กวีนิพนธ์ลมแล้ง อภิสิทธิ์ ใจคำลือ

งานสรางสรรคก วีนพิ นธ
ลมแลง

นายอภสิ ทิ ธ์ิ ใจคาํ ลือ

ภาควิชาภาษาไทย คณะมนษุ ยศาสตร
มหาวิทยาลยั เชียงใหม
ปการศึกษา 2564

งานสรางสรรคก วีนพิ นธ
ลมแลง

นายอภสิ ทิ ธ์ิ ใจคาํ ลือ

ภาควิชาภาษาไทย คณะมนษุ ยศาสตร
มหาวิทยาลยั เชียงใหม
ปการศึกษา 2564

คาํ นํา

กวีนพิ นธเรอ่ื งลมแลง คอื งานสรางสรรคท างภาษาทมี่ ีการเรยี งรอยถอยคําในรูปแบบ
กลอนเปลา กลอนสีแ่ ละกลอนแปด ซ่ึงผแู ตงมเี จตนาจะถายทอดเรื่องราวชีวิตของผูแตงในวัยเยาวซึ่ง
เปน เด็กนกั เรียนภาคเหนอื ท่กี าํ ลงั เริ่มตนการศึกษากับเพื่อน ตั้งแตระดับชั้นปฐมวัย ชั้นประถมศึกษา
และชั้นมัธยมศึกษาตอนตนกอนที่แตละคนจะแยกยายกันไปเพื่อทําตามความฝนของตนเอง โดย
ตลอดระยะเวลาที่ไดศึกษาเลาเรียนและใชชีวิตรวมกันนั้น เด็กเหลานี้ไดประสบพบเจอกับเรื่องราว
และความเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่จะตองเรียนรูและปรับตัวใหเขากับสิ่งเหลานี้โดยอาศัยมิตรภาพ
ระหวางเพื่อนที่เขมแข็งเปนตัวขับเคลื่อนการใชชีวิตและเรียนรู ผูแตงไดนําตนดอกลมแลงที่แปลวา
ดอกราชพฤกษซึ่งมีลักษณะเดนคือ ความแข็งแรง อดทนตอสภาพแวดลอมและภูมิอากาศ มาเปน
ตวั แทนเร่อื งราวชวี ิตและมิตรภาพท่ตี องมคี วามแขง็ แรง อดทน ตอ สง่ิ ทีเ่ กดิ ขน้ึ ในชีวิตแมวาจะตองแยก
ยายกนั ไปแตก ย็ งั ราํ ลึกมิตรภาพน้ีดว ยตน ลมแลง ท่ีเปนตัวแทน

ผูแตงขอขอบพระคุณผชู ว ยศาสตราจารยอ ัคคภาค เลา จนิ ตนาศรี อาจารยที่ปรึกษาท่ี
กรณุ าใหค ําแนะนําและคําปรึกษาในการวางโครงรางงานกวีนิพนธซึ่งทําใหผูแตงสามารถสรางงานกวี
นพิ นธนีจ้ นสําเร็จลลุ วง ขอขอบพระคุณรองศาสตราจารยส พุ รรณ ทองคลอย ที่ไดมอบองคความรูของ
งานเขียนกวีนิพนธจากกระบวนวิชาศิลปะการเขียนกวีนิพนธ ขอขอบพระคุณคณาจารยภาควิชา
ภาษาไทยทกุ ทา นทไี่ ดป ระสาทวชิ า หวงใยและใหกาํ ลังใจผูแตงเสมอมา ขอขอบพระคุณคุณครูทุกทาน
ที่ไดอบรมสั่งสอนผูแตง ตั้งแตระดับชั้นปฐมวัยจนจบระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายและทายที่สุดนี้
ตองขอขอบคุณเพื่อนทุกคนที่ไดรวมเรียนรูกับผูแตงมาตั้งแตระดับชั้นปฐมวัยซึ่งเปนแรงบันดาลใจ
สําคัญในการเขยี นงานกวีนพิ นธเ รื่องน้ี

อภิสทิ ธิ์ ใจคาํ ลือ

เมอ่ื ถึงโรงเรยี น สารบัญ 2
หมูมีไหน 3
ทาํ ไมตองเรียน ปฐมวัย 4
หองนา้ํ ไมส ัก 5
แผนตอนบาย ประถมตน 6
บานผีสงิ 7
ชมพูนกและเจาท่ี 8
รถไม 10
ตีตอ 11
ถนนคนสรา งทาง 12

สายฮาง 14
ก.ไก 15
คณติ ฯ สุดโหด 17
ถว่ั พู 18
โบ 20
นาหลมและปลากัด 21
ศิลปหตั ถกรรม 22
โดดเฟยง 24
ขวั ไม 26
คมแฝก 27
เลขท่ีออก 29
เจา ถ่ิน 30

ไมเรียวแรก ประถมปลาย 33
หางมงั กร มธั ยมตน 34
โรงเรียนจะโดนยุบ 36
เบยเบลด มะขาง 37
วนั เอดสโ ลก 39
ปลากัง้ 40
ควายอนิ เตอรเนต็ 42
รถบงั คับ 43
บูม Z 45
อาหารกลางวนั 46
ดอยทะเล 48
ใบ ปพ. 49

สอบคัดหอง 52
ปฐมนิเทศ 53
ปรับสมดุล 55
เพอื่ นใหม 56
เพอื่ นออนไลน 58
ภาคฤดูรอ น 59
วงโยฯ 61
สามญั รุนใหญ 62
โอเนต็ 64
ใบตองตึง 65
ปจฉมิ นิเทศ 67
ลมแลง 68

1

ปฐมวัย

2

เมอ่ื ถึงโรงเรยี น
สองหา ส่หี ก
เดอื นแปดพฤษภา
ตนเคาหนาวฝน
วันวานผนั เปล่ยี น
ชวี ิตเปล่ียนผนั
โอ…เจา เด็กนอ ย
กําลังเริม่ ตน
เสนทางนกั เรยี น
ภายหนา บรู
สตู องพากเพยี ร
เปนอ ยหอ ยแขน
ยางสปู ระตเู หล็ก
เบ้ืองหนาอา แขนรบั
เบ้อื งหลังลับคอยโบกมือ
นง่ิ เงียบงันนาํ้ ตาคลอ
ลกู ๆ มาทางน้ี
เสยี งดนตรปี ระกอบกลอม
ผคู นหลายหลาก
ฉันชักฉงน
บเหมือนบา นเรา
บางคนสนกุ
บางคนปนเศรา
รองกองหองอ้ือ
เปนทแ่ี หงใหม
ของใครหลายคน
ออื อือ…จา จา
ของอีปอ อแี ม
บไดย นิ เสยี ง
ตอนเทยี่ งตอนบา ย
ถาแลงเม่ือใดจะไดฟง แหม

