เมื่อครั้งนั้น

“ เกล ี ยดชิงชังส ุ ดท  าย รัก เธอ แตพอเผลอ พรากเธอ ดับส ูญ ”

อารัมภบท เมื่อครั้งอดีตของประเทýไทย ณ ปีพุทธýักราช 2484 เĀล่าผู้คนต่างใช้ชีüิตตามüิถีของตนไปเรื่อย ๆ เÿียง เด็กน้อยเจื้อยแจ้üอย่างÿนุกÿนาน เÿียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกขายÿินค้าของตนตามตลาด เĀล่าผู้คนต่างĀลั่งไĀลมา จับจ่ายซื้อของกินของใช้รüมถึงมานั่งเล่นยังร้านขายกาแฟของอาแปะท่านĀนึ่งในตลาด เÿียงüิทยุบรรเลงเพลงขับ ÿานไปอย่างเพลิดเพลิน แต่แล้ü..... “ นี่คือประกาýจากทางรัฐบาลแĀ่งประเทýไทย ขณะนี้กองทัพญี่ปุ่นได้ยกพลมาจากทางภาคใต้และ ภาคตะüันออกมีการปะทะกับเĀล่าทĀารและยุüชนของไทย ต่อมาทางรัฐบาลได้ประกาýĀยุดปะทะและท า ÿนธิÿัญญาและจะขอใช้ประเทýไทยเป็นทางผ่าน ..... ” ในขณะที่üิทยุก าลังประกาýข่าüจากทางรัฐบาลลูกค้าในร้านของอาแปะก็ต่างมามุงเพื่อฟังข่าü ต่างคนต่าง มีÿีĀน้าแตกตื่นเพราะต่างไม่รู้üิธีการรับมือกับเĀล่าทĀารญี่ปุ่นที่เข้ามาในประเทýไทย “ จึงอยากขอใĀ้พี่น้องประชาชนชาüไทยโปรดอยู่ในคüามÿงบ โปรดแÿดงคüามเป็นมิตรไมตรีต่อ เพื่อนมนุþย์ด้üยกัน ขอจบการประกาýเพียงเท่านี้” เมื่อเÿียงเÿียงประกาýจบลงต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีüิตตามปกติของตน แต่อีกÿ่üนก็มานั่งจับเข่า คุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นโดยที่ไม่รู้เลยü่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ เüลาโพล้เพล้เÿียงÿัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นจากค่ายของทĀารญี่ปุ่น เĀล่าชาüบ้านต่างแตกตื่นพร้อมกับ ÿงÿัยü่าเกิดอะไรขึ้นต่างคนต่างüิ่งออกจากบ้านมาดูü่าเกิดอะไรขึ้น ไม่นานĀลังจากเÿียงไซเรนดังก็ตามมาด้üยเÿียง ระเบิดดังขึ้น ฝนเĀล็กต่างĀล่นลงมาจากฟ้าÿู่พื้นดินจนÿะเทือนเป็นüงกü้าง เĀล่าชาüบ้านต่างüิ่งĀนีกันไปคนละทิý คนละทาง เÿียงร้องไĀ้ดังระงมจากเด็กน้อยที่พลัดĀลงและเĀล่าผู้คนที่ร้องไĀ้จากการÿูญเÿียคนรักต่อĀน้าต่อตาแข่งกับเÿียง ระเบิดที่ดังต่อเนื่องจนเÿียงเครื่องบินĀายไปพร้อมกับคüามมืด เÿียงคนร้องไĀ้ยังคงดังระงมและเÿียงเพลงที่เปิดทิ้ง ไü้ดังบรรเลงไปในคืนนั้น.........

บทที่ 1 กลับมา “ดั่งนรกชังĀรือÿวรรค์แกล้ง แกล้งทรมานใĀ้ฉันได้เจอ” เÿียงเพลงจากบลูทูธคลอเบา ๆ ภายในรถขณะแล่นอยู่บนท้องถนนโดยมีพ่อเป็นคนขับพาครอบครัü เดินทางมุ่งตรงÿู่จังĀüัดกาญจนบุรี เมื่อขับไปได้ÿักพักบทเพลงได้บรรเลงใกล้ถึงท่อนฮุคกพ่อเลยยื่นมือไปกดปุ่มเพิ่ม เÿียง จนแม่ต้องต้องĀันĀน้ามาต าĀนิพ่อ “ พี่üิทย์เÿียงมันดังเกินไปแล้üนะ ” เมื่อแม่พูดจบก็ยื่นมือไปกดลดเÿียงลงในทันทีจนท าใĀ้ลูกที่นั่งอยู่เบาะĀลังอดข าออกมาไม่ได้กับการที่พ่อ แม่ทะเลาะกันเล็กน้อยจนเป็นเรื่องปกติในชีüิตประจ าüันไปเÿียแล้ü “ โถ่ นิภาก็ใกล้ถึงท่อนที่พี่ชอบแล้üนี่นา ” “ เÿียงแค่นี้ก็ได้ยินไม่ใช่Āรอพี่” “ พ่อดูชอบฟังเพลงนี้มากเลยนะ ” นะโมได้พูดแซüพ่อของเธอขึ้นมาซึ่งท าใĀ้น ้ามนต์ที่นั่งมองüิüข้างทางĀัüเราะคิกคักอย่างชอบใจที่พี่ÿาüพูด ออกไปอย่างนั้นทั้งที่ตัüของเขาเองก็ชอบเพลงแนüเก่า ๆ ไม่ต่างจากพ่อเลยÿักนิด เมื่อทุกอย่างกลับมาÿงบอีกครั้ง น ้ามนต์ก็กลับไปÿนใจüิüข้างทางอย่างเช่นเคยและร้องเพลงคลอไปตามบทเพลงที่พ่อเปิดเอาไü้ “ อธิþฐานจิตใจĀากเกิดชาติไĀน ..... ดลใĀ้เราได้พบเจอเป็นคู่กัน ….. วอนÿวรรค์ได้ไĀม ” Āนังตาของน ้ามนต์Āนักอึ้งจากการเดินทางบüกกับคüามเย็นจากแอร์รถและดนตรีเก่า ๆ ท านองไพเราะ คลอไปด้üยท าใĀ้เขาผล็อยĀลับไปเüลาผ่านไปนานแค่น ้ามนต์เองก็ไม่อาจรู้ได้ “ มาแล้üĀรือ ” “ ในที่ÿุดคุณก็กลับมา” Āลังจากเÿียงทุ้มปริýนาดังขึ้นน ้ามนต์รู้ÿึกü่าก าลังตื่นอยู่ในขณะที่เปลือกตายังปิดอยู่ เขาเกิดข้อÿงÿัย ขึ้นมาü่าใครเรียก เขาค่อนข้างคุ้นกับเÿียงนี้มากแต่เขาเองก็คิดไม่ออกü่าใคร ในขณะที่ก าลังจะเอ่ยถาม....

“ น ้ามนต์.. ” “ น ้ามนต์! ” น ้ามนต์ÿะดุ้งตื่นเพราะเÿียงเรียกของพี่ÿาü เขาตื่นมาก็พบü่าถึงที่Āมายแล้üและทุกคนก็ลงจากรถĀมด เĀลือแค่เขาที่ยังอยู่บนรถและตอนนี้ก็เป็นฯเüลาเย็นแล้ü “ ตื่นยากจังนะเราพี่ปลุกตั้งนาน แถมยังจะละเมออีกฝันĀüานละÿิ” นะโมพูดĀยอกล้อและยื่นมือไปยีผมน้องชายของตนด้üยคüามเอ็นดูท าใĀ้น ้ามนต์ท าĀน้ามุ่ยด้üยคüามไม่ พอใจเล็กน้อยที่ถูกพี่ÿาüท าผมของตนเองเÿียทรง “ อย่าพี่นะโม ผมเÿียทรงĀมดเลยอุตÿ่าĀ์จัดมาอย่างดี” “ แĀม่ะ..ที่นอนบนรถทรงผมไม่เÿียเลยมั้ง ” “ ลงรถมาขนของได้แล้ü อีกเดี๋ยüรถขนของก็มาถึงแล้ü ” เมื่อพี่น้องเถียงกันจบก็ต่างพากันยกÿัมภาระของตนลงรถ ในตอนที่น ้ามนต์ยกของลงĀางตาก็ดันไปเĀ็นคน เดินอยู่ในÿüนผลไม้ที่อยู่ไม่ไกลลานจอดรถของบ้าน ด้üยคüามÿงÿัยน ้ามนต์Āันไปดูü่านั่นคือใครĀรือü่าจะเป็นพ่อที่ เดินออกไปÿูบบุĀรี่พอĀันไปก็พบกับคüามü่างเปล่า ขนแขนน ้ามนต์ลุกโดยอัตโนมัติในทันทีเขาจึงรีบยกของขึ้นบ้าน ในทันที “ อย่าüิ่งÿิน ้ามนต์เดี๋ยüก็ล้มขาแข้งĀักกันพอดี” นิภาที่เĀ็นลูกชายของตนüิ่งขึ้นบันไดบ้านจึงดุด้üยคüามเป็นĀ่üงü่าถ้าĀากล้มมาคงมีตกลงไปมีขาĀักแขน Āักอย่างแน่นอน ก่อนจะเดนลงไปเพื่อยกของขึ้นมาบนบ้าน Āลังจากที่น ้ามนต์üิ่งมาถึงĀ้องนอนที่เคยมานอนเมื่อยังเป็นเด็กบรรยากาýท าใĀ้ชüนคิดถึงตอนที่คุณยาย ยังมีชีüิตอยู่ น ้ามนต์ชอบĀ้องนอนนี้เป็นอย่างมากไม่รู้ท าไม เขาเอื้อมมือเปิดกน้าต่างออกไปทางฝั่งซ้ายจะเป็นÿüน ผลไม้ของคุณยายแต่ตอนนี้ถูกยกใĀ้แม่ของเขาแล้üและทางขüาก็เป็นแม่น ้าÿายÿ าคัญของจังĀüัด เขาÿะบัดคüาม กลัüเมื่อครู่ออกไปได้ĀลังมาถึงĀ้องได้จะในทันที คüามคิดถึงเข้ามาแทนที่แต่ยังมีอีกคüามรู้ÿึกอีกอย่างที่น ้ามนต์ไม่รู้ ü่ามันคืออะไร นั่นคือ คิดถึงÿถานที่แĀ่งนี้มากกü่าปกติเĀมือนจากมานานแÿนนาน “ เฮ้อ…เĀนื่อยจังเลย”

ร่างกายของชายĀนุ่มนอนลงไปกับเตียงด้üยคüามเĀนื่อยล้า เขามองเพดานĀ้องก่อนจะผล็อยĀลับไปอีก รอบ อากาýรอบบ้านช่üยใĀ้เขาผ่อนคลายได้เป็นอย่างมาก คüามเงียบÿงบ เüลาเดินไปเรื่อย ๆ จน เมื่อแÿงÿü่าง ของดüงอาทิตย์ได้ลาลับขอบฟ้าไป คüามมืดและแÿงÿü่างจากดüงจันทร์ได้เข้าปกคลุมไปทั่üนภาÿายลมพัดผ่านเข้า มา คüามเงียบแพร่กระจายไปทุกที่มีเพียงเÿียงของจิ้งĀรีดเรไรร้องระงม แต่ในทันใดนั้น " เกลียดชิงชังÿุดท้ายรักเธอ แต่พอเผลอ " พรากเธอ " ดับÿูญ " บทเพลงปริýนาที่ล่องลอยมาตามÿายลมที่แฝงไปด้üยคüามเýร้า รอคอย โĀยĀา ได้ดังเข้ามาในโÿต ประÿาทของ น ้ามนต์ ตื่นจากภüังค์และเดินมารับลมในยามดึกÿงัด ท าใĀ้เขาเคลิ้มไปกับเพลงที่ได้ยินไม่นานนัก ทันใดนั้นน ้าตาÿีใÿ ๆ ค่อย ๆ รินไĀลอาบแก้มทั้งÿองข้างของเขาด้üยคüามเýร้าโดยไม่รู้ตัüเมื่อได้ยินบทเพลงนี้ท า ใĀ้ภายในใจของเขานั้นรู้ÿึกโĀยĀาถึงใครบางคน น ้ามนต์รีบยกมือขึ้นมาเช็ดน ้าตา " ใครกันมาร้องเพลงเüลานี้ แถมออกเÿียงแปลกๆ แĀะ ก าลังอกĀักอยู่แน่เลย " “ นี่เราร้องไĀ้อยู่Āรอ ท าไมนะ ” น ้ามนต์ ได้แต่เก็บคüามÿงÿัยü่าท าไมอยู่ ๆ เขาถึงร้องออกมา นี่เขาร้องเพราะคนร้องเพลงนี้Āรือป่าü น ้ามนต์เองก็ไม่เข้าใจตัüเองก่อนที่จะร้องออกมาเขาเขาเองรู้ÿึกĀน่üง ๆ ในใจ นี่เขาก าลังท าอะไรอยู่กันแน่ แต่ ก่อนที่จะĀาค าตอบก็มีเÿียงเคาะประตูเรียกÿติเขาÿะก่อน “ น ้ามนต์ลูก ตื่นĀรือยังลูก ” “ มากินข้าüได้แล้üลูก แม่เค้าท ากับข้าüเÿร็จแล้ü ” “ เดี๋ยüนะโมกินĀมดก่อนนะ ” พ่อได้มาตามลูกชายที่Ā้องเพื่อที่จะได้ไปกินข้าüเย็นด้üยกัน น ้ามนต์จึงเดินไปเปิดประตูออกไปĀาคนเป็น พ่อ แต่พอน ้ามนต์ออกมาจากĀ้อง พ่อก็ต้องตกใจที่พบü่าลูกนั้นตาแดงจากการร้องไĀ้มา ก่อนจะยื่นมือไปลูบĀัü เพื่อปลอบลูกชาย “ ฝันร้ายÿินะ ”

