เรื่องสั้นหักมุม

“พิมพล์ ภัส... อารู้สกึ เสยี ใจทส่ี ดุ ท่อี าไมส่ ามารถจบั ฆาตกร
ได้ท้ัง ๆที่อาไม่เคยพลาดและรู้ว่าคนร้ายคงเป็นคนใกล้ตัวพวกเรา
แนๆ่ ในขณะเดยี วกนั .. อาพลอยกข็ อขอบคณุ หนูพมิ พม์ ากนะทที่ �ำ ให้
อาไดท้ ำ�หนา้ ทฆ่ี าตกรสำ�เรจ็ ..ได้อยา่ ง..สมบรู ณ.์ .”
“...ข อ ฆ่ า คุ ณ แ ล เ ป็ น ศ พ ส วั ส ดี ฆ่ า…” ๏

สาขาวิชาภาษาไทยเพอ่ื การสื่อสาร มหาวิทยาลยั ราชภัฏมหาสารคาม I 47



รางวัลชมเชย

ภาพจ�ำ พระพาย
๏ ศริ ิวรรณ ค�ำ เรือง

ในช่วงสายของวันอาทิตย์คงเป็นภาพชินตาของคนในบ้าน
ทส่ี องฝาแฝดจะออกมาเล่นกนั ที่สวนหยอ่ มของบ้าน เพลงพิณทอด
กายนอนลงบนตกั ของพสี่ าวฝาแฝดพรอ้ มกับหลับตาพริม้ รับสมั ผสั
ของพ่พี ชิ ญ์ท่ีลบู หวั
“ในที่สุดก็วันอาทิตย์ พ่ีพิชญ์รู้มั้ยว่าเม่ือวานรถติดมาก พ่ี
พระพายถอนหายใจตั้งหลายรอบ” เพลงพิณมองพิชญาที่ย้ิมขำ�ๆ
กับท่าทางของเธอ
“พ่ีพิชญ์ไม่ต้องมาขำ�เลยนะ เพลงส่งข้อความไปตั้งเยอะ
ทำ�ไมพพ่ี ชิ ญ์ไม่ตอบเพลงเลย เพลงน้อยใจนะ”
“โอ๋ๆ พพี่ ชิ ญข์ อโทษนะคะ พพี่ ิชญ์เผลอหลับค่ะ วันนีเ้ พ่อื น
มาหาไม่ใช่หรอคะ ไปเตรยี มของได้แล้ว”
“ไม่เอา เพลงจะอยู่กับพ่ีพิชญ์” เม่ือฉันพูดจบพ่ีพิชญ์ก็ยื่น
มอื มาบบี แกม้ ฉัน เราสองคนเริ่มหัวเราะกันเมือ่ ฉันจ้เี อวพ่พี ิชญก์ ลับ
เสียงหวั เราะจากสวนหย่อมดังไปท่ัวบรเิ วณ แตอ่ กี ฟากในบา้ นกลบั
เปน็ แมข่ องสองแฝดท่กี ำ�ลังร้องไห้ เมื่อเห็นเพลงพณิ คุยและหวั เราะ
คนเดียว พระพายมองแม่ที่ร้องไห้และน้องสาวของตนท่ีมีความสุข
กบั โลกที่สรา้ งขึน้ ก่อนจะตดั สินใจพาเพลงพณิ กลบั ไปรักษา
เพลงพิณต่ืนขึ้นมาจากฝันร้ายท่ีตามหลอกหลอนเธอมา
โดยตลอด แต่พบว่าตนอยู่โรงพยาบาลที่เคยมารักษาแทนท่ีจะเป็น
ห้องนอน ก่อนจะหันหนา้ ไปทางประตูเม่ือเห็นพี่พระพายพ่ีชายของ
ตนเดนิ เขา้ มา

