รวมเล่ม_Draft 1

รอ้ ยรักรวมใจ สายใยครู-ศิษย์จิตผกู พัน

________________________________

ทรี่ ะลึกเน่ืองในวาระเกษียณอายรุ าชการ
ผู้ชว่ ยศาสตราจารย์ ดร.พรทพิ ย์ แขง็ ขัน

30 กนั ยายน 2564

อารัมภกถา

บรรดาศิษยผ์ ูเ้ คยศึกษาเราเรียนกบั ผูช้ ่วยศาสตราจารย์ ดร.พรทิพย์ แขง็ ขนั หรือ “ครูพรทิพย”์
ต่างกระจ่างใจว่า “ครูโดยเน้ือแท”้ นน้ั เป็นเช่นไร จนมคี ากล่าวว่า ‘คาครูสอนคือพรทพิ ย’์ ซ่งึ หากจะแปล
ออกเป็นความรู้ ความรกั ความเมตตา หรอื ความประทบั ใจไดเ้พยี งใดก็ยากทจ่ี ะประมาณได้

เหตุท่กี ล่าวเช่นน้ี ก็เพราะครูของเราไดอ้ ุทศิ ตนอบรมสงั่ ศิษยด์ ว้ ยหวั ใจของความเป็นครูมานานปี
ดงั ทป่ี ระจกั ษแ์ ลว้ โดยทวั่ ฉะนนั้ จึงไม่มขี อ้ กงั ขาแต่อย่างใดเมอ่ื ถงึ วาระพเิ ศษต่าง ๆ ของครู จึงหอ้ มลอ้ ม
ไปดว้ ยศษิ ยร์ กั

ครนั้ บรรจบเกษียณวาร ๓๐ กนั ยายน ๒๕๖๔ เช่นเดียวกนั หากหว้ งเวลาน้ีโลกไม่เผชิญกบั
โรคระบาด ก็คงจะประชุมกนั ตงั้ การเฉลมิ ฉลองสาแดงมทุ ติ าจิตแดค่ รูเป็นการใหญ่ กอปรกบั รฐั บาลออก
นโยบายในเชงิ กายหา่ งไกลใจมหิ ่างกนั จงึ ไม่สามารถพบปะกนั ไดด้ งั ทใ่ี จปรารถนา

เม่อื เป็นเช่นน้ีบรรดาศิษยต์ ่างเห็นว่าสมควรท่ีจะจดั ทาของขวญั พเิ ศษเป็นเคร่ืองสาแดงมุทิตาจิต
ครนั้ คิดไปต่าง ๆ นานาว่าเป็นส่ิงใดดีน่าจะเหมาะสม ก็เป็นอนั สรุปลงหนงั สือ “รอ้ ยรกั รวมใจ สายใย
ครู-ศษิ ยจ์ ติ ผูกพนั ” (E-book) ดงั ทอ่ี า่ นอยูใ่ นขณะน้ีฃ

หนงั สอื ดงั กล่าวเป็นหนงั สอื ท่รี วบรวมถอ้ ยคาและรูปภาพความประทบั ใจจากบรรดาศิษยท์ ม่ี ตี ่อครู
ในภาพจาต่าง ๆ ทเ่ี รยี งรอ้ ยไดอ้ ย่างน่าซาบซ้งึ ใจ

ในทส่ี ุดน้ี ขอความรกั ความปรารถนาดรี ะหวา่ งครูกบั ศิษยจ์ งงดงามประดจุ ดงั พรทพิ ยท์ ห่ี ยบิ หยาดใจ
ไปชวั่ กาล

อภริ กั ษ์ นามวชิ า

“ลำนำดนตรี กษีณวำร
ผู้ช่วยศำสตรำจำรย์ ดร.พรทิพย์ แข็งขัน”

เพลงลาวสมเดจ็ สองชนั้

ศภุ ฤกษเ์ บกิ ฟ้ าคราโควิด บรรดาศษิ ยพ์ รอ้ มพรกั สมคั รสมาน
(สรอ้ ย) ช่อพดุ ตาน เราแสนสาราญภริ มยร์ ืน่ เอย

รอ้ ยดวงจติ มทุ ิตาปิยาจารย์ เกษียณวารงานออนไลน์สบายใจ
(สรอ้ ย) ช่อจาปา ปวงศิษยามทุ ติ าจติ เอย

คาครูสอนคือ “พรทพิ ย”์ ระยิบระยบั งามประดบั สรรพวิชาจะหาไหน

(สรอ้ ย) ช่อกลว้ ยไม้ ดอกออกคราวไรชนื่ ใจจริงเอย

คอื ศาสตรศ์ ิลป์การสอนภาษาไทย สบื สานไวใ้ หเ้ จรญิ วฒั นา
(สรอ้ ย) ช่อราชพฤกษ์ ศิษยน์ อ้ มราลกึ พระคณุ มนั่ เอย

ขออาราธน์พระไตรรตั นป์ ระภสั สร ประทานพรบวรโสตถ์โิ ปรดรกั ษา

(สรอ้ ย) ช่อมะลวิ ลั ย์ ใหค้ รูสขุ สนั ตน์ ริ นั ดรเอย

อญั เชิญสองพระบารมีศรจี ฬุ าฯ แผ่บญุ ญาคมุ้ ครองครูอยู่รม่ เย็น
(สรอ้ ย) ช่อจามจรุ ี เป็นเกยี รติเป็นศรีไมม่ เี ปลยี่ นเอย

