นางนวล

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๑

คาํ นาํ

ในระยะตอไปนี้ ผมจะแปลหนังสือภาษาอังกฤษเลม หนึ่งชอ่ื Jonathan Livingston
Seagull ลงในคอลมั นน ้วี ันตอวนั ไปจนกวาจะจบ ซึ่งคาดวา คงจะไมก นิ เวลานานจนเกนิ ไปนัก

หนังสอื เลม นี้ ไดพิมพออกจาํ หนายในสหรฐั อเมริกามา เปน เวลาปเ ศษแลว ถึงวันท่ี 1
มิถุนายน พ.ศ. 2516 ปรากฏวาหนงั สอื เลมน้ีอยใู นอันดบั หนงั สือขายดีท่ีสดุ (Best Seller)
อันดบั ที่ 3 ติดตอ กนั มาเปนเวลาถึง 57 อาทิตย นับวาเปน หนงั สอื ขายดที ี่สุดท่ีติดอนั ดับอยไู ด
นานมาก แสดงวาเปนหนงั สือทม่ี ผี ูสนใจอานมากที่สุด

ผูแตง หนงั สอื เลมน้ีช่อื นายรชิ ารด บาค (Richard Bach) เปน ท้งั คนเขียนหนงั สอื และ
นกั บนิ เคยแตง หนงั สือมาแลว สามเลม เก่ียวกับธรรมะในการบนิ ทงั้ สิ้น ในระยะสบิ ปท แี่ ลว มาน้ี
นายริชารด บาค เปนบรรณาธกิ ารนติ ยสารการบินฉบบั หนง่ึ เขียนบทความสารคดแี ละนิยาย
เร่ืองสน้ั เก่ยี วกับการบินมาแลวรอ ยกวา เรื่อง นายรชิ ารด บาค เคยเปน นักบนิ ในกองทัพอากาศ
สหรฐั อเมรกิ ามากอ น ถึงปจ จบุ ันนี้ชีวิตของ นายริชารด บาค เกือบจะไมม ีขาดเคร่ืองบินเลย

ผมเองไดอานหนังสอื เลม นี้เปนครงั้ แรก เม่ือประมาณสองสัปดาหนเ้ี อง เมื่ออา นแลวกเ็ กดิ
ความจับใจในธรรมะ ทไ่ี ดแสดงไวในหนงั สอื เลม นี้ ซึ่งมที ัง้ มนษุ ยธรรม และธรรมอันเปน ความ
จริงแหงชวี ติ ตรงตามท่ีพระพทุ ธเจา ผูซ่งึ เปน พระบรมศาสดา และสรณะของผม ไดท รงแสดงไว
เมือ่ สองพนั หา รอยกวา ปมาแลว มากมายหลายอยา ง โดยเฉพาะอยางยิ่งในเร่อื ง สกิ ขา หรอื
ศึกษา คอื การเรยี นรอู ันประกอบดว ยอิทธบิ าทส่ี อันไดแก ฉันทะ วริ ยิ ะ จิตตะ และวิมงั สา ไป
จนถึงความหลุดพน เปนเสรี อนั ทําใหเ กิดกรณุ าขน้ึ ในตวั ของผูห ลุดพน เปนผลที่ไดเ กดิ ขึน้ แกอ งค
พระพุทธเจา หลงั จากท่ีไดต รัสรูอ นุตรสัมมาสัมโพธิญาณแลว

นายริชารด บาค ผแู ตง หนงั สอื เลม นี้ จะไดเคยศึกษาพระธรรมคาํ สง่ั สอนของพระพุทธเจา
มาบางหรอื หาไม ผมไมม ที างจะทราบได แตเ ทาทสี่ ังเกตจากขอความในหนังสือเลม นีแ้ ลว ผมก็
เขาใจเอาเองวาคงจะไมเคย หากเปนเชนนก้ี ็ยิ่งแลเหน็ พระพทุ ธคุณ และพระธรรมคุณ เปน

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๒

อัศจรรย เพราะพระธรรมนนั้ เปน ความจรงิ อันอยูเ หนอื กาลเวลา วิญูชนพึงรูไดด ว ยตนเอง ผูที่
พากเพียรศกึ ษาวิทยาการ ไมว าจะเปน สาขาใดเอง แมแตก ารบนิ เม่ือถึงขนั้ สดุ ทายแลวก็ยอ มจะ
แลเหน็ พระธรรมดวยตนเอง ถึงจะไมรูแ จง แทงทะลุ ก็ยงั แลเหน็ และเขาใจ ในแกนสารของพระ
ธรรมนั้น

ดวยความจับใจดงั ทีไ่ ดกลาวมาแลว ผมจึงไดแปลหนังสือเลม นีข้ ึ้น ดว ยความประสงคท่ี
จะใหไ ดอานกันแพรห ลายในหมคู นไทย ที่อาจยังตดิ ขดั ในการอานภาษาองั กฤษ การแปลน้ันได
พยายามรักษาทั้งสํานวนโวหาร และอรรถของผแู ตง ในภาษาองั กฤษไวใหม ากท่สี ุดเทาที่จะทํา
ได เกอื บจะไมม ีการเรียบเรียงตอ เตมิ แตอ ยางใดเลย จะมีบางกเ็ พียงเล็กนอ ยในเร่ืองทีไ่ มเปน
สาระสําคญั เพ่ือใหฟงเปน ภาษาไทยและเขาหูคนไทยยิง่ ขึน้ เทา นัน้

ในทนี่ ้ี กใ็ ครขอเรียนทา นทอี่ านภาษาองั กฤษไดส ะดวกอยแู ลววา ทา นควรจะไดห า
ตนฉบบั ภาษาองั กฤษมาอาน เพราะจะไดอ รรถรสจากหนังสือเลมน้ี ยง่ิ กวา ทจี่ ะไดจ ากคาํ แปล
ของผมเปน แนนอน เพราะการถา ยความจากภาษาหนงึ่ ออกเปนอีกภาษาหน่ึง ยอ มจะใหได
ความสมบรู ณไมง ายนกั

คนท่ีผมอยากจะใหอา นหนังสือเลมนีค้ ือคนไทยทัง้ ปวง โดยเฉพาะอยางย่ิง นสิ ิตนักศึกษา
และนักเรียน เพราะจะไดก าํ ลังใจในอันที่จะเลาเรยี น และทาํ ประโยชนต อ ไปไดมาก สําหรับคนที่
เคยไดเ ลาเรยี นวิชาจากผมโดยตรง ไมว า จะเปนวชิ าใด ไมว า จะเปนรุนใด และไมวา จะมากหรือ
นอ ย ผมขอถอื โอกาสน้ีสงขา วมาใหทราบวา

“ผมอยากใหคณุ อานหนงั สอื เลม น้ีทุกคน จะอานจากภาษาอังกฤษหรอื จะอา นจากคํา
แปลน้กี ไ็ ด แตขอใหอา นใหไ ด และในการอา นนนั้ ขอไดโ ปรดใชความคดิ ใหมากประกอบไปดว ย
อยา อา นเพยี งสกั แตว า ผา นสายตาไป นกนางนวลมนั รักศิษยข องมันฉันใด ผมกร็ ักพวกคุณทุก
คนฉันนั้น”

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๓

จอนะธนั ลิวิงสตัน นางนวล, ริชารด บาค เขยี น, ม.ร.ว. คกึ ฤทธิ์ ปราโมช แปล

Part One
ตอนที่ 1

It was morning, and the new sun sparkled gold across the ripples of a gentle
sea. A mile from shore a fishing boat chummed the water. and the word for Breakfast
Flock flashed through the air, till a crowd of a thousand seagulls came to dodge and
fight for bits of food. It was another busy day beginning.

ตอนนัน้ เปน เวลาเชา พระอาทติ ยแ รกขึน้ ไดปดทองระลอกระยับไปทัง้ ทะเลทไ่ี มม คี ลน่ื ใน
ระยะทางหนง่ึ ไมลจากฝง เรือหาปลาลาํ หนึง่ กวนนํ้าทะเลใหเปนคลื่น และคําที่หมายถึงการบนิ
มอ้ื เชาไดก ระจายไปในอากาศ จนกระท่งั นกนางนวลเปน ฝงู ประมาณพนั ตัว บินมาโฉบเฉี่ยว
และสูกันเพ่อื เศษอาหาร เปน วนั วุน วายอีกวันหนงึ่ ทเ่ี พิง่ จะเรม่ิ ขน้ึ

But way off alone, out by himself beyond boat and shore, Jonathan Livingston
Seagull was practicing. A hundred feet in the sky he lowered his webbed feet, lifted
his beak, and strained to hold a painful hard twisting curve through his wings. The
curve meant that he would fly slowly, and now he slowed until the wind was a whisper
in his face, until the ocean stood still beneath him. He narrowed his eyes in fierce
concentration, held his breath, forced one... single... more... inch... of... curve...Then
his featliers ruffled, he stalled and fell.

แตวาหา งไกลออกไป อยูต ัวเดยี วไกลเกนิ เรอื หาปลาและฝง ทะเล จอนะธัน ลิวงิ สตัน
นางนวลกําลงั ซอ มบนิ อยู ในระยะสงู รอยฟตุ บนฟา เขาหยอ นเทาที่มีพงั ผืดลง ยกปากข้ึนสงู
และใชแ รงอยา งหนัก ท่จี ะรกั ษาวงโคงทอ่ี อกจะเจบ็ ปวดไวในปก ท้งั สองของเขา วงโคงนี้หมายถึง
การบนิ อยางชา แลว เขากบ็ นิ ชา ลงจนลมท่ีปะทะกับหนา เขานน้ั กลายเปนเพียงเสยี งกระซิบ
จนกระทั่งมหาสมทุ รหยดุ นง่ิ อยูก บั ที่ ณ เบ้ืองลางแหง ตวั ของเขา เขาหรี่ตาลงดว ยสมาธิอัน

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๔

เครง เครียด อน้ั ลมหายใจไวบ งั คับใหป ก โคง เขา ...อกี เพยี ง...หนึง่ น้ิว แลวขนเขากฟ็ ูไปทั้งตวั เขา
เสยี หลกั และรว งลงมาจากระดบั ที่บินอยู

Seagulls, as you know, never falter, never stall. To stall in the air is for them
disgrace and it is dishonor.

นกนางนวลนั้น กอ็ ยา งทีท่ านรกู นั อยูแลววา ไมม วี นั ท่ีจะเสียหลกั ไมม เี สียระดบั การเสีย
ระดับบินคือการเสยี หนา และเสียเกยี รติ

But Jonathan Livingston Seagull, unashamed, stretching his wings again in that
trembling hard curve - slowing, slowing, and stalling once more - was no ordinary
bird.

แตจ อนะธนั ลิวิงสตัน นางนวล ผูซงึ่ ไมละอาย ผูซ่งึ กางปกออกอีกคร้งั ใหเ ปน วงโคง อัน
สั่นระรวั ทาํ ใหบินชาลง ชาลง และเสยี ระดับอีกครง้ั หนึ่งน้นั ไมใชน กธรรมดาสามญั

Most gulls don't bother to learn more than the simplest facts of flight - how to
get from shore to food and back again. For most gulls, it is not flying that matters, but
eating. For this gull, though, it was not eating that mattered, but flight. More than
anything else. Jonathan Livingston Seagull loved to fly.

นกนางนวลสว นใหญ ไมส นใจทจ่ี ะเรียนรูใหเกนิ ไปกวา การบินอยางธรรมดาทสี่ ดุ รู
เพยี งแตว า จะออกจากฝงเพื่อหาอาหารแลว บนิ กลบั ฝง อยางไร การบินไมใ ชเรื่องสาํ คญั การกิน
ตา งหากที่เปน เรอื่ งใหญ แตสําหรบั นกนางนวลตวั นกี้ ารกนิ ไมใชส่งิ สําคญั เลย การบนิ เทานั้นท่ี
สาํ คญั สาํ คัญมากกวาอะไรท้งั หมด จอนะธัน ลิวงิ สตัน นางนวล รักทีจ่ ะบิน

This kind of thinking, he found, is not the way to make one's self popular with
other birds. Even his parents were dismayed as Jonathan spent whole days alone,
making hundreds of low-level glides, experimenting.

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๕

เขาไดสงั เกตเห็นแลว วา ความคดิ เชน นี้ ไมใ ชทางท่ีจะหาความนยิ มจากนกตัวอ่ืนๆ แมแต
พอ แมของเขาเองก็ตอ งรอนใจ ในเมื่อ จอนะธัน ใชเ วลาเปนวันๆ อยูคนเดียวเพ่ือรอ นในระดับตา่ํ
เปน รอยๆ เท่ียวทดลองดู

He didn't know why, for instance, but when he flew at altitudes less than half his
wingspan above the water, he could stay in the air longer, with less effort.

เขาไมรูเหตุ เชนเวลาที่เขาบนิ เหนือนํ้า ในระยะทต่ี ่ํากวา ความยาวระหวางปลายปก ขา ง
หนง่ึ ของเขาจนถึงปลายปก อกี ขางหนงึ่ ทาํ ไมเขาจึงอยใู นอากาศไดน านกวาธรรมดา และใชแรง
แตนอ ย

His glides ended not with the usual feet-down splash into the sea, but with a
long flat wake as he touched the surface with his feet tightly streamlined against his
body. When he began sliding in to feet-up landings on the beach, then pacing the
length of his slide in the sand, his parents were very much dismayed indeed.

การรอนของเขาไมไ ดจ บลงดว ยการทิง้ ตัวลงในทะเล แตเ ขาจะหยอ นปลายเทาลงมาให
ถกู น้ํา บังเกิดเปน คลน่ื ยาวตามหลงั มา จนเขาถงึ ผิวนาํ้ ดว ยเทากดแนน ไวสองขา งตัว ทาํ ให
เพรยี วลม เมอื่ เขาปลอ ยตัวใหไถลไปตามผวิ นํ้าจนถงึ ฝง แลวไถลเลยขนึ้ ไปบนหาดทราย แลว
เดินกลบั มา วัดรอยไถลของเขาบนทรายวา เปนระยะทางกกี่ าว พอแมของเขากจ็ ะรอ นใจเอา
จริงๆ

"Why, Jon, why?" his mother asked. "Why is it so hard to be like the rest of the
flock, Jon? Why can't you leave low flying to the pelicans, the alhatross? Why don't
you eat? Son, you're bone and feathers!"