“พี่พายไหนบอกว่าเพลงหายแลว้ ไงทำ�ไมเอาเพลงมาไวท้ ่นี ี่
อีกแล้ว” พระพายหลับตากล้ันความอัดอั้น เพลงพิณปิดก้ันตัวเอง
จากอบุ ตั ิเหตคุ รงั้ น้ันท่ีครา่ ชีวติ พส่ี าวฝาแฝดตัวเองไป ถึงแม้จะรักษา
จนสามารถไปใช้ชวี ติ เหมือนเดิมได้แล้ว แต่เขากร็ วู้ ่ามันไม่ปกติ นอ้ ง
เขาสร้าง ‘พิชญา’ อกี คนขน้ึ มาแทนจากความรสู้ ึกผิด
“ช่างเถอะพี่พาย เพลงไปเดนิ เลน่ กบั พ่พี ชิ ญน์ ะ” เพลงพิณ
ย้ิมก่อนจะจงู มอื พชิ ญาไปที่ดาดฟา้
เพลงพิณมองพิชญาเดินไปบริเวณราวกั้นของดาดฟ้าก่อน
จะหันกลับมากวักมือเรยี ก เพลงพิณมองภาพน้นั กอ่ นจะเดินเขา้ ไป
หาดว้ ยความเตม็ ใจ ใช่ เพลงพิณรตู้ ัวมาโดยตลอดว่าพิชญาท่อี ยกู่ บั
ตัวเองคือสิ่งท่ีปรงุ แต่งข้ึนมา แต่หากไม่มพี ิชญาเธอกอ็ ยไู่ ม่ได้เชน่ กนั
ทพ่ี ชิ ญาเสยี ชวี ติ กเ็ พราะตอ้ งการชว่ ยชวี ติ เธอไว้ เพลงพณิ ปนี ขา้ มราวกน้ั
ออกมา พรอ้ มกบั ความรสู้ กึ ทปี่ ลดผนกึ ออก จบกนั เสยี ทคี วามทรมาน
และฝนั รา้ ยทเ่ี กาะกมุ ในจิตใจมา กวา่ สองปี พร้อมกบั ความวา่ งเปลา่
เมอ่ื รา่ งกระทบกบั อากาศ เสยี งสดุ ทา้ ยทเ่ี พลงพณิ ไดย้ นิ คอื เสยี งตะโกน
ของพระพายท่ีแมแ้ ตฉ่ ดุ ร้งั ร่างของตวั เองไว้ก็ไม่ทนั
ร่างของพระพายที่กำ�ลังปีนข้ามรั้วก้ันพร้อมกับมือที่คว้า
อากาศถกู รั้งไวด้ ้วยแม ่ “พายกลบั ห้องกบั แม่นะลูก ไปรักษาให้หาย
นอ้ งไปสบายได้ 2 ปแี ล้วนะ” พระพายเร่มิ ร้องไหอ้ อกมาเมอ่ื รสู้ กึ ตวั
และใชเ่ ขาพระพายผสู้ ญู เสยี นอ้ งสาวทง้ั สองคน เขารวู้ า่ สง่ิ ทเ่ี ขาเผชญิ
มาตลอดคือภาพจ�ำ แตเ่ ขากพ็ ร้อมรับมันไว้โดยดี ๏

50 I โครงการประกวดเรื่องสนั้ หกั มุม ระดบั มธั ยมศกึ ษาตอนปลาย

รางวัลชมเชย

D.MURDER
๏ ศภุ าพชิ ญ์ บุญทรง

ในเดือนพฤษภาคมปี พ.ศ.2549 ได้เกิดเหตุการณ์อันน่า
เศร้าข้ึน เนื่องจากเกิดคดีฆาตกรรมต่อเน่ือง เหตุการณ์ในคร้ังนั้น
ท�ำ ใหป้ ระชาชนทงั้ ประเทศหวาดผวากนั เปน็ อยา่ งมาก ผคู้ นสว่ นใหญ่
จึงอยู่แต่ในบ้าน แตท่ วา่ มจี ิตรกรวัยกลางคนคนหน่งึ มาน่ังวาดรปู อยู่
ข้างถนน ตำ�รวจนายหนึ่งได้เหน็ ดงั นัน้ จงึ เขา้ ไปทัก
“คุณจติ รกร ข้างนอกน่มี นั อนั ตราย ตอนนคี้ ุณควรกลับเข้า
บ้านได้แล้วนะครับ” ตำ�รวจเอ่ยปากบอกจิตรกรด้วยนำ้�เสียงท่ีดูทุ้ม
นมุ่ นวลแสดงถึงความหว่ งใย
“คุณตำ�รวจครบั ผมเป็นเพยี งจิตรกรเร่ร่อนคนหนึง่ ผมไม่มี
บา้ นหรอื สถานทพ่ี กั พงิ อาศยั หรอกครบั ”จติ รกรไดเ้ อย่ ปากตอบต�ำ รวจ
ท่ีอยู่ข้างหน้า เสียงของเขาแหบและเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน แต่อาจ
จะเปน็ เพราะแถวน้นั ไม่มีคนจงึ ทำ�ให้ไมม่ ีเสยี งรบกวน ทำ�ใหต้ ำ�รวจ
สามารถฟงั เสยี งของเขาไดอ้ ย่างชัดเจน
“ผมเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณจริงๆ นะ คุณจิตรกร
งั้นเอาอย่างน้ีไหม คุณไปพักบ้านผมสักพักจนกว่าเรื่องน้ีจะจบลง”
ตำ�รวจเอย่ ปากชวน
“ขอบคณุ ครบั คณุ ต�ำ รวจ คุณชา่ งมจี ิตใจเมตตาเสียจรงิ ๆ”
“ง้ันผมช่วยคุณถอื ภาพวาดนะครบั ”
“ขอบคุณครับ แต่ผมมีต้ัง 13 ภาพ คุณตำ�รวจจะถือไหว
หรอื เปล่า?”

