เมื่อครั้งนั้น

มองตามรถเขาด้üยแüüตาไม่ค่อยจะเป็นมิตรเท่าไĀร่ เรียüเฮจ าได้จากเĀ็นการเมื่อไม่กี่üันก่อนที่เขาโดนชายคนนี้ÿิง ร่างขนแขนของเรียüเฮลุกในทันทีถึงแม้ü่าชายคนนั้นจะมาในรูปแบบเละแต่ลักþณะก็ไม่อาจจะท าใĀ้เขาลืมได้ลง เมื่อรถของเรียüเฮพ้นÿายตาของÿองพี่น้องไป นะโมก็Āันมามองน ้ามนต์เมื่อน ้ามนต์เĀ็นü่าพี่ÿาüเขาĀันมา มองตนก็เลยถามออกไป “ มีอะไรĀรือเปล่าพี่นะโม ” “ อยากจะแĀม่ะจริงๆเลย ตกเรียüเฮได้เฉยเลย ” “ บ้าน่าพี่นะโม เขาอาจจะแค่ĀลงเĀมือนคนอื่นๆก็ได้” “ พี่เองเถอะ ชอบพี่เรียüเฮĀรอ ” “ บ้าĀรอ พี่ชอบผู้Āญิงด้üยกันต่างĀาก ” ÿองพี่น้องเดินคุยĀัüเราคิกคักเข้าบ้าน ที่นะโมพูดแบบนี้เพราะบ้านของพüกเขาไม่ได้Ā้ามเรื่องนี้เลยกลับ ÿนับÿนุนทั้งÿองพี่น้อง ทั้งตรีüิทย์และนิภาเข้าใจü่ากาลเüลามันเปลี่ยนทุกอย่างยุคใĀม่ ๆ เริ่มเข้ามาและคüามรักก็ ไม่จ าเป็นต้องมีแค่ชายĀญิงเท่านั้นทั้งคู่จึงมอบอิÿระใĀ้แก่นะโมและน ้ามนต์มาตลอดขอแค่Āาคนที่ไม่ท าใĀ้ทั้งคู่ เÿียใจก็เพียงพอแล้ü น ้ามนต์มองเงาที่พื้นแล้üเĀ็นเงาของโยชิดะน ้ามนต์จึงเลือกที่จะเมินต่อไป เĀมือนกับü่าโยชิดะรู้ü่าน ้ามนต์ เมินก็Āงอยลงอย่างเĀ็นได้ชัดผ่านเงา น ้ามนต์เĀ็นเช่นนั้นก็เกิดใจอ่อนแต่ก็อยากดัดนิÿัยผีตาแก่ตนนี้เลยเดินกลับ เข้าĀ้องของตนไป ช่üงÿายของüันต่อมาน ้ามนต์ลงมาจากบ้านแล้üเĀลียüไปเĀ็นü่าเรียüเฮกับลงช่üงแม่ของน ้ามนต์ÿอย มะม่üงอยู่ไม่ไกลจากลานจอดรถของบ้านด้üยท่าทางเงอะงะจนท าใĀ้น ้ามนต์Āลุดข าออกมาด้üยคüามเอ็นดู น ้ามนต์เดินมาดูü่าได้มะม่üงกี่ลูกกันกับท่าทางÿอยแบบนั้น “ ได้กี่ลูกแล้üครับแม่ แบบนี้จะได้กินง่ายไĀม ” “ ได้มา 2 ลูกจ๊ะ แล้üอย่าไปแซüพี่เขาÿิลูก ” “ เดี๋ยüน ้ามนต์กลับมากินนะแม่เĀลือไü้ใĀ้ด้üย Ā้ามใĀ้พี่นะโมกินĀมดนะ ” “ จ้าๆ ”

“ นี่ครับคุณน้าอีก 1 ลูก งั้นผมขอพาน ้ามนต์ไปเที่ยüก่อนนะครับ ” “ จ้าๆ ขับรถกันดีๆนะ แม่ฝากเจ้าน ้ามนต์ด้üยนะ ” “ ครับคุณน้า ” ทั้งคู่เดินไปขึ้นรถที่เรียüเฮได้จอดรอก่อนจะคาดÿายเพื่อคüามปลอดภัย เรียüเฮขับออกมุ่งĀน้าÿู่ถนนĀลัก ไปยังÿถานที่ท่องเที่ยü ระĀü่างขับรถเรียüเฮเอื้อมมือไปเปิดเÿียงเพลงจากบลูทูธคลอเบา ๆ แต่เĀมือนกับü่าเพลงที่ เปิดเป็นเพลงซากุระที่บรรเลงโดยเครื่องดนตรีซามิเซ็ง ทั้งน ้ามนต์และเรียüเฮไปที่มือถือของก็เĀ็นü่าบทเพลงนี้ถูก เปิดใĀ้เล่นเองโดยที่เรียüเฮยังไม่ได้กดเปิดเพลงเล่นเลย ทั้งคู่เงียบไปÿักพัก “ พี่ü่าคนที่ตามเราคงอยากฟังÿินะ คงคิดถึงประเทýบ้านเกิด ” “ นั่นÿิครับ ใĀ้เขาฟังเถอะ ” “ แต่ท าไมไม่กลับไปÿะละ ” “ คงมีอะไรติดค้างอยู่” เรียüเฮนั่งฟังก่อนจะกลับไปใช้ÿมาธิบนถนนต่อ เมื่อมาถึงÿถานีรถไฟกาญจนบุรีที่เรียüเฮได้จองไü้นั่งเที่ยü ชมÿะพานÿายมรณะแล้üจอดลงเที่ยüถ ้ากระแซแล้üไปดูช่องเขาขาดที่Āลายคนรีüิüü่าÿายมาก ๆ ทั้งคู่ลงจากรถ ท่าทางน ้ามนต์ดูตื่นเต้นมากจนเรียüเฮเองอดเอ็นดูไม่ได้กับท่าทางแบบนั้น เรียüเฮพาน ้ามนต์เดินชมÿะพานข้าม แม่น ้าแคüใĀญ่เพื่อฆ่าเüลารอรอบรถไฟที่จองไü้ น ้ามนต์ยื่นกล้องตัüโปรดใĀ้เรียüเฮถ่ายภาพของน ้ามนต์ไü้เยอะ ๆ นานๆทีตัüน ้ามนต์จะได้เที่ยüแบบนี้แล้üทั้งคู่ก็เดินมาĀอýิลป์และพิพิธภัณฑ์ÿงครามโลกครั้งที่ 2 น ้ามนต์เองเดิน เข้าไปข้างในอย่างไม่ลังเลต่างจากเรียüเฮที่เกิดอาการกลัüขึ้นมาเล็กน้อยเขาพอที่จะรู้มาบ้างü่าข้างในล้üนมีแต่ของ คนที่เÿียชีüิตไปแล้üเยอะมากแต่เขาก็เดินตามน ้ามนต์อยู่ดีจนเĀ็นü่าน ้ามนต์มาĀยุดอยู่ที่รูปถ่ายในÿมัยนั้น เรียüเฮ มองดูภาพนั้นก็เĀ็นü่าภาพนั้นมีรูปของชายที่เขาเĀ็นเป็นรูปของโยชิดะถึงจะไม่ชัดแต่พอเดาได้ทันที เขาĀันไปมอง น ้ามนต์ก็เĀ็นü่าคนน้องนั้นตาแดงเĀมือนก าลังจะร้องไĀ้ออกมา เรียüเฮจึงได้จับมือของน ้ามนต์เดินออกมาจาก พิพิธภัณฑ์ทันทีแล้üพาไปยังชานชาลารอรถไฟโดยที่ไม่พูดอะไร ณ ที่ม้านั่งบริเüณชานชาลาเรียüเฮยื่นผ้าเช็ดĀน้าและน ้าชาไทยใĀ้น ้ามนต์แล้üนั่งลงข้าง ๆ เมื่อน ้ามนต์ใจ เย็นขึ้นเขาก็เอนตัüพิงไĀล่เรียüเฮน ้ามนต์เองก็ไม่เข้าใจตัüเองü่าเขาเĀ็นภาพนั้นแล้üเขาร้องออกมาท า แต่รู้ÿึกแค่ü่า ได้เĀ็นรูปตอนยังมีชีüิตอยู่ก็รู้ÿึกดีใจมากแล้ü ไม่นานรถไฟก็มาถึง ทั้งคู่เดินขึ้นรถไฟไปโดยมีüิญญาณที่ตามมาอีก Āนึ่งตนตามพüกเขาไปด้üยแบบฟรี ๆ ไม่ต้องจ่ายค่าตั๋üเลย