“ ขüัญเอ๋ยขüัญมา ” ถึงลูกชายของเขาจะโตแค่ไĀนแต่คนเป็นพ่อเĀ็นลูกร้องไĀ้ก็อดตกใจไม่ได้และเป็นĀ่üง จึงได้ลูบผมเพื่อเป็น การปลอบขüัญใĀ้น ้ามนต์เขาไม่ได้พูดอะไรก่อนที่จะเดินตามพ่อของเขาลงไปยังข้างล่างของบ้านเรือนไทยที่ใช้เป็น ที่รับประทานอาĀารของบ้าน ĀลังจากทานอาĀารเÿร็จและท าภารกิจต่าง ๆ เÿร็จแล้ü น ้ามนต์จึงขอตัüกลับเข้าĀ้องนอนทันทีüันนี้เขา ยอมรับเลยü่าเĀนื่อยเดินทางเป็นอย่างมากจากจังĀüัดนครราชÿีมาÿู่กาญจนบุรีซึ่งระยะทางไม่น้อย เขาไม่มี เรี่ยüแรงจะนั่งดูĀนังกับแม่และพี่ÿาüที่Ā้องนั่งเล่น พอเดินมาถึงĀ้องแล้üทิ้งลงบนเตียงนอนนุ่มÿบายดüงตาของ น ้ามนต์ก็ปิดลงในทันทีโดยไม่รีรออะไรทั้งÿิ้น กลางดึกคืนนั้น... " นิล… " " นั่นนิลใช่ไĀม " มีเÿียงปริýนาดังขึ้นมาในฝันของน ้ามนต์ ท าใĀ้ตัüเขาเองรู้ÿึกงุนงงเป็นอย่างมาก ü่าชายคนนั้นเรียกใคร และÿิ่งที่ใĀ้ท าน ้ามนต์งงยิ่งขึ้นคือเขาÿามารถคüบคุมฝันได้ มีคüามนึกคิด ÿามารถขยับร่างกายได้อย่างเป็นอิÿระซึ่ง ต่างจากฝันอื่น ๆ ที่เขาเคยนอนฝันมา " นิลของผม " ก่อนที่น ้ามนต์จะได้Āลุดปากเผลอขานรับเÿียงปริýนานั้นเขาได้ดึงÿติกลับมาอีกครั้งและมองĀาต้นตอของ เÿียงแทนการขานรับเพราะเขาถูกคุณยายÿอนมาตั้งแต่เด็กเÿมอü่าĀ้ามขานรับมั่üซั่ü ถ้าเป็นผีจะถูกเอาไปอยู่ด้üย แต่Āากถ้าเป็นคนก็คงเป็นโจรที่เรียกเพื่อเช็คü่ามีคนอยู่Āรือไม่แล้üจึงขึ้นมาปล้น " นิลจริงๆ ด้üย " จู่ ๆ มีร่างของผู้ชายปริýนาเดินออกมาจากเงามืดด้üยชุดทĀารในÿมัยก่อนน ้ามนต์ไม่คุ้นกับชุดนี้มาก ๆ ดูๆ แล้üไม่เĀมือนชุดของไทย ชุดเĀมือนทĀารญี่ปุ่นที่น ้ามนต์เĀ็นในĀนังในละครที่แม่และพี่ÿาüชอบดู แต่ท าไมนะ ท าไมเขาถึงรู้ÿึกคิดถึง โĀยĀา มากกü่าที่จะกลัüและüิ่งĀนีออกไปĀรือเขากลัüจนก้าüขาทั้งÿองข้างไม่ออก ในขณะ ที่น ้ามนต์ก าลังคิดอยู่นั้น เขาก็ต้องตกใจมากขึ้น เมื่อเขาถูกชายปริýนาผู้นั้นÿüมกอดเอาไü้ ยิ่งท าใĀ้เขา รู้ÿึกมาก ยิ่งขึ้น น ้าตาÿีใÿ ๆ ไĀลออกมาอย่างĀ้ามไม่ได้ ชายคนนั้นค่อย ๆ เอามือเช็ดน ้าตาใĀ้น ้ามนต์อย่างเบามือ " นิลไม่ร้องÿิครับ ผมอยู่ตรงนี้แล้ü "

" ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเÿมอ… " " ผมจะรออยู่ตรงนี้ตลอดไปต่อใĀ้ตัüผมตายจากไปผมก็จะรอคุณ… " เมื่อน ้ามนต์ได้ÿติอีกครั้ง เขาคิดü่าชายคนนี้พูดถึงคนชื่อนิลมาÿักพักแล้ü นิลคือใครกัน Āรือจะเป็นคนĀน้า เĀมือน น ้ามนต์ก าลังจะถามชายปริýนาคนนั้นü่าเขาพูดถึงใครแต่ก็มีเÿียงเรียกเขาจากข้างĀลังท าใĀ้น ้ามนต์Āันไป มองก็พบกับคüามü่างเปล่า พอน ้ามนต์กันกลับมาก็มีเÿียงไซเรนดังขึ้นมาและเĀ็นü่าบ้านเรือนไทยที่เขาอยู่นั้นไฟ ไĀม้ มีผู้คนมากมายüิ่งออกมาและไม่นานนักก็มีระเบิดลูกĀนึ่งจากบนฟ้าทิ้งลงมาถูกบ้านของน ้ามนต์ต่อĀน้าต่อตา ของเขาจนท าใĀ้ต้องÿะดุ้งตื่นจากฝันนี้ “ นี้มันอะไรกันนะ ” “ เราฝันร้ายÿินะ แต่ฝันนี้เĀมือนจริงจังเลย” มือของน ้ามนต์เอื้อมไปĀยิบโทรýัพท์มาเปิดดูเüลาก็พบü่าตอนนี้เป็นเüลาตี 2 กü่า น ้ามนต์ÿะบัดĀัüเบา ๆ ไล่คüามคิดเรื่องฝันเมื่อÿักครู่ออกไป เขาคิดü่ามานอนต่างที่จะฝันร้ายถือเป็นเรื่องปกติแต่อีกใจเขาก็อดÿงÿัยไม่ได้ เลยü่าฝันนั้นคืออะไร ลางบอกเĀตุĀรือป่าü แต่ตอนนี้เขาไม่อยากÿนใจอะไรนอกจากนอนแล้ü น ้ามนต์จึงได้ Āลับตาลงอีกรอบเพื่อนอนต่อ แต่แล้üน ้ามนต์ได้ยินเÿียงอะไรÿักอย่างจากข้างล่างแต่เมื่อมองดูจากทางĀน้าต่างก็ ไม่พบเจออะไรเลยกลับไปนอนต่อ โดยĀารู้ไม่ü่ามีเงาของชายที่ปรากฏในฝันของน ้ามนต์ก าลังยืนเงยมองĀ้อง น ้ามนต์จากชั้นล่างของบ้าน

บทที่ 2 คüามฝัน “ เวรกรรมĀรือไรแต่ปางไĀนนั่น...ÿุขเพียงชั่ววันแต่ช ้าทวีคูณ... ” üิทยุตัüโปรดของพ่อถูกเปิดขึ้นด้üยเพลง คู่กรรม ของต้อม เรนโบü์ เป็นบทเพลงที่มักจะถูกในทุก ๆ เช้า น ้ามนต์งัüเงียตื่นขึ้นมา ก่อนจะลุกขึ้นนั่งและĀันไปมองนาฬิกาก็พบü่าใกล้ถึงเüลาที่ต้องไปเตรียมของเพื่อที่จะใÿ่ บาตรช่üยคุณแม่แล้ü เขาจึงลุกออกไปและเดินออกจากĀ้องนอนของตนโดยที่ไม่ลืมจัดระเบียบที่นอน นิภาจัดเตรียมข้าüปลาอาĀารไü้ÿ าĀรับใÿ่บาตรโดยมีน ้ามนต์และนะโมเป็นลูกมืออีกแรง Āลังจาก จัดเตรียมอาĀารเÿร็จเรียบร้อยน ้ามนต์จึงไปยกโต๊ะพลาÿติกมาตั้งĀน้าบ้านเพื่อใĀ้นะโมได้เอาของใÿ่บาตรมาüางรอ พระท่านบิณฑบาตมาถึงĀน้าบ้าน เมื่อน ้ามนต์เĀ็นพี่ÿาüอ้าปากĀาüออกมา “ นี่ไง..เล่นเกมดึกละÿิถึงได้Āาüนอนแบบนี้” ÿิ้นประโยคน ้ามนต์Āัüเราะคิกคักอย่างชอบใจที่ได้แซüพี่ÿาüของตน เมื่อตัüของพี่ÿาüได้ยินดังนั้นเลย มะกอกลงที่Āัüน้องชายไปĀนึ่งทีเบา ๆ ด้üยคüามĀมั่นไÿ้ “ เล่นเกมดึกก็แย่ละ ดูĀนังกับแม่เÿร็จก็นอนเลยย่ะ ” “ Āู้ยย..จริงĀรอ ๆ นอนĀรือคุยกับĀนุ่มกันแน่” “ Āนุ่มที่ไĀนไม่มีเถอะ ” นิภาที่เดินตามมาทีĀลังแล้üมาพบü่าพี่น้องก าลังทะเลาะกันก็ถึงกับต้องÿ่ายĀน้าด้üยคüามเอือมระอาแต่ก็ ถือü่าเป็นเรื่องปกติไปเÿียมากกü่า นับü่าเป็นÿีÿันในครอบครัüก็ü่าได้และผู้ที่เดินตามมาคนÿุดท้ายก็คือตรีüิทย์ Āรือ üิทย์ ท าใĀ้พี่น้องคู่นี้ต้องĀยุดการÿงครามไü้ÿะก่อน “ พอพ่อมาก็ÿงบýึกเลยนะ ” “ ตลาดüายÿะแล้üÿิ พ่อมาไม่ทันÿินะ ” “ มา ๆ พี่พระท่านจะมาถึงแล้ü ” เมื่อนิภาพูดจบครอบครัüนี้ก็ท าบุญตักบาตรเĀมือนอย่างเคย แต่ในขณะที่พระท่านก าลังก าลังใĀ้พร น ้ามนต์ก็เĀ็นท่าทีของĀลüงพ่อแปลกไป ÿายตาของĀลüงพ่อได้มองผ่านน ้ามนต์ไปด้านĀลังของเขาÿลับกับมองเขา ก่อนที่จะมาอยู่ในท่าทีÿงบเÿงี่ยมอย่างเคยแล้üท่องบทใĀ้พร พอใĀ้พรจบทุกคนก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะเก็บของ แต่

น ้ามนต์ก็ยังคงÿังเกตĀลüงพ่อองค์นั้นü่าท าไมท่านมองเขาอยู่ตลอดเüลาและมองด้านĀลังของเขาอีกและเดินจาก ไปเพื่อไปบ้านĀลังอื่นต่อ Āลังจากใÿ่บาตรเรียบร้อยทุกคนก็มานั่งทานข้าüร่üมกันพูดคุยกันตามกิจüัตรประจ าüัน ในขณะที่ทุกคน ก าลังพูดคุยเรื่องทั่üไปอยู่นั้น “ เมื่อคืนตอนดึก ๆ มีใครลงไปใต้ถุนบ้านไĀม ” “ น ้ามนต์ได้ยินเÿียงคนเดินข้างล่า..... ” ก่อนที่น ้ามนต์จะพูดนะโมจะเอาน่องไก่ทอดยัดเข้าปากน้องชาย ซึ่งนะโมเป็นคนที่กลัüผีเป็นอย่างมาก นับü่าเป็นข้อĀ้ามÿ าĀรับเธอจะพูดĀรือถามถึงเรื่องแปลก ๆ ต่อĀน้าเธอไม่ได้ ท าใĀ้ผู้รับกรรมในครั้งนี้ก็คือน ้ามนต์ “ นะโมอย่าแกล้งน้องÿิ” “ ไม่มีนะลูกเมื่อคืนĀลังดูĀนังจบก็ไม่มีใครลงไปเลย ” “ อาจจะเป็นเจ้าโอ๊คไม่ก็เจ้ามะลิĀรือป่าüลูกที่มันเดินĀาÿ ารüจบ้าน ” พ่อตอบข้อÿงÿัยของน ้ามนต์จบก็กินข้าüต่อและพูดคุยเรื่องอื่นเพื่อใĀ้นะโมคลายคüามกลัüลงไป เจ้าโอ๊ค และเจ้ามะลิที่พ่อพูดถึงนั่นก็คือÿุนัขที่ครอบครัüของของน ้ามนต์ที่เลี้ยงเอาไü้โดยเจ้าĀมาชื่อü่า โอ๊ค เป็นÿุนัขพันธุ์ ซามอยด์ตัüÿีขาü กับ เจ้ามะลิพันธุ์ชิüาüาตัüÿีขาü Āลังทานข้าüเช้ากันเÿร็จน ้ามนต์ก็ขอตัüออกไปนั่งเล่นที่ýาลาริมน ้าโดยมีบอดี้การ์ด 2 ตัüตามไปด้üยติด ๆ น ้ามนต์เดินเข้ามานั่งรับลมได้ÿักพักก็เริ่มเĀ็นท่าทีของเจ้าโอ๊คและเจ้ามะลิü่าเĀมือนก าลังกลัüอะไรอยู่Āางของทั้ง 2 ตัüตกและมองน ้ามนต์นั่งอยู่ในýาลาแล้üท าจมูกดม ๆ แล้üüิ่งกลับไปที่เรือนไทย แต่เขากลับคิดü่าพüกมันคงกลัüน ้า และไม่ชินกลิ่นÿถานที่ใĀม่เลยไม่กล้าเดินเข้ามา แต่เขาก็ไม่ได้ÿนใจอะไรเขาต้องการพักผ่อนเลยปล่อยคüามคิดทุก อย่างออกไป “ ไม่ได้กลับมานานแค่ไĀนแล้üนะ ” “ คิดถึง... ” น ้ามนต์เอ่ยออกมาอยากไม่รู้ตัüท าใĀ้เขาÿะดุ้งกับค าพูดของตนเองและงงü่าท าไมเขาถึงพูดแบบนี้ออกไป เขาเข้าใจกับค าü่าไม่ได้กลับมานานเพราะครั้งล่าÿุดที่เขามาที่นี่คือตอนเข้ายังเด็กมาก แต่ค าü่าคิดถึงที่พูดออกมา มันĀมายคüามมü่าไงกันแน่ ในระĀü่างเขาก าลังนั่งเถียงกับตัüเองอยู่นั้นก็มีÿายลมพัดผ่านบริเüณที่น ้ามนต์นั่งอยู่ท า

ใĀ้ขนแขนของเขาลุกลามไปถึงคอ เขาĀันมองรอบๆกลับไม่มีการเคลื่อนไĀüของต้นไม้เลย น ้ามนต์อดคิดเป็นเรื่อง อื่นไม่ได้เลยเขาลุกและเดินออกจากýาลาด้üยคüามเร็üไปยังบ้าน เมื่อเขาเดินไปแล้üแต่ยังมีÿายตาคู่Āนึ่งมองตาม น ้ามนต์ที่üิ่งเข้าบ้านอย่างไม่คิดชีüิต เüลาเดินล่üงเลยมาถึงตอนค ่าĀลังจากที่ต่างคนต่างแยกย้ายĀลังทานข้าüร่üมกันเÿร็จรüมถึงน ้ามนต์ที่ได้ ท ากิจüัตรประจ าüันของตนเรียบร้อยก็กลับเข้าĀ้องมาและมานั่งลงยังĀน้าจอคอมพิüเตอร์ของตนเพื่อค้นĀาÿถานที่ ท างานในจังĀüัดนี้และใกล้บ้านของตน “ ใĀ้Ā่างไกลÿุดฟ้าอาดูร....ÿูญÿิ้นเธอตลอดกาล… ” น ้ามนต์ขมüดคิ้üทันทีĀลังจากได้ยินบทเพลงปริýนาอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้ใÿ่ใจอะไรมากเขาคิดü่าคงเป็น คนงานที่ที่พ่อของเขาจ้างมาท าÿüนร้องเพลงนี้แต่เขากลับลืมคิดü่าตอนนี้เป็นเüลากี่โมงแล้ü... “ เรียบร้อย ” “ 5 ทุ่มแล้üĀรอเนี่ยคนงานเลิกงานดึกจังแĀะ ” น ้ามนต์ปิดคอมของตนเองเรียบร้อยแล้üจึงเดินมาที่เตียงนอนของตนแล้üล้มตัüนอนลง แต่ทันใดนั้น คüามคิดของเขาก็ดันคิดถึงเรื่องประĀลาดเมื่อตอนกลางüันขึ้นมาและตัüน ้ามนต์เองก็ยังรู้ÿึกตัüด้üยü่าเขานั้นก าลัง โดนมองจากÿายตาคู่Āนึ่งแต่ไม่อาจรู้ถึงที่มาได้ มันคืออะไรกันแน่ เขานอนคิดไปÿักพักก่อนจะเข้าÿู่Ā้üงนิทรา อีกแล้üน ้ามนต์ฝันแบบนี้อีกแล้ü ฝันแบบที่ÿามารถคüบคุมตัüเองได้เขามีคüามรู้ÿึก เขามองไปรอบ ๆ ก็ พบü่าตนเองนั้นอยู่ที่ýาลาท่าน ้าที่น ้ามนต์ไปนั่งเล่นเมื่อตอนกลางüัน แต่แปลกตรงที่มันไม่เĀมือนเดิมไม่เĀมือนที่ น ้ามนต์เĀ็นเมื่อตอนกลางüัน ก่อนที่น ้ามนต์จะได้คิดเรื่องนี้ก็เĀ็นเรือยนต์ล าĀนึ่งลอยมาที่ýาลา... “ ÿüัÿดีครับ ได้โปรดช่üยผมได้ไĀมครับ ” น ้ามนต์พยายามมองü่าเขาคือใครแต่ก็ไม่เĀ็นĀน้าของเขาเป็นภาพมัü ๆ นอกจากแต่งตัüแปลก ๆ แล้üยัง ÿ าเนียงไม่เĀมือนคนไทยอีก น ้ามนต์มองไปที่เรือก็เĀ็นü่ามีธงชาติญี่ปุ่นอยู่แต่เป็นธงเดิมก่อนที่จะเปลี่ยนใĀม่ นี่เขา ฝันอะไรอยู่กันแน่ ทันใดนั้นก็มีเÿียง ๆ Āนึ่งดังขึ้น “ ที่นี่ไม่รับคนญี่ปุ่น กลับไปÿะเราไม่ต้อนรับ ”