“ทาํ ไม จอน ทําไม?” แมของเขาถาม “ทาํ ไมเจาจงึ ทาํ ตัวใหเหมือนนกอื่นในฝูงเขาไมได?
มันยากนกั หรอื ลูก? ทาํ ไมไมท งิ้ การบนิ ตา่ํ ๆ เอาไวใหพวกนกกระทงุ และนกอัลบารอส เขาทํา
กัน? ทาํ ไมเจา ไมก ินอะไรเลย? จอน เจา ผอมจนเหลอื แตขนกับกระดูกแลว”

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๖

"I don't mind being bone and feathers mom. I just want to know what I can do in
the air and what I can't, that's all. I just want to know."

“ผมไมถ อื หรอกแมว าผมจะเหลือแตขนกบั กระดกู ผมเพียงแตอยากรู วา ผมจะทําอะไรได
บางและทาํ อะไรไมไ ดบา งในอากาศ ผมอยากรเู ทานนั้ เอง”

"See here Jonathan " said his father not unkindly. "Winter isn't far away. Boats
will be few and the surface fish will be swimming deep. If you must study, then study
food, and how to get it. This flying business is all very well, but you can't eat a glide,
you know. Don't you forget that the reason you fly is to eat."

“ฟงทางนบี้ าง จอนะธัน” พอ เขาพดู อยา งไมดดุ นั นัก “หนา หนาวจะมาถงึ อกี ไมน านนัก
เรือปลาก็จะมนี อยลง ปลาที่เคยวายบนผิวนา้ํ กจ็ ะลงลกึ ถา เอง็ อยากจะเรียนอะไรกค็ วรจะเรียน
เรอื่ งอาหารและการหากิน เรอื่ งการบินมนั กด็ ีอยูหรอก แตเ อง็ จะกินการรอ นเขาไปไมไ ด อยาลมื
วา เหตุทเ่ี อ็งตองบินก็เพอ่ื หากนิ เทา น้ัน”

Jonathan nodded obediently. For the next few days he tried to behave like the
other gulls; he really tried, screeching and fighting with the flock around the piers and
fishing boats, diving on scraps of fish and bread. But he couldn't make it work.

จอนะธนั พยกั หนารับอยา งอยูใ นโอวาท เขาจะพยายามทาํ ตวั เหมอื นนกนางนวลอื่น ไป
สกั วนั หน่ึงหรอื สองวัน เขาพยายามจรงิ ๆ ทัง้ รองเสียงแหลม และสกู บั นกอื่นเปน ฝูงตามทา ปลา
และเรือปลา บนิ โฉบเขาควา เอาเศษปลาบา ง เศษขนมปง บา ง แตถ งึ จะพยายามอยา งไรกไ็ ปไม
รอด

It's all so pointless, he thought, deliberately dropping a hard-won anchovy to a
hungry old gull chasing him. I could be spending all this time learning to fly. There's
so much to learn!

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๗

ไมเหน็ จะเปน เร่อื งอะไรเลย! เขานกึ ในใจ ขณะท่ีปลอยปลาหัวออนตวั หน่งึ ใหห ลุดจาก
ปาก ใหแ กนกนางนวลแกทกี่ าํ ลังบินไลเ ขามา เราอาจใชเวลาทง้ั หมดนเี้ ลา เรยี นวิธีบนิ มีเรื่องที่
จะตองเรยี นมากเหลอื เกิน!

It wasn't long before Jonathan Gull was off by himself again, far out at sea,
hungry, happy, learning.

ไมนานนกั จอนะธันนางนวล ก็ออกไปอยตู ัวเดียวอกี ไกลออกไปในทะเล หวิ มีความสุข
และเรียน

The subject was speed, and in a week's practice he learned more about speed
than the fastest gull alive.

วชิ าที่เรยี นคอื ความเรว็ และภายในเวลาเพยี งอาทิตยเ ดยี วเขาไดท ่ีฝกซอ ม เขาก็รูเ รื่อง
ความเร็ว มากกวา นกนางนวลท่บี ินเรว็ ท่ีสดุ ท่ยี งั มีชวี ติ อยู

From a thousand feet, flapping his wings as hard as he could, he pushed over
into a blazing steep dive toward the waves, and learned why seagulls don't make
blazing steep power-dives. In just six seconds he was moving seventy miles per hour,
the speed at which one's wing goes unstable on the upstroke.

ในระยะสงู หนึง่ พนั ฟุต กระพือปกใหแรงทส่ี ดุ เทา ทีจ่ ะทาํ ได แลวเขากป็ ก หัวลง ดาํ ด่งิ จาก
อากาศมาสคู ลืน่ ในทะเล และเขาก็ไดเ รยี นรูวาเพราะเหตุใด นกนางนวลจึงบนิ ดง่ิ ลงมาดว ย
กาํ ลงั ปก ไมไ ด ภายในเวลาเพยี งหกวนิ าที เขาพงุ ตวั ลงมาดว ยความเร็วถึงเจ็ดสบิ ไมลตอหนึ่ง
ชัว่ โมง ความเรว็ เชน นท้ี ําใหป กไมเทีย่ ง และเสยี แรงตอนกระพือปก ขึ้น

Time after time it happened. Careful as he was, working at the very peak of his
ability, he lost control at high speed.

ครัง้ แลว คร้ังเลา ผลก็เกิดข้ึนอยา งเดยี วกัน ถงึ เขาจะพยายาม และใชค วามสามารถอยา ง
สงู สดุ เขาก็ไมสามารถจะควบคมุ ทิศทางแหง การบนิ ได ในความเร็วอนั สงู

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๘

Climb to a thousand feet. Full power straight ahead first, then push over,
flapping, to a vertical dive. Then, every time, his left wing stalled on an upstroke, he'd
roll violently left, stall his right wing recovering, and flick like fire into a wild tumbling
spin to the right.

บินข้นึ ไปถึงพนั ฟตุ บนิ ดว ยความเรว็ สงู สุดตรงไปขางหนา กอน จากนนั้ กป็ กหัวลง กระพอื
ปก เพอื่ ดาํ เอาหวั ลง แลวกท็ ุกคร้งั ทปี่ กซา ยของเขาตอ งติดขดั เม่ือกระพือขึ้น ทําใหต ัวโคลงมา
ทางซายอยางแรง แข็งปกขวาไวไมก ระพือ เพอ่ื ใหต วั โคลงกลับ แตแ ลวตัวเขา กก็ ระเด็นอยา งกบั
ลกู ไฟจากเตาไฟไปทางขวา หมุนต้ิวไปเลย

He couldn't be careful enough on that upstroke. Ten times he tried, and all ten
times, as he passed through seventy miles per hour, he burst into a churning mass of
feathers, out of control, crashing down into the water.

เขาพยายามสุดความสามารถตอนกระพอื ปก ข้ึน พยายามถงึ สิบครงั้ แตท้ังสบิ ครงั้ เมือ่
เขาถงึ ความเรว็ เจ็ดสบิ ไมลตอหนึ่งชวั่ โมง ขนตามตวั เขาก็ตกี ลบั กระจยุ กระจาย หมดความทรง
ตวั แลว ก็รว งโครมลงมาในน้าํ

The key, he thought at last, dripping wet, must be to hold the wings still at high
speeds - to flap up to fifty and then hold the wings still.

ในที่สุดเขาก็นกึ ออก ขณะทีต่ วั เปยกน้าํ ชุมโชกวา กุญแจไขปญหานกี้ ค็ อื การกางปกไว
เฉยๆ ในความเร็วสูง กระพือปกบนิ จนไดค วามเรว็ หาสบิ ไมลต อ หนึ่งชั่วโมง แลวกก็ างปก นิ่งไว

From two thousand feet he tried again, rolling into his dive, beak straight down,
wings full out and stable from the moment he passed fifty miles per hour. It took
tremendous strength, but it worked. In ten seconds he had blurred through ninety
miles per hour.

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๙

จากระดับสงู สองพนั ฟตุ เขาลองดูอกี ครั้ง คราวนี้หมุนตวั ดําดิง่ ลงมา ปก กางออกเตม็ ท่ี
และกางปก แขง็ คงทไี่ ว เมอื่ ผา นความเร็วเกินกวาหาสบิ ไมลตอ หนึง่ ชว่ั โมงมาแลว เขาตองใช
กําลังอันมหาศาล แตกเ็ ปน ผลสาํ เรจ็ ภายในสบิ วินาที เขาพงุ ผา นอากาศลงมา ดวยความเร็ว
เกาสบิ ไมลตอ หนง่ึ ชั่วโมง

Jonathan had set a world speed record for seagulls!
จอนะธัน ไดทําสถิตคิ วามเรว็ แหง โลก สาํ หรบั นกนางนวลขนึ้ แลว

But victory was short-lived. The instant he began his pullout, the instant he
changed the angle of his wings, he snapped into that same terrible uncontrolled
disaster, and at ninety miles per hour it hit him like dynamite. Jonathan Seagull
exploded in midair and smashed down into a brickhard sea.

แตชัยชนะน้ันก็มอี ยปู ระเดี๋ยวเดยี ว พอถงึ ตอนท่เี ขาจะพงุ ตัวขนึ้ จากการดาํ ด่งิ ขณะทเ่ี ขา
ขยบั เปลี่ยนมุมปก ของเขา เขาก็พังไปอยางทีเ่ คยมาแลว และในความเรว็ เจ็ดสิบไมลต อหนง่ึ
ชว่ั โมงนน้ั เขาพังเหมือนกบั ไดนาไมดระเบดิ จอนะธนั นางนวล เหมอื นกบั ระเบดิ กลางอากาศ
แลวตกผางลงมาบนทองทะเล ซงึ่ แขง็ เหมอื นกับปดู ว ยอิฐ

When he came to, it was well after dark, and he floated in moonlight on the
surface of the ocean. His wings were ragged bars of lead, but the weight of failure
was even heavier on his back. He wished, feebly, that the weight could be just
enough to drug him gently down to the bottom, and end it all.

เม่อื เขาฟน ตวั ไดสตินน้ั เปนเวลาค่ํามืดไปนานแลว และเขาก็ลอยอยูกลางแสงจนั ทรบน
พื้นมหาสมทุ ร ปกของเขารสู ึกเหมอื นกับวาเปนแทง ตะกัว่ แตน้ําหนกั ของความลมเหลวนน้ั ดู
เหมือนจะวางอยูบ นหลงั ของเขาหนกั ยิ่งกวา เขาออนใจอ ยากใหน้ําหนักนั้นมนั คอยๆ ถว งเขาลง
ไปใหถ ึงกน ทะเลเสีย ใหรูแ ลวรรู อดไป

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๑๐

As he sank low in the water, a strange hollow voice sounded within him. There's
no way around it. I am a seagull. I am limited by my nature. If I were meant to learn so
much about flying, I'd have charts for brains. If I were meant to fly at speed, I'd have a
falcon's short wings, and live on mice instead of fish. My father was right. I must
forget this foolishness. I must fly home to the Flock and be content as I am, as a poor
limited seagull.

ขณะที่เขาจมลึกลงไปในน้าํ นน้ั มเี สียงกราวๆ ประหลาดดังขึ้นในใจเขา ไมม ีทางจะ
หลกี เลีย่ งได เราเปน นกนางนวล เราถูกจํากดั ดว ยธรรมชาติ ถาเราเกิดมาเพอ่ื เรยี นรูม ากเรือ่ ง
การบนิ เรากค็ งจะไดม แี ผนการบนิ และสมอง ถา เราเกดิ มาเพอ่ื บินเรว็ เราก็คงจะไดม ีปก อันสนั้
อยา งนกเหยี่ยว และกินหนูเปนอาหารแทนปลา พอแกวา ถูกแลว เราตอ งลมื ความโงเขลาน้เี สยี
เราตอ งบินกลบั บา นไปเขาฝงู และพอใจวา เราเปน อะไร เปนแตเพยี งนกนางนวลทีม่ ีอะไรหลาย
อยางจาํ กดั

The voice faded, and Jonathan agreed. The place for a seagull at night is on
shore, and from this moment forth, he vowed, he would be a normal gull. It would
make everyone happier.

เสยี งนัน้ จางหาย และจอนะธนั กเ็ หน็ ดว ยกบั เสยี งนน้ั เวลากลางคนื นกนางนวลควรจะอยู
บนฝงและต้ังแตบ ดั น้เี ปนตนไป เขาสาบานวาเขาจะเปนนกนางนวลธรรมดา ซงึ่ จะทําใหทกุ คน
สบายใจกวาเกา

He pushed wearily away from the dark water and flew toward the land, grateful
for what he had learned about work-saving low-altitude flying.

เขาถีบตัวอยา งออนแรงข้นึ จากนา้ํ และบินไปสพู น้ื แผน ดิน รูสึกยินดีวาเขาไดเรยี นรวู ธิ ีทุน
แรงในการบินระดับตํ่า

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๑๑

But no, he thought. I am done with the way I was, I am done with everything I
learned. I am a seagull like every other seagull, and I will fly like one. So he climbed
painfully to a hundred feet and flapped his wings harder, pressing for shore.

ไมเอา! เขานกึ ในใจ เราเลกิ เดด็ ขาดที่จะเปน อยางท่ีเคยเปน ไมส นใจกับส่ิงทไี่ ดเรยี นรูอ ีก
ตอไปแลว เราเปน นกนางนวลเหมอื นกับนกนางนวลตัวอ่ืนๆ และจะบนิ เหมอื นกับนกนางนวล
คดิ ไดอยา งนน้ั เขากบ็ นิ ขน้ึ สูงรอยฟุต แลว กระพอื ปก เร็วข้นึ พงุ ตวั ไปสูฝงทะเล

He felt better for his decision to be just another one of the Flock. There would
be no ties now to the force that had driven him to learn, there would be no more
challenge and no more failure. And it was pretty, just to stop thinking, and fly through
the dark, toward the lights above the beach.