รถไฟแล่นออกจากชานชาลาไปมุ่งĀน้าÿู่ÿถานีถ ้ากระแซโดยผ่านทางรถไฟÿายมรณะ น ้ามนต์ตื่นเต้นกับ ÿถานที่จนเรียüเฮต้องถ่ายภาพเก็บไü้อย่างไม่รู้ตัü จนทั้งคู่ท่องเที่ยüกันมาจนถึงÿถานที่ÿุดท้าย ทั้งคู่ลงจากรถแล้ü เดินเข้าไปยังพิพิธภัณฑ์ช่องเขาขาด ทั้งคู่เดินดูไปเรื่อย ๆ แต่แล้üน ้ามนต์ก็ได้ยินเÿียงคนญี่ปุ่นพูดĀลายคนน ้ามนต์ Āันมองรอบๆก็เĀ็นü่าคนที่อยู่มีแต่คนไทยÿüนใĀญ่ ทั้งคู่เดินเที่ยüจนมาถึงตรงจุดที่ดูช่องเขาขาด ครั้งนี้น ้ามนต์ได้ ยินเÿียงคนชัดเจนขึ้นแล้üเĀมือนมีแค่เขาที่ได้ยินแค่คนเดียü เÿียงคนลากของ เÿียงของคนÿั่งงาน จนน ้ามนต์เอา มือปิดĀูเอาไü้ แต่แล้üน ้ามนต์ก็รู้ÿึกถึงมือเย็น ๆ มาปิดĀูของน ้ามนต์เอาไü้แล้üน ้ามนต์ก็ไม่ได้ยินเÿียงพüกนี้อีกเลย น ้ามนต์ได้แต่ขอบคุณโยชิดะในใจ น ้ามนต์และเรียüเฮเดินดูจนพอใจเลยเดินกลับไปเที่ยüรถเพื่อไปที่ท่องเที่ยüอื่น ต่อ เมื่อขึ้นรถเรียüเฮก็ĀันมาĀาน ้ามนต์ “ ตอนเดินแถüทางรถไฟเราเป็นอะไรĀรือเปล่าเĀ็นปิดĀู” “ เปล่าครับแค่แมลงมันจะปิดเข้าĀู” “ เĀนื่อยĀรือยังละ ” “ ยังครับ พี่เĀนื่อยแล้üĀรอ ” “ ยังครับ แต่พี่อยากพาเราไปที่ ๆ Āนึ่งมากเลยเĀ็นเขาบอกü่าที่นั่นÿüย ” “ ไปกันเลยย ” รถของเรียüเฮมุ่งĀน้ามายังต้นจามจุรียักþ์ที่มีอายุมากกü่า 100 ปีแลนมาร์คของจังĀüัดนี้ น ้ามนต์ลงรถ ทันทีแล้üถ่ายรูปÿถานที่ น ้ามนต์เดินมานั่งพักชมüิüและนั่งÿ่งรูปภาพที่ถ่ายตอนไปเที่ยüที่ต่าง ๆ ÿ่งไปอüดพ่อกับ แม่ของเขาระĀü่างรอเรียüเฮไปซื้อน ้าใĀ้ ไม่นานเรียüเฮก็เดินมานั่งข้าง ๆ น ้ามนต์ เรียüเฮĀันมองน ้ามนต์ÿักพัก ก่อนจะรüบรüมคüามกล้าทั้งĀมดเพื่อพูดในÿิ่งที่เขาอยากพูด “ น ้ามนต์ครับ พี่... ” “ ครับ? ” “ พี่ขอจีบเราได้ไĀ ” “ พี่รู้ü่าอาจจะเร็üไปแต่พี่ชอบเรานะ ” น ้ามนต์ตกตะลึงกับÿิ่งที่เรียüเฮได้พูดออกมา เขาไม่คิดü่าเรียüเฮจะÿารภาพรักกับเขาเร็üขนาดนี้ทั้งที่เจอ กันแค่ไม่กี่อาทิตย์

“ ผม... ” “ ใĀ้โอกาÿพี่ได้ไĀม ” น ้ามนต์มองเรียüเฮก่อนภาพทุกอย่างจะเĀมือนย้อนอดีตอีกครั้ง น ้ามนต์เĀ็นคนตรงĀน้าไม่ใช่เรียüเฮแต่ เป็นโยชิดะที่อยู่ในชุดนอกเครื่องแบบเขาดูดีอย่างมากในชุดล าลองนี้ “ ผมจะไม่ท าใĀ้คุณเÿียใจนะนิลซัง ผมจะรักแค่คุณ ” “ พี่จะไม่ท าใĀ้เราเÿียใจนะน ้ามนต์ พี่จะรักแค่เรา ” ประโยคที่เรียüเฮพูดกลับท าใĀ้น ้ามนต์ได้ยินเป็นเÿียงซ้อนทับ น ้ามนต์ท าĀน้าลังเลอย่างออกได้ชัดจน เรียüเฮยื่นมือมาจับมือของน ้ามนต์ น ้ามนต์เงียบคิดไปÿักพัก “ ผมยังไม่พร้อม... ” “ ครับพี่คิดไü้แล้ü ” “ ดีกü่าเราตอบü่าเราĀüั่นไĀüใĀ้ผีนั่นÿะแล้ü ” น ้ามนต์ได้แต่เงียบฟังเขาไม่ใช่ไม่อยากเปิดใจใĀ้ใครแต่ตอนนี้น ้ามนต์เองก็ÿับÿนกับคüามรู้ÿึกอยู่เขา ยอมรับü่าอุ่นใจแล้üแอบĀüั่นไĀüที่มีโยชิดะตามติดแล้üปกป้อง แต่กลับเรียüเฮน ้ามนต์เองกลับรู้ÿึกต่างออกไปเขา รู้ÿึกปลอดภัยแต่ไม่อยากใĀ้ÿถานะกับเรียüเฮมากกü่าพี่น้องเลย “ เรากลับกันเถอะครับพี่เรียü ” “ ได้ครับเรากลับกัน ” ทั้งคู่ได้เดินกลับไปที่รถแล้üเดินทางกลับไปยังĀมู่บ้าน น ้ามนต์เองก็เกิดคüามÿงÿัยขึ้นมาü่าในเมื่อบอกรัก คุณตานิลแบบนี้แต่ท าไมในฝันเขาเĀ็นü่าโยชิดะกับคุณยายดูมีคüามÿุขกันเĀมือนโยชิดะมีใจใĀ้ทางคุณยายมากกü่า น ้ามนต์นั่งมองออกไปนอกĀน้าต่างพรางคิดĀาเĀตุผลไปด้üย “ ผีตาแก่นี่เป็นคนยังไงกันนะ ” น ้ามนต์บ่นออกมาจนเรียüเฮĀันมากมองด้üยคüามÿงÿัย ทางฝั่งโยชิดะที่ได้ยินค าü่าตาแก่ก็ท าĀน้าไม่ พอใจที่โดนเรียกอย่างนั้น แต่ไม่อยากท าอะไรน ้ามนต์เพราะกลัüü่าจะโดนงอนอีก ทั้งÿองคนกับผีอีกĀนึ่งตนต่าง แÿดงÿีĀน้าแปลก ๆ ชüนข าออกมาอย่างไม่รู้ตัü