นายอรุ ุพงษ์ บุญญาผลา ประพนั ธ์

คือควำมรัก...โอบอุม้ คุ้มผองศิษย์

คาครูสอน...คือ “พรทพิ ย”์

รองศาสตราจารย์ ดร.ชาญชยั คงเพยี รธรรม
คณะศิลปศาสตร์ มหาวทิ ยาลยั อบุ ลราชธานี

คุณเช่ือเรื่องปาฏิหาริยไ์ หม ? ปาฏหิ าริยท์ ่เี ปล่ยี นชีวิตคน ปาฏิหาริยท์ ่ีทาใหค้ นโคจรมาพบและผูกพนั กนั
ทง้ั ๆ ทไ่ี มน่ ่าจะเป็นไปไดเ้ลย

ปาฏิหาริย์ท่ีเกิดข้ึนในชีวิตของผูเ้ ขียนอุบตั ิข้ึนในสมยั ท่ียงั เป็นนิสิตปริญญาตรีของคณะอกั ษรศาสตร์
คราวหน่ึงผูเ้ ขยี นไดเ้ ขา้ ร่วมกิจกรรมท่ที างหอพกั นิสติ จุฬาลงกรณ์มหาวทิ ยาลยั กาหนด (นิสติ หอพกั จาเป็นจะตอ้ งเขา้
ร่วม เพราะไม่เช่นนนั้ ภาคการศกึ ษาหนา้ จะไมไ่ ดอ้ ยู่หอพกั ต่อ ซง่ึ นนั่ หมายถงึ หายนะครงั้ ใหญ่หลวงของเดก็ ต่างจงั หวดั
ท่ฐี านะทางบา้ นไม่ค่อยดนี กั ) กิจกรรมดงั กลา่ วคือการบาเพ็ญประโยชน์ ณ บา้ นพกั คนชราบางแค ซ่งึ จดั ข้ึนโดยชมรม
ศิลปวฒั นธรรมลา้ นนา กจิ กรรมในวนั นน้ั มที ง้ั แจกอาหารและสรา้ งความบนั เทงิ ใหแ้ ด่คุณยาย คณุ ตา นบั รอ้ ยคน

“ดอกบวั ตองนน้ั บานอยู่บนยอดดอย ดอกเอ้อื งสามปอยบ่เกยเบ่งบานบนลานพ้นื ดนิ ไมใ้ หญ่ไพรสูงนกยูงมา
อยูก่ ิน เสยี งซงึ สะลอ้ จอ๊ ยซอเสยี งพณิ คู่กบั แดนดนิ ของเวยี งเจยี งใหม่ สาวเจา้ ควรภมู ใิ จ บล่ มื ว่าเราลูกแม่ ระมงิ ค”์

เสยี งเพลง “ลอ่ งแม่ปิง” ลอยมาตามสายลม ไพเราะกงั วานสะกดคนทงั้ หอ้ งประชมุ ใหน้ ่งิ ฟงั
“เสียงใครกนั หนอ ช่างจบั ใจเหลือเกิน ฟงั แลว้ อ่ิมมาก” ผูเ้ ขียนราพึงในใจ พลางหนั ไปหาตน้ เสียง
ร่างของหญงิ วยั กลางคนรูปร่างสูงโปร่งในชดุ ผา้ ไทยยนื โดดเด่นเป็นสงา่ ผวิ ของเธอขาวราวหมิ ะ เธอมวยผมเหมอื นสาว
เหนือ แต่ใบหนา้ กลบั ละมา้ ยไปทางสาวจนี เมอ่ื เธอเดนิ ลงจากเวที ผูเ้ขยี นจงึ รีบปร่ีเขา้ ไปทาความรูจ้ กั จึงไดร้ ูว้ ่าเธอช่ือ
“ครูแอม้ ” หรือ “อาจารยพ์ รทพิ ย์ ศิรสิ มบรู ณ์เวช” สอนอยู่คณะครศุ าสตร์ เอกภาษาไทย ครง้ั นน้ั เธอยงั ชวนผูเ้ขยี นไป
ลงทะเบียนเรียนวิชาอ่านทานองเสนาะท่ีเธอสอน นบั ตงั้ แต่วนั นนั้ เป็นตน้ มา ความสมั พนั ธ์ของผูเ้ ขียนกบั ครูแอม้
กเ็ จรญิ งอกงาม ผลดิ อกออกผลมาจวบจนถงึ ทกุ วนั น้ี
ครูแอม้ เมตตาต่อผูเ้ ขียนมาก อาจเป็นเพราะผูเ้ ขียนเป็ นนิสิตชา้ งเผือกโครงการภาษาและวรรณคดีไทย
และครูแอม้ ก็เป็นครูสอนวชิ าภาษาไทย ขณะทบ่ี างคนบอกว่า เป็นเพราะครูแอม้ ชอบนิสติ กะเทยมากกว่า ย่งิ กะเทย
แรง ๆ ย่งิ ชอบเป็นพเิ ศษ (จึงไมน่ ่าแปลกใจวา่ เพราะเหตุใด ครูแอม้ จงึ รายลอ้ มดว้ ยนิสติ กะเทยทงั้ รุ่นเลก็ รุ่นใหญ่แทบ
จะทุกคณะ) ครูแอม้ มกั จะมขี องติดไมต้ ิดมือมาฝากผูเ้ ขียนเสมอไม่ว่าจะเป็นหนงั สือหายาก เส้ือผา้ เคร่ืองเขยี น
หรือแมก้ ระทงั่ เครื่องสาอาง ในบางครง้ั ท่านก็จะพาไปทานอาหารดีๆ ราคาแพง ทเ่ี ดก็ จน ๆ อย่างผูเ้ขยี นไม่เคยได้
ล้มิ ลองมาก่อนในชวี ติ เพราะไมม่ เี งนิ แค่หาเงนิ ส่งตวั เองเรียนในแต่ละเดอื นก็เลอื ดตาแทบกระเดน็ แลว้

