โบราณคดีบ้านเชียง

วัฒนธรรมดีบ้านเฮา มรดกโลกอุดร มาลองหรือยัง ? “ แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง ”

วัฒนธรรมดีบ้านเฮา มรดกโลกอุดร มาลองหรือยัง ? “ แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง ”

ปัจจุบันมีการขุดค้นพบโบราณวัตถุมากมายหลายแห่ง จังหวัดอุดรธานีจึงเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ สถานแห่งชาติ ที่มีชื่อว่าพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติบ้านเชียง ตั้งอยู่ที่อำ เภอหนองหานจังหวัดอุดรธานี และมีความเป็นมาเกี่ยวกับมนุษย์ยุคโบราณ รวมไปถึงวัฒนธรรมและความเป็นอยู่ของมนุษย์ในยุคนั้น มี การขุดค้นพบภาชนะดินเผาที่บ้านเชียงโดยบังเอิญ จึงทำ ให้พิพิธภัณฑ์บ้านเชียงปัจจุบันได้จัดแสดงหลัก ฐานที่ได้จากการสำ รวจให้คนรุ่นหลังได้รู้จักประวัติความเป็นมา หนังสือเล่มนี้ได้รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติบ้านเชียง โดยผู้เขียนได้ลงพื้นที่ สำ รวจและเก็บรวบรวมข้อมูลเอง เพื่อนำ มาจัดทำ หนังสือเล่มนี้ ผู้เขียนต้องการถ่ายทอดความรู้และ ข้อมูลไปยังผู้ที่สนใจหรือผู้อ่าน ทั้งนี้ผู้เขียนหวังเป็นอย่างยิ่ง ว่าหนังสือเล่มนี้จะเป็นประโยชน์ต่อผู้ที่ได้มา ศึกษาเป็นอย่างดี และขอขอบคุณผู้ที่มีส่วนช่วยให้หนังสือเล่มนี้ สำ เร็จมา ณ โอกาสนี้ด้วย คำ นำ

สารบัญ เรื่อง ที่มาของพิทพันธ์สถานบ้านเชียง มรดกโลกกับประเทศไทย แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง บ้านเชียงมรดกโลก วัฒนธรรมบ้านเชียงก่อนยุคประวัติศาสตร์ การลักลอบขุดหาโบราณวัตถุ การฝังศพในวัฒนธรรมบ้านเชียง การฝังศพในสมัยแรก การฝังศพในสมัยกลาง การฝังศพในสมัยหลัง เครื่องปั้นดินเผา ยุคสำ ริด การเกษตร สภาพแวดล้อม กายภาพคนบ้านเชียงในอดีต การปฏิบัติงานทางโบราณคดีบ้านเชียง ขั้นตอนการปฏิบัติงานทางโบราณคดีบ้านเชียง พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชกับบ้านเชียง พระมหากรุณาที่คุณต่องานโบราณคดีและพิพิธภัณฑ์สถาน บรรณานุกรม

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ บ้านเชียง BAN CHIANG NATIONAL MUSEUM บ้านเชียง เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยก่อนประวัติศาสตร์ ที่เป็นตัวแทนวิวัฒนาการด้าน วัฒนธรรม สังคม และเทคโนโลยีของผู้คนในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อกว่า ๕,๖๐๐ ปี มาแล้ว แหล่งโบราณคดีบ้านเชียงได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนไว้ในทะเบียนบัญชีรายชื่อ แหล่งมรดกโลกแห่งอนุสัญญาคุ้มครอง มรดกโลก เมื่อพุทธศักราช ๒๕๓๕ ด้วยคุณค่าและ ความโดดเด่นตามหลักเกณฑ์มาตรฐานข้อที่ ๓ คือ “เป็นสิ่งที่แสดงถึงความเป็นเอกลักษณ์ที่หาได้ยากยิ่ง หรือเป็นพยานหลักฐาน แสดงขนบธรรมเนียมประเพณีหรืออารยธรรม ซึ่งยังคงหลงเหลืออยู่หรือสูญหายไปแล้ว” กรมศิลปากรในฐานะหน่วยงานที่รับผิดชอบโดยตรงในการบริหารจัดการแหล่งโบราณคดีบ้านเชียง ได้ดำ เนินการสร้าง พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ บ้านเชียง ขึ้นให้เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำ แหล่งโบราณคดี สำ หรับเก็บรักษาและจัดแสดงโบราณวัตถุจำ นวนมากที่ได้จากการรวบรวมและการขุดค้นทางโบราณคดี เพื่อเป็นการส่งเสริมให้ประชาชนและเยาวชนมีความรู้ ความเข้าใจ ตระหนักในคุณค่าและความสำ คัญ ของการอนุรักษ์แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมที่สำ คัญแห่งนี้ไว้ให้เป็นมรดกอันล้ำ ค่าของอนุชนรุ่นหลังสืบไป Ban Chiang is a prehistoric site which represents the development of culture, society and technology of ancient people in Southeast Asia approximately 5,600 years ago. It was registered as a UNESCO World Heritage in orde as its worth and features corresponded with the third standard which is: "It represents a rare and unique monument or it attests to a tradition or civilization that is either active or already extinct." The Fine Arts Department established Ban Chiang National Museum as the museum of the site for preserving and exhibiting artifacts. The project was aimed to encourage people and youths to understand and realize the importance of preserving one of the world's precious cultural heritages for next generations.

