35 Κάθε περίπτωση εθνικής ή ευρύτερης αναζωπύρωσης, θα διαφέρει ως προς τα πρόσωπα και τις λεπτομέρειες, αλλά ο κοινός παρονομαστής θα είναι πάντα εμφανής: η αίσθηση πείνας, λαχτάρας για προσευχή, ταπεινοφροσύνης και συλλογικής αναζήτησης του Θεού για ελευθερία. Ποτέ δεν αρνήθηκε να ανταποκριθεί με δύναμη. Γι΄ αυτό, κατά τη διάρκεια της φανερής πνευματικής παρακμής, έχουμε λόγο να ελπίζουμε σήμερα. Το μοτίβο εξακολουθεί να ισχύει και οι δυνατότητες είναι αρκετές ώστε να δικαιολογούν με βεβαιότητα την παθιασμένη διεκδίκηση τους. Η υπόσχεση του Θεού στον Σολομώντα κατά την αφιέρωση του ναού, το λέει πιο ξεκάθαρα: «Αν κλείσω τους ουρανούς και δε βρέξει, αν διατάξω την ακρίδα να καταφάει τη γη και αν στείλω θανατικό στο λαό μου, και ο λαός μου, που φέρει το όνομά μου, προσευχηθούν με ταπείνωση και με αναζητήσουν και επιστρέψουν από τον κακό τους δρόμο, τότε εγώ θα τους ακούσω από τους ουρανούς και θα συγχωρήσω την αμαρτία τους και θα θεραπεύσω τη γη τους» (Β ́ Χρονικών 7:13–14).
36 ΣΗΜΕΊΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Αναγνωρίστε και δοξάστε τον Θεό για το Λόγο του: «Δε θ’ αφήσει να κλονιστούν τα πόδια σου, δε θ’ αδρανήσει αυτός που σε φυλάει. Όχι, δε θα νυστάξει, δε θ’ αποκοιμηθεί του Ισραήλ η σκέπη» (Ψαλμός 121:3–4). Προσευχηθείτε, ο Ιησούς Χριστός να ενώσει την καρδιά σας με τις χιλιάδες χριστιανούς σε όλο τον κόσμο σε μαχητική μεσιτεία για αφύπνιση στη σημερινή εκκλησία. Ζητήστε από το Άγιο Πνεύμα να σας ζωοποιήσει, να σας εμπνεύσει και να σας οδηγήσει σε στοχευμένη προσευχή, ώστε τα σημάδια της αληθινής αφύπνισης του Χριστού να ενεργηθούν σε κάθε κοινότητα, εκκλησία και περιοχή της χώρας σας. Αναγνωρίζοντας ότι η αλλαγή πνευματικής πορείας δεν θα είναι απλή, δηλώστε ανοιχτά την ετοιμότητά σας να υπομένετε κάθε απαιτούμενη θυσία, και παρακαλέστε τον Θεό να σας γεμίσει με θάρρος για τη μάχη αυτή, διακηρύσσοντας ότι η μάχη είναι του Κυρίου. ΠΡΟΣΕΥΧΗ Κύριε, ταπεινά παραδίδω τον εαυτό μου σε σένα με την υπόσχεση ότι δεν θα αποκάμω καθώς, πολλά έθνη σ΄ όλο τον κόσμο κινδυνεύουν με νέκρωση της χριστιανικής τους πίστης, της επιρροής, και των ευλογιών σου. Βοήθησέ με να είμαι αρκετά τολμηρός αυτή την ώρα για να περάσω τα όρια που αρκετές φορές χωρίζουν το λαό σου και μαζί να ενωθούμε με τόλμη στην επίμονη, επικρατούσα προσευχή για να γράψουμε πνευματική ιστορία σε αυτή την εποχή της απελπιστικής ανάγκης. Έχουμε ανάγκη, αλλά εσύ, ο Θεός μας, είσαι στον ουρανό. Σε ευχαριστώ που θα έρθει η αληθινή αφύπνιση του Ιησού Χριστού μας.
37 “Έτσι, λοιπόν, να προσεύχεστε: Πατέρα μας, που βρίσκεσαι στους ουρανούς, κάνε να σε δοξάσουν όλοι ως Θεό, να έρθει η βασιλεία σου· να γίνει το θέλημά σου και από τους ανθρώπους, όπως γίνεται από τις ουράνιες δυνάμεις” (Ματ. 6:9–10) Πώς να προσευχόμαστε
38
39 8η μέρα Η κατά Θεόν λύπη – το κλειδί της μετάνοιας από το Godly Sorrow Produces Repentance του David Ferguson Η κατά Θεόν λύπη η οποία παράγει μετάνοια, αποτελεί συγκεκριμένη υπόσχεση, και αφορά σε μια τολμηρή ομολογία. Σε μέρες που η αληθινή αλλαγή της ζωής φαίνεται ουτοπία, και οποιοδήποτε νόημα να είσαι Χριστιανός φαίνεται χαμένο στον πολιτισμό μας, αυτά είναι πράγματι καλά νέα. Ενώ συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια πράγματα που δεν θέλουμε να κάνουμε, η υπόσχεση που αφορά στη μετάνοια είναι αναζωογονητική (Ρωμαίους 7:15). Το βάρος του Παύλου για τους Κορίνθιους δεν είναι αποτέλεσμα μετάνοιας (σσ ή της δικής του θέλησης). Αυτό που συγκινεί την καρδιά του αποστόλου είναι η κατά Θεόν λύπη η οποία παράγει, παρακινεί και φέρνει γνήσια μετάνοια. Γράφει, «Γιατί η λύπη που αντιμετωπίζεται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, οδηγεί στη μετάνοια, κι αυτή καταλήγει στη σωτηρία, για την οποία κανένας δε μετανιώνει. Αντίθετα, η λύπη που προέρχεται από ανθρώπινα προβλήματα οδηγεί στο θάνατο» (Β ́Κορινθίους 7:10). Ένα εσωτερικό έργο κατά Θεόν λύπης πρέπει να συμβεί προτού διαφανούν αποδείξεις μιας αλλαγμένης ζωής. Ένα βαθύ, συναισθηματικό έργο της καρδιάς πρέπει
40 να προηγείται της αλλαγής συμπεριφοράς, στάσης και δράσης. Στην πρώτη του επιστολή, ο Παύλος προκάλεσε τους Κορίνθιους σε συντριβή καρδιάς. Στη δεύτερη επιστολή του, ο απόστολος χάρηκε μαζί με τους πιστούς για τις θετικές αλλαγές στη ζωή τους. Η κατά Θεόν λύπη έκανε το έργο στη ζωή τους, και στη ζωή της πρώτης εκκλησίας! Σε αντίθεση με τη θλίψη του κόσμου, η κατά Θεόν λύπη είναι άχρονη και αιώνια. Σε αυτόν τον κόσμο, βιώνουμε θλίψεις και δοκιμασίες. Οι αγώνες και οι απώλειες έχουν το τίμημα τους. Αντιμετωπίζουμε συνεχώς την πραγματικότητα της απόρριψης, της λύπης, της απογοήτευσης και του πόνου. Τα καλά νέα είναι ότι δεν αφεθήκαμε μόνοι σε αυτό το ταξίδι. Έχουμε τον Μεγάλο Αρχιερέα που δοκιμάστηκε σε όλα, πριν από εμάς (Εβραίους 4:15), ο οποίος ήταν φορτωμένος με θλίψεις (Ησαΐας 53:3), και τώρα κάθεται στα δεξιά του Θεού, μεσιτεύοντας σήμερα για μας (Εβραίους 7:25). Επιπλέον, μέσω της παροχής θείας παρηγοριάς, μπορούμε να βιώνουμε ευλογία μέσα στις θλίψεις μας, όταν λαμβάνουμε παρηγοριά από τον Θεό και τους ανθρώπους (Ματθαίος 5:4, Β΄ Κορινθίους 1:2–4). Αυτή η θλίψη, όσο βαθιά και επίμονη κι αν είναι, δεν μπορεί να συγκριθεί με τη δύναμη τής κατά Θεόν λύπης. Ποια είναι λοιπόν η διαφορά μεταξύ της κατά Θεόν λύπης και της θλίψης που βιώνουμε στον κόσμο; Πρώτον, η κατά Θεόν λύπη είναι η λύπη Του. Αυτό το είδος λύπης ανήκει στο Θεό, αλλά μπορεί να αποκαλυφθεί, να διαμοιραστεί και να μεταδοθεί στις διψασμένες καρδιές των παιδιών του.
