รายงานการใช้สื่อในการเรียนการสอน

ตวั อย่าง

บงเนอ้ื ก็เน้อื เต้น
ท่วั ร่างและทง้ั ตัว
แลหลงั ละลามโล-
เพง่ ผาดอนาถใจ

พิศเส้นสรีรร์ วั
กร็ ะริกระรวิ ไหว
หิตโอ้เลอะหล่งั ไป
ระกะร่อยเพราะรอยหวาย

(สามัคคีเภทคาฉนั ท์)

สาลินฉี นั

นท์ ๑๑

สาลนิ ีฉนั ท์ (สา-ลิ-น-ี ฉนั ) ตา
ราชบัณฑติ ยสถาน กล่าวถงึ ชอ่ื ฉนั
วรรคหนา้ มี ๕ คา เป็นครุล้วน วรรคห
เปน็ ลหุ นอกนน้ั เป็นครุ

ามความหมายในพจนานกุ รมฉบบั
นทอ์ ยา่ งหนึง่ บาทหนง่ึ มี ๑๑ คา
หลังมี ๖ คา คาที่ ๑ และคาที่ ๔

สัมผัส
พบวา่ สาลีนฉี นั ท์ มสี มั ผัสนอก (ทเ่ี ปน็
๑. คาสุดทา้ ยของวรรคหนา้ ในบาทท่ี ๑
บาทเดียวกัน
๒. คาสุดทา้ ยของวรรคหลงั ในบาทท่ี ๑
บาทที่ ๒

สมั ผสั ระหว่างบท พบวา่ คาส
วรรคหลังในบาทท่ี ๑ ของบทตอ่ ไป

นสัมผัสภายในบท) จานวน ๒ แหง่ ไดแ้ ก่
๑ ส่งสัมผสั กับคาท่ี ๓ ของ วรรคหลังใน

๑ ส่งสมั ผสั กับคาสดุ ทา้ ยของวรรคหนา้ ใน

สดุ ทา้ ยของบท สง่ สมั ผสั กบั คาสุดทา้ ยของ









การสื่อสาร

รของมนุษย์

การส่ือสาร หมายถึง วธิ ีการต่าง ๆ
อกี ฝ่ ายหนึ่งรับรู้ความหมายของอกี ฝ่ ายห
แลกเปลย่ี นความรู้ ความรู้สึกนึกคดิ ควา
ซ่ึงกนั และกนั

ๆ ในการติดต่อระหว่างมนุษย์ ซึ่งทาให้
หนึ่ง หรือกระบวนการของมนุษย์ในการ
ามต้องการ ทศั นคติ และประสบการณ์

องค์ประกอบขอ

การส่ือสาร มี ๓ องค์ประกอบทส่ี าคญั ได้แก่ บุค
บุคคลสองฝ่ าย คือ ผู้ส่งสาร ได้แก่ ผู้พูด

ได้แก่ ผู้ฟัง ผู้อ่าน หรือผู้รับความมุ่งหมาย
สาร คือ เร่ืองราวทตี่ ้องการให้รับรู้ ได

ความคดิ ของผู้สื่อสาร
ส่ือ คือ วธิ ีการตดิ ต่อให้ข้อมูลหรือเรื่อง

เช่น เคร่ืองรับโทรศัพท์ ตวั อกั ษร วดี ทิ ศั น์ เคร

องการส่ือสาร

คคลสองฝ่ าย สาร ส่ือ
ผู้เขียน หรือผู้แสดงความมุ่งหมาย และผู้รับสาร

ด้แก่ ข้อมูลทเี่ ป็ นความรู้ ประสบการณ์ และ

งราวต่าง ๆ ถงึ ผู้รับสาร อาจใช้อปุ กรณ์ช่วยนาสาร
ร่ืองรับโทรสาร เครื่องขยายเสียง

ภาษาทใ่ี ช้ใน

ภาษา คือ สัญลกั ษณ์ที่กาหนดขนึ้
การสื่อความเข้าใจระหว่างกนั ของคนใน
กนั ช่วยสร้างความสัมพนั ธ์ของคน ในส

นการส่ือสาร

นเพ่ือใช้เป็ นเครื่องมือทส่ี าคญั ทส่ี ุดใน
นสังคม ช่วยสร้างความเข้าใจอันดตี ่อ
สังคม

ภาษาทใี่ ช้ในการสื่อสารมี ๒ ประเภท

๑. วจั นภาษา

วจั นภาษา หมายถงึ ภาษาถ้อยคา ไ
ร่วมกนั ในสังคม ซึ่งหมายรวมท้งั เสียง แล
ทมี่ นุษย์สร้างขึน้ อย่างมรี ะบบ มหี ลกั เกณฑ

ท คือ วจั นภาษาและอวจั นภาษา

ได้แก่ คาพูดหรือตวั อกั ษรทก่ี าหนดใช้
ละลายลกั ษณ์อกั ษร ภาษาถ้อยคาเป็ นภาษา
ฑ์ทางภาษา

วจั นภาษาแบ่งออกเป็ น ๒ ชนิด คือ

ภาษาพดู เป็ นภาษาทม่ี นุษย์เป
กบั ผู้อื่น นักภาษาศาสตร์ถือว่าภาษาพ
ภาษาเขยี นเป็ นเพยี งววิ ฒั นาการข้นั ห
พูดตดิ ต่อสื่อสารกบั ผู้อื่นอยู่เสมอ