บทที่ 9 ค าÿัญญา “ วิญญาณฉันรอที่ทางช้างเผือก...เลือกเธอรักเธอไม่ร้างลาไกล ” รถของเรียüเฮเคลื่อนตัüมาจอดที่Āน้าบ้านเรือนไทย น ้ามนต์ลงจากรถพร้อมของที่ซื้อมา น ้ามนต์Āันไป บอกลาเรียüเฮ “ ของคุณนะครับที่พาผมไปเที่ยü ” “ ไม่เป็นไรครับ แค่นี้เอง ” “ ถึงบ้านแล้üทักมาบอกผมด้üยนะครับ ขับกลับปลอดภัยครับ ” “ ได้ÿิ บายครับ ” “ บาย ๆ ครับ ” ก่อนน ้ามนต์จะĀันĀลังเดินเข้าบ้านโดยมีÿองตัüüิ่งมารับอย่างรู้งาน ÿองเท้าเดินขึ้นมาบนบ้านก่อนจะเดิน ไปทางĀ้องนั่งเล่นเพื่อมาĀาทุกคนในบ้านน ้ามนต์üางขนมใĀ้ทุกคน “ มีแต่ของอ้üน ” “ บู้บี้น้องอะพี่” “ เดี๋ยüผมทับแบนÿะเลย ” ÿองพี่น้องพูดคุยĀัüเราะชอบใจ ท าเอาตรีüิทย์และนิภาÿ่ายĀัüกับคüามกüนกันเองของพี่น้องคู่นี้ถึงจะ ทะเลาะกันขนาดไĀนÿุดท้ายก็รักคืนดีกันเĀมือนเดิมตั้งแต่ทั้งคู่จ าคüามได้ “ แล้üเรื่องธรรมงานเป็นยังไงบ้างละลูก เขาโทรมาĀรือยัง ” “ ยังไม่โทรมาเลยครับพ่อ แต่น ้ามนต์เองก็ยื่นใบÿมัครโรงแรมกับรีÿอร์ทĀลายแĀ่งเลยครับ ” “ แล้üอยากได้ที่ไĀนละ ” “ ตอนนี้ÿนใจธารา üิลล่า ลิเüอร์แคüรีÿอร์ทครับ ” “ ขอใĀ้ได้ละ ” “ ขอบคุณครับพ่อ ”

ก่อนทั้งคู่จะกลับไปÿนใจละครที่นิภาและนะโมเปิดเอาไü้ น ้ามนต์ขมüดคิ้üกับละครที่ดูจนละครจบทั้งตรี üิทย์ นิภาและนะโมก็เดินออกไปอะไรอย่างอื่นท าต่อเĀลือเพียงน ้ามนต์ที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม ÿายตาน ้ามนต์เĀลือบไป เĀ็นü่ามีซอตั้งอยู่แถมตู้โชü์ในĀ้องนั่งเล่น “ บ้านเรามีซอด้üยĀรอ ไม่เĀ็นจ าได้เลยü่าเคยมี” น ้ามนต์ลุกไปดูใกล้ ๆ ก็เĀ็นü่าซอตัüนี้เขาเคยเĀ็นมันอยู่ฝัน เป็นซอที่คุณตานิลเคยเล่นแต่ท าไมยังเก็บมัน เอาไü้แต่ปกปิดเรื่องราüของเจ้าของเครื่องดนตรีชิ้นนี้ มาถึงตอนนี้น ้ามนต์เองเริ่มที่อยากจะกลับมาÿืบเรื่องราüอีก ครั้งü่ามันคืออะไรกันแต่ น ้ามนต์พนมมือยกขึ้นไü้เพื่อเป็นการไĀü้เครื่องดนตรีไทยชิ้นนี้ก่อนจะเปิดตู้แล้üĀยิบมัน ออกมาÿ ารüจเขาเดินกลับมานั่งยังโซฟา แต่แล้üก็มีท านองดนตรีที่น ้ามนต์เĀ็นในฝันและได้ยินก็ดังแü่üมาตามÿายลม มือของเขาขยับไปเองโดยที่ น ้ามนต์ไม่ได้บังคับมือÿักนิดเดียü น ้ามนต์ÿีซอไปตามบทเพลงที่ล่องลอยมากับÿายลมได้อย่างคล่องแคล่üน ้ามนต์ เองเขาไม่เคยเล่นเครื่องดนตรีชนิดนี้แล้üไม่เคยจับมาก่อนเขาอึ้งเป็นอย่างมากü่าท าไมเขาถึงเล่นบทเพลงนี้ได้ แต่ การเล่นของเขามันแผงไปด้üยคüามโýกเýร้า โĀยĀาแปลก ๆ ในระĀü่างที่น ้ามนต์เคลิ้มไปกับบทเพลง คนที่มาดูü่า ใครเล่นคนแรกก็คือตรีüิทย์เขาเดินมาถึงก็ต้องตกใจจนขüัญเกือบเÿียเพราะเขาเĀ็นü่ามีคนยืนซ้อนĀลังลูกของเขา อยู่แล้üก าลังจับมือของเขาเล่นก่อนตรีüิทย์จะขยี้ตาอีกครั้งก็พบแต่คüามü่าเปล่ามีเพียงแค่น ้ามนต์ที่นั่งÿีซออยู่คน เดียü นิภาและนะโมที่เดินมาเĀ็นท่าทางของตรีüิทย์ “ พี่üิทย์เป็นอะไรไปพี่” “ เปล่านะ พี่คงตาฝาดไปเอง ” “ ตาฝาด? ” “ ตายแล้üลูกไม่เคยเล่นซอ ท าไมถึงเล่นครั้งแรกเĀมือนฝึกมาเป็นอย่างดี” เมื่อนิภาและนะโมเดินเข้ามาก็มาÿะกิดน ้ามนต์ แล้üน ้ามนต์ก็ได้ÿติขึ้นมาอย่างงุนงงที่ทุกคนมองเขาด้üย ÿายตาแปลก ๆ “ น ้ามนต์ ลูกไม่เคยเล่นซอท าไมเล่นเพลงได้ละ ” “ ผม..ผมเล่นเพลงไปตามอารมณืนะครับ ” “ เล่นไปตามอารมณ์ ตัüแÿบเýร้าอะไรอยู่บอกพี่ได้นะ พ่อแม่ด้üย ”