น ้ามนต์Āันไปมองที่ต้นเÿียงแต่ก็ยังไม่เĀ็นใบĀน้าของผู้พูดอีกแล้üแถมพüกเขาก็ไม่เĀ็นน ้ามนต์อีกต่างĀาก คüามคิดเขาÿับÿนตีกันไปĀมด เขาท าได้แค่ดูเĀตุการณ์ตรงนี้ “ ผมไม่เข้าใจ แต่ได้โปรดน ้ามันเรือผมĀมด ผมชื่อโย**** ” “ บอกü่าไม่ไง! ” เÿียงตอนที่ชายคนนี้พูดชื่อเĀมือนถูกตัดออกไป แต่ตอนนี้ชายผู้ที่ถูกขอใĀ้ช่üยถือไม้มาเพื่อที่จะมาขับไล่ผู้ มาที่มาขอคüามช่üยเĀลือ แต่ก่อนที่ชายชาüญี่ปุ่นผู้นี้จะถูกตีด้üยไม้ก็ถูกĀญิงÿาüมาĀ้ามไü้ÿะก่อน “ อย่าท าเขาÿิน้อง...เขามาขอคüามช่üยเĀลือนะ ” “ เราต้องช่üยเĀลือเขาÿิอย่าแล้งน ้าใจไปเลยนะ ” บุคคลที่ดูเĀมือนจะเป็นพี่ÿาüมาĀ้ามýึกนี้เอาไü้ก่อนที่จะเป็นเรื่องราü แต่ลักþณะของผู้ที่มาใĀม่ท าใĀ้ น ้ามนต์ขมüดคิ้üทันที เĀมือนกับคุณยายของน ้ามนต์เลยเขาเคยเĀ็นในรูปถ่ายเมื่อตอนเด็ก ไม่ÿินี่มันคุณยายเลยนี่ “ ถือÿะü่าพี่นüลขอเอาไü้Āรอกนะ ” “ ไม่งั้นนายโดนแน่” พüกเขาเป็นใคร นี่คุณยายมาเข้าฝันเขาĀรือเปล่าแถมยังไม่เĀ็นĀน้าอีกเĀมือนภาพถูกเบลออย่างในข่าü เลยมันยิ่งท าใĀ้น ้ามนต์อยากรู้เข้าไปอีกและÿนใจกับฝันตรงĀน้า “ ขอบคุณครับ ” และทั้ง 3 คนก็เดินผ่านน ้ามนต์ไปอย่างกับü่าตรงที่เขายืนนั้นไม่มีน ้ามนต์อยู่เลย น ้ามนต์ที่ก าลังจะเดินตาม ไปด้üยคüามอยากรู้อยากเĀ็นตามนิÿัยของตัüเขาเองก็ถูกเรียกจากข้างĀลัง “ นิลซัง ” “ ผมคิดถึงคุณ ” นิลอีกแล้ü นิลคือใคร ขยันเรียกจังนะ น ้ามนต์ได้แต่คิดในใจไม่ได้พูดอะไรแต่ก็เอะใจขึ้นมาถ้าĀันกลับไป เขาจะต้องเจอกับอะไร จะเĀมือนกับในเรื่องĀนังผีĀรือป่าüที่Āันไปก็เจอกับÿิ่งที่น่ากลัü เÿียงนั้นดังมาใกล้เข้ามา เรื่อย ๆ น ้ามนต์ได้แต่ยืนนิ่งด้üยคüามกลัüจะเป็นแบบที่เขาคิดแล้üคüามคิดก็ยังท าใĀ้ขาแข็งขึ้นมาทันที แต่แล้ü

น ้ามนต์เองก็รู้ÿึกเĀมือนถูกÿüมกอดจากข้างĀลัง มันรู้ÿึกü่ากอดนี้กลับอบอุ่นมากกü่าที่จะรู้ÿึกÿยอง ท าใĀ้รู้ÿึกü่า คนที่กอดน ้ามนต์อยู่นั้นเป็นคนที่ตัüÿูงกü่าเขาและเป็นคนที่อ่อนโยน “ ผมรักคุณ ” เอาแล้üละÿิน ้าตาเจ้ากรรมของน ้ามนต์ไม่รักดีมันไĀลออกมาĀลังจากที่ได้ยินประโยคนี้จากชายที่ ÿüมกอดเขาจากด้านĀลัง เขาเป็นใครน ้ามนต์เองก็ยังไม่รู้เลย ท าไมĀัüใจเขากับเต้นแรงอย่างนี้ เขาĀüั่นไĀüกับค า บอกรักจากคนในฝันอยู่ใช่ไĀม คüามทุกอย่างถาโถมเข้ามาในĀัüน ้ามนต์อีกครั้ง เขาต้องรู้ใĀ้ได้ชายคนนี้เป็นใครแต่ ตอนนี้เขาท าได้แค่ต้องĀันไปมองตายเป็นตาย น ้ามนต์รüบรüมคüามกล้าทั้งĀมดĀลับตาลงและกลับไป แต่พอเขา ĀันĀน้ามาแล้üลืมตาขึ้นก็พบü่า

บทที่ 3 ÿงÿัย “ อธิþฐานจิตใจĀากเกิดชาติไĀน ฐานันดรใดใดทุกÿถาน ” น ้ามนต์ตื่นจากฝัน เÿียงไก่ขันดึงขึ้นบ่งบอกน ้ามนต์ü่าเช้าแล้üตามด้üยเÿียงเคาะĀ้อง “ ตื่นได้แล้üตัüแÿบ นอนกินบ้านกินเมืองĀรือไง ” “ เดี๋ยüก็ใÿ่บาตรไม่ทันĀรอกคุณĀญิงนิภาจะดุเอา ” ไม่ใช่ใครที่ไĀนที่กล้าü่าน ้ามนต์แบบนี้ก็คงจะĀนีไม่พ้นนะโม ที่มาเคาะĀ้องปลุกน้องชายของตนĀลังเลย เüลาที่ต้องตื่นมามากแล้üเดี๋ยüจะไม่ทันĀลüงพ่อที่มาบิณฑบาต แต่คüามจริงแล้üคือนะโมเองก าลังĀาคนมาช่üย ตัüเองอีกแรงเพราะเธอเองก็อยากนอนไม่ต่างจากน ้ามนต์เลยÿักนิด เมื่อได้ยินเช่นนั้นน ้ามนต์ก็ลุกขึ้นจากเตียงแต่ก็ไม่üายจัดที่นอนใĀ้เป็นระเบียบอย่างเช่นที่เคยท าประจ า ก่อนที่จะเดินออกจากĀ้องไปอาบน ้าและมาช่üยพี่ÿาüกับแม่เตรียมของใÿ่บาตรในเช้านี้ในระĀü่างจัดเตรียมของอยู่ น ้ามนต์นึกถึงคüามฝันที่เขาฝันเมื่อคืนü่ามันคืออะไรจนท าใĀ้ไม่ÿังเกตรอบข้างü่ามีใครเดินมาใกล้Āรือเดินผ่านĀรือ ป่าü เขาถือถุงใÿ่อาĀารกลับมาจนเกือบจะชนพี่ÿาüที่เดินมาĀยิบแก้üน ้า แต่มือปริýนามาดึงตัüน ้ามนต์ก่อนตัüของ น ้ามนต์เซไปชนโต๊ะเบา ๆ นะโมĀันมามองน้องชายของตนทันที “ เป็นอะไร Āน้ามืดĀรอถึงเซแบบนั้น ” “ นั่งพักก่อนไĀมละ น ้ามนต์” น ้ามนต์ÿ่ายĀัüเชิงปฏิเÿธü่าไม่เป็นไร เขาÿับÿนงุนงงü่าใครกันเป็นคนดึงเขาก่อนที่จะชน แต่ไม่กล้าจะพูด ออกมาเพราะตรงนี้มีแค่เขากับพี่ÿาüเท่านั้นÿ่üนคุณแม่นั้นเดินออกไปรอที่Āน้าบ้านแล้ü น ้ามนต์กลัüü่าพี่ÿาüของ เขานั้นจะกลัüจึงเลือกที่จะไม่พูด แต่ÿัมผัÿที่จับเขากลับเป็นÿัมผัÿที่เย็น “ ไปกันเถอะพี่นะโม เดี๋ยüพ่อกับแม่รอนาน ” “ แต่พี่นะโมเดินออกไปก่อนเลย เดี๋ยüน ้ามนต์ตามไป ” “ รีบตามมาละ ” นะโมเดินออกไปพร้อมกับยกถาดอาĀารไü้ใÿ่บาตรออกไป เมื่อน ้ามนต์เĀ็นü่าพี่ÿาüเดินออกไปแล้üเลยไป Āยิบโต๊ะพลาÿติกเพื่อที่จะเอาไปüางเĀมือนอย่างเคยแต่ต้องÿังเกตท่าทางของเจ้ามะลิที่มองมาทางเขาแล้üĀางตก

พร้อมÿ่งเÿียงขู่เĀมือนกับü่าเขาเป็นคนแปลกĀน้า เขาĀันĀลังกลับไปมองก็มีแต่คüามü่างเปล่าเĀ็นเช่นนั้นเจ้าตัüจึง üิ่งออกจากจากตรงนั้นทันไปและเจ้ามะลิตัüดีก็üิ่งตามเขาไปติด ๆ จนพ่อกับแม่Āันไปมอง “ Āน้าตาตื่นมาเชียü เĀมือนĀนีอะไรมา ” “ นั่นÿิลูก üิ่งมาไม่กลัüจะล้มÿักนิดเลย ” Āลังจากที่ลูกชายüิ่งมาถึงแล้üพักเĀนื่อยÿักพักพ่อกับแม่จึงถามขึ้นมาด้üยคüามเป็นĀ่üงที่เĀ็นลูกชายüิ่ง ออกมา เมื่อน ้ามนต์พักĀายใจเรียบร้อยเขามองไปทางพี่ÿาüเล็กน้อย “ เอ่อ...พอดีผมเĀ็นĀนูนะครับ ” “ ตัüมันใĀญ่...ผมกลัüมันüิ่งใÿ่เลยรีบüิ่งมา ” ทุกคนได้ยินเช่นนั้นจึงพยักĀน้าเข้าใจและไม่เซาซี้อะไรต่อ ไม่นานĀลังพ่อองค์เดิมก็เดินบิณฑบาตมาถึง บ้านของพüกเขา เมื่อทุกคนถüายอาĀารใÿ่ในบาตรน ้ามนต์เĀ็นท่าทีของĀลüงพ่อที่เĀมือนเมื่อüานเลยแต่ครั้งนี้ท่าน เĀมือนจะพูดอะไรÿักอย่างแต่เจ้ามะลิดันเĀ่าขึ้นมาÿะก่อนน ้ามนต์เลยĀันไปดุพอĀันกลับมาก็เĀ็นĀลüงพ่อกลับมา ท าท่าทีÿ ารüมเĀมือนเดิมและเริ่มใĀ้พร เมื่อเÿร็จĀลüงพ่อได้มองไปที่บ้านก่อนจะเดินไปยังบ้านĀลังอื่นต่อ น ้ามนต์ที่ทนต่อคüามอยากรู้อยากเĀ็นไม่ได้ทั้งเจอเรื่องประĀลาดตั้งแต่ย้ายเข้ามาที่นี่ ไĀนจะฝันที่ตัüเขาก็ ยังไม่รู้ü่าคืออะไร ทั้งท่าทีของĀลüงพ่อเĀมือนอยากจะบอกอะไรÿักอย่าง ไĀนจะเจ้ามะลิที่ท าท่ากลัüและขู่ออกมา แบบนั้นถึงจะเป็นÿุนัขแก่น ๆ แต่ครั้งนี้มันดูจะกลัüมาก ๆ เขามองแม่ของเขาและคิดü่าคนที่น่าจะรู้เรื่องของบ้านนี้ มากที่ÿุดในบ้านก็คงต้องเป็นแม่ของเขานั่นแĀละ “ มองแม่แบบนั้น อยากจะถามอะไรละ ” “ แต่เอาไü้Āลังทานข้าüเช้านะ ” “ üันนี้Āลüงพ่อมาช้า เลยเüลากินข้าüพ่อกับนะโมคงĀิüแล้ü ” น ้ามนต์ได้ยินเช่นนั้นเลยได้แต่พยักĀน้าแล้üเก็บคüามÿงÿัยไü้เĀมือนเดิม ก่อนจะเอาโต๊ะพลาÿติกไปเก็บ ตรงโรงรถปกติน ้ามนต์จะยกไปเก็บไü้ที่บ้านแต่ครั้งนี้เขาอยากเอาไü้ใกล้ ๆ จะได้ง่ายตอนยกไปตั้งและเอามาเก็บ เขาเดินมาถึงโรงรถและĀาที่üางโต๊ะพลาÿติกตัüนี้ “ ข้างใน.... ”

เÿียงทุ้มปริýนาดังขึ้นมาจนท าใĀ้น ้ามนต์ต้องมีอาการระแüงขึ้นมาทันที เขามองĀาเจ้าของเÿียงแต่ก็ไม่มี ใครอยู่แถüนั้นเลย เมื่อไม่มีใครขนแขนน ้ามนต์ก็ลุกขึ้นมาอย่างรู้งานทันที เขารีบเอาไปüางและüิ่งออกไปในทันทีแต่ Āูเจ้ากรรมก็ดันได้ยินเดินตามออกมาตอนเขาออกมาเป็นเÿียงเĀมือนคนใÿ่รองเท้าทĀารเดิน ยิ่งท าใĀ้ในĀัüเขามีแต่ ค าü่าต้องออกไปจากตรงนี้โดยเร็üที่ÿุด ในที่ÿุดเขาก็มาถึงยังใต้ถุนบ้านตรงที่ทุกคนมานั่งรอทานข้าü “ กลัüกับข้าüĀมดĀรือไงüิ่งมาขนาดนี้” นะโมพูดแซะน้องชายของตนĀลังจากที่เĀ็นü่าน้องชายของตนüิ่งมา ปากü่าแต่นะโมก็Āยิบจานของน้อง แล้üตักข้าüใĀ้น ้ามนต์ไม่พูดอะไรแล้üนั่งลงทานข้าüเงียบ ๆ พ่อกับแม่มองĀน้ากันทันทีที่เĀ็นน ้ามนต์ที่ปกติจะชüน คุยแต่กลับเงียบเĀมือนก าลังกลัüอะไรอยู่แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะยังมีนะโมอยู่ พ่อจึงเป็นคนที่เริ่มบทÿนธนา ในการทานอาĀารครั้งนี้ก่อน เมื่อกิจüัตรตอนเช้าเรียบร้อย น ้ามนต์มานั่งรอแม่ของเขาที่แคร่ที่ใต้ทุนบ้านไม่นาน นิภาก็เดินมานั่งข้าง ๆ ลูกชาย “ จะถามอะไรแม่ละ ” “ แม่จะเชื่อผมไĀม ถ้าผมเล่าใĀ้แม่ฟัง ” “ ลองเล่ามาก่อนÿิลูก ” “ แม่...บ้านĀลังนี้มีอะไรĀรือป่าü... ” นิภาเงียบไปÿักพัก เธอท าĀน้าคิดก่อนจะĀันมามองลูกชายของตนพร้อมกับยื่นมือไปลูบผมของเขาและ ÿ่ายĀัüใĀ้น ้ามนต์ “ ไม่มีอะไรนะลูก ” “ แม่อยู่มาตั้งแต่เด็กก็ไม่เĀ็นมีอะไรเลย ” “ไปเจออะไรมาเล่าใĀ้แม่ฟังได้ไĀม ” คราüนี้กลับเป็นน ้ามนต์ÿะเองที่เงียบไป เขาท าĀน้าĀนักใจเพราะเขากลัüü่าถ้าเล่าไปแม่จะไม่เชื่อ แม่เพิ่ง จะบอกตัüเขาไปเมื่อกี้ü่าบ้านนี้ไม่มีอะไร แต่ÿุดท้ายคüามอยากรู้อยากเĀ็นก็ท าใĀ้เขาต้องเล่าเพื่ออยากรู้เรื่องนี้มาก ขึ้น “ คือ...ตั้งแต่üันย้ายมาตอนที่ยกของลงจากรถ ผมเĀ็นใครไม่รู้เดินอยู่ที่ÿüนตอนแรกคิดü่าพ่อ ”

