เรื่องสั้นหักมุม

โครงการประกวดเรอ่ื งสนั้ หกั มุม ระดบั มัธยมศกึ ษาตอนปลาย

เลอื นโรแมนตกิ

๏ วรรณิกา อุดมสนิ วฒั นา

สาขาวชิ าภาษาไทยเพ่อื การสอื่ สาร
มหาวิทยาลัยราชภฏั มหาสารคาม

โครงการประกวดเรื่องส้นั หักมมุ ระดับมธั ยมศึกษาตอนปลาย

เลอื นโรแมนติก

๏ วรรณกิ า อุดมสนิ วัฒนา

สาขาวชิ าภาษาไทยเพอ่ื การส่อื สาร
มหาวทิ ยาลัยราชภฏั มหาสารคาม

อยากเขียนให้เกง่ กต็ อ้ งฝกึ เขยี น

(คำ�นำ�จากคณบด)ี

สาขาวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร คณะมนุษยศาสตร์
และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
ด�ำ เนนิ การจดั โครงการประกวดเรอื่ งสน้ั หกั มมุ โดยเชญิ ชวนใหน้ กั เรยี น
ช้ันมธั ยมปลายเข้าร่วมประกวด ในการจัดการประกวดคร้งั น้ถี ือเปน็
ครั้งแรก ไดร้ บั ความสนใจจากนกั เรยี นจากทกุ ภมู ภิ าค มนี ักเรยี นส่ง
ผลงานเข้ามา ๙๐ ช้ิน เนื้อหาในเร่ืองส้ันท่ีหลากหลายถูกเล่าผ่าน
มุมมองของนักเรียน ท้าทายด้วยจำ�นวนบรรทัด และต้องบรรจุอยู่
ในหนงึ่ หน้ากระดาษ
ขอชน่ื ชมนกั เรยี นทส่ี ง่ ผลงานเขา้ มา อยา่ งนอ้ ยทส่ี ดุ นกั เรยี น
ได้คิด ได้เล่าเร่ือง และสามารถใช้ภาษาในการส่ือสารได้ เกิดความ
คิดสรา้ งสรรค์ผา่ นเรือ่ งราวต่างๆ แมไ้ ม่ได้รับรางวัลก็อย่าได้ท้อถอย
หมั่นคิดและหมั่นเขียนเป็นประจำ� เพราะหากเราอยากเชี่ยวชาญ
สง่ิ ใด ตอ้ งหมนั่ ฝกึ ฝนในสงิ่ นน้ั ถา้ เปน็ นกั กฬี าตอ้ งหมนั่ ฝกึ ซอ้ ม อยาก

สาขาวิชาภาษาไทยเพ่อื การสื่อสาร มหาวทิ ยาลัยราชภัฏมหาสารคาม I 3

เขยี นให้เกง่ ก็ต้องฝกึ เขียน รวมไปถงึ การศึกษา หากจะประสบความ
ส�ำ เรจ็ กต็ อ้ งตง้ั ใจเรยี นและหมนั่ ทบทวนบทเรยี นใหส้ ม�่ำ เสมอ ส�ำ หรบั
กิจกรรมหรอื โครงการดๆี ส�ำ หรบั เยาวชนเช่นนี้ สาขาวิชาภาษาไทย
เพื่อการส่ือสาร จะจัดข้ึนเป็นระยะ เพื่อสร้างโอกาส และเป็นพ้ืนท่ี
ในการแสดงออกด้านความคิด
ขอเปน็ ก�ำ ลงั ใจใหท้ กุ คน ไมว่ า่ จะเปน็ นกั เรยี นหรอื นกั ศกึ ษา
ความมุ่งม่ันและตั้งใจจะทำ�ให้เราประสบความสำ�เร็จในวันข้างหน้า
อยา่ งแนน่ อน

ผชู้ ว่ ยศาสตราจารย์ ดร.รงั สรรค์ สิงหเลิศ
คณบดีคณะมนุษยศาสตรแ์ ละสงั คมศาสตร์

มหาวทิ ยาลยั ราชภัฏมหาสารคาม

4 I โครงการประกวดเร่ืองสัน้ หักมุม ระดบั มัธยมศกึ ษาตอนปลาย

มีอะไรในเร่อื งสั้นหักมุม

(เสมือนค�ำ น�ำ )

ภายหลงั ประชาสมั พนั ธโ์ ครงการประกวดเรอื่ งสนั้ หกั มมุ
เราได้รับคำ�ถามจากกลุ่มนักเรียนที่จะส่งผลงานเข้า
ร่วมประกวดวา่ เรอ่ื งสั้นหักมมุ มลี กั ษณะอยา่ งไร อะไรคือคุณสมบตั ิ
ของเร่อื งส้ันหักมมุ แม้จะอธิบายความหมายและยกตวั อยา่ งเร่อื งส้นั
หักมุมทป่ี รากฏในเว็บไซต์ตา่ งๆ ไปแล้ว ผลงานทีส่ ่งเข้ามาประกวด
สว่ นหนงึ่ กย็ งั มลี กั ษณะของเร่อื งสัน้ ที่ “ไมห่ กั มุม” หรือเรือ่ งสนั้ ที่เลา่
เร่ืองของความซาบซ้งึ ตราตรึงใจ โดยอาจจะคดิ ไปวา่ การเรยี กน้ำ�ตา
คือความหักมมุ
เรอ่ื งสน้ั กค็ อื เรอ่ื งเลา่ เปน็ บนั เทงิ คดที เ่ี สรมิ เตมิ แตง่ จนิ ตนาการ
ไดอ้ ยา่ งไมม่ ขี อบเขต ส่วนอาการหักมมุ น้นั คอื ความเหลือเชือ่ ไมน่า
เชอ่ื คาดไมถ่ งึ ภาพยนตรห์ ลายเรอื่ งมลี กั ษณะของการหกั มมุ พระเอก
ไม่ได้แต่งงานหรือใช้ชวี ิตรว่ มกับนางเอก กห็ ักมมุ พระเอกถูกผู้ร้าย
ยิงตายตอนจบ กห็ กั มุม ผดิ เพี้ยนแหวกจากขนบเรื่องแตง่ โรแมนตกิ
ท่ีพระเอกต้องรอดและแฮปปี้เอนด้งิ
ถา้ ยกตวั อยา่ งทพ่ี อมองเหน็ ภาพคอ่ นขา้ งชดั ใครเคยอา่ นหรอื
ดภู าพยนตร์ฆาตกรรม สบื สวนหาผูร้ า้ ย จะพบว่าผู้รา้ ยไมไ่ ดเ้ ป็นคน

สาขาวชิ าภาษาไทยเพือ่ การส่อื สาร มหาวทิ ยาลัยราชภฏั มหาสารคาม I 5

ทเ่ี ราคาดคิดเอาไว้ ตรงกนั ขา้ ม คนรา้ ยคือคนทีเ่ ราไมเ่ ชือ่ ว่าเขาจะกอ่
คดหี รอื ทำ�เรอ่ื งไม่ดีไม่งามได้ แต่พอเรอ่ื งเฉลย เราน้อมยอมรับเหตุ
และผลทผ่ี เู้ ขยี นหรอื ผสู้ รา้ งน�ำ มาสนบั สนนุ เพอื่ คลายขอ้ สงสยั ทงั้ หมด
หักมมุ ต้องต้งั อย่บู นเหตแุ ละผล มใิ ช่ความเหลือเช่อื ท่ีไร้ทมี่ าทไี่ ป
อธิบายอย่างง่ายขนึ้ อกี นิด อาจกล่าวได้วา่ ลักษณะของการ
หกั มมุ นนั้ กเ็ หมอื นกบั การเลน่ มกุ เวลาทเ่ี ราเลา่ เรอื่ งตลกสกั เรอื่ งแลว้
คนรอบข้างหัวเราะสนุกสนาน เร่ืองเล่าของเราก็ประสบผลสำ�เร็จ
ในขณะท่ีหากเกิดความเงียบ ไร้การตอบสนอง ไม่มีแม้แต่รอยย้ิม
เราก็ต้องย้อนกลับมาพิจารณาถึงกลวิธใี นการเล่า หรือเนอ้ื หาท่ีเรา
เล่าว่าเป็นอย่างไร จังหวะจะโคน นำ้�เสียงชวนติดตามขนาดไหน
ทำ�ไมคนอื่นถึงไม่รู้สึกตาม หรือเน้ือหาของเรื่องที่เราเล่านั้น มันไม่
สามารถเป็นเร่ืองหกั มมุ ไดเ้ ลย
ท้ังหมดที่กล่าวมานั้น เพื่อโยงมาถึงลักษณะของเร่ืองส้ัน
หักมุมท่ีเรากำ�ลังให้นิยามกันอยู่ เพราะฉะน้ันเร่ืองส้ันหักมุมท่ีเรา
ตอ้ งการอา่ นจากกลมุ่ นกั เรยี นกค็ อื เรอื่ งสนั้ ทม่ี ลี กั ษณะในแบบขา้ งตน้
ท่ีได้กลา่ วไปแลว้ นอกจากนน้ั เรายังท้าทายให้นกั เรียนเลา่ เรอ่ื งภาย
ใต้ข้อจำ�กัดของหน้ากระดาษและบรรทัด การเขียนให้สั้นแต่ได้ทั้ง
“ค�ำ ” และ “ความ” รวมไปถงึ บรรลุจุดประสงค์คอื “หักมมุ ” ไม่ใช่เรอื่ ง
หมเู อาเสียเลย ยิ่งสั้นดูเหมือนยง่ิ ยาก และกบั กลุ่มนกั เรยี นช้นั มธั ยม
ปลาย ซึ่งให้เขียนเร่ืองสั้นธรรมดาก็ลำ�บากลำ�บนแล้ว ยังต้องแสดง
ช้นั เชิงของการหักมมุ เข้าไปอีก อย่างทบ่ี อกไป ความสน้ั ของเรอ่ื งคือ
ความยาก จะมกี ลวิธีอย่างไรให้เรอื่ งเล่าท่ีเราคดิ สือ่ สารออกมาได้ดัง
ใจในจ�ำ นวนหนา้ และบรรทดั อนั จ�ำ กดั จ�ำ เขยี่ และจะเลอื กสรรถอ้ ยค�ำ
ประโยคไหนส่ือใหต้ รงกับใจคิด
เรอื่ งสน้ั ทง้ั 90 เรอื่ งถกู สง่ มาจากทกุ ภาคของประเทศ ทกุ ระดบั

6 I โครงการประกวดเรอ่ื งส้ันหกั มุม ระดับมัธยมศกึ ษาตอนปลาย

ของช้ันมัธยมปลาย หากมองด้านปริมาณจำ�นวนเรื่อง ต้องบอก
ว่าเกินความคาดหมายท่ีเราคิดเหมือนกัน ยิ่งเป็นการจัดโครงการ
ครง้ั แรก ไดร้ บั ความสนใจขนาดน ้ี มนั ยงิ่ ท�ำ ใหเ้ ราตอ้ งชดั เจน พถิ พี ถิ นั
และตดั สินอย่างเขม้ ขน้ เราอ่านทกุ เรื่อง แสดงความคดิ เห็น พดู คุย
และมองภาพรวมของเรอ่ื งสนั้ ทีส่ ง่ เข้ามาประกวด มปี ระเด็น 3 เร่อื ง
ใหญๆ่ ท่ีเราตอ้ งพูดคุย เพราะเราพบวา่ เร่ืองส้ันส่วนหน่งึ มกี ารลอก
พลอ็ ตเรอ่ื งมาจากเรอื่ งอนื่ ซง่ึ กไ็ มไ่ ดเ้ ลด็ ลอดหรอื หลงตาของเราไปได้
อีกเรือ่ งคือ เราพบวา่ เรื่องส้นั หลายเรอื่ งมลี กั ษณะของการหกั มุมใน
รปู แบบทเ่ี รื่องอื่นๆ เคยเขียนมาจนชำ้� ไมว่ า่ จะเป็นพล็อตของความ
ฝนั หรอื สงิ่ ท่เี กดิ ขน้ึ คือความฝัน เหลา่ น้คี อื พลอ็ ตสมบูรณ์แบบทีเ่ รา
เดาตอนจบได้ไม่ยาก มุกเหล่าน้ีถูกใช้บ่อยจนฝืด นอกจากน้ันยังมี
เร่ืองส้ันอีกจำ�นวนหน่ึง ท่ีเล่าเรื่องโดยมีความเข้าใจว่า เรื่องสั้นหัก
มุมคือเรื่องสั้นที่ต้องทำ�ให้ซ้ึง ทำ�ให้น้ำ�ตาไหล เป็นโศกนาฏกรรม
โดยเขยี นใหร้ นั ทดหดหนู่ า่ สงสาร แตไ่ มม่ ชี นั้ ของการหกั มมุ หรอื ประเดน็
ชวนติดตามในเรื่องราวเลย
กรรมการท้ัง 3 ท่านได้อ่านเร่ืองส้ันทั้งหมดและได้เลือก
“เลอื นโรแมนตกิ ” ให้ไดร้ บั รางวลั ชนะเลิศอยา่ งเปน็ เอกฉนั ท์ เรอ่ื งสน้ั
เรอ่ื งนี้ถอื ว่าโดดเดน่ กว่าเรื่องสั้นอืน่ ๆ ท่สี ง่ เขา้ มา แมป้ ระเดน็ จะเป็น
เรื่องของความรัก ความทรงจำ� และความผูกพัน ซึง่ เป็นเรอ่ื งพน้ื ฐาน
กต็ าม แตก่ ลบั ถกู ยกระดบั ดว้ ยการเลา่ เรอื่ งอยา่ งเรยี บงา่ ย เปย่ี มเสนห่ ์
และชน้ั เชงิ ทชี่ วนตดิ ตาม ผเู้ ขยี นคอ่ ยๆ เลา่ เรอื่ งอยา่ งเรยี บนงิ่ กอ่ นจะ
มาถึงตอนจบทก่ี ระทบใจ
บางที, เรื่องสั้นหักมุมก็อย่างน้ีแหละ เหมือนมวยยกเดียว
มเี วลาไม่นาน คุณจะชกด้วยลลี าไหนก็ไดต้ ามใจ แต่ผลลัพธส์ ดุ ท้าย
คือ คณุ ตอ้ งนอ็ กคู่ต่อสใู้ หไ้ ด้

