นางนวล

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๕๐

การท่เี ฟลต็ เชอรตองเสียหลกั ตงั้ แตยงั บนิ อยูสูง ทาํ ใหเ ขาโมโหโทโสในความผดิ ของเขา
เขาปลอยตัวหงายไปขา งหลงั แลว พลาดทา ทําใหเ ขา อยูใ นการควงสวางอยา งรวดเรว็ แตเ ขาก็
คนื ตวั ไดและหอบฮกั ๆ อยใู นระดับรอยฟุตตาํ่ กวาระดบั ครขู องเขา

"You're wasting your time with me, Jonathan! I'm too dumb! I'm too stupid! I try
and try, but I'll never get it!"

“ครูเสยี เวลากบั ผมเปลา ๆ ครับ ผมมนั เซอ เกนิ ไป โงเกินไป ผมพยายามแลวพยายามอกี
แตผมคงไมมีวนั เรยี นได! ”

Jonathan Seagull looked down at him and nodded.
จอนะธนั นางนวล มองลงไปดูศษิ ยข องเขาแลว ก็พยักหนา

"You'll never get it for sure as long as you make that pullup so hard. Fletcher,
you lost forty miles an hour in the entry! You have to be smooth! Firm but smooth,
remember?"

“เธอจะไมม ีวนั ทําไดถา เธอถอนขน้ึ แรงขนาดนั้น เธอเสียความเรว็ ไปถึงส่สี ิบไมลตอหน่งึ
ช่ัวโมงเมือ่ ตอนขาเขา เธอตอ งทาํ ใหนิม่ กวานน้ั แน แคนิ่ม จาํ ไดไหม?”

He dropped down to the level of the younger gull.
เขาลดระดับลงไปเทากบั นกนางนวลหนุม

"Let's try it together now, in formation. And pay attention to that pullup. It's a
smooth, easy entry."

“ลองทําดดู ว ยกันอีกที บนิ ฝูง และระวังการถอนตัวข้นึ ทําใหน ิม่ เขา ใหงา ย”

By the end of three months Jonathan had six other students, Outcasts all, yet
curious about this strange new idea of flight for the joy of flying.

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๕๑

พอครบสามเดือน จอนะธัน กม็ ศี ิษยอ ีกหกตวั ถกู ขบั ออกจากฝูงทง้ั นน้ั แตก อ็ ยากรอู ยาก
เห็น ในความคิดแปลกและใหมเรอ่ื งการบิน เพือ่ สนุกในการบิน

Still, it was easier for them to practice high performance than it was to
understand the reason behind it.

แตถึงอยางน้นั นกนางนวลเหลาน้ี ก็หดั บนิ ไดเกง งายกวาทจ่ี ะเขาใจเหตผุ ลแหงการบิน

"Each of us is in truth an idea of the Great Gull, an unlimited idea of freedom,"
“ตามความจริง เราทุกคนเปนธรรมของนกนางนวลใหญ ซงึ่ หมายถึงธรรมอันเปนเสรี ไมมี
ขอบเขตจาํ กัด"

Jonathan would say in the evenings on the beach,
จอนะธนั มักจะพูดในตอนคํ่าบนหาดทราย

"and precision flying is a step toward expressing our real nature.Everything that
limits us we have to put aside. That's why all this high-speed practice, and low speed,
and aerobatics...."

“และการบินแบบเท่ยี งตรงไมผ ดิ พลาด เปน กา วหนึง่ ทแี สดงออกซ่ึงธรรมของเรา อะไรท่ี
เปน ขอบเขตทีจ่ ํากัด หรอื ผกู มดั เราไว เราตองตดั ทงิ้ ใหหมด เพราะเหตุนี้ เราจงึ ตอ งฝกบนิ ดวย
ความเร็วสงู และดวยความเรว็ ต่ํา และการบนิ โลดโผน...”

...and his students would be asleep, exhausted from the day's flying. They liked
the practice, because it was fast and exciting and it fed a hunger for learning that
grew with every lesson. But not one of them, not even Fletcher Lynd Gull, had come
to believe that the flight of ideas could possibly be as real as the flight of wind and
feather.

...และศิษยของเขากม็ ักจะหลับกนั หมด เพราะเหนอื่ ยมาจากการฝกบินท้งั วนั พวกศษิ ย

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๕๒

ชอบฝกเพราะไดบ นิ เร็วตื่นเตนดี และทาํ ใหเ ขากระหายทจ่ี ะเรียนตอทกุ ครัง้ แตไมมีศษิ ยคนไหน
เลย แมแ ต เฟลต็ เชอร ลนิ ด นางนวล ที่เชอ่ื แลววา บินดวยจติ นั้น อาจเปนจริงไดเทา กบั การบนิ
ดวยลมและขนปก

"Your whole body, from wingtip to wingtip," Jonathan would say, other times,
“กายของพวกเธอ ตง้ั แตปลายปกอนั หนง่ึ ถึงปลายปกอีกอันหนึง่ ” จอนะธนั มักจะพูดใน
เวลาอน่ื

"is nothing more than your thought itself, in a form you can see. Break the
chains of your thought, and you break the chains of your body, too..."

“ไมใชอ ะไรนอกจากความคิดของเธอเองเทา น้ัน ความคดิ ท่มี ีรูปใหเหน็ ได ตดั ลูกโซแหง
ความคดิ อนั มีอุปาทานของเธอเสียเธอ ก็จะตัดลูกโซในกายเธอเหมอื นกัน...”

But no matter how he said it, it sounded like pleasant fiction, and they needed
more to sleep.

แตไมว าเขาจะพดู อยางไร คําพดู ของเขากเ็ หมอื นนยิ ายอนั ไพเราะ และศิษยของเขาอยาก
หลบั นอนมากกวา

It was only a month later that Jonathan said the time had come to return to the
Flock.

อีกหนึง่ เดือนตอมา จอนะธนั ก็บอกวา ถึงเวลาแลวทจี่ ะพากนั กลับเขา ฝงู

" We're not ready!" said Henry Calvin Gull. " We're not welcome! We're Outcast!
We can't force ourselves to go where we're not welcome, can we?"

“พวกผมยงั ไมพรอ ม” เฮน็ ร่ี คัลวิน นางนวลพูดข้นึ “เราเปน นกทพี่ ึงรังเกยี จ เราเปนนกจร
จดั เราบังคับตัวเราใหไปยังท่ๆี เราถกู รังเกยี จไมไ ดใชไหมครับ”

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๕๓

" We're free to go where we wish and to be what we are," Jonathan answered,
and he lifted from the sand and turned east, toward the home grounds of the Flock.

“เราเปน เสรที จี่ ะไปทไี่ หนกไ็ ด และเปนเสรีทจี่ ะเปนอะไรก็ได” จอนะธันตอบ แลวเขากบ็ ิน
ขนึ้ จากทราย บายหนา ไปทางตะวนั ออก อันเปนทศิ ทอี่ ยูของฝูงนก

There was brief anguish among his students, for it is the Law of the Flock that
an Outcast never returns, and the Law had not been broken once in ten thousand
years. The Law said stay; Jonathan said go; and by now he was a mile across the
water. If they waited much longer, he would reach a hostile Flock alone.

พวกศิษยมคี วามกังวลอยูค รหู นึง่ เพราะตามกฎของฝูงนนั้ นกที่ถกู ขบั จากฝงู แลว จะกลบั
เขาฝงู ไมได และไมเคยมใี ครเคยผดิ กฎนี้เลยเปน เวลานบั หม่ืนป กฎบอกใหหยดุ อยูก บั ที่ แตจ อ-
นะธัน บอกใหไป และถึงตอนน้เี ขาบนิ ขา มน้ําไปไดไมลหนึง่ แลว ถา พวกศิษยย ังรรี ออยอู กี เขาก็
อาจไปถงึ ฝงู ท่ีเปน ศตั รูดว ยตวั คนเดียว

"Well, we don't have to obey the law if we're not a part of the Flock, do we?"
“เออ! เราไมตอ งทาํ ตามกฎ เม่อื เราเปน คนนอกไมไดอ ยใู นฝงู แลว ใชไ หม?”

Fletcher said, rather selfconsciously.
เฟล็ตเชอรพ ูดขึน้ อยางเหนียมๆ

"Besides, if there's a fight we'll be a lot more help there than here."
“นอกจากนนั้ ถาหากมีเร่ืองราวกันขึ้น เราก็นาจะเปนประโยชนแกค รเู ราทนี่ ่ันมากกวาท่จี ะ
จบั อยูท ีน่ ”่ี

And so they flew in from the west that morning, eight of them in a double-
diamond formation, wingtips almost overlapping.