“ ผมเลยจะĀันไปดู แต่.... ” “ พอĀันไปแล้üไม่มีใครเลย ผมคิดü่าถ้าüิ่งไปแอบยังไงก็ไม่ทัน ” “ แล้üก็เรื่องฝัน ผมฝันเรื่องเดียüกันมา 2 คืนแล้üฝันเĀ็นบ้านĀลังนี้ ฝันเĀ็นใครก็ไม่รู้.... ” “ แต่มีคนĀนึ่งที่เĀมือนคุณยายเลยครับ ตอนคุณยายยังÿาüที่แม่เคยเอารูปใĀ้ดู” “ แล้üเมื่อตอนที่ผมเอาโต๊ะไปเก็บก็ได้ยินเÿียงใครไม่รู้พูดอีก... ” แม่นั่งฟังในÿิ่งที่เขาพูดออกมาพร้อมกับคิดตามแต่นิภาเองก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เธอพยายามมองโลกในแง่ดี พอน ้ามนต์พูดจบ นิภาเอื้อมมือไปจับมือน ้ามนต์เพื่อจะปลอบใĀ้เขานั้นใจเย็นลงจากการเล่าเรื่องใĀ้เธอฟัง “ ไม่มีอะไรĀรอกลูก อาจจะต่างที่ด้üยเลยฝัน ” “ ÿ่üนเÿียงคนงานอาจจะแกล้งเรา ” “ เรายังไม่ได้ท าพิธีขึ้นบ้านใĀม่นี่นาลูก ” น ้ามนต์ได้แต่พยักĀน้าเพราะไม่อยากขัดคุณแม่เขาไม่อยากบังคับท่านเพื่อใĀ้มาเชื่อในÿิ่งที่เขาเล่าเพราะ มันก็อาจจะเป็นอย่างที่แม่ของเขาเล่า แต่ขณะที่น ้ามนต์จะเล่าเรื่องที่Āลüงพ่อมองน ้ามนต์แปลก ๆ และเจ้ามะลิที่ กลัüเขาต่อก็มีเÿียงโทรýัพท์ของนิภาดังขึ้นท าใĀ้น ้ามนต์ชะงักเรื่องที่จะเล่า นิภาได้ขอตัüเพื่อออกไปคุยโทรýัพท์ น ้ามนต์ได้แต่ถอนĀายใจ เขาได้แต่คิดü่าจะท าไงถึงจะรู้เรื่องราüของบ้านĀลังนี้มากขึ้น แต่แล้üเขาก็คิดอะไรออกเขานึกถึงĀ้องของคุณยายขึ้นมา อาจจะมีรูปĀรืออะไรที่มีคüามเกี่ยüของกับบ้าน Āลังนี้แน่นอน ไม่รอช้าเขาลุกขึ้นจากแคร่แล้üเดินขึ้นบ้านทันทีและตรงไปที่Ā้องนอนเก่าของคุณยาย ÿองขาก้าüเข้า มายังในĀ้องÿายตากüาดĀาจุดที่คาดü่าจะมีของเก่า ๆ อยู่ เมื่อเĀ็นü่าฝาผนังมีรูปĀ้อยอยู่เขาจึงเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ถึงเขาจะเคยเĀ็นมาแล้üตอนยังเป็นเด็กก็ตามแต่ตอนนั้นเขาไม่ได้ÿนใจอะไรรูปนี้มาก ในรูปแรกเป็นรูปคุณยายเพียงคนเดียü รูปที่ÿองนั้นเป็นรูปครอบครัüเมื่อน ้ามนต์เĀ็นก็ต้องขมüดคิ้üทันที เพราะเขาเĀ็นü่ามีคนเดียüในรูปที่ถูกน ้าĀยดใÿ่จนท าใĀ้เĀ็นĀน้าไม่ชัด และรูปÿุดท้ายเป็นรูปถ่ายกัน 3 คนซึ่งเป็น เĀมือนรูปที่ÿองที่ชัดเพียงแค่Āน้าของคุณยายแต่ที่น่าแปลกใจก็คือ 1 ใน 3 คนใÿ่ชุดทĀารญี่ปุ่นแบบที่น ้ามนต์ฝัน เĀ็น คüามคิดทุกอย่างของน ้ามนต์กลับมาตีกันอีกครั้ง “ นี่มันอะไร เขา 2 คนเป็นใครกันเกี่ยüข้องอะไรกับคุณยายกัน ”

“ ที่บ้านนี้มันมีอะไรกันแน่นะ ” “ ต้องรู้ใĀ้ได้ÿะแล้üÿิ” น ้ามนต์Ā้อยรูปไü้เช่นเดิมแต่แล้üตะปูที่Ā้อยรูปที่ 3 ก็ตกลงมาท าใĀ้กรอบรูปนั้นแตกออกทันทีน ้ามนต์ ตกใจกับÿิ่งที่เกิดขึ้นแล้üรีบนั่งลงไปเก็บเýþกรอบรูปเพราะกลัüจะถูกü่า ในตอนที่น ้ามนต์นั้นเก็บเýþอยู่นั้นเขาไป เĀ็นü่ารูปนั้นคü ่าลงและเĀ็นข้อคüามĀลังรูป เขียนüันที่พร้อมข้อคüามü่า ฉันรักโ.... รอยĀยดน ้าเจ้ากรรมอีกแล้ü น ้ามนต์ได้แต่ขมüดคิ้ü ท าไมมีแต่ÿิ่งที่ท าใĀ้เขาÿงÿัยตลอดเลยนะ เขาคิดไปเก็บไปก็ต้องÿะดุ้งเÿียงเรียกของนิภา “ น ้ามนต์ ลูกเข้ามาในĀ้องของคุณยายได้ไง ” “ มันล็อคอยู่ไม่ใช่Āรอ แถมท ารูปของคุณยายตกแตกอีก ” น ้ามนต์Āันไปด้üยคüามประĀลาดใจเพราะตอนที่เขาเข้ามานั้นĀ้องนี้ไม่ได้ล็อคเขาถึงเปิดเข้ามาได้ง่าย ๆ แต่พอĀันกลับไปก็เĀ็นü่ามีโซ่คล้องไü้ประตูอีกบ้านเพราะนิภาเปิดเข้ามา “ ลุกออกมาก่อนลูก เดี๋ยüกระจกบาดมือจะติดเชื้อเอา ” “ ฝุ่นมันเยอะ ” “ ครับแม่ แต่รูปมันตกลงมาเองผมแค่ยืนดูเฉยๆ ” “ ตะปูมันคงเก่าแล้ü แล้üลูกเข้ามาได้ยังไง ” “ ผมเĀ็นü่ามันไม่ได้ล็อคครับ... ” เมื่อคนเป็นลูกพูดจบนิภาก็เงียบไปเลยแต่ไม่อยากดุลูกเพราะตอนเธอมาเธอเป็นไขเข้ามากับมือแล้üเĀ็นลูก อยู่ในĀ้อง เป็นไปไม่ได้เลยที่น ้ามนต์จะเข้ามาได้ ต่างคนต่างเงียบก่อนที่คนเป็นแม่จะเปิดประเด็น “ แม่ü่าพรุ่งนี้ไปท าบุญที่üัดกัน ”

บทที่ 4 ตามĀา “ ดลใĀ้เราได้พบเจอเป็นคู่กัน...วอนÿวรรค์ได้ไĀม ” ณ üัดท่าทุ่งนาฤทธาราม รถยนต์คันĀนึ่งได้ขับเข้ามาจอดภายในบริเüณüัด คู่แม่ลูกถือของลงจากรถเพื่อ น าไปถüายพระในเช้าüันนี้ขณะที่ทั้งคู่เดินไปยังýาลาการเปรียญ น ้ามนต์ÿังเกตพระในüัดที่มองไปยังรถของพüก เขาก่อนที่จะมองกลับมายังน ้ามนต์และแม่ “ นิภา นิภาใช่ไĀม ” เÿียงของĀญิงüัยกลางคนดังขึ้นมาท าใĀ้เจ้าของชื่อĀันมองไปตามเÿียงü่าใครนั้นเรียกเธอ น ้ามนต์เองก็อด จะที่จะĀันไปตามด้üยคüามÿงÿัยเĀมือนแม่ของเขา “ พี่แมüĀรอคะ ไม่เจอกันนานมากเลยตั้งแต่üันที่น้องแต่งงานเลย ” “ ใช่พี่เอง พอเราแต่งเÿร็จพี่ก็บินไปญี่ปุ่นเลย ” “ น ้ามนต์ นี่ป้าแมüนะลูก ” น ้ามนต์ยกมือไĀü้ตามมารยาทที่ถูกÿอนมาตลอดก่อนจะปล่อยใĀ้ÿองÿาüüัยแม่ๆ คุยกันอย่างออกรÿจน ลืมคนเป็นลูกไปโดยปริยาย “ แม่ครับ เดี๋ยüไม่ทันถüายเพลเอานะครับ ” “ อุ้ยลืมเลย นิภานี่ เรียüเฮ ลูกพี่เอง นี่อานิภานะลูก ” “ ÿüัÿดีครับคุณอา ” เรียüเฮ ยกมือไĀüนิภา ก่อนจะเĀลียüไปมองยังน ้ามนต์ พอเขาเĀ็นน ้ามนต์คüามคิดเขาก็โฟกัÿแต่คนที่เขา มอง Āัüใจของเขาเต้นแรงโดยอัตโนมัติ “ จ้าลูก ” “ นี่ลูกของน้องเองพี่แมüคนน้อง น ้ามนต์” “ พüกเราเข้าไปข้างในýาลากันเถอะพี่แมü ไปกันลูกๆ ”

ทั้งÿี่คนเดินเข้าไปในýาลาเพื่อถüายเพลจนเÿร็จภารกิจเรียบร้อย เĀล่าแม่ ๆ จึงคุยกันต่ออยากออกÿีกัน ต่อแล้üปล่อยใĀ้ลูก ๆ ยืนรอทั้งคู่คุยเÿร็จ เมื่อไม่มีแüüที่จะเลิกคุยกันง่าย ๆ เรียüเฮจึงชüนน ้ามนต์เดินเล่นรอแก้เบื่อ น ้ามนต์เดินตามเรียüเฮไปอย่างü่าง่าย เขาเองก็เĀ็นแüüü่าบทÿนทนาของแม่ไม่มีทางจบลงอย่างรüดเร็üแน่นอน “ เอ่อ...ผมต้องแทนü่าพี่Āรือน้องĀรอครับ ” “ พี่ก็ได้ครับ ผมเองก็เพิ่งจะ 22 เอง ” “ นั่นÿินะ พี่อายุมากกü่าเรา 2 ปีเอง เรียกพี่แค่เรียüก็ได้นะ ” “ ครับพี่เรียü ” น ้ามนต์ยิ้มออกมาด้üยคüามÿดใÿยิ่งท าใĀ้เรียüเฮเองก็อดที่จะแอบĀüั่นไĀüไม่ได้กับรอยยิ้มนั้น ถามü่าเขา เคยเจอคนยิ้มใĀ้บ่อยแค่ไĀน แต่เขาก็ไม่เคยที่จะตกĀลุมรักใครด้üยรอยยิ้มแบบนี้มาก่อน เขาĀลงรอยยิ้มของ น ้ามนต์ÿะแล้üÿิ ทั้งคู่เดินมานั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ ผ่านไปÿักพักน ้ามนต์เĀ็นü่าพระÿงฆ์รูปที่บิณฑบาตผ่านĀน้าบ้านเขาเดินมา ĀาพüกเขาเĀมือนกับมีบางÿิ่งที่อยากคุยด้üย เĀ็นเช่นนั้นพüกเขาจึงยกมือขึ้นมาพนมมือ “ โยม โยมเพิ่งย้ายมาที่บ้านĀลังนั้นครั้งแรกใช่ไĀม ” “ อาตมาเพิ่งเคยเĀ็นโยม ” น ้ามนต์พยักĀน้าเพื่อเป็นการตอบรับกับค าถาม แต่แล้üพระท่านก็มองไปยังĀลังของพüกเขาทั้งคู่จนท าใĀ้ น ้ามนต์และเรียüเฮอดÿงÿัยไม่ได้ น ้ามนต์อดÿงÿัยไม่ได้แล้üก าลังจะเอ่ยถาม “ มีคนตามโยมอยู่นะ เขามาดีไม่ได้มาร้ายอะไร เขารอคอยโยมมานานมาก ” “ อาตมาฟังเขาไม่ค่อยออก ชื่อโย... ” “ อาตมาคงบอกได้แค่นี้โยมจะเชื่อĀรือไม่ก็ตามแต่โยมเถิด ” น ้ามนต์ตกใจกับค าที่พระท่านนี้บอกเขาแต่ก็ท าได้แค่เก็บเอาไü้เขาเชื่ออย่างÿุดใจ เขาเองก็เจอเĀตุการณ์ แปลก ๆ ตั้งแต่üันที่เขาย้ายมานั่นยิ่งเป็นเครื่องยืนยันได้อีกอย่างü่าเขานั้นไม่ได้คิดไปเองคนเดียüอย่างแน่นอน น ้ามนต์นั่งเĀม่อไปจนเรียüเฮÿะกิดเขา “ น ้ามนต์ครับน ้ามนต์”

“ เราเĀม่ออะไรอยู่Āรอครับ ” เมื่อน ้ามนต์รู้ÿึกตัüเขาเริ่มคิดถึงเĀตุการณ์ต่าง ๆ รüมถึงÿิ่งที่พระท่านทักมารüมกันยิ่งท าใĀ้เขาอยากรู้ü่า มันคืออะไร เขาĀันไปมองเรียüเฮ “ พี่เรียüพี่เชื่อเรื่องผีไĀม... ” “ เอาตามตรงที่ไม่เชื่อแต่ไม่ลบĀลู่ พี่ไม่เคยเĀ็นเลยเลือกที่จะไม่เชื่อ ” “ ครับ... ” “ มีอะไรที่ท าใĀ้เราĀนักใจบอกพี่ได้นะ พี่พร้อมจะช่üย ” น ้ามนต์เงียบไปÿักพักเพื่อตัดÿินใจ แต่ÿุดท้ายเขาก็ยอมเล่าทุกอย่างใĀ้เรียüเฮฟังทั้งĀมดตั้งแต่üันที่เขาย้าย มา จนถึงเĀตุการณ์ในĀ้องของคุณยาย เรียüเฮได้แต่เงียบฟังและพยักĀน้า “ อ่า..พี่จะเชื่อเราแล้üกัน พี่จะช่üยเราĀาอีกแรงแล้üกันนะ ” “ ครับ ” “ ไปกันเถอะ คุณĀญิงกüักมือเรียกแล้ü ” “ แต่ก่อนไปพี่ขอเฟÿเราĀน่อยได้ไĀม ” น ้ามนต์ได้เปิดโทรýัพท์ของเขาเพื่อใĀ้ดูชื่อของเขาในเฟÿเป็นการแลกเปลี่ยน ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับ บ้านของตน ตกเย็นน ้ามนต์และนะโมที่ก าลังเล่นอยู่กับเจ้าโอ๊คและเจ้ามะลิอยู่แถüลานข้างบ้านโดยมีพ่อของเขานั่ง ดูอยู่ไม่Ā่าง ÿักพักนิภาเดินออกมาĀาพี่น้องคู่นี้ “ นะโมลูกไปช่üยแม่จัดเตรียมของกินข้าüüันนี้พี่ที่แม่รู้จักจะมาทานข้าüด้üย ” “ รับทราบค่ะคุณĀญิง ” “ น ้ามนต์ลูกไปซื้อน ้าปลาใĀ้แม่Āน่อยได้ไĀมร้านตาพีนะ ” “ ค้าบๆ ไĀนเงินน ” นิภายื่นเงินใĀ้น ้ามนต์จ านüนĀนึ่งก่อนที่จะเดินกลับไปยังครัüเĀมือนเดิมแล้üมีนะโมตามĀลังไปไม่Ā่าง น ้ามนต์เดินไปĀยิบจักรยานออกมาและปั่นออกจากบ้านไป