สาขาวิชาภาษาไทยเพือ่ การสื่อสาร มหาวทิ ยาลัยราชภัฏมหาสารคาม I 7

สดุ ทา้ ยน,้ี สาขาภาษาไทยเพอ่ื การสอ่ื สาร คณะมนษุ ยศาสตร์
และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลยั ราชภฏั มหาสารคาม ขอขอบคณุ ผล
งานทกุ เรอื่ งทส่ี ง่ เขา้ มารว่ มประกวด รวมถงึ นกั เรยี น คณุ ครู ทใี่ หค้ วาม
สนใจ สาขาวชิ าภาษาไทยเพอ่ื การสอื่ สาร เลง็ เหน็ ถงึ ความส�ำ คญั ของ
การสอื่ สารและความคดิ สรา้ งสรรคผ์ า่ นงานเขยี น โดยเฉพาะเยาวชน
ผู้ซึ่งจะเติบโตมาเป็นพลังสำ�คัญของชาติ ในอนาคตสาขาภาษาไทย
เพื่อการสือ่ สาร จะจดั โครงการเพือ่ ให้เยาวชนได้แสดงออกทางดา้ น
ความคิดสร้างสรรค์เป็นระยะ และหวังว่าทุกคนจะให้ความสนใจ
เหมอื นเชน่ โครงการน้ี

อาจารยม์ ่งิ มนัสชน จังหาร
อาจารย์ประจำ�หลกั สตู รสาขาวิชาภาษาไทยเพ่ือการสื่อสาร

ประธานตดั สนิ การประกวดเรอื่ งส้นั หักมมุ

8 I โครงการประกวดเรื่องสั้นหกั มมุ ระดบั มธั ยมศกึ ษาตอนปลาย

สารบญั

 เลอื นโรแมนตกิ 11
 มิตรภาพทีม่ องไมเ่ ห็น 13
 คนเดมิ ๆในท่ีเดิมๆ 15
 เเม่… 17
 แอปพลิเคชันคู่รกั 19
 ความรกั ณ วงโคจรของดาวองั คาร... 21
 บัลลังก์ชีวิตคนพัง 25
 ขโมยคนื 27
 จุดเปล่ียนชวี ติ 29
 กกิ๊ สาว 31
 ฝันร้ายในความเปน็ จริง 33
 เหยอ่ื 35
 จบั เจา้ หัวขโมย 37
 น�้ำ มาจากไหน 39
 การผจญภยั ของอิมอมิ 41
 หายไป 43
 พิมพ์ลภัส 45
 ภาพจำ�พระพาย 49
 D.MURDER 51
 สวนสนกุ แสนสนุก 53

10 I โครงการประกวดเรื่องส้นั หักมมุ ระดับมธั ยมศกึ ษาตอนปลาย

สาขาวชิ าภาษาไทยเพ่อื การส่อื สาร มหาวทิ ยาลยั ราชภฏั มหาสารคาม I 11

ประกาศผลเร่อื งสัน้ หกั มุม

รางวลั ชนะเลิศ
ไดร้ ับเกยี รตบิ ัตร และเงนิ รางวลั 1,500 บาท ไดแ้ ก่
ผลงานเรือ่ ง “เลือนโรแมนติก” โดย วรรณิกา อดุ มสินวัฒนา

รางวัลรองชนะเลศิ อนั ดบั ที่ 1
ได้รบั เกียรตบิ ตั ร และเงนิ รางวัล 1,000 บาท ไดแ้ ก่
ผลงานเรอื่ ง “มิตรภาพทมี่ องไม่เห็น” โดย โสภิตา อย่นู คร
รางวลั รองชนะเลศิ อนั ดับที่ 2
ได้รบั เกยี รตบิ ตั ร และเงนิ รางวัล 500 บาท ได้แก่
ผลงานเรื่อง “คนเดมิ ๆ ในทเี่ ดมิ ๆ” โดย นิจฉรา มุ้งต้ยุ

12 I โครงการประกวดเร่ืองสนั้ หักมมุ ระดับมธั ยมศึกษาตอนปลาย

รางวัลชมเชย 17 ผลงาน
ได้รบั เกยี รตบิ ตั ร ได้แก่
1. ผลงานเรื่อง “แม่” โดย จริ พรรณ บัวจนั ทร์
2. ผลงานเรอ่ื ง “แอปพลเิ คชนั ค่รู ัก” โดย ณภทั ร เนยี มละออง
3. ผลงานเรอ่ื ง “ความรกั ณ วงโคจรของดาวองั คาร” โดย ณฐั ศกั ดิ์
อุตตะระนาค
4. ผลงานเร่อื ง “บัลลงั กช์ วี ิตคนพงั ” โดย ธนาดุล จาง
5. ผลงานเรอื่ ง “ขโมยคนื ” โดย ธันยธรณ์ นราพทิ ยานารถ
6. ผลงานเร่อื ง “จดุ เปลยี่ นชีวิต” โดย ธรี ภัทร เขตนมิ ิตร
7. ผลงานเรื่อง “กิก๊ สาว” โดย ธีรภัทร์ เตือยมา
8. ผลงานเรอื่ ง “ฝนั รา้ ยในความเปน็ จรงิ ” โดย ปณั ณธร ศรบี ญุ เรอื ง
9. ผลงานเร่อื ง “เหยื่อ” โดย พงศทตั เถ่อื นด้วง
10. ผลงานเรื่อง “จับเจ้าหัวขโมย” โดย พรรณจติ รา พลู อำ่�
11. ผลงานเร่อื ง “นำ�้ มาจากไหน” โดย พรรณสิริ ถิ่นจันดา
12. ผลงานเร่ือง “การผจญภัยของอิมอิม” โดย พิชชานันท์
ลส้ี ุขสม
13. ผลงานเร่ือง “หายไป” โดย วันวสิ าข์ ทองท้วม
14. ผลงานเรอ่ื ง “พิมพล์ ภัส” โดย ศริ ินภา โภคานนั ท์
15. ผลงานเรื่อง “ภาพจ�ำ พระพาย” โดย ศิริวรรณ ค�ำ เรอื ง
16. ผลงานเร่อื ง “D.MURDER” โดย ศุภาพิชญ์ บญุ ทรง
17. ผลงานเรือ่ ง “สวนสนกุ แสนสนุก” โดย สกลุ ภพ สมแสน

สาขาวิชาภาษาไทยเพือ่ การสอื่ สาร มหาวิทยาลยั ราชภฏั มหาสารคาม I 13

“นอกจากน้ีเธอยัง
มีแผลเป็นใต้ตาด้วย
แหละครับ เพราะเธอ
เป็นคนติดบุหร่ี ก้นบุหรี่
น่าโง่น่ันเลยทำ�ตำ�หนิ
บนหน้าเธอไว้ แต่ใน
ทางกลับกัน ผมว่ามัน
มสี เน่ห์มากเลยแหละ”

รางวลั ชนะเลิศ

เลอื นโรแมนติก
๏ วรรณกิ า อุดมสินวัฒนา

“คณุ รไู้ หม ผหู้ ญงิ คนนน้ั เขาชอบทจี่ ะจบิ กาแฟรอ้ นกอ่ นไปท�ำ งาน
เธอบอกวา่ คาเฟอนี ชว่ ยท�ำ ใหเ้ ธอตาตน่ื ไดใ้ นระหวา่ งวนั แลว้ เธอกค็ ลงั่ ไคล้
ในเพลงคลาสสกิ เปน็ ทส่ี ดุ แคลรเ์ ดอลนู ยงั คงเปน็ เพลงทที่ �ำ ใหเ้ ธอหลบั ฝนั ด”ี
“เธอคนนนั้ ดเู ปน็ คนอบอนุ่ ชวนฝนั เหมอื นกนั เนาะ แลว้ เรอื่ งราว
เป็นยังไงต่อหรอคะ?”
“เธอชอบพดู ทงั้ ทขี่ า้ วยงั เตม็ ปากอยเู่ หมอื นพวกเดก็ ๆ เธอชอบ
เดินเหยียบแอ่งนำ้�สกปรกตามถนน แต่ผมกลับมองว่าการกระทำ�
เหลา่ น้ันมันนา่ รกั ไปหมด”
“กเ็ พราะคณุ รกั เธอไง คณุ นเ่ี ปน็ คนโรแมนตกิ เหมอื นกนั นะคะ”
ฝ่ายหญิงยมิ้ บางๆ หลงั พดู จบ
“นอกจากนเี้ ธอยงั มแี ผลเปน็ ใตต้ าดว้ ยแหละครบั เพราะเธอ
เป็นคนติดบุหร่ี ก้นบุหรี่น่าโง่นั่นเลยทำ�ตำ�หนิบนหน้าเธอไว้ แต่ใน
ทางกลับกนั ผมวา่ มนั มีสเนห่ ์มากเลยแหละ”
“แผลเป็นใต้ตา?”
“ใชค่ รับ”
“แลว้ ตอนนีเ้ ธอคนนัน้ เขาไปอยู่ไหนหรอคะ?”
กลน่ิ โรงพยาบาลสำ�หรับฉันมนั ก็สะอาดอยู่หรอก แต่บางที
กลน่ิ บหุ รข่ี องคนเดินถนนก็ท�ำ ให้ฉันนึกถึงเรอ่ื งราวในความทรงจ�ำ ที่
ยังค้นหาไม่เจอ นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก การเป็นผู้ป่วยโรคความจำ�
เส่ือมมันทำ�ให้รู้สึกเหมือนติดอยู่ในเขาวงกตตลอดเวลา ฉันตามหา
ค�ำ ตอบทไ่ี มม่ ีคำ�ถามมาหลายปแี ลว้

“เธอปว่ ยเปน็ โรคอลั ไซเมอรค์ รบั แตเ่ ธอกย็ งั ดนู า่ รกั อยดู่ แี มจ้ ะ
อยใู่ นชุดคนป่วยแบบนี”้
ชายหนุ่มพูดพร้อมสัมผัสแผลเป็นใต้ตาบนใบหน้าของ
หญงิ สาวเบาๆ ๏

12 I โครงการประกวดเรือ่ งส้ันหักมมุ ระดับมธั ยมศกึ ษาตอนปลาย

รางวลั รองชนะเลิศ อนั ดับ ๑

มติ รภาพท่ีมองไมเ่ หน็
๏ โสภติ า อยู่นคร

โลกของฉนั ตอนนมี้ นั ดบั มดื ไปหมด เพราะฉนั ไดส้ ญู เสยี การ
มองเหน็ ไป พรอ้ มกบั ครอบครวั ของฉนั จากอบุ ตั เิ หตุ “เธอชอื่ อะไรอะ”
มเี สยี งเดก็ ผชู้ ายคนหนงึ่ ดงั มาจากดา้ นซา้ ยของฉนั “แคก่ ๆ ฉนั
ช่อื ภตู นิ นะ” เด็กคนน้ันไม่ละความพยายาม “เฮอ้ ...ฉันพรมิ ” ฉนั ตอบ
ไปอย่างตัดรำ�คาญ “เธอมองไม่เห็นเหรอ?” ภูตินถามต่อ “ใช่ ฉัน
มองไม่เห็น” ฉันตอบอยา่ งอารมณ์ฉนุ เฉียวเล็กนอ้ ย “ฉันก็เดินไมไ่ ด้
เหมือนกนั ” ภูตินพดู ข้นึ ท�ำ ให้ฉันรสู้ กึ ประหลาด เหมอื นภตู ินจะเปน็
คนทสี่ ามารถเขา้ ใจฉนั ได้ “นายรสู้ กึ ยงั ไงเหรอ ทรี่ วู้ า่ ตวั เองเดนิ ไมไ่ ด”้
ฉนั ถามเขาไป “กแ็ อบเสียดายทไ่ี ม่ได้วิ่งเล่นนะ แต่ฉนั กไ็ มร่ ู้
วา่ จะเครยี ดไปท�ำ ไม” ภูตนิ ตอบ ฉนั ได้ยนิ เสียงประตหู อ้ งเปิดก่อนท่ี
จะเปน็ ปดิ ลง “นอ้ งภตู นิ นอ้ งพรมิ ครบั เปน็ ไงบา้ ง คณุ หมอขออนญุ าต
ทำ�แผลให้นะครับ” คุณหมอพูดด้วยนำ้�เสียงอบอุ่นก่อนท่ีฉันจะได้
รับสัมผัสหนึ่งท่ีแขนขวา คงจะเป็นคุณพยาบาลท่ีกำ�ลังทำ�แผลให้
ฉันรสู้ ึกแสบเล็กๆ “คณุ หมอคะ เม่อื ไหรห่ นูจะมองเห็นเสีย
ทคี ะ” ฉันตดั สนิ ใจถามคณุ หมอด้วยหวงั ว่าหมอจะบอกว่าอกี ไมน่ าน
การมองเหน็ ของฉนั จะเปน็ ปกติ แตส่ ง่ิ ทฉ่ี นั ไดร้ บั กเ็ พยี งความเงยี บงนั
ฉันและภูติน คุยกันอย่างสนกุ สนานฉันไมม่ ีใครมาเยีย่ มเลย แตภ่ ูติน
มพี อ่ และแม่มาเย่ียม “พริม...เธอว่าถา้ เธอกลบั มามองเหน็ มนั จะเป็น
ยงั ไง” ภูตนิ ถามขึ้น “ถา้ ฉนั กลบั มามองเหน็ ...มนั ก็จะดีมากๆเลย ฉนั
จะมคี วามสขุ และฉนั กจ็ ะมองทกุ ๆอย่างทีอ่ ยากมองเลย” ฉนั พูดไป