3

หมูมไี หน
เปนอีกวันที่ฉันมาท่นี ่ี
เสยี งรองกองไปทว่ั
ทัง้ ซายขวาละลานตา

ครูยนื สง รอยยิม้
ตอนรับจับมือ
ถงึ เวลาเขาแถว
เสียงระฆังด่ังแวว
รวมกนั ณ สนาม
ครูคอยเรยี กแถว
จัดแนวแถวตอน
คนสงู คนเตีย้
ถูกเฉลยี่ เกลย่ี กัน
รอเวลาแปดโมง
รอธงข้ึนยอดเสา
รอ งเพลงและสวดมนต
เสร็จภารกิจเชา
ปลอ ยแถวเขาหอง
เสยี งรองกลับมา
ตา งคนตางถ่ิน
ตา งนสิ ัยใจหนา
โอ…ตัวเราน้ี
มาเพียงผูเ ดยี ว
บา นไกลชายทงุ
ไมรูใครเปนใคร
ไดแตแ ลดู
เพ่อื นคนหน่งึ ถาม
เพื่อนคนหนง่ึ ทัก
ไผบฮกั สูกา
ไปทางใดนา
น่ัน…หมูม ีไหน

4

ทาํ ไมตอ งเรยี น
ทุกเชาเสยี งปลุก
จันทรถ ึงศุกรช างทุกขแท
พอ แมเ รยี กซํ้ายาํ้ ยาํ้ ทุกครา
แปดโมงตรงแถว
รอ งเพลง ไหวพ ระ
เสรจ็ ภาระ เขา เรยี น
พบครูอีกเชา
คาบแรก ภาษาไทย
อักษรสสี่ บิ สตี่ ัว
ทอ งจําขึ้นใจ
คณติ ฯ นับเลข
บวก ลบ คณู หาร
กาํ หนด จดจาร
บนกระดาน ฝาหอง
วิทยาศาสตร
ครบศาสตรครบครนั
พบปะประจําวัน
ภาษาองั กฤษ

รูไ วส ่ือสาร
สงั คมศึกษา
สอนอยรู วมกัน
สอนสรางความดงี าม
ศลิ ปะพาเพลิน
เจรญิ จนิ ตนาการ
กระดาษ วาด ปน
พละศึกษา
เฮฮาหนาต้งั
วงิ่ เลนเตม็ พลงั
ทราบแลวหรอื ยัง ?
ทาํ ไมตองเรียน

5

หอ งนํ้าไมสกั
เชา ตรูก รวู ่งิ
เดก็ หญิงเด็กชาย
เตรยี มตัวเขา แถว
ตามแนวประจาํ วัน
แปดโมงรวมกัน
ใครมธี ุระ
กจิ จะนานา
ขอจงรบี ทํา
หมเู ด็กสามบา น
นัดกนั ที่เดิม
ไปกอนรอถา
ไปชาใหไว
สูเขาทง้ั หลาย
นี่เปน ท่ีของเรา
“หองน้ําไมส กั ”
ความกวางเทาตัว
ความสงู บไดวดั
ผนังก้นั แนวหนา
ซา ยขวาบก น้ั
ประตูกวางบานใหญ
สขุ ภณั ฑแ สนถูก
เปนสง่ิ ปลกู บไดส รา ง
บไดลางหรอื ชาํ ระ
อาศัยนา้ํ เดือนแปด
อาศัยแดดเชาเย็น
โอ… หอ งนํ้าไมสัก
ใครใครกร็ ักหนกั หนา
เชา บาย เย็น ตอ งมา
ชวยบรรเทาเบาปวด
แตวันใดครูตรวจขอใหชวดทุกครา

6

แผนตอนบา ย
แสงแดดแผดสอ ง
ลมแทรกชอ งไหวไหว
พนื้ กระดาน ชาน บันได
ฝากนั้ หอ ง ชองประตู
เทีย่ งกลายเปน บาย
พัดลมในหองโถง
หมุนโยงไปมา
เสยี งกรงิ่ ดังขน้ึ
เกบ็ แปรงฟน แกว น้าํ

เกบ็ สัมภาระ
หน่ึงหมอนผาปู
หน่ึงคปู ระจาํ กาย
สัญญาณตอนบา ย
ไดเวลานอน
ครบู อกนอนพัก
บา ยสามคอยต่ืน
สหายสายเหนอื
หวั โจกตนคิด
เรยี กสุมชุมนมุ
มาฟง “แผนตอนบาย”
สูเขาทัง้ หลาย

รอในหอ งนี้
อกี หา นาทีขา จะไปรอ

รอทหี่ องน้ําไมส ัก
ท่ีพักทเี่ ดิม
ใหแกลงขอครู

ไปหองนํา้ กบั เพ่อื น
พอมาพรอมกนั
ขาจะพาสหู นี
ไปดูทวี ที ่ีบานไอช ัย

7

บา นผสี งิ
บา ยนบี้ ดมืด
ไรแ สงแรงเงา
เหีย่ วเฉาอารมณ
วันน้ีเลนอะไร
ว่งิ ไลห รือซอนแอบ
กระโดดหนังยาง
ขวางมะมวง หมากเก็บ
กไ็ มเรา ใจ
ครนุ คิดจติ ปวน
อยากชวนกลบั บา น
เจายอดเจาถนิ่
รูปรา ง สูงใหญ
นสิ ัย อนั ธพาล
เดนิ ตรงมาทาํ หนาเจาเลห 
สูรอู ะไรไหม
ขางอาคารเรยี น
มีบานผสี งิ
เขาวาเรื่องจรงิ
เลา กนั มานาน
เปนบา นพกั ครู
อยมู ากอ นเกา
นบั แตส รางโรงเรียน
เจาบานจากไป
ดว ยอะไรมิทราบ
ทิง้ คราบตาํ นาน
ใหขานสฟู ง
สพู ึงระวงั
อยา ใกลไปกลาย
จะเปน ภัยแกตวั
ฟง จบตบกลับ “ไอยอดขี้วอก”