ครูแอม้ บอกผูเ้ ขยี นอยู่เสมอว่า “ถา้ บไี ม่มเี งนิ เรียน ขอใหบ้ อกครู ไม่ตอ้ งเกรงใจ ครูจะช่วย” แต่ผูเ้ ขยี น
ก็ไม่เคยบอกเลย เพราะไม่กลา้ เท่าทค่ี รูแอม้ ใหม้ าก็มากมายจนทดแทนแทบไม่หมดแลว้ ชวี ติ น้ี เลยไม่อยากรบกวน
ครูอกี

สมยั ทผ่ี ูเ้ขยี นเขา้ เรียนต่อปริญญาโท ณ คณะโบราณคดี มหาวทิ ยาลยั ศิลปากร ครูแอม้ ไดใ้ หค้ าแนะนาท่เี ป็น
ประโยชน์ต่างๆ โดยเฉพาะการเลือกเรียน “ภาษาเขมร” ซ่ึงต่อมาไดก้ ลายเป็นเคร่ืองมือทามาหากินของผูเ้ ขียน
พอถงึ ช่วงทผ่ี ูเ้ขยี นตอ้ งทาวทิ ยานิพนธน์ น้ั ครูแอม้ ไดเ้กณฑน์ อ้ งๆ นสิ ติ จานวนหน่งึ (จาไดค้ นหน่งึ ช่อื เฉลมิ ลาภ) ใหม้ า
ช่วยพมิ พว์ ทิ ยานิพนธ์ เน่ืองจากช่วงนนั้ ผูเ้ขยี นไดร้ บั ทนุ “SEASREP” จาก TOYOTA FOUNDATION ใหไ้ ปศึกษา
ภาษาเขมรเพ่ิมเติม ณ ราชอาณาจกั รกมั พูชาเป็นเวลา 1 ปี ทาใหไ้ ม่มีเวลาพิมพง์ าน และท่ีสาคญั คือผูเ้ ขียนไม่มี
คอมพวิ เตอรใ์ ช้ ถา้ ไม่ไดค้ รูแอม้ ในวนั นน้ั วทิ ยานพิ นธป์ ริญญาโทเหน็ ทคี งยากทจ่ี ะแลว้ เสรจ็

สมยั ท่เี รียนปริญญาโทอยู่นน้ั ผูเ้ ขยี นไดไ้ ปทศั นศึกษาท่ีปราสาทสดก๊ ก๊อกธมและปราสาทเขานอ้ ยศรีชมพู
จงั หวดั สระแกว้ เม่ือกลบั มาถึงกรุงเทพฯ เป็นเวลาดึกมากแลว้ จึงไม่สามารถเดินทางกลบั บา้ นท่ีจงั หวดั
พระนครศรีอยุธยาได้ เลยตอ้ งรบกวนขอพกั ท่หี อ้ งพกั ของครูแอม้ ท่ลี าดพรา้ ว แลว้ คืนนนั้ เอง ตอนประมาณตีสอง
ผเี ขมรไดต้ ามมาหลอกผูเ้ขยี น ภาพของพราหมณ์เขมรร่างกายสูงใหญ่กายาแบบคนโบราณ นุ่งผา้ โธตสี ขี าวยงั คงติดตา
ผูเ้ขยี นมาจนถงึ เดยี๋ วน้ี เขามานอนอยู่ขา้ งๆ ทาใหผ้ ูเ้ขยี นกลวั จนตวั สนั่ แต่ก็ไม่กลา้ รอ้ งบอกครูแอม้ เพราะไม่อยาก
ใหค้ รูตอ้ งกลวั ไปดว้ ย

ผูเ้ ขยี นอาศยั พกั คา้ งแรมท่ีบา้ นของครูแอม้ บ่อยๆ ถา้ วนั ไหนตกรถไฟ กลบั บา้ นไม่ไดก้ ็ตอ้ งไปอาศัยนอน
ซง่ึ ครูแอม้ กไ็ ม่เคยปฏเิ สธผูเ้ขยี นเลยสกั ครงั้ เดยี ว แถมยงั เล้ยี งอาหารม้อื ใหญ่ แลว้ ใหข้ องใชต้ ่างๆ เช่น แป้ง สบู่ ยา
สฟี นั ฯลฯ มาใชด้ ว้ ยทกุ ครง้ั อกี ดว้ ย นอกจากน้ชี ่วงหน่งึ ครูแอม้ ไดด้ งึ ผูเ้ขยี นใหเ้ขา้ ไปช่วยงานทาหนงั สอื เรียนภาษาไทย
ระดบั ชนั้ ประถมศึกษาและมธั ยมศึกษาใหส้ านักพิมพเ์ อกชนแห่งหน่ึง ท่ีนนั่ ผูเ้ ขียนไดเ้ รียนรูส้ ่ิงต่างๆ มากมาย
โดยเฉพาะวธิ ีการออกขอ้ สอบ ส่วนค่าตอบแทนท่ไี ดร้ บั จากสานกั พมิ พ์ ครูแอม้ ไดพ้ าผูเ้ขยี นไปซ้อื คอมพวิ เตอรส์ าหรบั
ไวใ้ ชง้ าน แมแ้ ต่ตอนทผ่ี ูเ้ขยี นกลบั มาทางานท่มี หาวทิ ยาลยั อุบลราชธานีใหม่ๆ ครูแอม้ ก็ไดใ้ หเ้งนิ ผูเ้ขยี นมาซ้อื ตูเ้ ย็นไว้
สาหรบั เก็บอาหารสด เพราะระยะทางจากตลาดอยู่ไกลจากมหาวทิ ยาลยั กว่าสิบกิโลเมตร รวมไป-กลบั ก็ย่ีสิบกว่า
กิโลเมตร ย่งิ ช่วงปิดภาคเรียนย่ิงลาบากมากเป็นสองเท่า เพราะบรรดารา้ นคา้ หนา้ มหาวทิ ยาลยั ต่างพากนั ปิดหมด
ทาใหห้ าอาหารรบั ประทานยากลาบากมาก การมตี เู้ยน็ จงึ นบั เป็นลาภอนั ประเสรฐิ ของผูเ้ขยี น