“ไหวครับไหว เราไปกันเถอะครบั ตอนน้ีมนั ค�่ำ แลว้ ”
เม่ือถึงบ้านของตำ�รวจนายนั้น ตำ�รวจก็ได้นำ�ภาพของเขา
วางแผน่ ต่อแผน่ เรยี งกนั อยา่ งเปน็ ระเบยี บ และเมอื่ วางเสรจ็ เขากเ็ รมิ่
เอะใจภาพวาดของจติ รกรเร่ร่อนคนนนั้
“ภาพวาดพวกน.้ี ..เหมอื นกบั สถานทใี่ นคดฆี าตกรรมตอ่ เนอ่ื ง
ทเ่ี กดิ ขึ้นเลย” เขาเผลอหลุดพดู ออกมา
หึ หึ หึ หึ
เสียงหัวเราะแปลกๆ ของจิตรกรเร่ิมดังขึ้นเรื่อยๆ จนน่า
ขนลกุ
“ผมตามคุณไปทุกทีเลยล่ะครับ... คุณตำ�รวจ...ไม่สิ คุณ
ฆาตกร” เขาพดู พร้อมหยบิ มีดที่อยใู่ ห้ประเป๋าเสอื้ ด้านในออกมา
“ค...คณุ รูไ้ ด้ยังไงวา่ เปน็ ผม!?” ฆาตกรตอ่ เนื่องเอ่ยปากถาม
พรอ้ มเสยี งที่สั่นคลอน
“คณุ จ�ำ ผมไมไ่ ดห้ รอ.... ผมเองไง... คนทคี่ ณุ ฆา่ โดยการปาดคอ
เปน็ ศพแรกในคดไี ง!!!!” จติ รกรตะโกนเสยี งดงั ลนั่ และพงุ่ เขา้ ใสฆ่ าตกร
ราวกับความโกรธแคน้ นี้จะไมม่ วี นั หายไป...
หลงั จากวนั นน้ั คดฆี าตกรรมตอ่ เนอ่ื งทส่ี รา้ งความหวาดผวา
ให้ประชาชนกไ็ มเ่ กิดขน้ึ อกี เลย.... ๏

52 I โครงการประกวดเรอื่ งสั้นหกั มุม ระดับมธั ยมศึกษาตอนปลาย

รางวลั ชมเชย

สวนสนุกแสนสนกุ
๏ สกุลภพ สมแสน

บนรถตทู้ ี่ก�ำ ลงั เดนิ ทางไปยังสวนสนุกแห่งหน่ึง มีกลมุ่ สาว
วัยรุ่นกำ�ลังวางแผนลำ�ดับการเล่นเครื่องเล่น วางแผนกันไม่ทันไรก็
ถึงซะแล้วแถมเร็วกว่าท่ีวางแผนด้วย กลุ่มสาววัยรุ่นไม่เอะใจอะไร
และได้เข้าไปเล่นในสวนสนุกตามแผนท่ีวางกันไว้โดยเคร่ืองเล่น
เป็นรถไฟเหาะ ในระหว่างท่ีกำ�ลังต่อคิวมีสาวคนหนึ่งในกลุ่มวัยรุ่น
เธอไดเ้ หน็ คนใสห่ นา้ กากตวั ตลกรปู รา่ งคลา้ ยผชู้ ายก�ำ ลงั จอ้ งมาทก่ี ลมุ่
ของเธอ เธอบอกเพื่อนๆ ของเธอ แต่วา่ เม่ือหนั มาแลว้ ชายคนนน้ั ก็
หายไปแลว้ และกถ็ งึ ควิ เลน่ ของพวกเธอพอดดี ้วย กลมุ่ สาวเลยเข้าไป
เล่นโดยไม่ได้คิดอะไร ในขณะท่ีพวกเธอกำ�ลังนั่งอยู่บนรถไฟเหาะ
ได้มีน็อตตัวนึงได้หลุดออกมาจากรางรถไฟท่ีเธอกำ�ลังจะผ่านและ
ได้มีด้ามเหล็กแหลมแทงออกมาทางกลุ่มสาว รถไฟได้ผ่านไปยัง
รวดเร็วเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เม่ือกลุ่มหญิงสาวมองไปที่ด้าน
หลงั ของรถไฟไดม้ ดี า้ มเหลก็ เสียบอยู่ พวกเธอกช็ ็อคกันไปตามๆ กนั
โชคดีทพ่ี วกเธอหลบทนั เรื่องทเ่ี กดิ ขึน้ ทำ�ให้กลมุ่ สาวรสู้ ึกสั่นกลัว แต่
กไ็ มส่ ามารถหยดุ การเล่นของพวกเธอได้ พวกเธอไดร้ บี ไปเลน่ เครอื่ ง
ต่อไปโดยคิดว่าเรื่องที่เกิดข้ึนก็แค่อุบัติเหตุบังเอิญเท่าน้ัน โดยที่ต่อ
ไปกค็ อื บ้านผสี ิง ในระหวา่ งทีพ่ วกเธออยูใ่ นบา้ นผีสงิ กไ็ ด้มคี นทสี่ วม
หนา้ กากตัวตลกโดยที่ในมือมีอะไรบางอยา่ งเงาๆสะท้อนกบั แสงอัน
น้อยนดิ ไดว้ ง่ิ มาที่กล่มุ ของเธอจากด้านหลงั กลมุ่ สาวไดว้ ่ิงหนอี ย่าง
รวดเรว็ จนถงึ ทางออก พวกเธอหัวเราะเสียงดงั และคดิ วา่ น่นั เป็นแค่
คนทแ่ี สดงเป็นตัวตลกในบ้างผีสงิ มีเพียงหญิงสาวทเ่ี ห็นชายคนน้ัน