ยิม้ ไป “พริม...ฉนั ตอ้ งออกโรงพยาบาลแล้วนะ” ภูตินบอกฉัน ค�ำ พูด
ของเขาทำ�ใหฉ้ นั ใจหาย “ไปไหนกนั แลว้ นายจะกลับมาหาฉันไหม”
ฉนั ถามเขา “กลบั สิ แต่ฉนั คิดว่าเธอตอ้ งเปน็ ฝ่ายมาหาฉันมากกว่า”
ภูตินตอบแลว้ เขากจ็ ากไป
พอไม่มีภูตินฉันก็รู้สึกเหงาๆ แต่ฉันก็ได้รับข่าวดีจากคุณ
พ่พี ยาบาล เขาบอกกบั ฉนั ว่า ฉนั กำ�ลังจะมดี วงตาดวงใหม่! หลงั จาก
ฉนั พกั ฟนื้ ดวงตาใหห้ ายดีแลว้ กถ็ งึ เวลาท่ีฉนั รอคอย เวลาทฉี่ นั จะได้
กลับมามองเห็นอีกคร้ัง แต่พอฉันลืมตาก็พบว่ามีชายหญิงหน้าตา
ไม่คุ้นอยู่ตรงหน้าของฉัน และฉันก็ได้รับรู้ความจริงท่ีน่าเจ็บปวด
ฉนั ถกู ครอบครวั ของพอ่ แมท่ อดทง้ิ ไป แลว้ ชายหญงิ คนู่ คี้ อื พอ่ แมใ่ หม่
ของฉันรวมถึงเป็นคู่กรณีของอุบัติเหตุคร้ังน้ันด้วย เขาสองคนย่ืน
จดหมายใบหนงึ่ ให้ กอ่ นจะเดนิ ออกไป ฉนั ลองเปกิ อา่ นมนั ดู มนั เปน็
จดหมายทเ่ี ขยี นดว้ ยลายมอื ทีค่ ดเคย้ี วไปมา
“สวสั ดีพริม เป็นยังไงบา้ งกบั ดวงตาดวงใหม่” ฉันยมิ้ “มันดี
มากเลยละ่ ” ฉนั ตอบเบาๆ “ฉนั คงไมม่ โี อกาสกลบั มาเดนิ ไดแ้ ลว้ แหละ
เพราะงั้นเธอช่วยเป็นขาใหฉ้ นั ดว้ ยนะ เวลาเธอยิ้มมันน่ารักมากเลย
เพราะง้ันเธอห้ามหน้าบ้ึงนะ มาหาฉันบ้าง แล้วหวังว่าเราคงได้พบ
กันอีกคร้ัง ฉันมีความสุขมากที่ได้คุยกับเธอในช่วงสุดท้ายของชีวิต
ป.ล.ฝากดูแลดวงตาของฉันด้วยนะ พ่อแม่ของฉันจะดูแลเธอเป็น
อยา่ งดี ... ภตู นิ ”
ฉันรอ้ งไห้ออกมา ความจรงิ ทฉ่ี ันเพิง่ ได้รู้คือ หญงิ ชายค่นู ั้น
คือครอบครัวของภูติน ภูตินพิการอันเน่ืองมาจากอุบัติเหตุคร้ังนั้น
และ...ภูตนิ ตัดสินใจจบชวี ิตตัวเองเพอื่ บริจาคดวงตาให้กบั ฉนั ๏

14 I โครงการประกวดเรื่องสัน้ หกั มุม ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย

รางวัลรองชนะเลิศ อันดบั ๒

คนเดิมๆในทเี่ ดิมๆ
๏ นจิ ฉรา มุ้งตยุ้

“ขอคาปชู โิ น่ หวานน้อย ไม่ใสฟ่ องนมเหมอื นเดิมคะ่ ”
“รอสักคร่คู รับ เดีย๋ วผมเดนิ ไปเสริ ์ฟให้ทีโ่ ต๊ะ”
เธอเพงิ่ ทำ�งานท่ีตึกน้ี เธอเปน็ ผหู้ ญิงท่ีสวย ตาคม ผมยาว
ผวิ ขาว หนุ่ ดี วัยยสี่ ิบปลายๆ ผมแอบมองเธอวันนีเ้ ป็นวนั ท่ีสามของ
สัปดาห์แล้วครับ เท่ียงสามสิบนาที เป็นเวลานัดของผมที่จะได้มา
เจอเธอ ผมแอบชอบเธอต้ังแต่แรกเห็น ผมพยายามส่งสายตาใหเ้ ธอ
เพอื่ ทจ่ี ะใหเ้ ธอรวู้ า่ ผมสนใจเธอ เธอหนั มามองเปน็ ระยะๆ เหมอื นจะ
สนใจในตัวผมด้วยเช่นกัน แต่ก็เป็นผมเองท่ีกลับหลบสายตาเธอ
วนั นผ้ี มรอต่อไปไมไ่ หวแล้ว “เปน็ ไงเปน็ กันว่ะ” ผมบอกตัวผมเอง แต่
ก็กล้าๆ กลัวๆ ผมนึกตำ�หนิตัวเอง “โธไ่ อโ้ ง่เอ๋ย ถา้ พรุง่ น้ไี ม่เจอเธอ
อีกแล้วจะทำ�ยังไง โอกาสอย่างนี้ ไม่ลองก็ไม่รู้ เข้าไปคุยกับเธอซิ”
“เอาวะ่ ” ผมรวบรวมความกลา้ เดนิ มงุ่ ตรงไป หยดุ ตรงหนา้ เธอ เธอหนั
ข้นึ มามอง ขาผมสัน่ หน้าผมแดง ผมกลั้นใจพูดออกไป “ขอโทษครบั
ผมชาวคี รบั ผมขอนง่ั ดว้ ยไดไ้ หม” เธอตอบทนั ที “ไมไ่ ดค้ ะ่ คณุ มอี ะไร
กับฉันหรือเปล่า” เธอทำ�ตาค้อนใส่ ผมรู้สึกตัวชาหูชาท่ีถูกปฏิเสธ
ผมท�ำ อะไรไมถ่ กู ผมตอบกลบั วา่ “ไมเ่ ปน็ ไรครบั ” แลว้ รบี เดนิ ออกจาก
รา้ นอยา่ งเรว็ ทส่ี ดุ ผมพยายามอยสู่ องถงึ สามครงั้ จนมาถงึ วนั น้ี ทเี่ ดมิ
เวลาเดมิ เกา้ อตี้ วั เดิม มุมเดมิ ทเี่ ธอนั่ง เที่ยงสามสิบนาที นา่ แปลกที่
ท�ำ ไมผมถงึ เจอเธอทกุ วนั เหมอื นเธอมารอใครสกั คนอยู่ แตน่ น่ั กไ็ มใ่ ช่
เร่ืองของผม ผมมเี รือ่ งทย่ี ิ่งใหญ่กว่านัน้ คือ ต้องทำ�ความรจู้ กั กับเธอ
ผมรวบรวมความกลา้ ขน้ึ มาอกี ครงั้  ผมเดนิ เขา้ ไปหาเธอ “สวสั ดคี รบั ”

เธอเงยหน้าขึน้ มามองผม เธอพดู ขึน้ กอ่ น “คณุ ชาว”ี “ครบั คุณจำ�ช่อื
ผมได้ ผมขอน่งั ดว้ ยได้ไหมครับ” เธอยม้ิ นิดๆ แล้วตอบวา่ “เชญิ คะ่
อนั ทจ่ี รงิ แลว้ เกา้ อน้ี กี่ ไ็ มใ่ ชข่ องฉนั คณุ จะนง่ั กเ็ ปน็ สทิ ธขิ์ องคณุ ฉนั เหน็
คณุ มองฉนั มาหลายวนั แลว้ มอี ะไรหรอื คะ” “เออ่ คณุ ...” “วราลคี ะ่ คณุ
ชาวีชอบมาทานกาแฟร้านน้ีเหมอื นกนั หรอื คะ” เธอชวนผมคุยก่อน
ผมรสู้ กึ ผอ่ นคลายมากขนึ้ “วราลชี อบบรรยากาศรา้ นนคี้ ะ่ แลว้ คณุ ชา
วหี ละ่ ชอบร้านนี้เพราะอะไรคะ? ” “อนั ที่จรงิ แลว้ ผมไม่ทานกาแฟ
ครบั ผมได้กล่นิ กาแฟแลว้ ผมจะปวดหวั ทุกคร้ัง” “อ้าว ! แล้วคุณมา
ท�ำ ไมทุกวันคะ” “ผมมาหาคณุ ครบั บอกตามตรงคุณวราลี ผมชอบ
คุณตง้ั แต่วนั แรกท่เี หน็ คณุ วราลมี แี ฟนหรอื ยงั ครับ” เธอตกใจ แลว้
พดู วา่ “นเ่ี ราคยุ กนั ไมถ่ งึ สองนาที คณุ กจ็ โู่ จมใสฉ่ นั ขนาดนเี้ ลยเหรอ?”
“ขอโทษครับ ผมเป็นคนซื่อๆ ตรงๆ อย่างน้ีแหละครับ ผมไม่เคย
รสู้ กึ กบั ใครอยา่ งนม้ี ากอ่ น คณุ วราลเี คยเจอใครแลว้ รสู้ กึ ชอบเขาทนั ที
เลยเหรอื เปลา่ ครบั อยากจะเจอเขาทกุ วนั เฝา้ ฝนั ทจ่ี ะไดอ้ ยใู่ กลช้ ดิ เขา
ท้ังท่ีคุณวราลีไม่ได้รู้จักเขาเลย ผมเป็นต้ังแต่ผมเจอคุณวราลี” “ค่ะ
วลารีเข้าใจความรสู้ ึกของคุณดี ” “งั้นคณุ ก็รวู้ า่ ผมคิดอยา่ งไรกบั คณุ ซิ
ผมขอเบอร์โทรศัพท์คุณวราลีได้ไหมครับ” “ได้ค่ะ” “จริงเหรอครับ
ผมดใี จทส่ี ุดเลย” “แต่เราต้องมขี อ้ แลกเปล่ียนกันนะ คณุ ชาวีจะยอม
ทำ�ให้ฉันได้ไหม” “ขอแค่คุณวราลีบอกมา ผมยินดีทำ�ให้ทุกอย่าง”
“ชว่ ยไปขอเบอรบ์ ารสิ ตา้ คนทชี่ งกาแฟใหว้ ราลหี นอ่ ยไดไ้ หมคะ วราลี
แอบชอบเขาตั้งแต่วันแรกที่เจอ มาเฝ้าดูเขาทุกวัน แต่ไม่กล้าเข้าไป
คยุ กบั เขา แลว้ วราลจี ะให้เบอร์โทรแกค่ ุณ” ๏

16 I โครงการประกวดเรื่องสน้ั หกั มมุ ระดับมธั ยมศึกษาตอนปลาย

เเม…่ รางวลั ชมเชย

๏ จริ พรรณ บวั จนั ทร์

เต้เติบโตมากับเเม่จนต้องย้ายไปทำ�งานที่ต่างจังหวัด เป็น
พนักงานบรษิ ัท งานของเตย้ งุ่ มาก ไมค่ อ่ ยไดต้ ิดต่อเเม่ เเตส่ ง่ เงินไป
ให้เเม่เสมอ ทกุ ครั้งที่เเมโ่ ทรหาเต้ เเม่พูดเสมอว่า “เมอื่ ไหรม่ าเย่ียม
เเมบ่ า้ ง” เต้ก็ตอบด้วยความเหน่อื ยล้า “ก็อยากไปหาเเม่นะเเต่ต้อง
ทำ�โอที หาเงินเยอะๆ ส่งใหเ้ เม่ เอ่อ...เเม่เเค่นก้ี ่อนนะลกู ค้าโทรมา”
ทุกครงั้ ประโยคสนทนาจะวนลปู เเคน่ …้ี .
หลังเลิกงานเต้ขับรถกลบั บ้านเเตร่ ถชน อาการหนกั เต้ลมื
ตาเห็นเเมย่ นื ร้องไห้ เเมก่ อดเตด้ ้วยความอบอนุ่ เเม่บอกวา่ “ดเู เลตัว
เองดๆี นะลกู เเมร่ กั ลกู นะ” เตก้ �ำ ลงั จะอา้ ปากพดู เเตก่ ม็ เี สยี งดงั เรยี ก
คณุ ค่ะๆ เตส้ ะดงุ้ ตื่น ดว้ ยความงุนงง เห็นพยาบาลร้อนรน “เเมค่ ุณ
น่ังรถตู้มาหาคุณท่ี รพ.เเต่เกิดรถคว่ำ�เสียชีวิตทั้งคัน เต้รู้ได้ทันทีว่า
ไดเ้ จอกบั เเมใ่ นความฝนั เเล้ว… ๏



รางวลั ชมเชย

แอปพลเิ คชนั คู่รัก
๏ ณภัทร เนียมละออง

หญิงสาวคนหนึ่ง สวมกางเกงยีนส์สีดำ�กับเสื้อสีเดียวกัน
เดินผ่านโต๊ะว่างในร้านอาหารหรูหราด้วยใบหน้าแจ่มใส เธอมอง
โทรศพั ทใ์ นมอื เปดิ แอปพลเิ คชนั หาครู่ กั ในโทรศพั ทไ์ ปถงึ รปู หนง่ึ เธอ
มองรปู โปรไฟลจ์ นมนั่ ใจกเ็ ดนิ อยา่ งกระฉบั กระเฉงไปหาโตะ๊ ตรงกลาง
ดวงตาสนี �ำ้ ตาลมองรา่ งท่ีนงั่ อยู่ไมก่ ะพรบิ “คณุ อเลกซ!์ ”
“คณุ ...เจนนีเ่ หรอครับ?” ชายหน่มุ ทถ่ี ูกจอ้ งมองเอย่ ออกมา
ดวงตาสมี รกตเบกิ กวา้ งตื่นตะลงึ กับคนเบื้องหน้า
“แหม ปากคุณน่ีแทบหุบไม่อยู่เลยนะเนี่ย อ้ึงใช่ไหมนะ”
เจนนยี่ ิม้ ไปพูดไปขณะนั่งเกา้ อี้ตรงขา้ มกบั ชายหนุ่ม
“ก.็ ..ครบั ” อเลกซต์ อบไป มอื เกาหวั แกเ้ ขนิ ไปดว้ ย “ไมเ่ สยี ดาย
เลยท่ปี ดิ ร้านวันนแี้ ล้วมากินกบั คณุ นะ”
“น่ีคุณลงทุนจองร้านนี้ไว้สำ�หรับ...พระเจ้า”เจนนี่เอามือ
ปิดปากตวั เอง ดวงตาเป็นประกายแห่งความสุข
อเลกซ์หน้าตาเบิกบานพลางกุมมือของเธอ “ผมอยากให้
เราอยู่กนั แบบนก้ี ันแค่สองคนเท่านั้นครบั ”เขาพูดจบ ดวงตาของเขา
ก็จ้องที่นัยน์ตาหญิงสาวอยู่นาน มือลูบแก้มเธอเบาๆ “ไม่อยากให้
ใครมาขัดแมแ้ ต่วิเดยี ว”
“คุณน่ี...” เธอพยายามคิดหาคำ�อยู่นานแต่ได้เพียงแค่น้ัน
ชายหนมุ่ กท็ �ำ การเปลย่ี นเรอ่ื งคยุ เรอื่ งอน่ื ทนั ที พาใหเ้ ธอเรมิ่ เพลดิ เพลนิ
ไปกับบทสนทนาอย่างไม่รู้ตัว เธอรู้สึกดีจนแทบจะไม่อยากหยุด
คยุ เลยแมแ้ ต่นดิ เดยี ว