เขาสบายใจขนึ้ เมื่อไดต กลงใจวา จะเปน แตนกตัวหน่ึงในฝูง ตอ ไปนี้จะไมม ีอะไรท่ีจะ
ผูกมดั เขาไวกบั อํานาจท่คี อยผลักดนั เขาใหเ รียนวิชา จะไมม ีการประลองความรูและไมมีความ
ลมเหลวอกี ตอ ไป และมนั ก็สวยดีเหมอื นกัน ที่จะหยุดคิดสกั ที แลวเขาก็บินไปในความมดื มุงไป
ยงั แสงไฟทอ่ี ยบู นชายหาด

Dark! The hollow voice cracked in alarm. Seagulls never fly in the dark!
มืด! เสียงกรา วดังขน้ึ อกี อยางตกใจ นกนางนวลไมม วี ันทจี่ ะบนิ มืดๆ

Jonathan was not alert to listen. It's pretty, he thought. The moon and the lights
twinkling on the water, throwing out little beacon-trails through the night, and all so
peaceful and still...

จอนะธนั ไมม ปี ญ ญาทีจ่ ะฟงเสียงนัน้ สวยดเี ขานกึ แสงจันทรและแสงไฟ เปนประกาย
ระยิบระยบั อยูบนผิวนาํ้ เหมอื นกับแสงไฟบอกระยะเปน ทางไวต ลอดคนื และทุกอยางดูสงบนง่ิ
...

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๑๒

Get down! Seagulls never fly in the dark! If you were meant to fly in the dark,
you'd have the eyes of an owl! You'd have charts for brains! You'd have a falcon's
short wings!

ลงเดี๋ยวน้ี! นกนางนวลไมบินกลางคืน! ถา เจา เกิดมาเพ่อื บนิ กลางคืน เจา ก็คงจะมตี าของ
นกเคา แมว เจา จะตอ งมแี ผนการบินเปน สมอง! เจาคงจะไดม ปี กส้ันของเหยี่ยว!

There in the night, a hundred feet in the air, Jonathan Livingston Seagull -
blinked. His pain, his resolutions, vanished.

และ ณ ที่นั้นในเวลากลางคนื อยูในอากาศสูงรอยฟุต จอนะธัน ลิวงิ สตัน นางนวล ก็
หลบั ตาแลวเบกิ ตาโตเปนระยะ ความทกุ ข ความตง้ั ใจของเขาหายไปหมด

Short wings. A falcon's short wings!
ปก ส้นั ! ปก สน้ั ของเหยี่ยว!

That's the answer! What a fool I've been! All I need is a tiny little wing, all I need
is to fold most of my wings and fly on just the tips alone! Short wings!

นัน่ คอื คาํ ตอบ ! ไอเ รามันโงบ ัดซบไปเอง! เราตองการเพยี งปกอันนดิ เดียวเทา นัน้ เอง สง่ิ ที่
เราควรตอ งทาํ กค็ อื หุบปกสว นใหญไ ว และบินดว ยปลายปก นิดเดียวเทา น้ัน! ปก สัน้ !

He climbed two thousand feet above the black sea, and without a moment for
thought of failure and death, he brought his forewings tightly in to his body, left only
the narrow swept daggers of his wingtips extended into the wind, and fell into a
vertical dive.

เขาบนิ ขึน้ ไปสงู สองพันฟุต เหนือทะเลอนั ดาํ มดื และโดยไมไ ดค ํานึงถึงความวบิ ตั หิ รือ
ความตายแมแ ตขณะจิต เขาเอาตัวปกแนบเขาไวขา งตวั อยา งแนน เหลือปลายปกท่ีแคบเหมอื น
มีดส้นั แพลมออกไปรับลม แลวเขาก็ทมุ ตวั ดําดิง่ ลงมา

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๑๓

The wind was a monster roar at his head. Seventy miles per hour, ninety, a
hundred and twenty and faster still. The wing-strain now at a hundred and forty miles
per hour wasn't nearly as hard as it had been before at seventy, and with the faintest
twist of his wingtips he eased out of the dive and shot above the waves, a gray
cannonball under the moon.

เสียงลมกระทบหวั ดงั เหมอื นเสยี งรอ งของสัตวใหญท ่ีดุราย เจด็ สบิ ไมลต อ หน่ึงชว่ั โมง
รอ ยยสี่ บิ ไมล และย่งิ เรว็ ขึ้นไปอีก การตา นทานลมดวยความเรว็ รอยสส่ี บิ ไมลตอหนึ่งช่ัวโมง ไม
หนักเทากบั ตอนท่ีตองตานลมดวยความเรว็ เจ็ดสิบไมลต อหนง่ึ ช่ัวโมง และดวยการบิดปลายปก
เบาๆ ทสี่ ดุ เขาก็ถอนตัวออกจากการดําด่ิง และบินระดับ หวอื ไปเหนือคลนื่ -ลกู ปน ใหญส ีเทาใต
แสงจนั ทร

He closed his eyes to slits against the wind and rejoiced. A hundred forty miles
per hour! And under control! If I dive from five thousand feet instead of two thousand,
I wonder how fast..

เขาหรตี่ าใหเ หลือเปนเพียงเสน ผา เลก็ นิดเดยี ว เพื่อกนั ลม แลว กเ็ กดิ ความปติ หนงึ่ รอ ย
ยส่ี บิ ไมลตอหนงึ่ ช่ัวโมง ! และควบคุมการบินไดต ลอด! ถาเราดาํ ด่งิ จากระยะหา พนั ฟุตแทนท่จี ะ
เปน เพียงสองพนั กน็ าคดิ วา จะเรว็ เพยี งไหน...

His vows of a moment before were forgotten, swept away in that great swift
wind. Yet he felt guiltless, breaking the promises he had made himself. Such
promises are only for the gulls that accept the ordinary. One who has touched
excellence in his learning has no need of that kind of promise.

คาํ สัตยส าบานของเขาเม่ือครนู ้ี เขาลมื หมดแลว เหมอื นกับถูกกวาดไปจนหมดดวย
กระแสลมอนั แรงเรว็ แตเ ขากไ็ มร ูสึกผดิ ในการทีผ่ ิดสญั ญาท่ที ําไวดวยตนเอง สัญญาแบบนน้ั

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๑๔

เหมาะแตกบั นกนางนวล ทย่ี อมรับเอาธรรมดาโลก นกนางนวลท่ีไดแ ตะตองกับความประเสรฐิ
ของวชิ าทไ่ี ดเรียนรูแลว จะทาํ สัญญาแบบนน้ั เพอื่ ประโยชนอ นั ใด?

By sunup, Jonathan Gull was practicing again. From five thousand feet the
fishing boats were specks in the flat blue water, Breakfast Flock was a faint cloud of
dust motes, circling.

ไดเ วลาพระอาทิตยขน้ึ จอนะธันกฝ็ กซอมอกี จากระดบั หา พันฟตุ เรอื หาปลามองดเู หมอื น
เศษผงลอยอยบู นทองฟา สีน้าํ เงินอันราบเรยี บ ฝงู นางนวลที่ออกหากินมื้อเชามองดูเหมือนกับ
ฝุนละอองทปี่ ลิวอยูเปน วงกลม

He was alive, trembling ever so slightly with delight, proud that his fear was
under control.

เขามีชีวติ ตวั สน่ั สะเทอื นเล็กนอยดว ยความโสมนสั มีความภาคภมู ใิ จวาสามารถควบคมุ
ความกลวั ของตนได

Then without ceremony he hugged in his forewings, extended his short, angled
wingtips, and plunged direcfly toward the sea. By the time he passed four thousand
feet he had reached terminal velocity, the wind was a solid beating wall of sound
against which he could move no faster. He was flying now straight down, at two
hundred fourteen miles per hour. He swallowed, knowing that if his wings unfolded at
that speed be'd be blown into a million tiny shreds of seagull. But the speed was
power, and the speed was joy, and the speed was pure beauty.

ครนั้ แลวก็หุบหัวปกเขามาทันทที นั ใด ย่ืนปลายปก สน้ั ออกไปใหไ ดมุม และพุง ตัวดงิ่ ลง
ไปสทู ะเล เม่ือผา นระยะทางลงมาไดส ี่พนั ฟุตเขากถ็ ึงความเร็วข้นั สุดทาย ลมทป่ี ะทะอยูนน้ั
กลายเปน กาํ แพงเสยี ง ท่ีก้นั เขาไวไ มใหเคล่ือนไหวเรว็ กวา นั้นได เขากาํ ลงั บินตรงลงมา ดวย
ความเร็วสองรอยส่ีสบิ ไมลตอ หนึ่งชัว่ โมง เขากลนื นา้ํ ลายในคอ รตู วั วา หากปก ของเขาเกิดกาง

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๑๕

ออกในขณะน้ัน เขาจะถูกลมเปา ใหขาดออกจากกัน เปน นกนางนวลชิ้นเล็กช้ินนอยลา นชนิ้ แต
ความเรว็ นนั้ คอื อาํ นาจ และความเร็วคือความราเรงิ เบกิ บานใจ และความเรว็ คอื ความงามอนั
บรสิ ทุ ธิ์

He began his pullout at a thousand feet, wingtips thudding and blurring in that
gigatitic wind, the boat and the crowd of gulls tilting and growing meteor-fast, directly
in his path.

เขาถอนตวั จากการดาํ ดิง่ ในระยะหนง่ึ พันฟตุ ปลายปกส่ันสะเทอื นดวยลมมหายักษน ้ัน
ท้งั เรือและฝูงนกนางนวลกาํ ลังแกวงไกว และมีขนาดใหญข ้นึ ทุกที ในเสนทางบินของเขา

He couldn't stop; he didn't know yet even how to turn at that speed.
เขาหยุดไมไ ด เขายงั ไมร ูดวยซ้ําวาจะบนิ เลยี้ วอยางไรในความเรว็ ขนาดน้ัน

Collision would be instant death.
ถาชนกนั เขาก็ตายทนั ที

And so he shut his eyes.
เขาไดแ ตห ลับตา

It happened that morning, then, just after sunrise, that Jonathan Livingston
Seagull fired directly through the center of Breakfast Flock, ticking off two hundred
twelve miles per hour, eyes closed, in a great roaring shriek of wind and feathers. The
Gull of Fortune smiled upon him this once, and no one was killed.

เหตทุ เ่ี กดิ ข้นึ ในเชาวนั นั้น ตอนหลงั ตะวันขึ้นก็คือ จอนะธนั ลิวิงสตัน นางนวล บินหวอื ฝา
กลางฝงู นกนางนวลทบี่ นิ ออกหากินมอื้ เชา ดวยความเรว็ สองรอยสบิ สองไมลตอหนึง่ ช่ัวโมง ตาก็
หลบั ดวยเสียงหวดี หวิว อนั เกดิ จากลมและขนนกกระทบกัน เคราะหย ังดี ท่ีโชคชะตานก
นางนวลยงั ยม้ิ ใหเขาอยู ครั้งน้ีจงึ ไมปรากฏวา มนี กตวั ใดตอ งเสียชีวติ

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๑๖

By the time he had pulled his beak straight up into the sky he was still
scorching along at a hundred and sixty miles per hour. When he had slowed to
twenty and stretched his wings again at last, the boat was a crumb on the sea, four
thousand feet below.

ถึงตอนทเ่ี ขาชปู ากขึ้นฟา เขายงั อยูในความเรว็ อนั รอ นแรง ถงึ หนึง่ รอ ยหกสบิ ไมลต อหนึง่
ชวั่ โมง เมอ่ื เขาเพลาความเรว็ ลงไดย ่ีสบิ ไมลตอหนงึ่ ชวั่ โมง เขากางปก ออกได เรือหาปลาดู
เหมือนกับเศษขนมปงในทะเล สพี่ ันฟตุ ขางลาง

His thought was triumph. Terminal velocity! A seagull at two hundred fourteen
miles per hour! It was a breakthrough, the greatest single moment in the history of the
Flock, and in that moment a new age opened for Jonathan Gull.

ความคดิ ของเขามีแตช ัยชนะ ความเรว็ ขั้นสดุ ทาย! นกนางนวลบนิ ไดถึงสองรอยสบิ สไี่ มล
ตอหนึง่ ชั่วโมง! เปนการกาวออกมาจากวฏั ฏะ หรือวงจรแหง ชวี ิต เปนขณะหน่ึงทใ่ี หญย ่งิ ท่ีสดุ ใน
ประวตั แิ หง ฝงู นกนางนวล และขณะน้ันยคุ ใหมกเ็ กิดข้ึนแก จอนะธนั นางนวล

Flying out to his lonely practice area, folding his wings for a dive from eight
thousand feet, he set himself at once to discover how to turn.

เมอื่ เขาบินออกไปยงั ท่ีฝก บนิ อันเปลีย่ วของเขา เขาหบุ ปกแลวดาํ ดิง่ ลงมาจากเพดานบนิ
สูงถงึ แปดพันฟตุ เขาตงั้ หนา ที่จะหาความรูท ันทวี า จะบินเลีย้ วไดอ ยา งไร

A single wingtip feather, he found, moved a fraction of an inch, gives a smooth
sweeping curve at tremendous speed. Before he learned this, however, he found that
moving more than one feather at that speed will spin you like a ritIe ball... and
Jonathan had flown the first aerobatics of any seagull on earth.

เขาพบวา ขนปลายปก เพียงเสนเดียว หากขยับไปเพียงเศษของน้ิว จะทําใหเ ลี้ยวตัวไดใน
วงกวา งอยา งราบรื่นดว ยความเร็วอนั สูงมาก กอนทจี่ ะเรยี นรเู รอื่ งน้ี เขากไ็ ดเรยี นรวู า ถา ขยบั ขน

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๑๗

เกินกวาหนง่ึ เสนดวยความเร็วขนาดน้ัน จะผลกั ตัวเขาใหหมนุ ต้ิวไปเหมอื นกับลูกปน ยาว...และ
จอนะธัน กไ็ ดบนิ แบบโลดโผนเปนนกนางนวลตัวแรกในโลก

He spared no time that day for talk with other gulls, but flew on past sunset. He
discovered the loop, the slow roll, the point roll, the inverted spin, the gull bunt, the
pinwheel.

เขาไมม เี วลาเหลอื พอทีจ่ ะไปคยุ กับนกตัวอื่นในวนั นัน้ แตฝกบินเรื่อยไปจนตะวนั ตกดิน
แลวนาน เขาคน พบการบนิ ท่ีเรียกวา แบบวงกลมตั้งหมนุ ระดับชา หมนุ ปด จงั หวะ ควงสวาน
หงายทอง หมุนตัวทางตง้ั ดา นนอก ตลี งั กา

When Jonathan Seagull joined the Flock on the beach, it was full night. He was
dizzy and terribly tired. Yet in delight he flew a loop to landing, with a snap roll just
before touchdown.