“ นั่นÿิลูกแล้üไปĀยิบของคุณยายมาเล่นแบบนี้ขอท่านĀรือยัง ” “ ขอแล้üครับ ” น ้ามนต์ลุกเอาซอไปเก็บที่เดิมพอปิดตู้กระจกเขาก็เĀ็นเงาซ้อนของเขาเป็นนิล ครั้งนี้Āน้าตาของนิลเป็น น ้ามนต์อย่างกับแกะ น ้ามนต์ÿะดุ้งอุทานขึ้นมาแล้üถอยĀลังออก ทุกคนที่ยังอยู่ตกใจตามน ้ามนต์ ก่อนน ้ามนต์จะ ขอตัüออกไป ทิ้งใĀ้ทุกคนในบ้านÿงÿัย น ้ามนต์เดินมาถึงกลางบ้านก็เĀ็นü่าเจ้าโอ๊คนั้นเดินลงไปจากบ้านแล้üเดินตามคนแปลกĀน้าไป น ้ามนต์จึง เกิดคüามกลัüü่าเจ้าโอ๊คนั้นจะโดนจับไปขาย เลยเรียกเจ้าโอ๊คแต่เรียกเท่าไĀร่มันก็ไม่มีท่าทีจะกลับมามันแค่Āันมา มองแล้üเดินลงไปต่อน ้ามนต์จึงเดินตามลงไปก็เĀ็นü่าเจ้าโอ๊คüิ่งเข้าไปในÿüนผลไม้ ตอนแรกน ้ามนต์ไม่กล้าที่จะเข้า ไปเพราะเĀ็นü่าเริ่มเย็นแล้üแต่ด้üยคüามเป็นĀ่üงÿุนัขของตนเลยจ าใจตามไปพร้อมกับเรียกชื่อของมันไปด้üย น ้ามนต์เดินตามไปÿักพักก็เĀ็นü่าเจ้าโอ๊คนั่งกระดิกĀางใĀ้คนปริýนาอยู่Āน้ากระท่อมโดยมีร่องน ้าขüางอยู่ เมื่อน ้ามนต์เดินไปใกล้ชายคนนั้นเĀมือนจะรู้ตัüü่าน ้ามนต์เข้ามาใกล้ก็เงยĀน้าขึ้นมา จังĀüะเงยĀน้าน ้ามนต์ก็ต้อง ขนลุกเพราะชายคนนั้นĀน้าตาเĀมือนกับน ้ามนต์เลย เขายิ้มใĀ้ก่อนจะĀันĀลังเดินเข้ากระท่อมแต่การเข้ากระท่อม ของเขาคือการเดินทะลุประตูเข้าไปเลย แต่น ้ามนต์กลับไม่รู้ÿึกกลัüกลับรู้ÿึกü่าเขาคงอยากใĀ้ตามไปน ้ามนต์จึงฮึด ใจแล้üเดินไปที่กระท่อม เขาค่อยๆก้าüขาเข้าไปข้างใน ก็พบü่าข้างในค่อนข้างÿะอาดแต่เĀมือนไม่มีคนอยู่มานาน แล้üคงมีใครÿักคนนาน ๆ นานทีเข้ามาท าคüามÿะอาด น ้ามนต์เดินÿ ารüจพร้อมกับเจ้าโอ๊ค ทันใดนั้นก็มีเÿียงของ ตกลงมา น ้ามนต์Āันไปมองทางที่มีตู้ชั้นตั้งไü้ก็เĀ็นü่ามีกล่องตกลงมา เขาเดินมาดูก็เĀ็นü่าของในกล่องกระเด็น ออกมา มีทั้งรูปภาพ แĀüนคู่ และจดĀมายซึ่งเขียนถึงโยชิดะ น ้ามนต์เปิดแฟลชจากมือถือเพราะตอนนี้ก็เริ่มมืดแล้ü เขาดูรูปทั้งĀมดก็เĀ็นü่าเป็นรูปที่น ้ามนต์เĀ็นในĀ้องของคุณยายแต่รูปนี้ชัดเจนทุกอย่างแม้กระทั่งĀน้าของคุณตานิล และรูปของโยชิดะน ้ามนต์พลิกด้านĀลังรูปก็เĀ็นรอยเขียน จนมาĀยุดอยู่ที่รูปĀนึ่งที่คาดü่าÿถานที่นั้นจะเป็นต้น จามจุรีที่น ้ามนต์กับเรียüเฮไปเที่ยüกันมา “ ธานิลรักโยชิดะ ” น ้ามนต์อ่านประโยคที่ถูกเขียนไü้Āลังรูป เขาดูมาจนรูปÿุดท้ายที่เป็นรูปที่ถ่ายคู่กันภายในüัดแĀ่งĀนึ่ง เป็น รูปเดียüที่ถูกเขียนไü้ยาüมาก “ ต่อใĀ้เüรกรรมพรากเราจากกัน แต่ผมก็ยังรักคุณนะโยชิดะ ถึงชาตินี้เราจะรักกันไม่ได้ก็ขอใĀ้พüก เราได้พบกัน กี่ภพกี่ชาติก็ใĀ้เราได้คู่กันทุกชาติไป รอผมก่อนนะผมจะตามคุณไ... ”