8

ชมพู นกและเจา ท่ี
วันเสารเชา ตรู
ออกดูฟาสาง

เห็นแสงลาง ๆ ในมานหมอก
ลมหนาวเขา ผาน
สะทานสั่นสู
เพราะวันน้วี ันหยุด
วันวางของฉนั
กิจสารพัน
รวมกนั ขางหนา
สัญญาณมาเตือน
ผองเพ่ือนทายทกั
วันนี้สําคญั
อยา ลมื เนอสู
ขา เห็นชมพู
ออกชกู ่ิงกาน
ชอดอกเบงบาน
ลกู น้ันหลายหนว ย

ขอสมู าตวยจะขึ้นใหกนิ
บา นอยบานเหนือ
กาํ ลงั เหลือใคร
เกาะตน ไมใหญ
ปน ปายไลเอา
สูเขาฟง ขา
บไดมีแคช มพู
ขาอยากใหดู
วา มีอะไร
รงั นกหัวจกุ
ปะแตลูกบมแี ม
นึกอยากเอาไป
เพือ่ นตางคัดคา น

9

อยา ทําบา นเขาพัง
แมร ออยูหลัง
จะกลบั รังมาหา
วางไวท เี่ กา
แลว ใหล งมา
น่นั ศาลเพียงตา
ใหสุมา “เจา ท”ี่

10

รถไม
เลอ่ื ยลันดาตวั เกา
ตัดซอยยอยไม
เลือกขนาดตามใจ
สงู ใหญ กวา ง ยาว
ดวยพลังแหง ฟนเลือ่ ย
เสยี งคอนเคาะตอย

รอยสว่ิ ริ้วไม
ถูไสดวยแรงคอน

สวา นควานรู
ประกอบขึน้ เปน รถ

รถไมคันเลก็
ของเด็กชาวบา น

ฝม อื แรงงาน
สลา ไมบ านเรา
ยังบเกาเหมือนเลือ่ ย
บร้ืน…บรน้ื …ข้นึ ขับขาน
เลือ่ นไขลานดว ยแรงมือ
สลู านดนิ ถนนดํา
สนุกคลกุ เคลา
สุขใดจะเทา เพยี ง
เด็กนอ ยทง้ั หลาย
รถไมสอนสู
ใหอยอู ยางงา ย
ใหใชข องพอดี
ใหรดู ใี นวิชาไม
ไมร วก ไมสกั
สลกั เหลา เกลา กลึง
เปนรถหนงึ่ คนั
จ่ือจาํ ยํา้ ม่ัน
จะไดคันเดยี วเนอ

11

ตีตอ
สามโมงตรงเข็ม
เต็มไปดว ยไอรอน
เสร็จจากพักผอน
พากันลุกลา งหนา
ผัดแปง แตง หนา
เขาแถวแนวชิด
ทําภารกจิ ประจําวัน
รบั นมคนละถุง
ตางมงุ ชิงชัน
แทรกหนา แทรกหลงั
ไอยอดยกั ษใหญ
หัวหนาเจาถ่ิน

รีบรบั นมถงุ
แลว นําหมูมุง ไป
หนา อาคารไมเ กา
มมุ ขวาใตหลงั คาจ่วั
ตอหวั เสอื รังใหญ
บินไปบินมา
ลอสายตาไอยอด

มันไมร อชา
เรยี กหาพลพวก
ขวา งปารองเทา
หมายเอารังตอ
ครูเดยี วเหน็ ผล
ตา งตนตางว่งิ
เลนจรงิ เจ็บจรงิ
ใครนงิ่ เปน ตาย

หัวโนโตนนู
ขนุ แคนแนนใจ
เวรกรรมน้ันไซร ฉนั ใดฉนั นน้ั

12

ถนนคนสรา งทาง
สน้ิ สุดลมหนาว
หมอกแดด ฟาหลัว
คลุมท่ัวนานฟา
ใชไอใชหมอก
แตเปนควันไฟปา
ลมแลงแซงแทรก
แรกชอจอบาน
กงิ่ กา นสาขา
ตัง้ ตน ทนลม
สมนามวา “ลมแลง ”
บน้ั ปลายทางฝน
คนื วันบรรจบ
พบกันทจ่ี ุดหมาย
ตรงถนนลกู รัง
ท่ีรัง้ เยาวว ยั
“ถนนคนสรา งทาง”
สรา งซา้ํ ทาํ ใหม

สฝู นกับใจ
สกู บั วัย – สังขาร
สูกับกาลเวลา

รอฟา วนั ใหม
รอใครเขามา
รวมสรางถนน
ใหเปน ถนนนักสราง
ขางคูสเู ฮา
ลมแลงแข็งแกรง
สอื่ สรอ ยรอ ยใจ
เปน สง่ิ แทนไว
วาเปนเฮาแทเ นอ
สหายเกลอแหงขา

13

ประถมตน

14

สายฮาง

สองหาสี่เกา
เริม่ เขาช้นั ใหม
ประถมเกรยี งไกร
สมใจสมจนิ ต

จากเดก็ วยั ออน
เลนรอ นดอนดนิ
พรอมจะโบยบนิ
ทุกถนิ่ พารา

เปน ประถมหน่ึง
รบี พึง่ วชิ า
สานฝน ภายหนา
สญั ญานักสรา ง

เครื่องแตงกายแรก
ชื่อแปลกสายฮาง
เหนบ็ เอวเกีย่ วขา ง
สวมอยางวองไว

สนี ้าํ ตาลหลงั
เปน หนงั ไฉไล
เลอ่ื นเขาออกได
สวมใสต ามแนว

บางคนหวั เหลยี่ ม
หนงั เทียมสุดแถว
แวววาวราวแกว
ดแู ลวงามตา

ของเราหัวเสือ
ของเหลอื ไดมา
แกข ัดแมวา
เทอมหนาคอ ยมี

15

หัวเสือเจอื จาง
เบาบางรางสี
ดั้งเสือตัวนี้
หมดทีเ่ ชยดู
ทกุ สว นลวนใหม
หาไดสมคู
ยกไหลใจชู
ประตแู ยมอา