กร้ิง เสียงของโทรศัพท์เธอดังข้ึน ทำ�ให้เธอเหลือบไปมอง
และจะหยิบมันข้ึนมาเปิดอ่าน ทว่ากลับถูกมือหนามือหน่ึงบังหน้า
จอเอาไวอ้ ยา่ งรวดเรว็ เจนนเี่ งยหนา้ มามองชายหนมุ่ กพ็ บวา่ เขาก�ำ ลงั
ค้ิวขมวด ส่ายหนา้ เบาๆ
“ผมขอใหต้ อนนเี้ ปน็ ของผมกอ่ นนะครบั ” เขาพดู ดว้ ยรอยยม้ิ
ดวงตาออดอ้อน ทำ�ใหเ้ จนนพ่ี ยักหนา้ หงึกๆ ทันที แลว้ จากทางด้าน
หลังกไ็ ด้มเี สยี งสญั ญาณเตาอบเรียกใหพ้ ่อครัวหน่มุ ไปจดั การกับมนั
ใหเ้ รียบร้อย
เจนน่ีนั้นอยากจะสง่ เสยี งรอ้ งออกมาดังทสี่ ดุ เท่าท่ีจะท�ำ ได้
เธอไม่คิดไม่ฝันเลยว่าแอปพลิเคชั่นน้ีจะทำ�ให้เธอมาพบกับพรหม
ลิขติ ของเธอได้ คดิ ไปคิดมา เธอกท็ ำ�การเปิดมือถอื ขึ้นมาตรวจดูว่า
ข้อความก่อนหน้านีเ้ ปน็ ของใครกนั แน่ และเป็นอย่างท่ีหญงิ สาวคาด
เอาไว้ไม่มีผดิ ข้อความนั้นมาจากเพือ่ นของเธอจริงๆ ด้วย
‘นย่ี ยั เจนน!ี่ ระวงั ไวด้ ว้ ยนะแก ชว่ งนโี้ คตรนา่ กลวั เลย เมอ่ื วาน
ก็มีข่าวไอ้โรคจิต แทงชาวต่างชาติจนตายแล้วควักลูกตา วันน้ีก็มี
ข่าวมะก้ีเลย ผู้หญิงถูกหั่นศพจนเละ ตอนน้ีตำ�รวจยังหาคนร้าย
ไม่ได้เลย ไปไหนดูดีๆ ละ!’
เธออา่ นจบกร็ สู้ กึ ขนลกุ เยน็ ยะเยอื กยงั ไงชอบกล เมอื่ เธอเงย
หน้าขน้ึ กเ็ ห็นชายหนมุ่ ทกี่ �ำ ลงั จ้องมองเธอ ไม่ขยบั ในมอื ถอื จานท่ีมี
เนอ้ื ...เนอื้ รปู รา่ งคลา้ ยกบั หวั คน ราดดว้ ยซอสสแี ดงเลอื ด มมี ดี ปกั เอา
ไวอ้ ยกู่ ลางกระหม่อม “อาหารจานหลกั พรอ้ มแลว้ ครับ” เขาพูดจบ
กย็ ิ้ม รอยยิ้มทดี่ รู าวกบั วา่ มนั จะฉกี ไปจนถึงรหู ู
“สว่ นน่ี ของหวานคะ่ ” เจนนเี่ องกย็ ม้ิ ตอบ กอ่ นจะเอากระบอก
ใสขน้ึ มา ในนน้ั มีลกู ตาสฟี ้านับสบิ เกบ็ เอาไว้
ทั้งคู่ชนแก้วไวน์ท่ีมีน้ำ�สีแดงเข้มและด่ืมสุขกับบรรยากาศ
นีค่ ือความรักจากแอปพลิเคชัน ‘ฆาตกรพบรัก’ ๏

20 I โครงการประกวดเรอ่ื งสัน้ หักมุม ระดบั มธั ยมศึกษาตอนปลาย

รางวัลชมเชย

ความรกั
ณ วงโคจรของดาวอังคาร...

๏ ณฐั ศักดิ์ อุตตะระนาค

ณ อพาร์ตเม้นต์เก่าๆ แห่งหนึ่ง... ผมต่ืนข้ึนมาด้วยอาการ
ปวดหัวเล็กน้อย อาจเพราะนอนพักผ่อนไม่เพียงพอ “อรุณสวัสด์ิ
ดาว” ผมโบกมอื ทกั ทายเธอ “คณุ รอ้ งไหห้ รอ! เปน็ อะไรหรอื เปลา่ คะ?”
เธอหนั มาถามเมือ่ เหน็ น�ำ้ ตาไหลออกมาจากตาของผม “ไม่มีอะไรๆ
คงนอนนานไปหนอ่ ย วา่ แตท่ �ำ อะไรกนิ หรอ?” ผมหนั ไปถามเธอทกี่ �ำ ลงั
ใจจดใจจ่อกับการทำ�อาหารอยู่ “แกงจืดเต้าหู้ค่ะ สนใจไหม… แล้ว
วันนีไ้ มไ่ ปท�ำ งานหรอคะ?” เธอถาม “วนั น้ีวันเสาร์ เป็นวนั หยุดน่ะ”
ผมตอบ “วนั นีว้ ันอังคารนะคะ จ�ำ ผิดหรอื ปา่ ว?” เธอทำ�สีหน้างุนงง
“ออ่ ... ใชๆ่ ผมจ�ำ ผดิ เองละ่ ” ผมตอบ... ผมกบั ดาวอาศยั อยใู่ นอพารต์ เมน้
แห่งน้ี เราไม่ได้รู้จักกันมาก่อน แต่ต้องมาอยู่ด้วยกันเพราะความ
บังเอิญ จริงๆ เธออยู่มาก่อนผมน่าจะหลายปีแล้วล่ะ เธอไม่ค่อย
สนทิ กบั ผมเท่าไหร่ ทง้ั ๆ ท่ีคุยกันทุกวัน มนั อาจจะฟงั ดแู ปลกๆ แต่
เธอไม่เคยจำ�ช่ือผมได้เลย เธออายุห่างจากผมน่าจะหลายปี แต่ถ้า
พดู ถงึ หนา้ ตาเธอจะดอู ายไุ ลเ่ ลย่ี กบั ผมมาก เธอเปน็ ผหู้ ญงิ ทหี่ นา้ ตาดี
ร่าเริงสดใส แต่จริงๆแล้วเธอแบกรับความทุกข์หลายๆอย่างเอาไว้
ที่ข้อมือของเธอมีรอยถูกกรีดจากของมีคม เธอต้องฝืนย้ิมทำ�ตัว
รา่ เริงเพอื่ ปกปิดบาดแผลในใจของเธอ... “คุณคะ ฉันหาโทรศพั ท์ไม่
เจอ ช่วยโทรหาหน่อยซิ” เธอบอก “อ่อ...ได้ๆ เบอร์เดิมสินะ” ผม

ลงั เลนิดหนอ่ ยก่อนตดั สนิ ใจกดโทรศัพท์แลว้ โทรออก…ไม่นานกม็ คี น
รบั สาย “ขอโทษนะครบั ...ผมโทรผิดอีกแล้ว…”
ผมพดู กับปลายสายโทรศพั ทก์ อ่ นจะกดวางสาย “กดเบอร์
ผิดหรอคะ?” เธอถาม “ใช่ๆ กดผิด...แต่โทรศัพท์ไว้ค่อยหาก็ได้...
มาดูทีวีกนั ดีกวา่ ดาว” ผมตัดสินใจรีบชวนเธอนั่งดูทีวแี บบดื้อๆ เลย
แต่เธอก็ยิ้มตอบรับเหมือนทุกครั้ง หลังจากน้ันผมกับดาวก็น่ังดูทีวี
ด้วยกัน เราสองคนมักทำ�แบบน้ีเป็นประจำ� ดูไปคุยกันไปเป็นช่วง
เวลาที่มีความสขุ มากๆ เลย...เรานั่งคยุ กันตัง้ แตเ่ ชา้ ยนั คำ่� ผมใช้วิธนี ี้
เพ่ือตีสนิทเธอในทุกๆ วัน... “ดาว... เรารักดาวนะ” ผมหันไปบอก
ความรสู้ กึ ในใจของผมทม่ี ตี อ่ เธอ “แตฉ่ นั มแี ฟนแลว้ นะ” เธอยม้ิ ใหผ้ ม
“ฉนั รๆู้ ...เธอเคยบอกหลายครัง้ แล้ว...แตเ่ รากร็ กั ดาวอยดู่ นี ะ” ผมยม้ิ
หวานใหเ้ ธอ…ไมท่ นั ไรเขม็ นาฬกิ ากช็ บี้ อกเวลา...สท่ี มุ่ ตรง…มนั เปน็ ชว่ ง
เวลาทผ่ี มเกลยี ดทสี่ ดุ ...ทสี่ ดุ เลย “ฉนั ตอ้ งไปแลว้ ละ่ ” เธอพดู เสรจ็ กร็ บี
ลกุ เดนิ หนจี ากผมไป ผมรบี วงิ่ ตามไปกอดเธอทง้ั น�้ำ ตา รา่ งกายของเธอ
มนั รู้สึกว่างเปลา่ แตก่ ร็ ูส้ ึกอบอุ่นมากๆ... “เรารักดาวมากนะ ต้องให้
บอกอีกกี่คร้ังกัน...” ผมพูดทั้งน้ำ�ตา...แต่สุดท้ายก็ห้ามเธอไว้ไม่
ได้ เธอปีนขึ้นหน้าต่างบานใหญ่และกระโดดลงไปจากช้ันห้าของ
อพารต์ เมน้ ต์...ร่างของเธอนอนจมกองเลอื ดอย่ทู พี่ น้ื … ผมเสียใจมาก
ผมไมส่ ามารถจะชว่ ยอะไรเธอไดเ้ ลย ผมไดแ้ ตน่ ง่ั รอ้ งแบบนนั้ อยจู่ นถงึ
รงุ่ เชา้ กอ่ นทจี่ ะท�ำ ใจไดแ้ ละตดั สนิ ใจเดนิ ออกมาจากหอ้ งนอนของตวั
เอง... “อรณุ สวสั ดด์ิ าว” ผมโบกมอื ทกั ทายเธออกี ครงั้ “คณุ รอ้ งไหห้ รอ!
เป็นอะไรหรือเปล่า” เธอหันมาถามเมื่อเห็นน้ำ�ตาไหลออกมาจาก
ตาของผม “ไม่มีอะไรๆ คงนอนนานไปหน่อยน่ะ ว่าแต่ทำ�อะไรกิน
หรอ?” ผมหันไปถามเธออกี ครั้ง “แกงจดื เตา้ หู้คะ่ สนใจไหม…แลว้ วนั
น้ีไมไ่ ปทำ�งานหรอคะ?” เธอถาม “วนั นวี้ ันอาทิตย์ เปน็ วันหยุดน่ะ”

22 I โครงการประกวดเรอ่ื งสนั้ หักมมุ ระดบั มธั ยมศกึ ษาตอนปลาย

ผมตอบ “วันน้วี นั องั คารนะคะ จ�ำ ผดิ หรือปา่ ว?” เธอทำ�สีหนา้ งุนงง
“ใช่ๆ... ผมจำ�ผิด” ผมตอบ ...เธอเป็นผู้หญิงดีๆ คนหนึ่งท่ีถูก
ผู้ชายเลวๆ หลอก สุดท้ายก็ตัดสินใจฆ่าตัวตาย...เร่ืองราวผ่านมา
หลายปีแล้ว แต่เธอยังคงวนเวียนอยู่กับกิจกรรมเดิมๆ ของเธอ
เริ่มจากการทำ�แกงจืดเต้าหู้ในครัวและก็ส้ินสุดลงที่การฆ่าตัวตาย
ในตอนสี่ทุ่มของทุกวัน ตอนเจอเธอครั้งแรกยอมรับเลยว่ากลัวจน
ตวั สน่ั แตผ่ มกจ็ �ำ เปน็ ตอ้ งใชช้ วี ติ อยกู่ บั เธอทกุ วนั เพราะยงั หาทอ่ี ยทู่ ดี่ ี
กวา่ นไ้ี มได้ มนั อาจจะฟงั ดแู ปลกๆ แตส่ ดุ ทา้ ยผมดนั ตกหลมุ รกั เธอ...
ผมตอ้ งบอกรกั เธอทกุ วนั เพราะเธอจะลมื มนั ทกุ ครง้ั ทเี่ ธอกระโดดลงไป...
ผมไม่รู้ว่าเธอต้องวนเวียนทำ�แบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ แต่ผมเคย
ไดย้ นิ วา่ คนท่ีฆา่ ตวั ตายจะตอ้ งทำ�อะไรแบบเดมิ ๆ ซ�้ำ อกี เปน็ ร้อยครง้ั
...แต่ตอนน้ีผมบอกรักเธอไป 687 คร้ังแลว้ นะ... ๏