เมือ่ จอนะธนั กลบั มาถึงฝงู บนหาด กเ็ ปน เวลากลางคืนเตม็ ท่ีแลว เขาเวยี นหวั และเหนอื่ ย
ท่สี ุด แตดว ยความดใี จ เขาบนิ แบบวงกลมตั้ง เขาไปจนถึงท่ี กอนจะลงจับ กท็ ําการหมุนระดับ
เรว็ เสียดวย

When they hear of it, he thought, of the Breakthrough, they'll be wild with joy.
How much more there is now to living! Instead of our drab slogging forth and back to
the fishing boats, there's a reason to life! We can lift ourselves out of ignorance, we
can find ourselves as creatures of excellence and intelligence and skill. We can be
free! We can learn to fly!

พอฝงู นกรูเ ขา ถงึ เรอื่ งที่เขาออกจากวงจรไปไดเ ถิด เขานึก พวกเขาจะตอ งดใี จกันแทบบา
ตอ ไปน้ชี ีวติ จะมอี ะไรตอ อะไรข้ึนอีกพิลกึ กกึ กือ แทนทจ่ี ะบินพะเยบิ พะยาบออกไปที่เรอื หาปลา
แลวก็บนิ กลับ ชีวติ มีเหตผุ ลขึน้ แลว เราสามารถจะยกตวั เองขึน้ จากอวิชชา เราจะทาํ ตัวเราให
เปนสัตวประเสริฐได ดว ยปญญาและความชาํ่ ชอง เราเปน เสรีได! เราเรียนบนิ ได!

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๑๘

The years ahead hummed and glowed with promise.
อนาคตดังหง่ึ กกึ กอง และเรอื งรองดว ยความรงุ โรจน ท่พี ึงจะเปน ไปได

The gulls were flocked into the Council Gathering when he landed, and
apparently had been so flocked for some time. They were, in fact, waiting.

นกนางนวลกาํ ลงั อยูก ันเปน ฝูงใหญ ในการประชุมฝงู เม่ือเขาไปถงึ และดูทาวาจะได
ประชุมกนั มานานแลว ความจรงิ ฝูงนกกําลังคอยเขาอยู

"Jonathan Livingston Seagull! Stand to Center!" The Elder's words sounded in a
voice of highest ceremony.

“จอนะธนั ลิวงิ สตัน นางนวล! ออกมายนื ตรงกลาง” คาํ พูดของนกผใู หญด งั ขน้ึ ดว ยเสยี ง
ทใ่ี ชใ นพิธกี รรมอันสูงสุด

Stand to Center meant only great shame or great honor. Stand to Center for
Honor was the way the gulls' foremost leaders were marked.

“การออกไปยนื ตรงกลาง” เฉยๆ นน้ั หมายถึงความอบั อายอยางย่งิ หรือการเสยี เกยี รติ
อยางยิง่ เทานนั้ แต “การยืนตรงกลางเพอื่ เกียรติ” นนั้ เปน วิธีกาํ หนดตวั ผูนาํ ชั้นสงู ของฝูงนก
นางนวล

Of course, he thought, the Breakfast Flock this morning; they saw the
Breakthrough! But I want no honors. I have no wish to be leader. I want only to share
what I've found, to show those horizons out ahead for us all. He stepped forward.

ใชแลว เขานึก ฝูงนกทอี่ อกหากินมื้อเชาเม่ือเชา น้ี คงจะไดแลเห็นการออกจากวฏั ฏะของ
เรา! แตเราไมตองการเกยี รติอยา งใด เราไมมีความประสงคจ ะเปนผูนํา เราอยากแตเ พียงจะ
แบงปน สิ่งทีเ่ ราไดพบใหไ ดรูท ่ัวกนั เพียงแตจะใหเ หน็ ขอบฟาซ่งึ อยูเ บื้องหนา ของเราทุกคน เขา
กา วออกไปยืนตรงกลาง

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๑๙

"Jonathan Livingston Seagull," said the Elder, "Stand to Center for Shame in the
sight of your fellow gulls!"

“จอนะธนั ลิวิงสตัน นางนวล” ผูใหญนกพดู ขนึ้ “ยนื ตรงกลางดวยความอับอายตอ หนา
เพ่อื นนกนางนวลทัง้ ปวงของเจา !”

It felt like being hit with a board. His knees went weak, his feathers sagged,
there was roaring in his ears. Centered for shame? Impossible! The Breakthrough!
They can't understand! They're wrong, they're wrong!

เขารูส กึ เหมือนกับถกู ตีดว ยแผน กระดาน เขาของเขาออ นลง ขนของเขาหลบุ มีเสยี งดังซู
ในหู ยนื ตรงกลางดวยความอับอาย? เปนไปไมได! แหวกวัฏฏะ! พวกเขาเขา ใจไมได! เขาผิด
ทัง้ หมด เขาผดิ !

"... for his reckless irresponsibility " the solemn voice intoned, "violating the
dignity and tradition of the Gull Family..."

“...เพื่อความผิดอันไดเ กิดข้ึน เนือ่ งจากการขาดความรบั ผิดชอบ อยางไรความคิดของ
เขา” เสยี งอนั เอาจรงิ นน้ั กลา วตอไปเปนทํานอง “ทาํ ใหเสยี เกยี รติภูมิและประเพณขี องตระกลู
นางนวล...”

To be centered for shame meant that he would be cast out of gull society,
banished to a solitary life on the Far Cliffs.

การทีต่ อ งออกไปยนื ตรงกลางดว ยความอบั อายนั้น แปลวาเขาจะตองถกู ขบั ออกจากฝงู
นก ถูกเนรเทศใหไปอยโู ดดเดย่ี วบนหนา ผาทอ่ี ยูไกล

"... one day Jonathan Livingston Seagull, you shall learn that irresponsibility
does not pay. Life is the unknown and the unknowable, except that we are put into
this world to eat, to stay alive as long as we possibly can."

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๒๐

“...วันหนึ่ง จอนะธัน ลิวงิ สตัน นางนวล เจา จะตอ งรวู า การขาดความรับผดิ ชอบนัน้ ไมเ กิด
ประโยชนแ กตนอยางใดเลย ชวี ติ เปนส่งิ ที่เราไมร ูแ ละรไู มได นอกจากวา เราเกิดมาในโลกนีเ้ พอื่
กิน เพื่อมีชีวติ อยูใหน านท่สี ุดที่เราจะอยูได”

A seagull never speaks back to the Council Flock, but it was Jonathan's voice
raised. "Irresponsibility? My brothers!" he cried.

นกนางนวลไมโตต อบผปู กครองฝงู แตเสียงของ จอนะธนั ก็ดงั ขึน้ “ขาดความรบั ผดิ ชอบ?
พีน่ อ งทัง้ หลาย!” เขารอง

" Who is more responsible than a gull who finds and follows a meaning, a higher
purpose for life? For a thousand years we have scrabbled after fish heads, but now
we have a reason to live - to learn, to discover, to be free! Give me one chance, let
me show you what I've found..."

“จะมีใครที่มคี วามรับผิดชอบไปย่งิ กวา นกนางนวลทพี่ บและปฏิบัตติ ามความหมาย และ
วัตถุประสงคทสี่ งู กวาสําหรับการใชชีวิต? นบั เปน เวลาพนั ป ท่ีพวกเราไดแตคอยเฉ่ียวเอาหวั ปลา
แตเดี๋ยวน้ีเรามเี หตผุ ลทจี่ ะอย-ู น่ันคอื อยเู พอื่ เรียนรู เพอื่ คน พบความจริง และเพื่อหลดุ พน ! ขอ
โอกาสใหผมสกั คร้งั ขอใหผมไดช้ีแจงวา ผมไดพบอะไรเขา...”

The Flock might as well have been stone.
ฝูงนกน้นั อาจเปน หนิ ผากไ็ ด

"The Brotherhood is broken," the gulls intoned together, and with one accord
they solemnly closed their ears and turned their backs upon him.

“เราไมใชพน่ี อ งของมนั แลว” นกนางนวลพูดกนั ขนึ้ และดวยความพรอมเพรยี งกัน นก
นางนวลทัง้ นั้นก็พากันปดหแู ละหันหลังใหเ ขา

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๒๑

Jonathan Seagull spent the rest of his days alone, but he flew way out beyond
the Far Cliffs.

จอนะธันนางนวล ใชเ วลาท่ีเหลือตอมาอยตู ัวเดียว แตเ ขาบนิ พน หนา ผาที่อยไู กลนั้น
ออกไปอกี

His one sorrow was not solituile, it was that other gulls refused to believe the
glory of flight that awaited them; they refused to open their eyes and see.

ความเสียใจของเขา มิไดอยูท่ีความเปลี่ยวเปลา แตอ ยทู ่กี ารที่นกนางนวลอ่ืนๆ ไมยอม
เชื่อความรงุ โรจนแ หง การบิน ทีร่ อคอยพวกเขาอยู พวกนกเหลา น้นั ไมย อมลืมตาขนึ้ มองดูอะไร
เสยี เลย

He learned more each day. He learned that a streamlined high-speed dive
could bring him to find the rare and tasty fish that schooled ten feet below the surface
of the ocean: he no longer needed fishing boats and stale bread for survival.

เขาเรยี นรมู ากขึน้ ทกุ วนั เขาเรียนรูวาการดําดิง่ อยา งเพรียวลมดวยความเรว็ อันสงู จะทาํ
ใหเขาไดป ลาทหี่ ายากและอรอย ซึง่ อยใู ตผวิ น้ําลงไปถงึ สบิ ฟตุ เขาไมม ีความจาํ เปน ทจี่ ะตอ ง
ตามเรอื หาปลา และกินขนมปงบูดเพ่อื เอาชีวิตรอด อีกตอไป

He learned to sleep in the air, setting a course at night across the offshore
wind, covering a hundred miles from sunset to sunrise. With the same inner control,
he flew through heavy sea-fogs and climbed above them into dazzling clear skies... in
the very times when every other gull stood on the ground, knowing nothing but mist
and rain. He learned to ride the high winds far iniand, to dine there on delicate
insects.

เขาเรียนรูว ิธหี ลับกลางอากาศ ตง้ั ทิศทางบนิ ไวใ หขวางลมที่พดั ออกจากฝง และบินรอน
ไปไดไกลเปนรอยๆ ไมล จากเวลาตะวันตกดินจนถงึ ตะวนั ขน้ึ ดว ยสมาธิภายในอยา งเดียวกัน

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๒๒

เขาสามารถบนิ ไปในหมอกทะเลอันหนา และบนิ ขน้ึ เหนือระดับหมอกใหอยบู นฟาอนั สวางแพรว
พราว...ในขณะเดียวกันกบั ท่นี กนางนวลอืน่ ทกุ ตวั ตอ งยืนจับเจาอยบู นพ้ืนดิน ไมร วู าอะไรเปน
อะไรนอกจากหมอกและฝน เขาเรยี นรูทจ่ี ะเหินลมเขาฝงไปไกล เพ่ือกนิ แมลงท่มี ีรสอัน
ละมุนละไม

What he had once hoped for the Flock, he now gained for himself alone; he
learned to fly, and was not sorry for the price that he had paid. Jonathan Seagull
discovered that boredom and fear and anger are the reasons that a gull's life is so
short, and with these gone from his thought, he lived a long fine life indeed.

ส่งิ ท่เี ขาเคยหวงั วา ฝูงนกจะไดรบั ในคร้ังหนึง่ น้ัน บดั นี้ไดตกเปนของเขาแตผ ูเ ดยี ว เขา
เรยี นบินได และไมเสยี ดายราคาที่ตอ งจายไปเพอ่ื แลกความรู จอนะธันรูความจริงวา ความงว ง
เหงาทางจิต ความกลัวและความโกรธทาํ ใหนกนางนวลมีอายสุ ้ัน และเมอื่ สิ่งเหลานี้ไดห มดไป
จากจิตของเขาแลว เขาก็มอี ายยุ ืนอยา งย่ิง

They came in the evening, then, and found Ionathan gliding peaceful and alone
through his beloved sky. The two gulls that appeared at his wings were pure as
starlight, and the glow from them was gentle and friendly in the high night air. But
most lovely of all was the skill with which they flew, their wingtips moving a precise
and constant inch from his own.

คร้นั กาละของเขามาถึง ก็มนี กนางนวลสองตัวบนิ มาในตอนเยน็ และมาพบ จอนะธนั
กําลงั รอนกินลมอยา งสงบ อยูบนทองฟาท่เี ขารกั นกนางนวลสองตวั ที่มาปรากฏกายอยู ขางปก
ของเขาน้นั บรสิ ทุ ธิส์ ะอาด เหมอื นกับแสงดาว และแสงอนั เรืองรองจากตวั นกทั้งสองนั้น ดู
นุมนวล และเปน มติ รในอากาศยามคาํ่ คนื แตสิง่ ทน่ี า รกั ที่สุดก็คือ ความช่ําชองในการบนิ ของนก
ท้ังสอง ปลายปกของนกทั้งสองน้นั ขยับเขา มาอยูหางจากปลายปกของเขาเพียงสองนิว้ ถวน ไม
มขี าดมีเกนิ ตลอดเวลา

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๒๓

Without a word, Jonathan put them to his test, a test that no gull had ever
passed. He twisted his wings, slowed to a single mile per hour above stall.

โดยมิไดพ ดู จาอยางไร จอนะธัน ไดทดสอบนกท้งั สอง ดวยการทดสอบทไี่ มเคยมนี ก
นางนวลตวั ใดไดผา น เขาบิดปกของเขา บนิ ชา ลง จนเหลอื ความเรว็ เพยี งหน่ึงไมลตอ ช่ัวโมง
กอ นท่จี ะหยุด

The two radiant birds slowed with him, smoothly, locked in position. They knew
about slow flying.

นกอันมรี ศั มีท้ังสองนน้ั ก็บินชาลงตามเขาอยางราบร่นื อยใู นทา ทางอนั ถกู ตอ ง นกทั้ง
สองนนั้ รูว ธิ บี นิ ชา อยา งแนน อน

He folded his wings, rolled and dropped in a dive to a hundred ninety miles per
hour. They dropped with him, streaking down in flawless formation.