พรอ มไปโรงเรยี น
พรอ มเพยี รพรอมกลา
สายฮางของขา
จะพาไปเรยี น

ก.ไก

เยือนดินถิน่ ใหม
ยิง่ ใหญโ อฬาร
เสาธงอาคาร
พื้นลานกวางตา

สนามใหญน อ ย
หลายรอ ยรอบวา
วิง่ เลนไปมา
ดูทาเขาที

หองเรียนหนงั สือ
ขน้ึ ชื่อดดู ี
หองสมดุ มากมี
ทีวคี รบครัน

เพ่อื นพองรอ งเฮ
สรวลเสสขุ สรรค
สูเฮาเราฉนั

16

รว มฝนอีกครา
ปอหน่ึงนอ งเลก็

พนเด็กออ นมา
ฝากตัวพี่ยา
รกั ษานองนอ ง

แปดโมงตรงแลว
แวว เสียงดงั กอง
เสยี งกรงิ่ เรยี กรอง
พีน่ องรวมกัน

แถวชดิ เรว็ ไว
ครูใหญส ่งั พลัน
มอบโอวาทสําคัญ
แยกชนั้ แยกที่

เรียนแปดโมงครึ่ง
คาบหนึง่ เชา น้ี
คาบครูพาณี
เดนิ รมี่ าไกล
วันทานบนอ ม
รับพรอ มถามไป
วาอักษรไทย
อะไรมากอน

กอเอยกอไก
จาํ ไดใ ครสอน
กินเดินน่ังนอน
สังวรกอไก

17

คณิตฯ สุดโหด

เขา สูป อสอง
เตรยี มลองชน้ั ใหม
เจอครูรุนใหญ
สวมใสแ วน ตา

ชื่อครอู มั พร
สอนทกุ วชิ า
ขาดหลายอตั รา
ไมม าบรรจุ

คณิตฯ แสนหนกั
ครูชกั หนา ดุ
ลอดแวน ทะลุ
ระอรุ อนลน

บวกลบจํานวนนบั
ผลลัพธส บั สน
จ้ีทีละคน
เตรยี มโดนคาํ ถาม

การวดั ความยาว
เรื่องราวเกรงขาม
ทําดีมีงาม
สมตามคะแนน

การช่งั ตอ งดี
หา มมผี ิดแผน
การหารยากแสน
อยากแลนหนีครู

การตวงส่ิงของ
ใหลองตรองดู
การเงนิ ตองรู
เพราะอยูกับเรา

18

เรขาคณิต
ฝก จติ ฝกเกลา
สว นโคงสว นเวา
ผดิ เขา มเี ร่ือง

ถามเร่อื งเวลา
ตอบมาปราดเปร่ือง
คาํ ชมลือเลอื่ ง
ปลดเปลอ้ื งคาํ สาป

วชิ าคณติ ฯ
ครนุ คดิ เข็ดหลาบ
ขอวอนกรกราบ
อีกคาบอยา เจอ

ถั่วพู

โรงเรยี นบา นปา
เห็นฟาจรดดอย
สลบั นาผืนนอ ย
เรียงรอยชีวา

นานาชาตพิ นั ธุ
สรา งสรรคก นั มา
รว มรายชายคา
นํา้ ทา เดยี วกัน

มธี รรมนําหมู
ใหอ ยูร วมฉนั ท
สามคั คนี ้นั
เกย่ี วพันเหนีย่ วใจ

ไปโรงเรียนเชา
ยา งเทา ยาวไกล
จุดนัดพบใหม
คอื ใตศ าลา

19

คาบเชาเรียนแลว
กริ่งแกว ดงั มา
คงถงึ เวลา
เรม่ิ อาหารเทยี่ ง

เดนิ ถอื ขา วหอ
เขาตอ แถวเรยี ง
เรยี บเรียบเคียงเคียง
แยงเกย่ี งทนี่ ่งั

เมนเู ทีย่ งน้ี
เปนทโี่ ดงดงั
สรา งเสรมิ พลัง
ครบทั้งโปรตีน

นามวา ไขพะโล
ช่อื โกจากจนี
เด็กนอยชอบกิน
รสชนิ ท่ีชอบ

แตเทย่ี งวันน้ี
เพ่อื นมขี องมอบ
ถ่วั พูเหลืองกรอบ
เคลอื บครอบนํ้าจ้ิม

อาหารไทใหญ
อยากใหไดชิม
กินพลางย้ิมกร่ิม
เพราะล้มิ รสถว่ั พู

20

โบ

บา ยสามกวากวา
สายตาเร่ิมมวั
เหลือบมองหองทว่ั
เมาหวั ไปมา

อาการบง บอก
อยากออกหองลา
กลบั บานเรงิ รา
เขา ปาเขา ดง

ส่โี มงแดดจา
ดานหนา เสาธง
นักเรียนยนื ตรง
ครูลงประจําเวร

นดั หมายวนั พรงุ
วนั รงุ วนั เดน
ไดห ยุดไดเลน
เพราะเปน วนั พกั

อยา ลืมการบาน
และงานยา้ํ นัก
อยาใหเ ปนยกั ษ
จบั หักคอกนิ

เลกิ แถวกลบั บาน
เลียบลานหญา ดิน
แววเสยี งไดยนิ
ไดกลิน่ ของโบ

ผวิ ขาวขนุ มัว
ตั้งตวั หวั โด
ช่ือสุภาพวาโค
ชือ่ โหลว า “งวั ”

21

กลัวฝนทนรอ น
แดดฮอนบกลัว
ตางของไดท ั่ว
เปน ววั ใชง าน

หากนิ ตามทุง
รมิ คงุ ทาธาร
ยอดหญา ผลบิ าน
อาหารโอชา

พอ วา โบน ี้
มงั่ มบี ญุ หนา
คณุ มนั ย่งิ คา
ลกู อยาลืมคณุ

นาหลมและปลากดั

เดอื นเกา เขายา ง
น้ําคางฝนพรํา
เย็นหนาวเชาค่าํ
ชน่ื ฉา่ํ กลางป

เดอื นแหงบชู า
ไหวสาเจาที่
ลูกหลานอยดู ี
บวงพลีนบคณุ

ลวนแตสุขสันต
พรอ มกนั เจอื จุน
รว มสรา งผลบุญ
เกอื้ กูลภายหนา

เสร็จกจิ น่ังลอ ม
แวดออมเขา มา
เด็กนัง่ ตกั ขา
เริม่ อาหารเชา

22

คนเฒา ทานวา
ขาวหนาปลาเตา
เพราะวาหมูเฮา
บเอาฮตี ขวา ง

เดอื นฝนนีน้ า
มีปลาหลายอยาง
ตามคําจาํ อาง
รอบขา งนาหลม

นกั ลาปลากัด
เรม่ิ หดั ดํางม
เตรยี มพลังสะสม
ระดมกาํ ลงั

รงุ เชา วนั หยดุ
ไมพ ดู ถึงหนงั
ทงิ้ ละครดัง
มงุ ยงั ทุงนา

นาหลม จมนาํ้
สดี าํ คราํ่ ครา
แลดเู หมือนวา
นกั ลาอยใู น

ปลกู กายปลูกจิต
หยุดคิดเพอไกล
แซะรอนชอนไช
นไี่ งปลากดั !