สาขาวชิ าภาษาไทยเพอ่ื การสอ่ื สาร มหาวทิ ยาลัยราชภฏั มหาสารคาม I 23



รางวัลชมเชย

บลั ลังกช์ ีวิตคนพงั
๏ ธนาดุล จาง

ในปี ค.ส 1987 มอี าณาจกั รทย่ี งิ่ ใหญแ่ หง่ หนงึ่ ทม่ี ชี อ่ื เรยี กวา่
บาร์โรว และมี กษัตริยผ์ ยู้ ิง่ ใหญ่ และมอี งค์หญงิ ผูง้ ดงาม กษัตริย์ผ้นู ี้
ปกครองอาณาจักรได้อย่างไร้ท่ีติ และ ยังเป็นท่ีรักของประชาชน
แตท่ วา่ ถงึ แมจ้ ะเปน็ กษตั รยิ ท์ ยี่ ง่ิ ใหญก่ ไ็ มส่ ามารถทจี่ ะชนะกาลเวลาได้
ทา่ นตอ้ งผทู้ จ่ี ะมาสบื ทอดบลั ลงั ก์ พระองคม์ ที หารเอกทไ่ี วเ้ นอ้ื เชอ่ื ใจอยู่
สองคน มีนามว่าจอร์จ และ จอร์น ท้ังคู่เป็นพ่ีน้องกันโดยท่ี คนพ่ี
จอร์จ มีความรู้ และ ความสามารถทีโ่ ดดเด่น แตห่ ยง่ิ ในศกั ด์ศิ รี สว่ น
สำ�หรับคนน้องอย่าง จอร์น เขามีสามารถ และ ความรู้อยู่ในระดับ
พื้นฐาน แต่เป็นคนมีน้ำ�ใจ โอบอารี ชอบช่วยเหลือผู้คน กษัตริย์จึง
ใช้การเล่นเกมในการเลือกสืบทอดบัลลังก์ โดยกษัตริย์จะใช้วิธีบุก
เดิมเพอ่ื ทดสอบ สำ�หรบั จอร์จ เขายอมเสยี ก�ำ ลังพลไปกวา่ คร่ึงเพ่ือ
ทจี่ ะชนะ แตจ่ อรน์ ยอมเสยี่ งทจี่ ะแพเ้ พอื่ ใหค้ นสว่ นมากรอด จากการ
เลน่ เกมท�ำ ใหก้ ษตั รยิ เ์ ลอื ก จอรน์ เปน็ ผสู้ บื ทอด มนั ท�ำ ให้ จอรจ์ โกรธมาก
หลังจากนั้น จอร์นกถ็ ูกแต่งต้ังให้เป็นมอื ขวาและไดร้ ับดาบเซดทีจ่ ะ
ต้องติดตัวตลอด ส่วนองค์หญิงแน่นอนว่าถูกจัดให้ต้อง แต่งงาน
กับ จอร์น แต่ดูเหมือนองค์หญิงจะปลื้ม และ มีใจให้จอร์นอยู่แล้ว
ทงั้ ครู่ กั กนั มาก ทกุ ครงั้ ทที่ งั้ คอู่ ยดู่ ว้ ยกนั มนั ท�ำ ใหเ้ หมอื นทงั้ โลกใบนม้ี ี
เพยี งแคส่ องคนหลายคนตา่ งอิจฉา และ เริ่มกลั่นแกล้งความรักของ
ทัง้ คูแ่ ต่มนั กไ็ ม่มีผลเลย ชวี ิตการเปน็ มขี วาของ จอรน์ เปน็ ไปได้ด้วย
แตจ่ ๆู่ กษตั รยิ ก์ ส็ วรรคตจากการถกู สงั หาร ทนั ทที จ่ี อรน์ รขู้ า่ วเขากไ็ ด้
สงสัย จอร์จ เป็นคนแรกจึงไปตามหา พร้อมกับทหารท่ีเดินตาม

จากดา้ นหลัง ขณะนน้ั จอรจ์ อยู่กับองค์หญิงท่ีก�ำ ลังรอ้ งไห้ จอร์นได้
ถามวา่ เขาสังหารกษตั ริยใ์ ชห่ รือไม่
ทันใดนนั้ ทหารทตี่ ามมาก็จับกมุ จอรน์ ขอ้ หาสงั หารกษัตริย์
พรอ้ มกบั แสดงอาวธุ ทส่ี งั หารพระราชานน้ั กค็ อื ดาบเซด จอรน์ ไดแ้ ตอ่ งึ้
และสับสนแล้วก็ถูกนำ�ไปขัง ขณะท่ีถูกขังองค์หญิงได้ลงมาเย่ียม
จอร์นได้พยายามเล่าว่าตนไมผ่ ิด แต่ทนั ใดนน้ั ใบหนา้ ขององค์หญงิ
ไดเ้ ผยธาตแุ ทอ้ อกมา จากสายตาทอี่ อ่ นหวานกลบั กลาย เปน็ สมเพช
และ รงั เกยี จ แลว้ เธอกห็ วั เราะออกมา พรอ้ มกบั พดู วา่ “เจา้ แมลงสาบ
ทนี่ า่ สงสาร รไู้ หมใครเปน็ คนฆา่ แตแ่ กน่ น้ั กช็ น้ั เองนแี่ หละ ชน้ั เบอื่ ทจ่ี ะ
สร้างภาพเป็นคนดแี ละรักกบั แกแลว้ ฮา่ ฮ่า” ทันทที พี่ ดู จบก็มดี าบ
แทงเขา้ กลางอกขององค์หญิง “เปน็ ยังไงบา้ งน้องชายชั้นมาชว่ ยแลว้
ชั้นถูกองค์หญงิ ปั่นหวั ”
จอร์จได้กล่าว “ขอบใจมากพ่ีชาย” จอร์นกล่าว พร้อมกับ
ความรู้สึกผิดท่ีสงสัยในตัวพ่ีชาย ทันใดน้ันจอร์จก็แสยะย้ิมแล้ว
กล่าวว่า” ต้องการให้ชั้นพูดแบบน้ีสินะน้องชาย เสียใจด้วยนะ
ฮา่ ฮา่ จะบอกอะไรใหช้ นั้ นแ่ี หละทเ่ี ปา่ หใู หอ้ งคห์ ญงิ ฆา่ พอ่ ตวั เองแลว้
ป้ายความผิดให้นาย แต่ชั้นไม่ได้โกหกหรอกนะที่ว่าจะมาช่วยนาย
แตค่ วามหมายคอื ชว่ ยใหน้ ายไปสบายตา่ งหากละ่ ลากอ่ นนอ้ งชาย” ๏

26 I โครงการประกวดเรือ่ งสนั้ หักมมุ ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย

รางวัลชมเชย

ขโมยคืน
๏ ธนั ยธรณ์ นราพิทยานารถ

ในขณะทสี่ องแมล่ กู ก�ำ ลงั นง่ั ดโู ทรทศั นอ์ ยใู่ นบา้ นของพวกเขา
กไ็ ดเ้ วลาของรายการขา่ วพอดเี ปน็ รายการถดั ไปหลงั จากละครน�ำ้ เนา่
ชว่ งบ่ายจบลง โดยข่าวแรกท่ีถูกน�ำ เสนอออกมานั้นเปน็ ข่าวเก่ียวกับ
คดปี ลน้ รา้ นขายทองและเงนิ สดจ�ำ นวนมากในหา้ งดงั ใจกลางเมอื งแต่
โชคดที ่จี ับคนรา้ ยไดแ้ ลว้ และมโี ทษส่ังจ�ำ คกุ เป็นเวลานานถงึ สบิ ห้าปี
เมอ่ื ขา่ วทถ่ี กู นำ�เสนอจบลง ลกู ชายซง่ึ นงั่ ดโู ทรทศั นอ์ ยกู่ บั ผเู้ ปน็ แมถ่ งึ
กบั ตาโตพรอ้ มกบั อทุ านออกมาเสยี งดงั ดว้ ยความตกใจกบั บทลงโทษ
ท่ีปรากฏในขา่ วตามประสาเด็กๆ ทค่ี วามร้ยู ังไมม่ ากเพราะเขามีอายุ
เพยี งแคเ่ ก้าปีเศษเท่านัน้ เขาจึงตดั สนิ ใจหนั ไปถามผเู้ ปน็ แม่ทันทีว่า
“แคก่ ารลกั ขโมยท�ำ ไมถงึ มโี ทษมากมายขนาดนคี้ รบั แม”่ ผเู้ ปน็ แมค่ อ่ ย
ๆ อธบิ ายอย่างชา้ ๆ เพอื่ ให้ลูกชายได้ใช้เวลาท�ำ ความเขา้ ใจวา่ การ
ลักขโมยมนั เป็นสง่ิ ไมด่ ี ไมค่ วรท�ำ เพราะมนั สรา้ งความเดือดรอ้ นใหผ้ ู้
อนื่ และอกี มากมายเทา่ ที่ผเู้ ปน็ แมจ่ ะสามารถสรรหาคำ�มาอธบิ ายให้
ลูกเข้าใจได้และเธอก็ได้ยกตัวอย่างเหตกุ ารณ์หนึ่งท่เี ธอเคยไปขโมย
เงินของผู้อ่ืนมาทำ�ให้เธอรู้สึกผิดจนถึงทุกวันน้ีเสมือนเป็นตราบาป
แห่งการทำ�ผิดที่ย้ำ�เตือนเธออยู่เสมอว่าจะต้องไม่มีคร้ังต่อไปอีก
ทันใดน้นั เด็กน้อยก็ลุกข้นึ ยืนแลว้ รีบว่ิงไปที่ห้องของตวั เองทันที เขา
ร้ือของออกมามากมายแล้วกำ�เงินจำ�นวนหน่ึงออกมาพร้อมกับว่ิง
กลับมาหาผู้เป็นแม่ เด็กชายยืนอำ้�อึ้งอยู่สักพักก่อนจะยื่นมือที่กำ�
ธนบัตรไว้แนน่ แลว้ บอกกบั ผูเ้ ปน็ แมว่ ่า “ผมขอโทษครบั ผมขโมยเงิน
แมม่ า ผมไมอ่ ยากถกู ลงโทษผมผดิ ไปแลว้ ครบั ” ค�ำ พดู และการกระท�ำ

ของเด็กน้อยทำ�ให้เธอถึงกับชะงัก เธอจ้องหน้าเด็กน้อยสักพักแล้ว
น้ำ�ตาที่อุตส่าห์กล้ันไว้เสียนานก็ไหลอาบแก้มลงมาแต่น่ีไม่ใช่หยด
น�ำ้ ตาแหง่ ความผดิ หวงั แตก่ ลบั เปน็ ความละอายใจและส�ำ นกึ ผดิ ในตวั
เองเพราะสงิ่ ทผ่ี เู้ ปน็ ลกู ยน่ื คนื มา มนั คอื ธนบตั รทเี่ ธอเคยขโมยมาจาก
ลกู ชายเมอ่ื นานมาแลว้ แตไ่ มไ่ ดใ้ ชซ้ งึ่ กค็ อื เหตกุ ารณเ์ ดยี วกบั ทเี่ ธอพงึ่
ใชย้ กตวั อยา่ งเพอื่ สอนลกู ชายไปเมอื่ ตะกแี้ คไ่ มไ่ ดเ้ อย่ ออกไปวา่ เงนิ ท่ี
ขโมยมาเป็นของใครจนกระทัง่ ณ ตอนนี้เธอกย็ ังไมก่ ล้าทีจ่ ะคนื เงนิ
ลูกชายและบอกความจริงกบั เขาว่าแมเ่ ปน็ คนเอาไปเอง “แม่ครับแม่
ร้องไหท้ �ำ ไมครบั !” เด็กชายอุทานดว้ ยความตกใจเมื่อเห็นน้ำ�ตาของ
ผเู้ ปน็ แมจ่ งึ พยายามน�ำ มอื เลก็ ๆ อนั บอบบางไปกมุ มอื ของเธอไวแ้ ลว้
มองหนา้ ผเู้ ปน็ แมอ่ กี ครง้ั ดว้ ยความเปน็ หว่ ง นน้ั ท�ำ ใหแ้ มไ่ ดเ้ หน็ ค�ำ ตอบ
บางอย่างในแววตาของลูกชายคนนี้ เธอคน้ พบว่าจติ สำ�นกึ ไมจ่ �ำ เป็น
ตอ้ งรอเวลาในการเตบิ โตเปน็ ผใู้ หญจ่ งึ จะเขา้ ใจไดแ้ ตห่ ากมนั สามารถ
เกดิ ได้กับทุกชว่ งอายุ ทุกวัยและในทกุ ๆ คน ๏

28 I โครงการประกวดเร่อื งสน้ั หกั มุม ระดับมัธยมศกึ ษาตอนปลาย

รางวัลชมเชย

จดุ เปลย่ี นชีวติ
๏ ธีรภทั ร เขตนมิ ิตร

ลมหนา้ หนาวพัดกระทบใบหญ้ากรอบแกรบ ชายชราผมสีด
อกเลานงั่ ทอดอารมณอ์ ยรู่ มิ บงึ น�ำ้ เขาเออ้ื มมอื ไปหยบิ ใบลานทพี่ งึ่ ตดั
มาสดๆ เตรียมสานชะลอมดักปลา เสียงเรียกของหญิงสูงวัยดังขึ้น
“ลุงอัดอยู่บ้านไหมจ้ะ” ชายเจ้าของช่ือเงยหน้า ละมือจากของที่อยู่
ในมือ เเลว้ ลกุ ไปหา
“ลงุ อดั ใช่มัย้ จะ้ ”
“ใช่จ้ะ”
“ไดย้ นิ วา่ ลงุ มลี กู หลานหลายคน ลงุ มปี ระกนั ชวี ติ หรอื ยงั ถา้ ยงั
ฉันมีอะไรดีๆ มาเสนอจะ้ ”
ป้าแฉ่มเร่ิมสาธยายประโยชน์ของประกันว่าสามารถเก็บ
ใว้ให้ลูกหลานในภายภาคหน้าได้ เพ่ือใช้ในยามฉุกเฉินเเละประกัน
ชวี ติ จะชว่ ยสรา้ งหลกั ประกันเเละความมัน่ คงใหเ้ เกผ่ ู้ประกนั ภัยเเละ
ครอบครัว ป้าเเฉ่มขอเบอร์โทรศัพท์เพื่อใช้ในการติดต่อในการทำ�
ประกันชีวิต ลุงอัดถามกับป้าเเฉ่มว่า ในการสมัครต้องใช้ค่าสมัคร
เทา่ ไหร่
“ประมาณ 1,500.000 บาทจะ้ ”
ลงุ อดั กวาดสายตามองแผน่ กระดาษทป่ี า้ แฉม่ สง่ ให้ เมอ่ื เหน็
จำ�นวนเงินดังกล่าวก็ไม่ได้เอะใจ ประกอบกับชื่อเสียงของป้าแฉ่ม
ทผี่ คู้ นตา่ งลอื กนั วา่ เปน็ คนเกง่ เรยี นจบถงึ ปรญิ ญาโท แถมยงั มลี กู คา้
นบั รอ้ ย ลงุ อดั จงึ ตอบตกลงเขยี นใบสมคั รเเละลงลายมือชอ่ื ทนั ที