น ้ามนต์ปั่นไปรับบรรยากาýยามเย็นของĀมู่บ้านอย่างเอื่อยเฉื่อยโดยไม่ค านึงถึงอันตรายใด ๆ เลยด้üย คüามที่คิดü่าเขาเองก็เป็นผู้ชายไม่มีใครท าอะไรแน่นอน แต่Āารู้ไม่ü่ามีÿายตามุ่งร้ายจากüงเĀล้าที่มองเขาอย่างไม่ คาดÿายตา น ้ามนต์ปั่นมาถึงร้านแล้üจัดแจงซื้อน ้าปลาตามค าÿั่งของแม่ ก่อนจะเดินไปขึ้นคร่อมจักยาน “ ไอ้Āนูเอ็งรีบกลับนะพüกเÿเพลตั้งüงแล้ü ” “ ครับคุณตา ” น ้ามนต์ตอบรับÿ่ง ๆ ยังคงยึดมั่นต่อคüามคิดตัüเองที่ü่าเป็นผู้ชายคงไม่มีอะไรมากอย่างมากก็แค่ถูกข่มĀา เรื่อง น ้ามนต์ปั่นกลับก็ถูกคนในüงนั้นเดินมาดักทาง... อีกฝั่ง เรียüเฮนั่งรอน ้ามนต์กลับมาเพื่อที่จะได้พูดคุยเรื่องที่จะช่üยเĀลือน ้ามนต์ต่อจากเมื่อเช้า เขารอ น ้ามนต์อย่างใจจดใจจ่อ จู่ ๆก็มีÿายลมพัดผ่านตัüเขาไม่แต่ไม่ใช่ÿายลมที่ที่ท าใĀ้รู้ÿึกเย็นÿบายแต่เป็นÿายลมที่ท า ใĀ้เขารู้ÿึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก เรียüเฮมองไปรอบ ๆ ตัü ก็พบกับโยปรากฏขึ้นต่อĀน้าในชุดทĀารญี่ปุ่นโบราณ “ นิลซัง...ตกอยู่..ในอันตราย ” “ ขอโทþ... ” เมื่อÿิ้นประโยคโยก็พุ่งเข้ามาÿิงร่างเรียüเฮเขาไม่ÿามารถขยับร่างกายของเขาได้เลย ร่างกายของเรียüเฮ เĀมือนถูกเชิดใĀ้üิ่งออกไปจากบ้านจนท าใĀ้คนที่เĀ็นตกใจและพากันüิ่งตามไปไม่üายเจ้าÿองตัüก็üิ่งตามไปด้üย ทุกคนüิ่งมาก็เĀ็นเพียงจักรยานที่ล้มอยู่ที่ถนน นิภาก็แทบจะล้มทั้งยืนแต่มีตรีüิทย์มาพยุงเอาไü้แต่มีเพียง เรียüเฮที่üิ่งออกไปต่อไม่มีท่าทีเĀนื่อยเลยแม้แต่น้อยต่างจากทุกคนที่üิ่งตามกันมาĀอบĀนักกันไปข้าง ชายที่ÿิงร่าง เรียüเฮüิ่งตามĀาจนได้ยินเÿียงของน ้ามนต์ร้องขอคüามช่üยเĀลือด้üยน ้าเÿียงที่อ่อนแรง “ ใครก็ได้ช่üยด้üย...ฮืออ... ” “ กูบอกใĀ้เงียบไงüะ! ” “ กูขอก่อนแล้üกัน ” โยที่ใช้ร่างของเรียüเฮüิ่งไปตามเÿียงจนเจอกับผู้ก่อเĀตุ เขาจัดการกับผู้ก่อเĀตุอย่างกอดรัดฟัดเĀüี่ยงโดยมี เจ้าโอ๊คเข้าไปกัดช่üยอีกแรง แต่ÿุดท้ายโยก็ต้องออกจากร่างของเรียüเฮเนื่องเขาไม่มีพลังมากพอที่จะท าใĀ้เข้าได้อยู่ นาน ๆ เมื่อเรียüเฮได้ÿติเขาก็เข้าใจÿถานการณ์ในทันทีแล้üโต้ตอบคนกลุ่มนั้น จนมีแÿงของรถต ารüจÿü่างขึ้นมา จนท าใĀ้คนก่อเĀตุต่างกระจายกันĀนีแต่ÿุดท้ายก็ถูกจับจนĀมด เรียüเฮมองÿถานการณ์ตรงĀน้าอย่างไม่เข้าใจü่า

เขามาที่นี่ได้ยังไงก่อนจะเĀลียüไปมองเĀ็นน ้ามนต์ที่นอนÿลบอยู่ เขาเข้าไปอุ้มน ้ามนต์อย่างเบามือแล้üเดินกลับ บ้านของน ้ามนต์โดยไม่ÿนÿายตาของคนที่มาดูเĀตุการณ์ เขาอุ้มน ้ามนต์ไปÿถานีอนามัยที่อยู่ใกล้ ๆ เรียüเฮüางร่างของน ้ามนต์ลงบนที่นอนในĀ้องอย่างเบามือ โชค ดีที่ÿถานีอนามัยนั้นยังไม่ปิด พยาบาลจรüจเช็คü่าเขานั้นแค่Āมดÿติไม่มีอะไรร้ายแรง นะโมช่üยพยาบาลเช็ดท า คüามÿะอาดคราบดินÿกปรกใĀ้น ้ามนต์ บรรยากาýชüนใĀ้ทุกคนเงียบจนน่าอึดอัดเป็นนะโมเองที่เปิดประเด็น “ ขอบคุณนายมากเลยนะที่ช่üยน้องชายเรา ” “ ไม่เป็นไร... ” เรียüเฮกล่าüแค่นั้นตอนนี้คüามคิดเขาตีกันไปĀมดกับเรื่องทุกอย่างเขาจ าได้ü่าเขายังอยู่ที่บ้านแต่แล้üท าไม ไปโผล่อยู่ที่นั่นได้แล้üเกิดอะไรขึ้น เขามองไปที่น ้ามนต์ที่ยังไม่ได้ÿติก่อนจะถอนĀายใจด้üยคüามโล่งใจ จะอะไรก็ชั่ง เขาอยากเลิกคิดแล้üเขาแค่ช่üยคนที่เขาชอบได้ก็พอใจแล้üแต่ก็ต้องขอบคุณเĀตุการณ์แปลก ๆ นี้ที่ท าใĀ้เขาได้แต้ม ในการคü้าใจของน ้ามนต์มากขึ้น เรียüเฮเดินออกไปจากĀ้องเพื่อที่จะไปใĀ้ปากค ากับต ารüจเขาคิดü่าต้องแต่งเรื่อง ขึ้นนิดĀน่อยเพื่อใĀ้แนบเนียน แต่Āารู้ไม่ü่าภาพÿุดท้ายที่น ้ามนต์เĀ็นก่อนÿติจะดับüูบไปü่าเĀ็นคนมาช่üยนั้นไม่ใช่เรียüเฮเลยแต่เป็นคนที่ น ้ามนต์เĀ็นในฝัน เป็นคนที่เขาเองคิดได้ในตอนที่ยังมีÿติอยู่ ทั้งที่น ้ามนต์เองไม่รู้จักเขาเลย....

บทที่ 5 คüามจริง “ วิญญาณฉันรอที่ทางช้างเผือก...เลือกเธอรักเธอไม่ร้างลาไกล ” ในคüามฝันของน ้ามนต์น ้ามนต์ÿะดุ้งตื่นขึ้นมาก็พบü่าตนนั้นอยู่ในĀ้องนอนของตัüเองแต่ข้าüของภายใน Ā้องกลับแตกต่างออกไป ยิ่งที่เคยมีกลับไม่มีและÿิ่งไม่มีมันกลับมาตั้งแทนของที่เคยมี “ น้อง...ไปĀาเรื่องใครมาละชาüบ้านคุยกันĀนาĀูเลย ” “ เขามาĀาเรื่องผมก่อนครับพี่นüล ” ปากน ้ามนต์ขยับเองโดยที่เขายังไม่ได้พูดอะไรออกไปเลย น ้ามนต์ได้แต่ÿงÿัยและงุนงงกับเรื่องนี้เขาเพิ่ง เจอเĀตุการณ์เลüร้ายยังต้องมาเจอกับอะไรอีกไม่รู้แต่เขาก็ได้แค่คิดเขาพูดออกมาไม่ได้ ฝันครั้งนี้เขาขยับร่างกาย ไม่ได้เĀมือนครั้งก่อนแต่เขามั่นใจแน่นอนü่านี่คือฝัน “ ถ้าไม่ได้คุณโยชิดะมาช่üย เราคงเจ็บĀนักกü่านี้” “ เĀอะ ใครขอใĀ้ช่üยกัน ” เขาÿบถออกมาอย่างไม่พอใจ นüลได้แต่ได้แต่ถอนĀายใจเอือมระอากับพฤติกรรมของน้องของตนเอง ÿัก พักเขาก็ได้ยินเÿียงคนเดินมาที่Ā้องของเขา คนที่เดินเข้ามานั้นท าใĀ้น ้ามนต์รู้ÿึกไม่พอใจทั้งที่ไม่รู้จักเขาเลยทั้งที่เขาเพิ่งเคยเĀ็นชายคนนี้ในฝันไม่กี่üัน มานี้แต่แปลกครั้งนี้เขากลับเĀ็นĀน้าตาของเขาอย่างชัดเจน เป็นคนที่ค่อนĀน้าตาดีแล้üเป็นĀนุ่มแü่นในอุดมคติของ น ้ามนต์ท าเอาน ้ามนต์แอบĀüั่นไĀüกับเขา เมื่อนüลเĀ็นü่าโยชิดะมาตรüจผู้เป็นน้องจึงเดินออกไปเพื่อไม่ใĀ้เป็นการ รบกüนโยชิดะ “ คุณเป็นยังไง..บ้างครับ... ” “ ÿบายดี....ไม่ได้เป็นอะไร ” “ ผมมาตรüจอีกรอบครับ ” “ อย่ามายุ่ง ”

โยชิดะนั่งลงข้าง ๆ เตียงของน ้ามนต์เขาเอื้อมมือมาลูบĀัüของน ้ามนต์อย่างเบามือ ภายในใจน ้ามนต์รู้ÿึกได้ ถึงคüามอบอุ่นและคüามเป็นĀ่üงที่โยชิดะÿ่งมาใĀ้แก่เขา แต่คüามคิดเขากลับตรงกันข้ามเขนของน ้ามนต์ปันแขน ของโยชิดะออกก่อนจะĀันĀน้าĀนี “ แกไปÿร้างเรื่องที่ไĀนมา รู้ไĀมชาüบ้านเขาพูดกันü่ายังไง! ” “ ไอ้ลูกไม่รักดี! ” “ ต้องใĀ้คนอื่นมาล าบากด้üยอีก ” น ้ามนต์ĀันĀันไปมองตามเÿียงด้üยคüามตกใจจึงเĀ็นü่าเป็นชายÿูงüัยที่เดินเข้ามาด้üยลักþณะที่ดูจะโกรธ คนที่น ้ามนต์เป็นเขาอยู่ตอนนี้เป็นอย่างมาก มือของน ้ามนต์ก าแน่นคüามน้อยอกน้อยใจถูกตีขึ้นมาจนแน่นไปĀมด บ่งบอกเขาü่าคน ๆ นี้รู้ÿึกยังไงอยู่ เมื่อโยชิดะเĀ็นü่าบรรยากาýไม่ดีถึงแม้ü่าจะฟังไม่ค่อยรู้เรื่องแต่พอที่จะมองออก ทันทีü่าก าลังอยู่ในคüามตึงเครียด “ พ่อ... ” “ อย่าดุ ...ซังเลยนะครับ ” “ ผมเĀ็นเขาถูกĀาเรื่องก่อน ฝั่งนั้นมีเพื่อนมาช่üย ผมเลยเข้าไปช่üย ” “ อย่างไร ผมก็ต้องขอบคุณที่ช่üยไอ้ลูกคนนี้ด้üยนะครับ ” เป็นโยชิดะที่คอยเจรจากับคนที่น ้ามนต์คาดü่าเป็นพ่อของเจ้าของร่างนี้เพื่อช่üย ชายÿูงüัยเดินออกไปด้üย คüามโมโĀเล็กน้อย น ้ามนต์ได้แต่มองเĀตุการณ์เขาอยากจะพูดออกมาแต่ปากเจ้ากรรมไม่ÿามารถขับได้เลย แต่เขา ก็รู้ÿึกขอบคุณโยชิดะ ถ้าเขาไม่เป็นคนพูดใĀ้คนเป็นพ่อเข้าใจ ÿักพักร่างนี้คงปล่อยบ่อน ้าตาแน่นอน เจ้าของร่างก้ม Āน้าลงแล้üกัดปากตัüเองแน่น “ ขอบคุณ... ” “ อะไรนะครับ ” “ ฉันบอกü่าขอบคุณ! ” เมื่อพูดจบร่างของน ้ามนต์ล้มตัüนอนลงและเอาผ้ามาคุมโปงเปิดอาการเขินอายของตนที่ต้องทิ้งýักดิ์ýรี ทั้งĀมดมาขอบคุณชายชาüญี่ปุ่นผู้นี้

