนดซ์ ีดจน
เผลอมองเป็นสีขาวไปสมยั ยงั เป็นทารก วาเนสซ่าสังเกตุผเู้ ป็นแม่ไดอ้ ยา่ งหน่ึง ความเหนื่อยลา้ จากการไม่ไดพ้ กั ผอ่ นเป็นหน่ึงในน้นั
“งานเม่ือคนื เหนื่อยไหมคะ”
“พอควรเลยจะ้ พ่อลกู ตอนน้ียงั ไม่ไดน้ อนเลย ตอนน้ีประชุมอยกู่ บั พอ่ ของลูอิสที่ปรีเซียอย่จู ะ้ ”
“หรอคะ แลว้ แตง่ ตวั ออกไปไหนกนั หรอคะ”
“ที่แมพ่ ดู ไวไ้ งจะ้ เราจะไปเจอญาติเราจากดอยส์เบิร์กกนั ”
“ที่ไหนหรอคะ?”
คาํ ตอบของคาํ ถามน้นั คือภาพตรงหนา้ วาเนสซ่า มนั คอื ไร่องุ่นที่สภาพไม่เรียกว่าไร่อง่นุ ไดแ้ ลว้ มนั เหลอื ตน้ องุ่นไม่กี่ตน้ ท่ีเหลอื มีเพียงเตาตะโกน เศษ
หนา้ ดินที่พงั ทลาย หินท่ีแตกออกเป็นเสี่ยงๆและท่ีน่าสยดสยองที่สุด คือเศษซากของการต่อสู้ กองเลือดและเศษเตาตะโกนอะไรซกั อยา่ งที่กระจดั
กระจายอยเู่ ต็มฟ้ื น
“ร่องรอยของการต่อสู้ทางเวทมนต”์ วาเนสซ่ากล่าวออกมาในแบบท่ีเดก็ หญงิ วยั เดียวกบั เธอไมน่ ่าจะกล่าวได้ แทนท่ีเด็กหญงิ จะผงะถอยหลงั เธอกลบั
เดินตรงเขา้ ไปหามนั เธอจอ้ งมองไปยงั ภาพของสนามรบท่ีพ่ึงเกิดข้นึ ดว้ ยแววตาท่ีวา่ งเปลา่ จนน่าสยดสยอง ดวงตาสีแดงไร้ความรู้สึกอยแู่ ลว้ มนั ย่ิงดู
ไร้ความรู้สึกเขา้ ไปอกี เมือ่ ทิวทศั น์ตรงหนา้ เธอตอนน้ีคอื ทุ่งสนามท่ีเต็มดว้ ยร่องรอยของการปะทะหนกั ดว้ ยเวทมนต์
“อย่าเลยลกู อยา่ จอ้ งมนั มากเลย”พริบตาที่วาเนสซ่าเห็นผเู้ ป็นแมเ่ อามอื กมุ อกพร้อมจอ้ งมองดว้ ยสายตาเศร้าสร้อย เพียงแคน่ ้นั เธอกพ็ อเขา้ ใจวา่ ทีน้ีมนั
เกิดอะไรข้นึ และเมอื่ คืนเป็นยงั ไง เด็กสาวเอ้ือมมอื ไปหาแมข่ องตนกอ่ นจะจบั ไปท่ีใบหนา้
“แมค่ ะ แม่ไมผ่ ดิ หรอกนะคะ”มารีเอต็ จอ้ งมาทางลกู สาวอยา่ งประหลาดใจ แตค่ วามเคลือบแคลงสงสัยของเธอไมอ่ าจจะสู้แรงผลกั ดนั ท่ีดนั เธอเตม็ ท่ี
ใหพ้ ุ่งตรงเขา้ กอดลูกสาวของตนทนั ที แมเ้ ดก็ หญิงจะไมร่ ู้วา่ อะไรเกิดข้ึน แตห่ ากแมข่ องตนเศร้าโศรก ตนก็จะปลอบ เพราะน้นั คือส่ิงท่ีเธออยากจะได้
เมือ่ เสียใจ วาเนสซ่าคิดว่าใครทุกคนกล็ ว้ นตอ้ งการการปลอบใจเลก็ ๆเม่ือเสียใจก็เพียงเทา่ น้นั ส่วนเรื่องความผดิ ที่แม่ทาํ หากไดฟ้ ังเต็มเรื่องราวการ
ตดั สินใหมก่ ไ็ ม่ใช่เรื่องแยอ่ ะไร