ศลิ ปหัตถกรรม

งานใหญง านหลวง
กระทรวงศกึ ษาฯ
สั่งการบญั ชา
ทว่ั อาณาจักร

23

โรงเรียนของรฐั
เริ่มวัดศรศี กั ดิ์
ดเี ดนประจกั ษ
คนทักคนขาน

ครูใหญรบั ถอย
ครนู อ ยรบั งาน
เตรียมเพิ่มการบาน
สะทานนักเรียน

ลายมือใครดี
เดี๋ยวมีคัดเขยี น
ถนัด ร้วิ เคยี น
สลกั เทียน ผลไม

ใครเกงวาด ปน
เตรยี มคนั้ คาดไว
งานศลิ ปลายไทย
ไฉไลสองแวว

เกงวิทยฯ คณิตฯ
ครูตดิ ตามแลว
รักษาดง่ั แกว
ไมแคลว ไมค ลาด

ทักษะภาษา
ตองมาอยาขาด
ไมสงคงพลาด
เสยี ชาติเชื้อไทย

สงั คมฯ คุณธรรม
นอ มนาํ ใสใ จ
ใครสวยเร่อื งไหว
เตรียมไปฝกฝน

24

ใครชอบประดิษฐ
ชอบคิดชอบคน
อยากสสู ากล
เสนอตนเขามา

งานใหญงานหลวง
ทั้งปวงสรรหา
ประชนั ศักดา
วชิ าใครแกรง

โดดเฟยง

ยามเดือนสิบเอ็ด
ฟง เทศนฟงธรรม
พรรษาพระนาํ
สรางกรรมกุศล

ทดนํา้ เขาแปลง
รวมแรงผูคน
ไถหวานหนาฝน
เริ่มตน ทํานา

ดูแลค่าํ เชา
คอยเฝารกั ษา
รอวนั เวลา
จากกลาเปนกอ

25

เดอื นสามเขากรรม
ทวนธรรมพทุ ธา
กายจิตผิดมา
ใหวาเตือนกัน

ขาวเหลืองเรืองรงุ
เต็มทงุ ดอนคัน
พ่ีนองสขุ สนั ต
ถงึ วันทีร่ อ

หยุดเสารอ าทติ ย
มอื ติดเคียวขอ
เกย่ี วตามแมพ อ
จดจอ จดจาํ

เพ่ือนพอ งนองนงุ
ตางมงุ กนั ทาํ
เน้ือตวั ชุมฉา่ํ
ดว ยนาํ้ เหงอ่ื ไหล

ขา วรอรถโม
จัมโบค ันใหญ
ทํางานวองไว
เสรจ็ ในไมช า

ขาวเปลอื กเก็บเกล้ียง
เหลือเฟยงกองถา
เตรยี มช่ืนอุรา
เรามาโดดเฟย ง

รอ งเตน เหยงเหยง
ตะเบง็ สดุ เสยี ง
หลากหลายสาํ เนยี ง
กะเหร่ยี ง ยวน ไต

26

ขัวไม

ครบสามสิบป
ไมสีนาํ้ ตาล
รับบทสะพาน
มานานหลายป

คนสองฝงน้ํา
เยื้องยํ่าตามวถิ ี
อาศยั ขัวนี้
เปนทพ่ี ่งึ พา

ไปเรียนเชา เย็น
ตองเหน็ ทุกครา
แตก าลเวลา
ไมปราณีใคร

เหลก็ สนมิ เกาะ
น้ําเซาะเสาใหญ
ไมพนื้ รวงไหล
เหลอื ไมก ซ่ี ี่

โตงเตงแกวงไกว
เสย่ี งภัยเหลือท่ี
ซอมแซมตามมี
ใหด พี ลางไป

ตอมาหลายเดอื น
ขาวเตอื นขัวไม
ระงับหยุดใช
สรา งใหมเสรมิ แกน

ทอ งถน่ิ ดาํ ริ
มติผูแ ทน
ไดงบหลายแสน
หนาแนนอยูนาน

27

โครงสรางสิ่งกอ
ตอมอรากฐาน
เหลก็ ปนู ประสาน
ทนทานแขง็ แรง

อันความเจรญิ
กาวเดินเหมือนแสง
ท่ัวทุกหนแหง
แทรกแซงชอนไช

สะพานคอนกรตี
เหมือนฮีตฮอยใหม
ความศรีวิไล
เร่ิมไลต วยเฮา

คมแฝก

วนั จนั ทรองั คาร
ประมาณสองทุม
เพ่อื นฝูงชุมนุม
ที่คุม ไอจ ันทร

ทวี ีจอใหญ
ดไู ดท ่วั กัน
ไมตรีแบง ปน
สขุ สันตเ กอื้ กลู

เปด ชอ งเจด็ สี
ทีวเี พ่อื คุณ
พ่ีปอพน่ี ุน
คูบ ุญคมแฝก

ใจจอ ใจจด
เรม่ิ บทตอนแรก
ลนุ กนั เหงอื่ แตก
สขุ แทรกปนเป

28

คมแฝกเปนไม
ของใชสุดเท
นักเลงเจาเลห
ตวั เขวเม่ือโดน

มที า ไมต าย
ทาํ ลายหักโคน
อรหิ รอื โจร
รับผลทันใด

หกั ปกปก ษา
นาคาพนไฟ
พิฆาตเวนไตย
จําไดอยางดี

ครุฑาถลาลม
พญายมขม ธรณี
คมจักรนารายณมี
อคั คีสาดแสง

ฝายดฝี ายราย
ออกลายไลแ ทง
ยือ้ ยดุ สดุ แรง
ทางแหง นักสู

ละครจบลง
ยืนตรงพรอมหมู
รีบกลบั เนอสู
เชาตรูไ ปเรยี น

29

เลขทอ่ี อก

วนั ศกุ รว ันดี
พรงุ นว้ี ันเสาร
โอกาสของเรา
รอเนาคอยหา

วันเดก็ แหงชาติ
ทวั่ ราษฎรป รีดา
หนง่ึ ปหน่งึ ครา
ยิ้มราอาการ

สารจากนายกฯ
สาธกเปดงาน
พธิ ีกรขาน
หนาลานเวที

เรมิ่ ตนข้นึ วา