มรดกโลกกับประเทศไทย World Heritage Sites and Thailand มรดกโลก คือ สถานที่สำ คัญทางวัฒนธรรมหรือทางธรรมชาติ ซึ่งมีคุณค่าสูงส่งต่อมนุษยชาติทั้งมวล มิใช่เพียงชนชาติใดชาติหนึ่ง และมิอาจทดแทนด้วยสถานที่อื่นใด องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์และ วัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ จึงได้กำ หนดอนุสัญญาคุ้มครองมรดกโลกขึ้นใน พ.ศ. ๒๕๑๕ เพื่อสร้าง ความร่วมมือในหมู่ประเทศภาคีในการสงวนรักษาและคุ้มครองมรดกวัฒนธรรมและธรรมชาติที่สำ คัญ ของโลก และต่อมาเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๙ ได้จัดตั้งคณะกรรมการมรดกโลก และกองทุนมรดกโลกขึ้นเพื่อทำ หน้าที่ดูแลและเป็นแหล่งเงินทุนสนับสนุนการบริหารจัดการแหล่งบรดกโลกที่ได้รับการขึ้นทะเบียน ซึ่ง แบ่งเป็น ๓ ประเภท ได้แก่ มรดกโลกทางวัฒนธรรม มรดกโลกทางธรรมชาติ และมรดกโลกแบบ ผสมผสาน ประเทศไทยร่วมลงนามเป็นภาคีของอนุสัญญาคุ้มครองมรดกโลก ตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๓๐ โดยมีแหล่ง มรดกทางวัฒนธรรมและทางธรรมชาติในประเทศไทย ที่ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกแล้ว & แห่ง คือเมือง ประวัติศาสตร์สุโขทัยและเมืองบริวาร นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา แหล่งโบราณคดีบ้านเขียง เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร - ห้วยขาแข้ง และผืนป่าดงพญาเย็น - เขาใหญ่ ซึ่งหมายถึงสถาน ที่เหล่านี้ได้รับการยกย่องให้เป็นมรดกของคนทั้งโลก และได้รับการสนับสนุนจากองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ ในการอนุรักษ์และคุ้มครองรักษาให้คงคุณค่าสืบไป World Heritage Sites are cultural or natural sites that are important to humanity as a whole not just for any single nation and, as such, are irreplaceable assets. UNESCO developed the Convention Concerning the Protection of the World Cultural and Natural Heritage in 1972 as a means to foster cooperation among member countries in preserving and protecting the worlds cultural and natural heritage sites. In 1976, UNESCO established the World Heritage Committee and World Heritage Fund to provide assistance and financial support in the management of registered sites. Thailand became a member of the Convention in 1987. There are five registered World Heritage Sites in Thailand, representing both cultural and natural treasures: the Historic Town of Sukhothal and Associated Historic Towns, the Historic City of Ayutthaya and Associated Historic Towns, the Ban Chiang Archaeological Site, the Thung Yai Naresuan - Huai Kha Khaeng Wildlife Sanctuaries, and the Dong Phayayen - Khao Yai Forest Complex.

แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง Ban Chiang Archaeological site แหล่งโบราณคดีในเขตอำ เภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี เป็นเนินดินขนาดประมาณครึ่ง ตารางกิโลเมตร ซึ่งเป็นที่ตั้งของชุมชนเกษตรกรรม ยุคก่อนประวัติศาสตร์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น มรดกโลกทางวัฒนธรรม ลำ ดับที่๓๕๙ เมื่อ พ.ศ. ๕๓๕ ด้วยคุณค่าความสำ คัญในฐานะหลักฐานของ วัฒนธรรมยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่โดดเด่นที่สุดแห่ง หนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเป็นแบบอย่าง ของแหล่งโบราณคดีในพื้นที่ชุมชน ซึ่งประชาชนมี ส่วนร่วมในการดูแลอนุรักษ์ให้เป็นส่วนหนึ่งของ ชุมชนอย่างกลมกลินและยั่งยืน อีกทั้งมีกฎหมาย คุ้มครองที่เหมาะสม และมีพิพิธภัณฑสถานทำ หน้าที่ให้ความรู้แก่ประชาชน The Ban Chiang Archaeological Site in Amphoe Nong Han, Udon Thani province, is a mound of about one-half square kilometer in area, which was once a prehistoric agricultural settlement. In 1992, it was registered as cultural World Heritage Site Number 359, because its importance as the evidence of one of the most distinctive prehistoric cultures in Southeast Asia and because it is a good example of an archaeological site located in a settled community, whose members participate in the preservation of the site. Laws were enacted to protect the site, and a museum was established for disseminating academic knowledge.

บ้านเชียง : มรดกโลก Ban Chiang : A World Heritage Site แหล่งโบราณคดีบ้านเชียงเป็นหลักฐานสำ คัญ แสดงถึงการตั้งถิ่นฐานของกลุ่มชนยุคก่อน ประวัติศาสตร์ที่โดดเด่นที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชียตะวัน ออกเฉียงใต้ เมือกว่า .00 ปีมาแล้ว ซึ่งมีพัฒนาการ ทางวัฒนธรรม สังคมและวิทยาการสืบต่อกันเป็น เวลายาวนานถึงประมาณ ๓๐๐ ปี อีกทั้งแสดงให้เห็น ถึงการเป็นชุมชนเกษตรกรรมแรกเริ่มในภูมิภาคนี้ที่มี ความรู้ในการผลิตและใช้โลหะ โดยมีโบราณวัตถุ ปรากฏเป็นประจักษ์พยานจำ นวนมาก ทั้งที่เป็น เครื่องมือและเครื่องประดับทำ จากโลหะสำ ริตและ เหล็ก และภาชนะดินเผาที่มีลวดลายโดดเด่นเป็น เอกลักษณ์ ด้วยคุณค่าความสำ คัญดังกล่าว รัฐบาลไทยจึงเส นอด่อคณะกรรมการมรดกโลกขององค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยู เนสโก)เพื่อพิจารณาขึ้นทะเบียนแหล่งโบราณคดีบ้าน เชียงเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม โดยนอกจากคุณค่า ทางวิชาการแล้ว บ้านเชียงยังเป็นแบบอย่างที่ดีของ แหล่งโบราณคดีในพื้นที่ชุมชน ซึ่งประชาชนมีส่วน ร่วมในการดูแลอนุรักษ์ให้เป็นส่วนหนึ่งของชุมชน อย่างกลมกลินและยั่งยืน อีกทั้งมีกฎหมายคุ้มครองที่ เหมาะสม และมีพิพิธภัณฑสถานทำ หน้าที่ให้ความรู้ แก่ประชาชน ดังนั้นแหล่งโบราณคดีบ้านเชียงจึงได้ รับการประกาศขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลกทาง วัฒนธรรม ลำ ดับที่ ๓๕๙ เมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๕ ด้วย คุณค่าและความโดดเด่นตามเกณฑ์พิจารณามรดก โลกทางวัฒนธรรม ข้อ ๓ คือ เป็นสิ่งที่แสดงถึงความเป็นเอกลักษณ์ที่หาได้ยาก ยิ่ง หรือเป็นพยานหลักฐานแสดงขนบธรรมเนียม ประเพณีหรืออารยธรรม ซึ่งยังคงหลงเหลืออยู่หรือ สูญหายไปแล้ว The Ban Chiang archaeological site is important evidence showing the settlement of one of the most outstanding prehistoric peoples in Southeast Asia, more than .00 years ago, which had a cultural development. Society and science have been passed down for approximately 300 years and show that they were the first agricultural communities in this region that had the knowledge to produce and use metals. There are many antiques as evidence. Both tools and accessories are made from bronze and iron. and earthenware containers with distinctive and unique patterns With such important value The Thai government therefore submitted a proposal to the World Heritage Committee of the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. (UNESCO) to consider registering the Ban Chiang archaeological site as a world cultural heritage site. In addition to academic value Ban Chiang is also a good example of an archaeological site in a community area. The people are involved in preserving and preserving it to be a harmonious and sustainable part of the community. In addition, there is appropriate legal protection. And there is a museum responsible for educating the people. Therefore, the Ban Chiang archaeological site was declared registered as World Cultural Heritage No. 359 in 1992 due to its value and outstandingness according to the criteria for considering World Cultural Heritage No. 3, namely: It is something that shows uniqueness that is very difficult to find. or as evidence of tradition or civilization which still remains or has disappeared