ครูแอม้ เขา้ มามบี ทบาทสาคญั ในชวี ติ ของผูเ้ขยี นหลายช่วง เช่นเดยี วกบั ทผ่ี ูเ้ ขยี นไดเ้ขา้ ไปอยูใ่ นช่วงสาคญั ท่สี ุด
ของชีวติ ครูแอม้ เช่นกนั ตอนท่คี รูแอม้ กาลงั คบหาดูใจกบั ครูป๊ อด (ผศ.ดร.รงั สพิ นั ธุ์ แข็งขนั ) ช่วงนนั้ ผูเ้ ขยี นกาลงั
เรียนปริญญาเอกอยู่ ครูแอม้ ไดใ้ หผ้ ูเ้ขยี นไปช่วยพจิ ารณากลนั่ กรองคุณสมบตั ขิ องวา่ ทส่ี ามใี นอนาคตดว้ ย ผูเ้ขยี นคิดว่า
ครูป๊ อดคือผูช้ ายท่เี หมาะสมท่สี ุด (และโชคดีท่สี ุด) ผูเ้ ขยี นสนบั สนุนครูป๊ อดเต็มท่ี ในท่สี ุดทงั้ สองท่านก็ตดั สนิ ใจใช้
ชวี ติ ร่วมกนั และนบั จากวนั นนั้ จนถงึ วนั น้ี ครูป๊ อดกย็ งั คงรกั และดูแลครูแอม้ อย่างไมข่ าดตกบกพร่อง จนกลายเป็นคู่
ทใ่ี ครหลาย ๆ คนอจิ ฉา เหมอื นคู่พระศิวมหาเทพกบั พระแม่ปารวตี

หลงั จากทผ่ี ูเ้ขยี นกลบั มาทางานทม่ี หาวทิ ยาลยั อุบลราชธานีไดไ้ ม่นาน ตอนนน้ั ผูเ้ขยี นตดั สนิ ใจแต่งหญิงโดย
ไม่สนใจเพศสภาพ ครูแอม้ ก็ไดส้ นับสนุนอย่างเต็มท่ี ครูไดม้ อบผา้ ถุงไหมผืนงามๆ หลายสิบผืน ต่างหู
สรอ้ ย แหวน กาไลท่ที าจากเงนิ แท้ รวมทง้ั เครื่องสาอางอีกเป็นจานวนมากใหแ้ ก่ผูเ้ ขยี น ทาใหผ้ ูเ้ ขยี นแต่งหญิงได้
อย่างไม่ประดกั ประเดิด มชี วี ติ เหมอื นเกิดใหม่ ไดเ้ป็นในสง่ิ ทผ่ี ูเ้ขยี นอยากเป็น คือเป็นตวั ของตวั เอง ผูเ้ขยี นซ้งึ ใจนกั
ทอ่ี ยา่ งนอ้ ยกย็ งั มคี นทเ่ี ขา้ ใจในสง่ิ ทผ่ี ูเ้ขยี นเป็น

เรื่องราวของผูเ้ขยี นกบั ครูแอม้ นน้ั มมี ากมาย ใหเ้ขยี นเทา่ ไหร่กค็ งเขยี นไม่หมด มสี ขุ บา้ งทกุ ขบ์ า้ ง แต่ไม่วา่ จะ
สขุ หรอื ทุกข์ ทกุ สง่ิ คอื ประสบการณ์ทม่ี คี ุณค่าย่งิ ผูเ้ขยี นอยากกราบขอบพระคณุ ทค่ี รูแอม้ ไดเ้ มตตาใหโ้ อกาส
ใหส้ ง่ิ ของ ใหก้ าลงั ใจจนทาใหผ้ ูเ้ขยี นมวี นั น้ี และขอกราบขออภยั ในทกุ สง่ิ ทกุ อยา่ งทผ่ี ูเ้ขยี นไดเ้คยลว่ งเกนิ ดว้ ยกาย
วาจา ใจ จะดว้ ยเจตนาหรอื ไม่เจตนาก็ตาม ขอใหค้ รูแอม้ ไดโ้ ปรดใหอ้ ภยั ศษิ ยผ์ ูโ้ งเ่ ขลาคนน้ดี ว้ ย