คือ สามคั คี
มวี ินยั นี้
ควรท่นี อมนํา

พรอมใฝเ รยี นรู
เชดิ ชูคุณธรรม
ประพฤตจิ ดจํา
จะลํา้ เลิศดี

ปน้จี ัดใหญ
ของใหมมากมี
ปก หลกั กบั ที่
ไมห นีไปไกล

มือถอื คปู อง
สักสองสามใบ
แจค็ พอตท่ีใช
อยากไดสักอยาง

30

ตางตนตางเลง็
ตัวเกรงเครง คาง
ถึงคราวเราบา ง
จะยา งอยางไว

เสียงเลขท่ีออก
เตอื นบอกเรา ใจ
สิน้ สดุ เสยี งไมค
ไมไ ดแ ลว เรา

เสียงเลขทีอ่ อก
เหมือนหลอกหยอกเยา
หนายน ปนเศรา
หงอยเหงาตามกัน

เจา ถน่ิ

เขา ปทส่ี าม
ของความเปนพี่
ปหนา ปอสี่
ตา งท่ตี างไป

เดอื นหกฮอนหนา
น้ําทา ออ ยไหล
แมกไมผ ลดั ใบ
ทําใจไหวออ น

สญั ญาณเตอื นยํา้
วา ย่ําฤดรู อ น
แสงแดดรอนรอน
วาวรอ นทานลม

ฤดูสอบไล
เริม่ ใกลร ะดม
ความรูส ง่ั สม
ลับคมใหด ี

31

ส่ิงใดครูสอน
เปนพรวาที
ติดตามทุกที่
ใหม ีโชคชัย

สอบไลใ กลจบ
ตา งขบคดิ ไกล
เรยี นตอทไี่ หน
มใี ครไปบาง

ถกถามถกเถยี ง
ไดเ สยี งวา อาง
ขออยูเ คียงขาง
ตามอยา งรุน พี่

ขอเปนเจา ถิน่
อยดู นิ ถนิ่ นี้
รักหนกั ศกั ด์ิศรี
ไมล้ีลุกลน

สดู ลู มแลง
แมแ หงบสน
ผลดิ อกออกผล
ใหคนไดเ หน็

ใหเหมอื นลมแลง
แข็งแกรง ยนื เดน
บว าฮอ นเย็น
ยังเปน ลมแลง

32

ประถมปลาย

33

ไมเรยี วแรก

ถือคาํ จําม่ัน
เพือ่ นกันเพ่ือนแท
เปน ลูกนํ้าแม
หนักแนยืนยง

สญั ญานกั สรา ง
บร างจางลง
ตัง้ ตน ดํารง
ต้งั ตรงทรงฉาย

ข้ึนชัน้ ปอสี่
เปน พป่ี ระถมปลาย
เรอ่ื งราวมากมาย
ทักทายทาบทาม

การเรยี นเพียรหนกั
เร่ืองรักตองหา ม
ใหพ ยายาม
ทาํ ตามความฝน

รนุ พ่หี ัวโจก
สรางกก ปลูกปน
พารวมตวั กัน
เสียงล่นั อาคาร

กฎเหลก็ เขกพ้นื
ใครฝน ฝาดา น
ไมเ รยี วส่ังการ
สะทา นถึงทรวง

คุณครูอมั พร
เคยสอนนานลว ง
ขนึ้ มาประทวง
เตรยี มดวงไมด ี

เวลาบา ยโมง

34

ยืนตรงหมดศรี
โดนซกั คดี
พรอ มมพี ยาน

ครปู ระจาํ ชน้ั
ต้ังมน่ั ส่ือสาร
เคนหมายเอาการ
มอื ทา นถือไม

ปอหกตน คิด
ปกปด เปนใบ
คอยแตส ัง่ ใช
ผใู ตช ั้นป

จบการสอบสวน
ไมท วนวาที
ไมเรยี วงางตี
เขาทบ่ี ้ันทาย

เปน ไมเ รียวแรก
กนแตกแทรกลาย
จําเปนเคร่อื งหมาย
มคิ ลายลืมเลอื น

หางมังกร

ฝนพราํ เดือนแปด
แสงแดดบดหาย
มืดค่ํายา่ํ กาย
เงารา ยครอบงํา

หนาวเหนบ็ เม่ือยขบ
เหมือนรบกับนาํ้
พา ยดว ยเปยกฉ่าํ
กระหน่ําเตม็ ตวั

พชื พนั ธุธัญญา

35

ออกกลา ไปท่วั
ใตฟา สลวั
เกลยี กกลั้วพื้นดิน

คนสตั วตางรู
ดิน้ สอู ยกู นิ
ทําเปน อาจิณ
คนุ ชินซงึ่ กัน

นกั เรยี นบานปา
ฉายาลือลน่ั
ลา ขาดบางวัน
หวนหันวิถี

ครูถามเชค็ ช่ือ
ไขสือทันที
กลบั มาเจอดี
แบบนี้ผดิ กฎ

ไอแกวเด็กโขง
ผิดตรงโปป ด
ไมมารับโทษ
หวั หดหายขาด

ปอส่ตี างทราบ
เข็ดหลาบหมาดหมาด
ไมเรยี วทีฟ่ าด
ยังหวาดกลวั เสยี ว

หางมงั กรน้ี
เปน พ่ไี มเ รยี ว
ฟาดเตม็ แรงเดยี ว
ประเด๋ียวกน ลาย

ไอแ กว แวววับ
รบี กลับเถอะนาย
หางมงั กรหมาย
บัน้ ทายของเอ็ง

36

โรงเรียนจะโดนยบุ

สองหา หนึง่ สาม
คอื ยามกอตั้ง
เปนความคาดหวงั
ของสองหมูบา น

ศนู ยรวมดวงจติ
สอนคดิ เขยี นอาน
สรางศษิ ยย าวนาน
ไดงานการดี

เปนโรงเรียนเลก็
สอนเด็กพืน้ ที่
เหลือนอ ยเตม็ ที
ไมมใี ครมา

โรงเรยี นแหง ใหม
สรา งใหญโอฬาร
มีสิงหเ ปนตรา