41 Ο Λόγος της κατά Θεόν Λύπης Η κατά Θεόν λύπη μιλάει για τον πόνο Του. Η καρδιά του Θεού αισθάνεται πραγματική λύπη. Μπορεί να μην το έχετε σκεφτεί ποτέ, αλλά ο Θεός μας, έχει βιώσει το αίσθημα της λύπης. Θυμάστε τον πόνο του ουράνιου Πατέρα μας καθώς απορρίφθηκε από τις στρατιές αγγέλων του, που ο ίδιος δημιούργησε (Ησαΐας 14:12–14); Θυμηθείτε πώς ο Θεός μας προδόθηκε στον κήπο από το «πολύ καλό» δημιούργημά Του (Γένεση 3). Θυμάστε πώς ο Θεός εγκαταλείφθηκε επανειλημμένα και ξεχάστηκε από το λαό του (Έξοδος 32:7–10); Ασφαλώς πίσω απ΄ αυτά τα λόγια βρισκόταν μια καρδιά γεμάτη θλίψη: «ο Κύριος είδε πόσο είχε αυξηθεί η κακία των ανθρώπων στη γη και ότι όλες οι σκέψεις ήταν πάντα μόνο πονηρές, μετάνιωσε που είχε δημιουργήσει τον άνθρωπο στη γη και λυπήθηκε κατάκαρδα» (Γένεση 6:5–6). Το να βιώνουμε κατά Θεόν λύπη σημαίνει να συμμετέχουμε στον πόνο του Πατέρα· τον πόνο ενός στοργικού Πατέρα ο οποίος: • Αυτόν που δεν είχε γνωρίσει αμαρτία, τον φόρτωσε ο Θεός με όλη την αμαρτία… (Β ́ Κορινθίους 5:21). • Αυτός, φορτώθηκε τις θλίψεις μας κι υπέφερε τους δικούς μας πόνους (Ησαΐας 53:4–5). • Άκουσε τον μονογενή Υιό του να λέει αυτά τα λόγια: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» (Ματ. 27:46). Καθώς αναλογιζόμαστε τη λύπη που βίωσε ο Θεός, η καρδιά μας πρέπει να μαλακώνει από συμπόνια, και να μας φέρει σε βαθειά συντριβή. Εξάλλου, γιατί επέτρεψε ο Θεός αυτές τις δοκιμασίες που περιγράφηκαν πιο πάνω; Δόξα σ΄ αυτόν, το έκανε για μια σχέση μαζί του και με
42 σένα. Ο Θεός είδε τον γιο του να μαστιγώνεται και να σταυρώνεται και εντούτοις επέλεξε αυτή τη μεγάλη θλίψη για τη σωτηρία μας. Τότε, πρέπει να ρωτήσουμε γιατί ο Θεός έπρεπε να στείλει τον Υιό του να πεθάνει και να βιώσει αυτή τη μεγάλη θλίψη; Ο Χριστός έπρεπε να πεθάνει για τις αμαρτίες μας. Επομένως, ήταν η αμαρτία μας που συνέβαλε στη θλίψη του Θεού. Η αμαρτία μας τραυμάτισε τον Ιησού, και είναι η αμαρτία μας που έχει ραγίσει την καρδιά του Θεού. Τι αντίθεση! Η θλίψη του κόσμου επικεντρώνεται στη θλίψη μας και σε αυτό που έχουμε βιώσει. Η κατά Θεόν λύπη συντρίβει αυτή την εστίαση στον εαυτό του και προκαλεί την καρδιά να συλλογιστεί: Τι έχω κάνει στον Πατέρα και στον Υιό του; Η Λήψη της κατά Θεόν Λύπης Ο Πατέρας είναι έτοιμος να αποκαλύψει την ευαίσθητη καρδιά του και τον πόνο του, αλλά εμπιστεύεται μόνο εκείνους που μπορούν να ησυχάσουν για να τον γνωρίσουν αληθινά. Όσοι είναι απασχολημένοι ή πολυάσχολοι θα αποτύχουν να αναγνωρίσουν την παρουσία του. Οι υπερόπτες και αυτοί που αντιμετωπίζουν με ελαφρότητα την αμαρτωλότητά τους δεν θα ακούσουν τη φωνή Του. Η θλίψη δεν είναι μια ορθολογική έννοια που πρέπει να διαχωριστεί, να διασαφηνιστεί και να συζητηθεί ως δόγμα. Είναι μια προσωπική εμπειρία μεταξύ του Πατέρα και ενός αγαπημένου προσώπου, ένα πολύ ευαίσθητο θέμα καρδιάς, ένα συναισθηματικό ζήτημα της ψυχής. Η κατά Θεόν λύπη ενεργείται με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος πάνω στη δική μου ομολογία παραδοχής. Ο έλεγχος είναι αποκλειστική ευθύνη του Πνεύματος (Ιωάννης 16:8), ενώ η ομολογία παραδοχής είναι δικό μου καθήκον (Α ́ Ιωάννου 1:9, Ιακώβου 5:16). Το Άγιο
43 Πνεύμα θα εκπληρώσει πιστά τον ρόλο του να με ελέγξει για εγωισμό, υπερηφάνεια, ασέβεια ή άλλα συγκεκριμένα αδικήματα προς το Θεό και σε άλλους. Έπειτα ακολουθεί το δικό μας μέρος, η από καρδιάς εξομολόγηση. Πρέπει να κάνουμε το ίδιο πράγμα για τον εγωισμό, την υπερηφάνεια ή την ασέβειά μας όπως το λέει ο Πατέρας. Την πράξη αυτή ρέπει να την αναγνωρίσουμε ως κάτι περισσότερο από μια απλή διανοητική συμφωνία για τις αδικίες μας ή ως μιας εκούσιας έκφρασης μεταμέλειας. Η εξομολόγηση είναι η συναισθηματική μας έκφραση της κατά Θεόν λύπης. Με ταπεινό πνεύμα και συντριμμένη καρδιά, εκφράζουμε τη συμφωνία μας με τη λύπη του Πατέρα: • Θεέ μου, ο Υιός σου ήταν αυτός που τραυματίστηκε για τις παραβάσεις μου, τον εγωισμό μου και την υπερηφάνεια μου. • Ο Υιός Σου μαστιγώθηκε για τις ανομίες, την κατάκριση και την ασέβειά μου. • Θεέ μου, εναντίον σου και σε σένα αποκλειστικά έχω αμαρτήσει. • Εξαιτίας των αμαρτιών μου, έπρεπε να ακούσεις αυτά τα διαπεραστικά λόγια: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί Με εγκατέλειψες;» Η εξομολόγηση μέσα απ΄ αυτό το είδος καρδιάς οδηγεί σε κατά Θεόν λύπη. Δεν υπάρχει πλέον υπεράσπιση, προσποίηση ή υπερηφάνεια· μόνο μια συντριμμένη και μεταμελημένη καρδιά. Τα αποτελέσματα της κατά Θεόν λύπης Τα αποτελέσματα αυτού του είδους της συχνής συνάντησης με το Θεό φέρνουν τόσο εσωτερικές όσο και εξωτερικές αλλαγές. Δεν χρειάζεται πλέον να
44 σφίγγουμε τα δόντια μας και να προσπαθούμε να είμαστε διαφορετικοί. Η αλλαγή έρχεται αβίαστα και υπερφυσικά επειδή η αγάπη του Χριστού αρχίζει να ελέγχει ή να οριοθετεί τη ζωή μας (Β ́ Κορινθίους 5:14). Αυτές οι στοργικές συναντήσεις με έναν Θεό που έχει βιώσει λύπη παράγουν τη δύναμη να μας αλλάξει. Μια ευγνώμων χαρά συμβαίνει όταν βιώνουμε αληθινή, κατά Θεόν λύπη, επειδή η εξομολόγησή μας, μας ελευθερώνει από την ενοχή. Επιπλέον, η κατά Θεόν λύπη παράγει χαρά όταν συγχωρούμε, και η ευγνώμων ευχαριστία με οδηγεί στη λατρεία. Η κατά Θεόν λύπη παράγει μετάνοια, αλλαγές που μας κάνουν όλο και περισσότερο σαν τον Χριστό. Μια εμπειρία της λύπης του Θεού σημαδεύει μόνιμα τη ζωή μας επειδή ήμασταν μαζί του. Έχοντας εισέλθει στη συμμετοχή των παθημάτων του, έχοντας μοιραστεί στενά μαζί του τη θλίψη του, δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε ξανά οι ίδιοι!
45 ΣΗΜΕΊΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Προσευχηθείτε στο Θεό να προετοιμάσει και να μαλακώσει την καρδιά σας για να λάβετε από αυτόν. Ζητήστε από το Άγιο Πνεύμα να σας αποκαλύψει οποιαδήποτε κρυμμένη αμαρτία στην καρδιά σας. Αναγνωρίστε την προθυμία σας να παραδοθείτε σε αυτόν για αληθινή μεταμόρφωση. Η κατά Θεόν λύπη ενεργείται μέσω σας δύναμης του Αγίου Πνεύματος και της ομολογίας σας. Καθώς το Άγιο Πνεύμα αποκαλύπτει την αμαρτία και την αποτυχία, ομολογήστε τα όλα στον Ιησού, μετανοήστε και ζητήστε τη συγχώρεσή του. Λάβετε με ευχαριστία τη συγχώρεση και τη δύναμή του να σας μεταμορφώσει στην εικόνα του Χριστού. Καθώς έχετε ομολογήσει και μετανοήσει για οτιδήποτε σας χωρίζει από το να είστε οικείος με τον Θεό, ζητήστε από το Άγιο Πνεύμα να μεταμορφώσει την αγάπη σας στην αγάπη του Ιησού Χριστού. ΠΡΟΣΕΥΧΗ Ιησού Χριστέ, δείξε μου πώς να αγαπώ τα πράγματα που αγαπάς. Με πίστη, σε εμπιστεύομαι για μια συνεχή μεταμόρφωση της αγάπης μου. Παρακαλώ άλλαξε την αγάπη της καρδιάς μου στην αγάπη της καρδιάς σου. Αφού εξομολογήθηκα και καθαρίστηκα από την αμαρτία και την αποτυχία μου, σ΄ ευχαριστώ που μου έδωσες μια βαθύτερη εμπειρία οικειότητας με τον ουράνιο Πατέρα μου. Χαίρομαι γι’ αυτή την εμπειρία της νέας συνάντησης με το Θεό, και της απελευθέρωσης από την ενοχή. Σ΄ ευχαριστώ που μου έδωσες την πληρότητα της χαράς που προέρχεται από τη συγχώρεση και τη μεταμόρφωση.
46 9η μέρα ΌΤΑΝ ΝΗΣΤΕΎΕΤΕ από τη Fasting της Jentezen Franklin Οι προσφορές, η προσευχή και η νηστεία παραμένει και σήμερα, ζωτικής σημασίας στο να αφυπνιστούμε για τον Χριστό. Όταν ο πιστός προσφέρει, προσεύχεται και νηστεύει μαζί, δημιουργείται ένα είδος τριπλής αλυσίδας που δεν σπάει εύκολα (βλέπε Εκκλησιαστής 4:12). Επειδή, για τη νηστεία υπάρχουν αρκετές παρανοήσεις, σήμερα θα επικεντρωθούμε κυρίως σε αυτήν. Πρώτα, να διευκρινίσουμε τι δεν είναι η βιβλική νηστεία. Νηστεία δεν είναι απλώς να μένουμε χωρίς φαγητό για ένα χρονικό διάστημα. Αυτό είναι δίαιτα, ίσως ακόμη και πείνα, αλλά δεν είναι νηστεία. Ούτε η νηστεία είναι κάτι που γίνεται μόνο από φανατικούς. Θέλω πραγματικά από την αρχή να τονίσω αυτό το σημείο. Η νηστεία δεν αφορά τους θρησκευόμενους, τους μοναχούς σε μια απομονωμένη σπηλιά, κάπου, ούτε μόνο τους εργάτες ή ειδικές περιστάσεις. Με απλά λόγια, βιβλική νηστεία είναι η αποχή από την τροφή για πνευματικό σκοπό. Η νηστεία ήταν πάντα ένα φυσιολογικό μέρος μιας σχέσης με τον Θεό. Όπως εκφράζεται μέσα από τις ένθερμες ικεσίες του Δαβίδ στον 42ο Ψαλμό, η νηστεία φέρνει τον άνθρωπο σε μια βαθύτερη, στενότερη και δυναμική σχέση με τον Κύριο.
47 Η νηστεία αφορά όλους Ίσως σκέφτεστε ότι δεν είστε σίγουροι πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι η νηστεία για εσάς. Σύμφωνα με τα λόγια του Ιησού Χριστού, η νηστεία είναι καθήκον κάθε πιστού. Απευθυνόμενος στους Φαρισαίους, σχετικά με το ότι οι μαθητές του δεν νήστευαν, ο Ιησούς είπε ότι θα υπήρχε καιρός κατά τον οποίο θα νήστευαν (Λουκάς 5:34–35). Ο Ιησούς νήστευε, και σύμφωνα με τα λόγια του Πέτρου, ο Ιησούς είναι το πρότυπο μας σε όλα τα θέματα (Α ́ Πέτρου 2:21). Ο Θεός χαίρεται να ανταμείβει τα παιδιά του. Έτσι, όταν προσφέρουμε, προσευχόμαστε και νηστεύουμε, μας «ανταμείβει φανερά» (Ματθαίος 6). Ένα καλό παράδειγμα μιας τέτοιας φανερής ανταπόδοσης συναντάμε στη ζωή του Δανιήλ. Ενόσω βρισκόταν στη βαβυλωνιακή αιχμαλωσία, η νηστεία του, ακόμη και η μερική αποχή από ορισμένες τροφές, έφερε τη φανερή ανταπόδοση του Θεού, ο οποίος ευλόγησε τον Δανιήλ με σοφία, μεγαλύτερη απ΄ οποιουδήποτε άλλου στην τότε αυτοκρατορία. Αργότερα, ο Δανιήλ θρηνώντας, έλαβε την αποκάλυψη για τον Ισραήλ. Δεν έτρωγε εκλεκτά ψωμιά ή κρέατα και δεν έπινε κρασί για τρεις εβδομάδες. Στη συνέχεια γίνεται αναφορά για τον άγγελο, ο οποίος εμποδίστηκε από τον πρίγκιπα της Περσίας για 21 ημέρες, αλλά έφερε τις απαντήσεις που ζητούσε ο Δανιήλ. Η νηστεία του, έκαμψε την αντίσταση και απελευθέρωσε τους αγγέλους του Θεού, ώστε το σχέδιο του Θεού να αποκαλυφθεί και να υλοποιηθεί (Δανιήλ 10). Είτε επιθυμούμε να βρισκόμαστε πλησιέστερα στο Θεό είτε χρειαζόμαστε μεγάλες ανακαλύψεις, η νηστεία είναι πραγματικά μια μυστική πηγή δύναμης.