เขาหุบปก ควงสวา น แลวทิ้งตวั ดาํ ดิ่ง ดวยความเร็วหนงึ่ รอยเกา สบิ ไมลตอหน่ึงชั่วโมง นก
ท้งั สองก็ดําลงมาดว ยกัน จิกหัวลงมาแบบการบนิ เปน ฝูงอนั หาที่ติไมได

At last he turned that speed straight up into a long vertical slow-roll. They rolled
with him, smiling.

ในทีส่ ุด เขาเปลี่ยนความเร็วน้ันใหเปน การบินแบบหมุนระดบั ชา ปกหัวลง นกท้ังสองก็
หมุนระดบั ไปกบั เขา มใี บหนา อันยิ้มแยม

He recovered to level flight and was quiet for a time before he spoke. "Very
well," he said, "who are you?"

เขาคืนตวั มาเปน การบินระดับ และนิ่งเงียบอยูพกั หนง่ึ กอ นทีจ่ ะพดู “เอาละ” เขาพูดขน้ึ
“ทานเปน ใคร?”

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๒๔

"We're from your Flock, Jonathan. We are your brothers." The words were strong
and calm. "We've come to take you higher, to take you home."

“เรามาจากฝูงของทาน จอนะธัน เราเปน พน่ี อ งทาน” คําพูดนั้นเปนคําพูดที่หนักแนนและ
สงบ “เรามาเพื่อนําตัวทานใหไปอยสู งู กวา น้ี เรามาพาทา นกลับบา น”

"Home I have none. Flock I have none. I am Outcast. And we fly now at the
peak of the Great Mountain Wind. Beyond a few hundred feet, I can lift this old body
no higher."

“เราไมม ีบา น เราไมม ีฝูง เราเปนนกจรจดั ผูถูกขบั ออกจากฝูง และขณะน้ีเราบนิ อยใู น
ระดบั สูงสุดของลมภูเขาใหญ เราไมสามารถจะยกรางกายอนั ชราของเราน้ใี หสงู ขึ้นไปกวาอกี
สองสามรอ ยฟุตไดแลว”

"But you can Jonathan. For you have learned. One school is finished, and the
time has come for another to begin."

“แตท า นทําได จอนะธัน เพราะทา นไดเรียนรูแลว เรียนจบโรงเรยี นหน่งึ แลว ถงึ เวลาที่อีก
โรงเรียนหนึ่งจะเร่ิมตน”

As it had shined across him all his life, so understanding lighted that moment
for Jonathan Seagull. They were right. He could fly higher, and it was time to go
home.

เชนเดียวกบั ทีป่ ญ ญาไดเ ปน แสงสวางมาตลอดชวี ิตของเขา ขณะนนั้ ปญ ญากส็ วา งขน้ึ มา
ในตัวของ จอนะธันนางนวล นกทง้ั สองนัน้ พูดถกู แลว เขาอาจบนิ ใหสงู ขึ้นไปอีกได และถึงเวลาท่ี
เขาจะกลับบา นแลว

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๒๕

He gave one last look across the sky, across that magnificent silver land where
he had learned so much.

เขามองดทู อ งฟา อยูน านเปนคร้งั สุดทา ย มองขา มดนิ แดนอนั เปน แสงเงนิ ซง่ึ เขาไดเรยี นรู
มามาก

"I'm ready " he said at last.
“เราพรอ มแลว” เขากลา วในทีส่ ดุ

And Jonathan Livingston Seagull rose with the two starbright gulls to disappear
into a perfect dark sky.

และจอนะธนั ลวิ ิงสตัน นางนวล ก็ลอยสงู ขึน้ ไป พรอมกับนกนางนวลสองตวั ซง่ึ มีรปู กาย
อันสวางราวแสงดาว แลวกห็ ายไปในทอ งฟาอันมืดสนิท

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๒๖

Part Two
ตอนท่ี 2

So this is heaven, he thought, and he had to smile at himself. It was hardly
respectful to analyze heaven in the very moment that one flies up to enter it.

สวรรคเปน อยา งนี้น่ีเอง เขานึกในใจ แลว เขากต็ อ งยิม้ ขนั ตวั เอง ดูเหมือนจะขาดความ
เคารพไปหนอยทีว่ ิเคราะหส วรรคเ สียต้ังแตเ วลาที่กําลงั บนิ ขนึ้ สวรรค

As he came from Earth now, above the clouds and in close formation with the
two brilliant gulls, he saw that his own body was growing as bright as theirs.

ขณะท่ีเขาข้ึนมาจากโลก และกําลังบนิ เขาฝูง ใกลช ิดกับนกนางนวลทิพยสองตวั น้นั เขาก็
เห็นวากายของเขา เรม่ิ จะเรืองรองเหมือนกบั นกท้ังสอง

True, the same young Jonathan Seagull was there that had always lived behind
his golden eyes, but the outer form had changed. It felt like a seagull body, but
alreadv it flew far better than his old one had ever flown. Why, with half the effort, he
thought, I'll get twice the speed, twice the performance of my best days on Earth!

จริงอยู นกนางนวลหนุมชือ่ จอนะธัน ผูซึง่ เคยอยเู บือ้ งหลังตาสีทองของเขาตลอดมาน้นั
ก็ยงั คงอยมู ไิ ดห ายไปไหน แตร างกายภายนอกไดเปลี่ยนไปแลว รางกายนน้ั กร็ สู กึ เหมือนกับกาย
นก แตม ันบนิ ไดด กี วาท่กี ายเกา ของเขาเคยบินไดม าก ก็ทําไมเลา ใชแรงเพียงครงึ่ เดยี วเรากบ็ นิ
ไดเร็วกวา และดีกวา ถงึ สองเทา ของเมื่อครั้งที่เราบนิ ไดด ที ี่สุดในโลก เขานกึ

His feathers glowed brilliant white now, and his wings were smooth and perfect
as sheets of polished silver. He began, delightedly, to learn about them, to press
power into these new wings.

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๒๗

ขนของเขาขณะนี้เปนสีขาวสกุ ใส และปกของเขาเรียบและมีคุณภาพดีทสี่ ดุ เหมอื นกบั วา
ทําดวยแผนเงิน เขาเริม่ เรยี นรลู ักษณะปกใหมข องเขา ดวยความปราโมทย และผลักดันกาํ ลงั
เขาไปในปก ใหมคนู นั้

At two hundred fifty mlles per hour he felt that he was nearing his level-flight
maximum speed. At two hundred seventy-three he thought that he was flying as fast
as he could fly, and he was ever so faintly disappointed. There was a limit to how
much the new body could do, and though it was much faster than his old level-flight
record, it was still a limit that would take great effort to crack. In heaven, he thought,
there should be no limits.

ในความเร็วหนง่ึ รอ ยหา สบิ ไมลต อหนง่ึ ช่วั โมง เขาก็รวู า เขากําลงั บินไดใกลค วามเร็วอนั
สงู สุด สาํ หรับการบนิ ระดบั ในความเร็วสองรอยเจด็ สอบสามไมลตอ หนงึ่ ชั่วโมง เขาก็นกึ วาเขา
กาํ ลงั บินอยา งเรว็ ที่สุดเทา ทเ่ี ขาสามารถจะบินได และเขาก็รูส ึกผิดหวงั นิดๆ กายใหมของเขานี้
จะทาํ อะไรไดม ากนอ ย อยางมีขอบเขตจาํ กดั เหมอื นกนั และถงึ แมว าเขาจะบนิ ไดเ ร็วกวา สถติ ิ
การบนิ เกา ของเขาในแบบน้ไี ดมากมาย มันก็ยังเปนสถติ ทิ เี่ ขาจะตองใชความเพียรอีกมาก ทีจ่ ะ
ทําลายลงในสวรรค เขานกึ ไมควรจะมขี อบเขต

The clouds broke apart, his escorts called, "Happy landings, Jonathan," and
vanished into thin air.

เมฆเผยออกจากกัน นกท่ีพาเขามาสองตวั นน้ั รองวา “ขอใหล งดว ยสวสั ดภิ าพ จอนะธัน”
แลวกห็ ายไปเปน อากาศธาตุ

He was flying over a sea, toward a jagged shoreline. A very few seagulls were
working the updrafts on the cliffs. Away off to the north, at the horizon itself, flew a few
others.

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๒๘

เขากาํ ลังบินอยูเ หนือทะเล มงุ ไปยงั ฝง ท่ีมีแหลมยน่ื ออกมาหลายแหง นกนางนวลจาํ นวน
ไมก ี่ตัวกําลงั บินเลนลมท่ีตีข้นึ จากหนา ผา ทางทิศเหนือ บนขอบฟา เลยทีเดียว มนี กนางนวลบนิ
อยไู มก ตี่ วั

New sights, new thoughts, new questions. Why so few gulls? Heaven should be
flocked with gulls! And why am I so tired, all at once? Gulls in heaven are never
supposed to be tired, or to sleep.

ภพใหม ความคิดใหม ปญหาใหม ทําไมจงึ มนี กนางนวลนอ ยนัก? สวรรคค วรจะมีนก
นางนวลทว มทน! และทาํ ไมเราจึงเหนือ่ ยนัก ในทนั ทที ันใด? นกนางนวลในสวรรคไมมที างทจ่ี ะ
เหนื่อยไดหรือแมแตจะหลับ

Where had he heard that? The memory of his life on Earth was falling away.
Earth had been a place where he had learned much, of course, but the details were
blurred - something about fighting for food, and being Outcast.

เขาไดย ินเสยี งเหลา น้ีมาจากไหน? สญั ญา คือความจําไดถ งึ ชีวติ ในโลกของเขาเริ่มจะ
อันตรธานไป โลกเปน ท่ีๆ เขาไดเ รยี นรมู ากแนนอน แตร ายละเอียดนนั้ ออกจะเลือนราง มีเรอื่ ง
เก่ียวกับการสูเ พ่ือแยงอาหารกนั กนิ และเร่อื งถูกขับออกจากฝงู

The dozen gulls by the shoreline came to meet him, none saying a word. He felt
only that he was welcome and that this was home. It had been a bigday for him, a day
whose sunrise he no longer remembered.

นกนางนวลราวสบิ สองตวั ท่อี ยูบนฝง บินมาหาเขา ไมไ ดพ ูดอะไรเลยสักตวั เขารสู กึ แต
เพยี งวา นกเหลานัน้ ตอนรับเขา และท่นี ่ันคือบานของเขา วนั นเี้ ปน วนั สาํ คญั ยิง่ ใหญส ําหรบั เขา
เปน วนั ทเี่ ขาจาํ รุงอรุณไมไ ดเสียแลว

He turned to land on the beach, beating his wings to stop an inch in the air,
then dropping lightly to the sand, The other gulls landed too, but not one of them so

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๒๙

much as flapped a feather. They swung into the wind, bright wings outstretched, then
somehow they changed the curve of their feathers until they had stopped in the same
instant their feet touched the ground. It was beautiful control, but now Jonathan was
just too tired to try it. Standiug there on the beach, still without a word spoken, he was
asleep.

เขาหมุนตวั เพือ่ จะบินลงจบั บนหาดทราย กระพือปก เพือ่ ใหหยุดนง่ิ อยบู นอากาศหนง่ึ นิว้
แลว กล็ งจับเบาๆ บนพื้นทราย นกตัวอืน่ ๆ กล็ งจับดว ย แตทกุ ตวั ไมไดกระพอื ปกแมแตขนเพียง
เสนเดยี ว นกเหลา น้ันแกวงตัวเขา หาลม ปกอันสวางกางออกเต็มท่ี แตเ ปลีย่ นสว นโคง ทข่ี น
อยางไรกไ็ มร ูแลวหยุดลงทันทขี ณะทเ่ี ทาแตะพน้ื ดนิ เปนการควบคมุ การบินทส่ี วยงามมาก แต
ขณะน้นั จอนะธนั เหนื่อยเกินไปท่ีจะทดลองทาํ ดบู า ง เขายนื อยูบ นหาดทรายและโดยทีย่ งั มไิ ด
พดู จาอะไรสกั คาํ เขาก็หลบั ไป

In the days that followed, Jonathan saw that there was as much to learn about
flight in this place as there had been in the life behind him. But with a difference.

ในวนั ตอ ๆมา จอนะธนั กเ็ หน็ ไดเองวา มเี รอ่ื งที่จะตอ งเรยี นเกยี่ วกับการบิน ณ ทน่ี ม้ี าก
เทา กบั ในภพกอนท่เี ขาไดผา นมาแลว แตค วามแตกตา งนั้นก็ยังมอี ยู

Here were gulls who thought as he thought, For each of them, the most
important thing in living was to reach out and touch perfection in that which they most
loved to do, and that was to fly. They were magnificent birds, all of them, and they
spent hour after hour every day practicing flight, testing advanced aeronautics.

ณ ทน่ี ี้มีนกนางนวลทีค่ ดิ อยา งเขาคิด สําหรบั แตล ะตวั สิง่ ท่ีสําคญั ท่ีสุดในความเปนอยกู ็
คอื การกา วออกไปแตะตองความประเสริฐสุด ในกจิ ซ่งึ นกเหลา นั้นมีฉนั ทะท่จี ะทาํ และนนั่ ก็คือ
การบนิ นกท้งั หมดน้ันสงา งามเสยี น่กี ระไร และทุกตัวกใ็ ชเวลาชั่วโมงแลวชว่ั โมงเลา ฝกซอมบนิ
ทดสอบวิชาการบินขั้นสูง

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๓๐

For a long time Jonathan forgot about the world that he had come from, that
place where the Flock lived with its eyes tightly shut to the joy of flight, using its wings
as means to the end of finding and fighting for food. But now and then, just for a
moment, he remembered.

จอนะธนั ลืมโลกท่เี ขาเคยอยเู สียเปนเวลานาน ท่ซี ่ึงฝูงนกนางนวลอยูดว ยกนั อยางปด ตา
แนนมองไมเ ห็นความเบิกบานในการบนิ ใชป กเปน ปจจัยเพือ่ ผล คือการพบและการแยงอาหาร
กนั กนิ เทา นนั้ แตก ็มบี างคร้ังบางคราว ชัว่ ครูชั่วขณะทเี่ ขาจําได

He remembered it one morning when he was out with his instructor, while they
rested on the beach after a session of folded-wing snap rolls.