กาวหนาอยางไว

สาํ นกั งานเขต
สงั เกตการณไว
ครนู อยครูใหญ
รวมใจชุมชน

ลงนามสงชอื่
ยุดย้อื ดวยคน
หวงั โชคชว ยดล
เปน ผลทนั ตา

อันวา การยุบ
ใชท บุ ท้ิงปา
รวมการศกึ ษา
มาหารือกนั

37

คํานึงประโยชน
ทง้ั หมดสาํ คัญ
การยุบรวมน้ัน
มีขัน้ บรรยาย

ไดเรียนทัง้ หมด
ตามบทกฎหมาย
เดนิ ทางเคลือ่ นยา ย
ทํางายปลอดภัย

โรงเรียนของหนู
คงอยตู อ ไป
เพราะรากฐานไทย
อาศยั การเรียน

เบยเบลด มะขา ง

ไมสกั เหลาเกลากลมกนมนแหลม
ตะปูแซมเสียบกน ตรงกลางศูนย
ใหลกู ขางหมุนไดอยา งสมดุล
เสรจ็ สมบรู ณล ูกขา งไมเตรยี มใชงาน

เชอื กสีขาวยาวประมาณหา สิบเซนฯ
ปมปลายเปนฝาขวดยดึ ประสาน
ใชพ ันตวั เหนีย่ วร้ังดังกลการ
ปลอยลกู ขา งสูลานในวงกลม

เชาวนั จนั ทรอ ันสดใสไรมัวหมอง
เราทัง้ ผองยินดมี ีสุขสม
ถือลูกขา งมนั ใจในอารมณ
พรอมระดมกาํ ลังเขาประชนั

กอ นเขา แถวขอวัดแววทส่ี นาม
ของใครงามของใครดีมาแขง ขัน
มาลองเชิงความแนกันและกัน
หามพนันขนั ตอสอทางทราม

38

ชว งพักเทีย่ งทส่ี นามตา งพรงั่ พรอม
คนรมุ ลอมวงกลมเสยี งถกถาม
ศึกประชันฝม ือฝากชื่อนาม
ลกู ผชู ายหามหยามพูดทําใจ

ใครไมห มุนเสยี ศูนยกระเด็นออก
เตรยี มโดน “ปอ ก” กลางวงอยา สงสัย
พึงรแู พ รูชนะ รอู ภยั
ไดลายไขวลายขวางประทับตรา

ผานไปสกั สามเดือนเพื่อนมาอา ง
มีลกู ขา งแบบใหมใ หสรรหา
ช่ือเบยเ บลดรูปรางชางแปลกตา
เดนิ ทางมาจากแดนอาทติ ยอ ุทัย

การแขงขนั เนนชนอลหมาน
แตกสะทานลานวงลงไถล
จุดประกายเปนกระแสแกเดก็ ไทย
พากนั ไปหาเบยเบลดมาครอบครอง

สตั วตํานานจารจดปรากฏวา
มงั กรฟา พยัคฆขาว เตาคะนอง
และหงสแดงแรงฤทธเิ์ ปน หมูพอง
ตา งเทย่ี วทองตอสูดวยพลัง

ลูกขา งใหมไฉไลอันโกเก
ดแู ลว เทห ลงกลตองมนตขลัง
แตราคาสงู ล่ิวปลวิ แนตงั
หันกลับหลังเลน มะขา งเตอะหมูเ ฮา

39

วันเอดสโ ลก

ตะวันรอนออนแสงลบั ขอบฟา
ลมหนาวมาผา นกายใหตวั ขบ
พฤศจกิ าเดือนเกา วาระครบ
เตรียมเขา พบเดือนใหมอีกไมน าน

ใบสักโรยรวงพน้ื ดนื่ ดาษทว่ั
ตางเกรงกลวั ไขเ จบ็ เหน็บสงั ขาร
ธรรมดาสากลฤดกู าล
ยอมผสานผสมปะปนไป

บายวนั น้ีแลดชู างเงยี บเหงา
ธงยอดเสาเคลา ลมออนรอนไหวไหว
อยากกลับบา นพักผอนกายและใจ
โยนทิ้งไปความเหน่ือยลา ประจําวนั

คาบสุดทายคณุ ครูมเี รอื่ งแจง
ถอยแถลงแปลงกายใหร ีบหนั
หนึ่งธนั วาพรุงนนั้ สําคญั
เพราะเปน วนั เอดสโ ลกของทกุ ป

ทางอาํ เภอมีงานวิ่งมาราธอน
เชญิ องคกรท้ังหลายเขา พธิ ี
ใครสนใจแจงชือ่ แกค รูที
เขาจะมีเกยี รตบิ ตั รมอบใหม า

ครูบอกวาใหวิ่งกนั หลายหลาย
สขุ ภาพทางกายจะแขง็ กลา
อโรคยา ปรมาลาภา
พระทานวาเปน ภาษิตติดมานาน

เปลยี่ นความเหงาความหนาวเปน รอ นอุน
เปล่ยี นความขุนใหจบอวสาน
ดว ยเชือ่ ครูในหลกั วิชาการ
ตางสมานผองเพ่อื นอยา งพรง่ั พรู

40

คา่ํ วันนีข้ อพอ แมนอนบานเพอื่ น
จะไดชวยกันเตือนตอนเชาตรู
ตสี ี่ครึ่งใหร บี มาพบครู
จะรออยูท่ีศาลาหนา เวที

น้าํ เหมยคางกง่ิ ใบตกใสห ัว
หมอกสลัวอาบทางถางตาถี่
ตสี ค่ี ร่งึ พบครูอยูพ อดี
รอประธานตามวิถีการเปด งาน

ตหี า ตรงธงบกเสยี งปนปง
สง กาํ ลงั แขง ขาออกจากฐาน
วงิ่ สุดแรงราวรบประจญั บาน
ขอรางวัลในพานสกั พนั พอ