คร้นั แลว พวกนกศิษยก็พากันบินมาจากทศิ ตะวันตก ในเชา วันนั้นมีอยูแ ปดตวั ดว ยกนั บนิ

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๕๔

ฝูงมาในรูปขา วหลามตดั สองช้ัน ปลายปกเพียงจะกระทบกัน

They came across the Flock's Council Beach at a hundred thirty-five miles per
hour, Jonathan in the lead. Fletcher smoothly at his right wing, Henry Calvin
struggling gamely at his left. Then the whole formation rolled slowly to the right, as
one bird... level... to... inverted... to... level, the wind whipping over them all.

เขาบนิ ผา นหาดทราย ซึง่ เปน ทป่ี ระชมุ ฝูงนกดวยความเร็วหนง่ึ รอ ยสามสิบหา ไมลตอหนง่ึ
ชั่วโมง จอนะธนั บินนํา เฟล็ตเชอรบ ินอยทู างปก ขวาอยางสบาย และเฮน็ รี่ คลั วิน บนิ โขยกเขยก
อยูข างปกซา ยอยางไมยอมแพ แลวท้ังฝูงกโ็ ฉบไปทางขวาเหมอื นกับวา เปนนกตัวเดียวกัน...บิน
ระดบั ...แลวบินหงายทอง...แลวบนิ ระดับอีก กระแสลมเฆีย่ นเขาทง้ั หมดอยตู ลอดทาง

The squawks and grockles of everyday life in the Flock were cut off as though
the formation were a giant knife, and eight thousand gull-eyes watched, without a
single blink.

เสยี งรองเกรยี วกราว จากชีวิตธรรมดาสามัญของฝงู นกนางนวลถูกตัดขาดลงทนั ที ราว
กบั วา การบินเปนฝูงนัน้ เปนมีดเลมใหญ และตาของนางนวลแปดหมน่ื ดวงกจ็ อ งดู ไมม ตี าใด
กระพริบ

One by one, each of the eight birds pulled sharply upward into a full loop and
flew all the way around to a dead-slow stand-up landing on the sand. Then as though
this sort of thing happened every day, Jonathan Seagull began his critique of the
flight. "To begin with," he said with a wry smile, " you were all a bit late on the join-
up..."

นกทีละตวั ในแปดตัวน้ันบนิ วงกลมตั้งกลางหาว แลว บินอยางชา ท่ีสดุ มาจับบนทราย แลว
เหมือนกับวาเหตกุ ารณเชน นเ้ี กิดข้ึนทุกวัน จอนะธันนางนวล ก็เริ่มตชิ มการบินนน้ั “เรม่ิ ตน
ทเี ดียว” เขาพดู ย้ิมๆ อยา งประชด “พวกเธอออกบินชาไปหนอย...”

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๕๕

It went like lightning through the Flock. Those birds are Outcast! And they have
returned! And that... that can't happen! Fletcher's predictions of battle melted in the
Flock's confusion.

ความคดิ น้นั แลนไปท่วั นกทั้งฝงู เหมือนสายฟา ฟาด นกพวกน้ันเปน นกจรจัด แตม ันกย็ งั
กลับมาอกี ! และนั่น...น่ันจะเกดิ ขน้ึ ไมไ ด! ความหวน่ั ของเฟลต็ เชอรทีว่ า จะมเี รอื่ งราวถงึ ตอ สูกนั
ขน้ึ น้ันละลายหายไปในความสบั สนของฝูงนก

" Well sure, O.K. they're Outcast," said some of the younger gulls, "but hey,
man, where did they learn to fly like that?"

“เอาละ ถึงพวกน้ันจะเปนนกจรจดั ก็ตามที” นกหนุม บางตวั พูดข้ึน “แตม ันไปเรียนบิน
แบบนั้นมาจากไหน?”

It took almost an hour for the Word of the Elder to pass through the Flock:
Ignore them. The gull who speaks to an Outcast is himself Outcast. The gull who
looks upon an Outcast breaks the Law of the Flock, Gray-feathered backs were
turned upon Jonathan from that moment onward, but he didn't appear to notice.

กวา บัญชาของนกผูใหญจะผา นฝงู ไปได กเ็ ปน เวลาเกอื บชั่วโมง ทําเปนไมร ูไมเ ห็นเสีย
นกนางนวลตัวไหนที่พดู กับนกจรจัด กต็ องกลายเปนนกจรจดั ไปดวย นกตัวไหนมองดูนกจรจดั
นกนางนวลตัวนั้นทําผิดกฎของฝูง หลังนกทีค่ ลมุ ดวยขนสีเทา พากันหนั ใหแก จอนะธัน
นับตง้ั แตขณะนน้ั เปน ตนไป แตเขากด็ เู หมอื นจะไมสงั เกตเห็น

He held his practice sessions directly over the Council Beach and for the first
time began pressing his students to the limit of their ability.

เขาฝกบนิ กับศิษยข องเขาเหนอื หาดที่ประชมุ นั้นโดยตรง และเรมิ่ บังคบั ใหศษิ ยข องเขาใช
ความสามารถของแตล ะตัวอยางเต็มท่ีเปนครงั้ แรก

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๕๖

"Martin Gull!" he shouted across the sky. "
“มารตนิ นางนวล” เขาตะโกนกองฟา

You say you know low-speed flying. You know nothing till you prove it! FLY!"
“เธอบอกวา เธอรวู ิธบี นิ ดว ยความเรว็ ต่ํา เธอไมร อู ะไรเลย จนกวา เธอจะพิสูจนค วามรูของ
เธอได! บิน!”

So quiet little Martin William Seagull, startled to be caught under his instructor's
fire, surprised himself and became a wizard of low speeds. In the lightest breeze he
could curve his feathers to lift himself without a single flap of wing from sand to cloud
and down again.

ครัน้ แลว มารตินนางนวลผสู งบเสงี่ยม ผซู ่ึงตกใจท่ถี กู ครูดุ กไ็ ดท ําใหตัวของเขาเอง
ประหลาดใจ เพราะเขาบินดวยความเร็วต่ําไดราวกบั เซยี น ดว ยกระแสลมเบาๆ เขาอาจโคงขน
ของเขาข้ึน เพือ่ ยกระดับตัวเองขึน้ สงู โดยไมตอ งกระพือปกแมแ ตครงั้ เดยี ว จากพน้ื ทรายไปจนถงึ
เมฆ แลว กล็ ดตวั กลบั ลงมาอีก

Likewise Charles-Roland Gull flew the Great Mountain Wind to twenty-four
thousand feet, came down blue from the cold thin air, amazed and happy,
determined to go still higher tomorrow.

เชนเดยี วกันกบั ท่ี ชารลส โรแลนด นางนวล บนิ ตดิ ลมที่ตีขึน้ จากภเู ขาใหญไปถึงระดับสงู
สองหมนื่ สพ่ี ันฟตุ หนาเขียวกลบั ลงมา เพราะความหนาวในอากาศเบาเบ้ืองบน ทงั้ แปลกใจและ
ปล้มื ใจ ตกลงใจเดด็ ขาดวา พรงุ นจ้ี ะขนึ้ ไปใหส ูงกวาน้ันอีก

Fletcher Seagull, who loved aerobatics like no one else, conquered his sixteen
point vertical slow roll and the next day topped it off with a triple cartwheel, his
feathers flashing white sunlight to a beach from which more than one furtive eye
watched.

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๕๗

เฟลต็ เชอร นางนวล ผซู ึง่ ชอบการบนิ โลดโผนยง่ิ กวา ใครทัง้ หมดทําการบนิ โคลงตวั นบั สบิ
หกไดเ รยี บรอ ยไมม ีท่ตี ิ และในวนั รุงขึ้นกแ็ สดงเพิม่ ขึ้นอีกดว ยการบินตลี ังกาตดิ ตอ กันสามคร้ัง
ขนสีขาวของเขา สะทอ นแสงอาทติ ยว าบวบั ลงมาบนหาดทราย ซึ่งมตี ามากกวา หนึง่ ดวงคอย
แอบดกู ารบินของเขาอยู

Every hour Jonathan was there at the side of each of his students, demon-
strating, suggesting, pressuring, guiding. He flew with them through night and cloud
and storm, for the sport of it, while the Flock huddled miserably on the ground.