48 Η νηστεία φέρνει νέα όραση Η νηστεία μάς κρατά ευαίσθητους στο Άγιο Πνεύμα, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να ζούμε σε αγιασμό. Ποτέ δεν θα περπατήσουμε στο τέλειο θέλημα του Θεού μέχρι να τον αναζητήσουμε μέσω της νηστείας. Όταν παρουσιάζουμε τα σώματά μας κατ΄ αυτό τον τρόπο, διαθέτουμε τους εαυτούς μας στο να ακούσουμε από τον Θεό. Θα αποδειχτεί ή θα αποκαλυφθεί το ευάρεστο και τέλειο θέλημά Του για τη ζωή μας. Ο Παύλος νήστευε όταν ο Θεός τον κάλεσε και του γνωστοποίησε το σχέδιο που είχε για τη ζωή του (Πράξεις 9:7–9). Ο Πέτρος βρισκόταν σε νηστεία όταν ο Θεός τον συνάντησε στην ταράτσα και του έδωσε μια νέα αποκάλυψη, και τον κάλεσε να μεταφέρει το ευαγγέλιο στους εθνικούς (Πράξεις 10). Η νηστεία προετοιμάζει το δρόμο για να λάβουμε από το Θεό νέα αποκάλυψη, νέα όραση και συγκεκριμένη κατεύθυνση. Στο βιβλίο του Ιωήλ, ο Κύριος υποσχέθηκε ευφροσύνη μετά τη νηστεία. Ο Ισραήλ ήταν στην αμαρτία και ο Θεός καλούσε το λαό του να νηστέψει ως λαός μετανοιωμένος (Ιωήλ 2:15). Ο Ιωσαφάτ, βασιλιάς του Ιούδα, βρισκόταν σε κρίσιμη κατάσταση. Ήταν ένας θεοφοβούμενος βασιλιάς, ο οποίος βρέθηκε περικυκλωμένος από έναν ισχυρό εχθρικό στρατό. Ο αφανισμός του, χωρίς την παρέμβαση του Κυρίου, ήταν βέβαιος. Επίσης, ο Ιούδας νήστευε, ακόμη και οι γυναίκες και τα παιδιά. Μέσα σε όλη τη σύναξη, ο Θεός είπε στον Ιούδα πώς ακριβώς αυτός ο εχθρός θα πλησίαζε, και τι ακριβώς έπρεπε να κάνουν ως απάντηση. Θέλετε ο Θεός να σας πει τι πρέπει να κάνετε αυτή την περίοδο στη ζωή σας; Νηστέψτε, λατρεύστε και αναζητήστε Τον.
49 Η νηστεία φανερώνει τις προσδοκίες του Θεού Πώς απελευθερωνόμαστε από τις επιθυμίες μας για να γνωρίσουμε τις προσδοκίες του Θεού; Η νηστεία μάς κάνει να παίρνουμε τη μάχαιρα του Λόγου του Θεού και να διαχωρίζουμε αυτό που «θέλουμε» απ΄ αυτό που «χρειαζόμαστε». Δεν έχουμε ανώτερη εξουσία ώστε να γνωρίζουμε την καρδιά του Θεού για μια κατάσταση που αντιμετωπίζουμε. Η νηστεία, η προσευχή και η τροφή με τον Λόγο του Θεού βάζει αυτή τη μάχαιρα στα χέρια μας και μας τοποθετεί στη θέση να διακρίνουμε τη διαφορά μεταξύ των σκέψεων μας και των σκέψεων του Θεού. Η νηστεία οδηγεί στον αγιασμό Η νηστεία είναι ένα εξαιρετικό μέσο αγιασμού του εαυτού μας. Αγιασμός είναι η εξάσκηση της αγνότητας και ο διαχωρισμός από τον κόσμο και την αμαρτία. Επιτρέπει στο Άγιο Πνεύμα να μας κάνει περισσότερο σαν τον Ιησού σε αυτό που κάνουμε, σε αυτό που σκεφτόμαστε και σε αυτό που επιθυμούμε. Αν θέλουμε να δούμε τον Θεό να κάνει θαύματα ανάμεσά μας, πρέπει να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την αμαρτία στη ζωή μας. Στο βιβλίο Ιησούς του Ναυή, 3ο κεφ., ο Θεός ήταν έτοιμος να οδηγήσει τον εκλεκτό λαό του εναντίον των εχθρών του Θεού, αλλά αυτοί δεν θα μπορούσαν να σταθούν αν δεν αγιάζονταν. Αυτό φαίνεται καθαρά στην αντίθεση μεταξύ της υπερφυσικής νίκης του Ισραήλ εναντίον της πόλης της Ιεριχούς (6ο κεφ.) και της ήττας τους που ακολούθησε από τον μικρό στρατό της Γαι, διότι ο Ισραήλ είχε αμαρτήσει, κλέβοντας από τα αφιερώματα που λαφυραγώγησε (7ο κεφ.). Γιατί χρειάζεται να αγιάζουμε τον εαυτό μας; Διότι έτσι δεν θα υπάρχει χώρος στην καρδιά μας για υπερηφάνεια.
50 Δεν θα υπάρχει θέση για εφησυχασμό. Αν ο Θεός έχει ευλογήσει τη ζωή σου, χρειάζεται επειγόντως να αγιάσεις τον εαυτό σου. Φυλαχτείτε ώστε να μην είστε όπως οι εκλεκτοί της Πρώτης Εκκλησίας που κατέληξαν χλιαροί. Μην αφήνετε τις ευλογίες του παρελθόντος να παρεμβαίνουν στις ευλογίες του μέλλοντος. Οι ευλογίες που έπονται θα είναι μεγαλύτερες από οτιδήποτε έχει γίνει μέχρι σήμερα. Ο Δαβίδ ήταν άνθρωπος κατά την καρδιά του Θεού, που όμως βοούσε για αγιασμό (Ψαλμός 51:10). Χρειαζόμαστε αγαθά κίνητρα. Χρειαζόμαστε, οι επιθυμίες μας να είναι αγιασμένες. Χρειαζόμαστε καθαρές στάσεις. Χρειαζόμαστε αγιασμό για ορθό πνεύμα. Χρειαζόμαστε αγιασμό της σάρκας μας. Μέσω της προσευχής και της νηστείας, μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους εαυτούς μας και να σταθούμε για φωτισμό μας με τον Χριστό.
51 ΣΗΜΕΊΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Προσευχηθείτε για αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος όταν νηστεύετε. Εάν δεν έχετε νηστέψει ποτέ, ζητήστε από τον Κύριο να σας δώσει δύναμη και σοφία για να βιώσετε αυτή την πνευματική πειθαρχία. Εάν, καθώς νηστεύετε, αντιμετωπίζετε οχυρά ή υπερβολικά βάρη στη ζωή σας ζητήστε από τον Θεό συγκεκριμένη κατεύθυνση και δύναμη για να τον εμπιστευτείτε και να τον ακολουθήσετε εκεί που θέλει Αυτός να σας οδηγήσει. Εμπιστευτείτε Τον για πνευματικές αποκαλύψεις και πλήρη απελευθέρωση. Προσευχηθείτε και ζητήστε από τον Θεό να σας κατευθύνει για το πώς να νηστεύετε. Εμπιστευθείτε τον για διάκριση ώστε να χορτάσετε με το Λόγο του καθώς αποφασίζετε αποχή από τροφή κατά την περίοδο που θα νηστέψετε. Ο Ιησούς είναι ο αγιασμός μας. Καθώς νηστεύετε, αναζητήστε τον Θεό για ένα αγιασμένο άγγιγμα που θα σας ξεχωρίζει για υπηρεσία και για βαθύτερη σχέση μαζί Του. ΠΡΟΣΕΥΧΗ Ω Θεέ μου, σε ευχαριστούμε που μας προμηθεύεις με τροφή αλλά και για τη δύναμη να απέχουμε απ΄ αυτή καθώς σε εκζητούμε. Προσφέρουμε τον εαυτό μας σε σένα ως ευχαριστία μέσω της νηστείας. Καθώς αφιερώνουμε τον εαυτό μας στο να προσφέρουμε, να προσευχόμαστε και να νηστεύουμε, παρακαλώ στρέψτε την καρδιά μας σε σένα και κάνε μας να έχουμε μεγαλύτερη επίγνωση της παρουσίας σου. Δώσε μας τη δυνατότητα να γεμίζουμε δύναμη καθώς σε προσμένουμε.
52 Κληθήκαμε στο ζυγό του Ιησού από τον Doug Clay «Ελάτε σ’ εμένα όλοι όσοι κοπιάζετε κι είστε φορτωμένοι, κι εγώ θα σας ξεκουράσω. Σηκώστε πάνω σας το ζυγό μου και διδαχτείτε από το δικό μου παράδειγμα, γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και οι ψυχές σας θα βρουν ξεκούραση» (Ματθαίος 11:28–29). Η πρόσκληση αυτή δεν αφορά μόνο τον αμαρτωλό να έρθει να βρει αιώνια ζωή, αλλά κάθε εργάτη και πιστό, ο οποίος αισθάνεται φορτωμένος και συντριμμένος, να έρθει να βρει ανάπαυση· πραγματική ανάπαυση ψυχής. Μέσα σε αυτό το απόσπασμα εύκολα θα αναγνωρίσετε τρία «καταπληκτικά ρήματα»: έλα, πάρε, μάθε. Ο Ιησούς μάς προσκαλεί να έρθουμε σε αυτόν για ανάπαυση· έννοια η οποία είναι άκρως βαθύτερη από τη φυσική ανάπαυση. Η αληθινή ανάπαυση της ψυχής είναι πολύ πιο βαθειά από οποιοδήποτε άλλο είδος ανάπαυσης. Σύμφωνα με την Glynnis Whitwer, η ανάπαυση της ψυχής έχει τις ρίζες της στην πίστη και την εμπιστοσύνη ότι είμαστε οπωσδήποτε, και χωρίς όρους, οι αγαπημένοι Του· και αυτό γίνεται πραγματικότητα όταν εμπιστευόμαστε πλήρως τον Θεό, κάτι που διαφέρει από το να λέμε απλώς «Εμπιστεύομαι τον Θεό». Συχνά, χρειάζεται να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι η ψυχή μας είναι πολύτιμη. Οι Γραφές διακηρύττουν ότι η ψυχή αξίζει πολύ περισσότερο από τον κόσμο (Μάρκος 8:36)· είναι αιώνια (Εκκλησιαστής 12:7)· 10η μέρα
53 επιζητά τη σοφία και δίνει γνώση (Παροιμίες 2:10), και συμβουλεύει στις αποφάσεις (Ψαλμός 13:2α έκδ. KJV). Ο Ιησούς μάς προσκαλεί να κάνουμε ένα διάλειμμα από τις καθημερινές καταστάσεις της ζωής και της διακονίας μας και να στέψουμε (συγκεντρώσουμε) την προσοχή μας εκεί που οι ταλαιπωρημένες, κουρασμένες και φορτωμένες ψυχές μας θα βρουν ανάπαυση. Με ποιμένες που λυγίζουν μπροστά στο βάρος, και με σκέψεις εγκατάλειψης του έργου, και πολλούς ανθρώπους να αγωνίζονται με ψυχικά βάρη και προβλήματα υγείας που έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια, κάθε ακόλουθος του Χριστού χρειάζεται κυριολεκτικά το «έλα στον Ιησού Χριστό» για να λάβεις ανάπαυση στη ψυχή. Αναφορικά με το δεύτερο ρήμα, «πάρε», αναγνωρίζουμε ότι, το να πάρουμε το ζυγό του Χριστού αφορά σε πρόσκληση για συνεργασία. Ωστόσο, αυτό σημαίνει, εμείς να αφήσουμε τον έλεγχο και να αφήσουμε Αυτόν να καθορίσει το ρυθμό της ζωή και της διακονίας μας. Παρακαλώ, πέραν του ζυγού του Ιησού, λάβετε υπόψη τους κινδύνους που κρύβουν άλλοι ζυγοί, όπως: • ο ζυγός από τον ίδιο μας εαυτό, όταν λέμε: «εγώ θα έχω τον έλεγχο· έχω πίστη στις ικανότητές μου παρά στο Θεό», • ο ζυγός από άλλους ανθρώπους, ο οποίος οδηγεί στο να ικανοποιούμε επιθυμίες άλλων, με κάθε κόστος, εμποδίζοντας μας να παίρνουμε πρωτοβουλίες και να αναπτυσσόμαστε, • ο ζυγός της επιτυχίας, ο οποίος είναι πνευματικά επιζήμιος, και δελεάζει ανθρώπους να κρατούν τα εύσημα για τον εαυτό τους αντί να τα αποδίδουν στο Θεό.