หลายคนเคยถามผูเ้ ขยี นวา่ “อยู่กนั คนละคณะแลว้ ไปเป็นศษิ ยเ์ ป็นครูกนั ตง้ั แตเ่ ม่ือไหร่?” สาหรบั ผูเ้ ขยี น
แลว้ ครูแอม้ ถือเป็ นครูคนหน่ึงของผูเ้ ขียน “ครูแอม้ สอนโดยไม่ไดส้ อน หลายอย่างท่ีครูทาใหด้ ู คือคาสอนอนั
ทรงคณุ คา่ ” และ “ทกุ คาครูสอน” เสมือน “คาพร” ท่ีเป็น “ทพิ ย”์ ที่ช่วยอานวยสริ ิสวสั ด์ใิ หแ้ ก่ผูเ้ ป็นศษิ ยเ์ สมอมา

ครูแอม้ จะเกษียณอายุราชการในปีน้ีแลว้ (พ.ศ.2564) คิดๆ ไปแลว้ ก็รูส้ กึ ใจหาย ผูเ้ขยี นเสยี ดายแทนคณะ
ครุศาสตร์ จฬุ าลงกรณ์มหาวทิ ยาลยั ท่ตี อ้ งขาดบุคลากรท่มี คี ุณภาพไป เสยี ดายแทนนิสติ รุ่นหลงั ทจ่ี ะไม่ไดร้ บั ความรู้
โดยเฉพาะในดา้ นศาสตรก์ ารสอนจากปรมาจารยผ์ ูม้ ากทงั้ ความรูแ้ ละประสบการณ์ของประเทศน้ี ผูท้ ่ี “เก่งทงั้ คน” “เก่ง
ทงั้ งาน” ครบเครอ่ื ง ยง่ิ นึกยง่ิ เสยี ดาย ยง่ิ อยากรอ้ งไหจ้ รงิ ๆ

เหนือกว่าคาว่า “เสยี ดาย” คือคาว่า “รกั และอาลยั ” ไม่ว่าจะอย่างไร “ครู” ก็ยงั เป็น “ครู” ท่จี ะอยู่กลางใจ
ของผูเ้ ขยี นตลอดไป ผูเ้ ขยี นเขยี นต่อไปไม่ไหวอีกแลว้ เพราะย่งิ เขยี นกอ้ นสะอ้ืนก็แล่นมาท่กี ลางอก ถา้ หากจะนบั
บคุ คลสาคญั ทม่ี อี ทิ ธิพลต่อชวี ติ ของผูเ้ขยี นแลว้ “ครูแอม้ ” คือหน่งึ ในนน้ั อย่างแน่นอน

เมอ่ื ทา่ นอ่านมาถงึ บรรทดั น้แี ลว้ ท่านเชอ่ื หรือยงั วา่ “ปาฏหิ าริยม์ จี ริง?” ปาฏหิ ารยิ ท์ อ่ี าจเปลย่ี นชวี ติ ของเราทงั้
ชวี ติ เพยี งแค่ไดพ้ บเจอใครบางคน

ลกู ไมล้ ายความสุข

ภาสนยี ์ ฉวที พิ ย์

เมฆสเี ทาดาท้งิ ตวั ลงตา่ จนเกือบจะติดหลงั คาตึก ทอ้ งฟ้าอึมครึมคร้ึมดามะมนึ มดื มาตงั้ แต่บ่าย ฝนตกลงมา
อย่างไม่ขาดสาย ตามดว้ ยเสียงฟาดเปร้ียงปรา้ ง ส่งแสงแลบแปลบปลาบ ไม่นานเท่าใด... ถนนหนา้ ตึกก็กลายเป็นลา
คลองสายเลก็ ๆ เกิดคลน่ื ว่งิ ซู่ซ่ากระเซน้ เขา้ หารวั้ พู่ระหงเวลามรี ถแล่นผ่านดว้ ยความเร็ว ปลายชะเงอ้ มองดูฝนจากทาง
หนา้ ต่างหอ้ งทางาน สองชวั่ โมงก็แลว้ สามชวั่ โมงก็แลว้ แต่ฝนก็ไม่มที ที ่าจะซาเมด็ เพ่อื นร่วมงานส่วนใหญ่ของปลาย
ต่างกระจดั กระจายหาทางกลบั กนั ตง้ั แต่ฝนเริ่มตงั้ เคา้ เพราะรูโ้ ดยลว่ งหนา้ ว่าหากขนื รอเวลาต่อไป ฝนเทลงมาเม่อื ไหร่
โอกาสทจ่ี ะถงึ บา้ นในเวลาเดมิ คงไม่สามารถ

ฟ้าคร้ึม ๆ ขณะท่ใี จของปลายก็เหงา ๆ หลงั ๆ น่ีปลายย่งิ เหงาเก่ง... แม่บา้ นมาชะเงอ้ ชะแงม้ องปลายอยู่สอง
สามหน เหมอื นจะเป็นเชงิ ขออนุญาตอยู่ในทวี ่า...ส่โี มงกวา่ แลว้ เลกิ งานแลว้ จะไปแลว้ ...ปลายไม่ไดต้ อบวา่ อะไร สาหรบั
ปลายตอนน้ีไมม่ อี ารมณจ์ ะตอบโตอ้ ะไรกบั ใครทงั้ นนั้ การนงั่ เหม่อมองสายฝนดูจะเป็นงานทน่ี ่าทาทส่ี ุดในยามน้ี

ย่งิ แก่ตวั ...ปลายย่งิ เหงาเก่ง เบ่อื เก่ง อนั น้ีคือปลายมองตวั เอง คนอ่ืนอาจไม่คิดอย่างน้ี หลายคนรอบขา้ ง
คงบอกอีกอย่าง ว่าย่งิ แก่ตวั ปลายย่งิ วนี เก่ง ย่งิ ปรวนแปรเก่ง พอจะรูอ้ ยู่หรอกว่าคนรอบขา้ ง มองปลายว่า อย่างไร
แต่ปลายก็ไม่สนใจหรอก ปลายมองงานทก่ี องอยู่บนโตะ๊ แวบหน่ึง...แวบเดยี วเท่านน้ั แลว้ ก็มองไปท่ฟี ้าคร้ึม ๆ ฟงั เสยี ง
ฝนหลน่ เปะปะลงบนหลงั คาสงั กะสตี รงโรงรถ...นงั่ เหม่อ ๆ เหงา ๆ ต่อไป

งานเยอะมาก กองพอกพนู แต่ปลายเหงา ปลายเบอ่ื ปลายไมม่ อี ารมณ์ใด ๆ ทง้ั นนั้ ...