“ขอบคุณนะจ๊ะท่ีไว้ใจทำ�ประกันชีวิตกับฉัน” ป้าแฉ่มตอบ
เสยี งใส ลงุ อดั ไมม่ ที า่ ทขี ดั ขนื แตอ่ ยา่ งใด นแ่ี หละหนาคนใจบญุ ปา้ แฉม่
ไมร่ อชา้ รบี บอกเงอ่ื นไขขอ้ สำ�คญั ตอ่ ทนั ที “เดยี๋ วจะมาเกบ็ เงนิ วนั หลงั
นะจะ๊ ”
“จะ้ ” ลงุ อดั รับคำ�อยา่ งว่างา่ ย ก่อนโบกมอื ลาปา้ แฉม่ อยา่ ง
อารมณด์ ี พลางคดิ ในใจวา่ ตอ่ ไปนชี้ วี ติ ในบน้ั ปลายของตนคงไมล่ �ำ บาก
แลว้
หลายวันตอ่ มา...
ลงุ อดั ก�ำ ลงั สานชะลอมดกั ปลาอยใู่ ตต้ น้ ไมด้ งั เชน่ ทกุ วนั ทวา่
จู่ๆ ลมบ้าหมูระลอกหนึ่งพัดหมุนวนกรูเข้าไปหาลุงอัดอย่างไม่ทัน
ตั้งตัว ข้าวของถูกลมปลิวกระจัดกระจาย หล่นพ้ืนกระจัดกระจาย
ปา้ เเฉม่ กลบั มาหาลงุ อดั อกี ครง้ั ดว้ ยทา่ ทที เ่ี ปลยี่ นไป เสยี งของปา้ เเฉม่
ดงั ข้ึนวา่ “ลุงอัดอยูไ่ หมจะ๊ ”
“อยู่จ้ะ” ลุงอัดลุกขึ้นเดินไปหาป้าเเฉ่ม เเละได้รับหนังสือ
ทางราชการฉบับหน่ึง ชายชรารับเอกสารมาอา่ นทลี ะบรรทดั ๆ กถ็ งึ
กบั ใจหาย ดว้ ยขอ้ ความในเอกสารระบุวา่ ทรพั ยส์ ินทัง้ หมดกว่าหนง่ึ
ล้านห้าแสนบาท ตกเป็นของป้าเเฉ่มโดยชอบธรรม ที่แท้กระดาษ
ที่ตนเองเซ็นต์เป็นกระดาษโอนมรดก ลุงอัดหลงคิดว่าป้าเเฉ่มจะ
ไม่หลอกลวงจึงลงช่ือโดยไม่มีข้อสงสัย บัดน้ีตนรู้แล้วว่าทรัพย์สิน
ทุกส่งิ ของตนไดเ้ ปลย่ี นไปอยูใ่ นมือป้าแฉ่มหมดแลว้ ๏

30 I โครงการประกวดเรื่องสั้นหกั มุม ระดับมธั ยมศกึ ษาตอนปลาย

กกิ๊ สาว รางวัลชมเชย

๏ ธรี ภทั ร์ เตอื ยมา

“ลนิ วนั นี้ภพกลบั ดกึ หนอ่ ยนะ” ภพสามหี นมุ่ บอกกับภรรยา
ทก่ี ำ�ลงั จดั เตรยี มอาหารเชา้
“ชว่ งนก้ี ลบั ดกึ ตลอดเลยนะคะภพ” ลนิ กลา่ วกบั สามี ระยะนี้
ภพสามีของเธอกลับบา้ นดึกตลอด
“ผมตอ้ งอยเู่ คลยี รง์ านนะ่ พรงุ่ นผ้ี มวา่ จะรบี กลบั บา้ นมาทาน
ข้าวพร้อมลินนะ” ลินพยักหนา้ พรอ้ มจัดแจงตกั ขา้ วใหก้ ับสามี
“ได้ค่ะ พรุ่งนรี้ ีบกลับนะคะลนิ จะรอ”
ภพกบั ลินแตง่ งานกันมา 2 ปกี ว่า เนือ่ งจากกการทาบทาม
จากผใู้ หญท่ ง้ั สองฝา่ ย ทงั้ คไู่ มม่ ลี กู เพราะภพยงั ไมพ่ รอ้ ม ลนิ มองหนา้
สามดี ว้ ยความนอ้ ยใจ ชว่ งหลงั ๆ มานเ้ี ขาเรม่ิ มพี ฤตกิ รรมหลายๆอยา่ ง
ท่ีเปลี่ยนไป อย่างเมื่อสัปดาห์ท่ีแล้วลินนำ�รถของภพไปทำ�ธุระ
ในระหว่างที่กำ�ลังค้นหาเอกสารท่ีเบาะหลัง กลับพบเส้ือชั้นในสตรี
ลายเสือดาว ซงึ่ ลินม่นั ใจแนๆ่ วา่ ไม่ใชข่ องเธอ รวมถึงเสอ้ื ผา้ ทสี่ ามี
เธอใช้ เวลาน�ำ ไปซกั กม็ กั เจอรอยเปอื้ นคราบลปิ สตกิ และกลน่ิ น�ำ้ หอม
ของผหู้ ญิงเป็นประจำ� ทำ�ให้เร่มิ สังหรณ์ใจแปลกๆ ว่า สามขี องเธอ
อาจมกี ิก๊
“ลนิ พ่ีออกไปท�ำ งานแล้วนะ” ภพบอกกับลนิ หลังทานข้าว
เสร็จ
“คะ่ ตง้ั ใจทำ�งานนะคะ” คลอ้ ยหลงั สามเี ธอออกไป ลนิ หยบิ
โทรศพั ทม์ อื ถอื พรอ้ มกดเขา้ แอพพลเิ คชนั่ ตดิ ตามรถทโ่ี หลดมาเกบ็ ไว้
แตก่ อ่ นไมเ่ คยแมแ้ ตท่ จ่ี ะกดเขา้ ดู ครง้ั นล้ี นิ ตดั สนิ ใจทจี่ ะใชม้ นั ภาพใน

หนา้ จอบ่งบอกจุดสีแดงแทนรถของภพที่ก�ำ ลังมงุ่ ตรงไปยงั ท่ีทำ�งาน
เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเวลาท่ีภพเลิกงาน ลนิ ไม่รอช้ารีบกดเขา้ แอพ
พลิเคช่ัน ในจอปรากฏภาพจุดแดงๆ วิ่งไปตามแผนท่ี แต่ทว่ามัน
กลับไมใ่ ชท่ างกลับบา้ น เธอไม่รอช้ารีบออกจากบา้ นและโบกแทก็ ซี่
ใหข้ บั ตามจุดทแี่ อพพลิเคช่นั แจ้งทันที โชคดที ร่ี ถของภพขบั ไม่เร็วนกั
ทำ�ให้แท็กซี่ขับตามติดได้ไม่ยาก จนรถของท้ังสองมาหยุดท่ีโรงแรม
แห่งหนึ่ง ลนิ รีบจา่ ยเงนิ และลงจากรถแท็กซี่ รีบตรงไปยังรถของสามี
ทนั ที ไมผ่ ดิ คาดนกั ภายในรถปรากฏภาพชายหญงิ คหู่ นง่ึ นวั เนยี กนั ท่ี
เบาะหน้า อารมณ์ลนิ ตอนนส้ี ับสนไปหมด ทง้ั นอ้ ยใจ โกรธ และแค้น
หญิงสาวไม่รอช้าเดินตรงด่ิงไปทางด้านคนขับพร้อมกระชากประตู
เปดิ ออกอยา่ งแรง
“ทำ�ไมภพทำ�กบั ลนิ อย่างน้ี คุณมันเลว “ลนิ ตวาดลนั่ นยั น์
ตาลนิ ตอนนีพ้ ร่ามัวไปดว้ ยม่านนำ�้ ตา
“ภพไหน ผมไมไ่ ด้ชอื่ ภพ คุณจ�ำ คนผิดหรือเปล่า “ชายหนมุ่
ตอบกลบั มา ลนิ เพง่ มองชายหนมุ่ คนนอ้ี กี ที ซง่ึ เขาไมใ่ ชภ่ พสามขี องเธอ
“หรอื วา่ คุณขโมยรถของสามีฉนั ” ลินพยายามเคน้ เอาคำ�ตอบ
“น่ีคณุ เปน็ บ้าอะไรเน่ยี ผมไมใ่ ชข่ โมย รถท่ผี มขบั เน่ียก็ไม่ใช่
รถผม “ ชายหนุ่มตอกกลบั
“ถา้ ไมใ่ ชร่ ถของคณุ และคณุ ไมไ่ ดข้ โมยมา แลว้ ......” ยงั ไมท่ นั
ท่ีลินพูดจบ กลับมีเสียงเสียงหนึ่งดังแทรกข้ึนมาจากข้างๆ เบาะ
ชายหนุ่ม ซึ่งเป็นตำ�แหน่งของผู้หญิงภายในรถ “ลินนี่ภพเอง
ภพขอโทษ” ๏

32 I โครงการประกวดเรอ่ื งส้ันหักมมุ ระดบั มัธยมศึกษาตอนปลาย

รางวัลชมเชย

ฝนั รา้ ยในความเปน็ จรงิ
๏ ปัณณธร ศรบี ุญเรอื ง

ภายใต้แสงเดอื นและดาว เหล่าผู้คนเดนิ กวกั ไกว่และรถรา
มากมายท่ีสัญจรไปมาในตัวเมืองแห่งหนึ่ง สาวน้อยอายุ 15 ปีคน
หนง่ึ ผ้ทู ่กี �ำ ลงั เดนิ ทางกลับบา้ นไดพ้ บเห็นภตู ผิ วี ญิ ญาณมากมายตาม
ทางเดินกลบั บา้ นของเธอ เธอท�ำ ตวั ปกติ ไม่ได้สนใจอะไรเปน็ พิเศษ
และมงุ่ หนา้ ไปยงั บา้ นของเธอ ‘ท�ำ ไมฉนั ตอ้ งมาเจออะไรแบบนดี้ ว้ ยนะ’
เธอได้แต่คิดแบบน้ีมาตลอดหลายปีต้ังแต่ท่ีเธอเร่ิมมองเห็นเหล่า
วิญญาณ แต่เพราะทำ�อะไรไม่ได้เลยเพียงทำ�ได้แค่ก้มหน้ายอมรับ
ความจริงและอดทนไปกบั มนั เทา่ น้ัน เมื่อใดท่เี ธอใหค้ วามสนใจกับ
วิญญาณ พวกวิญญาณจะตามตอแยและไม่ยอมหนีไปไหนจนกว่า
จะได้ในสิง่ ท่ตี นต้องการ ท�ำ ให้เธอต้องทนทรมานกับการใช้ชีวติ ที่ไร้
รสชาตขิ องความสขุ และไรค้ วามอสิ ระ “กลบั มาแลว้ คะ่ ” เสยี งของสาว
นอ้ ยพดู ขน้ึ หลงั เดนิ เขา้ บา้ นของเธอเพอื่ เปน็ การบอกใหก้ บั คนในบา้ น
ไดร้ วู้ า่ เธอกลบั มาแลว้ “กลบั มาแลว้ เหรอ อารยี ์ หนกู ลบั ดกึ อกี แลว้ นะ
แมเ่ ปน็ หว่ งนะลกู ” เสยี งของคณุ แมข่ องเธอดงั ข้ึนมาจากในห้องครวั
แมเ้ ธอจะไดย้ ินแต่กร็ บี ขน้ึ ไปบนหอ้ งโดยไม่สนใจเสยี งของแมเ่ ธอเลย
แมแ้ ตน่ ดิ เดยี ว “ใหต้ ายสเิ ดก็ คนนี้ กลบั ดกึ แลว้ ยงั รบี ขนึ้ หอ้ งไปอกี ” เสยี ง
ของชายคนหนึ่งบ่นพมึ พำ�กับตวั เขาเอง ซ่ึงเขากค็ อื พ่อของอารยี เ์ อง
เมอื่ เธอขนึ้ ไปบนหอ้ งของเธอ เธอกเ็ ปดิ คอมพวิ เตอรข์ องเธอและเลน่
อนิ เตอรเ์ นต็ เพอื่ คลายเครยี ดตามปกติ จๆู่ กม็ เี สยี งแปลกๆ ดงั ขน้ึ จาก
ขา้ งหลงั ของเธอ แมเ้ ธอจะทำ�เปน็ ไมส่ นใจเพราะอาจจะเปน็ วญิ ญาณ
มาเรียกร้องความสนใจ แต่น่าแปลกท่ีเสียงมันกลับไม่หายไปเสียที

เมอื่ เธอหนั หลงั กลบั มามองแบบเนยี นๆ เธอกเ็ หน็ วญิ ญาณผชู้ ายทโ่ี ชก
ไปดว้ ยเลอื ด ผมบงั หนา้ และมรี อยแทงดว้ ยมดี นบั ไมถ่ ว้ นบนรา่ งกาย
ของเขา แนน่ อนวา่ วญิ ญาณตวั นต้ี อบสนองไมเ่ หมอื นวญิ ญาณตนอน่ื ๆ
แทนท่ีจะเลิกแล้วหายไป แต่วญิ ญาณตนน้ีกลบั ยืนนิง่ และมกี ลิ่นอาย
ของความอันตรายราวกับก�ำ ลงั อาฆาตแค้นเธออยู่ อารยี ไ์ ดแ้ ตค่ ิดใน
ใจว่า ‘...วนั นี้ก็เครยี ดจากโรงเรยี นมาท้ังวัน ยังมาเจออะไรแบบนี้อีก
น่ีมันโหดร้ายไปไหม’ วิญญาณน้ันเริ่มขยับตัวมาหาเธอ อารีย์เริ่ม
หวั่นกลวั กบั วิญญาณตนนีเ้ ข้าไปมากขึน้ ทุกที แม้รวู้ ่ามนั เปน็ ไปไมไ่ ด้
แต่เธอก็เอื้อมมือไปหยิบคัตเตอร์ของเธอหวังท่ีจะใช้ป้องกันตัวเอง
เธอกำ�คัตเตอร์ในมือของเธอแล้วแทงไปยังวิญญาณตนนั้นสุดกำ�ลัง
แลว้ พดู วา่ “หายไปซะเถอะ!!” แตก่ ไ็ มเ่ ปน็ ดงั่ ทหี่ วงั ไว้ วญิ ญาณตนนน้ั
ได้จับมือของเธอเอาไว้ เธอขดั ขืนสดุ ก�ำ ลังแตส่ ุดทา้ ยมันกลับเป็นเวร
กรรมของเธอ การขดั ขนื ทเี่ ธอไดท้ ำ�ไปนนั้ ดนั ไปทำ�ใหค้ ตั เตอรแ์ ทงคอ
ของเธอแล้วหมดลมหายใจไปในทีส่ ดุ เชา้ วนั ต่อมา ขา่ วการเสยี ชวี ติ
ของเธอก็แพร่กระจายในหมู่คนที่ร้จู กั เธอ คณุ พอ่ เองไดไ้ ปใหก้ ารกับ
ต�ำ รวจเพอ่ื ทำ�เรอื่ งสำ�หรับการตายอันผดิ ธรรมชาติของเธอ “ลกู ผมมี
อาการปว่ ยทางจติ เธอบอกวา่ เหน็ วญิ ญาณและภาพแปลกๆ” คณุ พอ่
เลา่ “เรม่ิ มอี าการตงั้ แตเ่ มอื่ ใดหรอื ครบั คณุ พอ่ ” ต�ำ รวจถาม “ก็ ... นา่ จะ
ตงั้ แต่ท่คี ณุ แมเ่ สยี ไปเมื่อ 5 ปกี อ่ นครบั ” ๏