วัฒนธรรมบ้านเชียงยุคก่อนประวัติศาสตร์ ประมาณ ๕,๖๐๐ - ๑,๘๐๐ ปี Prehistoric Ban Chiang culture About 5,600 - 1,800 years ago การยุดค้นทางโบราณคดที่บ้านเขียงอย่างเป็นระบบ แสดงให้เห็นถึงวัฒนธรรมของชุมชนยุคก่อน ประวัติศาสตร์ที่ดำ รง ชีพในสังคมเกษตรกรรมมีการตั้ง ถิ่นฐานถาวรเป็นหมู่บ้านยังชีพด้วยการปลูกข้าว เลี้ยงสัตว์ เป็นอาหารทำ ภาชนะตินเผาและทอผ้าไวใช้สามารถผลิต เครื่องมือเครื่องประดับจากโลหะสำ ริดและเหล็กมี แบบแผนการฝังศพ โดยฝังภาชนะดินเผารวมทั้งสิ่งของ ต่างๆ ลงไปกับศพเพื่ออุทิศใหแก้ผู้ตายภาชนะดินเผามีรูป แบบที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัววิถีชีวิตความเป็นอยู่ที่ ปรากฏหลักฐานเป็นโบราณวัตถุต่างๆเหล่านี้คือส่วนหนึ่ง ของ วัฒนธรรมบ้านเขียง The systematic excavations at Ban Chiang village have revealed traces of the culture of prehistoric agricultural population who permanently settled here. The population produced their own food through rice growing and animal rearing. They also produced their own pottery, cloths and implements as well as omaments of bronze and iron. Their burial practice comprised burying the death along with grave goods mainly pottery and other objects. Pottery of this population is quite unique. The living style of the population that was represented by archaeological materials found at this village is a component of the "Ban Chiang Culture

การลักลอบขุดหาโบราณวัตถุ Looting: Threat to Knowledge การลักลอบบุดหาโบราณวัตถุ เป็นเหตุชักกูง ให้มีการขุดค้นโบราณวัตถุตามหลักวิชาการขึ้น ที่ บ้านเชียง อย่างไรก็ตามพวกลักลอบได้ทำ ลาย แหล่งโบราณคดีนี้ไปแล้วเป็นส่วนมาก และกำ ลัง จะลุกลามต่อไปตามแหล่งอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้เคียงอีก ด้วย พวกนี้ได้ทำ ลายหลักฐานทาง วิชาการ มากมายอันทรงคุณค่า ซึ่งเกิดจากการขุดหา ภาชนะที่มีความสวยงามและอยู่ในสภาพดีเพื่อนำ ไปขาย ส่วนที่ตลาดไม่ต้องการ เช่น โครงกระดูก มนุษย์และสัตว์ รวมทั้งเศษภาชนะ เบ้าและเศษ สำ ริดนั้นก็ถูกขุดรวมไว้กับกองดิน ทั้งยังได้ทำ ลาย อ่องรอยของหลุมเสาบ้านต่างๆ เสียจนหมด การก ระทำ เช่นนี้เป็นการทำ ลายหลักฐานทางโบราณคดี เสียจนหมดสิ้นที่แม้เป็นชิ้นเล็กๆ แต่นักโบราณคดี อาจนำ มาปะติดปะต่อคลี่คลายปัญหาต่าง ๆ Ironically, looting brought attention to the need for scientific excavation at Ban Chiang. Tragically, though, looting has destroyed most of this site and threatens to destroy many related sites. While seeking pots of a style and condition to satisfy the market, pot hunters destroy untold amounts of scientifically valuable information. Unmarketable human and animal bones, broken pots, crucibles, and pieces of bronze are haphazardly dug up and tossed on a refuse pile; postholes vanish without a trace. The sequence and context-that subtle web of clues used by archaeologists to decipher meaning-are irretrievably lost.

การฝังศพในวัฒนธรรมบ้านเชียง Burial Rite of the Ban Chiang Culture คนบ้านเชียงยุคก่อนประวัติศาสตร์มีการฝังศพโดยฝังสิ่งของต่างๆ ร่วมกับศพ เพื่ออุทิศให้กับผู้ตาย แสดงถึงความเชื่อเรื่องชีวิตหลังความตาย สิ่งของที่พบในหลุมศพ ได้แก่ ภาชนะดินเผา อาหาร เครื่องมือเครื่องใช้ และเครื่องประดับที่สวมใส่ไว้กับคพ ทั้งนี้ประเภทและปริมาณสิ่งของที่มีความแตกต่างกันในแต่ละศพ อาจแสดงถึงสถานะทางสังคม ของผู้ตาย นอกจากนี้ยังพบว่าปริมาณสิ่งของที่อุทิศให้กับศพในสมัยหลังมีเพิ่มมากขึ้นกว่าสมัยแรกเริ่ม รวมทั้งแบบแผนการจัดวางภาชนะดินเผาลงในหลุมศพแต่ละสมัยมีความแตกต่างกัน โครงกระดูกที่พบ หลายศพอยู่ในท่านอนหงาย แขนแนบลำ ตัว ข้อมือชิดสะโพก ข้อเท้าชิดกัน ซึ่งอาจ แสดงถึงการเตรียมศพ ด้วยวิธีมัด บางครั้งยังพบเศษผ้าหรือรอยประทับของผ้าติดอยู่บนสิ่งของที่ฝังใน หลุมศพ ซึ่งอาจเป็นเครื่องนุ่งห่มของศพหรือผ้าห่อคลุมศพ The burial rite of the prehistoric Ban Chiang population comprised burying the corpse along with some offerings. This implies the belief in life after death. The offerings found in burials include ceramic vessels. food remains, utensils, and ornamental items decorating the corpses. Type and quantity of offerings to the death were varied from grave to grave. This suggests that there might be social status difference among the ancient Ban Chiang population. Evidently, the grave goods of the burial in the later periods were out number that of the earliest period. Ceramic vessels were also placed into burial in different pattern. A number of human skeleton were buried in extended position with arms attached to the body, hands attached to hip, left and right ankles close together which indicated that the corpse would have been wrapped and tied before being buried. This suggestion is attested by the discovery of textile remains on some grave goods.