เขาจําไดขึน้ มาในตอนเชาวนั หนึง่ ตอนท่ีเขาอยกู บั ครูผสู อนเขา ขณะท่ีกาํ ลงั ยนื พักอยู
ดวยกนั บนหาดทราย หลงั จากทีไ่ ดซ อมการบินแบบควงสวานหบุ ปกมาไดพกั หน่ึงแลว

"Where is everybody, Sullivan?" he asked silently, quite at home now with the
easy telepathy that these gulls used instead of screes and gracks. "Why aren't there
more of us here? Why, where I came from there were.. "

“ใครเขาไปไหนกนั หมด ซลั ลิวัน?” เขาถามขนึ้ โดยไมต องเอย ปากพดู เขาคนุ กบั การ
ตดิ ตอ กนั ทางจิตซึ่งนกนางนวลที่นั่นใชกนั แทนการรองกร๊ีดกราด ของนกนางนวลในโลกแลว
“ทําไมที่น่จี ึงไมม ีพวกเรามากกวา น?ี้ ทําไม จากท่ๆี ผมมาน้นั ม.ี ..”

"... thousands and thousands of gulls. I know. " Sullivan shook his head.
“...นกนางนวลเปนพนั ๆ ตัว ฉันร”ู ซลั ลวิ นั สน่ั หัว

"The only answer I can see, Jonathan, is that you are pretty well a one-in-a-
million bird. Most of us came along ever so slowly.

“คําตอบท่ีฉนั พอจะมองเห็นไดก็คอื เธอเปนนกนางนวลหนึง่ ตัวในนกลานตัว จอนะธัน
พวกเราสวนมากคอ ยๆ ไตเ ตาข้ึนมาอยางชาท่ีสดุ

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๓๑

We went from one world into another that was almost exactly like it, forgettiug
right away where we had come from, not caring where we were headed, living for the
moment.

เราเปลยี่ นจากภพหนึง่ ไปยังอีกภพหนึ่ง ซ่ึงก็เกือบจะเหมอื นกับภพเดมิ แลวกล็ มื เสยี ทนั ที
วาเรามาจากไหน และกไ็ มส นใจเดอื ดรอนวาเราจะไปไหนตอ ไป เราอยูไปเพียงเพื่อขณะท่ีอยู
เทาน้ัน

Do you have any idea how many lives we must have gone through before we
even gor the first idea that there is more to life than eating, or fighting, or power in the
Flock? A thousand lives, Jon, ten thousand! And then another hundred lives until we
began to learn that there is such a thing as perfection, and another hundred again to
get the idea that our purpose for living is to find that perfection and show it forth.

เธอมคี วามคดิ บา งไหมวา เราตองเกิดมากชี่ าติกภี่ พ กอนที่เราจะมคี วามคิดเบื้องตนวา มี
อะไรอยูในชีวติ มากกวา การกนิ การแยงกนั กินหรือการมอี าํ นาจเหนือคนอ่ืนในฝงู ? พันชาติพนั
ภพ จนหมื่นชาติหมน่ื ภพ ถึงอยา งนน้ั แลวเรากย็ ังจะตอ งเกดิ มาอีก รอยชาติรอยภพ กอนทเ่ี ราจะ
เรม่ิ เรียนรู วามอี ะไรอยางหน่งึ ทเ่ี ปนความประเสริฐสดุ แลวกย็ ังตองเกิดมาอกี รอยชาติรอยภพ
กอนทีเ่ ราจะรวู า ความประเสริฐสดุ นน้ั อยทู ไี่ หน และตองทาํ ใหแ จง

The same rule holds for us now, of course: we choose our next world through
what we learn in this one. Learn nothing, and the next world is the same as this one,
all the same limitations and lead weights to overcome."

ถึงเดีย๋ วนี้ เรากย็ ังอยูใ ตก ฎเกณฑอ ยา งเดียวกันนั้นอยดู ี เราเลือกชาตหิ นา ภพหนาของเรา
ไดด ว ยวิชาที่เราเรยี นรูใ นชาติภพนี้ ถา เราไมเรียนรอู ะไรเลยในชาตนิ ้ี เกิดมาชาตหิ นาเราก็จะอยู
ในภพ ท่เี ปนอยางเดยี วกบั ภพปจจบุ ัน มคี วามจาํ กัดตา งๆ อยางเดยี วกันและมีอปุ สรรคสารพัดท่ี
หนักอ้งึ ซ่งึ จะตองกาวขามเชน เดียวกนั ”

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๓๒

He stretched his wings and turned to face the wind. "But you, Jon," he said,
"learned so much at one time that you didn't have to go through a thousand lives to
reach this one."

เขากางปก ออกและหนั หนา รับลม “แตเธอจอน” เขากลาว “ไดเรียนรูม ากในระยะเวลา
หนง่ึ จนไมตองเกดิ ถึงพนั ชาตเิ พือ่ จะมาถงึ ภพน้ี”

In a moment they were airborne again, practicing. The formation point-roils
were difficult, for through the inverted half Jonathan had to think upside down,
reversing the curve of his wing, and reversing it exactly in harmony with his
instructor's.

เพียงชว่ั ครู ท้ังครแู ละศิษยก ็เหินลมกันอกี ฝก ซอ มกันตอไป การบนิ หมุนระดับเปน ฝูงนน้ั
ทํายาก เพราะตอนทต่ี องทาํ การบนิ หงายทองนนั้ จอนะธัน ตอ งคดิ เมอ่ื เอาหวั ลง เขาหมุนโคงปก
ของเขากลับ และหมนุ กลบั ไดจ งั หวะกบั ครผู ฝู กพอดี

"Let's try it again." Sullivan said over and over: "Let's try it again." Then, finally,
"Good." And they began practicing outside loops.

“ลองดูอกี ที” ซลั ลิวันพูดซ้ําแลว ซํา้ อกี “ลองดูกนั อีกท”ี แลวในทีส่ ดุ เขาก็บอกวา “ดีแลว”
และเรม่ิ ฝก ซอมการบินวงกลมนอกกันตอไป

One evening the gulls that were not night-flying stood together on the sand,
thinking. Jonathan took all his courage in hand and walked to the Elder Gull, who, it
was said, was soon to be moving beyond this world.

ค่ําวนั หนง่ึ นกนางนวลท่ไี มออกฝกบนิ กลางคืนยืนอยูดว ยกันบนหาดทราย ใชค วามคดิ
กนั อยู จอนะธนั รวบรวมความกลาทั้งหมดเขา มาไวใ นตวั แลวเดนิ เขา ไปหานกนางนวลอาวโุ ส
ผูซ่งึ กลาวกันวาจะไปสูภพอื่นในเรว็ ๆ นี้

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๓๓

"Chiang..." he said a little nervously.
“เจียง...” เขากลาวข้ึนอยางประหมา นิดๆ

The old seagull looked at him kindly. "Yes, my son?" Instead of being enfeebled
by age, the Elder had been empowered by it; he could outfly any gull in the Flock,
and he had learned skills that the others were only gradually coming to know.

นกนางนวลแกมองเขาดว ยความเมตตา “มอี ะไรหรือลกู ?” แทนทเ่ี ขาจะออนแอลงดว ย
อายุ ผูม อี าวโุ สนน้ั กลับมีกําลงั มากขนึ้ ดวยอายุ เขาบินไดเร็วกวา และไกลกวานกอน่ื ๆ ในฝูงและ
ไดเรยี นรคู วามช่ําชองตางๆ ซึง่ นกอนื่ ๆ เพงิ่ เริม่ จะเรียนรเู ปนข้ันๆ ไป

"Chiang, this world isn't heaven at all, is it?"
“เจียง ภพน้ีไมใชส วรรคเ ลย จรงิ หรือไม? ”

The Elder smiled in the moonlight. "You are learning again, Jonathan Seagull,"
he said.

ผมู ีอาวุโสย้มิ ในแสงจันทร “เธอกําลังเรยี นรูอกี แลวนะ จอนะธนั ” เขากลาว

"Well, what happens from here? Where are we going? Is there no such place as
heaven?"

“ก็นั่นนะซีครบั ตอ จากน้ไี ปจะมอี ะไรเกิดขึน้ ? เราจะไปไหนกนั ตอ ไป? ไมมีท่ีไหนเปน
สวรรคเลยหรอื ?”

"No, Jonathan, there is no such place. Heaven is not a place, and it is not a
time. Heaven is being perfect." He was silent for a moment. "You are a very fast flier,
aren't you?"

“ไมม ี จอนะธัน ไมม สี ถานทเ่ี ชนน้ัน สวรรคไมใ ชส ถานท่ี และสวรรคก็ไมใชเ วลา สวรรคคอื
การต้ังอยูในความประเสริฐสดุ ” เขานิง่ อยคู รูหนึ่ง “เธอบินไดเ ร็วมากใชไ หม?”

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๓๔

"I... I enjoy speed," Jonathan said, taken aback but proud that the Elder had
noticed.

“ผม...ผมสนุกในความเร็ว” จอนะธันพูด ออกจะแปลกใจ และปลม้ื ใจทีผ่ มู อี าวุโสทา น
สังเกตรู

"You will begin to touch heaven, Jonathan, in the moment that you touch perfect
speed. And that isn't flying a thousand miles an hour, or a million, or flying at the
speed of light. Because any number is a limit, and perfection doesn't have limits.
Perfect speed, my son, is being there."

“เธอจะเร่มิ ถึงสวรรค จอนะธนั ในขณะทเ่ี ธอเขาถงึ ความเร็วอันประเสรฐิ สดุ และนน่ั ไมใช
บินไดเรว็ หนึง่ พนั ไมลตอหน่ึงชั่วโมง หรอื ลานไมล หรอื บนิ ไดเรว็ เทา กบั ความเร็วของแสง เพราะ
อะไรท่ีมจี ํานวนนบั ได หรือวัดไดน้นั เปน สง่ิ ทมี่ ีจํากัด ถาไมมจี ํากดั กน็ ับหรอื วดั ไมไ ด ความ
ประเสริฐสดุ นน้ั ไมม ีความจํากัดเลย ความเร็วอันประเสริฐสดุ ลกู เอยคือความไปถงึ นนั่ ”

Without warning, Chiang vanished and appeared at the water's edge fifty feet
away, all in the flicker of an instant. Then he vanished again and stood, in the same
millisecond, at Jonathan's shoulder.

โดยมิไดบอกกลาวลวงหนา เจยี งหายวบั ไปแลว ไปปรากฏกายขน้ึ ทช่ี ายนํา้ หางออกไปหา
สิบฟุตในพรบิ ตาเดยี ว แลว เขากห็ ายวับไปอกี และมายืนอยเู คยี งไหลกับจอนะธัน ภายในเวลา
เศษลา นของวนิ าที

"It's kind of fun," he said.
“สนุกดเี หมอื นกนั ” ผมู อี าวุโสวา

Jonathan was dazzled. He forgot to ask about heaven. "How do you do that?
What does it feel like? How far can you go?"

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๓๕

จอนะธนั งุนงงไปหมด เขาลมื ทจ่ี ะถามเร่ืองสวรรค “ทา นทาํ อยางน้ันไดอยา งไร? รสู ึก
อยา งไรครบั ? ทา นไปไดไกลแคไหน?”

"You can go to any place and to any time that you wish to go," the Elder said.
“ไปถงึ ไดทุกแหง และทกุ กาละทเี่ ราตองการจะไป” ผูมอี าวโุ สกลา วตอบ

"I've gone everywhere and everywhen I can think of." He looked across the sea.
“เราไปไดถ ึงทุกแหง และทุกหนที่เราสามารถจะนึกไดมาแลว” เขามองขามทะเลออกไป

"It's strange. The gulls who scorn perfection for the sake of travel go nowhere,
slowly. Those who put aside travel for the sake of perfection go anywhere, instantly.
Remember, Jonathan, heaven isn't a place or a time, because place and time are so
very meaningless. Heaven is..."

“มนั กอ็ อกจะแปลกอยู นกนางนวลทร่ี ังเกยี จความประเสริฐสุด เพราะยังอยากเท่ียวเตร
นนั้ กลบั ไปไมถงึ ไหนเลย เพียงแคจะเทย่ี วเตร กย็ งั ไปไดแตช า ๆ สวนนกนางนวล ที่ละการเท่ียว
เตรเสียแลวเพ่อื ความประเสรฐิ สดุ นั้น กลับไปถงึ ไหนกไ็ ดในทันทที ันใด จาํ ไวนะ จอนะธัน สวรรค
ไมใชส ถานทีห่ รอื กาลเวลา เพราะสถานท่แี ละกาลเวลานน้ั ไมม ีความหมายเอาเสียเลย สวรรค
คอื ...”

"Can you teach me to fly like that?" Jonathan Seagull trembled to conquer
another unknown.

“ทา นจะสอนใหผมบนิ อยางนัน้ ไดไหมครับ?” จอนะธันนางนวล ตัวส่นั เท้ิมท่ีจะเอาชนะส่งิ
ทตี่ นยังไมร อู ีกอยา งหน่ึง

"Of course if you wish to learn."
“ไดซ ี จะเปน ไรมี ถาเธออยากเรียน”

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๓๖

"I wish. When can we start?".
“ผมอยากครับ เราจะเริ่มกนั ไดเ มอ่ื ไร?”

"We could start now if you'd like."
“เรม่ิ เดีย๋ วนี้กไ็ ด ถา เธอตอ งการ”

"I want to learn to fly like that," Jonathan said and a strange light glowed in his
eyes. "Tell me what to do,"

“ผมตองการที่จะบินไดอ ยา งนั้น” จอนะธนั พดู และมแี สงอนั ประหลาดเรอื งขน้ึ ในตาของ
เขา “ขอทา นไดบ อกผมดวยวาจะตอ งทําอยา งไร”

Chiang spoke slowly and watched the younger gull ever so carefully.
เจียงพูดชา ๆ และมองดนู กนางนวลตวั ท่หี นุมกวา อยางระมดั ระวัง

"To fly as fast as thought, to anywhere that is," he said, " you must begin by
knowing that you have already arrived ..."

“การท่จี ะบนิ ใหเร็วเทา กับความคดิ ไปถงึ ท่ีไหนทม่ี อี ยนู น้ั ” เขากลา ว “เธอจะตอ งเรม่ิ ดว ย
การวาเธอไปไดถ ึงทน่ี ั่นแลว ...”

The trick, according to Chiang, was for Jonathan to stop seeing himself as
trapped inside a limited body that had a forty-two inch wingspan and performance
that could be plotted on a chart. The trick was to know that his true nature lived, as
perfect as an unwritten number, everywhere at once across space and time.