ทกุ ๆ ช่ัวโมง จอนะธนั คอยบินกํากบั อยขู างๆ นกท่เี ปนศษิ ยของเขาทุกตวั แสดงใหศ ิษยด ู
บา ง แนะนาํ บา ง ดุวา บาง ชักนาํ บาง เขาบนิ กบั ศษิ ยตลอดกลางคนื ผานเมฆและพายุ เพ่อื
ความสนกุ ในขณะทฝี่ งู นกยืนเบยี ดกันอยูบนพ้ืนดิน

When the flying was done, the students relaxed in the sand, and in time they
listened more closely to Jonathan. He had some crazy ideas that they couldn't
understand, but then he had some good ones that they could.

เม่ือฝกบนิ เสรจ็ แลว นกศิษยก จ็ ะพกั ผอ นบนทราย และในไมช า กเ็ ริ่มจะฟง โอวาทของจอ-
นะธนั ดวยความสนใจยง่ิ ขึน้ เขามคี วามคดิ บาๆ ทพี่ วกศิษยไ มเ ขา ใจ แตขณะเดียวกนั เขากม็ ี
ความคิดดีๆ ทศ่ี ิษยเ ขา ใจได

Gradually, in the night, another circle formed around the circle of students a
circle of curious gulls listening in the darkness for hours on end, not wishing to see or
be seen of one another, fading away before daybreak.

ในเวลาตอ มา เมอื่ ถึงยามกลางคนื กม็ ีนกนางนวลมาตงั้ วงอยูนอกวงศษิ ย ทีละเลก็ ทีละ
นอ ย วงนกนางนวลที่อยากรูอยากเหน็ มาฟงอยใู นความมืดเปน ชั่วโมงๆ ไมอ ยากเห็นใคร และ
ไมอยากใหใ ครเห็นตวั พอกอนตะวนั ขน้ึ ก็หลบหายไป

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๕๘

It was a month after the Return that the first gull of the Flock crossed the line
and asked to learn how to fly. In his asking, Terrence Lowell Gull became a
condemned bird, labeled Outcast; and the eighth of Jonathan's students.

หลงั จากทมี่ กี ารกลบั เขาฝูงแลวหนึ่งเดือน กม็ นี กนางนวลตวั แรกท่ขี ามเสน เขา มาวงใน
แลว ขอสมคั รเรยี นการบนิ ดวยการขอเขา เรยี นน้ัน เทอเร็นซ โลเวล นางนวล กก็ ลายเปนนก
ตอ งโทษ เรยี กวา นกจรจดั และเปนศษิ ยของ จอนะธนั ตวั ทแ่ี ปด

The next night from the Flock came Kirk Maynard Gull, wobbling across the
sand, dragging his leftwing, to collapse at Jonathan's feet.

คืนตอ มา เคิรก เมนารด นางนวล กเ็ ดินเปะปะขา มหาดทรายมาจากฝงู ลากปกซายมา
แลวมาลมลงแทบเทาของ จอนะธนั

"Help me," he said very quietly, speaking in the way that the dying speak.
“ชว ยผมดวย” เขาพดู เบาๆ พูดอยา งท่ีคนกาํ ลงั จะตายพูด

"I want to fly more than anything else in the world..."
“ผมตอ งการจะบนิ เปน มากกวา อะไรท้ังหมดในโลก...”

"Come along then." said Jonathan. "Climb with me away from the ground, and
we'll begin."

“มาเถิด” จอนะธันพดู “บินข้นึ จากพ้นื ดินไปกบั เรา แลวเราจะเรมิ่ ศกึ ษากนั ”

"You don't understand My wing. I can't move my wing."
“ทา นไมเขา ใจ ปกผม ผมขยับปกไมได”

"Maynard Gull, you have the freedom to be yourself, your true self, here and
now, and nothing can stand in your way.It is the Law of the Great Gull, the Law that
Is."

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๕๙

“เมนารด นางนวล เธอมีเสรีภาพทจ่ี ะเปน ตวั ของเธอเอง ตวั แทของเธอ ทนี่ ีแ่ ละเดี๋ยวนี้ไม
มอี ะไรจะขดั ขวางเธอได นี่คือ กฎของนกนางนวลใหญ กฎทีม่ อี ยแู ละเปนอย”ู

"Are you saying I can fly?"
“ทานบอกวาผมบนิ ไดห รอื ครบั ?”

"I say you are free."
“เราบอกวา เธอเปน เสร”ี

As simply and as quickly as that, Kirk Maynard Gull spread his wings,
effortlessly, and lifted into the dark night air. The Flock was roused from sleep by his
cry, as loud as he could scream it, from five hundred feet up:

โดยงา ยดาย และรวดเรว็ ขนาดน้ัน เคริ ก เมนารด นางนวล กก็ างปก ออก อยาง
สะดวกสบาย แลว บินหายข้นึ ไปบนโอกาสอันมดื มดิ ในยามกลางคืน ฝงู นกตกใจตืน่ เพราะเสยี ง
รอ งของเขา เสยี งดงั ทสี่ ุดเทา ที่เขาจะเปลง ออกมาได ในระดับสูงหารอยฟุต

"I can fly! Listen! I CAN FLY!"
“ผมบนิ ได! ฟงกนั ไว! ผมบินได! ”

By sunrise there were nearly a thousand birds standing outside the circle of
students, looking curiously at Maynard. They didn't care whether they were seen or
not, and they listened, trying to understand Jonathan Seagull.

พอไดอรณุ กม็ ีนกนางนวลเปนพันตวั มายืนอยูรอบๆ วงของนกศษิ ย มองดูเมนารดด ว ย
ความสนเทหใจ นกพวกนีไ้ มสนใจวาใครจะมองเหน็ ตัวหรือไม และพากนั ฟง พยายามท่ีจะ
เขาใจโอวาทของ จอนะธนั นางนวล

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๖๐

He spoke of very simple things - that it is right for a guil to fly, that freedom is
the very nature of his being, that whatever stands against that freedom must be set
aside, be it ritual or superstition or limitation in any form.

เขาพูดในเร่ืองงายๆ – วา การบินเปน กรรมชอบ สาํ หรับนกนางนวล วา เสรีภาพคอื ธรรม
แหงตวั ของเขา วาสงิ่ ใดก็ตามทีเ่ ปน อุปสรรคตอความหลดุ พน จะตอ งขจดั เสียใหหมด ไมว าจะ
เปนพธิ กี รรม หรอื ความเชื่อถือกนั ตอ ๆมา หรอื เครอ่ื งผูกมัดตา งๆ ไมว า จะอยใู นรปู ใด

"Set aside," came a voice from the multitude, "even if it be the Law of the Flock?"
“ขจัดใหหมด” เสียงหนง่ึ ดงั มาจากฝูงนก “แมแ ตก ฎของฝูงทเี ดียวหรือ”

"The only true law is that which leads to freedom," Jonathan said. "There is no
other."

“กฎอนั แทจรงิ คอื กฎทนี่ าํ ไปสูความหลุดพน เปนเสร”ี จอนะธันพูด “ไมม ีกฎอื่น”

"How do you expect us to fly as you fly?" came anothervoice.
“ทา นคิดวาเราจะบินไดเ หมอื นทา นไดอ ยา งไร?” อกี เสยี งหนึง่ ดังมา

"You are special and gifted and divine, above otherbirds."
“ทานเปนนกพเิ ศษ มบี ารมมี าก และเปน นกทพิ ยอ ยเู หนอื กวานกอน่ื ๆ”

"Look at Fletcher! Lowell! Charles-Roland! Judy Lee! Are they also special and
gifted and divine? No more than you are, no more than I am. The only difference, the
very only one, is that they have begun to understand what they really are and have
begun to practice it."

“ดแู ตเฟลต็ เชอร! โลเวล! ชารลส โรแลนด! เขาเปน นกพิเศษ มีบารมมี าก และเปนนก
ทพิ ยเหมือนกนั หรือ? ไมไดวิเศษไปกวา ทานท้งั หลาย ไมไดว เิ ศษไปกวา เรา มีแตกตางกันอยู
เพยี งอยา งเดียว อยา งเดยี วเทานัน้ ในขอทว่ี าเขารูวาตวั ของเขาเปนอะไร แลว ปฏบิ ตั ติ ามน้ัน”

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๖๑

His students, save Fletcher, shifted uneasily. They hadn't realized that this was
what they were doing.

บรรดาศษิ ยท ั้งหลาย นอกจากเฟล็ตเชอรพ ากนั ขยับตวั ดวยความไมสบายใจ พวกเขาไม
เคยรูเ ลยวา เขาไดป ฏบิ ตั ิอยางนั้น

The crowd grew larger every day, coming to question, to idolize, to scorn.
นกทม่ี าฟงน้นั มากขนึ้ ทุกวนั มาถามปญหาก็มี มาบูชาก็มี มาดูหมนิ่ กม็ ี

"They are saying in the Flock that if you are not the Son of the Great Gull
Himself," Fletcher told Jonathan one morning after Advanced Speed Practice, "then
you are a thousand years ahead of your time."