ลักษณะการฝังศพ เมื่อประมาณ๕,๖๐๐ - ๓,๐๐๐ ปีมาแล้ว Burial Practice of about 5,600 - 3,000 years ago รูปแบบการฝังศพที่พบในแหล่งโบราณคดีบ้านเชียง ช่วงประมาณ ๕,๖๐๐ -๓,๐๐๐ ปีมาแล้ว แบ่ง ออกเป็น ๓ ลักษณะ ได้แก่ • การวางศพในท่านอนหงายเหยียดยาว วางภาชนะดินเผาบรรจุอาหารไว้ที่ปลายเท้าหรือข้างศีรษะ ๓ ใบ หรือมากกว่านั้น • การวางศพในทำ นอนงอเข่า ซึ่งพบการฝังศพลักษณะนี้ไม่มากนัก • การบรรจุศพเด็กทารกลงในภาชนะดินเผาขนาดใหญ่แล้วจึงนำ ไปฝัง นอกจากนี้ยังพบสิ่งของฝังร่วมกับศพที่แตกต่างกันตามระยะเวลากล่าวคือ ในช่วงประมาณ ๕,๐๐๐ -๔,๐๐๐ ปีมาแล้ว นิยมวางขวานหินขัดและเครื่องประดับทำ จากหินหรือ เปลือกหอยทะเลอยู่ร่วมกับศพ จนกระทั่งในช่วงประมาณ ,๐๐๐ -๓.๐๐๐ ปีมาแล้ว จึงเริ่มพบเครื่องมือ และเครื่องประดับทำ ด้วยสำ ริดฝังร่วมกับศพ The burial practice of Ban Chiang culture during 5,600 - 3,000 years ago can be divided Into 3 types: • Supine or extended burial with one or more pottery containing food placed at the foot or the head of the grave. • Flexed burial, which was very rare. • Jar Burial, for certain infants. It was also found that the common offerings of the graves during 5,600 - 4,000 years ago included polished stone axe and ornaments made from stone or marine shell whille those of the grave during 4,000 - 3,000 years ago included bronze implement and ornament

ลักษณะการฝังศพ เมื่อประมาณ ๓,๐๐๐ - ๒,๓๐๐ ปีมาแล้ว Burial Practice of about 3,000 - 2,300 years ago รูปแบบการฝังศพที่พบมากในแหล่งโบราณคดีบ้านเชียง ช่วงประมาณ๓๐๐๐ -๒,๓๐ ปีมาแล้ว คือ วางศพท่านอนหงายเหยียดยาว และใช้ภาชนะดินเผามากกว่า๑ ใบ ทุบให้แตกเป็นเศษเพื่อโรยคลุมทับ ศพบางหลุมศพมีการใช้เศษภาขนะดินเผาปูรองพื้นก่อนวางศพลงไปด้วยส่วนการวางภาชนะดินผาเต็ม ใบร่วมกับศพยังคงปรากฏอยู่บ้าง ลักษณะของภาชนะดินเผาทั้งที่นำ มาทุบให้แตกและที่ฝังไว้เต็มใบ ส่วนใหญ่เป็นภาชนะดินเผาสีขาวขนาดใหญ่ ส่วนไหล่หักมุมเป็นสัน ตกแต่งด้วยลายขูดขีดและเขียนสี แดงบริเวณใกล้ปากภาชนะ และในช่วงปลายสมัยนี้มักภาชนะที่ทาขอบปากสีแดง สำ หรับเครื่องมือและ เครื่องประดับที่พบในหลุมศพ ส่วนใหญ่ทำ จากสำ ริด จนถึงช่วงปลายสมัยจึงเริ่มพบสิ่งของที่ทำ ด้วย เหล็กประกอบกับสำ ริด Supine or extended burial was the major burial practice of the Ban Chiang culture during 3,000 - 2,300 years ago. In the burial practice, more than one pottery were inten- tlonally smashed and used the resulting pot fragments to cover the corpse. In certain burials, the fragments were also lald to cover the ground underneath the corpse. Offering the intact pots was still practiced. The offering pots were mainly large white pot with carinated shoulder and decorated with incised and red painted designs around its orifice. During the later part of this perlod, pot with red painted rim became common. Implemental and ornamental items found in burials were mainly made from bronze. However, around the end of this period, bimetallic objects made from bronze and Iron were appeared.

ลักษณะการฝั่งศพ เมื่อประมาณ๒,๓๐๐ -๑,๘๐๐ ปีมาแล้ว Burial Practice of about 2,300 - 1,800 Years Ago รูปแบบการฝังศพที่พบมากในแหล่งโมราณคดีบ้านเชียง ช่วงประมาณ๒,๓๐๐ - ๑,๘๐๐ ปีมาแล้ว คือ วางศพท่านอนหงายเหยียดยาว และวางภาชนะดินเผาเต็มใบจำ นวนมากทับไปบนศพ ส่วนการฝัง ศพแบบใช้เศษภาชนะดินเผาโรยคลุมศพยังคงมีอยู่บ้าง ลักษณะภาชนะดินเผาที่ปรากฏในระยะแรกของ สมัยนี้ เป็นภาชนะสินวลเขียนลายสีแดง ระยะต่อมาจึงเปลี่ยนเป็นภาชนะสีแดงเขียนลายสีแดง และใน ระยะท้ายสุดเป็นภาชนะทาน้ำ ดินสีแดงและชัดมัน สำ หรับสิ่งของอื่น ๆ ที่ฝังร่วมกับศพสมัยนี้มีความ หลากหลายกว่าสมัยก่อนหน้านี้ นิยมสวมใส่เครื่องประดับให้ศรมากกว่าเติม โดยพบเครื่องประดับสำ ริด ที่มีรูปแบบสวยงามวิจิตรมากขึ้นส่วนเครื่องมือที่ฝังไปกับศพส่วนใหญ่ทำ จากเหล็ก นอกจากนี้ในหลุมศพ เด็กบางหลุมยังมีการฝังลูกปัดแก้วและลูกกลิ้งดินเผารวมอยู่ด้วย Supine or extended burial continued to be the major burlal practice of the Ban Chiang culture during 2,300-1,800 years ago. In the burial practice now, a lot of intact pots were piaced over the corpse. However, covering the corpse with intentionally smashed pottery was still existed but in reduced scale. The offering pots were mainly the red-on-butf painted pots. Later, It was replaced by the red-on-red pots. Toward the end of this perod, the red burnished pots became the most common grave offering pots. Other grave offerings were of the wider range than those of the earlier perlods. There were more ornaments and more elaborated bronze ornaments. The majority of the implements found were made of iron. In addition. certain child burials contained glass beads and clay rollers.