เคลด็ ในการน้ี ตามคําบอกเลา ของเจยี งก็คือ จอนะธันจะตองเลกิ ยดึ วาตวั ของเขาถูก
กักขังไวใ นกายอันมีขอบเขตจํากัด ซงึ่ มีความยาวของปกท้ังสองเพียงสี่สบิ สองนวิ้ และมีการ
ปฏบิ ัติซึ่งอาจบนั ทกึ ลงไดใ นแผนการบนิ เคล็ดนน้ั คอื จะตอ งรูวาธรรมอันแทจริงแหง ตัวเขาน้ันมี
อยูดว ยความประเสรฐิ สดุ เหมอื นกับตัวเลขทจี่ ดลงไมได ทุกแหง ทุกหนขา มระยะทาง และเวลา

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๓๗

Jonathan kept at it, fiercely, day after day, from before sunrise till past midnight.
And for all his effort he moved not a feather width from his spot.

จอนะธัน ต้ังใจเรียนรูดว ยความเพยี รอนั ดเุ ดือดวันแลว วันเลา จากกอ นอรุณจนพน เท่ียง
คืน และท้งั ทเ่ี พยี รกลา เชนน้ัน เขาก็มไิ ดค ืบคลานออกไป แมเพยี งชวงขนของเขาจากที่เดมิ

"Forget about faith!" Chiang said it time and again.
“ลมื ศรัทธาเสีย” เจยี งบอกแลว บอกอกี

"You didn't need faith to fly, you needed to understand flying.This is just the
same. Now try again ..."

“เธอไมตองการศรัทธาเพอ่ื ท่จี ะบนิ เธอตองการแตความรคู วามเขาใจในการบนิ เรอ่ื งน้ีก็
เชนเดียวกัน เอาละ พยายามอกี ครง้ั หนง่ึ ...”

Then one day Jonathan, standing on the shore, closing his eyes, concentrating,
all in a flash knew what Chiang had been telling him.

แลว วนั หน่ึง จอนะธันผซู ่ึงยนื หลบั ตาอยบู นฝง ทะเล และอยใู นสมาธิ ก็รูโดยพลันในสง่ิ ที่
เจยี งไดส อนเขาไว

" Why, that's true! I am a perfect, unlimited gull!" He felt a great shock of joy.
“เออ! จริงซี! เราคอื นกนางนวลประเสรฐิ สุด ผไู มมีขอบเขตจํากดั ” เขารูสึกสะเทือนไป
ดว ยความปติอนั ยงิ่ ใหญ

"Good!" said Chiang and there was victory in his voice.
“ดแี ลว ” เจียงวา และเสียงของเขาน้ันกังวานดวยชยั ชนะ

Jonathan opened his eyes. He stood alone with the Elder on a totally different
seashore - trees down to the water's edge, twin yellow suns turning overhead.

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๓๘

จอนะธัน ลืมตาขึน้ แลว กแ็ ลเหน็ วา เขากาํ ลังยืนอยูลําพังสองคนกบั ผมู ีอาวโุ สบนฝง ทะเล
อกี แหง หนง่ึ ตางหากทเี ดยี ว - มีตนไมข ึน้ ไปจนจรดสายน้าํ มีพระอาทิตยแ ฝดสีเหลอื ง ลอยหมนุ
อยเู หนอื หัวเขา

"At last you've got the idea," Chiang said, "but your control needs a little work... "
“เธอไดค วามคิดน้ีแลว” เจยี งวา “แตการควบคุมของเธอ จะตอ งใชความเพียรตอ ไปอีก
เลก็ นอย..."

Jonathan was stunned. " Where are we?"
จอนะธนั ตกตะลงึ ไป “เราอยูทไี่ หน?”

Utterly unimpressed with the strange surroundings, the Elder brushed the
question aside.

ดูเหมือนจะไมส นใจไยดีกับสิง่ แวดลอ มเลยผูมีอาวโุ สตอบปดปญ หานน้ั เสยี

"We're on some planet, obviously, with a green sky and a double star for a sun."
“อยูบนดาวเคราะหดวงหน่งึ กระมัง ดูทา กจ็ ะเปน อยางน้นั มฟี าสเี ขียวและมดี าวคูเ ปน
ดวงอาทติ ย”

Jonathan made a scree of delight, the first sound he had made since he had
left Earth.

จอนะธนั รอ งเสียงนกนางนวลขึน้ ดว ยความบันเทงิ เปนการออกเสยี งคร้งั แรกนับตงั้ แต
เขาไดละโลกมา

"IT WORKS!"
“ใชการได! ”

" Well, of course, it works, Jon." said Chiang.
“กแ็ นล ะซี จอน” เจียงกลาว

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๓๙

"It always works, when you know what you're doing. Now about your control..."
“ใชการไดเสมอเมื่อเรามีสติรูว าเรากาํ ลงั ทาํ อะไรอยู ทีนีพ้ ดู กันเรื่องการควบคมุ ...”

By the time they returned, it was dark. The other gulls looked at Jonathan with
awe in their golden eyes, for they had seen him disappear from where he had been
rooted for so long.

เม่อื ทง้ั สองกลบั มาที่เดิมนัน้ เปนเวลาคาํ่ แลว นกนางนวลตัวอ่ืนๆ มองดู จอนะธัน ดวย
ความเล่ือมใส ทแี่ ลเห็นไดใ นตาสที องของนกเหลา นนั้ เพราะนกเหลาน้ันไดเห็นเขาหายวบั ไป
จากท่ๆี เขาจับอยนู านนักหนา

He stood their congratulations for less than a minute.
เขาทนรับการแสดงความยินดี จากนกอืน่ เพียงไมถ ึงนาที

"I'm the newcomer here! I'm just beginning! It is I who must learn from you!"
“ผมเปนผมู าใหมท ่ีนี่ ผมเพง่ิ เร่มิ ตน เทานั้น ผมตา งหากเปนผูทจี่ ะตองเรยี นรูจ ากทา น”

"I wonder about that, Jon," said Sullivan standing near.
“ฉนั ไมแนใ จนักในเรอ่ื งนั้น จอน” ซลั ลวิ ันพดู ข้นึ ขณะทเี่ ขา มายนื อยูใ กล

"You have less fear of learning than any gull I've seen in ten thousand years."
"เธอมีความกลัวการเรียนรู นอยกวา นกนางนวลตวั ใด ที่ฉนั เคยรูจกั มาเปน เวลาหมื่นป”

The Flock fell silent, and Jonathan fidgeted in embarrassment.
ฝูงนกนง่ิ เงยี บ และจอนะธนั ยนื บิดปกบิดเทาไปมาดว ยความเขิน

" We can start working with time if you wish," Chiang said, "till you can fly the
past and the future. And then you will be ready to begin the most difficult, the most
powerful, the most fun of all. You will be ready to begin to fly up and know the
meaning of kindness and of love."

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๔๐

“เราจะเรม่ิ เรียนกันเรอ่ื งเวลากไ็ ด ถา เธอตองการ” เจยี งเอยขน้ึ “จนกระท่งั เธอสามารถจะ
บนิ ไดท ัง้ ในอดีตและในอนาคต จากน้ันแลวเธอกจ็ ะไดเ ร่ิมเรียนวชิ าทีย่ ากทีส่ ุด มอี ํานาจท่ีสุด
และสนุกทส่ี ุด เธอจะพรอ มท่ีจะบนิ สูงขนึ้ ไปอีก และไดร คู วามหมายของเมตตาและกรุณา”

A month went by, or something that felt about like a month, and Jonathan
learned at a tremendous rate. He always had learned quickly from ordinary
experience, and now, the special student of the Elder Himself, he took in new ideas
like a streamlined feathered computer.

เดอื นหนง่ึ ผานไป หรอื อะไรท่ีรสู กึ เหมอื นกับวา เดือนหน่ึง และจอนะธัน ก็เรยี นรไู ดเ ร็ว
เหลือเกิน เขาเรยี นเร็วเสมอจากสง่ิ ท่ีไดประสบพบเห็น แตค ราวนี้ ในฐานะศษิ ยพิเศษของทา นผู
มีอาวุโสเอง เขารับความคดิ ใหมๆ เขา ไวได เหมอื นกบั เคร่ืองสมองกลทมี่ ีขนนกเพรียวลม

But then the day came that Chiang vanished. He had been talking quietly with
them all, exhorting them never to stop their learning and their practicing and their
striving to understand more of the perfect invisible principle of all life. Then, as he
spoke, his feathers went brighter and brighter and at last turned so brilliant that no
gull could look upon him.

แตวนั หนึ่งกม็ าถงึ อนั เปน วนั ท่ีเจยี งอนั ตรธานไป เขาไดพูดกับนกทงั้ หมดอยางเงียบๆ สั่ง
สอนอยา ใหเลกิ เรยี น อยาใหเ ลกิ ฝกซอม และใหเพียรหาความเขา ใจ ในหลักการอันประเสรฐิ สุด
แหง ชวี ิต ทกุ อยา งท่มี องเหน็ ดวยตาไมได แลวในขณะทเี่ ขาพูดอยูน ัน้ ขนของเขากส็ วา งขน้ึ จนถึง
ขนั้ สดุ ทายมีแสงสวา งรงุ โรจน จนไมมีนกตัวใดมองได

"Jonathan," he said, and these were the last words that he spoke, "keep working
on love."

“จอนะธนั ” และนค่ี ือคําสุดทา ยทีเ่ ขากลา ว “จงเพียรปฏบิ ัตใิ นความกรณุ าตลอดไป”

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๔๑

When they could see again, Chiang was gone.
เมอ่ื นกท้งั หลายกลับแลเห็นอะไรไดใหม เจียงก็หายตวั ไปแลว

As the days went past, Jonathan found himself thinking time and again of the
Earth from which he had come. If he had known there just a tenth, just a hundredth, of
what he knew here, how much more life would have meant! He stood on the sand and
fell to wondering if there was a gull back there who might be struggling to break out of
his limits, to see the meaning of flight beyond a way of travel to get a breadcrumb
from a rowboat. Perhaps there might even have been one made Outcast for speaking
his truth in the face of the Flock.

วันเวลาผานไป จอนะธนั ก็พบวาตวั ของเขาเอง นึกแลว นึกอกี ถงึ โลกทีเ่ ขาเคยอยู ถาเขา
สามารถจะรูได เมอ่ื ยังอยใู นโลกแตเพยี งหน่ึงในสิบหรอื หนึง่ ในรอย ของสง่ิ ท่ีเขาไดร ูในภพนี้ ชีวิต
ในโลกเดมิ นั้นจะมีความหมายมากกวา เกา สกั เพยี งใด! เขายืนบนหาดทราย แลวกล็ องคดิ ดูวา
จะมนี กนางนวลสกั ตวั หน่ึงหรอื ไม ทค่ี ิดจะทาํ ตัวใหห ลดุ พน จากขอบเขตอันจํากดั ของตวั เขาเอง
เพอื่ จะไดเหน็ ความหมายของการบินที่มีอยู นอกเหนอื ไปจากการไปหาเศษอาหารจากเรือ
กรรเชยี ง บางทอี าจมนี กสักตัวหนงึ่ ซ่งึ ตองถกู ขับจากฝูงนก เพราะพูดความจริงของเขาตอหนา
ฝูงนก

And the more Jonathan practiced his kindness lessons, and the more he
worked to know the nature of love, the more he wanted to go back to Earth.

และเมอื่ จอนะธัน ไดฝกหัดในบทเรียนเร่อื งความกรณุ าบอ ยเขา และไดใชความเพยี รหา
ความรูใ นธรรมแหงกรณุ ามากยิง่ ข้นึ เขาก็อยากกลับมาสโู ลกยิ่งขนึ้

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๔๒

For in spite of his lonely past, Jonathan Seagull was born to be an instructor,
and his own way of demonstrating love was to give something of the truth that he had
seen to a gull who asked only a chance to see truth for himself.

เพราะถงึ แมวา เขาจะมอี ดีตอนั เปลา เปล่ยี ว จอนะธันนางนวล ก็เกิดมาเปน ครู และวิธี
แสดงความกรุณาอนั เปนวธิ ีของเขาเองกค็ ือ สงมอบบางสว นของสจั จะทีเ่ ขาไดเ รยี นรู ใหแกนก
นางนวล ผซู ง่ึ เพียงแตขอโอกาสท่จี ะแลเหน็ สัจจะธรรมไดด ว ยตนเอง

Sullivan, adept now at thought-speed flight and helping the others to learn, was
doubrful.

ซลั ลวิ ัน ผซู ึง่ แกกลาแลวในวิชาบินดว ยความเร็วแหง จติ และกาํ ลังชว ยเหลอื ผูอ ่ืนใหเรียน
ไดเรยี นรูในวชิ านั้น ไมแนใ จนกั ในเรื่องน้ี

"Jon, you were Outcast once. Why do you think that any of the gulls in your old
time would listen to you now? You know the proverb, and it's true: The gull sees
farthest who flies highest. Those gulls where you came from are standing on the
ground, squawking and fighting among themselves.

“จอน เธอเคยถกู ขับจากฝูงมาแลว ครง้ั หน่งึ ทําไมเธอจึงนกึ วา นกนางนวลตวั ใดตัวหนึ่งใน
สมยั เกานน้ั จะฟง เธอเอาตอนน?ี้ เธอรูสุภาษิตดีวา นกนางนวลตวั ทีบ่ นิ ไดสงู ยอมจะแลเห็นได
ไกลที่สดุ และสุภาษติ นี้กเ็ ปน ความจริง นกนางนวลในทีๆ่ เธอจากมาแลวนั้น เปนนกทยี่ ืนอยูบน
พน้ื ดินรอ งเอะอะแลว ก็จกิ ตีกัน

They're a thousand miles from heaven – and you say you want to show them
heaven from where they stand! Jon, they can't see their own wingtips! Stay here. Help
the new gulls here, the ones who are high enough to see what you have to tell them."