54 Η επιτυχία στη ζωή ή στη διακονία δεν εξυπακούει αποδοχή του χαρακτήρα μας από τον Θεό· αλλά, τη φανέρωση του χαρακτήρα Του. Πιστεύω ότι η Αγία Γραφή περιγράφει με πολύ καλό τρόπο την επιτυχία όταν μιλάει για τον Ουζζία: «Όσο ο Ουζζίας αναζητούσε τον Κύριο, ο Θεός του χάριζε επιτυχίες» (Β ́ Χρονικών 26:5). Το να παραμένουμε συντονισμένοι και προσκολλημένοι στον Ιησού Χριστό, είναι αναγκαίο ώστε να μπορούμε να βλέπουμε τις λεπτομέρειες του εαυτού μας. Είναι λιγότερο πιθανό να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τη διακονία ή το χάρισμα κάποιου άλλου όταν εστιάζουμε στον Ιησού. Κατανοούμε τη θέση που έχουμε στο σώμα του Χριστού και το κάλεσμά μας. Το τρίτο ρήμα «μάθε», αποτελεί μια πρόσκληση για εμάς να έχουμε μια Θεία αντίληψη για το κάλεσμά μας, είτε πρόκειται για διακονία προσευχής και μεσιτείας, κήρυγμα ή προσωπικό ευαγγελισμό ή οπουδήποτε δημόσια ομολογία σε αξιωματούχους, στην εκπαίδευση, ή άλλα πεδία διακονίας και βοήθειας. Πρέπει να αναλογιστούμε το ερώτημα: «Είναι αυτό η εργασία μου ή το κάλεσμά μου;» Τέλος, πάρτε θάρρος ότι ένα από τα οφέλη να είναι ένας προσκολλημένος στον Ιησού είναι να ζει με την αντίληψη: ότι προσεύχεται για σένα. «Εγώ γι’ αυτούς παρακαλώ. Δεν παρακαλώ για τον κόσμο αλλά γι’ αυτούς που μου έδωσες, γιατί ανήκουν σ’ εσένα» (Ιωάννης 17:9, επίσης εδ. 11 και 15).
55 ΣΗΜΕΊΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Δοξάστε και ευχαριστήστε το Θεό για το γεγονός ότι η ασπίδα προστασίας για τη ζωή και το έργο μας είναι το Άγιο Πνεύμα, που ζει μέσα στους πιστούς, ο Λόγος του Θεού στα χέρια και στις καρδιές μας, και ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός μέσα στα χέρια του Πατέρα που προσεύχεται για χάρη μας. Ομολογήστε οποιοδήποτε εμπόδιο μπορεί να σηκώνεται εναντίον σας στον αγώνα σας να σταθείτε. Ζητήστε από τον Κύριο να απομακρύνει οποιουσδήποτε μη εφαρμόσιμους στόχους που εσείς ή άλλοι μπορεί να έχετε θέσει, για τους οποίους αισθάνεστε να σας προκαλούν βάρος ή βαθιά αποθάρρυνση. Καθώς όλ΄ αυτά τα εναποθέτετε στο θυσιαστήριο της προσευχής και αισθάνεστε νέα ελευθερία να προσκολληθείτε στον Χριστό, σημειώστε αυτό στο ημερολόγιό σας ή στη Βίβλο, δίπλα στο Ματθαίος 11:28–29, ως σημείο αναφοράς ή υπενθύμισης, σημειώνοντας επίσης την ημερομηνία δίπλα του. ΠΡΟΣΕΥΧΗ Αγαπημένε διδάσκαλε και σωτήρα μου, Ιησού Χριστέ, είμαι βαθιά ευγνώμων που η ζωή και το έργο που μου εμπιστεύτηκες δεν είναι βάρος ή τιμωρία. Σ΄ ευχαριστώ που με κάλεσες να ζήσω μια ζωή γεμάτη χαρά, και μια καρδιά γεμάτη με ευγνωμοσύνη για το έργο που μου έχεις εμπιστευτεί. Είναι ύψιστο προνόμιο να βλέπω το σχέδιο Σου να πραγματοποιείται στη ζωή μου και να συμμετέχω στην επέκταση της βασιλείας σου στη γη.
56 Καθώς αγκαλιάζατε το απαλό, ροδομάγουλο νεογέννητο στην αγκαλιά σας, θυμάστε τις σκέψεις που περνούσαν από το μυαλό σας; Σίγουρα, υπήρχαν σκέψεις έκπληξης και ευγνωμοσύνης και ίσως λίγης ανησυχίας. Σίγουρα δεν σκεφτόσαστε: «Πολύτιμο δώρο του Θεού, θέλω να ξέρεις ότι η εξάρτησή σου από μένα είναι μόνο προσωρινή. Η ευθύνη μου από σήμερα και στο εξής είναι να σε προετοιμάσω να φύγεις από το σπίτι». Ακούγεται γελοίο, έτσι δεν είναι; Εκείνη τη περίοδο, δεν μπορούσατε να φανταστείτε ποτέ την περίπτωση να αφήνατε ποτέ αυτό το δώρο χαράς. Και όμως, αυτή ακριβώς είναι η αποστολή σας: να το γαλουχείτε καθημερινά και να του προσφέρετε όλα τα απαραίτητα εφόδια στη ζωή του ώστε μια μέρα να χαράξει τη δική του πορεία και να βγει στον κόσμο. Αυτός είναι ο ρόλος σας: να εφοδιάσετε το παιδί σας με τρόπο ώστε να προχωρήσει πνευματικά έτοιμο, αισιόδοξο και γεμάτο ελπίδα γιαυτό που επιφυλάσσει ο Θεός για το μέλλον του. Μπορεί να φαίνεται αντιφατικό, αλλά οι γονείς που έχουν καλεστεί να εκπληρώσουν τον ρόλο τους να προετοιμάσουν ακόλουθους του Ιησού, πρέπει να φροντίζουν πρώτιστα τον Προετοιμάζοντας το παιδί σας για τον στενό δρόμο από το Parenting with Intimacy του Terri Snead 11η μέρα
57 εαυτό τους. Σκεφτείτε λίγο τις οδηγίες της αεροσυνοδού που δίνονται σε κάθε γονέα που ταξιδεύει με μικρά παιδιά: «Εάν η καμπίνα χάσει την πίεση, η μάσκα οξυγόνου θα πέσει μπροστά σας. Φροντίστε να βάλετε τη μάσκα σας πριν φροντίσετε το παιδί σας». Η ίδια αρχή ισχύει και για τη μαθητεία. Αν θέλετε να μεταδώσετε την αγάπη, τη χάρη και τη συμπόνια του Θεού στα παιδιά σας, πρέπει πρώτα να βιώσετε αυτά τα συναισθήματα στη ζωή σας. Αν θέλετε να μεταδώσετε μια πίστη που είναι ζωντανή, ορθή και ουσιαστική, ακολουθήστε αυτό το είδος πίστης και για τον εαυτό σας. Κάντε την πίστη προτεραιότητα και, στη συνέχεια, από ευγνωμοσύνη για το έργο του Θεού στη δική σας ζωή, μοιραστείτε το ίδιο με τα παιδιά σας. Καθώς εστιάζετε στη φροντίδα του εαυτού σας ως γονέας, εάν είστε παντρεμένοι, φροντίστε να θέσετε ως προτεραιότητα να διατηρείτε τον γάμο σας δυνατό. Καθώς το παιδί σας βλέπει τη δύναμη της σχέσης του γάμου σας, του δίνει την ελευθερία να μεγαλώσει και το θεμέλιο για να αγκαλιάσει μια σχέση με τον Ιησού. Αν ο γάμος της μαμάς και του μπαμπά είναι δυνατός, όχι τέλειος, αλλά δυνατός, αυτό δίνει στο παιδί την ευχέρεια να κάνει το έργο που του έχει αναθέσει ο Θεός, δηλ.: να αναπτυχθεί πνευματικά, συναισθηματικά και σωματικά. Και να θυμάστε, ανεξάρτητα από την οικογενειακή σας κατάσταση, ο Θεός δεν σας έχει καλέσει να είστε τέλειοι γονείς με τέλεια παιδιά. Σας έχει καλέσει να είστε αφοσιωμένοι γονείς, εξοπλίζοντας τα παιδιά για να γίνουν όλα όσα μπορούν να είναι μέσα σ΄ Αυτόν. Εδώ είναι το επόμενο βήμα στην επιδίωξή σας για μια ζωντανή, προσωπική πίστη.
58 Η Θεία προοπτική είναι ουσιαστική για τον ιεραποστολικό μας ρόλο ως γονείς, και για να είμαστε αποτελεσματικοί δημιουργοί ακολούθων (μαθητών του Ιησού) πρέπει πάντα με προσοχή να επιβεβαιώνουμε την ταυτότητα του παιδιού. Ως γονείς πρέπει σκόπιμα να επιβεβαιώνουμε την ταυτότητα που ο Θεός έχει δηλώσει ότι είναι αληθινή για τα παιδιά μας. Η επιβεβαίωση της ταυτότητας ενός παιδιού σημαίνει να κατανοήσουμε ότι ο Θεός τα έχει δημιουργήσει και ότι οι Γραφές καθορίζουν για το ποιοι (για τα παιδιά) είναι στα μάτια του Θεού. Οι Γραφές διδάσκουν τρεις βασικές αλήθειες που θα οδηγήσουν το παιδί σας να αποκτήσει μια σαφή θέση για το πώς ο Θεός τα βλέπει. • Είμαι δημιουργημένος κατ’ εικόνα Θεού. Τα παιδιά χρειάζονται την επιβεβαίωσή μας ότι δεν προήλθαν ή εξελίχθηκαν από τους πιθήκους ή από τις αμοιβάδες (πρωτόπλασμα) της θάλασσας. Είναι ένα ιδιαίτερο δημιούργημα, δημιουργημένο κατά την ομοίωση του Θεού. • Έχω εκπέσει αλλά δεν είμαι χωρίς αξία. Τα παιδιά μας χρειάζονται συνεχείς υπενθυμίσεις ότι (όπως οι μαμάδες και οι μπαμπάδες τους), είναι έκπτωτα και αμαρτωλά, αλλά αξίζουν το δώρο του Υιού του Θεού. Τα έργα μας είναι χωρίς αξία, όχι εμείς. • Μας αγαπά βαθειά και με αυτοθυσία. Τα παιδιά μας χρειάζονται επιβεβαίωση για το πόσο ο Θεός τα αγαπά και μέχρι πού ήταν πρόθυμος να φτάσει για να τους δείξει ότι νοιάζεται. Ο Θεός μάς έχει εμπιστευτεί τα πολύτιμα «δώρα» του. Επιτρέψτε του να σας υπενθυμίζει να αγαπάτε αυτά τα δώρα.
59 Καθώς βοηθάτε το παιδί σας να πορεύονται σ΄ αυτόν τον πολυάσχολο, γεμάτο τρέλα κόσμο, προσέξτε να μην χάσετε μερικά από τα πραγματικά μυστικά για το πώς να είστε επιτυχημένος δημιουργός μαθητών του Ιησού. Μην αφήνετε τα καλά πράγματα να αποσπούν την προσοχή σας από τα καλύτερα. Ο George Mueller, ένας εργάτης που έζησε τον 19ο αιώνα, διευθυντής ορφανοτροφείου και συγγραφέας, όταν ρωτήθηκε για τα μυστικά της επιτυχίας του, απάντησε: «Καθώς κοιτάζω πίσω, αυτό που βλέπω είναι ότι στη ζωή μου συνεχώς βρισκόμουν μπροστά σε κάποιο σταυροδρόμι· σταυροδρόμι που απαιτούσε μια επιλογή για την κατεύθυνση που θα έπρεπε να ακολουθήσω. Καθώς έφτανα στο σταυροδρόμι, πιστεύω ότι το κλειδί της επιτυχίας μου ήταν ότι επέλεγα σταθερά τον στενό δρόμο». Ο δρόμος για την ανατροφή παιδιών είναι φαρδύς. Είναι μια πλατειά οδός που ταξιδεύουν πολλοί. Ας φροντίσουμε να διαμορφώσουμε μια δική μας ζωντανή πίστη, ώστε να είμαστε έτοιμοι να επιβεβαιώσουμε την ταυτότητα που ο Θεός ετοίμασε για κάθε παιδί και στη συνέχεια να το οδηγήσουμε στο δρόμο που λίγοι θα τον έχουν περάσει. Τη στενή οδό.