“เขาพดู กันในฝงู วาถา ครไู มใช บุตรของนกนางนวลใหญ” เฟลต็ เชอร บอก จอนะธนั วัน
หนง่ึ หลงั จากทไ่ี ดฝกวิชาการบนิ ชั้นสูงแลว “ครูก็ตองเปนนกทีล่ ้ํายุคถึงพนั ป”

Jonathan sighed. The price of being misunderstood, he thought. They call you
devil or they call you god.

จอนะธัน ถอนใจใหญ นค่ี อื ผลของการทไ่ี มม ีคนเขา ใจในตัวเรา เขานึก เขาเรียกเราวา
ปศาจ ไมอยา งน้ันก็เรยี กวา เทวดา

" What do you think, Fletch? Are we ahead of our time?"
“เธอคดิ อยางไร เฟลต็ ช เราเปนนกลํ้ายคุ จรงิ หรอื เปลา ?”

A long silence. " Well, this kind of flying has always been here to be learned by
anybody who wanted to discover it; that's got nothing to do with time. We're ahead of
the fashion, maybe, Ahead of the way that most gulls fly."

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๖๒

เงียบอยนู าน “ผมวาวิชาการบินแบบนี้มีมาแตไ หนแตไรแลว สาํ หรับใหคนที่คน พบวชิ านี้
ไดศึกษาเรยี นรู ไมใชเ ร่ืองเกย่ี วกบั กาลเวลา บางทีเราจะล้ําสมัยไปหนอย ลา้ํ วิธีทน่ี กนางนวล
สวนใหญเขาบนิ กนั อย”ู

"That's something," Jonathan said rolling to glide inverted for a while.
“สาํ คญั อยู” จอนะธันกลาว โคลงตัวไปบินหงายทอ งอยูพักหน่ึง

"That's not half as bad as being ahead of our time."
“ถาเปนอยางน้ันกด็ ีกวา เปนคนลาํ้ ยคุ ”

It happened just a week later. Fletcher was demonstrating the elements of high-
speed flying to a class of new students. He had just pulled out of his dive from seven
thousand feet, a long gray streak firing a few inches above the beach, when a young
bird on its first flight glided directly into his path, calling for its mother.

เหตเุ กิดขึน้ หนง่ึ สัปดาหหลังจากนน้ั เฟลต็ เชอรก ําลงั แสดงหลักการบนิ ดว ยความเรว็ สูงให
นักเรยี นใหมด ู เขาเพิ่งคืนตัวมาบนิ ระดับจากการดําดง่ิ จากระยะเจด็ พนั ฟตุ ดเู หมือนกบั วา เขา
เปน เสนสเี ทาวง่ิ ผา นเหนอื หาดทรายเพียงสองสามนว้ิ ขณะนั้นมลี ูกนกตัวหนึ่งบนิ เขามาใน
เสน ทางบนิ ของเขา รองหาแม

With a tenth of a second to avoid the youngster, Fletcher Lynd Seagull snapped
hard to the left, at something over two hundred miles per hour, into a cliff of solid
granite.

ดว ยเวลาเพยี งหนงึ่ ในสิบของวนิ าที ทจ่ี ะหลกี ใหพ นลกู นกตวั น้ัน เฟล็ตเชอรน างนวลหัน
ขวับไปทางซาย ดว ยความเร็วสูงกวา สองรอยไมลตอ หนึง่ ชว่ั โมง

It was, for him, as though the rock were a giant hard door into another world. A
burst of fear and shock and black as he hit, and then he was adrift in a strange

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๖๓

strange sky, forgetting, remembering, forgetting; afraid and sad and sorry, terribly
sorry.

สาํ หรบั เขานน้ั หินผาน้ันดูเหมอื นจะเปน บานประตูยกั ษ ทแี่ ข็งสําหรบั เปด ผา นไปยังอีก
โลกหนงึ่ ความกลวั พลุง ขึน้ มา พรอมกบั ช็อคและความมดื เมอ่ื เขาพุงเขา ชนหนา ผาอยางจงั
แลวเขากบ็ ินรอ นอยูบนทองฟา ทเ่ี ขาไมเคยรูจกั ประเด๋ียวก็ลมื ประเด๋ยี วก็จําได แลว ก็กลบั ลืมอีก
ทัง้ กลวั ทงั้ ทุกข ทัง้ เสียใจ เสยี ใจมากท่ีสดุ

The voice came to him as it had in the first day that he had met Jonathan
Livingston Seagull,

เสยี งน้นั มาสตู ัวเขา เชนเดยี วกับเม่ือวนั แรก ทเี่ ขาไดพ บ จอนะธนั ลิวงิ สตนั นางนวล

"The trick Fletcher is that we are trying to overcome our limitations in order,
patiently, We don't tackle flying through rock until a little later in the program."

“เฟล็ตเชอรเ อย ! เคล็ดมนั อยูท่ีวาเราตอ งขจดั สิ่งตางๆ ท่ีผกู มดั เราอยูอ ยางมรี ะเบยี บ และ
ดว ยความพากเพียร เราจะไมค ิดบนิ ผานหิน จนกวาจะไดใ ชเ วลาอกี เล็กนอยตามหลักสูตร”

"Jonathan!".
“จอนะธัน!”

"Also known as the Son of the Great Gull " his instructor said dryly,
“ผซู ึง่ มคี นเรียกวา บตุ รของนกนางนวลใหญนั่นแนะ” ครูของเขากลา วตดิ ตลก

"What are you doing here? The cliff! Haven't I didn't I.., die?"
“ครมู าทาํ อะไรอยทู ่นี ?ี่ หนา ผา ผมไมไ ด. ..ผม... ยังไมต ายดอกหรอื น่ี?”

"Oh, Fletch, come on. Think. If you are talking to me now, then obviously you
didn't die, did you? What you did manage to do was to change your level of
consciousness rather abruptly.

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๖๔

“โธ! เฟล็ตช! เอาอีกแลว รจู ักคิดเสียบา งซี ก็เมอ่ื เธอยงั พูดอยกู ับฉันแทๆ แลวเธอจะตาย
ไดอ ยา งไร ใชไหม? สงิ่ ท่ีเธอไดจัดการกับตัวเองเขา ก็คือ เธอไดเ ปลย่ี นระดับความรบั รอู ยา ง
กะทนั หนั

It's your choice now. You can stay here and learn on this level - which is quite a
bit higher than the one you left, by the way - or you can go back and keep working
with the Flock.

เธอเลอื กเอาเองได เธอจะอยูในระดับนแี้ ละเรียนรตู อไปกไ็ ด ซึ่งความจริงก็เปน ระดับที่
ออกจะสงู กวา ระดับทเ่ี ธอเพิ่งจะละมา - หรือเธอจะกลับไปแลวทาํ งานตอไปกับฝงู ก็ได

The Elders were hoping for some kind of disaster, but they're startled that you
obliged them so well."

พวกนกผใู หญเ ขาแชง ใหเกิดเหตรุ า ยอยา งใดอยางหนง่ึ ข้นึ แตเ ขากต็ อ งตกใจ เมอ่ื เธอทํา
ใหสมกบั ท่เี ขาแชง ไวเปน อยางดถี งึ ขนาดน”้ี

"I want to go back to the Flock, of course. I've barely begun with the new
group!"

“ผมกอ็ ยากจะกลับไปทีฝ่ ูงเปน ธรรมดา ผมเกอื บจะยังไมไ ดเรม่ิ สอนนักเรียนกลุมใหมเลย”

"Very well, Fletcher. Remember what we were saying about one's body being
nothing more than thought itself....?"

“ดีแลว เฟล็ตเชอร จงจาํ ท่ีเราไดพูดกันไวแลว วา กายเราน้นั ไมใชอ ะไรเกนิ ไปกวาความคิด
ของเรา...”

Fletcher shook his head and stretched his wings and opened his eyes at the
base of the cliff, in the center of the whole Flock assembled. There was a great
clamor of squawks and screes from the crowd when first he moved.