อ

ปล่งเสียงออกมาเป็ นถ้อยคาเพ่ือส่ือสาร
พดู เป็ นภาษาทแี่ ท้จริงของมนุษย์ ส่วน
หนึ่งของภาษาเท่าน้ัน มนุษย์ได้ใช้ภาษา

ภาษาเขยี น เป็ นภาษาทม่ี นุษย
ในการสื่อสาร ภาษาเขยี นเป็ นสัญลกั
มนุษย์ประดษิ ฐ์ขนึ้ มาเพื่อใช้บนั ทกึ ภ
โอกาสต่าง ๆ

ย์ใช้อกั ษรเป็ นเครื่องหมายแทนเสียงพดู
กษณ์ของการพดู ภาษาเขยี นน้ันเป็ นสิ่งท่ี
ภาษาพดู เป็ นตวั แทนของภาษาพดู ใน

๒. อวจั นภาษา

อวจั นภาษา หมายถึง เป็ นการสื่อ
พดู และภาษาเขยี น เป็ นภาษาทมี่ นุษย์ใช
นา้ เสียง สายตาหรือ ใช้วตั ถุ การใช้สัญญ
แสดงออกทางด้านอ่ืนทสี่ ามารถรับรู้กนั
ความเข้าใจต่อกนั ได้ เช่น สายตา กริ ิยาท

อสารโดยไม่ใช้ถ้อยคา ท้งั ท่ีเป็ นภาษา
ช้สื่อสารกนั โดยใช้อากปั กริ ิยา ท่าทาง
ญาณ และ สิ่งแวดล้อมต่าง ๆ หรือ
นได้ สามารถแปลความหมายได้และทา
ท่าทาง นา้ เสียง

ระดบั

บภาษา

ระดับภาษา คือ รูปแบ
ลดหลน่ั ของถ้อยคาตามโอก
ความสัมพนั ธ์ระหว่างบุคค
ว่า กระผม ดฉิ ัน ผม ฉัน คา
แสดงถึงระดบั ของภาษาว่า
ผู้ใช้ภาษาจะเป็ นบุคคลเดยี ว

บบการใช้ภาษาท่มี ีความ
กาส กาลเทศะ และ
คล เช่น การใช้คาสรรพนาม
าท่ีใช้แทนตัวผู้พูดเหล่านี้
ามคี วามแตกต่างกนั ถงึ แม้
วกนั

ภาษาไทยมีระดบั
การที่จะเลือกภาษาให
น้ันๆขนึ้ อยู่กบั โอกาส
ของบุคคล

บภาษาหลายระดบั
ห้เหมาะสมกบั ระดับ
สกาลเทศะและฐานะ

ปัจจยั ทก่ี าหน

๑. โอกาสและสถาน
ภาษาต่างระดบั กนั ถ้าส่ือส
ประชุมกใ็ ช้ภาษาระดบั หน
ร้านค้า หรือทบี่ ้านกจ็ ะใช้ภ

นดระดบั ภาษา

นที่ เป็ นปัจจัยทที่ าให้ใช้
สารกบั บุคคลกลุ่มใหญ่ในท่ี
นึ่ง ถ้าพูดกนั ในตลาด
ภาษาต่างระดบั กนั ออกไป

๒. สัมพนั ธภาพระ
สัมพนั ธภาพต่อกนั หลาย
กาหนดให้ระดับภาษาต่า
กนั ในที่ประชุมย่อมไม่สา
สนทนากนั ได้

ะหว่างบุคคล บุคคลมี
ยลักษณะ จงึ เป็ นปัจจัย
างกนั เพื่อนสนิทเม่ือพูด
ามารถใช้ภาษาระดับ

๓. ลกั ษณะของเนื้อห
ย่อมขึน้ อยู่กบั โอกาส เช่น
ส่วนตวั เป็ นต้น

หา เนื้อหาของสาร
น เนื้อหาเกยี่ วกบั เร่ือง

๔. สื่อทีใ่ ช้ ส่ือทีใ่ ช้ก
ได้ เช่น จดหมายปิ ดผนึก
ภาษาที่ใช้กต็ ้องต่างกนั ห
ด้วยเคร่ืองขยายเสียง ย่อม
วทิ ยุกระจายเสียง หรือทา

กท็ าให้เปลย่ี นระดบั ภาษา
กกบั ไปรษณยี บัตร ระดับ
หรือเมื่อพูดด้วยปากกบั พูด
มต่างจากภาษาท่ีพูดทาง
างโทรทศั น์

ระดบั ภาษาแบ

- ภาษาระดบั พธิ ีการ
-ภาษาระดบั ทางการ

- ภาษาระดบั กงึ่ ทางการ
-ภาษาระดบั ไม่เป็ นทางการ

- ภาษาระดับกนั เอง(ปาก)

บ่งเป็ น ๕ ระดบั

ภาษาแบบแผน

ร(สนทนา) ภาษากงึ่ แบบแผน

ภาษาปาก

๑. ภาษาระดับพธิ ีกา
ไพเราะ สละสลวย และมคี
บุคคลสาคญั หรือบุคคลช้ัน

าร เป็ นภาษาทีม่ คี วาม
ความอลงั การ ผู้ใช้จะเป็ น
นสูง

๒. ภาษาระดับทาง
ถูกต้องสมบูรณ์ตามหลกั
จะเขยี นตรงไปตรงมาไม
แพรวพราวได้

งการ เป็ นภาษาเขียนท่ี
กไวยากรณ์ การใช้ถ้อยคา
ม่สามารถเล่นถ้อยคาให้