34 I โครงการประกวดเรื่องสัน้ หักมุม ระดบั มธั ยมศึกษาตอนปลาย

เหยอื่ รางวลั ชมเชย

๏ พงศทตั เถ่อื นดว้ ง

บนท้องถนนสายเล่ียงเมืองท่ีไม่มีไฟข้างทางมีแสงสว่าง
เพียงไฟหน้าของรถผม ผมขับฝ่าความมดื น้ันมา บนถนนทง้ั สายนั้น
ผมมองไมเ่ หน็ แสงไฟจากรถคนั อืน่ ไมม่ ีแม้เพือ่ นรว่ มทาง ไมน่ านนกั
แสงไฟจากรถมอเตอร์ไซค์คันหน่ึงได้ส่องมาท่ีกระจกข้างของรถผม
เสยี งท่อไอเสียของมอเตอร์ไซคส์ ง่ เสยี งดงั ทะลกุ ระจกเขา้ มาในตวั รถ
ผมรู้สึกรำ�คาญเสียงนั้นจึงหันไปมองที่กระจกข้างแต่ก็มีส่ิงที่ทำ�ให้
ผมสนใจมากกว่ากระจก รถมอเตอร์ไซคันน้ันขี่ตีคู่มากับรถผมและ
ได้เร่งความเร็วแซงรถของผม ไฟหน้ารถสาดไปปะทะบริเวณหลัง
คนข่ีมอเตอร์ไซทำ�ให้เห็นว่าเขามาคนเดียวเป็นผู้ชายผอมผมยาว
ชายคนนัน้ หนั หนา้ ทีผ่ มพรอ้ มกบั พดู อะไรสักอยา่ งและผายมือไปมา
ในใจผมนึกสงสัยว่าเวลาแบบน้ีเส้นทางเปลี่ยวๆ ท่ีข้างทางมีแต่ทุ่ง
หน้าแบบนี้ท�ำ ไมถงึ มีมอเตอรไ์ ซคห์ นึ่งคันออกมาข่แี บบน้ยี งั ไม่ทันได้
นกึ อะไรตอ่ อยๆู่ กเ็ กดิ สง่ิ ผดิ ปกตกิ บั รถผม รถเรม่ิ มอี าการสนั่ ๆ ไปทงั้
คนั ผมจงึ ตดั สนิ ใจหยดุ รถโดยลมื คดิ ถงึ ชายทอี่ ยหู่ นา้ รถผม มอเตอรไ์ ซ
คนั นนั้ จอดอย่ทู ่ีหน้ารถ ดว้ ยความไม่ไวใ้ จผมเตรียมพรอ้ มมีดทีอ่ ยใู่ น
ลน้ิ ชกั หน้ารถไว้กับมอื ผมเปดิ ประตูเพ่ือลงไปส�ำ รวจรถแต่กย็ ังพะวง
กบั มอเตอรไ์ ซค์คนั นัน้
“พี่ ยางรถพเี่ ปน็ ไรไหม ดแู บนๆ นะ” เสยี งเจา้ ของมอเตอรไ์ ซค์
ตะโกนมาท่ผี ม ผมรีบชะโงกหัวออกไปมองทย่ี างรถล้อหลังทแี่ บนลง
จนไม่มีลมในยางนัน้ แลว้ ผมมองกลับไปทีช่ ายหนุ่มคนนนั้ เขานง่ั อยู่
บนเบาะมอเตอร์ไซค์และหนั กลบั มาวางมดี ไว้ทเี่ บาะคนขบั

“พไ่ี มร่ เู้ ลยวา่ ไปเหยยี บตอนไหน ขอบใจนะทเ่ี ตอื น” ในตอนนน้ั
เองผมรูส้ ึกไดถ้ งึ เหล็กแหลมๆมาจี้ทหี่ ลงั คอ
“ตะปูกูเอง กระเป๋าตังมึงอยู่ไหน” ผมรู้ทันทีว่าตกอยู่ใน
สถานการณ์อนั ตราย ผมชนี้ ิ้วไปภายในรถโดยไม่คิดขดั ขนื เพราะมีด
เลม่ นั้นจ่อท่คี อผม มดี ผมดนั อยใู่ นรถไปแล้ว ผมเองท่ชี ะล่าใจ
“แลว้ ไหนกระเปา๋ ตงั ” เขาถามหลงั จากทมี่ ดุ เขา้ ไปในรถอยพู่ กั
ผมรสู้ ึกวา่ การทงิ้ มีดไวใ้ นรถเปน็ การตดั สนิ ใจทแ่ี ย่ แต่การหยบิ ปนื มา
แทนนนั้ เปน็ การตดั สนิ ใจทด่ี กี วา่ ผมควกั ปนื ทซ่ี อ่ นอยตู่ รงขอบกางเกง
ออกมาเลง็ ไปตัวชายคนนน้ั บรรจงลนั่ ไกลไปทตี่ วั เขาจนกระสนุ หมด
รา่ งของเขานอนแนน่ ่งิ อย่กู บั พ้ืนท่นี องเลือด
“พวกแว้นอย่างมึงสร้างแตค่ วามเดอื ดรอ้ น หมดไปอีกหน่งึ
แลว้ ยางกูใครรบั ผิดชอบ” ผมพูดกับรา่ งที่ไรว้ ญิ ญาณ ผมลากรา่ งของ
เขาไปท่ที า้ ยรถและเปิดกระโปรงหลังรถ กล่ินเลือดฟงุ้ กระจายไปทั่ว
ศพเดก็ แวน้ ทไ่ี ลเ่ กบ็ คนื นเ้ี พมิ่ อกี หนง่ึ ศพจากสามศพทน่ี อนทบั กนั อยู่
ท้ายรถของผม ภาพแบบน้ที �ำ ให้ผมมีความสุขมากๆ ๏

36 I โครงการประกวดเรือ่ งสั้นหักมมุ ระดับมธั ยมศกึ ษาตอนปลาย

รางวลั ชมเชย

จบั เจ้าหวั ขโมย
๏ พรรณจติ รา พูลอ�ำ่

ตำ�รวจสาวคนหนง่ึ ก�ำ ลังยมิ้ อย่างเรงิ รา่ เพราะวันนเ้ี ธอไดไ้ ป
ทำ�งานเป็นวนั แรก ระหวา่ งทางทีเ่ ดินไปท�ำ งานดว้ ยความภาคภูมใิ จ
เธอเดินออกมาจากตรอกแห่งหนึ่งไดย้ ินเสยี งคนตะโกน “ช่วยดว้ ย!!
มคี นขโมยกระเปา๋ ของฉนั ไป” แลว้ เธอกเ็ หลอื บไปเหน็ หวั ขโมยวงิ่ ผา่ น
หนา้ เธอไปอย่างทนั ควันพอด ี ดว้ ยสัญชาตญาณในความเปน็ ตำ�รวจ
ของเธอทันใดน้นั เธอกอ็ อกวง่ิ ตามเจา้ หัวขโมยคนน้นั ไป
ไมท่ นั ไรก็ตามทนั เธอกระโดดถบี เจา้ หวั ขโมยจนล้มคว�่ำ
“โอ๊ย!!” เสยี งเจา้ หวั ขโมยรอ้ งออกมา
“เสรจ็ ฉนั แน”่ ฉนั พดู พรอ้ มเอาตวั ไปคอ่ มเจา้ หวั ขโมยไวแ้ ละ
จับมือไขว้หลังไว้
“เธอเปน็ ใคร ปล่อยฉนั นะ ฉันไม่ใชข่ โมย” เจา้ หวั ขโมยด้นิ
สดุ ฤทธ ิ์
ทันใดนั้น มีเสียงดังออกมาจากด้านหลังของฉัน เจ้าของ
เสียงนน้ั เป็นชายรา่ งใหญ่ดแู ล้วท่าทางหงดุ หงดิ ตะโกนเสยี งดงั ใส่ฉนั
ว่า “คทั !!!”
เจ้าหัวขโมยคนน้ันเอ่ยมาว่า “พวกฉันถ่ายหนังส้ันกันอยู่
ปล่อยฉันได้แล้ว” ฉันปล่อยเจ้าหัวขโมยน้ันพร้อมกับเอ่ยคำ�ขอโทษ
ก่อนจะเดนิ ทางไปท�ำ งานตอ่ ... ๏



รางวัลชมเชย

น้ำ�ม�า�จ�า�ก�ไ�ห��น
๏ พรรณสริ ิ ถิน่ จันดา

ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านแห่งหนึ่งได้มีนโยบายให้ลูกบ้าน
ทุกคนปลูกผัก เล้ียงปลา ดาเนินชีวิตตามหลักเศรษฐกิจพอเพียง
ตามพระราชโองการของในหลวงท่าน เพ่อื ความอยรู่ อดในเศรษฐกิจ
ท่ีกาลังแยแ่ บบนี้
“เอาละ่ ทุกคน ในนามของผูใ้ หญบ่ า้ น ผมจะชว่ ยให้หมบู่ า้ น
เราพัฒนาใหม้ ากกว่านี้ เราจะมีกิจการเป็นของหมู่บ้านเราเอง”
เม่ือได้ยินเช่นน้ันชาวบ้านทุกคนต่างก็ดีใจ ท่ีจะได้ลืมตา
อา้ ปากกนั ไดส้ ักที
“ผมจะชว่ ยพัฒนาถนนทางเขา้ หมู่บา้ นของเรา แล้วช่วยกัน
อนุรกั ษ์ปา่ ไม้ไว้ ไมใ่ ห้ใครทาลาย”
หลงั จากนน้ั ผา่ นไปไมก่ วี่ นั กเ็ กดิ ฝนตกหนกั นา้ ทว่ มหมบู่ า้ น
ข้าวของเสยี หาย ผู้คนต่างเดือดรอ้ นกนั มากมาย
ผู้ใหญบ่ า้ นรู้สกึ เป็นห่วงลกู บ้านเป็นอยา่ งมาก เลยเรยี กลูก
บ้านประชมุ พรอ้ มกัน
“ท่ีเรียกทุกคนมาประชุมกันในวันน้ี เพราะว่าผมมีไอเดีย
ใหม่ๆ มานาเสนอครบั ”
“อะไรหรอค่ะ ที่จะทาให้เราไม่เดือดร้อนแบบนี้” ชาวบ้าน
คนหน่งึ พูดขึ้นอยา่ งสงสัย
“ผมคิดว่าเราทุกคนต้องช่วยกันสร้างฝายชะลอน้าในที่
ของเรา เพอื่ กักเก็บน้าเอาไวแ้ ละปอ้ งกันการเกดิ น้าท่วม แลว้ วนั พรุ่ง
นผ้ี มอยากจะขอแรงทกุ คนใหไ้ ปชว่ ยกนั ปลกู ปา่ บนภเู ขาดว้ ยนะครบั ”
ชาวบา้ นพร้อมทจี่ ะใหค้ วามรว่ มมอื เปน็ อยา่ งดี

วันต่อมาชาวบ้านทุกคนช่วยกันไปปลูกป่าบนภูเขา ทุกคน
ตา่ งชว่ ยเหลือเกอ้ื กลู กันอยา่ งไม่ย่อทอ้ ต่อความลาบาก
ในทสี่ ดุ หมบู่ า้ นแหง่ นก้ี ก็ ลายเปน็ หมบู่ า้ นตวั อยา่ งและมสี นิ คา้
สง่ ออกการตลาดมากมาย
ผู้ใหญ่บ้านย้ิมแย้มอย่างมีความสุขที่เห็นหมู่บ้านของตนมี
เศรษฐกจิ ทด่ี ีข้นึ ในตอนนั้นกม็ ีลกู น้องของเขาเดนิ เขา้ มา
“ลูกพ่ีครับ ป่าน้ีอุดมสมบูรณ์ดีนะครับ ไม้นี้ก็มีแต่ไม้ใหญ่
ทง้ั นน้ั ถ้าขายคงได้หลายตังคอ์ ยู่นะครับ”
“555 งนั้ ไปบอกผชู้ ่วยวา่ เราจะขนของใหญไ่ ปด้านหลงั ของ
หมบู่ า้ นเหมอื นเดมิ นะ”
“ครบั ลกู พ”ี่ ๏

40 I โครงการประกวดเรอื่ งส้นั หักมมุ ระดับมธั ยมศึกษาตอนปลาย

รางวลั ชมเชย

การผจญภัยของอมิ อมิ
๏ พชิ ชานันท์ ลีส้ ขุ สม

อิมอมิ เป็นเด็กมอปลายธรรมดา ทห่ี น้าตากบ็ ้านๆ เธอน้ัน
อาศยั อยกู่ บั แมส่ องคน สายตาของเธอมองไปรอบๆ บา้ น “แลว้ แมไ่ ป
ไหน?” เธอเดนิ ไปขา้ งหลงั บา้ น รา่ งของแมน่ อนราบกบั พน้ื รอบๆ ตวั
แม่มเี ลือดไหลเป็นทางยาว แขนขาของเธอส่ันไปหมด มอื บางคอ่ ยๆ
เอ้ือมไปจับที่ไหล่ของแม่ น้ำ�ตาของเธอค่อยๆ ไหลอาบแก้ม อยู่ๆ
รอบตัวของเธอก็มืดไปหมด และสติของเธอก็วูบดับไป ตาของเธอ
คอ่ ยๆ ลมื ขน้ึ ชา้ ๆ สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ เหน็ ปา้ ขา้ งบา้ น
มองหนา้ เธอ พร้อมกบั ก�ำ มอื ของเธอเอาไว้แน่น ปา้ ข้างบา้ นบอกว่า
แมข่ องเธอเสยี แล้ว งานศพจดั ขึ้นและจบอย่างรวดเรว็ เธอไดแ้ ตย่ นื
มองควันท่ีลอยข้นึ ไปบนฟ้า เธอนงั่ มองไปรอบๆ บา้ นทีต่ อนนีก้ ลบั
วา่ งเปล่า หลงเหลอื เพียงภาพในความทรงจ�ำ ท่ีเธอกับแมอ่ ย่รู ่วมกัน
อยา่ งมคี วามสุข ตาของฉนั เหลือบไปเหน็ นกแกว้ ตัวนงึ มนั ก�ำ ลังบนิ
ไปทางดา้ นหลังของบ้าน เธอรสู้ กึ วา่ ตอ้ งตามเจา้ นกตัวนน้ั ไป นกนั่น
บินไปท่ีต้นไม้ต้นใหญ่หลังบ้าน แต่อยู่ๆ นกนั่นก็บินเข้าไปข้างใน
ต้นไม้ เธอรบี วิ่งตามเขา้ ไปดว้ ยความสงสยั เธอเดินเข้าไปกพ็ บประตู
บานใหญ่ท่ีอยดู่ า้ นหลังของตน้ ไม้ ประตูไม้ธรรมดาทดี่ พู ุพงั และไม่มี
ทางทน่ี กนนั่ จะบนิ เขา้ ไปได้ มรี เู ลก็ ๆ อยทู่ ปี่ ระตู เธอเพง่ มองเขา้ ไปแต่
พบเพียงความมดื พร้อมกบั ดงึ ประตูบานน้นั แล้วเดนิ เข้าไป ร่างของ
เธอล่วงลงมากระแทกกับพ้ืน เธอมองไปรอบๆ ทุกอย่างรอบตวั ชา่ ง
ดคู ลา้ ยนิทาน มตี ้นไม้ท่ใี หญ่มากมายขนาดท่ีวา่ ยกั ษอ์ าศัยอย่ไู ด้ เธอ
เหน็ นกตวั นนั้ อยๆู่ กก็ ลายเปน็ นกตวั ใหญ่ นกตวั นน้ั บอกใหเ้ ธอขนึ้ ไป