60 ΣΗΜΕΊΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Προσφέρετε ευχαριστίες στο Θεό για τις ευλογίες στην οικογένειά σας και σ΄ αυτούς που νοιάζεστε. Προσευχηθείτε για μια ανανεωμένη αφοσίωση στο Θεό και τη δύναμή του. Καθώς η πίστη σας αυξάνεται, υποσχεθείτε να μεταδώσετε αυτή την πίστη στα παιδιά, τα εγγόνια σας ή τα άλλα παιδιά που ο Θεός έχει βάλει σε χώρο που μπορείτε να έχετε επιρροή. Εάν είστε γονέας, προσευχηθείτε για το παιδί ή τα παιδιά σας να βιώσουν την πληρότητα του Θεού στο να κατανοήσουν την ταυτότητά τους ότι δηλ. δημιουργήθηκαν σύμφωνα με την εικόνα του Θεού και ότι ο Θεός τα αγαπά. Προσευχηθείτε ν΄ ανοιχτούν πόρτες για να επιβεβαιώσετε την ταυτότητά τους εν Χριστώ. Εάν είστε παντρεμένοι, ζητήστε από το Θεό να σας δώσει χάρη να τον εμπιστευτείτε ώστε να δείτε το σχέδιό του για την οικογένειά σας. Προσευχηθείτε για τη χάρη του Θεού να σας δίνει τη δύναμη να αγαπάτε τον/την σύζυγό σας όπως Αυτός τον αγαπά. Ζητήστε από τον Θεό να σας φωτίζει πώς να υποστηρίζετε καλύτερα τον/τη σύζυγό σας στο ταξίδι του/της με τον Ιησού.
61 Η Προσευχή ως Πνευματική Πειθαρχία του Benjamin Feliz Ηπροσευχή ως πνευματική πειθαρχία είναι η επικοινωνία (σχέση) της συνεχούς αγάπης με το υπέρτατο ον που αγαπάμε πέραν από ό, τι μπορούμε να περιγράψουμε, και που μας αγαπά χωρίς όρια. Όπως πολύ καλά είπε ο άγιος Αυγουστίνος, «Η πλήρης και αληθινή προσευχή δεν είναι τίποτα άλλο από αγάπη». Δεν έχουμε κανένα λόγο να προσευχόμαστε από καθήκον ή χωρίς να υπάρχει αποτέλεσμα· ούτε υπάρχει ανάγκη να προφέρουμε περισπούδαστα λόγια για να εντυπωσιάσουμε το Θεό, αν ποτέ αυτό ήταν δυνατό. Ο τρόπος που προσευχόμαστε εξαρτάται από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το Θεό και της σχέσης μας μαζί του. Το να προσευχόμαστε σε ένα Θεό με τον οποίο δεν νοιώθουμε οικειότητα, σαν ο Θεός να είναι ένα μακρινό, αδιάφορο, ή ανύπαρκτο ον, μπορεί να αποτελεί μια απογοητευτική δραστηριότητα. Η προσευχή ως πειθαρχία είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό. Είναι μια πράξη που περιγράφει ο συγγραφέας της προς Εβραίους επιστολής, όταν μας καλεί να πλησιάσουμε το Θεό με εμπιστοσύνη: “. . . «Δεν έχουμε αρχιερέα που μα μην μπορεί να συμμεριστεί τις αδυναμίες μας. Αντίθετα, έχει δοκιμαστεί σε όλα, επειδή έγινε άνθρωπος σαν κι εμάς, χωρίς όμως να αμαρτήσει. Ας πλησιάσουμε λοιπόν με θάρρος το θρόνο της χάριτος του Θεού για να μας 12η μέρα
62 σπλαχνιστεί και να μας δωρίσει τη χάρη του την ώρα που την χρειαζόμαστε» (Εβραίους 4:15–16). Υπάρχουν πολλοί τύποι προσευχών και τρόπων να προσεύχεται κάποιος. Αν προσεγγίσουμε την προσευχή ως μια επικοινωνία αγάπης με τον Δημιουργό, τότε ας έχουμε κατά νου ότι καμία μορφή προσευχής δεν είναι λανθασμένη, καλύτερη, χειρότερη, υψηλότερη ή χαμηλότερη. Οι πιο συνηθισμένες μορφές προσευχής περιλαμβάνουν παράκληση, εξομολόγηση, μεσιτεία και ευχαριστία. Στην Αγία Γραφή, έχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα. Όλα αυτά είναι αναγκαία για να εκφράσουμε τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας στο Θεό, σύμφωνα με το τι συμβαίνει στη ζωή μας όταν προσευχόμαστε. Μπορούμε να πλησιάζουμε το Θεό όπως ένας γιος πλησιάζει τον πατέρα του, εξαρτώμενος από αυτόν για προμήθεια. Ο Ιησούς μάς καλεί να ζητούμε και μας διαβεβαιώνει ότι αν ζητούμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, θα λαμβάνουμε απάντηση (Ματθαίος 7:7–8). Μπορούμε να πλησιάζουμε τον Θεό με καρδιά εξομολόγησης και ταπεινότητα, έχοντας εμπιστοσύνη και χωρίς να φοβόμαστε. Η προσευχή του Δαβίδ στον 51ο Ψαλμό είναι ένα καλό παράδειγμα εξομολόγησης από έναν ηγέτη που βρίσκεται σε δύσκολη θέση. «Το ξέρω εγώ καλά το κρίμα μου, το σφάλμα μου αδιάκοπα είναι στα μάτια μου μπροστά. Σ’ εσένα, σ’ εσένα προπαντός αμάρτησα, κι ό,τι κακό ενώπιόν σου, το έκανα· έτσι θα είσαι δίκαιος στην απόφασή σου και άψογος στην κρίση σου.» (εδάφια 5-6). Στην Καινή Διαθήκη, ο Ιωάννης μας διαβεβαιώνει ότι «Αν όμως ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός, που είναι αξιόπιστος και δίκαιος, θα συγχωρήσει
63 τις αμαρτίες μας και θα μας καθαρίσει από κάθε άδικη πράξη» (Α ́ Ιωάννου 1:9). Η προσευχή μεσιτείας για έναν ηγέτη είναι μια χαρούμενη ευθύνη. Όταν αυτοί που υπηρετούμε ζητούν να μεσιτεύουμε γι’ αυτούς, τότε η μεσιτεία δεν είναι μόνο για τη διακονία ή τους ηγέτες, αλλά και για ολόκληρη την εκκλησία. Μια διακονία στην οποία όλοι οι πιστοί πρέπει να συμμετέχουν είναι η μεσολαβητική προσευχή. Ο Ντίτριχ Μπονχέφερ είπε: «Η μεσιτική προσευχή είναι το εξαγνιστικό λουτρό στο οποίο το άτομο και η κοινότητα πρέπει να εισέρχονται καθημερινά». Ουσιαστικά, η μεγαλύτερη ανάγκη στον κόσμο σήμερα είναι οι πιστοί να μεσιτεύουν ενώπιον του θρόνου του Θεού. Η εκκλησία είναι ευλογημένη με την ασύγκριτη δύναμη της προσευχής σε έναν παντοδύναμο Θεό! Οι προσφορές ευχαριστίας είναι ένας άλλος τύπος προσευχής που δεν πρέπει να λείπει από την υπακοής μας (πειθαρχία). Η Αγία Γραφή μάς προτρέπει «Να ευχαριστείτε το Θεό για το καθετί. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού, όπως αποκαλύφθηκε σ’ εσάς δια του Χριστού» (Α ́ Θεσσαλονικείς 5:18). Το να είμαστε ευγνώμονες είναι μια πράξη ταπεινοφροσύνης και ένας τρόπος να εκφράσουμε στο Θεό την πλήρη αναγνώρισή μας ότι όλα όσα είμαστε και όλα όσα έχουμε, ξεκινώντας από την ίδια τη ζωή, τα έχουμε λάβει με τη χάρη Του και όχι με τη δική μας αξία. Για τους ηγέτες, η ημέρα ευχαριστιών πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από μια μορφή προσευχής. Είναι τρόπος ζωής, μια ζωή ευγνωμοσύνης. Η προσευχή είναι ένα σημείο μεγάλης πνευματικής ηγεσίας. Τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη, οι ηγέτες που χρησιμοποιούσε ο Θεός
64 χαρακτηρίζονταν από μια ζωή προσευχής. Οι προσευχές τους καταγράφονται ως μαρτυρία για το τι μπορεί ο Θεός να κάνει όταν κράζουμε σ΄ Αυτόν. Η προσευχή είναι η ουράνια πηγή μας για δοκιμασίες στη Γη. Η ιστορία της εκκλησίας είναι γεμάτη από ευσεβείς άνδρες και γυναίκες που αφιέρωσαν τη ζωή τους στη διακονία της προσευχής. Η προσευχή δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια συνεχή και αυξανόμενη σχέση με το Θεό Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τη συνηθισμένη προσευχή. Οι άρρωστοι και οι φτωχοί μετέχουν στη συνηθισμένη προσευχή με το ίδιο δικαίωμα (ισότιμα) όπως οι υγιείς και οι πλούσιοι. Εδώ δεν ισχύουν προνόμια. Δεν πρέπει να αποθαρρυνόμαστε ακόμη κι όταν είμαστε ελλιπείς προσευχής. Με τον καιρό, η επιθυμία για προσευχή θα οδηγήσει σε εξάσκηση και η εξάσκηση θα αυξήσει την επιθυμία. Ακόμη και αυτή η έλλειψη προσευχής μας, πρέπει να παραδοθεί στο Θεό. Ας μην μοχθούμε υπερβολικά στην προσευχή. «Υπάρχουν αυτοί που εργάζονται τόσο σκληρά στο να προσπαθούν να προσευχηθούν ώστε να καταλήγουν σε πνευματική δυσπεψία». Οι μητέρες και οι πατέρες στην έρημο μίλησαν για «πνευματική λαιμαργία» ως αμαρτία. Αν στη ζωή σας δεν έχετε συνηθίσει να προσεύχεστε, μην προσπαθήσετε να αρχίσετε με δώδεκα ώρες την ημέρα. Αρχίστε, αφιερώνοντας λίγα λεπτά και βάλτε σ΄ αυτά όλη σας την ενέργεια. Ας μάθουμε να προσευχόμαστε ακόμη και όταν πειραζόμαστε. Ας προσευχόμαστε εν μέσω της εσωτερικής μας πάλης με την αμαρτία. Η αμαρτία μάς χωρίζει από το Θεό, αλλά προσπαθώντας να την
65 κρύψουμε μάς σπρώχνει μακρύτερα. Στην αρχή, είναι σοφότερο να αναζητούμε την απλή εμπειρία της προσευχής παρά τις θείες αποκαλύψεις και εκστάσεις. Αυτές οι εμπειρίες έκστασης μπορούν να μας συνεπάρουν και να μας αποσπάσουν από τον αληθινό σκοπό της προσευχής.2 2 Foster, 16–18.