ค าÿุดท้ายน ้ามนต์พอที่จะเดาออกได้เลยü่ามันเขียนü่าอะไรแม่จะถูกĀยดน ้าลบไปก็ตาม น ้ามนต์เองอ่าน ไปก็รู้ÿึกเจ็บปüดอย่างบอกไม่ถูก เĀมือนทุกอย่างมาจุกอยู่ที่คอเขาเก็บรูปเข้าก่อน เขาคิดü่านี่คงเป็นÿ่งที่โยชิดะ ต้องการĀรืออาจจะไม่ใช่ แต่น ้ามนต์เองก็รู้ÿึกü่าÿิ่งที่เขาเจออยู่ตอนนี้เป็นÿิ่งที่üิญญาณของทั้งคู่ต้องการ น ้ามนต์ เอื้อมมือไปĀยิบแĀüนคู่ทั้งÿองüงก่อนที่มันจะพาน ้ามนต์ย้อนเĀตุการณ์กลับไปที่นิลเĀ็นทั้งคู่Āายเข้าไปในĀ้องแล้ü ไม่นานก็มีเÿียงไซเรน น ้ามนต์ที่ยืนดูเĀตุการณ์ก็เĀ็นü่านิลท าตัüไม่ถูก ÿักพักโยชิดะก็üิ่งลงมาจากบ้านพร้อมทุกคน เขามองĀานิลก็ไม่พบเขาใĀ้ทุกคนไปที่Āลบระเบิดก่อนแล้üเขาก็üิ่งมาทางที่นิลอยู่ เขาเĀ็นü่านิลตกอยู่ในคüามกลัü ก็üิ่งเข้าไปคü้าข้อมือนิล แต่นิลขัดขืนด้üยคüามกลัüจนขาดÿติไปแล้üแต่โยชิดะก็ยังคü้ามือนิลüิ่งทะลุน ้ามนต์ไป ทั้งคู่üิ่งผ่าระเบิดกันมาโดยมีน ้ามนต์เĀ็นเĀตุการณ์ทั้งĀมด จนมีระเบิดลูกĀนึ่งตกลงมาระเบิดไม่ไกลจากที่ทั้งคู่üิ่ง แรงระเบิดท าใĀ้ทั้งคู่ระเดินตกลงไปในร่องน ้าร้างโยชิดะที่ยังพอมีแรงเĀลือเขาเĀ็นü่านิลĀมดÿติไปแล้üเขาก็ พยายามลากตัüเองมานอนทับเพื่อเอาร่างกายตัüเองบังเÿþดินและเýþไม้ที่Āักจากแรงระเบิด “ ระเบิดขนาดนี้ยังรอดได้บุญถือü่าเยอะเลย ” น ้ามนต์ที่ดูเĀ็นการณ์ก็ได้แต่คิดปลงเพราะเขาท าอะไรไม่ได้มันĀ้ามÿงครามไม่ได้แล้üภาพทุกอย่างก็ตัดมา เป็นตอนเช้า น ้ามนต์เĀ็นคุณยายและทüดรüมถึงชาüบ้านช่üยกันออกตามทั้งคู่ จนมีชาüบ้านคนĀนึ่งมาพบก็เรียก ใĀ้ทุกคนมาดูก่อนจับกลุ่มนินทากันถึงÿองคนนี้ เมื่อคุณยายเĀ็นก็แอบไม่พอใจแต่ก็อดĀ่üงไม่ได้เลยไปตามคนเป็น พ่อมา เมื่อทüดมาถึงแล้üเĀ็นน ้ามนต์ÿังเกตุท่าทางก็เĀ็นü่าเขาไม่มีทางทางโกรธกลับเป็นท่าทางคüามเป็นĀ่üง มากกü่า เขาอุ้มลูกชายของตนขึ้นแล้üÿั่งใĀ้คนพยุงโยชิดะไปที่บ้านของเขา “ ÿุดท้ายพ่อก็คือพ่อแĀละĀนา Ā่üงลูกอยู่ดี” น ้ามนต์เดินตามไปน ้ามนต์นั่งดูการรักþาของคนÿมัยนั้นจนทั้งคู่ฟื้นขึ้นมา โยชิดะค่อย ๆ ลุกขึ้นมานั่งนิล เĀ็นü่าโยชิดะลุกไĀüแล้üจึงเอ่ยขึ้นมา “ ดีจังที่..คุณปลอดภัย... ” “ ผมไม่เป็นไร..คุณ..เจ็บตรงไĀนไĀม ” นิลค่อย ๆ ลุกขึ้นมากอดโยชิดะเพราะกลัüที่จะเÿียเขาไปโดยที่ยังไม่ได้บอกคüามรู้ÿึกกับเขาเลย โยชิดะ เองก็ยกแขนขึ้นมากอดนิลแล้üลูบผมปลอบอย่างเบามือ ทุกอย่างอยู่ในÿายตาน ้ามนต์ทั้งĀมด น ้ามนต์เองก็เริ่ม พอที่จะเดาออกแล้üü่านิลเองก็คงเปิดใจแล้ü

“ ผมรักคุณนะโยชิดะ ฮึก ” “ ผมกลัüที่จะเÿียคุณไป ฮือๆ ” “ ผมไม่กล้าบอกคุณผมกลัüมัน ” “ แต่ตอนนี้ผมกล้าแล้ü ผมรักคุณ ฮึก ” “ อย่าทิ้งผมไปเลยนะ ” นิลร้องไĀ้ออกมาพร้อมบอกคüามรู้ÿึกที่อัดอั้นภายในใจไปจนĀมดแล้üโยชิดะเองก็รู้คüามĀายของมันเขา กอดนิลแน่นขึ้น “ ผมก็รักคุณนิลซัง ” “ ผมจะไม่มีüันทิ้งคุณไป ต่อใĀ้ผมตายผมก็จะอยู่กับคุณ ” “ ผมÿัญญา ” “ แต่ผมจะท ายังไงดีคุณก็เป็นผู้ชาย คุณก็เป็นผู้ชาย ผมกลัü ” “ … ” โยชิดะเงียบไปÿักพักเขาเองก็ไม่รู้จะท าอย่างไรเขาเองก็ไม่เคยมีประÿบการณ์คบĀาดูใจกับผู้ชายมาก่อน แล้üนี่เป็นครั้งแรก เขาคิดอะไรได้ขึ้นมา “ พี่ของคุณ ” “ พี่ของผม? ” “ ใช่ๆ ” “ มันจะดีĀรือ ” “ มันไม่มีทางเลือกนิครับ ” นิลเĀมือนเข้าใจในÿิ่งที่โยชิดะจะÿื่อคือการใช้พี่นüลเป็นทางผ่านของทั้งคู่เพื่อไม่ใĀ้พ่อและแม่ÿงÿัยอะไร แต่Āารู้ไม่ü่าการกระท านี้ก าลังอยู่ในÿายตาบุคคลĀนึ่งอยู่ตลอด ก่อนจะมีเÿียงกะละมังตกจนเกิดเÿียงดัง ทั้งÿอง คนจึงผละตัüออกจากกันแล้üĀันไปมองที่มาของเÿียง

บทÿุดท้าย ลาลับ “ ดั่งĀิ่งĀ้อยเฝ้าคอยจนชีพวาย...ใต้ล าพูรอคู่กรรม... ” นüลที่ได้ยินแบบนั้นจึงüิ่งĀนีออกมาจากตรงนั้น ในใจของนüลมีแต่คüามแค้นและรังเกียจน้องชายของตน นüลจึงไปออกอุบายกับพ่อแม่ü่าใĀ้ย้ายบ้านไปอยู่ในบางกอกเพื่อคüามปลอดภัย ตอนแรกพ่อมีท่าทีคัดค้านแต่ด้üย ที่นüลโน้มน้ามจึงยอมที่จะย้ายบ้าน เมื่อทั้งÿามคุยกันเรียบร้อยจึงมาดูอาการของโยชิดะและนิลก่อนจะบอกนิล “ นิล ถ้าลุกไĀüก็ไปเก็บของÿะ เราจะย้ายไปบางกอก ” “ แต่คุณพ่อครับ ” “ ไม่มีแต่ทั้งนั้น อยู่นี่เราจะโดนระเบิดüันไĀนก็ไม่รู้” “ ครับ ” “ มีเจ็บตรงไĀนไĀมลูก พ่อโยชิด้üย ” “ ผมไม่เจ็บแล้üครับแม่” “ ผมมีปüดตัüนิดĀน่อยครับ ” “ งั้นลุกไปเก็บของไปลูก ” ÿิ้นค าของแม่นิลได้แต่จ าใจยอมลุกเพื่อไปเก็บของที่จ าเป็นใÿ่กระเป๋าเดินทาง เมื่อนüลเĀ็นü่านิลลุกĀายไป แล้üจึงบอกกับพ่อและแม่ü่า นüลก าลังคบĀาดูใจกับโยชิดะอยู่ทางพ่อและแม่จริงถามคüามจริงกับโยชิดะเขาจึงได้ แต่พยักĀน้าไปตามน ้าของนüลเพื่อที่จะได้ใช้นüลเป็นทางผ่านทั้งที่เป็นÿิ่งที่ผิดแต่เขาไม่มีทางเลือก เมื่อนิลเดิน ออกมา “ ถ้าÿถานการณ์ดีขึ้นเรามาท าตามพิธีใĀ้ถูกต้องดีไĀมคะคุณพ่อคุณแม่” นüลที่เĀ็นü่านิลเดินมาจึงพูดขึ้นมาอย่างนั้นเพื่อเตือนนิลü่าเธอเอาจริง ทั้งที่รู้ü่าน้องชายรักโยชิดะมาก ขนาดไĀนแต่เธอเองก็รักโยชิดะไม่ต่างกันจนท าใĀ้คüามเĀ็นแก่ตัüบังตาจนĀลงลืมÿายใยพี่น้องไปจนĀมดÿิ้น น ้ามนต์ได้ยินประโยคนี้ที่คุณยายของเขาพูดขึ้นมาใÿ่คุณตานิลก็แÿดงคüามไม่พอใจเป็นอย่างมากแต่ น ้ามนต์เองก็ท าอะไรไม่ได้นอกจากยืนดูเĀตุการณ์อย่างเดียü “ ผมอยู่ที่นี่นานแล้ü ผมขอตัüกลับฐานครับ ”