วัลแคน : การฝังศพในสมัยแรก ประมาณ๓,๕๐๐ ปี Vulcan : An Early Period Burial ca. 1500 BC "วัลแคน" เป็นชื่อที่ใช้เรียกโครงกระดูกของชายวัยกลางคนซึ่งขุดพบ ที่บ้านเชียง ชื่อนี้เป็นชื่อเทพเจ้า แห่งการทำ โลหะของชาวโรมัน เนื่องจากพบหัวขวานชนิดมีป้องอยู่ที่ไหล่ซ้าย และพบกำ ไลสำ ริด ๔ วง ที่ข้อมือ ปลายเท้าของโครงกระดูกมีภาชนะดินเผาลายเขียนสีและลายขูดขีด ด้านข้างศีรษะมีลูกกระสุน ดินเผา ซึ่งอาจทำ ไว้ใช้ยิง กับคันกระสุนวางอยู่ประมาณ ๓๐ ลูก จากลักษณะใช้สอยของ หัวขวานและ ลูกกระสุนดินเผา อาจกล่าวได้ว่า "วัลแคน" คงจะไม่ไข่คนที่มีฐานะมั่งคั่งแต่เป็นผู้มีความสามารถพิเศษ ในทางใดทางหนึ่งมากกว่า Vulcan, a middle-aged man, was nicknamed for the Roman god of metal marking. He was buried with a socketed bronze adz at his left shoulder and four bronze bracelets on his wrist. There was a painted and incised pot at his feet and about 30 pellets beside his head, possibly projectiles for a pellet bow. The utilitarian nature of the axe and pellets suggests that Vulcan was recognized for his special skills rather than for his wealth. โครงกระดูกของมนุษย์ที่บ้านเขียง พบร่วมกับขวานและกำ ไลสำ ริด Ban Chiang skeleton with bronze axe and bangle.

หลุมฝังศพที่ : ๔๐ พิธีกรรมการฝังศพสมัยกลาง Burial 40 : Reconstruction of a Middle Period Scatter Burial การต่อชิ้นส่วนภาชนะที่พบในหลุมฝังศพ Reconstruction of Scatter Burial Pots เศษภาชนะดินเผาจำ นวนมากที่พบในหลุมผังศพสมัยกลาง เช่น หลุมที่ ๔๐ ได้ก่อให้เกิดคำ ถาม ขึ้นหลาย ข้อ เช่น ภาชนะเต็มใบจะถูกวางในหลุมศพก่อนแล้วถูกทำ ให้แตกตามพิธี หรือถูกทุบให้แตกก่อนแล้วจึง โปรยทั่วศพ มีทั้งหมดกี่ใบและมีรูปร่างอย่างไร ซึ่งจากบันทึกการขุดค้นและการต่อเศษภาชนะเข้าด้วยกัน ในห้องปฏิบัติการของมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียช่วยทำ ให้คำ ถามเหล่านั้นกระจ่างขึ้น การต่อเศษภาชนะ จะเริ่มด้วยการนำ ถุงภาชนะที่เกี่ยวข้องซึ่งมีจำ นวน ถึง๕๕ ถุงจากหลุมฝังศพนี้เพียงหลุมเดียว ซึ่งเศษ ภาชนะแต่ละขิ้นจะเขียนหมายเลขตรงกับถุงกำ กับไว้ จากเศษภาชนะจำ นวนนับพันๆ ขึ้นที่ใช้เวลาเป็น พันๆ ชั่วโมงในการคัดแยกและต่อเข้าด้วยกัน โดยเริ่มที่ขอบริมของภาชนะก่อน และต่อมาเป็นส่วนก้น หรือฐาน ซึ่งในที่สุดเป็น ส่วนตรงกลางจนครบเป็นรูปร่าง The large sherd sheets in Middle Period scatter burials, such as Burial 40.raised many questions. Were whole pots placed in the grave and ritually broken, or were they broken first and then scattered over the body? How many pots were there, and what did they look like? Precise records from the excavation and painstaking laboratory reconstruction at The University Museum have answered many of the questions. Pot reconstruction begins by retrieving the relevant bags from storage-as many as 55 bags for a single scatter burial. Each sherd is then labeled with its bag number. From thousands of sherds and hours of sorting and fitting first the pot rimsemerge, then the bases and finally the bodies are put together. เศษภาชนะดินเผาแต่ละขึ้นจะเขียนหมายเลขของถุงกำ กับ ไว้นักอนุรักษ์ช่วยยึดขอบของภาชนะกันกลมไว้ในขณะต่อ เข้าด้วยกันและศึกษาวิเคราะห์ Each sherd is marked with its bag number. The conservators support a round-bottomed pot on its rim during reconstruction and analysis.

โบราณวัตถุจากหลุมฝังศพเด็กสมัยหลัง Grave Goods from a Late Period Child Burial โบราณวัตถุจากหลุมผังศพเด็กสมัยหลัง ภาชนะดินเผาลายเขียนสีแดงจากหลุมผังศพ หมายเลข ๔ ซึ่งเป็นหลุมฝังศพเด็กอายุ ๓ ขวบ เป็นแบบที่ พบมากในสมัยสุดท้าย ลูกกลิ้งดินเผาจะพบเฉพาะในหลุมศพเด็กอายุ ๑ - ๖ ขวบ เท่านั้น แต่จะไม่พบ ในหลุมฝังศพของผู้ใหญ่เลย ด้วยเหตุที่ลูกกลิ้งพบแต่เฉพาะกับเด็กที่ไม่สามารถผลิตงานศิลปะได้เองนั้น แสดงว่าจะต้องมีสถานะพิเศษทางสังคม Grave Goods from a Late Period Child Burial The red painted pots from Burial 8,the grave of a three-year-old-child, are typical Period ceramics. Rollers have been recovered only from the graves of children aged 16 years but have not been found in adult graves. Placing such items with individuals too young to have been accomplished artisans hints that children had special status in ancient Ban Chiang.