66 ΣΗΜΕΊΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Προσεγγίζουμε την προσευχή ως μια κοινωνία αγάπης με τον Δημιουργό. Ερχόμαστε στον ουράνιο Πατέρα σας με τη στάση της λατρείας και της εμπιστοσύνης, γνωρίζοντας ότι περιμένει να είναι μαζί μας στην προσευχή. Προσευχόμαστε σήμερα με ικεσία, εξομολόγηση, μεσιτεία και ευχαριστία και παραδινόμαστε στον Θεό όπως ένα παιδί πλησιάζει τον πατέρα, πιστεύοντας ότι αν ζητούμε σύμφωνα με το θέλημά του, μας ακούει και λαμβάνουμε τα αιτήματα που ζητάμε από αυτόν. Αφιερώνουμε σήμερα χρόνο να προσευχηθούμε υπέρ των ηγετών και αυτών που ο Θεός έχει θέσει στο σώμα του Χριστού για να ποιμαίνουν και να φροντίζουν τους άλλους. Ζητούμε από τον Θεό να ενδυναμώσει αυτούς τους ηγέτες και να υπηρετήσει τις ανάγκες τους και τις ανάγκες των οικογενειών τους. Προσευχόμαστε για τους ηγέτες μας για σοφία και ευαισθησία στο ν΄ ακούν τη φωνή του Αγίου Πνεύματος. Ζητούμε από τον Θεό να εργαστεί σε κάθε ηγέτη για βαθύτερη σχέση μαζί Του. ΠΡΟΣΕΥΧΗ Πατέρα μας που είσαι στους ουρανούς, ερχόμαστε σε σένα σήμερα με τη βεβαιότητα ότι μας αγαπάς και επιθυμείς να επικοινωνείς μαζί μας μέσω της προσήλωσής μας στην προσευχή. Δέξου τις ικεσίες και τη λατρεία μας. Είμαστε ευγνώμονες για όλες τις ευλογίες και τη χάρη Σου σε εμάς. Χρίσε και ευλόγησε τους ηγέτες στην εκκλησία σου. Ενδυνάμωσε τον καθένα από αυτούς και τις οικογένειές τους και φέρε τους όλο και πιο κοντά σου. Δώσε τους σοφία και διάκριση να ακολουθούν τον δικό Σου δρόμο σε ό,τι κάνουν.
67 13η Μέρα Στα χέρια του Θεού του Clayton Endecott ««Πατέρα μου, αν είναι δυνατό, ας μην πιω αυτό το ποτήρι· όμως ας μη γίνει το δικό μου θέλημα αλλά το δικό σου»» (Ματθαίος 26:39). Ο Ιησούς Χριστός, στην πραγματικότητα, εκείνο το βράδυ προσεύχεται την ίδια προσευχή τρεις φορές, κάποιες με περισσότερη θέρμη. «Πατέρα μου, αν δεν μπορώ ν’ αποφύγω αυτό το ποτήρι αλλά πρέπει να το πιω, ας γίνει το θέλημά σου» (εδάφια 40-44). Τα γεγονότα που προηγήθηκαν του σταυρού, μας δίνουν μια εικόνα όπου η τριαδικότητα του Θεού αποκαλύπτεται την ώρα που ο Ιησούς αγωνίζεται στην προσευχή, στον κήπο της Γεθσημανή στους πρόποδες του Όρους των Ελαιών. Όταν διαβάζουμε το πιο πάνω γεγονός στο ευαγγέλιο του Μάρκου, βλέπουμε ότι η προσευχή αυτή είναι πολύ προσωπική. Ο υιός ικετεύει τον Θεό ονομαστικά, με βαθιά θλίψη, πέφτοντας στο έδαφος. «Αββά, Πατέρα», έλεγε, «όλα είναι δυνατά για σένα· γλίτωσέ με απ’ αυτό το ποτήρι· ας μη γίνει όμως το δικό μου θέλημα αλλά το δικό σου» (Μάρκος 14:36, επίσης, Λουκάς 22 και Ιωάννης 18). Η μεγαλύτερη προσευχή του Ιησού καταγράφεται στο Ιωάννης 17, η οποία είναι γεμάτη με τα συναισθήματα των τελευταίων ημερών, καθώς και μια προσευχή για την ενότητα της εκκλησίας. Η πιο ενδεικτική στιγμή της προσευχής του Ιησού είναι το υπόδειγμα της προσευχής
68 του, με το οποίο μας δίδαξε πώς να προσευχόμαστε (Ματθαίος 6 και Λουκάς 11). Όταν θα γιορτάζουμε τη θριαμβευτική του πορεία, την προδοσία, τη σταύρωση, την ανάσταση και την ανάληψή του, η εκκλησία θα ήταν ορθό να πορεύεται μέσα απ΄ όλες τις προσευχές του Ιησού. Αυτό θα προετοίμαζε τις καρδιές μας κάθε φορά που θα θυμόμαστε τα πάθη Του. Ο Ιησούς που προσεύχεται αποτελεί ένα ακριβές πρότυπο του Κυρίου μας στη γη. Σήμερα, αναλογιστείτε αυτό το αίτημα προσευχής με ειλικρίνεια και σοβαρότητα: «Ας μην πιώ αυτό το ποτήρι... ας γίνει το θέλημά σου». Διαβάστε αυτή τη σύντομη προσευχή τουλάχιστον τρεις φορές, καθώς δύο από τα Ευαγγέλια δείχνουν ότι ο Ιησούς το έκανε. Αφιερώστε χρόνο και κάνετε μια παύση μεταξύ των τριών προσευχών αλλά και εντός της κάθε επιμέρους προσευχή του Ιησού. Είναι σημαντικό να αναλογιστούμε ότι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας δεν συγκρίνεται με κανένα τρόπο με τη συντριβή, την ντροπή και τα πάθη του Χριστού, τα οποία υπόμενε με κάθε αθωότητα για τις αμαρτίες μας. Εσείς τώρα, τι καταστάσεις περνάτε; Τι αποφεύγετε; Τι εύχεστε να είχε εξαφανιστεί ή, ο Θεός να επέμβαινε με μια επιδέξια, ωραία και εντυπωσιακή λύση, ώστε να απαλλαγείτε και να μην υποφέρετε πλέον; Προσευχηθείτε αυτή την προσευχή σαν μια εξαγνιστική απελευθέρωση της ζωής σας και των περιστάσεων σας, ξεχύνοντας έξω τις δοκιμασίες, τις θλίψεις και τα βάρη σας. Ενώ ζητάτε από τον Θεό συγχώρεση και νίκη, παραδώστε τον εαυτό σας σε αυτόν: «Κύριε, παρόλ΄ αυτά, και ανεξάρτητα από το πώς εξελίσσονται τα πράγματα, ανεξάρτητα από το τι περνάω, παραδίνω τη ζωή μου στα χέρια σου. Προσεύχομαι να γίνει το θέλημά σου».
69 Συχνά ακούμε αυθόρμητες προσευχές υποσχέσεων να ηχούν θριαμβευτικά μπροστά σε αυτή την προσευχή του Ιησού, του γιου του Θεού. Δείχνει ένα Θεό αιώνιο, αναλλοίωτο, κυρίαρχο, γεμάτος αγάπη, γνωρίζοντας το τέλος της κατάστασης, ο οποίος θα είναι μαζί μας μέχρι τέλους. Καθώς το 1989 ορισμένοι από εμάς είχαμε προσκληθεί και ταξιδέψαμε στη Οι μαρτυρίες για το τι συνέβαινε στην Ανατολική Ευρώπη, στη διάρκεια των ημερών του Σιδηρού Παραπετάσματος, αναβίωσαν μπροστά μου, όταν ορισμένοι από εμάς προσκληθήκαμε και ταξιδέψουμε σε πόλεις και χωριά της περιοχής. Η ευλογημένη αναζωπύρωση της Azusa Street, με την οποία μεγάλωσα στην Αμερική, μετριάστηκε με τις πολλές κα ποικίλες ιστορίες και αφηγήσεις των αγίων της Ανατολικής Ευρώπης που υπέφεραν κατά τη διάρκεια των ημερών της καταπίεσης, της φυλάκισης και του θανάτου για την πίστη τους στην Πεντηκοστή. Τα δεινά στην Ανατολική Ευρώπη επέστρεψαν πρόσφατα. Εβδομάδα με την εβδομάδα, καθώς συναντώ ποιμένες εκείνων των περιοχών, ακούω τις μαρτυρίες πιστότητας. Αν και υποφέρουν, εμπιστεύονται το Θεό, γνωρίζοντας ότι το θέλημά του είναι η μεγαλύτερη νίκη τους. Αυτό που με αγγίζει στην προσευχή της Γεθσημανή είναι το δέος και η εμπιστοσύνη σε έναν παντοδύναμο Πατέρα που διακηρύττει ο Ιησούς στην επίγεια ζωή του. Η οικειότητα (σχέση αγάπης) με την οποία ο Ιησούς κάλεσε τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη να του συμπαρασταθούν εκείνη τη νύχτα, χάθηκε, διότι κοιμόντουσαν. Και αυτοί σύντομα θα χρειάζονταν αυτή την προσευχή σε διαφορετικές περιστάσεις της ζωής τους. Μια προσευχή εμπιστοσύνης, μια προσευχή πίστης, μια
70 προσευχή πόνου, στην οποία θα παρέδιδαν τα πάντα στα χέρια του Θεού και όχι στις επιθυμίες τους. Αυτό το είδος προσευχής κάνει τον πόνο, τη συντριβή, την αποτυχία, την ασθένεια και το θάνατο παροδικά. Μεταθέτει το φυσικό μας σώμα και τις τρέχουσες δυσκολίες στον χώρο της βασιλείας και φέρνει σταθερότητα, πληρότητα, καλοσύνη και καρποφορία στη ζωή μας. Η προσευχή φέρνει τη βασιλεία του Θεού στην καθημερινή μας ζωή, ως εκκλησία αλλά και ατομικά, παρέχει συγχώρεση, θεραπεία και καλοσύνη. Στην προσευχή, αρχίζουμε να γευόμαστε τη γλυκύτητα του ουρανού και αφήνουμε πίσω μας την πικρία. Η προσευχή μάς ελευθερώνει. Μας απελευθερώνει από τον έλεγχο και τα δεσμά του παρελθόντος και του παρόντος και μας μεταθέτει σε ουράνιους τόπους, ώστε ακόμη και σε στιγμές αγωνίας αρχίζουμε να γευόμαστε τη νίκη. Με αυτό το είδος προσευχής, αρχίζουμε να μεταμορφωνόμαστε όχι από το παρελθόν μας, αλλά από τη βασιλεία Του, για το μέλλον μας. Η προσευχή μάς ελευθερώνει από την καταπίεση, τον έλεγχο και τους περιορισμούς του κόσμου και απελευθερώνει το κάλεσμα, τον προορισμό και το αγαθό και τέλειο θέλημα του Θεού στη ζωή μας. Όταν προσευχόμαστε, αρχίζουμε να μετασχηματιζόμαστε από της ελευθερία της αγάπης του Θεού και να μεταμορφωνόμαστε στην εικόνα του για τη δόξα του. Όταν προσευχόμαστε, αρχίζουμε να βιώνουμε τον Θεό, εδώ και τώρα, και ενωνόμαστε μαζί του σε μια διαδικασία μεταμόρφωσης για να γίνουμε αυτό που είχε σχεδιάσει για εμάς από την αρχή. Αλλά επίσης, η προσευχή είναι μια αποστολή κι ένα κάλεσμα υπηρεσίας και πιστότητας. Η προσευχή μάς καθιστά ικανούς να είμαστε η (ενεργούσα) δύναμη της
71 βασιλείας του στη γη, ώστε να υπακούμε στο κάλεσμα και τις εντολές του. Μέσω της προσευχής, μπορούμε να αρχίσουμε να ζούμε μια θεοσεβή ζωή, εδώ και τώρα, και να τον υπηρετούμε πλήρως, ανεξάρτητα από κόστος. Σε κάθε προσευχή, οι γλώσσες γίνονται ζωντανή μαρτυρία ότι αρχίζουμε εκ νέου, να γευόμαστε, να βλέπουμε, να αγγίζουμε και να διακηρύσσουμε τα έξοχα πράγματα του Θεού σε όλη την ιστορία, μέσα στην εκκλησία, την παρούσα ζωή μας και στο μέλλον. Η προσευχή ενεργεί προφητικά (αποκαλύπτει τα επερχόμενα /επεκτείνεται στο μέλλον) όπου, ακόμη και στις πιο δύσκολες περιστάσεις, πράγματα και καταστάσεις που δεν είδαμε, δεν γνωρίσαμε, δεν μιλήσαμε, γίνονται πραγματικότητα. ΣΗΜΕΊΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Αρχίστε προσευχόμενοι: «Πάρε αυτό το ποτήρι από μένα. Παρ’ όλα αυτά, ας γίνει το θέλημά σου». Αυτό κατευθύνει τις καρδιές μας να παραδώσουμε τις ζωές μας εντελώς στο θέλημα του Θεού, ακόμη και αν προς το παρόν δεν κατανοούμε πλήρως το θέλημά του. Συλλογιστείτε τον τρόπο με τον οποίο προσευχήθηκε ο Ιησούς αυτή την προσευχή. Αναλογιστείτε τη συντριβή και τα παθήματα του Χριστού, τι γέννησαν για μας. Ζητήστε από τον Θεό να σας ενδυναμώσει να εμπιστευτείτε με σιγουριά τα σχέδιά του για τη ζωή σας, κατανοώντας ότι τα κίνητρά του για εμάς είναι πάντα τέλεια. Παραδώστε το άγχος και το φόβο στον Ιησού κι εμπιστευτείτε τον εαυτό σας σε αυτόν, και θα βιώσετε το παρήγορο άγγιγμα της πίστης και της εμπιστοσύνης του Θεού ένεκεν της καλοσύνης του. Λάβετε το χρίσμα του Αγίου Πνεύματος για να του παραδώσετε τα πάντα, πιστεύοντας ότι αυτός που σας έχει καλέσει θα είναι πιστός.