ต้ังแต่รถไฟเหาะที่ตกใจและกลัวสุดขีด เพ่ือนๆ ของเธอปลอบเธอ
เพราะคิดว่าเธอแค่กลัวบ้านผีสิงและไปเล่นเคร่ืองต่อไปซ่ึงนั่นก็คือ
ชิงช้าสวรรคย์ กั ษ์ ระหว่างที่ชิงชา้ ขนึ้ ไปอยูใ่ นจดุ ท่ีสูงท่ีสุดนน้ั จู่ๆชงิ ช้า
ประตกู เ็ ปดิ ออก ท�ำ ให้หญงิ สาวท่ีก�ำ ลงั พิงอยหู่ งายหลังและกำ�ลงั จะ
ลว่ งลงไป แตเ่ พอ่ื นของเธอไดจ้ บั ขาของเธอไวท้ นั และชว่ ยเธอขนึ้ มาได้
พวกเธอลงมาอยา่ งปลอดภยั แตห่ ญิงสาวท�ำ หน้าตกใจสุดขีดเพราะ
วา่ ตอนทเ่ี ธอกำ�ลงั หอ้ ยอยเู่ ธอไดม้ องไปข้างลา่ งไดม้ คี นสวมหน้ากาก
ตัวตลกจ้องเธออยู่ เหตุการณ์น้ีทำ�ให้พวกเธอตัดสินใจกลับ โดยที่
ระหว่างเดินออกจากสวนสนกุ ได้มีคนทส่ี วมหนา้ กากตวั ตลกโบกมือ
ลาตามทุกเครอื่ งเล่นที่ผ่าน พวกเธอรีบวิ่งไปข้ึนรถตู้และบอกใหค้ น
ขับพากลับบ้านทันที หญิงสาวคนน้ันได้เปิดโทรศัพท์และได้ช็อค
กับส่ิงท่ีเห็น มีข่าวประสบอุบัติเหตุรถตู้สาววัยรุ่นชนยับดับทั้งคัน
เธอเงยหนา้ ขน้ึ และสงิ่ ทเ่ี ธอเหน็ คอื รถทก่ี �ำ ลงั ขบั ดว้ ยความเรว็ ไปยงั รถ
บรรทุกขา้ งหน้า เธอกรดี รอ้ งสดุ ขีดและสะดงุ้ ตน่ื ขนึ้ มาในรถต้คู นั เดมิ
ทก่ี �ำ ลงั ไปสวนสนกุ เพอื่ นๆของเธอตกใจและถามวา่ เกดิ อะไรขนึ้ เธอ
เล่าทุกอย่างให้เพือ่ นๆของเธอฟงั แต่แล้วมีเสยี งดังมาจากหนา้ รถตู้
“ฝันร้ายหรอจ๊ะ” เธอได้มองไปหน้ารถตูแ้ ละสอ่ งผ่านกระจกหน้ารถ
และกรีดรอ้ งเสียงดงั ล่ัน “ฮ่าๆๆๆ” คนขบั รถหวั เราะดว้ ยเสยี งอนั น่า
สยดสยองผา่ นหน้ากากตัวตลก ๏

54 I โครงการประกวดเรื่องสัน้ หักมุม ระดับมธั ยมศกึ ษาตอนปลาย

สาขาวชิ าภาษาไทยเพ่อื การส่อื สาร มหาวทิ ยาลยั ราชภฏั มหาสารคาม I 55

56 I โครงการประกวดเรื่องส้นั หักมมุ ระดับมธั ยมศกึ ษาตอนปลาย