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๖๕

เฟลต็ เชอรส นั่ หัวแลว กางปกออก และลืมตาขึ้นที่เชงิ หนา ผา ทา มกลางฝงู นกท่ีเขามารุม
หอ มลอ มอยู มีเสยี งรอ งเกรียวกราวดงั ลัน่ ไปหมด เมอื่ เขาเรม่ิ กระดกิ ตวั ได

"He lives! He that was dead lives!"
“เขามชี วี ติ ! นกท่ีตายแลวกลบั ฟน ข้นึ มาได! ”

"Touched him with a wingtip! Brought him to life! The Son of the Great Gull!"
“เพียงแตท า นเอาปลายปกแตะเขา ไปเทา นน้ั นกตายกก็ ลบั ฟน! ทานผูเปน บุตรของนก
นางนวลใหญ! ”

"No! He denies it! He's a devil! DEVIL! Come to break the Flock!"
“ไมจ รงิ ! เขาเองกไ็ มยอมรับวา เขาเปน บตุ รนกนางนวลใหญ! เขาเปน ปศาจ! ปศาจทีม่ า
ทําลายลา งฝูงนก!”

There were four thousand gulls in the crowd, frightened at what had happened,
and the cry DEVIL! went through them like the wind of an ocean storm. Eyes glazed,
beaks sharp, they closed in to destroy.

มนี กนางนวลมาม่ัวสุมกันอยูท ่ีนั่นถึงสีพ่ ันตวั ตา งก็ตกใจกลัวในเหตุที่เกิดข้นึ และเสยี ง
รอ งวาปศาจ แลน ผานฝูงนกไปเหมอื นกับลมพายุในมหาสมทุ ร ตาคาง ปากคม นกเหลาน้ันกลมุ
รุมเขามาเพอ่ื ทาํ ลาย

" Would you feel better if we left, Fletcher?" asked Jonathan.
“เราไปกันเสียทีจะดไี หม เฟล็ตเชอร? ” จอนะธันถาม
"I certainly wouldn't object too much if we did..."
“ผมกไ็ มข ดั ขอ งเทาไรหรอกครับ...?”

Instantly they stood together a half-mile away, and the flashing beaks of the
mob closed on empty air.

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๖๖

ทนั ใดนน้ั เขาก็ไปยนื กันอยูส องตัวหา งจากทีเ่ ดิมหนึง่ ไมล นกทก่ี ลมุ รมุ เขา มาน้นั ไดแตจ กิ
ลมจกิ แลง กนั เปลา ๆ

" Why is it," Jonathan puzzled, "that the hardest thing in the world is to convince
a bird that he is free, and that he can prove it for himself if he'd just spend a little time
practicing? Why should that be so hard?"

“ทาํ ไมหนอ?” จอนะธนั สงสยั “ทําไมมันจงึ ยากท่ีสดุ ในโลกทจ่ี ะทําใหนกสกั ตวั รวู าเขาเปน
เสรีและเขาจะพิสจู นใ หตัวเขาเองเห็นความจริงขอนี้ได ถา เขาเพยี งแตจะใชเวลาเพียรปฏิบัติแต
เพยี งเล็กนอยเทานนั้ ทําไมจงึ ดูยากเหลือเกิน?”

Fletcher still blinked from the change of scene.
เฟล็ตเชอรย ังตอ งยืนกระพรบิ ตาอยูเพราะการเปลี่ยนสถานที่

" What did you just do? How did we get here?"
“เมือ่ ก๊ีครูทําอะไรครบั ? เรามาอยทู ่ีนี่กนั ไดอยา งไร?”

"You did say you wanted to be out of the mob, didn't you?"
“เธอบอกวาเธออยากจะออกมาใหพ น นกกลมุ น้ันมิใชห รอื ?”

"Yes! But how did you..."
“ครบั ! แตค รทู ําอยา งไร”

"Like everything else, Fletcher. Practice."
“กท็ าํ เหมอื นกับอยางอน่ื นั่นแหละ เฟล็ตเชอร! ตองเพยี รฝก บอยๆ”

By morning the Flock had forgotten its insanity, but Fletcher had not.
พอถงึ ตอนเชาฝูงนกกล็ มื ความบาไปแลว แตเ ฟลต็ เชอรย งั ไมลืม

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๖๗

"Jonathan, remember what you said a long time ago, about loving the Flock
enough to return to it and help it learn?"

“จอนะธนั ครูจาํ ที่ครูพดู ไวน านแลวไดไ หม เรอ่ื งกรณุ าตอฝูงนกมากพอทีจ่ ะกลับเขา ฝงู ได
และชว ยใหน กในฝงู ไดเ รยี นร”ู

"Sure."
“จําได”

"I don't understand how you manage to love a mob of birds that has just tried to
kill you."

“ผมไมเขาใจ วา คณุ ครูสามารถจะกรณุ า ฝูงนกท่ีคิดจะฆาครไู ดอยางไร”

"Oh, Fletch, you don't love that! You don't love hatred and evil, of course. You
have to practice and see the real gull, the good in every one of them, and to help
them see it in themselves. That's what I mean by love. It's fun, when you get the knack
of it.”

“โธ! เฟล็ตช เราไมไ ดกรณุ ากรรมนน้ั เราไมกรุณาความเกลยี ดและความช่วั เปน ธรรมดา
เธอตอ งหมน่ั ฝก ปฏิบตั ิ จนเหน็ นกนางนวลตัวทแ่ี ท เห็นสงิ่ ท่ีดมี อี ยใู นนกนางนวลทุกตัว แลว ชวย
เขาใหแลเหน็ สงิ่ ที่ดีทมี่ ีอยใู นตวั เขาดวยตัวของเขาเอง นน่ั คือสง่ิ ทคี่ รเู รยี กวา กรุณา มนั กส็ นุกดอี ยู
เหมือนกันเม่อื เรารเู คลด็ ของมนั ”

"I remember a fierce young bird for instance, Fletcher Lynd Seagull, his name.
Just been made Outcast, ready to fight the Flock to the death, getting a start on
building his own bitter hell out on the Far Cliffs. And here he is today building his own
heaven instead, and leading the whole Flock in that direction."

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๖๘

“ครูยังจาํ นกหนมุ ทดี่ ุเดอื ดตวั หนึ่งได เขาช่อื เฟล็ตเชอร ลินด นางนวล เขาเพงิ่ ถกู ขับจาก
ฝูงพรอ มท่จี ะสูก ับฝูงจนตายกนั ไปขา งหนง่ึ เร่ิมจะสรา งนรกอันขมขื่นใหแ กต วั เขาเอง บนหนา ผา
อันไกล แตถงึ วนั นี้ เขากลบั มาสรางสวรรคใ หแกตัวเขาเอง และกําลังนํานกทงั้ ฝงู ไปทางน้ัน”

Fletcher turned to his instructor, and there was a moment of fright in his eye.
เฟล็ตเชอรหันไปทางครขู องเขา ตามีแววแหง ความหวาดกลวั อยูบา ง

" Me leading? What do you mean, me leading? You're the instructor here. You
couldn't leave!"

“ผมนะ หรอื ครับนาํ ? ครูหมายความวา กระไร นํา? ครเู ปนครูอยทู ีน่ ่ี ครไู ปไหนไมไ ด! ”

"Couldn't I? Don't you think that there might be other flocks, other Fletchers, that
need an instructor more than this one, that's on its way toward the light?"

“ไมไดจ รงิ ๆ หรอื ?” เธอไมนึกบา งหรอื วา อาจมีนกฝูงนกอน่ื เฟลต็ เชอรตัวอ่ืนๆ ซ่งึ ตองการ
ครูมากกวา นกฝงู นแี้ ละเฟลต็ เชอรตวั นี้ ผูซึ่งกําลังเดนิ เขาหาแสงสวางอยแู ลว?”

" Me? Jon, I'm just a plain seagull and you're... "
“ผมนะหรอื ครบั คร?ู ผมเปนเพยี งนกนางนวลธรรมดา และครูเปน ...”

" ...the only Son of the Great Gull, I suppose?"
“...บุตรคนเดียวของนกนางนวลใหญก ระมงั ?”

Jonathan sighed and looked out to sea.
จอนะธัน ถอนหายใจใหญแ ลว มองออกไปทางทะเล

"You don't need me any longer. You need to keep finding yourself, a little more
each day, that real, unlimited Fletcher Seagull. He's your in structor. You need to
understand him and to practice him."

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๖๙

“เธอไมจาํ เปนตอ งมีครอู กี ตอไปแลว แตเ ธอยงั จําเปน ตองหาตัวเองใหพ บ พบมากขึ้นวัน
ละเลก็ วันละนอย ตวั ของเธอซ่ึงเห็นเฟล็ตเชอรนางนวลตวั จริง ผซู ึ่งไมมีขอบเขตจาํ กดั นกตวั นั้น
แหละจะเปนครูของเธอ เธอตอ งรจู ักเขา และฝกปฏบิ ตั ิอยางเขา”

A moment later Jonathan's body wavered in the air, shimmering, and began to
go transparent.