เครื่องปั้นดินเผา : เทคโนโลยีและศิลปะแบบประเพณีนิยม Ceramics : An Artistic and Technological Tradition ผลการขุดค้นทางโบราณคดีที่บ้านเชียง แสดงถึงประเพณีการทำ เครื่องปั้นดินเผาที่มีมาแล้วเมื่อ ประมาณ ๔,๐๐๐ ปี ก่อนจะถึงสมัยของภาชนะเขียนสีแดงบนพื้นสีนวลอันมีชื่อเสียง เนื่องจากภาชนะที่ ใช้ในพิธีฝังศพ ที่พบตามระดับพื้นดินชั้นที่ลึกที่สุด (เก่าที่สุด) จนถึงขั้นที่ตื้นที่สุด (ใหม่ที่สุด) ล้วนแต่มี ลวดลายละเอียด และงดงามเกินกว่าที่จะทำ ไว้เพื่อใช้สอย การทำ เครื่องปั้นดินเผาจึงเป็น ศิลปกรรม ประเภทหนึ่ง ของชาวบ้านเชียงในสมัยนั้นอย่างแน่นอน The excavations at Ban Chiang uncovered a ceramic tradition stretching back 4000 years before the renowned red on buff wares. Known chiefly from funerary pottery, the ceramics from the lowest (oldest) levels to the highest (most recent) levels exhibit an elegance, sophistication, and decorative detailing that far exceed mere utilitarian needs. Clearly, ceramics was an artistic medium. การทำ ขดดินเตรียมปั้นภาชนะ ช่างนั้นใช้ดินในลำ น้ำ ผสมกับดิน ป่นละเอียดและแกลมนำ มาปั้น เป็นขดยาวเพื่อเตรียมการปั้นขึ้น รูปภาชนะในขั้นตอนต่อไป Rolling Clay Cylinders Using stream-bed clay mixed with a grog made of ground baked clay and rice husks, the potter forms a cylinder by rolling. patting. and pinching. การทำ ขอบภาชนะ นำ ขดดินมาวางบนขอนไม้ที่ปัก ดินไว้ และใช้ใบไม้ที่จุ่มน้ำ แล้ว มา บีบขึ้นรูปขอบภาชนะโดยการเดิน วนรอบขอนไม้ Forming the Rim The cylinder is placed on an upright log. The potter moves quickly and smoothly around the log shaping the rim with a wet leaf การทำ กันภาชนะ ข่างปั้นจะนำ ภาชนะมาวางไว้บน ตัก ใช้เครื่องมือ ดินเผา หรือที่ เรียกเป็นภาษาท้องถินวา หินคุ รองรับด้านในของภาชนะ และใช้ ไม้ที่เปียกน้ำ ตีแต่งผิว ด้านนอก จนทำ ให้เกิดเป็นรูปทรงกลมและ โค้งมาบรรจบปิดกันเป็นส่วนกัน ภาชนะ Closing the Base Resting the pot in her lap, the potter holds the anvil against the interior wail of the pot while she beats the exterior with a wet wooden paddle. This shapesthe spherical contour and closes the base of the pot.

เครื่องปั้นดินเผาในสมัยหลัง ประมาณ ๒๓๐๐ - ๑๘๐๐ ปี Late Period Ceramics Ca.300 BC-AD 200 เครื่องปั้นลายเขียบสีแดงที่นำ ความสนใจสู่บ้านเขียงแต่แรก เป็นเครื่องปั้นในสมัยหลังขาวบ้านเขียง สมัยนี้ไม่ทำ พิธีทุบภาชนะที่แบบบางทิ้งไว้บนศพอย่างสมัยก่อน แต่เปลี่ยนเป็นวางภาชนะที่หนักและ หนากว่าทั้งใบไว้แทน ช่างปั้นสมัยนี้มีความสามารถเป็นเลิศในการเขียนสีลายก้านขดที่มีความงดงาม และอ่อนช้อย เป็นสัญลักษณ์ของบ้านเชียงลวดลายแปลก ๆ และแบบที่ไม่ซ้ำ กันมีความโดดเด่นเป็น พิเศษ ที่น่าเสียดายก็คือ ขุดได้ภาชนะแบบนี้เพียงไม่กี่ใบเพราะส่วนใหญ่ถูกพวกลักลอบขุดเอาไปแล้ว The red-painted pottery that first brought attention to Ban Chiang dates to the Late Period. Delicate funerary pottery was no longer shattered over the body: instead, thicker, heavier pottery was placed over the body intact. The elaborate freehand painting of intricate curvilinear motifs is the hallmark of Ban Chiang ceramics. The carefully thought-out designs are remarkable for their individuality and diversity. Ironically, seemingly few examples of this classic ware were excavated in comparison with the large quantity recovered by looters. ภาชนะเขียนลายสีแดงสมัยหลัง อายุประมาณ ๒,๙00 - ๑,๙00 ปีมาแล้ว Red Painted Pot Late Period, ca. 300 BC-AD 1 ภาชนะจำ นวนมากที่ทำ ขึ้นในสมัยหลังนี้ ถึงแม้จะเน้นความสวยงามด้วยการเขียนสี แต่การปั้นและการเผากลับไม่ประณีต อาจเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลง ประโยชน์ใช้สอยซึ่งแต่เดิมเคยใช้ในพิธีศพ Despite the attention to the painted decoration, many late period pots are rather crudely built and fired. This may reflect their non-functional, funerary role.