“อาจารยย์ งั ไม่กลบั เหรอคะ” แม่บา้ นร่างทว้ ม ชะโงกหนา้ มาอีกทีพรอ้ มดว้ ยคาถาม จริง ๆ คงอยากกลบั
นนั่ แหละ ปลายกลบั เสยี แกจะไดป้ ิดหอ้ ง ทางานสะอาดรอบสดุ ทา้ ย ลอ็ คกุญแจตกึ จบงานของแกไปในวนั น้ี

“พก่ี ลบั ก่อนไดเ้ลย เดยี๋ วจะปิดหอ้ งลอ็ คกุญแจใหเ้อง” ปลายอนุญาต ฝืนย้มิ ใหโ้ ดยมารยาท จาไมไ่ ดว้ า่ แม่บา้ น
คนน้ีช่อื อะไร ค่าทป่ี จั จุบนั มหาวทิ ยาลยั ของปลายจา้ งบริษทั มาทาความสะอาดแบบเหมาจ่าย แม่บา้ นจงึ เปลย่ี นหนา้ กนั
มาเรื่อย ๆ อยู่กนั พอจะจาหนา้ เรียกช่อื กนั ถูก ก็จาตอ้ งเปลย่ี นคนมาใหท้ าความรูจ้ กั กนั ใหมอ่ กี แลว้ หลงั ๆ เลยข้เี กียจจะ
ทาความรูจ้ กั ต่างคนก็ต่างทาหนา้ ท่ีของตนไป..ดีเหมือนกนั ไม่วุ่นวายดี แต่นึกดูอีกที ชีวิตมนั ช่างโดดเด่ียวแท.้ .
ความผูกพนั กบั ผูค้ นทน่ี อ้ ยลง ๆ ทกุ ทนี ่อี าจเป็นสาเหตนุ งึ ก็ไดท้ ท่ี าใหป้ ลายนกึ เหงา

ปลายทาหนา้ ท่เี ป็นอาจารยใ์ นมหาวทิ ยาลยั แห่งน้ีมาไดก้ ว่าสบิ หา้ ปีแลว้ จากอาจารยร์ ุ่นเด็ก จนมาถงึ การเป็น
อาจารย์รุ่นกลาง และกลางค่อนไปทางใหญ่ในวัยส่ีสิบกว่า ๆ เช่นทุกวันน้ี อย่างนึงท่ีเพ่ิมข้ึนตามอายุ
ก็คือความรบั ผิดชอบและกองงานท่ีพอกพูน แต่ส่วนท่ีเหือดแหง้ หายก็คือไฟในการทางาน...แบบน้ีภาษาวิชาการ
เขาบอกวา่ มนั แปรค่าอย่างผกผนั ...

สองสามปีมาน้ี ปลายรูส้ กึ เบอ่ื นนั่ เป็นเพราะอาการท่เี รยี กกนั ว่าไฟมอดนนั่ เอง นึกถงึ ตอนมาทางานทน่ี ่ใี หม่ ๆ
มคี วามรูส้ กึ ตน่ื ตาตน่ื ใต อย่างพฒั นาโน่นน่ี แต่พอนานไปๆ ไฟมนั ก็มอดไป จนเฉ่ือยและเนอื ยไดป้ านน้เี ลยหนอ น่ขี นาด
แค่สส่ี บิ กวา่ ๆ ไม่อยากคิดถงึ ตอนลว่ งหนา้ ไปอกี สกั สบิ ปี คือหา้ สบิ กว่าเลย วยั ขนาดนน้ั ปลายกย็ งั ไมเ่ กษยี ณนะ..

นึกถงึ คนจะเกษยี ณปีน้ี กน็ กึ ถงึ ครูทพิ ย์ ครูของปลาย...เหลอื บมองไปทผ่ี า้ ลูกไมส้ ขี าวผนื ใหญ่ทค่ี ลมุ พนกั เกา้ อ้ี
ทางาน ปลายค่อย ๆ ลูบข้นึ ลงอย่างถนอม นึกถึงสมยั เรียน ครูทิพยช์ อบถกั ผา้ ปลายไดม้ าผืนหน่ึงคือผืนน้ี ครู ให้
ตอนปลายเรยี นจบ บอกใหเ้อาไปไวท้ พ่ี นกั เกา้ อ้ที างาน จะไดเ้หมอื นมคี รูหนุนหลงั อยู่ตลอด มอี ะไรจะไดน้ ึกถงึ กนั ..

วนั น้ี ปลายคิดถงึ ครูทพิ ยจ์ บั ใจ...