“ จ๊ะๆ เดินทางปลอดภัยนะพ่อโยชิ” โยชิดะโค้งตัüใĀ้ก่อนจะลุกขึ้นแล้üเดินÿüนทางกับนิล เขาพูดเบา ๆ ใĀ้นิลได้ยินเพียงผู้เดียüแล้üเดินลงจาก บ้านไป นิลĀันไปมองตามĀลังของโยชิดะไปแทนการเดินไปÿ่ง นิลคิดĀาüิธีการออกไปĀาโยชิดะตามนั้นได้อย่างไร ทุกคืนพ่อของนิลมักจะเดินรอบบ้านเพื่อÿ ารüจคüามเรียบร้อยก่อนจะเข้ามานอนซึ่งใช้เüลานานมากกü่าที่เขาจะ กลับขึ้นมา “ ต้องปีนĀน้าต่างÿินะ ” ตกค ่านิลแอบดูผู้เป็นพ่อจนมั่นใจü่าท่านลงกรบ้านเรียบร้อยนิลเลยรüบรüมผ้าผูกกันแล้üมัดไü้กับเÿาใน Ā้องก่อนที่จะปีนลงจากบ้านแล้üเดินไปเข้าไปในÿüนพร้อมกับตะเกียงไü้ÿ่องน าทาง น ้ามนต์เองก็เดินตามไปติด ๆ จนมาถึงกระท่อมในÿüนที่น ้ามนต์เดินเข้ามาก็พบü่าโยชิดะยืนรออยู่แล้üทั้งคู่เข้ามาÿüมกอดกันทันที “ พรุ่งนี้คุณต้องเดินทางไปบางกอกÿินะ ” “ ผมไม่อยากไป ผมอยากอยู่กับคุณ ” “ ไม่ได้Āรอกคุณอยู่ที่นี่ก็มีแต่อันตราย ” “ แล้üคุณละโยชิดะ ย้ายไปด้üยกันเถอะนะ ” “ ผมเป็นทĀาร ผมเป็นĀมอผมต้องอยู่” “ ถ้าผมไปเท่ากับü่าผมทรยýชาติและบ้านเกิดของผม ” “ แต่ผมÿัญญาü่าจะรอคุณที่นี่ไม่ไปไĀน ” “ ÿัญญานะถ้าผมกลับมาคุณต้องปลอดภัย ” “ ผมÿัญญานิลซัง ” นิลกอดโยชิดะไü้แน่นเป็นการบอกü่าเขาไม่อยากจากคนที่เขารักไปไĀนแต่เพื่อคüามปลอดภัยของตัüเขา เองและครอบครัüจึงจ าเป็นที่ต้องย้ายไปอาýัยในที่ปลอดภัย อีกใจเขาก็ยังอยากอยู่ที่นี่ต่อใĀ้ตัüเขาต้องตายก็ยอม เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้คนรักของเขา โยชิดะเองก็คิดเĀมือนกับนิลด้üยเช่นกันถ้าเขาไม่ติดที่มีĀน้าที่อันยิ่งใĀญ่เขาก็ อยากจะĀนีไปกับคนที่เขารักแต่เขาก็ท าอะไรไม่ได้มันมีผลต่อครอบครัüของเขาอีกถ้าเขาทรยý โยชิดะได้ยื่นแĀüน ใĀ้กับนิล ทันใดนั้น

“ เฮ้ย! ท าอะไรกัน! ” ทั้งคู่ผละออกจากกันแล้üĀันไปมองตามเÿียงของคนที่มา เมื่อทั้งคู่เĀ็นใจของนิลก็ตกไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที คนที่ตะโกนถามพüกเขาก็คือพ่อ แม่และนüลที่เดินมา คนเป็นพ่อเĀ็นเĀตุการณ์ทั้งĀมดจึงเดินตรงมาที่นิลทันทีแล้ü ตบĀน้าผู้เป็นลูกชายอย่างแรงจนนิลนั้นล้มĀงายĀลังลงไป พ่อของนิลนั้นโกรธมากจนไม่เĀ็นü่านิลเป็นลูกเลยใน ตอนนั้น ผู้เป็นแม่เมื่อเĀ็นลูกโดนท าร้ายÿัญชาตญาณคนเป็นแม่ก็ท างานทันที เธอเอาตัüไปกอดÿามีเพื่อร้องĀ้าม เขาเอาไü้ “ กูÿอนใĀ้มึงเป็นชายชาตรี แต่มึงกลับท าตัüเป็นĀญิงแบบนี้ กูจะเอาĀน้าไปไü้ที่ไĀน ” “ แล้üยังจะมาแย่งคนของพี่มึงอีก ” “ ไอ้ลูกทรพี มึงมันไม่น่าเกิดมา ถ้ารู้แบบนี้กูจับมึงโยนทิ้งน ้าตั้งแต่เกิดแล้ü ” “ กูไม่มีลูกที่ท าตัüแบบนี้! ” คนเป็นพ่อที่ÿะบัดผู้เป็นแม่Āลุดก็เข้าไปกระชากผมลูกชายของตนแล้üลากกลับไปที่บ้านทันที โยชิดะที่ เĀ็นเĀตุการณ์อยากจะเข้าไปĀ้ามแต่โดนนüลĀ้ามเอาไü้เพราะเธอเองก็กลัüคนที่เธอรักจะโดนไปด้üย เธอแบบÿะใจ ที่เĀ็นน้องชายโดนแบบนั้น ย้อนกลับไปเมื่อก่อนĀน้านี้ นüลเธอเดินมาเพื่อจะปิดĀน้าต่างĀ้องแต่ÿายตาก็ดันเĀลือบไปเĀ็นน้องชาย เดินออกจาบ้านไปทางÿüน เธอจึงไปเคาะĀ้องพ่อของแม่แล้üบอกในÿิ่งที่เธอเĀ็น พ่อจึงได้เดินไปเปิดĀ้องก็ไม่พบ กับนิล จึงได้เดินไปในÿüนพร้อมกับทั้งÿองพร้อมกรุเรื่องขึ้นมาใÿ่คüามน้องชาย ผู้เป็นพ่อได้ยินเช่นนั้นจึงดกิดคüาม โมโĀขึ้นมาทันที “ นüลคิดü่า.... ” “ น้องอาจจะเป็นพüกผิดเพý แล้üจะแย่งคนที่นüลรัก ” ด้üยเĀตุนี้จึงเป็นที่มาของเĀตุการณ์ที่เกิดขึ้น โยชิดะจะเกิดตามไปช่üยก็ถูกผู้เป็นแม่ของร้องใĀ้เขากลับไป ที่ฐานก่อนไม่งั้นทุกอย่างมันจะทüีคüามรุนแรงมากขึ้น เขาได้ยินเช่นนั้นจึงต้องยอมเดินกลับฐานไปแต่อีกใจก็อดเป็น Ā่üงนิลไม่ได้เลยü่าเขาจะโดนอะไรบ้าง ณ ที่บ้านของนิล นิลโดนผู้เป็นพ่อใช้ไม้ĀüายกระĀน ่าตีไม่ยั้ง นüลเĀ็นเช่นนั้นจึงเÿแÿร้งแกล้งเข้าไปĀ้าม เพราะเธอเองต้องการใĀ้น้องชายของเธออายมากกü่านี้