โยชิดะเĀ็นลักþณะของร่างน ้ามนต์ก็Āลุดข าเล็กน้อยด้üยคüามเอ็นดู ก่อนจะลุกขึ้นยืนและโค้งเพื่อเป็นการ ตอบรับค าขอบคุณของเจ้าของร่างน ้ามนต์ ก่อนจะพูดไĀลยาüเรื่องการรักþา ตัüน ้ามนต์เองก็ได้แต่ฟังรู้เรื่องบ้างไม่ รู้เรื่องบ้าง คüามÿงÿัยก็เริ่มตีขึ้นมาอีกรอบü่าท าไมเขารู้ÿึกใจเต้นกับชายคนนี้ จะเป็นตัüน ้ามนต์เองĀรือเจ้าของร่าง นี้ที่รู้ÿึกÿบายใจกับโยชิดะกันนะต้องไปÿืบใĀ้รู้เรื่องใĀ้ได้ จู่ ๆ ตาของร่างนี้ก็ปิดลง น ้ามนต์ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบü่า ตนเองนั้นอยู่ที่ÿถานีอยามัยของĀมู่บ้าน “ เริ่มไม่ใช่ฝันธรรมดาÿะแล้üÿิ… ” “ ตื่นแล้üĀรอ? เป็นยังไงบ้าง ” เÿียงของนะโมที่เดินเข้ามาเพื่อที่จะมาเฝ้าน ้ามนต์ฟื้นขึ้นมาดังขึ้นมา ท าเอาน ้ามนต์เองแอบคิดü่ามัน เĀมือนเดจาüูเĀมือนในฝันเลย “ ผมดีขึ้นแล้üครับพี่นะโม ” “ ต้องขอบคุณเรียüเฮมากเลยที่ไปช่üยเรา ไม่งั้นเราคงเจอเรื่องที่แย่กü่านี้” “ ครับ... ” น ้ามนต์เงียบไปเพื่อรอดูü่าเĀ็นการณ์ในฝันจะเป็นเĀมือนตอนนี้Āรือไม่ เขาพยุงตัüเพื่อที่จะนั่งโดยมีนะโม คอยพยุงตัü แล้üก็เป็นอย่างที่เขานึก เรียüเฮเดินเข้ามาĀาน ้ามนต์ที่Ā้องพักแĀ่งนี้ แต่ÿิ่งที่น ้ามนต์เĀ็นคือเป้นภาพ ซ้อนทับของใครอีกคนนึง เรียüเฮเดินมาข้าง ๆ เตียงของเขา “ น ้ามนต์เป็นยังไงบ้างครับ พอที่จะใĀ้ปากค าไĀüไĀม ” “ ครับ ผมโอเคขึ้นแล้ü ” “ ดีแล้üๆ ” แล้üเรียüเฮก็เดินออกไปเพื่อที่จะไปตามต ารüจที่รอÿอบปากค าเกี่ยüกับคดีนี้ ตรีüิทย์และนิภาเดินเข้ามา พร้อมกับทีมÿืบÿüน น ้ามนต์เĀ็นÿีĀน้าทั้งÿองคนก็อดที่จะกลั้นน ้าตาไü้ไม่อยู่ ÿายตาของทั้งคู่มองเขาด้üยคüามเป็น Ā่üงเĀมือนทุกอย่างจะÿลายต่อĀน้าพüกเขา น ้ามนต์กลั้นน ้าตาเอาไü้แล้üใĀ้ปากค าจนเÿร็จÿิ้น ทั้งĀมดจึงได้กลับ บ้าน

เมื่อทุกคนมาถึงบ้านน ้ามนต์ก็ขอตัüเขาĀ้อง เขาต้องการเüลาเพื่อใĀ้ลืมเĀตุการณ์ที่เกิดขึ้นรüมไปถึงเรื่องที่ เขาฝันเมื่อคืนนี้ น ้ามนต์นอนคิดจนĀัüของเขาแทบจะระเบิดออกมา ÿุดท้ายเขาเลือกที่จะÿืบเรื่องราüทั้งĀมดใĀ้มัน กระจ่างกันไปเลยไม่ต้องค้างคาอะไรในใจอีก น ้ามนต์คิดü่านี้คือÿิ่งที่üิญญาณที่ตามเขาอยู่ตลอดต้องการใĀ้เขาท า “ เอาเป็นไงเป็นกัน ” “ ต้องไปถามข้อมูลคร่าüๆกับแม่ก่อนแล้üกัน ” น ้ามนต์ลุกขึ้นจากเตียงและเดินออกไปĀาคนเป็นแม่ เขาเดินไปยังýาลาริมน ้าที่คิดü่าคุณแม่ชอบไปนั่งเล่น ประจ าแล้üนิภาก็ยอยู่ที่นั่นจริง ๆ เมื่อน ้ามนต์เĀ็นü่าแม่ก าลังเล่นกับเจ้าÿองตัüอยู่จึงเดินเข้าไปนั่งด้üย “ ดีขึ้นแล้üĀรอลูก ” “ ครับแม่ ผมพอท าใจได้บ้างแล้üมันผ่านไปแล้üผมไม่ได้เป็นอะไรมากด้üย ” “ แต่แม่ครับ... ” “ ผมอยากถามเรื่องเกี่ยüกับครอบครัüของคุณแม่ครับ ” “ ได้ÿิ” นิภาเลิกเล่นกับเจ้าโอ๊คก่อนจะอุ้มเจ้ามะลิขึ้นมาบนตักแล้üลุกขึ้นเดินไปนั่งที่นั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมมอง น ้ามนต์ด้üยคüามÿงÿัย “ คุณยายมีน้องชายไĀมครับ.. ” “ ไม่มีนะลูกเท่าที่แม่จ าคüามได้ ยายบอกยายไม่มีพี่น้อง มีแต่ลูกพี่ลูกน้องที่เป็นผู้ชาย ” “ คุณตาเชิดไงน ้ามนต์ที่อยู่อีกอ าเภอ ” “ มีอะไรĀรือป่าü ” “ ไม่มีอะไรครับ ” “ ผมü่าจะไปเยี่ยมĀาคุณตาเชิดนะครับไปกับพี่เรียüเฮ ” “ ไปตอนไĀนละ งั้นขับรถกันดีๆนะ ”

น ้ามนต์ลุกออกไปก่อนจะกลับไปที่Ā้องแล้üĀยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อคüามĀาเรียüเฮü่าขอใĀ้เขาพาไปĀา คุณตาที่อยู่อีกอ าเภอ เขาต้องการข้อมูลมากขึ้นü่าท าไมคุณยายของเขาถึงต้องโกĀกü่าท่านไม่มีน้องชายน ้ามนต์เริ่ม ÿับÿนขึ้นเรื่อย ๆ เขาคüรเชื่อÿิ่งไĀนดีเขาลุกขึ้นมาแล้üลุกไปรอเรียüเฮที่Āน้าบ้าน ไม่นานเรียüเฮขับรถมาจอดที่Āน้าบ้านของน ้ามนต์ÿองขาก้าüขึ้นรถคันĀรูก่อนจะปิดประตูรถ เรียüเฮ เอียงตัüไปĀาน ้ามนต์แล้üเอื้อมมือไปคาดÿายคาดเบลท์ใĀ้น ้ามนต์จนจมูกของเรียüเฮจะชนแก้มของน ้ามนต์ น ้ามนต์เĀ็นแบบนั้นจึงเอียงตัüĀลบ แต่แล้üเรียüเฮก็ได้กลิ่นเĀม็นตีจมูกขึ้นมาทั้งที่กลิ่นตัüน ้ามนต์Āอมมากแต่กลิ่น เĀม็นนี้มาจากไĀน เรียüเฮได้ขับรถออกจากบ้านน ้ามนต์มุ่งÿู่ถนนĀลักเพื่อไปอีกอ าเภอทั้งคู่เดินทางมาถึงบ้านของ คุณตาĀนึ่งอย่างปลอดภัย น ้ามนต์ลงจากรถพร้อมของที่เอามาเยี่ยมคุณตาที่น ้ามนต์เคยมาเล่นด้üยตั้งแต่เด็ก ๆ เรียüเฮเขาขอยืนรออยู่ข้างนอกดีกü่า น ้ามนต์ยกมือไĀü้ลูกพี่ลูกน้องและเĀล่า ลุงป้าน้าอา เÿียงเอ่ยแซüน ้ามนต์ดัง ขึ้นที่เĀ็นü่าน ้ามนต์นั้นมากับเรียüเฮü่าเป็นแฟนกันĀรือป่าü น ้ามนต์ได้แต่ข าแก้เขินแต่ก็ÿ่ายĀัüเชิงปฏิเÿธ “ พี่น้องครับคุณป้า ” “ นึกü่าใครที่ไĀนมา เจ้าĀมูอ้üนของตานี่เอง ” “ ผมไม่อ้üนแล้üนะครับ ฮ่าๆ ” “ ผมเอากระเช้ามาเยี่ยมคุณตาครับ ” น ้ามนต์ยื่นกระเช้าผลไม้ใĀ้แก่ชายÿูงüัยที่มีýักดิ์เป็นตาของน ้ามนต์ท่านเอ่ยทักทายĀลานของตนที่ไม่ได้ เจอกันนานด้üยคüามเอ็นดู เĀ็นครั้งล่าÿุกน ้ามนต์ยังตัüกลมüิ่งตามĀลานคนอื่น ๆ ไปเล่นอยู่เลยเจออีกทีก็โตเป็น Āนุ่มแล้ü “ นั่งก่อนÿิ” “ มีอะไรถึงลมĀอบเรามาĀาตา ” “ ผมมีเรื่องอยากถามเกี่ยüกับคุณยายนะครับ ผมเĀ็นü่าตาÿนิทกับคุณยายมากๆ ” “ เรื่องอะไรละü่ามาÿิ” “ คุณยายมีน้องชายไĀมครับ ” “ ..... ”

บทที่ 6 ĀึงĀüง “ ดั่งĀิ่งĀ้อยเฝ้าคอยจนชีพวาย....ใต้ล าพูรอคู่กรรม ” “ มีÿิแต่ตาไม่รู้เรื่องอะไรมากนักĀรอก ” “ คุณตาช่üยเล่าใĀ้ฟังได้ไĀมครับ ” น ้ามนต์ได้Āยิบมือถือขึ้นมาอัดเÿียงบทÿนทนาครั้งนี้เอาไü้ไปใĀ้เรียüเฮได้ฟังด้üย และเอาไปอีกครั้งเป็นÿิ่ง ยืนยันคüามจริงเกี่ยüกับเĀตุการณ์แปลก ๆ นี้ “ พี่นüลเขามีน้องชายĀนึ่งคนชื่อ นิล แต่ตาไม่รู้ü่าท าไมเขาถึงไม่ชอบน้องชายของตนĀลังคบกับ นายทĀารคนĀนึ่ง ” “ ตารู้แค่พี่นüลบอกü่าน้องชายเป็นพüกผิดเพýในตอนนั้นแถมอีกแย่งนายทĀารคนนั้นจากพี่นüล ” “ Āลังจากนั้นตาก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย มารู้ข่าüอีกทีครอบครัüพี่นüลก็ย้ายบ้านไปกรุงเทพแล้ü ” “ …. ” “ แต่ตอนนี้ตาไม่ได้อะไรกับน้องของพี่นüลแล้üละ ÿังคมมันเปลี่ยนไปแล้ü คüามรักมันไม่ผิดĀรอก ” “ ขอบคุณครับคุณตาที่เล่านะครับ ” น ้ามนต์ยกมือขึ้นมาไĀü้ขอบคุณ น ้ามนต์คิดü่าข้อมูลที่ได้มานั้นÿüนทางกับคüามฝันของเขาน ้ามนต์ได้แต่ เก็บคüามคิดไü้อีกรอบเพื่อที่จะออกไปปรึกþากับเรียüเฮ น ้ามนต์ลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนจะĀยิบมือถือขึ้นมา “ งั้นผมขอตัüก่อนนะครับ พี่ที่มาด้üยรอนานแล้ü ” “ ขับรถกันดีๆนะĀมูน้อยของตา ” “ ครับคุณตา ” น ้ามนต์เดินออกจากตัüบ้านกลับมาที่รถของเรียüเฮ เรียüเฮที่เĀ็นü่าน ้ามนต์เดินมาก็ทิ้งบุĀรี่ที่ÿูบรอ น ้ามนต์คุยกับคุณตา เขาเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับใĀ้น ้ามนต์เข้าไปนั่ง ก่อนจะเดินไปขึ้นฝั่งคนขับและขับออกจาก บ้านของคุณตา น ้ามนต์เปิดคลิปเÿียงการÿนทนาใĀ้แก่เรียüเฮฟังระĀü่างขับรถ “ พี่คิดü่าÿมัยนั้นเขายังไม่ยอมรับเรื่องนี้Āรือป่าüเลยอยากที่จะปกปิดเรื่องของน้องชายคุณยายเรา ”

“ ผมก็คิดü่างั้น แต่ต้องผิดขนาดไĀนกันนะ ” “ ÿรุปตอนนี้เรารู้แล้üü่ายายชองเรามีน้องชายÿินะ ” น ้ามนต์พยักĀน้าก่อนจะĀันไปมองข้างทางแล้üคิดĀนักเรื่องทั้งĀมด เรียüเฮก็อดที่จะĀลุดข าแล้üยื่นมือไป ยีĀัüน ้ามนต์ด้üยคüามเอ็นดูแต่เĀตุการณ์แปลก ๆ ก็เกิดขึ้นกับเรียüเฮ เรียüเฮมองแขนตัüเองที่ขนลุกขึ้นมาอย่างไม่ ทราบÿาเĀตุบüกกับได้กลิ่นเĀม็นเน่าเข้ามาตีจมูก มันเกิดขึ้นเป็นครั้งที่ÿองĀลังจากที่เขาเริ่มใกล้ชิดน ้ามนต์ “ พี่เรียü! ” เรียüเฮได้ÿติก็เĀ็นü่าอีกนิดเขาจะขับตกถนนอยู่แล้üก่อนจะĀักรถกลับเข้ามาในถนนได้อย่างĀüุดĀüิด เขา เริ่มคิดแล้üü่ามันมีจริงใช่ไĀมชายที่พระÿงฆ์องค์นั้นทักน ้ามนต์ “ ขอบคุณที่เรียกÿติพี่นะ ” “ พี่จอดพักข้างทางÿักพักก็ได้นะครับ ” “ ครับ ” เรียüเฮจอดข้างทางเพื่อตั้งÿติดี ๆ ก่อนจะĀันมองน ้ามนต์เขาอยากที่จะพูดออกมาแต่เขายังไม่มันใจü่าใช่ ÿิ่งที่เขาคิดĀรือเปล่า จนน ้ามนต์เริ่มÿงÿัย “ พี่มีอะไรĀรือป่าü ” “ พี่คิดü่า..เขาคนนั้นแรงมากเลย ” “ .... ” ทั้งคู่เงียบไปÿักพักก่อนที่จะขับรถต่อ เรียüเฮเĀ็นü่าน ้ามนต์ดูเครียดมากขึ้นจึงพาน ้ามนต์ขับรถเล่นเพื่อใĀ้ น ้ามนต์ได้ผ่อนคลายขึ้น เขาไม่ชอบเĀ็นน ้ามนต์เป็นแบบนี้ เüลาล่üงเลยมาจนค ่า เรียüเฮพาน ้ามนต์ไปทานข้าü ก่อนที่จะพาน ้ามนต์มาÿ่งที่บ้าน “ ขอบคุณนะครับพี่เรียü ” “ ไม่เป็นไร แค่นี้เอง พักผ่อนเยอะๆนะครับ ” เรียüเฮขับรถออกไปโดยมีน ้ามนต์ยืนÿ่งจนÿุดÿายตา น ้ามนต์ถอนĀายใจด้üยคüามเĀนื่อยล้าแล้üĀันĀลัง เดินเข้าบ้าน เจ้ามะลิขู่น ้ามนต์อย่างที่ไม่เคยท ามาก่อนแต่น ้ามนต์ก็ไม่ได้ÿนใจอะไรเพราะตอนนี้เขาเองก็เĀนื่อยแล้ü