72 14η Μέρα Ο ΧΡΙΣΤΌΣ ΜΈΣΑ ΜΟΥ του Gabriel E. Vidal Ο ορισμός της ελπίδας είναι η προσδοκία ή πίστη στην εκπλήρωση μιας επιθυμίας. Η ελπίδα είναι ένα πολύ σημαντικό μέρος της ψυχικής μας ισορροπίας. Πρέπει να έχουμε ελπίδα να ζήσουμε, κατά παρόμοιο τρόπου που έχουμε ανάγκη την τροφή και το νερό. Σε πολλές περιπτώσεις, η ελπίδα προκαλεί τη λογική και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να ξεπεραστούν πολλά εμπόδια στη ζωή. Ο Κρίστοφερ Ριβς είπε: «Επιλέγοντας την ελπίδα, όλα είναι πιθανά». Ίσως, ένας από τους λόγους της πληθώρας των διαζυγίων να οφείλεται στην έλλειψη ελπίδας. Μόλις ο ένας ή και οι δύο χάσουν την ελπίδα τους, πρακτικά έχει τελειώσει. Η ελπίδα είναι απαραίτητη για την επιβίωσή μας. Ο Αβραάμ αποτελεί πρότυπο πίστης και ελπίδας. Παρά τις πραγματικότητες που τον περιέβαλλαν, «δεν αμφιταλαντεύτηκε ως προς την εκπλήρωση της επαγγελίας του Θεού, αλλ’ αντίθετα, η πίστη του δυνάμωσε και δόξασε το Θεό. Ήταν τελείως βέβαιος πως ο Θεός, ο οποίος του έδωσε την επαγγελία, είχε και τη δύναμη να την εκπληρώσει. (Ρωμαίους 4:20–21). Η χριστιανική πίστη και ελπίδα, όπως και του Αβραάμ, βασίζονται στην πιστότητα στον Θεό. Όπως έγραψε ο απόστολος Παύλος για τους αγώνες
73 του, «Το είχαμε πάρει απόφαση ότι η θανατική μας καταδίκη ήταν αναπόφευκτη· έτσι δεν ελπίζαμε πια στις δικές μας δυνάμεις, παρά μόνο στη βοήθεια του Θεού, που ανασταίνει τους νεκρούς. Αυτός που μας έσωσε από έναν τέτοιο θανάσιμο κίνδυνο, θα κάνει το ίδιο και στο μέλλον. Σ’ αυτόν στηρίζουμε την ελπίδα μας ότι και πάλι θα μας σώσει,» (Β ́ Κορινθίους 1:9–10). Πριν από λίγους μήνες, επισκέφθηκα έναν από τους ποιμένες μας. Τον ρώτησα πόσες φορές έτρωγε την ημέρα και μου είπε κυρίως μία φορά την ημέρα. Ο μέσος μισθός αυτού του ποιμένα είναι $ 15 δολάρια το μήνα. Αυτή η χώρα περνάει πολύ δύσκολες στιγμές. Λίγες μέρες μετά την επίσκεψή μου, μου έστειλε ένα μήνυμα: «Γεια σου αδελφέ, ο Θεός είναι πιστός». Πώς μπορεί αυτός ο ποιμένας να έχει ακόμα ελπίδα, έχοντας αυτό το πενιχρό εισόδημα ζώντας με τον τρόπο που ζει; Δεν έχει νόημα. Αλλά όπως είπε ο Παύλος, «Έχουμε θέσει την ελπίδα μας, και θα μας ελευθερώσει ξανά», αναφερόμενος στον Χριστό. Πρέπει να καταλάβουμε ότι για εκείνους που πιστεύουν στον Ιησού Χριστό, η ελπίδα δεν είναι παράλογη, αλλά περισσότερο βασίζεται στο Θεό, ο οποίος έχει αποδειχθεί πιστός. Και ήταν πάντα πιστός. Πόσο υπέροχα είναι τα λόγια του Ιώβ! Παρά τη φυσική του κατάσταση, παρά την κατάσταση της ψυχής του, αφού έχασε όλα όσα είχε, είχε ακόμα αρκετή ελπίδα για να πει: «…Ξέρω πως ζει ο Θεός, ο υπερασπιστής μου, και πως θα πει τον τελευταίο λόγο εδώ στη γη. Τώρα που ’χει κουρελιαστεί το δέρμα μου και σάρκα δεν υπάρχει πια πάνω στα κόκαλά μου, τώρα θέλω να δω το Θεό. Τώρα, και με τα ίδια μου τα μάτια θέλω να τον δω, αυτόν τον ίδιο κι όχι άλλον, ξένο... (Ιώβ 19:25–27).
74 Από πού προέρχεται αυτό; Προέρχεται από μια βαθιά ριζωμένη πίστη που ξεπερνά κάθε κατανόηση ή περίσταση. Αυτό είναι κάτι που χρειαζόμαστε σήμερα. Έχουμε χάσει την επιρροή αυτού του είδους πίστης. Ας επιστρέψουμε στον Χριστό και ας μην βασιζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις. Γιατί η ελπίδα μας, δεν εξαρτάται από καμία περίσταση, αλλά από αυτόν, και μόνο από αυτόν. Ας καταλάβουμε καλά τι είπε ο Παύλος όταν δήλωσε στους Κολοσσαείς, «Σ’ αυτούς θέλησε ο Θεός να κάνει γνωστό πόσο πλούσιο κι ένδοξο είναι το μυστήριο αυτό, που εκτείνεται και στους ειδωλολάτρες. Και το μυστήριο αυτό δεν είναι άλλο παρά ο Χριστός, που βρίσκεται ανάμεσά σας και αποτελεί την ελπίδα της συμμετοχής σας στη μελλοντική δόξα» (Κολοσσαείς 1:27).
75 ΣΗΜΕΊΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Δόξα τω Θεώ για την ευλογία της ελπίδας του! Μέσω των υποσχέσεων του, μπορούμε να προσευχόμαστε με πίστη και να πιστεύουμε όλα όσα έχει για εμάς. Προετοιμάστε την καρδιά σας να λάβει μια νέα έγχυση πίστης και ελπίδας! Παραδώστε την αγωνία, τον φόβο και την ανησυχία σας στα χέρια του Θεού. Λάβετε την παρουσία και τη δύναμή του, που σας γεμίζει ελπίδα, και εμπιστοσύνη στο σχέδιο του Θεού. Ζητήστε από τον Πατέρα να σας γεμίσει με πίστη και να ξέρετε ότι σας ακούει όταν προσεύχεστε. ΠΡΟΣΕΥΧΗ Επουράνιε Πατέρα, σε δοξάζουμε για τις υποσχέσεις που έχουμε στο Λόγο σου και για την πιστή σου αγάπη για μάς. Εμπιστευόμαστε το Λόγο σου που μας υπόσχεται ότι θα κάνεις τα πάντα να λειτουργούν για το καλό μας όταν σε αγαπάμε, καθώς κληθήκαμε σύμφωνα με το σχέδιό σου. Λαμβάνουμε ένα νέο ξεχείλισμα πίστης για να εμπιστευτούμε το τέλειο θέλημά σου για τη ζωή μας. Περιμένουμε με προσδοκία όλα όσα έχεις για εμάς!