“ คุณพ่ออย่าตีน้องเลยนะคะ ” “ น้องคงÿ านึกผิดแล้ü ถ้าเป็นอะไรไปพรุ่งนี้คงเดินทางไม่ได้” “ กูเĀ็นแกนüลนะ ไม่งั้นมึงจะโดนมากกü่านี้ ไÿĀัüมึงกลับเข้าĀ้องไป ” “ นิลไปÿิ พี่ช่üยเราได้แค่นี้” นิลรู้จุดประÿงค์ของนüลแต่เขากลับท าอะไรไม่ได้ เขาพยุงตัüลุกแล้üรีบüิ่งกลับĀ้องพร้อมน ้าตา เขาเข้า Ā้องแล้üปิดประตูก่อนจะร้องไĀ้ออกมาเĀมือนใจจะขาด การกระท านี้ท าใĀ้น ้ามนต์ที่ดูอยู่ตลอดเกิดผิดĀüังในตัü คุณยายของเขา ตั้งแต่เด็กเขาจ าได้ü่าคุณยายเป็นคนที่ดีมากคนĀนึ่งแต่ท าไมคุณยายกลับท าแบบนี้กับน้องชายของ ตนเองได้ลงคอ เช้าüันต่อมาทั้งบ้านของนิลก็ย้ายไปบางกอกในทันที นิลไม่มีÿิทธิ์ได้ลาโยชิดะเลยÿักนิด โยชิดะเองรีบมา Āานิลที่บ้านพอเขามาถึงก็พบกับคüามü่างเปล่า เขามาไม่ทันทุกคนไปแล้ü ขาของโยชิดะอ่อนแรงเขาทรุดลงก่อน น ้าตาของโยชิดะจะไĀลออกมาด้üยคüามเÿียใจ โยชิดะมาĀาคนที่เขารักไม่ทัน ไม่มีโอกาÿได้ร ่าลา แต่เขาก็ยึดมั่นü่า ÿักüันคนที่เขารักจะกลับมา “ ผมจะรอคุณนะนิลซัง ” “ ต่อใĀ้ผมตายผมก็จะรอคุณ ” น ้ามนต์จึงเข้าใจในทันทีü่าท าไมโยชิดะเองถึงยังต้องüนเüียนอยู่ที่บ้านĀลังนี้และüนเüียนอยู่กับตัüน ้ามนต์ เองไม่ไปไĀน เพราะโยชิดะเองเขารอคุณตานิลอยู่แล้üคิดü่าน ้ามนต์เองนั้นคือนิลเลยยังไม่ไปไĀนรอใĀ้น ้ามนต์เป็น คนที่ปลดปล่อยüิญญาณของโยชิดะ แต่น ้ามนต์อยากจะบอกโยชิดะมากü่าเขาไม่ใช่นิล น ้ามนต์คือน ้ามนต์ น ้ามนต์ ดูเĀตุการณ์ตรงĀน้าก่อนภาพทุกอย่างจะÿะซ่าเĀมือนทีüีไม่มีÿัญญาณแล้üเป็นภาพที่บ้านเรือนไทยĀลังนี้พังเละ และมีไฟไĀม้ น ้ามนต์ตาค้างเป็นอย่างมาก เÿียงไซเรนดังระงมบüกกับเÿียงจากเครื่องบินทิ้งระเบิด เÿียงฝีเท้าของ คนüิ่งมาเรียกคüามÿนใจใĀ้น ้ามนต์Āันไปมองก็เĀ็นเป็นนิลที่ÿภาพเนื้อตัüมอมแมมและผอมลงจนนเĀ็นได้ชัดแล้üใÿ่ ชุดเก่าก่อนที่จะย้ายไปบางกอก “ ท าไมคุณตานิลอยู่ในÿภาพอย่างนั้นกัน ” “ Āรือจะโดนขังไü้”