เครื่องปั้นดินเผาในสมัยกลาง ประมาณ ๓,ooo - ๒,๓oo ปี Middle Period Ceramics Ca 1000-300 BC เครื่องปั้นที่ใช้ในพิธีฝังศพในสมัยกลางมีความงดงามในเชิงประติมากรรมเหนือกว่าสมัยอื่นๆเครื่องปั้น แบบนี้ไม่มีใครู้จักมาก่อน จนกระทั่งได้มีการขุดค้นทางวิชาการขึ้น เนื่องจากพวกลักลอบขุดได้เก็บเอา ภาชนะที่อยู่ในสภาพดีไปจนหมด ทิ้งไว้แต่เศษภาชนะที่ถูกทุบ ทิ้งไว้บนศพ ซึ่งเป็นพิธีฝังศพของคนใน สมัยนั้น จึงไม่มีผู้ใดได้เห็นความงามของภาชนะเหล่านี้ จนกระทั่งได้นำ เศษเป็นร้อยๆชิ้นมาค่อยๆต่อกัน เข้าจนได้เป็นรูปภาชนะเดิมได้พบว่าช่างปั้นสมัยนี้ผลิตภาชนะขนาดใหญ่โดยปั้นแต่ละส่วนของภาชนะไว้ ก่อน เช่นใช้แม่พิมพ์พิมพ์เชิงทิ้งไว้จนเกือบแห้งแล้วจึงนำ ไปต่อกับตัวภาชนะส่วนบนที่อาจ ปั้นด้วยมือ บนแป้นหมุน ถ้าดูจากเนื้อที่บางและสีที่เรียบเพราะผ่านการเผาไฟที่มีความร้อนสม่ำ เสมอก็จะเห็นว่า ฝีมือปั้นหม้อในสมัยนี้เป็นฝีมือที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ Funerary pottery during the Middle Period attained a sculptural elegance unsurpassed in other periods and completely unknown before careful scientific excavations. Because the pots were ceremonially shattered over the body, and since looters sought whole pots to sell to collectors, these pottery types were appreciated only after painstaking reconstruction from hundreds of sherds. The potter achieved large forms at this time by building the pots in parts. The bases were probably paddled over a mold and allowed to partially dry before adding the upper body, possibly by a colling and pulling technique. Their technical mastery is demonstrated by the thin walls and the evenness of firing.

ภาชนะดินเผาก้นแหลมในสมัยกลาง ประมาณ ๒,๘oo - ๒,๔oo ปี Carinated Pots of the Middle Period ca. 800 - 400 BC ที่เห็นในภาพนี้เป็นภาชนะดินเผาที่ต่อขึ้นมาจากเศษที่ขุดพบฝังรวมอยู่กับโครงกระดูกหลายโครงใน หลุมเดียวกัน สันนิษฐานว่าเป็นโครงกระดูกของคนในครอบครัวเดียวกัน ภาชนะที่ต่อขึ้นนี้มีอยู่ไม่ น้อยกว่า ๑๑ ใบ ซึ่งมีทั้งแบบเขียนสีแดงมีลายขูดและแบบสีขาวเกลี้ยงไม่มีลาย ทั้งสองแบบนี้มักจะ พบอยู่ด้วยกันตามหลุมที่มี โครงกระดูกฝังรวมอยู่เป็นกลุ่ม ภาชนะเหล่านี้ถ้าทำ ไว้ใช้ก็น่าจะ ต้องทำ เชิงไว้สำ หรับตั้งด้วย These pots were reconstructed from a scatter burlal involving several individuals, possibly a family. In all, at least 11 pots were recovered from this scatter. Red painted and incised pots and plain white pots were mixed together, as Is common in scatter burials. If this type of pot had a utilitarian role, it was probably set in a stand to hold it upright.

เครื่องปั้นดินเผาในสมัยแรก ประมาณ ๕,๖๐๐ - ๓,๐๐๐ ปี Early Period Ceramics Ca.3600-1000 BC เครื่องปั้นทุกชิ้นที่ขุดพบที่บ้านเขียงนั้น ถึงจะเก่าแก่เพียงใดก็ยังมีรูปร่างได้ส่วนสัดและ มีการออกแบบที่ งดงามเป็นอย่างยิ่งฝีมือการเขียนลีโดยไม่ต้องใช้แบบตามภาชนะที่พบ มักจะเป็นลายขุดแบบก้านขดเป็น ส่วนมาก ลายนี้อาจเป็นลายศิลปะที่ใช้กันทั่วไปในการออกแบบลวดลายเครื่องปั้นดินเผาที่บ้านเชียงแบ บอื่นๆ ที่ช่างปั้นในสมัยนั้นใช้ก็มี แบบขัดมันแบบเขียนลี แบบเชือกทาบและแบบเติมลวดลายประดับ ศิลปะการออกแบบลวดลาย อันวิจิตรพิสดารเช่นนั้นเป็นการแสดงให้เห็นว่าภาชนะเหล่านี้มิได้ทำ ไว้ สำ หรับเป็นเครื่องใช้แต่เพียงอย่างเดียว Even the oldest pottery unearthed at Bon Chiang exhibits elegant proportions and stylistic treatments found throughout the tradition. Freehand curvilinear motifs, which characterize the Ban Chiang esthetic. were incised on some of these pots. The ancient potters embellished their ware with burnishing, painting, appliqu?, and cord impressions as well. The artistry lavished on some of these pots. The ancient potters embellished their ware with burnishing, painting, appliqu?, and cord impressions as well. The artistry lavished on decorative detail far exceeds utilitarian needs