ปลากัง้

แสงขาวเร่อื แสงเงินสาดแสงสอ ง
แสงแดงเร่อื แสงทองสาดแสงฉาย
คือแสงแรกแสงอรณุ กรุน กลนิ่ อาย
สองประกายคลายหนาวในบดั ดล

เชาวนั นเ้ี รามีนัดนะเพ่ือนพอง
จะเท่ยี วทองลองแถวแนวไพรสณฑ
ออกตามหาหนึ่งชีวติ ทอ่ี ดทน
มเี ขตตนลาํ ธารเปนถนิ่ เนา

คอื ปลาก้งั ผูเปน ญาติกับปลาชอ น
ตัวสีนํา้ ตาลออ นนา้ํ เงินเคลา
มีครบี กน ครีบหาง ครบี หลังสีเทา
มีสีสมบางเบาขลบิ ขอบขาง

รักสงบ อดทน หากนิ เด่ยี ว
ไมข อ งเก่ียวกับหมูอยูเหนิ หา ง
อาศัยใบไมคลุมเปนที่พราง
มีความตา งนาฉงนในความลับ

41

สัมภาระเตรยี มพรอมใสย า มผา
ขต้ี าแลล อปลาใสออมกับ
รบี กา วย่าํ กอนตะวันจะลาลบั
เพราะถากลบั มาชาไดน อนดิน้

ถึงขนุ หวยเปา หมายท่ีตั้งไว
นํ้าเยน็ ใสไหลเลีย้ วตามโขดหิน
แหลงตนนา้ํ ท่ีชาวบานใชด ื่มกิน
คือทรัพยสนิ รวมกันของพ่ีนอ ง

ตามธรรมเนยี มเขา ปาพนาสัณฑ
ใหถอื ม่นั ฮีตฮอยเราทั้งผอง
สิง่ บดีอนั ใดจะไปลอง
จะไดตองอนั ตรายแนแทเทยี ว

กอ นหาปลาเร่ิมขา วตอนเสียกอนสู
มีปลาทู น้าํ พริกแดงกบั ขาวเหนยี ว
คนบะเกาไดกินกับอยางเดียว
คนบะเด่ียวทันสมยั กินมากมาย

ขีต้ าแลจ ากกบั ยับใสขอ
แลวน่งั รอสังเกตของเสนสาย
ถา ปลาติดจะดน้ิ ทรุ นทุราย
ดึงหากายควา รบั จบั เขาใส

คํากลาวขานวา ปลาก้ังทรหด
มนั กระโดดแทงรังมดสมได
ถาระยะมองเห็นไมห างไกล
ปลากง้ั จะเขา ไปทะลายรัง

42

ควายอินเตอรเ นต็

ตะวันบายคลอย
ลมจอยเยน็ ช่นื
ปลกุ กายใหต ืน่
เตรยี มขึน้ ชน้ั เรียน

วชิ าบา ยน้ี
ไมม ีร้ิว เคยี น
ไมมีวาดเขียน
ไมเวียนคาํ ถาม

เรียนกอออทอ
ช่ือยอ อยา งงาม
เรียกกนั ตอตาม
เปน นามรดู ี

บทใหมชอื่ โก
เทคโนโลยี
ประโยชนมากมี
วิธีหลากหลาย

ไดเรียนหอ งโสตฯ
ของโปรดมากมาย
มีเมาทไรส าย
เครื่องฉายจอใหญ

ภารกจิ หลกั
ครทู ักทว งไว
หามเลน เพลินใจ
ตอ งไดง านเสร็จ

รายงานเรอ่ื งควาย
ขนขวายจากเน็ต
กําหนดขอบเขต
ประเภทชน้ิ งาน

43

หน่งึ เครอ่ื งหนึ่งคู
คณุ ครสู ่ังการ
ชว ยกันคิดอา น
การบานสุขสนั ต

ตางคนคน หา
เอามาเช่อื มกัน
คาํ นาํ สารบญั
เปน ข้นั ตาํ รา

ดวยเหตุผลใด
ถงึ ใหควายมา
หรือครูหลอกดา
จะวา เราควาย

รถบงั คบั

อดตี รถไม
จาํ ไดไวมน่ั
ทุกความบากบ่นั
หนง่ึ คันไดม า

สลา ไมเรา
กลงึ เกลาเหลาทา
ตรึงจติ ติดตา
ซาบซาในใจ

เวลาผา นพน
ผคู นผานไป
รถไมเก็บไว
รถใหมเ ขามา

เปน รถบงั คับ
เคลื่อนขบั ไวกวา
รูปลักษณแปลกตา
ซื้อหาไดง า ย

44

กลไกไขลาน
สั่งการเหมอื นนาย
เครื่องสง กระจาย
เปาหมายเครอ่ื งรบั

เสาอากาศตรง
แผงวงจรจับ
มอเตอรหมนุ ปบ
ขยบั ทันที

มอเตอรไ ฟฟา
ตวั พาเคลือ่ นที่
ความไวความถ่ี
มากมีมากมาย

แหลงพลังงาน
ใตฐานตอนทา ย
ใสถา นไฟฉาย
คอยจายแรงไฟ

การบงั คบั รถ
ตามโหมดเลือกใช
ทาํ ตามเราได
หนา ไปขวาซา ย

สอบไลใกลแ ลว
มิตรแกวทัง้ หลาย
พบกนั ยามบาย
อวดลายรถกัน

45

บูม Z

เปลี่ยนยคุ สมัย
จากวยั ละออน
อดีตเกากอน
ไดจ รจากไป

เร่ืองราวแสนสุข
สนุกวยั ใส
หมนุ เวยี นเปลยี่ นใหม
ใหใฝใหฝน

เรื่องเรยี นตอ งเดน
เรอ่ื งเลนเชน กัน
เลนไดทกุ วัน
แขง ขันเอาการ

บมู แซดลอื ลน่ั
สะนน่ั สะทา น
ติดกันยาวนาน
ท่วั บา นทุกหลัง

เชาตรูกรูวิ่ง
เขาชิงท่ีนงั่
หอ งคอมฯ เสียงดงั
สะพรง่ั ไปทัว่

รวมทีมประชัน
สกู ันรัวรวั
ชอ่ื แตล ะตัว
หนีกลวั หนีตาย

คํานวณองศา
ขวา งปาทาํ ลาย
ศัตรเู ปาหมาย
ตอ งวายวอดดบั