อกี ครหู นึ่ง กายของ จอนะธัน กเ็ หลอื ใหแลเห็นไดร างๆ อยูในอากาศ เปนประกายระยบิ -
ระยบั และแลดใู สเหมือนแกว

"Don't let them spread silly rumors about me, or make me a god. O.K., Fletch?
I'm a seagull. I like to fly, maybe..."

“อยาใหเ ขาลอื เรอื่ งครูกันอยา งโงๆ หรือทาํ ใหครูเปนเทวดาข้นึ มา เอาอยา งนน้ั นะเฟลต็ ช!
ครูเปนนกนางนวล ครูชอบบิน บางที...”

"JONATHAN!"
“จอนะธัน!”

"Poor Fletch. Don't believe what your eyes are telling you. All they show is
limitation. Look with your understanding, find out what you already know, and you'll
see the way to fly."

“เฟลต็ ชเ อย ! อยาเชอื่ สิง่ ทตี่ ามันบอกเธอ ตานัน้ มนั แสดงไดแ ตขอบเขตอนั จํากัดเทา น้ัน
เธอจงดดู วยจิต ดูใหเห็นวา เธอรอู ะไรบาง แลว เธอจะเหน็ เองวา จะบนิ ไดอ ยางไร”

The shimmering stopped. Jonathan Seagull had vanished into empty air.
แสงระยบิ ระยบั นั้นหายไป จอนะธนั นางนวลไดอนั ตรธานไปเปนอากาศธาตุ

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๗๐

After a time, Fletcher Gull dragged himself into the sky and faced a brand-new
group of students, eager for their first lesson.

เวลาลว งไประยะหนึ่ง เฟล็ตเชอร นางนวล ดึงตัวเขาขนึ้ ไปบนทองฟา แลว ประจันหนา กบั
นกั เรียนกลุมใหมเ อ่ียม กระหายทีจ่ ะเรียนบทเรยี นแรก

"To begin with " he said heavily,
“ประการแรก” เขาพดู อยางหนกั ๆ

" you've got to understand that a seagull is an unlimited idea of freedom, an
image of the Great Gull, and your whole body, from wingtip to wingtip, is nothing
more than your thought itself."

“พวกเธอจะตองเขา ใจวา นกนางนวลเปนธรรมอันไมมีขอบเขตจํากัดแหง เสรีภาพ อยูใ น
รูปเดยี วกนั กับ นกนางนวลใหญ และกายของพวกเธอ จากปลายปก ถงึ ปลายปก ไมใ ชอะไร
นอกเหนอื ไปจากความคดิ ของพวกเธอเองเทานั้น”

The young gulls looked at him quizzically. Hey, man, theythought, this doesn't
sound like a rule for a loop.

นกนางนวลหนมุ ๆ มองดเู ขาอยา งฉงน พูดกนั ดๆี นา เขาพากนั นึก พดู อยางน้นั มันไมไ ด
เปน วธิ ีบินวงกลมตัง้ เสียเลย

Fletcher sighed and started over. "Hm. Ah... very well," he said, and eyed them
critically. "Let's begin with Level Flight."

เฟล็ตเชอรถอนใจใหญแ ละเร่ิมตน “ฮ่ือ! อา ! ดีแลว” เขาพดู แลว มองพวกนักเรยี นอยางจะ
จับผดิ “มาเริ่มดว ยการบนิ ระดับกอน”

And saying that, he understood all at once that his friend had quite honestly
been no more divine than Fletcher himself.

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๗๑

และเมอ่ื ไดพ ดู ออกไปดงั นน้ั แลว เขาก็เขา ใจขน้ึ มาทันทีทนั ใดวา ครูของเขาน้ัน วา กนั ตาม
จริง ก็ไมไดเ ปนเทวดาเกนิ ไปกวา ตวั เขาเลย

No limits, Jonathan? he thought. Well, then, the time's not distant when I'm
going to appear out of thin air on your beach, and show you a thing or two about
flying!

ไมมีขอบเขตเลยหรือ จอนะธนั ? เขานกึ ดีละ อกี ไมนานนกั หรอก ท่ผี มจะปรากฏกายจาก
อากาศธาตขุ ้ึนบนหาดของครู แลวสอนครูสกั อยางหรือสองอยา งเกี่ยวกบั การบิน

And though he tried to look properly severe for his students, Fletcher Seagull
suddenly saw them all as they really were, just for a moment, and he more than liked,
he loved what he saw.

และทัง้ ทีเ่ ขาพยายามจะทาํ ตัวใหเครง สาํ หรับศิษยของเขา เฟลต็ เชอรนางนวล ไดเ ห็นตัว
ของศษิ ยเหลา น้นั ตามความเปนจรงิ ไดชัว่ ขณะหนงึ่ และเขายิ่งกวา ชอบสง่ิ ท่เี ขาไดเ ห็น เขารกั ส่งิ
ท่ีเขาไดเหน็ นัน้

No limits, Jonathan? He thought, and he smiled. His race to learn had begun.
ไมมขี อบเขตเลยหรอื จอนะธัน? และเขากย็ ้มิ เขาเริม่ เดินทางเขาสกู ารเรยี นรูแลว

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๗๒

ความเหน็ ของผแู ปล

เม่อื ไดแปลเรือ่ ง “จอนะธนั ลวิ งิ สตัน นางนวล” ของนายรชิ ารด บาค จบลงไปแลว ผมใน
ฐานะทเ่ี ปนผแู ปล ก็ใครขอแสดงความคดิ เห็นเก่ยี วกบั เร่ืองนี้ไวบ า งตามสมควร

ในประการแรก นยิ ายเรือ่ งนีเ้ นน หนกั ใหเห็นความสําคญั ของ สิกขา หรือศกึ ษา อันไดแ ก
การเรียนรู การเรยี นในท่ีนี้ มิไดห มายถงึ การเรียนรูว ชิ า เพ่ือจะไดนาํ วชิ านั้นมาประกอบอาชีพ
เปน ประโยชนแ กก ารทํามาหากนิ หรือเพื่อทาํ ใหผ ูมวี ิชาอยูเหนอื คนอนื่ ๆ ในฐานะความเปนอยู

แตเปน การเรียนรเู พอ่ื ถึงความตรสั รู อนั ไดแ กค วามรูและความเขาใจในสภาพความจริง
หรือธรรมแหงตนเอง และเมือ่ ไดตรสั รูธรรมน้ันแลว ผตู รัสรู ก็เปน วิมุติ กลาวคอื หลดุ พน จากขอ
ผกู พนั ตาง ๆ หรือขอบเขตจํากดั ตา งๆ อันมอี ยกู บั ตัวผูน ้นั เพราะความไมร ู และความยดึ เปน เหตุ
เมอ่ื หลุดพนแลวก็เปนเสรโี ดยแท พระพุทธเจาไดเ คยตรสั สอนถงึ เสรีภาพไวแ ลว และเสรีในคําสง่ั
สอนของพระพุทธเจานนั้ หมายถึงเสรีในลักษณะเชน น้ี

วิชา คอื ความรใู นความจรงิ น้ี ในหนังสอื ไดบ อกไวชัดวาเปนธรรมอนั มีมาแตดั้งเดมิ รอ
คอยใหมคี นมารสู จั ธรรมนั้น และนาํ ออกมาเผยแผใ หปรากฏเทา นัน้ ลกั ษณะเชนนี้ ตรงกบั
ลกั ษณะแหง อรยิ สจั ที่พระพทุ ธเจาไดตรัสรู เพราะอรยิ สจั มิใชธรรมทพี่ ระพทุ ธเจาไดทรงแตงต้งั
ขึ้นหรอื คดิ ขึ้นใหม แตเ ปน สจั ธรรมท่มี ีอยเู หนือกาลเวลา และสถานที่

พระพุทธเจา ไดตรสั รูธรรมน้ัน และไดทรงนาํ มาเผยแผใหป รากฏ และทําใหคนอื่นแลเหน็
สจั ธรรมนั้นได ดวยพระปญญาคุณและพระกรณุ าคณุ เพ่อื ท่จี ะใหบ คุ คลแลเหน็ ในธรรมนี้
พระพุทธเจา ไดทรงเนน หนักในสกิ ขา หรือการศกึ ษา เชน เดียวกัน พระสงฆผูเ ปน สาวกของ
พระพุทธเจา นน้ั เรียกวาอยใู นสิกขา ซึ่งเปน การศกึ ษามิใชเ พอ่ื เอาวชิ ามาประกอบอาชพี แตเ ปน
การศึกษาเพื่อใหรคู วามจรงิ ของชีวิต และรูจ ักสภาพอันแทจ ริงแหงตน