พวกน้นั อยหู างสวรรคเ ปนพันไมล และเธอกลับบอกวาเธอจะแสดงสวรรคใหเ ขาเหน็ ได
จากที่ๆเขายนื อยู จอน! นกพวกนั้น มองไมเ หน็ แมแตปลายปกของตวั เอง! อยูเสยี ทน่ี ีเ่ ถดิ คอย

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๔๓

ชวยนกนางนวลใหมๆที่น่ี นกทีข่ ึน้ มาสูงพอทจี่ ะแลเหน็ ไดแลวซึง่ สงิ่ ท่เี ธอจะตองบอกเขา”

He was quiet for a moment, and then he said, "What if Chiang had gone back to
his old worlds? Where would you have been today?"

เขาน่งิ ไปครหู น่ึง แลว กลาวตอ ไปวา “สมมุติวาเจียงกลบั ไปโลกเดิมของเขา ปานนี้เธอจะ
เปนอยางไร”

The last point was the telling one, and Sullivan was right The gull sees farthest
who flies highest.

จุดสดุ ทายนีม้ เี หตุผลมาก และซัลลิวันก็พูดถกู แลว นกนางนวลตัวท่ีบนิ ไดสูงที่สุด ยอมจะ
แลเห็นไดไกลทีส่ ุด

Jonathan stayed and worked with the new birds coming in, who were all very
bright and quick with their lessons. But the old feeling came back, and he couldn't
help but think that there might be one or two gulls back on Earth who would be able
to learn, too. How much more would he have known by now if Chiang had come to
him on the day that he was Outcast!

จอนะธัน อยูที่เดมิ และชวยสอนชวยฝกนกใหมท ี่ขน้ึ มาถึง ผูซง่ึ ฉลาดและเรยี นรไู ดเ รว็ มาก
แตค วามรสู กึ เกา ก็ยังกลบั มาไมหยดุ และเขากย็ งั อดคดิ ไมไดวา อาจมนี กนางนวลตัวหนงึ่ หรือ
สองตัวในโลกทส่ี ามารถเรียนรูไ ดเหมอื นกนั ถา หากวาเขาไดพ บกบั เจยี งในวันทีเ่ ขาถกู ขับออก
จากฝูง ปานฉะน้เี ขาจะไดวิชามากกวาทม่ี ีอยใู นขณะน้ีสกั ปานใด

"Sully, I must go back " he said at last "Your students are doing well. They can
help you bring the newcomers along."

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๔๔

“ครคู รบั ผมตองกลบั ไป” เขาบอกกบั ซลั ลิวนั เปนครง้ั สุดทา ย “ลูกศษิ ยค รูเรยี นกนั เกง
หมดแลว เขาจะชวยครสู อนนกทีม่ าใหมไดต อไป”

Sullivan sighed, but he did not argue.
ซลั ลวิ ันถอนใจใหญ แตก็ไมเถียง

"I think I'll miss you, Jonathan," was all he said.
“ครคู ดิ วา ครจู ะคิดถงึ เธอ จอนะธัน” เขาพดู แตเพยี งเทานนั้

"Sully, for shame!" Jonathan said in reproach, "and don't be foolish! What are
we trying to practice every day? If our friendship depends on things like space and
time, then when we finally overcome space and time, we've destroyed our own
brotherhood! But overcome space, and all we have left is Here. Overcome time, and
all we have left is Now. And in the middle of Here and Now, don't you think that we
might see each other once or twice?"

“โธ! ครกู ็!” จอนะธนั พอขนึ้ “ครูอยา พูดอยางนั้นซีครบั ! ทุกวันนเี้ ราพยายามฝกอะไรกัน
อยู? ถาความรกั ของครกู ับผม ขน้ึ อยูกับของ อยา งระยะทางและเวลาแลว พอเราอยูเ หนอื
ระยะทางและเวลา เราจะมิทําลายความรกั ของเราลงไปหมดส้นิ เลยหรอื ! แตค วามจริงเม่ือเรา
อยูเหนอื ระยะทางแลว สิ่งที่เรามเี หลือก็คอื ท่ีนี่ เอาชนะเวลาไดอีกอยาง สิง่ ที่เรามเี หลือกค็ อื
เด๋ยี วน้ี และในทามกลางที่น่แี ละเดย๋ี วน้ี ครูไมคดิ บา งหรือครับวาเราอาจไดพบกันบา ง ครงั้ สอง
ครัง้ ?”

Sullivan Seagull laughed in spite of himself.
ซลั ลวิ ันตองหัวเราะ ท้ังทใี่ จไมอยากหวั เราะ

"You crazy bird," he said kindly.
“ไอน กบา ” เขาพดู อยางเมตตา

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๔๕

"If anybody can show someone on the ground how to see a thousand miles, it
will be Jonathan Livingston Seagull."

“ถาจะมีใครทีจ่ ะแสดงใหนกทยี่ ืนอยูบนดิน ใหเ ห็นไดไ กลถงึ พนั ไมล นกตวั น้นั กจ็ ะตอง
เปน จอนะธัน ลวิ งิ สตัน นางนวล ตวั เดียวเทาน้ัน”

He looked at the sand. "Good-bye, Jon, my friend."
เขามองดูพ้นื ทราย “ลากอ นจอนเพ่อื นยาก”

"Good bye, Sully. We'll meet again."
“ลากอ นครบั ครู เราจะพบกันอีก”

And with that, Jonathan held in thought an image of the great gull flocks on the
shore of another time, and he knew with practiced ease that he was not bone and
feather but a perfect idea of freedom and flight, limited by nothing at all.

และเมือ่ กลา วแลว เพยี งเทาน้ัน จอนะธันก็ใชจ ิต มองเห็นภาพนกนางนวลฝูงใหญอ ยบู น
ฝง ทะเลของเวลาอกี ระยะหนึง่ และเขากร็ ดู วยความสะดวกดาย อันเกดิ จากความเพยี รฝก ฝนวา
ตัวเขามใิ ชนกทป่ี ระกอบขึ้นดว ยกระดกู เน้ือหนังและขน แตเ ปน ธรรมอนั บริสุทธแิ์ หงความหลดุ
พนและการบนิ ไมมสี ่งิ ใดเลยทจี่ ะมาเปนขอบเขตจาํ กัดเขาได

Fletcher Lynd Seagull was still quite young, but already he knew that no bird
had ever been so harshly treated by any Flock, or with so much injustice.

เฟล็ตเชอร ลนิ ด นางนวลยังหนมุ อยมู าก แตเขากร็ ูแลว วา ไมมนี กตัวใดที่เคยไดรับโทษ
ทารุณจากฝูง และไดร บั ความไมเปน ธรรมถึงเพยี งน้ัน

"I don't care what they say," he thought fiercely, and his vision blurred as he
flew out toward the Far Cliffs.

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๔๖

“เราไมส นใจวาเขาจะพดู กนั วากระไร” เขากลาวอยางดเุ ดอื ด และทัศนวสิ ัยของเขาก็
เลือนรางไปบาง เมื่อเขาโผผนิ ไปยงั หนา ผาทอ่ี ยไู กล

"There's so much more to flying than just flapping around from place to place!
A... a... mosquito does that! One little barrel roll around the Elder Gull, just for fun, and
I'm Outcast! Are they blind? Can't they see? Can't they think of the glory that it'll be
when we really learn to fly?

“การบินมีอะไรมากกวาสกั แตว ากระพอื ปก จากที่หนงึ่ ไปอกี ท่ีหนึง่ เปนไหนๆ ! แมแ ต. ..ยุง
มันก็ทาํ อยางนนั้ ! เราบินแบบหมุนรอบตวั รอบนกผูใหญเ ลน สนุกๆ เทา นน้ั เอง เราก็ถูกขับจากฝูง
กลางเปน นกจรจดั พวกเขาตาบอดหรอื อยา งไรหนอ? มองไมเ ห็นอะไรเลยหรอื ? เขานกึ ไมถ ึง
ความรงุ เรืองท่จี ะเกิดข้นึ เมอื่ เราไดรูว ชิ าการบินเลยหรอื ?”

"I don't care what they think. I'll show them what flying is! I'll be pure Outlaw, if
that's the way they want it. And I'll make them so sorry..."

“เราไมส นใจวา เขาจะนึกอยา งไร เราจะตองแสดงใหเขาเห็นวาการบนิ คอื อะไร เราจะเปน
นกจรจดั แทๆ ถาเขาอยากใหเ ราเปนอยางนั้น และเราจะแกเ ผ็ดใหไ ด. ..”

The voice came inside his own head, and though it was very gentle, it startled
him so much that he faltered and stumbled in the air.

เสียงทเ่ี ขาไดย ินนนั้ ดงั ขึน้ ในหวั ของเขาเอง และถึงแมว า เสียงนน้ั จะนุมนวล เขากต็ กใจ
มากจนบินพลาดและสะดดุ ในอากาศ

"Don't be harsh on them, Fletcher Seagull. In casting you out, the other gulls
have only hurt themselves, and one day they will know this, and one day they will see
what you see. Forgive them, and help them to understand."

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๔๗

“อยา รนุ แรงกบั เขาเลย เฟลต็ เชอรน างนวล ในการทเี่ ขาขบั เธอออกฝงู นน้ั ฝงู นางนวลได
ทาํ รา ยแตต วั ของเขาเองเทาน้ัน และวันหนงึ่ เขาจะรูความจริงขอ นี้ และวนั หนึ่งเขาจะเหน็ สิ่งที่
เธอเห็น ใหอภยั เขาเถดิ และชวยใหเขาไดเ ขา ใจในทางท่ีถกู ”

An inch from his right wingtip flew the most brilliant white gull in all the world,
gliding effortlessly along, not moving a feather, at what was very nearly Fletcher's top
speed.

เพยี งปลายนิ้วเดียวจากปลายปก ขวาของเขามีนกนางนวลท่มี ีขนขาวสวางที่สุดบินอยู นก
นั้นรอนโดยไมตองใชแรงเลย ไมเ คล่อื นไหว แมแ ตขนเสนเดียว ในความเร็วเกอื บเทาความเรว็
สูงสุดทเี่ ฟล็ตเชอรบนิ ได

There was a moment of chaos in the young bird.
ความวนุ วายสับสนเกิดข้ึนขณะหนึ่งในนกหนมุ

"What's going on? Am I mad? Am I dead? What is this?"
“เรอื่ งอะไรกนั น?่ี ” เราบา ไปแลวหรอื ? เราตายแลวหรือ? อะไรกนั น?ี่ ”

Low and calm, the voice went on within his thought, demanding an answer.
ดวยเสียงตา่ํ และสงบ เสียงนั้นดงั ตอ ไปในใจของเขา เรยี กรอ งคําตอบ

"Fletcher Lynd Seagull, do you want to fly?"
“เฟลต็ เชอรน างนวล เธอตอ งการจะบินเปนหรือไม? ”

"YES, I WANT TO FLY!".
“ครบั ! ผมตองการจะบนิ เปน!”

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๔๘

"Fletcher Lynd Seagull, do you want to fly so much that you will forgive the
Flock, and learn, and go back to them one day and work to help them know?"

“เฟล็ตเชอร ลินด นางนวล เธอตองการท่จี ะบินเปน มากพอทจี่ ะอภยั ใหนกฝงู และเม่ือ
เรยี นแลวจะกลบั ไปหาฝูงนกในวนั หน่ึง เพือ่ ชว ยใหเ ขาไดเ รยี นรไู ดห รอื ไม? ”

There was no lying to this magniflcent skillful being, no matter how proud or
how hurt a bird was Fletcher Seagull.

ไมมีทางทจี่ ะกลาวเท็จตอ สัตวอ นั โอฬาร และฉลาดชํา่ ชองน้ีได ไมวา เฟลต็ เชอร นางนวล
จะเปนนกที่จองหอง และเจ็บชาํ้ น้ําใจสกั เพยี งใด

"I do " he said softly.
“ไดครบั ” เขาตอบเบาๆ

"Then, Fletch," that bright creature said to him, and the voice was very kind,
"let's begin with Level Flight...."

“ถาอยา งนน้ั เฟล็ตซ” สตั วอนั เรอื งรองนัน้ กลาวตอ เขา และเสยี งนน้ั มคี วามกรุณามาก
“เรามาเร่มิ ตนบินระดับกนั เถิด...”

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๔๙

Part Three
ตอนที่ 3

Jonathan circled slowly over the Far Cliffs, watching. This rough young Fletcher
Gull was very nearly a perfect flight-student. He was strong and light and quick in the
air, but far and away more important, he had a blazing drive to learn to fly.

จอนะธัน บินคอยมองดอู ยรู อบๆ เบื้องบนหนา ผาที่ตง้ั อยไู กล นกเฟลต็ เชอร นางนวลหนมุ
ผูแข็งกรา วตวั นเ้ี กอื บจะเปนนักเรยี นทีด่ ีทสี่ ุดอยแู ลว เขาแข็งแรง เบา และรวดเร็วในอากาศ แต
สง่ิ ท่สี าํ คัญมากกวานกั กค็ อื เขามเี จตนาอันพลุงโพลงทีจ่ ะเรยี นบนิ

Here he came this minute, a blurred gray shape roaring out of a dive, flashing
one hundred fifty miles per hour past his instructor. He pulled abruptly into another try
at a sixteen point vertical slow roll, calling the points out loud.

เขามาถึงพอดี เปน รปู รางๆ สีเทาพงุ ออกมาจากการดาํ ด่ิง บินหวือผา นครูของเขาไปดวย
ความเรว็ หนึง่ รอ ยหาสบิ ไมลตอหนึ่งชวั่ โมง เขาโฉบข้นึ อยา งกะทนั หนั เพื่อจะลงบนิ ดําหมนุ นับ
สิบเจ็ดอีกคร้ังหนงึ่ เขานับดังๆ

"...eight... nine... ten... see-Jonathan-l'm-running-outofairspeed.. eleven... I-
want-good-sharp-stops-like yours... twelve... but-blast-it-Ijust-can't-make... - thirteen...
theselast-three-points... without... fourtee ...aaakk!"

“แปด...เกา...สิบ...ดูซี จอนะธนั ผมกําลังหมดกําลังบนิ ...สิบเอด็ ...ผมอยากจะหยุดกกึ ได
อยางครู...สบิ สอง...แตใ หต ายซีผมทาํ ไมไ ด. ..สิบสาม...นบั อกี สามครัง้ ...ไมม.ี ..สบิ ส.่ี ..โอย !”

Fletcher's whipstall at the top was all the worse for his rage and fury at failing.
He fell backward, tumbled, slammed savagely into an inverted spin, and recovered at
last, panting, a hundred feet below his instructor's level.