ระหวา่ งทค่ี ิดโน่นน่ีนนั่ เพลนิ ไป มองฝนตกไป ตอนน้ีความคะนองของฟ้าหายไปแลว้ เหลอื เพยี งเมด็ ฝนสเี งนิ ท่ี
ยงั หลน่ ลงยงั พ้นื ถนนหนา้ ตกึ ดงั จกั้ ๆ เท่านนั้ ทย่ี งั ไมจ่ างเสยี ง

ระหว่างท่ีนงั่ ทอดอารมณ์อยู่นน้ั เอง ก็มีเสียงกุกกกั บางอย่างดงั ข้ึน ปลุกใหป้ ลายต่ืนจากภวงั ค์ความคิด
ของตวั เอง ร่างนกั ศึกษาหญงิ เปียกฝนจนช่มุ ยนื ลบั ๆ ลอ่ ๆ อยูต่ รงหนา้ ปลาย ชวนใหต้ กใจอยู่เหมอื นกนั

เดก็ นกั ศกึ ษายนื เก้ ๆ กงั ๆ เหมอื นจะรอใหป้ ลายถามวา่ มาทาไม ปลายหนั ไปมองเป็นเชงิ ถาม นกั ศึกษาคนนน้ั
จงึ เริม่ พดู

“หนูมาส่งงาน ทอ่ี าจารยใ์ หส้ ง่ ”

ปลายถอนหายใจ จริง ๆ อยากถอนใจใหเ้ สียงดงั ๆ ฝนตกหนกั ขนาดน้ี ยงั ท่อื มะลอ่ื มาส่งงาน เกิดรถลม้
หนา้ ตาแหก ปลายจะถูกโจษจนั ไหมหนอ อยากจะตาหนิว่าทาไมไม่รูค้ ิด โทรมาบอกสิ ว่าขอเล่ือนส่ง หรือส่งทาง
ไปรษณียอ์ ิเลก็ ทรอนิกสอ์ ะไรก็ได้ มวี ธิ ีการรอ้ ยแปดท่ไี ม่ตอ้ งเสย่ี งอนั ตรายขบั มอเตอรไ์ ซดฝ์ ่าฝนมา แต่ทาไป ก็คงไม่มี
ประโยชน์ นกั ศึกษาคนน้ี ลงเรียนในวชิ าสารนิพนธก์ บั ปลาย ซ่งึ เป็นวชิ าจบ โดยนกั ศึกษาตอ้ งทาวจิ ยั เป็ นสารนิพนธ์
1 เล่ม เด็กคนน้ีเป็นเด็กท่ีไม่ค่อยรูเ้ รื่องรูร้ าวใด ๆ ไม่มอี าจารยค์ นไหนอยากคุม เลยตกมาท่ีปลาย ปลายรบั ไว้
เพราะเวทนา อกี ความคิดหน่ึงคือ ปลายเคยไดร้ บั โอกาส ปลายจงึ อยากส่งมอบโอกาสน้ีไปยงั นกั ศึกษาของปลายทุกคน
เหมอื นทป่ี ลายเคยไดร้ บั มาสมยั ปลายยงั เรียน..นึก ๆ ไป ปลายเองก็ไม่ใช่คนเรียนเก่ง ออกจะไม่รูเ้ รื่องและข้เี กียจเสีย
ดว้ ยซา้ พ้นื ฐานความรูอ้ ะไรก็ไม่มี มาถงึ จุดน้ีไดเ้ พราะปลายไดร้ บั โอกาส..โอกาสคาเดียวเลย...โอกาสจากครูทม่ี ีความ
เมตตาปลายจริง ๆ คาตาหนิจงึ ถกู กลนื หายลงคอไป

ครูทิพยข์ องปลายทาใหป้ ลายเรียนจบ นนั่ เป็นหน่ึงในปณิธานเลยว่าปลายอยากเป็นครูใหไ้ ดอ้ ย่างท่คี รูของ
ปลายเป็น เป็นครูท่ใี หโ้ อกาสคน นึก ๆ ดูแลว้ ครูทพิ ยไ์ ม่เคยสอนปลายดว้ ยการบอกใหท้ าโน่นทาน่ี ครูเป็นครูดว้ ยการ
ทาใหด้ ู เป็นตวั อย่างใหป้ ลายไดส้ งั เกต ตกผลกึ และเรยี นรูเ้ องว่าคนเป็นครูเขาเป็นกนั ยงั ไง นึกขอบคุณครู..จริง ๆ นกึ ถงึ
ครูทไี ร ปลายก็เกดิ กาลงั ใจฮกึ เหมิ ข้นึ มาในทนี น้ั แลว้ กไ็ ดแ้ นวคดิ อะไรดี ๆ กลบั มาทกุ หนดว้ ย ...หนน้กี ็เช่นกนั