เม่ือพระพทุ ธเจา ไดต รัสรแู ลว ก็ไดทรงประกาศพระองคและกําหนดใหพระสงฆส าวกของ
พระองคอยใู นเพศพรหมจรรย คําวา พรหมจรรยนัน้ แทจ รงิ มีความหมายไปในทางการศกึ ษา

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๗๓

มิไดห มายถงึ การละเวนประเวณแี ตอ ยา งเดียวเทานั้น เพราะตามคตนิ ิยมของชาวอริยะในสมัย
พุทธกาลน้ัน ชวี ิตคนแบงออกเปนระยะท่เี รียกวาอาศรม ไดสามระยะหรือสามอาศรม

อาศรมแรก ซึง่ หมายถึงระยะเวลาตัง้ แตเปนเดก็ ไปจนถึงวัยรนุ หนมุ นนั้ เรยี กวาอาศรม
พรหมจรรย ไดแ ก ระยะเวลาแหง ชวี ิตซงึ่ บคุ คลยังไมมลี กู เมยี หรือครอบครวั แตใชเวลาสวนใหญ
ไปในการศกึ ษาแตอ ยางเดียว

อาศรมท่ีสองไดแ กอาศรมคฤหัสถอนั เปนระยะเวลาท่บี ุคคล แตง งานตง้ั ครอบครวั และทํา
มาหากินในฐานะที่เปน ผคู รองเรือนจนลว งเขาปจฉิมวัย

สว นอาศรมทีส่ ามเรยี กวา อาศรมวนปรสั ถ คฤหัสถผมู ีผมหงอกแลวหรือไดเ ห็นบุตรของ
บุตรแลว จะสละโลกคอื ครอบครวั และสงั คม ออกไปอยใู นปาหาเลยี้ งชีพดวยการขออาหาร และ
บาํ เพญ็ ตนอยใู นธรรม เพื่อประโยชนแหง ตนแตผ เู ดยี ว

ดวยเหตุนพี้ ระสงฆซ่งึ อยูในเพศพรหมจรรย เรียกวา พรหมจารีและอยใู นสกิ ขา จงึ เปน
กลุม คนท่ีอุทิศตนอทุ ศิ ชีวติ ใหแกก ารศึกษาแตอยา งเดียวเทานน้ั ไมวาจะอยูในฐานะครอู าจารย
หรือฐานะศิษย จุดหมายปลายทางของผูอยูใ นสกิ ขาก็คอื ธรรมอันเปนเครอ่ื งทําใหหลดุ พนเปน
เสรีแตอ ยา งเดียวเทา น้ัน

นาสังเกตวา นายรชิ ารด บาค ผแู ตงนิยายเรอ่ื งนี้ ไดกลาวถึงอภญิ ญา คอื อิทธฤิ ทธ์ิหรอื
อํานาจเหนือธรรมดาเอาไวดวย เชน การบนิ เร็วเทากระแสจติ หรอื การไปถงึ ท่ีใดทีห่ นงึ่ ไดดว ย
อาํ นาจจติ หรอื การไปถึงทใี่ ดท่ีหนง่ึ ไดด วยอํานาจจิต การสงจิตถึงกนั จนพูดจากันรเู ร่อื ง และการ
ทาํ คนตายใหฟ น ได

นิยายเรือ่ งนี้กลา วในทาํ นองวา อภญิ ญาน้นั เกิดจากการเรยี นรธู รรมถึงขนั้ สงู พระพทุ ธ-
ศาสนาก็ยอมรบั ในเรอื่ งอภิญญา อันเกดิ จากวชิ าเชน เดยี วกัน แตด ูเหมอื นทัง้ ศาสนาพทุ ธและ
นิยายเร่อื งนกนางนวลนจ้ี ะเหน็ พอ งตองกนั วา เรื่องอภิญญาเปน เร่ืองเล็ก เรอ่ื งใหญเ รื่องสําคญั
ท่ีสุดคือความหลุดพน เปน เสรี

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๗๔

นยิ ายเร่ืองนกนางนวลนไี้ ดแสดงทัศนะของผแู ตง คอื นายริชารด บาค ในเร่ืองชาติเร่อื งภพ
ไวเ ปน อกี ทศั นะหนึง่ ท่ีนาสนใจอยูม าก พระพทุ ธศาสนาไดส อนไวว า การเช่ือวาตายแลวเกิดก็
เปนมจิ ฉาทฐิ ิ การเชื่อวาตายแลว สญู ก็เปนมจิ ฉาทฐิ ิ เมือ่ เปนเชนนน้ั แลวจะตองเชอ่ื วาอยางไรจงึ
จะถูก?

นิยายเร่อื งนไ้ี ดเ สนอคําตอบไววา “ตายแลวเปลย่ี น” ซ่งึ นาฟง อยูม าก หมายความวาเมอ่ื
ตายแลว กไ็ มเกดิ และไมสญู แตเปล่ยี นระดับการรับรู ซึ่งในตนฉบบั ภาษาองั กฤษเรียกวา Level
of Consciousness ไปเปนอกี ระดบั หน่งึ ซึง่ หมายความวา เมือ่ ตายแลวก็จะตอ งไปสูอีกภพหนึ่ง
ซ่ึงมีสมมตติ างกบั ภพเดมิ สมมติในทีน่ ีจ้ ะเรียกวา ระดับทีแ่ ตกตางกันในสภาพทั้งปวงก็ได คนท่ี
ยังมีชีวิตอยูนน้ั รไู ดด วยสฬายตนะตางๆ มีหู ตา ปาก จมูก กาย เปนตน และมีใจเปน เครือ่ งรบั รู
แตเ มื่อไปอยูในอีกภพหนง่ึ แลว สฬายตนะเหลานน้ั ก็อาจไมจ าํ เปน และไมมี แตการรบั รกู ค็ งจะ
ยงั มไี ดด วยวธิ อี น่ื หรอื ดว ยสมมติอ่ืน ซึ่งเราทย่ี งั ไมถึงภพนั้นไมมีทางทจี่ ะรไู ด

ในทน่ี ี้ ผม ในฐานะผแู ปล กใ็ ครข อกลาวไวด วยวา เรามกั จะนกึ ถงึ หรอื มองเหน็ สวรรคด ว ย
สมมติของเราเองในโลกนี้ และมักจะสรา งสวรรคนรกขน้ึ ดวยสมมตแิ หง โลก สวรรคจึงมีวมิ านอนั
สวยงาม มีนางฟา และเทวดาผซู งึ่ แตงอาภรณอ นั งดงาม ตามสมมติแหงโลก สว นนรกนั้นก็
ยอมจะนา กลัวและเดือดรอ น ตามสมมตแิ หง โลก เชน เดยี วกัน เชนมกี ระทะทองแดงเอาไวต มคน
ที่มบี าป มีตน งวิ้ อนั มหี นามแหลมไวใ หขนึ้ ไมม ีเหตใุ ดเลยท่เี ทวดาและสัตวน รก ผูอยูในอกี สมมติ
หนงึ่ แตกตา งกบั สมมติของโลก จะเสวยสขุ ในวิมาน หรือเสวยทุกขในกระทะทองแดงและบนตน
ง้ิว

การกาํ หนดหรือมองเห็นนรกสวรรคแ บบน้ี เปนการยึดในสมมตขิ องโลกโดยแท และ
ย่งิ กวานนั้ ยังยึดในอตั ตาของตนอยา งรุนแรงทีส่ ุดอกี ดว ย เพราะผทู ี่เชอื่ หรอื มองเห็นสวรรคนรก
แบบนั้น จะตองเปนผูทเี่ ห็นวา ตนเองในฐานะทเ่ี ปน มนษุ ยนน้ั เปนบุคคลสาํ คญั อยา งย่ิง ถึงกับ
ตองมใี ครมาสรางสวรรคอันสวยงามไวใ หเปนบําเหนจ็ แกต นเมือ่ ทาํ ความดี และมนี รกเอาไว
ลงโทษเมื่อทําความช่ัว

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๗๕

ซ่ึงเม่ือคดิ ดูแลวไมมที างท่ีจะเปนไปได เพราะมนษุ ยกเ็ ปนแตเพียงแตส ัตวโลกชนดิ หน่งึ
มไิ ดว เิ ศษวิโสไปกวา สัตวอ ื่น จะมีแตกตางบางก็ในการววิ ัฒนาการทางดา นสมองเทาน้ัน