76
77 “…να γιατί έχουμε εμπιστοσύνη και θάρρος απέναντι στο Θεό: Αν του ζητήσουμε κάτι σύμφωνο με το θέλημά του, μας ακούει” (Α ́ Ιωάννου 5:14) Τι να προσευχόμαστε
78 Αν ρωτήσετε διάφορους ανθρώπους, πέρα από τα αυστηρά θρησκευτικά τους πιστεύω, για το σκοπό του Αγίου Πνεύματος στην εκκλησία, θα λάβετε ένα ευρύ φάσμα απαντήσεων. Πιστεύω ότι η επικρατούσα άποψη σχετικά με τον σκοπό της δύναμης του Πνεύματος στο σχέδιο του Θεού είναι η μεταμόρφωση τόσο αυτών που είναι εκτός εκκλησίας ή αδιαφορούν, όσο και των πιστών που δεν έχουν φως. Με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η εκκλησία σήμερα, δεν μπορούμε να βασιστούμε στη δική μας εφευρετικότητα, διάνοια και ανθρώπινη προσπάθεια. Ο Θεός δεν μας εγκατέλειψε σε τέτοια άγονη καταφυγή. Αλλά όταν παίρνουμε το Πνεύμα ως δύναμη στα χέρια μας, μας εξοπλίζει πλήρως και μας ενθαρρύνει να διακηρύξουμε την ελπίδα σε έναν χαμένο κόσμο. Το Άγιο Πνεύμα μας βοηθά να γινόμαστε κάτι περισσότερο από ό,τι είμαστε. Το Άγιο Πνεύμα που ενδυναμώνει εμάς, κάνει το ίδιο σ΄ ένα δολοφόνο και τον ελευθερώνει· ένα αγόρι-βοσκό, τον μεταμορφώνει σε βασιλιά· έναν μακρυμάλλη γυναικά, σε δικαστή, καθώς δεν αντλεί από τις δικές μας δυνάμεις. Το Άγιο Πνεύμα έμεινε με τους ψαράδες και τους μετέτρεψε σε μαθητές. Κατοίκισε μέσα σε ένα διώκτη της εκκλησίας και τον μετάστρεψε, βοηθώντας τον να γράψει μεγάλο μέρος της Ενδυναμωμένη Εκκλησία από το Πνεύμα Από το Acts 2 Ministry Model του Alton Garrison 15η Μέρα
79 Καινής Διαθήκης. Και το πιο αξιοσημείωτο, το Πνεύμα ζούσε μέσα και μέσω ενός ξυλουργού που ήταν ο Σωτήρας του κόσμου. Ενδυναμώνει κάθε πιστό που δέχεται τη σωτήρια χάρη του και ταπεινά κάνει τον εαυτό του διαθέσιμο για να χρησιμοποιηθεί από τον Θεό. Το Άγιο Πνεύμα θα σας βοηθήσει επίσης να πείτε περισσότερα από όσα γνωρίζετε. Ενθαρρυμένος από το Άγιο Πνεύμα, ο Πέτρος μπορεί να είναι το καλύτερο παράδειγμα. Αμέσως μετά την έγχυση του Πνεύματος στο ανώγειο, σηκώθηκε ανάμεσα στους έντεκα μαθητές, ύψωσε τη φωνή του και απευθύνθηκε στο πλήθος σε μια εμπνευσμένη ομιλία από το Πνεύμα. Τα αποτελέσματα δεν ήταν τίποτα λιγότερο από θαυμαστά. Βαπτίστηκαν και προστέθηκαν εκείνη την ημέρα στην εκκλησία, τρεις χιλιάδες άνθρωποι. Το Άγιο Πνεύμα βοήθησε τον Πέτρο πέρα από τις δυνατότητές του, και την απορία του ακροατηρίου που άκουγε να μιλούν στις γλώσσες που καταλάβαιναν, ώστε αναρωτιόντουσαν, «Τι πρέπει να κάνουμε;» για να δεχτούμε τον Χριστό. Η ίδια έμπνευση και δύναμη είναι αυτές που μας καθιστούν ικανούς να μεταδίδουμε το Ευαγγέλιο αποτελεσματικά. Το Άγιο Πνεύμα μας βοηθά επίσης να κάνουμε περισσότερα από όσα μπορούμε. Προτού μας αναθέσει να διαδώσουμε το ευαγγέλιο, ο Ιησούς μας υποσχέθηκε δύναμη. Είπε: «Αλλά θα λάβετε δύναμη όταν το Άγιο Πνεύμα έρθει επάνω σας. Και θα είστε μάρτυρές Μου στην Ιερουσαλήμ, και σε όλη την Ιουδαία και τη Σαμάρεια, και μέχρι το τέλος της γης» (Πράξεις 1:8). Η δύναμη του Πνεύματος είναι η εκπλήρωση της υπόσχεσης του Ιησού ότι όσοι πιστεύουν σε αυτόν θα κάνουν τα ίδια έργα που έκανε εκείνος... και ακόμη μεγαλύτερα. Παραδείγματα της δύναμης του Θεού μάς ενθαρρύνουν να πιστεύουμε για το
80 υπερφυσικό. Μετά την έγχυση του Αγίου Πνεύματος, οι μαθητές έκαναν πολλά θαύματα, συμπεριλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, της θεραπείας των αρρώστων, της εκβολής δαιμόνων και της μαθητείας χιλιάδων. Σε αντίθεση με τους ήρωες της πίστης της Παλαιάς Διαθήκης που άγγιξαν το Πνεύμα, οι οποίοι για λίγο απόλαυσαν τη δύναμή του, οι πιστοί στις δύο εκκλησίες των Πράξεων βίωσαν την παρατεταμένη φανέρωση του Αγίου Πνεύματος. Βασιζόμενοι στο πρότυπο του πρώτου αιώνα Η εκκλησία του πρώτου αιώνα θεμελιώθηκε με προσευχή. Στο πρώτο κεφάλαιο των Πράξεων, διαβάζουμε ότι στην ανάπτυξη της εκκλησίας του Ιησού συνέβαλαν οι «στύλοι» Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης, οι υπόλοιποι μαθητές, η μητέρα και οι αδελφοί του και αρκετές γυναίκες που βοήθησαν στην υποστήριξη της επίγειας διακονίας του. Όλοι ενώθηκαν στην προσευχή. Το αποτέλεσμα αυτής της προσευχής και της πρώτης εκκλησίας δεν ήταν τίποτα λιγότερο από θαυμαστά. Φανταστείτε αυτά τα πράγματα να συμβαίνουν σε καθεμία από τις εκκλησίες μας: η εκκλησία, προσμένοντας, λαμβάνει το Άγιο Πνεύμα, και η παρουσία του ενεργείται με υπερφυσικές φανερώσεις, καθοδηγείται αποτελεσματικά, προσεύχεται ένθερμα, συνέρχεται τακτικά, διδάσκει την υγιαίνουσα διδασκαλία συστηματικά, διακηρύττει με πάθος τα καλά νέα, δίνει γενναιόδωρα σε κάθε ανάγκη και βιώνει εντυπωσιακή αύξηση. Αυτό το τελευταίο αποτέλεσμα (της αύξησης) είναι συνέπεια όλων εκείνων των παραγόντων που προηγήθηκαν. Διαβάζουμε ότι ένιωθαν δέος καθώς έβλεπαν το Πνεύμα να κινείται πάνω στους μαθητές, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να κάνουν θαυμαστά σημεία
81 και θαύματα. (Και αν νομίζετε ότι το να μοιράζονται την περιουσία, τα υπάρχοντά τους και τα οικονομικά τους με όσους έχουν ανάγκη δεν ήταν ένα θαύμα, δοκιμάστε το!) Οι μέρες τους πλέον ήταν στο να λατρεύουν μαζί, να μοιράζονται γεύματα με μεγάλη χαρά και γενναιοδωρία, να δοξάζουν τον Θεό και να απολαμβάνουν την καλή προαίρεση της κοινότητάς τους. Καθώς ζούσαν αυτή την οργανική, ενδυναμωμένη ζωή από το Πνεύμα, ο Θεός αύξανε τον αριθμό τους. Τι είναι και τι δεν είναι ενδυνάμωση Η εμπειρία μιας εκκλησίας που ενδυναμώνεται από το Πνεύμα σημαίνει να κατανοήσουμε ότι η σχέση μας με τον Χριστό υπερβαίνει την απλή πίστη και τον καθαρισμό των αμαρτιών. (Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Χριστός κάνει δυνατή μια σχέση, ωστόσο αυτό προϋποθέτει μια ζωή που τον εκζητά και επιδιώκει βαθύτερη σχέση μαζί Του). Δεν σχετίζεται με το να κάνουμε περισσότερα για τον Θεό, να εκτελούμε σε υψηλότερο επίπεδο ή ακόμα και να βιώνουμε σημεία και θαύματα. Έχει να κάνει με το καταπόσο τον γνωρίζουμε.
82 ΣΗΜΕΊΑ ΠΡΟΣΕΥΧΉΣ Ευχαριστήστε τον Κύριο για την υπόσχεση και την έκχυση του Αγίου Πνεύματος. Προσευχηθείτε στο Άγιο Πνεύμα να ενδυναμώσει εσάς και την εκκλησία σας να συμμετέχετε πληρέστερα στην αποστολή του Θεού για μεταμόρφωση, συμφιλιώνοντας τον κόσμο με τον Χριστό. Αν δεν έχετε λάβει ακόμα την πληρότητα του Αγίου Πνεύματος, προσευχηθείτε να λάβετε όλα όσα έχει ο Θεός για σας σήμερα. Παραδώστε κάθε μέρος της καρδιάς, της ψυχής, του νου και του σώματός σας στον Θεό, ώστε να μεταμορφωθείτε και να ενδυναμωθείτε για να υπηρετήσετε. Εάν έχετε γεμίσει προηγουμένως με την πληρότητα του Αγίου Πνεύματος, προσευχηθείτε για μια ανανεωμένη ροή (και υπερχείλιση) στη ζωή σας. Προσευχηθείτε στο Άγιο Πνεύμα για δύναμη να γνωρίσετε το πρόσωπο του Ιησού, ώστε να τον γνωρίσετε πληρέστερα. Παραδοθείτε πλήρως στο σχέδιο και τον σκοπό του Θεού μέσα σας και μέσα από εσάς. ΠΡΟΣΕΥΧΗ Ιησού, είσαι αυτός που βαπτίζει με Άγιο Πνεύμα. Παραδινόμαστε στην πληρότητα του Αγίου Πνεύματος. Υποτασσόμαστε σε σένα όλα όσα είμαστε και ζητάμε μια ανανεωμένη έκχυση του Πνεύματός σας. Διακηρύσσουμε την πλήρη εξάρτησή μας από εσένα. Ξεχείλισε μέσα μας, και μέσα από εμάς. Ενδυνάμωσε την εκκλησία σου να υπηρετήσουμε τους αδύνατους και τους ελάχιστους, τους συντετριμμένους και τους ζητιάνους, τους άρρωστους και τους τυφλούς. Περιμένουμε με προσμονή την έκχυση του Αγίου Σου Πνεύματος!
83 Ηαλλαγή θα επέλθει στις ζωές και τις κοινότητές μας όταν αποφασίσουμε να σταθούμε ενώπιον του Θεού, μαζί, και να συμφιλιωθούμε μαζί του, για να μας απαλλάξει από την αμαρτία, και να εκζητήσουμε το θέλημά Του για το μέλλον μας. Αυτή η μεταμόρφωση θα συμβεί καθώς αφιερώνουμε χρόνο στην εξομολόγηση και τη μετάνοια, αναγνωρίζοντας τις αμαρτίες μας και κάνοντας μια συνειδητή επιλογή να πορευόμαστε πλέον με ένα νέο τρόπο. Ας δούμε, ίσως με μια νέα προοπτική, την ανάγκη μας για την πλούσια χάρη του Θεού. «…ο λαός αυτός, που φέρει το όνομά μου, προσευχηθούν με ταπείνωση και με αναζητήσουν και επιστρέψουν από τον κακό τους δρόμο, τότε εγώ θα τους ακούσω από τους ουρανούς και θα συγχωρήσω την αμαρτία τους και θα κάνω ευτυχισμένη τη χώρα τους» (Β ́ Χρονικών 7:14). Η αμαρτία του συνδρόμου του μεγαλύτερου αδελφού Καμία ιστορία δεν μας φέρνει αντιμέτωπους με την αγάπη του Πατέρα όσο η παραβολή του ασώτου υιού και του μεγαλύτερου αδελφού του. Σε αυτή την παραβολή, ο Ιησούς αντιπαραβάλλει την απεριόριστη αγάπη του Θεού με την πλήρη ανικανότητα της ανθρώπινης στοργής. Στα γόνατα (γονατίζοντας) από το Seizing the Future on Our Knees του Doug Beacham 16η Μέρα
84 Τόσο ο άσωτος όσο και ο αδελφός του χρειάζονταν την αγκαλιά ενός πατέρα που συγχωρεί και την αίσθηση της «επιστροφής στο σπίτι». Ο μικρότερος αδελφός, αφού ήρθε στον εαυτό του, αναμφίβολα χρειαζόταν την κατανόηση ενός πατέρα. Είχε εγωιστικά απαιτήσει από τον πατέρα του, σπατάλησε την περιουσία, και έζησε μια ζωή ασωτίας και αντίδρασης. Ωστόσο, το δύσκολο σημείο της παραβολής είναι ο μεγαλύτερος γιος, ο οποίος πίστευε ότι «μένοντας στο σπίτι» άξιζε προνομιακής μεταχείρισης. Η άρνησή του να συμμετάσχει στη γιορτή αποκάλυψε την εσφαλμένη κατανόησή του για την αγάπη του πατέρα. Εξέθετε επίσης την υπερηφάνεια του αδελφού επειδή θεωρούσε τον εαυτό του πιο άξιο από τον άσωτο αδελφό του. Γνωρίζοντας ότι ο Θεός μάς έχει καλέσει (την εκκλησία) σε ενότητα και ότι ο Πατέρας δεν κάνει καμία διάκριση μεταξύ των αμαρτιών, επιβάλλεται ν΄ αναγνωρίσουμε την αμαρτία του μεγαλύτερου αδελφού. Η εκκλησία σήμερα, συχνά μοιάζει πολύ με αυτόν τον μεγαλύτερο αδελφό. Στην πραγματικότητα, το «σύνδρομο του μεγαλύτερου αδελφού» μάς έχει κάνει να αντιστεκόμαστε στην αγάπη του Θεού αντί να χαιρόμαστε βλέποντας την να προσφέρεται πλουσιοπάροχα στους μετανοημένους ασώτους. Αυτό το σύνδρομο ανοίγει την πόρτα στο θυμό, την πικρία, τη ζήλια και το παράπονο. Οι παλιές μνησικακίες, ριζωμένες στην υπερηφάνεια, κάνουν εντονότερη την απομάκρυνσή μας από τον Θεό και την οικογένειά του και βαθαίνουν τις διαιρέσεις που προσβάλλουν και πληγώνουν τους άλλους. Η αυτοδικαίωση του μεγαλύτερου αδελφού αποκαλύπτει μια πνευματική φτώχεια που κλείνει την πόρτα στην κοινωνία με τον Πατέρα και στην κοινωνία