เขาเดินขึ้นĀ้องแล้üทิ้งตัüลงบนเตียงเขานอนคิดทบทüนเรื่องราüอีกครั้ง น ้ามนต์ใช้แรงÿุดท้ายไปอาบน ้าแล้üเข้ามา นอนพัก น ้ามนต์เปิดคลิปเÿียงüนĀลายรอบ เขาคüรที่จะเชื่ออะไรมากกü่ากันระĀü่างฝันและÿิ่งที่ฟังมา ท าไมคุณ ยายเขาถึงต้องปกปิดเรื่องนี้ ต่อใĀ้เป็นพี่น้องท าไม่ดีขนาดไĀนก็ต้องตัดขาดเลยจนไม่ใĀ้คนอื่นรู้ü่ามีน้องชายอยู่ เขา แอบคิดü่าต่อใĀ้เป็นเพýเดียüกันรักกันมันผิดมากขนาดจนต้องใĀ้ลืมยันถึงรุ่นลูกเลยĀรือ น ้ามนต์Āลับตาลงแล้üดิ่ง เข้าÿู่Ā้üงนิทรา ฝันรอบนี้รอบตัüเขามีแต่คüามมืด บรรยากาýชüนüังเüงและอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกน ้ามนต์มองรอบ ๆ แต่ แล้üก็มีเÿียงรองเท้าทĀารเดินเข้ามาĀาเขา เÿียงเดินเปลี่ยนเป็นüิ่งเข้ามาแทน ครั้งนี้คüามคิดน ้ามนต์มนต์บอกใĀ้ เขาüิ่ง ขาของน ้ามนต์ก็üิ่งทันที ข้อมือของน ้ามนต์ถูกคü้าไü้ก่อนที่เขาจะüิ่งออกไป “ คุณจะĀนีผมไปไĀน! ” “ ท าไมคุณต้องไปใกล้คนนั้นเกินไป! ” น ้าเÿียงที่ได้ยินนั้นมีเÿียงของคüามโกรธ คüามไม่พอใจอย่างมาก น ้ามนต์เกิดคüามกลัüขึ้นมาจนน ้าตาไĀล ออกอย่างไม่รู้ตัü น ้ามนต์ท าตัüไม่ถูกเป็นอย่างมากกลัüเป็นอย่างมากอยากจะüิ่งแต่ก็ก้าüขาไม่ออกทั้งที่เมื่อกี้เขา ก้าüขาจะüิ่งอยู่แล้üแท้ ๆ ชายที่üิ่งมาคü้าข้อมือของน ้ามนต์เĀ็นü่าเขาร้องไĀ้จึงเปลี่ยนจากการจับข้อมือมาเป็นการ กอดปลอบแทน “ ผม...ขอโทþ.. ” “ ฮือๆ...ปล่อยผมไป ผมไปท าอะไรใĀ้คุณ ” น ้ามนต์พยายามดิ้นใĀ้Āลุดจากออ้อมกอดนั้นแต่เĀมือนü่ามันกลับไม่เป็นผลเลยยิ่งท าใĀ้เขาปล่อยโฮมาก กü่าเดิม “ ขอโทþ…อย่าร้องเลยนะ ผมแค่ไม่ชอบใĀ้ใครมาใกล้คุณ ” “ ฮือๆ คุณเป็นใครผมยังไม่รู้เลย คุณจะมาĀ้ามอะไรผม ” “ คุณรู้จักผม..ผมโยชิดะ ” “ ผมไม่รู้จักคุณ! คุณเข้ามาใĀ้ผมช่üยก็บอกผมดีๆ ”

“ ท าไมต้องมารังคüานผมด้üย ” “ ผมไม่ชอบ ” “ พอกันที! อย่ามายุ่งกับผมอีก! ” โยชิดะได้ยินเช่นนั้นในใจเขากลับรู้ÿึกตกüูบลงไป เขาไม่พูดอะไรต่อแต่ยังกอดน ้ามนต์ไü้ÿักพักก่อนจะ ค่อย ๆ คลายกอดแล้üใช้แขนเÿื้อของเขาเช็ดน ้าตาใĀ้น ้ามนต์เบามือ คüามคิดของโยชิดะทุกอย่างเĀมือนถูกĀยุด เอาไü้ในทันทีก่อนจะĀันĀลังแล้üเดินĀายไปกับคüามมืดปล่อยใĀ้น ้ามนต์ยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียü น ้ามนต์Āยุดร้องก่อนจะมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เĀ็นโยชิดะแล้ü น ้ามนต์โล่งใจไปเปราะĀนึ่งแต่ก็รู้ÿึกผิดกับ ค าพูดที่พูดออกไป น ้ามนต์รüบรüมÿติก่อนจะเดินไปข้างĀน้าก็เĀ็นü่าโยชิดะยืนอยู่ในแÿงÿü่างข้างĀน้าเขาĀันมา มองน ้ามนต์ ครั้งนี้น ้ามนต์เĀ็นĀน้าของเขาชัดเจนครั้งนี้โยชิดะยอมใĀ้เขาเĀ็นĀน้าแล้ü เขาĀันมายิ้มใĀ้น ้ามนต์แต่ แüüตาของเขาก็มีแต่คüามรู้ÿึกผิด เขาผายมือไปที่แÿงใĀ้น ้ามนต์เดินไปตรงนั้น ÿองขาก้าüเดินผ่านโยชิดะไป น ้ามนต์ยกมือขึ้นมาปิดตาเพราะแÿงÿü่างนั้นÿü่างขึ้นมาเมื่อเขาไปใกล้ “ ดั่งĀิ่งĀ้อยเฝ้าคอยจนชีพวาย....ใต้ล าพูรอคู่กรรม ” เÿียงüิทยุของตรีüิทย์ดังขึ้นอย่างเช่นเคย น ้ามนต์ตื่นขึ้นมาพร้อมน ้าตาที่อาบแก้มนüลทั้งÿองข้าง เป็นฝันที่ เĀมือนจริงมากเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นมากแต่เขาเองก็ไม่พอใจในÿิ่งที่üิญญาณของโยชิดะท า น ้ามนต์พยุงตัüลุงขึ้นมา นั่งก่อนจะเอื้อมไปĀยิบมือถือขึ้นมาดูเüลา ก่อนจะเปิดเข้าแอพÿ่งข้อคüาม เขาพิมพ์ข้อคüามไปใĀ้เรียüเฮü่า เขานั้น ไม่อยากรู้เรื่องนี้อีกแล้üแต่น ้ามนต์ใĀ้เĀตุผลü่าเขาĀน่อยตามĀาเรื่องนี้แล้üก็เกรงใจเรียüเฮมาก ๆ เมื่อÿ่งข้อคüามไปÿักพักเรียüเฮก็อ่านในทันทีน ้ามนต์รออ่านข้อคüามที่เรียüเฮก าลังจะพิมพ์มา เรียüเฮÿ่ง ข้อคüามมาใĀ้น ้ามนต์ü่าตามใจในน ้ามนต์เขาไม่อะไรอยู่แล้ü ก่อนจะชüนน ้ามนต์ไปเที่ยüเพื่อพักผ่อนคลาย เขาอด เĀ็นน ้ามนต์เครียดเรื่องไม่เป็นเรื่องไม่ได้ น ้ามนต์เĀ็นเช่นนั้นจึงตกลงทันที ด้üยคüามคิดที่ü่าเขาเองตั้งแต่ย้ายมาก็ยัง ไม่ได้ออกไปไĀนเลยนอกจากüัดและบ้านของคุณตาอีกอ าเภอĀรือจะเป็นร้านอาĀารที่ไปกินกับเรียüเฮเมื่อคืน ได้ ผ่อนคลายก่อนที่จะไปท างานที่ได้ÿมัครเอาไü้ตอนนี้เขาอยากที่จะไม่ÿนใจเรื่องของโยชิดะแล้ü

น ้ามนต์ลุกออกจากเตียงแล้üไปท ากิจüัตรประจ าüันของตัüเองจนลงมาที่Ā้องทานข้าü นะโมที่ลงมารอก่อน พอเĀ็นน้องชายของตนลงมาก็จะเอ่ยแซüน ้ามนต์แต่พอเĀ็นตาของน้องชายที่ปูดเĀมือนร้องไĀ้มาก็ต้องĀยุด คüามคิดทันที “ ทะเลาะกับเพื่อนเมื่อคืนĀรอ ” “ ครับ? ” “ เมื่อคืนพี่ได้ยินเÿียงคนเดินในĀ้องเรา พาใครมาละ ” น ้ามนต์ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปÿักพัก เขาคิดü่าโยชิดะคงตามเขาไม่Ā่างแน่ ๆ ถึงแม้จะไล่แต่คงไม่ไป น ้ามนต์เลือกที่จะพยักĀน้า “ ใช่ครับพี่นะโม เพื่อนผมเองแต่กลับไปตั้งแต่เมื่อคืน ” “ กลับดึกจังไม่ใĀ้นอนก่อนละ ” “ แต่เพื่อนคนไĀนละ? ” “ .... ” น ้ามนต์ไม่ตอบอะไร นะโมเĀ็นü่าน้องไม่ตอบเลยเลือกที่จะไม่ถามน้องต่อ “ เมื่อเช้าลืมตื่นมาใÿ่บาตรนะ ระüังคุณยายมาถามĀาละ ” นะโมพูดออกมาเพื่อใĀ้น้องอารมณ์ดีขึ้น โดยไม่รู้ตัüเลยü่าจะท าใĀ้น ้ามนต์คิดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกรอบ นะโมจัด จานจนเÿร็จก็เดินออกไปตามตรีüิทย์และนิภา น ้ามนต์นั่งรออยู่ที่โต๊ะได้แต่ÿะบัดĀัüไล่คüามคิด เขาพูดไปแล้üü่าไม่ อยากรู้อะไรอีกแล้üอีกใจเขาก็ยังอยากรู้แต่ขาโกรธโยชิดะอยู่ เขาเถียงกับตัüเองจนทุกคนเดินมามานั่งที่โต๊ะทาน อาĀารแล้üเริ่มลงมือทานพร้อมกัน น ้ามนต์รู้ÿึกถึงÿายตาที่มองเขาจากทางในÿüนเขาเลือกที่จะไม่ÿนใจแล้üกินข้าü ต่อ โยชิดะมองน ้ามนด้üยÿายตารู้ÿึกผิดมาก แต่เขาท าอะไรไม่ได้......

บทที่ 7 อดีต “ อธิþฐานจิตใจĀากเกิดชาติไĀน...ฐานันดรใดใดทุกÿถาน ” เมื่อทั้งครอบครัüกินข้าüกันเÿร็จน ้ามนต์ก็ขอตัüออกกลับĀ้อง น ้ามนต์เดินขึ้นมาเขาเĀลียüมองไปยังĀ้อง ของยายก่อนจะถอนĀายใจออกมาแล้üเดินกลับĀ้องของตนเอง เขามานั่งที่เก้าอี้แล้üมองออกนอกĀน้าต่างĀ้อง เÿียงเพลงที่คุ้นĀูก็กลับมาบรรเลงผ่านÿายลม แต่üันนี้เÿียงคนร้องกลับแปลก ๆ ไปเÿียงร้องนั้นไม่ได้เĀมือนกับ ต้นฉบับเลยแถมÿ าเนียงฟังดูเĀมือนไม่ใช่คนไทยร้อง เÿียงคนเดียüกันกับที่เขาได้ยินüันที่ย้ายมาบ้านĀลังนี้üันแรก แต่เขาก็ไม่ได้ÿนใจมากคิดแค่ü่าพ่อของเขาอาจจะอยากลองเปลี่ยนแนüคนร้อง ÿายลมเอื่อย ๆ พัดพาอารมณืของ น ้ามนต์ไĀลไปกับเÿียงเพลง น ้ามนต์มองไปที่แม่น ้าที่ทอดยาüผ่านบ้านของเขา จนท าใĀ้น ้ามนต์จินตนาการไปü่าถ้า Āากไปยุคที่เขาฝันเĀ็นเขาต้องอยู่อย่างĀüาดระแüงขนาดไĀน ในตอนที่เขามองแม่น ้าอยู่นั้น ÿายตาน ้ามนต์ก็เĀ็นü่ามีคนÿองคนยืนอยู่ที่ýาลาริมน ้าก่อนจะกอดกัน เĀมือนเป็นคู่รักกันก่อนน ้ามนต์จะÿังเกตü่าอีกคนนั้นคือโยชิดะแต่เขากอดใครอยู่ละ น ้ามนต์ขยี้ตาตัüเองก่อนจะ มองอีกครั้งก็พบแต่คüามü่างเปล่า เขาคิดü่าเขาคงตาฝาดไปเอง “ แล้üฉันจะไปคิดถึงไอ้คุณผีแก่ ๆ นั่นท าไมกันนะ ” “ ท าตัüไม่มีเĀตุผลชะมัดเลย ” น ้ามนต์กอดอกแล้üมองไปยังแม่น ้าอีกครั้งก่อนจะภาพทุกอย่างที่น ้ามนต์เĀ็นเป็นภาพในอดีตเĀมือนที่เขา เĀ็นในฝันเĀมือนม้üนฟิล์มภาพเก่า ๆ ปรากฏขึ้นน ้ามนต์ตกตะลึงกับภาพที่เĀ็น Āูของน ้ามนต์ได้ยินเÿียงคนยืนคุย กันอยู่Āน้าĀ้อง เขาĀันไปเĀ็นü่าประตูĀ้องของเขาถูกเปิดออกตามด้üยนิลและคุณยายของเขาแต่เป็นเมื่อตอนยัง üัยรุ่น “ ท าไมไม่เĀ็นĀน้าคุณตานิลอีกแล้üนะ ” น ้ามนต์บ่นออกมาเบา ๆ จนลืมคิดü่านี่คือฝันĀรือคüามจริง ชายĀนุ่มนิลมานั่งที่เตียงของเขาและนüลก็นั่ง ลงข้าง ๆ ท่าทางของทั้งคู่ดูเครียดเป็นอย่างมาก นüลยื่นมือไปจับมือของนิล “ เราต้องอยู่แบบĀüาดระแüงอีกนานแค่ไĀนครับพี่นüล ” “ พี่เองก็ยังไม่รู้เลย ÿงครามนี้รุนแรงเกินไป ” “ ค่ายของคุณโยชิดะโดนĀนักเลยเมื่อคืน ”

“ แล้üโยชิดะเป็นอะไรĀรือป่าüครับ ” “ เĀ็นü่าปลอดภัยดี ” “ ค่อยโล่งใจขึ้นĀน่อย ” นิลลุกขึ้นแล้üเดินมาตรงจุดที่น ้ามนต์นั่งอยู่น ้ามนต์ก าลังที่จะลุกเพื่อĀลบใĀ้แต่นิลก็เดินทะลุเขาไปÿะก่อน นิลเดินมา...แล้üมองออกไป ด้üยคüามอยากรู้ของน ้ามนต์เลยมองตามออกไปก็เĀ็นกลุ่มคüันอยู่อีกฝั่งĀนึ่งของแม่น ้า ที่มีธงของประเทýญี่ปุ่นปลิüไÿüĀ่างออกไปไม่ใกล้แล้üก็ไม่ไกลมาก นิลถอนĀายใจ “ ÿงครามนี้พรากทุกอย่างจริง ๆ พรากคนรัก พรากเพื่อน พรากครอบครัü ” น ้ามนต์ได้แต่คิดตาม มันก็เป็นจริงตอนที่เขาเรียนก็พอรู้มาบ้างü่าÿงครามโลกครั้งที่ 2 ที่เกิดขึ้นมันรุนแรง ขนาดไĀน ÿายตาของน ้ามนต์ก้มลงไปเĀ็นคนที่เดินมาที่บ้านของเขาÿามคนเĀมือนü่านิลจะเĀ็นแบบเดียüกับ น ้ามนต์ เขาได้ĀันมาĀาน ้ามนต์ น ้ามนต์เĀ็นü่านิลนั้นมองมาทางเขาก็ได้แต่ผงะเล็กน้อย “ ใĀ้อภัยเขาเถอะนะ ช่üยเขาที... ” น ้ามนต์ÿะดุงได้ÿติขึ้นมาจากเÿียงเĀ่าของเจ้ามะลิจากชั้นล่างของบ้าน เขาก้มไปมองก็เĀ็นü่าเจ้ามะลิก าลัง เĀ่าบางอย่างในýาลาแต่น ้ามนต์เองก็ไม่เĀ็นอะไรในýาลาĀลังนั้น เขาÿ่งเÿียงเล็กใĀ้เจ้ามะลิเงียบลง เมื่อเจ้ามะลิได้ ยินเÿียงนายตัüเองก็üิ่งกลับเข้ามาแล้üüิ่งมาĀาเขาที่Ā้องแล้üโดดขึ้นเตียงของขาแล้üนอนอย่างÿบายใจ น ้ามนต์Āัน ไปมองýาลาแล้üนึกถึงค าพูดของคุณตานิลเมื่อÿักครู่ “ ช่üยใครกันนะ ” “ แต่ครั้งนี้ยังไม่ได้นอนเลยท าไมถึงเĀ็นภาพเĀล่านี้ได้กันละเนี่ย ” น ้ามนต์ÿงÿัยเพราะปกติแล้üภาพในอดีตนี้เขาเĀ็นแค่เฉพาะในฝันแต่ครั้งนี้เขากลับเĀ็นโดยที่ยังไม่ได้นอน Āรือโยชิดะเขาต้องการจะง้อเขาĀรือป่าüนะ แต่ก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัüเอง “ ผีตาแก่นั่นมาท าใĀ้เĀ็นĀรอเนี่ยĀรือยังไงกันนะ ” “ ผมจะไม่ÿนใจคุณแล้üถ้าได้ยินก็ฟังเอาไü้ด้üยละ ”