ประเพณีการทำ โลหะในสมัยแรก Metals: An Early and Innovative Tradition ไม่มีผู้ใดทราบว่ามีประเพณีการทำ โลหะในสมัยโบราณอยู่ที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของ ประเทศไทย จนกระทั่งได้มีการสำ รวจและขุดค้นทางโบราณคดีขึ้นที่นั่น แม้ว่าการทำ โลหะ ที่นี่มีอายุเก่า แก่พอๆ กับที่พบทางภาคเหนือของประเทศจีนแต่การทำ โลหะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีลักษณะเด่น เฉพาะในด้านรูปแบบของวัตถุและความสำ คัญทางสังคม ช่างโลหะของบ้านเขียงประดิษฐ์เครื่องมือ เครื่องใช้สำ หรับชีวิตประจำ วัน และเป็นเครื่องประดับสำ หรับเด็กและตนเอง มากกว่าที่จะทำ เป็นอาวุธ ไว้รบพุ่งหรือทำ เป็นภาชนะใช้ในพิธีกรรม แต่ทว่าการทำ โลหะดังกล่าวเริ่มต้น ตั้งแต่เมื่อใด และชาวบ้าน เชียงได้โลหะมาจากที่ใดนั้น ยังไม่อาจทราบได้ จนกว่าความรู้เกี่ยวกับโลหะวิทยา ยุคเริ่มแรกของ ภูมิภาคนี้ จะเป็นที่กระจ่างเสียก่อน Excavations in northeast Thailand are bringing to light a hitherto unknown metallurgical tradition. Although this technology is as old as that of northern China, the Southeast Asian metallurgy is quite distinctive in the types of objects and in its social context. Rather than military weapons or ritual vessels, the metalsmiths of the Ban Chiang tradition made tools for everyday use and jewelry for themselves and their children. How did this tradition begin? Where did they mine their metals? Many questions remain to be explored before the early metallurgy of this region is fully understood. ใบหอกสำ ริด สมัยแรก อายุประมาณ .๐๐๐ ปีมาแล้ว ใบหอกสำ ริดนี้เป็นเครื่องมือสำ ริตที่เก่าที่สุดชิ้นหนึ่งที่พบในหลุมฝังครที่บ้านเขียงรึ่งแสดงให้เห็นความ ก้าวหน้าทางโลหะวิทยาของวัฒนธรรมบ้านเชียง ช่างโลหะสมัยโบราณนั้นรู้จักที่จะนำ ดีมุกและทองแดง มาหลอมผสมกัน เพื่อให้ได้โลหะลำ ชิด การหล่อเครื่องมือโดยใช้แม่พิมพ์แบบ ๒ ชิ้น และการทำ ให้ขอบ คม มีความแข็งแรงทนทาน โดยการใช้ค้อนดีในขณะที่วัตถุเย็นตัวแล้วจึงเผาอีกครั้ง ส่วนปลายของโบ หอกนี้ได้งงอมาก่อนที่จะใส่ลงไปในหลุมฝังศพของขายหนุ่ม Bronze Spearpoint Early Period, ca 2000 BC One of the oldest bronze artifacts recovered from a Ban Chang burial, thi spearpoint reveats con advanced level of metalurgy. The ancient metalsmith knew how to smelt an alloy fin and cooper to moke bronze. how to cast objects n two-piece molds. and how to strengthen the edge by coldworking (hammering when cold) and anneding (reheating). The tip of the spearpoint was bent: prior to interment with the young male.

ภาพถ่ายจากกล้องจุลทรรศน์ของสร้อยคอที่พบจากหลุมศพของเด็กในสมัยปลาย แสดงให้เห็นความ ก้าวหน้าของช่างโลหะที่พัฒนาทักษะการหล่อให้ดีขึ้น โครงสร้างคล้ายเข็มที่เห็นนี้จะเกิดขึ้นได้ เมื่อสำ ริดมีส่วนประกอบของดีบุกสูงประมาณร้อยละ๒๐ -๓๐ ถูกหลอมที่อุณหภูมิสูงกว่า ๕๕๐องศา เซลเซียส แล้วจึงทำ ให้สำ ริดเย็นตัวอย่างรวดเร็วโดยการแช่น้ำ ซึ่งช่วยลดความเปราะของสำ ริดได้ This photomicrograph of a wire necklace found in a Late Period child burial shows that the ancient metalsmith had developed highly advanced metallurgical skills. These needle-like microstructures occur when bronze with a high proportion of tin (20 - 30%) is fashioned at a temperature over 550 °C. When finished, the hot bronze is quenched (rapidly cooled in water). This type of alloy is too brittle to be worked at room temperature. เครื่องมือเครื่องใช้ที่ทำ ด้วยเหล็กของสมัยกลาง Wrought Iron of the Middle Period ใบหอกที่ทำ ด้วยโลหะสองชนิด สมัยกลาง อายุประมาณ๒, -๒,๔๐๐ ปีมาแล้ว เครื่องมือเครื่องใช้เหล็กซึ่งเป็นเทคโนโลยีใหม่นั้นเกิดขึ้นในสมัยกลาง โบราณวัตถุที่ทำ ด้วยเหล็กที่เก่า ที่สุดจำ นวน ๒ ชิ้น เป็นใบหอกที่ทำ ด้วยโลหะสองชนิด จากการเอ็กซเรย์พบว่าบ้องสำ ริดหล่อขึ้นเชื่อม กับในหอกเหล็ก Bimetallic Spearpoints Middle Period, ca. 800 - 400 BC Wrought iron, a new metal fechnology, appeared in the Middle Pedod. Two of the oldest objects made with iron were bimetallic (two-metal) spearpoints, X-rays showed that the bronze sockets were cast onto the well-crafted iron blades, สำ ริดที่มีส่วนผสมของดีบุกมาก สมัยหลัง High - Tin Bronze of the Late Period

โลหะวิทยา: ร่องรอยแสดงวิทยาการสมัยโบราณ Metallography: Clues to the Ancient Technology เพื่อเป็นการเรียนรู้ถึงวิธีการผลิตในสมัยโบราณ นักวิทยาศาสตร์จะนำ เครื่องมือ เครื่องใช้โลหะมา ตัดเป็นชิ้นเล็กๆ ติดลงบนแผ่นพลาสติกขัดผิวหน้าตัวอย่างโลหะนั้น แล้วนำ ไปตรวจสอบด้วย กล้องจุลทรรศน์ และถ่ายภาพเพื่อบันทึกเป็นหลักฐาน ดร.โรเบิร์ท เมดดินและดร.ทามารา สเตช แห่ง มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย เป็นผู้ควบคุมการวิเคราะห์เครื่องมือ เครื่องใช้โลหะจากบ้านเชียง In order to learn about ancient manufacturing methods, scientists cut samples from the metal artifacts, mount them in plastic, polish the surfaces. and examine them under a microscope. Photomicrographs record the microstructures. The metal artifacts from Ban Chiang were analyzed under the direction of Dr. Robert Maddin and Dr. Tamara Stech at the University of Pennsylvania. จากภาพถ่ายที่ถ่ายมาจากกล้องจุลทรรศน์ จะเห็นเป็นลวดลาย คล้ายลักษณะใบเฟิร์น เรียกกันว่า dendrites ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของสำ ริดหล่อ The branching fern-like patterns, called dendrites, on this photomicrograph are characteristic of cast bronze. แถบคู่ขนานกันในภาพถ่ายจากกล้องจุลทรรศน์ แสดงลักษณะการทำ เครื่องมือสำ ริด โดยวิธีการตีด้วยค้อน เมื่อโลหะเย็นตัวแล้ว จึงเผาให้ร้อนอีก ขอบลีดำ ที่เห็นนั้นเป็นสนิมที่เกิดขึ้น The parallel bands in this photomicrograph are called annealing twins. They are characteristic of coldworked and annealed (reheated)bronze. The dark matrix is corrosion.