เสียงตรบมอื ดงั มาจากดา้ นหลงั เสียงร้องเทา้ บทู ย้าํ ฟ้ืนดินที่เหนียวแฉะจนกลายเป็นโคลนเขา้ มาหาดว้ ยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ จะเป็นมติ รก็ไม่ จะเป็น
ศตั รูก็ไม่ วาเนสซ่าจอ้ งไปยงั บคุ ลน้นั อยา่ งสงสยั
ตน้ เสียงตรบมือคือชายชาวยโุ รปใบหนา้ คมประดบั ดว้ ยหนวดและเคราท่ีถกู ตดั อยา่ งสุภาพ ชายชาวยโุ รปคนน้นั มีผมสีบลอนดซ์ ีดแบบเดียวคลา้ ยกบั
ท่านแม่ดวงตามสี ีฟ้าเขม้ ร่างกายกาํ ยาํ สวมเคร่ืองแบบสีดาํ ประดบั ดว้ ยกางเขนสีขาวท่ีใจกลาง เอวมดี าบยาวเล่มหนึงประดบั ไว้ ชุดของเขาคลา้ ยกบั
พวกหน่วยสืบสวนของศาสนาจกั รในยุคกลางไม่มีผดิ แต่มนั เพยี งเป็นสีดาํ ง้นั หรอ
“พอรู้วา่ เธอมลี ูกสาวแสนน่ารักแบบน้ีแลว้ มนั ก็ดูอบอุน่ ใจดีนะ”ชายคนน้นั กลา่ วออกมาในภาษาเยอรมนั ท่ีคนรอบขา้ งท่ีเป็นเหลา่ คนใชไ้ มน่ ่าจะฟัง
ออก เหล่าคนใชท้ ี่ติดตามมาดว้ ยต่างงงวยในการปรากฏตวั ของชายคนน้ี มีเพยี งคนเดียวท่ียงั คงใจเยน็ อยไู่ ด้ คอื หญิงใตช้ ุดเดรสท่ีใส่ออกขา้ งนอก เธอ
หนั กลบั ไปมองชายคนน้นั อยา่ งใจเยน็
“ใช่แลว้ ละ่ ออกสั ลูกสาวฉนั หลานเธอ”วาเนสซ่าพยายามตีความเลก็ ๆ แต่เสียงหวั เราะของชายที่ถกู เรียกวา่ ออกสั กด็ งั ข้ึน
“ถูกตอ้ ง นา้ ชื่อ ออกสั ตา้ ฟราซซิส วีเดน้ เบิร์ก เป็นลูกพ่ีลูกนอ้ งกบั แม่ของหนูนะ”ออกสั กม้ ตวั ลงต่อหนา้ พร้อมยิม้ ใหเ้ บาๆ ดว้ ยแววตาที่ดเู ป็นมติ รข้นึ
ค่อยสมกบั เป็นคุณนา้ ข้ึนมาหน่อยหน่ึง เขายมิ้ เบาๆกอ่ นจะลุกข้นึ เมื่อก้ีเขากล่าวในภาษาฝรั่งเศสอยา่ งชาํ นาญเลยสินะ เป็นพวกขนุ นางจริงดว้ ย
“หนูชื่อวาเนสซ่าคะ ยนิ ดีท่ีไดร้ ู้จกั คะ”พริบตาท่ีออกสั และเหลา่ กล่มุ คนในชุดแบบเดียวกนั นบั สิบๆคนหนั ควบั มองหนา้ วาเนสซ่าทนั ที เพราะที่เธอพดู
ออกมาเมื่อก้ี มนั ไมใ่ ช่ภาษาของลา เลอบลอ็ งเลย แตเ่ ป็นภาษาของดอยส์เบิร์กและท่ีสาํ คญั คอื พดู ไดค้ ลอ่ งแคลว่ ราวกบั ว่าเคยหดั พดู มากอ่ นหน้าแลว้
จริงๆ
“น่าสนใจตามที่ไดย้ ินเลยนะครับคณุ พ่ี”มารีเอต็ เร่ิมตะหงิดๆใจแปลกๆเขา้ ใหเ้ สียแลว้ เธอถามกลบั ไปทนั ที
The words you are searching are inside this book. To get more targeted content, please make full-text search by clicking here.
Discover the best professional documents and content resources in AnyFlip Document Base.
Search