ทพ่ี ดู มานม้ี ิใชจ ะแสดงความเหน็ วา นรกสวรรคไมม ี ผมเชือ่ วานรกสวรรคน น้ั มจี ริง แตม ี
ความเห็นวาเปน ภพตา งๆ ที่มีอยูตามธรรมดา มิไดม ีไวเพ่อื บาํ เหน็จใครหรือลงโทษผูใ ด แตเ ปน
ภพท่ีอยูใน “ระดบั แหงความรบั รู” ท่แี ตกตางกนั สงู ตํ่ากวากัน การทจ่ี ะไปสูภพใดนน้ั กข็ น้ึ อยูกับ
ความรูข องแตละคน อาจเปลยี่ นไปทลี ะข้ันก็ได หรอื ขามข้ันกไ็ ด

แตใ นแตละภพนั้นกย็ ังจะตอ งเรียนตองรตู อ ไปอกี รดู กี วา เดมิ ก็ไปอยูในภพใหม ทีม่ ีการ
รบั รแู จม ใสกวา เดิมไปจนถึงวิมุติ คือความหลุดพน บรสิ ทุ ธิ์เปนข้ันสุดทาย ถึงชน้ั น้ันแลวกาลเวลา
และสถานทีก่ ็ไรความหมาย

นายริชารด บาค พูดไวใ นนิยายเรอื่ งน้ีอยา งนาฟงวา ใครท่ยี งั ตดิ อยใู นภพเกา เมอ่ื ถึง
คราวทตี่ อ งเปลย่ี นภพ ก็จะไปเกิดในภพทเ่ี หมือนภพเกา ไมมีอะไรเกิดขนึ้ ถา เปน ดังนจี้ ริง ใครท่ี
ยังตดิ อยใู นภพคือโลกนี้ ยังชอบความทกุ ข ความวนุ วาย ความไมเท่ียง ความเปลี่ยนแปร ชอบ
หวั เราะ ชอบรอ งไห แลว กลับหวั เราะอีก กไ็ มน า จะตอ งกังวล เพียงแตย ึดภพน้ี หรอื โลกนี้ ชวี ิตน้ี
เอาไวใหแ นน ตายแลวก่ีรอยก่พี นั ชาติกค็ งยงั จะกลบั มาเกดิ ในภพน้ีอยูนั่นเอง

พระพุทธศาสนาไดสอนไววา ตณั หาอปุ าทานทําใหเ กิดภพเกิดชาติ นายรชิ ารด บาค มา
อธบิ ายเพม่ิ เตมิ วา ถา ยงั ใครในภพใด และยังยดึ อยใู นภพใด กจ็ ะไดเกิด (ชาติ) ในภพน้ันอีก ถา
เชื่อเสียอยา งนีแ้ ลว ดูก็ออกจะนาสบายใจดีอยูเหมอื นกนั สาํ หรบั คนทย่ี งั ไมเบ่อื โลก และยังสนกุ
ทจี่ ะอยใู นโลก

เมื่อนายรชิ ารด บาค ไดส มมตใิ หนกนางนวลเปน ตัวการในนิยายเร่ืองน้ี การเรียนรขู องนก
ก็จะตองอยูทีก่ ารบนิ เปนธรรมดา ซึง่ ถาเปน มนุษยแลว การเรียนรูก็จะตองเปน ไปอกี แบบหน่งึ

อยางไรก็ตาม พอที่จะจบั เคา ไดวา ปญญาอันแทจรงิ ท่จี ะเกดิ ข้นึ ไดน้ันคือ ปญญาท่ี
ศาสนาพทุ ธเรยี กวา ภาวนามยปญ ญา คือปญ ญาอันเกดิ จาก ความพากเพียรฝกฝนในทาง

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๗๖

ความคิด พูดใหช ัดคือ การพัฒนาความรซู ึง่ อาจไดร ับมาจากผอู ่นื หรอื ทางอน่ื น้นั ใหม มี ากขึ้น
และแนนแฟนย่ิงข้นึ ดว ยตวั ของตัวเองในตัวของตัวเอง ในทางมรรคผลนพิ พานนนั้ ภาวนามย
ปญ ญาจะเกดิ ขึน้ ไดด ว ยการทาํ วิปสสนาสมาธิ แตถ งึ แมวา จะไมไปถึงขั้นน้นั การเรยี นวชิ าตางๆ
อันเปนวิชาโลก ก็นาจะเกิดปญญาแบบนไี้ ดด วยการทาํ วชิ านน้ั ใหเกดิ มากขึน้ และแนนแฟน ขึ้น
ในตวั ของตวั เอง ดวยการใชความคิดของตนเอง

ผมใครจะขอกลา วในทน่ี ้แี ตเพยี งวา ความรทู ี่ไดม าจากการไดยินไดฟ งกด็ ี ดวยการใช
เหตุผลกด็ ี ดวยการอานตํารบั ตาํ ราทองจําเอากด็ ี ความรูเหลา น้ีไมม อี ยา งใดทจ่ี ะแนนอนและ
แนนแฟน เทา ความรูท ไ่ี ดรูเองเห็นเอง ดวยปญญาของตนเอง ผทู ่ีศึกษาวิชาตางๆ ไมว าจะเปน
วชิ าใดนาจะคาํ นึงถงึ ขอ นี้ใหมาก

คตขิ องนายริชารด บาค ในเรือ่ งการตรสั รูน น้ั ออกจะตรงกบั คติของศาสนาพุทธ กลา วคือ
ผูท ่ตี รสั รูส จั ธรรมแลวน้ัน ยอ มเปน ผูท หี่ ลุดพนจากพันธะและขอบเขตอันจํากัดใดๆ โดยสนิ้ เชงิ
แมแตเ วลาและระยะทางกไ็ มเปนขอบเขตอนั จํากดั ใดอีกตอไป ผลทีต่ ดิ ตามความหลุดพน มานั้น
กค็ อื ความกรุณา ไดแ กค วามกรุณาตอ ผอู น่ื ท่ียงั อยใู นวัฏฏะ ยงั มิไดหลุดพน ความกรุณาเชน นีใ้ น
ภาษาอังกฤษใชคาํ วา Love ซึง่ จะแปลวา รัก ในภาษาไทยนัน้ เห็นจะไมตรงนัก เพราะความรัก
ในภาษาไทยนนั้ ออกจะมคี วามจาํ กัดอยวู า เปนความรักแบบผูกพนั ใกลชดิ เทา นัน้

อยางไรกต็ าม พระพทุ ธเจาเมือ่ ตรสั รแู ลว ก็ไดท รงพระกรณุ าตอสัตวโ ลก และก็คงจะได
เกดิ ปญ หาขน้ึ ในพระทัย วา จะควรประกาศธรรมท่ีตรสั รนู ั้น ใหแกบคุ คลอ่ืนไดเห็น หรือไม
ประการใด ตลอดจนปญหาที่วา บคุ คลทีย่ ังผกู พนั แนน อยูก ับโลกนัน้ จะสามารถแลเห็นธรรมอัน
ลมุ ลกึ นน้ั หรือไม

นิยายเรือ่ งนี้ ไดก ลาวถึงปญ หาเหลา นีไ้ วเชนเดียวกัน และความกรณุ ากไ็ ดข จัดปญ หา
เหลาน้เี สยี ได เชนเดียวกบั พระมหากรุณาของพระพทุ ธเจา ไดขจดั ปญหาเชน เดยี วกนั นีไ้ ด เมือ่
สองพนั หา รอ ยกวาปม าแลว

ริ ช า ร ด บ า ค เ ขี ย น จ อ น ะ ธั น ลิ วิ ง ส ตั น น า ง น ว ล ห น า ๗๗

ผมขอจบเรือ่ งน้ลี งดวยพระคาถาตอไปน้ี

มหากรณุ โิ ก นาโถ พระผูท รงพระมหากรุณา

หิตาย สพพฺ ปาณนิ ํ ผูทรงยังพระบารมใี หเต็ม

ปเู รตวฺ า ปารมี สพฺพา เพอ่ื ประโยชนแ หง สัตวท ั้งหลาย

ปตโฺ ต สมโฺ พธมิ ตุ ฺตมํ ทรงถงึ แลวซงึ่ ความรูอ นั อุดม

เอเตน สจั ฺจวชฺเชน ดว ยความสัตยทีก่ ลา วนี้

โหตุ เต ชยมงฺคลํ ขอชัยมงคลจงมีแกทา นท้งั หลาย.