บนหลงั ของมนั เสยี งรอ้ งไหข้ องใครบางคนกล็ อยเขา้ มาทห่ี ขู องเธอ “อิ
มอมิ ” เสยี งเรยี กนนั้ กลบั สน่ั เครอื “เรามาบนิ เลน่ กนั เถอะ” นกนน่ั ชวน
พรอ้ มกางปกี ของตัวเองให้เธอขนึ้ นัง่ เธอรีบก้าวขน้ึ ปกี ของเจา้ นกนัน่
เจา้ นกโผทะยานข้ึนไปบนฟ้าพรอ้ มกับแสงแดดจ้าสาดส่องมาที่หนา้
ของเธอ “โถอ่ มิ ลกู แม”่ มอื บางของผเู้ ปน็ แมเ่ ออื้ มมาลบู หวั ของเดก็ สาว
เบาๆ ร่างของเด็กสาวกำ�ลังสวมใส่เส้ือผ้าของโรงพยาบาล ตาของ
เธอเหม่อลอย “บินไปเลยเจ้านกน้อย” ในมือจับเจ้าตุ๊กตานกแก้ว
ทำ�ท่าบินไปบิน พยาบาลเดินเข้ามาพร้อมกับหยิบยาย่ืนให้เด็กสาว
“นี่นกน้อยเอาขนมมาให้อีกละ” สาวน้อยย้ิมรับหยิบยากลืนใส่ปาก
แม่ไดแ้ ต่มองภาพของลูกสาวดว้ ยความเศรา้ ผา่ นมาแลว้ 3 ปีที่สาว
น้อยประสบอบุ ตั เิ หตุทำ�ใหเ้ ปน็ โรคสมองเสื่อม ชอบเห็นภาพหลอน
ว่าตัวเองบินไปกับนกและเห็นภาพของแม่นอนจมกองเลือด ทั้งๆ
ท่ีความเปน็ จริงไม่เคยเกดิ ข้ึนเลย เปน็ เพียงภาพหลอนในหัวของสาว
น้อยเท่าน้ันเอง ๏

42 I โครงการประกวดเร่อื งสน้ั หักมมุ ระดับมัธยมศกึ ษาตอนปลาย

หายไป รางวลั ชมเชย

๏ วนั วิสาข์ ทองท้วม

ไมม่ ี ไมม่ ี ไมม่ ี จรงิ ๆ ไมม่ จี รงิ ดว้ ย ผมกม้ รอื้ กระเปา๋ นกั เรยี น
จนแทบจะเทออกมา กอ่ นหนั รหี นั ขวาง ไมม่ ี โทรศพั ทข์ องผมมนั หายไป
จริงๆ
ผมหนั หลงั กลับวิง่ ไปทางเดิม ไม่เสียเวลารอลิฟต์ วงิ่ ตรงข้นึ
ไปยังหอ้ งทีพ่ ่งึ เรียนเมอื่ สักครู่ทันที ผมเดนิ หายใจหอบเขา้ มาในห้อง
ตรงไปกม้ หา โทรศัพท์ เจา้ ปัญหาทห่ี ายไปทนั ท ี
“หาอะไรลกู ” ป้าแม่บา้ นถามขน้ึ
“โทรศัพท์ครับ ผมไม่รู้ว่าไปลืมไว้ท่ีไหน ป้าเห็นไหมครับ”
ผมเงยหน้าตอบ พรอ้ มยิงค�ำ ถามใส่ป้าแม่บ้านดว้ ยความรอ้ นใจ
“ไม่เห็นมีนะลูก” เพื่อนเก็บไปหรือเปล่า ป้าตอบ ก่อนจะ
เดินเข้ามาช่วยหาบริเวณโต๊ะครู ซึ่งเป็นที่ท่ีเด็กชอบเอาของท่ีลืมไว้
มาวาง “ไมม่ ลี ูก” ป้าหนั มาบอกผมอีกคร้งั
“ครับ ขอบคุณครับป้า” ผมขอบคุณป้า ไม่วายก้มลงมอง
ตามพ้ืนหอ้ งอีกคร้งั แลว้ ตัดสนิ ใจเดนิ ออกมา
“ลองไปถามเพอ่ื นดสู ลิ กู เพอ่ื นเกบ็ ไปหรอื เปลา่ ถา้ ไมม่ รี บี ไป
แจง้ ฝ่ายปกครองนะลูก เผือ่ มีคนเอาไป” ป้าแม่บ้านเดนิ ตามออกมา
ก่อนจะบอกดว้ ยความเปน็ หว่ ง
“ครบั ขอบคณุ ครบั ” ผมพดู ขอบคณุ ปา้ อกี ครงั้ ในใจนกึ โมโห
ท้ังตัวเอง ทั้งคนท่ีเอาไป พร้อมกับเร่ิมบ่นสาปแช่งคนท่ีเอาไปในใจ
ดว้ ยความหงุดหงดิ

คว้ิ ผมขมวดแนน่ จนรสู้ กึ ปวดหวั ไปหมด ใครเอาไปขอใหข้ อง
มันหายบ้างเถอะ นิสัย! ปากผมเม้มเข้าหากันแน่น เหงื่อผุดเต็มตัว
ด้วยท้ังร้อนใจจนลามไปร้อนกาย ในสมองยังคงบ่นก่นด่าคนท่ีเอา
ไปไม่หยุด ในขณะที่ค่อยๆ ก้าวลงบันได มือล้วงเข้าไปในกระเป๋า
กางเกง กอ่ นทจ่ี ะเร่ิมพิมพข์ อ้ ความส่งไปบอกเพือ่ น
‘มึง โทรศพั ท์กูหายอะ’ ค้ิวผมยังขมวดแนน่ ข้อความข้นึ ว่า
อ่านแล้ว แต่ไม่มีการตอบกลับ ผมเร่ิมหงุดหงิดน้อยใจเพ่ือน ตายัง
จอ้ งสถานะ อา่ นแลว้ จนเม่ือผมเดนิ มาถึงใตต้ กึ ก็มีเสียงขอ้ ความส่ง
กลับมาพอดี
‘แลว้ มงึ ใชอ้ ะไรสง่ หากคู ะ?’ ขาของผมหยดุ กา้ วอตั โนมตั ิ สติ
เรม่ิ กลบั มา และรบั รถู้ งึ โทรศพั ทท์ อ่ี ยใู่ นมอื ... สตผิ ม! มนั หายไปไหนมา
ฮือ ๏

44 I โครงการประกวดเร่อื งสัน้ หักมุม ระดบั มัธยมศกึ ษาตอนปลาย

รางวัลชมเชย

พมิ พ์ลภสั
๏ ศริ ินภา โภคานันท์

“10 ต.ค. 2562 คดีปริศนา.. พิมพ์ลภัส นักเรียนหญิง
ม.ปลายกลายเปน็ ศพถูกแขวนคอกลับมาเป็นท่วี ิพากษว์ ิจารณอ์ ย่าง
หนัก เน่ืองจากตำ�รวจยังไม่สามารถหาหลักฐานเพิ่มเติม และจับ
ฆาตกรได้แมผ้ ่านมานานเกอื บ 20 ปี ประชาชนรวมตวั ประท้วงเรยี ก
รอ้ งหาตัวคนร้ายก่อนคดีหมดอายุความภายในเยน็ นี้” เสียงประกาศ
ขา่ วจากโทรทศั น์ดังข้นึ ท่ามกลางความโกลาหลของเจา้ หน้าท่ตี �ำ รวจ
ทีก่ �ำ ลังว่นุ วายกบั คดีน้ี
“พ่คี รับ เราจะท�ำ อยา่ งไรตอ่ ไป เรามเี วลาไมถ่ งึ 12 ชว่ั โมง
คดกี จ็ ะหมดอายคุ วามแลว้ ครบั !” นกั สบื หนมุ่ วงิ่ เขา้ ไปในหอ้ งลบั หอ้ ง
หนงึ่ ในสถานตี �ำ รวจพรอ้ มพูดขนึ้ ดว้ ยน�้ำ เสียงทก่ี งั วล
“ตั้งสติก่อน ไม่มีหลักฐานเพ่ิมเติมเลยเหรอ ?” เสียงตอบ
กลบั จากหัวหนา้ นักสบื หญงิ ท่เี ช่ยี วชาญในการสืบคดีอาชญากรรมท่ี
ก�ำ ลงั ดูภาพถ่ายท่เี กดิ เหตุบนบอร์ดดังขึ้นอย่างใจเยน็
“ไม่มีครบั เราเกบ็ หลักฐานทส่ี ามารถเกบ็ ไดม้ าแล้ว ซง่ึ มนั
กม็ แี คเ่ ชอื กทเี่ ธอใช้ผกู คอกบั ไดอาร่ีที่เขียนในวนั เกดิ เหตุวา่ วันนีฉ้ ัน
เกลยี ดมนั มากกวา่ เมอ่ื วานน้ี พรงุ่ นฉี้ นั เกลยี ดมนั กวา่ วนั น.้ี . ฉนั เกลยี ด
มันขึ้นทุกวนั ”เขาพดู พรอ้ มเปิดเอกสารหลกั ฐานอย่างไวมือ
“ผตู้ อ้ งสงสยั มใี ครบา้ ง ?” นกั สบื หญงิ ยนื นง่ิ กอ่ นแสดงสหี นา้
ตรงึ เครียดและถามกลับ

“มี 3 คนครบั คนแรก..พอ่ เลยี้ งของเธอ เขายา้ ยไปตา่ งจงั หวดั
ตง้ั แตป่ ี 2540 แตเ่ ราไม่สามารถตัดชือ่ เขาออกเพราะเขาเคยทำ�ร้าย
รา่ งกายภรรยาและพมิ พล์ ภสั คนทส่ี อง..แฟนหนมุ่ ของพมิ พล์ ภสั ตอน
นเ้ี ขาเป็นผปู้ ่วยทางจิตเวช คนทีส่ าม..แมข่ องเธอ หลอ่ นให้ปากค�ำ ว่า
เธออยกู่ บั ลกู สาวเพยี งล�ำ พงั สองคน แตว่ นั เกดิ เหตเุ ธอเพง่ิ กลบั จากที่
ท�ำ งาน และเมอื่ ถงึ บา้ นกพ็ บศพลกู สาวแขวนคออยทู่ ร่ี ะเบยี ง” นกั สบื
หนุ่มรีบรายงาน
“พ่อเล้ียงเหรอ ? แล้วพ่อแท้ๆของเธอล่ะ ?” นักสืบหญิง
แสดงสีหนา้ กงั วลพรางหนั ไปหานักสบื หนุ่ม
“พอ่ ของเธอเสยี ชวี ติ นานแลว้ ครบั อมื ...เพอ่ื นบา้ นใหป้ ากค�ำ
วา่ ครอบครวั นไ้ี มเ่ คยมปี ญั หากบั ใคร และสนทิ กบั เพอื่ นบา้ นหลายคน
ไมน่ า่ จะมอี รทิ ไ่ี หนนะครบั ” หลงั สนิ้ ประโยคกไ็ มม่ กี ารตอบกลบั ใด ๆ
จึงพูดเสรมิ
“พ่ีครับ... ผมคิดว่าคนท่ีลงมีฆ่าเธออาจเป็นคนท่ีเธอไว้ใจ
หรอื เปน็ การฆา่ แบบไมใ่ หเ้ ธอรตู้ วั ในสถานทอี่ น่ื กอ่ นจะเอาศพเธอมา
แขวนไวเ้ พอื่ ตบตาต�ำ รวจวา่ เปน็ การฆา่ ตวั ตายหรอื ถกู ฆา่ ภายในบา้ น
เราจงึ ไม่พบหลักฐาน ไมท่ งิ้ แมแ้ ต่รอยนว้ิ มอื รอยเทา้ หรอื เสน้ ผมไว้
เขาได้เตรียมการมาอย่างดีเพ่ือไม่ให้ตัวเองโดนจับ เขาอาจจะเป็น
ฆาตกรต่อเน่ืองหรือนักฆ่าแน่ ๆ ครับ เพราะวิธีการของเขาฉลาด
เกนิ กว่าฆาตกรทว่ั ไป”
“เพราะเธอเปน็ คนลงมือฆา่ เธอใช่ไหมละ่ !? เธอถงึ รู้วธิ ีฆ่า
ทง้ั หมด !!” นกั สืบหญงิ พดู ดว้ ยน�ำ้ เสยี งดุดนั
ตดื๊ ..ตด๊ิ ..ตดิ๊ .. เสยี งนาฬกิ าขอ้ มอื บนขอ้ มอื ของใครคนหนง่ึ ดงั
ขนึ้ พร้อมเลขบนหน้าปัดทป่ี รากฏเวลา 00:00 น.

46 I โครงการประกวดเรอื่ งสน้ั หกั มมุ ระดบั มัธยมศกึ ษาตอนปลาย