น ้ามนต์พูดออกมาเพื่ออยากใĀ้โยชิดะได้รับรู้ แล้üก็เป็นอย่างที่น ้ามนต์คิดโยชิดะได้ยินทุกอย่างเขาได้แต่ ยืนท าĀน้าเýร้าที่ไปท าใĀ้น ้ามนต์กลัüจนไม่อยากเจอเขา โยชิดะเองก็ÿ านึกผิดในÿิ่งที่ท าลงไปทั้งĀมดล้üนมาจาก แรงĀึงĀüงทั้งĀมด ÿายฝนโปรยลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยน ้ามนต์รีบเอื้อมไปปิดĀน้าต่างแต่เขาก็รู้ÿึกü่าเĀมือนมีอีกมือมาช่üย เขาปิดĀน้าต่าง น ้ามนต์คิดแค่ü่าคงคิดไปเองเขาปิดĀน้าต่างลงกลอนเรียบร้อย ÿองขาก้าüมายังที่นอนก่อนจะ Āย่อนตัüลงไปนั่งพิงĀัüเตียงÿองมือคü้าไอแพดขึ้นมาเล่นฆ่าเüลาไปเรื่อย ๆ รอฝนĀยุดตก นิ้üเรียüปัดขึ้นเพื่อดูÿิ่ง ต่าง ๆ ในโซเชียลจนไปĀยุดกับโพÿต์Āนึ่งที่เล่าเกี่ยüกับÿงครามโลกครั้งที่ 2 ในประเทýไทยเขาĀยุดดูüิดีโอนั้น บรรยากาýตอนฝนตกที่เย็นÿบายบüกกับการเล่าเรื่องในüิดีโอท าใĀ้Āนังตาของน ้ามนต์เริ่มĀนักขึ้นจนท าใĀ้น ้ามนต์ Āลับไปในที่ÿุด ก่อนที่ตาของน ้ามนต์จะปิดลงเขาก็เĀ็นü่ามีคนนั่งอยู่ปลายเตียงเขาอยากจะมองü่าใครเขาก็เĀ็นÿี ของชุดก่อนเลยท าใĀ้น ้ามนต์ไม่ÿนใจแล้üĀลับตาลงไปเพื่อĀลับĀนีชายคนนี้ “ ĀลับĀนีผมÿะแล้üÿินิลซัง ” ในคüามฝันของน ้ามนต์เขาเĀ็นü่าเขากลับมาในอดีตอีกแล้üครั้งนี้เขาอยู่บ้านเพียงล าพัง อีกแล้üÿิเขาคง เป็นคุณตานิลในอดีตÿินะไม่ใช่คนเดียüกันเลย เขาคิดไปไม่นานก็มีเÿียงไซเรนดังขึ้น ÿัญชาตญาณในฝันน ้ามนต์ บอกü่าเขาต้องดับแÿงไฟในตะเกียงทุกอัน เมื่อเขาüิ่งไปดับจนĀมดมือเขาก็ถูกใครบางคนดึงใĀ้üิ่งตามเขาไป ขาÿอง ข้างüิ่งตามชายคนนั้นไปติด ๆ น ้ามนต์มองเขาใĀ้ชัดเจนก็เĀ็นü่าเป็นโยชิดะ น ้ามนต์อยากที่จะÿะบัดมืออกแต่ ร่างกายเขากลับไม่ท าตาม พüกเขาทั้งคู่üิ่งมาĀลบในท้องคลองน ้าเก่าที่ไม่มีน ้าอยู่แล้ü โยชิดะกดĀัüของน ้ามนต์ใĀ้ Āมอบต ่าเอาไü้ ไม่นานเÿียงระเบิดก็ดังขึ้นมาน ้ามนต์ที่ไม่เคยเจอเĀตุการณ์นี้ก็กลัüขึ้นมาÿองแขนกอดโยชิดะด้üย คüามกลัüอย่างไม่รู้ตัü ผ่านไปนานเท่าไĀร่ไม่รู้เÿียงไซเรนเตือนก็เงียบลงพร้อมกับเÿียงระเบิด “ คุณปลอดภัยแล้ü..นิลซัง.. ” “ ขะ..ขอบคุณที่ช่üย ” “ นายĀัüแตกนิ! ” น ้ามนต์ในตอนนี้ร้อนใจมากเขารีบพยุงโยชิดะขึ้นแล้üเดินออกมาจากÿüนตรงไปที่บ้านเมื่อถึงบ้านเขาก็ท า แผลใĀ้โยชิดะ น ้ามนต์ยื่นĀน้าเข้าไปเพื่อที่จะดูแผลใกล้ ๆ จนเÿียงเกตุü่าโยชิดะนั้นเริ่มĀูแดงขึ้นน ้ามนต์ได้คิดได้ü่า เขาใกล้เกินไปก็เขินไม่ต่างจากโยชิดะเลย โยชิดะคุกเข่าแล้üโค้งเพื่อขอบคุณที่น ้ามนต์ท าแผลใĀ้แก้เขิน “ ขอบคุณนะครับ นิลซัง ”

ท าไมเขาไม่แย้งกันนะü่าเขาไม่ได้ชื่อนิลแล้üเขาก็ไม่ใช่นิล แต่เขาพูดไม่ออกน ้ามนต์พยักĀน้าตอบ เขาลุก ขึ้นไปĀยิบĀมอนกับผ้าĀ่มมาใĀ้โยชิดะ “ ดึกมากแล้ü นายนอนที่นี่ก่อนเช้าค่อยกลับ ” “ ครับ ” น ้ามนต์รู้ÿึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกที่โยชิดะยอมนอนที่นี่ อย่าบอกนะü่าเขาจะตกĀลุมรักผู้ชายของคุณยาย แต่Āัüใจของน ้ามนต์เต้นแรงไม่เป็นจังĀüะเมื่อได้ใกล้กับโยชิดะ เช้าในฝันทุกคนในบ้านกลับมาอย่างปลอดภัย น ้ามนต์นั่งเล่าเรื่องเมื่อคืนใĀ้ทุกคนในบ้านฟัง ทุกคนก็โล่งใจที่ทั้งคู่รอดอย่างĀüุดĀüิด แต่ÿายตาของน ้ามนต์ไปเĀ็น นüลมองโยชิดะด้üยคüามเป็นĀ่üงมากกü่าที่Ā่üงตัüของน้องชายเอง ใจของน ้ามนต์คิดไปเองü่าขออย่าใĀ้เป็นแบบที่ เขาคิดเลย นüลลุกขึ้น “ เดี๋ยüนüลไปปลุกคุณโยชิดะใĀ้นะคะจะได้มาทานอาĀารด้üยกัน ” ในใจของน ้ามนต์ตอนนี้ÿั่นคลอนเป็นอย่างมากแต่ไม่อยากแÿดงออกมาใĀ้ใครเĀ็น น ้ามนต์คิดü่านี่ÿินะ คüามรู้ÿึกĀึงĀรือĀüงแต่ตอนนี้คุณตานิลก าลังĀüงผีตาแก่ÿินะ ไม่นานนüลก็พยุงโยชิดะมานั่งทานอาĀารโดยมีนüล คอยตักใĀ้โยชิดะตลอด น ้ามนต์มองและอยากที่จะเป็นคนดูแลเองแต่ท าไม่ได้เพราะพ่อของเขายังอยู่เขาได้แต่เก็บ คüามรู้ÿึกเอาไü้ เมื่อกินเÿร็จโยชิดะจึงขอตัüกลับฐานทัพของเขาĀลังจากที่โยชิดะไปทุกคนก็แยกย้ายไปท าĀน้าที่ ของตนเĀลือแต่ÿองพี่น้องนั่งอยู่กลางบ้าน “ พี่นüลรู้ÿึกอย่างไรกับคุณโยชิดะĀรือ ” “ พี่คิดü่าพี่ชอบคุณโยชิดะ ” “ ครับ... ” ในใจน ้ามนต์เองก็อยากจะพูดแบบนั้นแต่ร่างกายของนิลเองเรื่องที่จะเงียบไม่ใĀ้เขาพูดเขารับรู้ได้เลยü่าคุณ ตานิลนั้นอึดอัดขนาดไĀน คุณตาคงรักผีตาแกนั่นเข้าแล้üเต็มเปา แต่แÿดงออกมาไม่ได้ น ้ามนต์ลุกออกไปĀยิบซอ มาเล่นเพื่อผ่อนคลายอารมณ์เพราะเป็นÿิ่งเดียüที่คุณพ่อของนิลอนุญาติĀลังจากที่น ้ามนต์ฟังคุณตานิลÿีซอเÿมือน ตัüเองเล่นเองก็รู้ÿึกคุ้น ๆ Āูขึ้นü่าเพลงนี้เĀมือนเคยได้ยินที่ไĀนมา จนมีเÿียงคนร้องขึ้นมา “ ดั่งนรกชังĀรือÿวรรค์แกล้ง...แกล้งทรมานใĀ้ฉันได้เจอ ”

คนที่ร้องเพลงนี้คือคุณพ่อของคุณตาĀลังจากได้ยินเÿียงซอเลยเดินมาจากÿüนเพื่อขึ้นมาฟังบทเพลงที่คุณ ตานิลเล่นอยู่ พรางร้องเพลงไปด้üยอย่างÿบายอารมณ์ üันเüลาในฝันของน ้ามนต์ด าเนินไปเรื่อย ๆ ü่าโยชิดะนั้นเริ่มที่จะมาĀาคุณตานิลทุกüันแถมมาทั้งเช้าและ เย็นเลย คุณยายเองก็รู้ÿึกรักโยชิดะมากขึ้นจนเริ่มชัดเจนทุกอย่าง โดยมีÿายตาของคุณตานิลมองการกระท าอยู่ ตลอด น ้ามนต์รู้ÿึกเจ็บปüดใจอย่างบอกไม่ถูกอีกทั้งพ่อและแม่ก็ดันเĀ็นดีด้üยที่คุณยายของเขาเริ่มมีใจใĀ้กับโยชิดะ แต่แล้üในเüลาค ่าของคืนĀนึ่งน ้ามนต์เดินมาดับไฟตะเกียงก็เĀ็นü่าคุณยายของเขาก าลังยืนคุยกับโยชิดะอยู่ ก่อนทั้งคู่จะเดินĀายไปในĀ้องด้üยกันทั้งคู่ท าใĀ้ในใจของน ้ามนต์คิดดีไม่ได้เลย คุณตานิลเองก็คงจะคิดอย่างนั้น ÿองขาüิ่งออกไป น ้าตาของนิลไĀลออกมาอีกแล้üเขาได้แต่คิดü่าท าไมคüามรักถึงต้องคู่กันแค่ชายĀญิงเท่านั้น เขา üิ่งมาที่ýาลาริมน ้าก่อนจะระเบิดบ่อน ้าตาออกมา น ้ามนต์ได้แต่คิดü่าคุณตานิลเขาต้องทรมานขนาดไĀน ไม่นาน เÿียงไซเรนก็ดังขึ้นอีกรอบ แต่ครั้งนี้ท าใĀ้น ้ามนต์ตื่นจากฝันขึ้นมา ก็เป็นเÿียงÿายเข้าจากพี่ÿาüของเขา เขาเองลืม เปลี่ยนเÿียงโทรýัพท์เขากดรับÿายก่อน “ กü่าจะรับÿาย นอนเพลินอะไรขนาดนั้น ” “ บรรยากาýมันชüนนอนเพลินนี่นา ” “ พี่มาข้างนอกจะกินชาบูไĀมพี่จะได้ซื้อเข้าไป ” “ กิน~เอามาเยอะๆ ” “ อ้üน ” “ กลับมาโดนทับแน่” “ คุยกับใครนะ ” “ งั้นแค่นี้ก่อนนะตัüแÿบ ” “ ..... ”

บทที่ 8 ÿารภาพ “ ดลใĀ้เราได้พบเจอเป็นคู่กัน....วอนÿวรรค์ได้ไĀม ” ไม่นานนะโมและเรียüเฮก็กลับมาพร้อมüัตถุดิบชาบูพร้อมทาน น ้ามนต์จัดของไü้รออยู่แล้üเมื่อน ้ามนต์เĀ็น ü่านะโมมาพร้อมกับเรียüเฮก็เดินออกไป เรียüเฮมองตามĀลังของน ้ามนต์ไปเรียüเฮคิดü่าน ้ามนต์นั้นก าลังĀลบĀน้า เขาอยู่Āรือเปล่าแต่ไม่นานน ้ามนต์ก็เดินกลับมาพร้อมกับพ่อและแม่ ทั้งĀมดจึงนั่งกินชาบูไปพร้อมกัน น ้ามนต์นั่ง มองการกระท าของพี่ÿาüของตนและเรียüเฮโดยที่นะโมคอยตักใĀ้เรียüเฮตลอด น ้ามนต์แอบอดจิ้นไม่ได้เลยจนเขา เก็บÿีĀน้าไม่อยู่ เรียüเฮเĀ็นü่าน ้ามนต์นั่งมองมาÿักพัก เขากลัüü่าน ้ามนต์จะเข้าใจเขาผิดเลยตักĀมูใĀ้ตลอดเพื่อ คอยเอาใจจนทั้งพ่อและแม่เริ่มÿังเกตุคüามผิดปกติ ตรีüิทย์ได้กระแอมเพื่อแซüเรียüเฮü่าเขาĀüงลูกอยู่ เรียüเฮจึง Āันกลับไปกินในจานของเขาต่อ บรรยากาýของการรับประทานอาĀารดพเนินไปเรื่อย ๆ จนĀมดน ้ามนต์จึงเก็บจานทั้งĀมดเพื่อจะน าไป ล้างเรียüเฮอาÿาที่จะช่üยน ้ามนต์ล้าง เขาอยากใช้เüลากับน ้ามนต์ใĀ้มากกü่านี้ “ คิดĀรือยังü่าอยากไปที่ไĀน ” “ อยากไปเที่ยüÿะพานข้ามแม่น ้าแคüน้อยครับพี่เรียü ” “ ได้ÿิครับ ÿ าĀรับเราได้เÿมอ ” “ พี่เรียüจะชüนพี่นะโมด้üยไĀม ” “ ค่อยไปรอบอื่นดีกü่าเราไปกันก่อน ” น ้ามนต์พยักĀน้าเขารู้üัตถุประÿงค์ของเรียüเฮดีแต่น ้ามนต์เองก็ไม่อยากเข้าข้างตัüเองมาก เขาเจอคนเข้า Āาเขาเลยพอที่จะมองคนออกอยู่บ้าง เรียüเฮเองก็เริ่มรู้ÿึกขนลุกแต่ก็ท าใจแข็งÿู้จนช่üยน ้ามนต์ล้างจนเÿร็จ น ้ามนต์และนะโมอาÿาเดินไปÿ่งเรียüเฮที่รถ เรียüเฮขึ้นรถแล้üลดกระจกลง “ อย่าตื่นÿายÿะละ ” “ รู้แล้üครับบ ” เรียüเฮเมื่อได้ยินค าตอบกดเลื่อนกระจกขึ้นแล้üขับออกไป เรียüเฮมองกระจกมองĀลังเพื่อที่จะดูü่าÿองพี่ น้องนั้นกลับเข้าบ้านไปĀรือยังก็เĀ็นü่าทั้งคู่ยังยืนอยู่ที่เดิมแต่มีชายปริýนามาเนื้อตัüมีแต่คราบเลือดและแผล ยืน