น ้ามนต์ดูเĀตุการณ์ต่อก็เĀ็นร่างของใครบางคนนอนจมกองเลือดอยู่แล้üก็มีนิลที่üิ่งไปพยุงร่างนั้นขึ้นมา อย่างไม่รังเกียจ “ โยชิดะ คุณท าใจดี ๆ ไü้นะ ” “ ผมกลับมาĀาคุณแล้ü ” “ ผมĀนีออกมาจากบ้านแล้üมาที่นี่” “ ใครก็ได้ช่üยด้üยครับ! ” นิลร้องไĀ้ออกมาและพยาพยามเรียกใĀ้คนมาช่üยแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะไม่มีใครออกมาÿักคนเÿียงของ ไซเรนยังคงดังเตือนไปเรื่อย ๆ โยชิดะเริ่มอ่อนแรงลงเขาพยายามที่จะใช้แรงพูดกับนิล โยชิดะค่อย ๆ ยกมือขึ้นมา เช็ดน ้าตาใĀ้นิล เลือดของโยชิดะได้เปื้อนที่แก้มของนิลแต่นิลเองก็ไม่มีท่าทีรังเกียจเลยนิลจับมือของเขาเอาไü้แน่น “ โยชิดะอย่าทิ้งผมไป ไĀนÿัญญากันแล้üไง ” “ ผมขอโทþ...ผมรักคุ.... ” โยชิดะที่พูดยังไม่ทันได้จบประโยคเขาก็ÿิ้นใจลงÿะก่อน เขาทนพิþของบาทแผลไม่ไĀü บัดนี้นิลที่รับรู้ü่าโย ชิดะÿิ้นใจไปแล้üเขาก็กอดร่างไร้üิญญาณของโยชิดะไü้แน่นก่อนที่จะร้องไĀ้ออกมาอย่างจะขาดใจตามโยชิดะไปใĀ้ ได้ ผ่านไปนานเท่าไĀร่นิลไม่อาจรู้ได้ชาüบ้านที่ได้ยินเÿียงก็ต่างเดินมาดูü่าü่าเÿียงของใครที่ร้องได้ขนาดนี้ก็เĀ็นลูก ชายของบ้านĀลังนี้ที่นั่งกอดร่างของคนที่รักเอาไü้แน่น เป็นที่น่าเüทนาใĀ้แก่ชาüบ้านที่มามุงดูรüมถึงน ้ามนต์ ภาพทุกอย่างที่น ้ามนต์เĀ็นค่อย ๆ มืดดับลงก่อนจะเป็นภาพüาระÿุดท้ายของนิลที่ตรอมใจอยู่ภายใน กระท่อมที่ทั้งคู่นัดเจอกันในคืนนั้น นิลĀลับตาลงก่อนที่เขาจะĀลับไปตลอดกาล คนที่มาเĀ็นร่างของนิลนั่นคือพ่อ ของนิลที่มาจากบางกอกเพื่อที่จะมาตามĀาลูกชายของตนแต่ก็พบü่าลูกชายไม่อยู่บนโลกนี้อีกแล้ü น ้ามนต์เĀ็น น ้าตาของผู้เป็นพ่อไĀลออกมาครั้งแรกตั้งแต่เขาฝันเĀ็นเĀตุการณ์ทั้งĀมด “ มาคิดได้ตอนนี้ก็ÿายไปแล้üครับคุณทüด... ” ทุกอย่างมืดดับลงก่อนที่จะเĀ็นดüงจิตของโยชิดะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น โยชิดะเดินมายืนตรงĀน้าของน ้ามนต์ ก่อนจะÿüมกอดเขาเบา ๆ “ นิลซังจ าผมได้แล้üใช่ไĀม ”

“ ผมไม่ใช่นิล ผมชื่อน ้ามนต์” “ ผมรอคุณมานานแล้ü ” ก่อนน ้ามนต์จะได้พูดตอบอะไรน ้ามนต์ก็มองไปเĀ็นดüงจิตของคุณตานิลแต่เป็นอะไรที่บางมากจนแทบจะ ไม่เĀ็น บางของนิลค่อย ๆ ขยับแต่เÿียงของนอลดังในĀัüของน ้ามนต์ราüกับü่าคุณตานิลพูดÿ่งเÿียงออกมา “ เป็นตัüแทนผมปลดปล่อยเขาได้ไĀม ” “ ผมไม่อยากเĀ็นเขาทรมานอีกแล้ü ” “ ช่üยผมกับโยชิดะด้üยนะ..Āลาน.. ” นิลพูดแค่นั้นก่อนดüงจิตของเขาจะกลายเป็นดüงไฟแล้üจางĀายไป น ้ามนต์คิดไปÿักพักเขาจึงเลือกที่จะ ยอมช่üยคุณตานิลไถ่โทþในÿิ่งที่คุณยายของเขาเคยท า “ ผมกลับมาแล้üโยชิดะ ” “ ขอบคุณที่รอผมอีกครั้ง ” “ แต่คุณไปเถอะ กลับไปĀาครอบครัüของคุณ ” “ เขารอคุณอยู่ ÿงครามจบลงแล้ü ” “ ถ้ามีบุญต่อกันเราคงได้เจอกันอีก ” โยชิดะได้นยินเช่นนั้นจึงค่อย ๆ คลายกอดออกเขาเองก็ทรมานที่üนเüียนไม่ไปไĀนจนได้เĀ็นน ้ามนต์เขาจึง คิดü่าเป็นนิลมาตลอด โยชิดะมองไปที่มือของตัüเองก็พบü่าดüงจิตของเขาเริ่มจางลงแล้üบ่งบอกü่าถ้าเขายังไม่ ปล่อยüางจากเรื่องนี้เขาคงต้องดับÿูญไปชั่üนิรันดร์ไม่มีüันได้เจอกับคนที่เขารักอีกแน่นอน มันใกล้ถึงเüลาของเขา แล้ü ตลอดมาเขาไม่ยอมไปเกิดเขารอคนรักของเขากลับมาอีกครั้งเขารับรู้มาตลอดü่าคนรักของเขานั้นตายไป แล้üแต่เขาก็ยังทนรอ รอü่าÿักüันĀนึ่งนิลคงจะกลับมาแล้üจ าเขาได้ แต่การรอของเขาไม่เป็นอย่างที่เขาคิด เÿี้ยü ดüงจิตของนิลจ าเขาไม่ได้ “ ขอบคุณที่ปลดปล่อยผมแทนนิลซัง ” “ ถึงเüลาของผมแล้ü... ” “ ซาโยนาระ ”

1 เดือนต่อมา Āลังจากüันที่เจอโยชิดะน ้ามนต์ก็ไม่ฝันถึงเĀตุการณ์ในอดีตอีกเลย ตอนนี้น ้ามนต์ก็ได้งานท า ในรีÿอร์ตที่เขาอยากจะท าเขาไม่รู้ü่าโชคช่üยĀรือโยชิดะช่üยเขาตั้งแต่เขาใÿ่ÿร้อยแĀüนคู่เอาไü้ตามที่Āลüงพ่อได้ บอกü่าโยชิดะและเýþดüงüิญญาณของนิลต้องการใĀ้น ้ามนต์เป็นคนเก็บไü้ถ้าอยากได้อะไรก็ใĀ้ขอกับแĀüนÿองüง พüกเขาจะช่üยเท่าที่ช่üยได้ น ้ามนต์เองเขาก็ตอบแทนในÿิ่งที่ทั้งÿองคนมอบใĀ้ด้üยการท าบุญใĀ้ตลอด ถึงเüลาเลิก งานระĀü่างที่น ้ามนต์เดินมาขึ้นรถเพื่อที่จะขับกลับบ้านก็มีเÿียงแชทแจ้งเตือนเข้ามาจากเรียüเฮ นัดเขาไปกินĀมู กระทะที่แพรริมน ้าโดยมีนะโมและเพื่อนของเรียüเฮที่บินมาจากญี่ปุ่นไปด้üย ก่อนจะÿ่งโลเคชั่นใĀ้น ้ามนต์ เมื่อ น ้ามนต์มาถึงร้านก็จอดรอเรียüเฮและพี่ÿาüของตน “ รอนานไĀมครับน ้ามนต์ ” “ ไม่นานครับเพิ่งมาถึงไม่นานนะ ” “ แล้üพี่มากับใครนะ ” “ อ๋อ เพื่อนพี่เองมาจากญี่ปุ่น ” “ มายืนดี ๆ ÿิไอ้....” น ้ามนต์ตกใจที่ได้เĀ็นคนที่เดินตามเรียüเฮมาและคาดü่าน่าจะเป็นเพื่อน ซึ่งเพื่อนของเรียüเฮคนนี้Āน้าตา และลักþณะเĀมือนกับ..... จบบริบูรณ์

“ อธิþฐานจิตใจĀากเกิด ชาติไĀน ดลใĀ  เราได  พบเจอเป น คูกัน วอนÿวรรค ได ไĀม ”