ปลายรบั งานจากนกั ศกึ ษา กระดาษช้นื แฉะไปหมดแมจ้ ะพยายามหอ่ ใส่ถงุ พลาสตกิ มาแลว้ ก็เถอะ ปลายบอกว่า
คราวหลงั ถา้ ฝนตกแบบน้ีก็โทรมาบอกหรือส่งทางอีเมลลก์ ไ็ ดโ้ ดยไม่ไดต้ าหนิอะไรออกไป เพราะปลายคิดถงึ ครูทพิ ย.์ ..ปี
น้ีเป็นปีท่ีครูเกษียณอายุพอดิบพอดี ดีใจท่ีครูจะไดพ้ กั ไม่ตอ้ งทางานใด ๆ ท่ีเกี่ยวขอ้ งกบั การบริหารมหาวทิ ยาลยั ท่ี
วุ่นวายและยุ่งเหยงิ ข้นึ ทุกวนั แต่พนั ธะความเป็นครูและศิษยท์ ่ผี ูกพนั โยงใยปลายและครูทพิ ยไ์ วน้ นั้ อย่างไรเสยี ก็ไม่มี
ทางเกษียณหรือหมดอายุไปได้ คงจะเป็นอย่างน้ีตลอดไป จนกว่าชวี ติ ของปลายจะหาไม่นนั่ แหละ เช่นเดยี วกบั ลูกสษิ ย์
ของครูอกี หลาย ๆ คนทผ่ี ูกพนั กนั เลยมาผูกพนั กนั แบบพ่ี ๆ นอ้ ง ๆ แมจ้ ะผ่านมาหลายความผูกพนั ตรงนนั้ ก็ไม่เสอ่ื ม
คลาย ยงั คงใหค้ วามช่วยเหลอื เก้ือกูลกนั ไปมา ในฐานะศิษยร์ ่วมสานกั ทม่ี คี รูทพิ ยเ์ ป็นศูนยก์ ลาง เราผูกพนั กบั ครูและ
ผูกพนั กนั เองโดยเป็นเครือขา่ ยเลก็ ๆ ทย่ี ดึ โยงกนั ไปมา คงเหมอื นกบั ผา้ ลูกไมท้ ค่ี รูชอบถกั ครูถกั เก่งมาก ถกั เร็ว ถกั ไว
ปลายเคยไดม้ าผนื หน่งึ วางไวท้ พ่ี นกั เกา้ อ้ี สขี าวของผา้ หมน่ ไปบา้ งตามกาลเวลา เพราะผา่ นมากวา่ สบิ ปีแลว้

ปลายลูบผา้ ลูกไมท้ ไ่ี ดจ้ ากครูเบา ๆ อกี ครง้ั นกั ศึกษาก็กลบั ไปแลว้ ปลายอยู่คนเดียวขณะทฝ่ี นหยุดตกแลว้
แมวสองสามตวั ท่หี ลบฝนอยูใ่ ตแ้ อรท์ ว่ี างไวท้ ่เี ฉลยี งขา้ งหนา้ ต่าง ออกมารอ้ งหงา่ ว ๆ และวง่ิ ผลุงออกไป...มนั คงมาหลบ
ฝน พอฝนหยุดมนั ก็ออกไปหาอะไรกินของมนั ตามประสา เหมอื นกบั จะบอกปลายว่า โลกยงั กา้ วหนา้ ไป ขณะท่ชี ีวติ ก็
ตอ้ งกา้ วเดนิ ต่อไปเช่นกนั ...

ปลายลูบผา้ แลว้ นึกถึงครู จาไดว้ ่าครูไม่เคยเบ่อื เลย อาจเป็นเพราะครูมีงานอดิเรก ครูถกั ผา้ ใหป้ ลายเห็น
บ่อยครง้ั ระหว่างนงั่ รออะไรนาน ๆ ภาพท่ีเห็นชนิ ตาคือครูมกั จะเอาลูกไมม้ านงั่ ถกั จากช้นิ เลก็ ๆ ต่อกนั เป็นผนื ยาว..
จริง ๆ ครูก็ถกั ของครูเฉย ๆ แต่เหมอื นกบั จะบอกปลายว่า บางทเี ราตอ้ งมชี วี ติ เป็นของตวั เอง บางทเี ราตอ้ งอยู่เงยี บ ๆ
กบั ตวั เอง การศึกษาทแ่ี ท้ บางทมี าจากขา้ งในตวั ตนของเราในการสรา้ งสรรคแ์ ละผลติ มนั ออกมา การไขว่คา้ หาอะไรต่อ
มอิ อะไรรอบตวั อาจไม่ใช่คาตอบ หากเรายงั ไม่ไดท้ าการศึกษาจากภายในของเราใหล้ ะเอียดพอ ...ความทุกขร์ อ้ นเร่า
กระวนกระวายบางอย่างก็เกิดข้นึ กบั ตวั เอง หากอยากจะดบั ก็ตอ้ งดบั ท่ตี วั เอง ผา้ ลูกไมข้ องครูทพิ ยส์ ่งเสียงมาบอก
ปลายแบบน้ี

นึกถงึ ครู..นานแลว้ ท่ไี ม่ไดเ้ จอ แค่เพยี งนึกถงึ ...ครูก็มกั จะมาสอนปลายผ่านส่งิ โนน้ ..ส่งิ น้ีอยู่เสมอ เหมอื นกบั
ครูอยู่กบั ปลายตลอดเวลา จริง ๆ แลว้ เป็นเช่นนน้ั เราไม่เคยห่างกนั เลย ปลายพยายามเป็นครูดว้ ยจติ วญิ ญาณเพราะมี
แรงบนั ดาลใจจากครู แมว้ ่าปลายจะทาไดไ้ ม่ถงึ ครง่ึ ทค่ี รูทา แต่ปลายอยากบอกครูวา่ ปลายกาลงั พยายามอยู่นะ

การมคี วามสุขกบั สง่ิ เลก็ ๆ เป็นอกี เร่อื งทป่ี ลายเองก็พยายามจะเรียนรูจ้ ากครู แทนทจ่ี ะนงั่ เบอ่ื โน่นน่ี ปลายควร
จะหนั มามคี วามสุขกบั สง่ิ เลก็ ๆ รอบตวั แบบเดียวกบั ครู ขอบคุณครูทม่ี าสอนปลายผ่านการกระทา ผา่ นหว้ งสานกึ เรอ่ื ง
น้ปี ลายก็จะพยายามเช่นกนั ...แมว้ ่าปลายจะถกั อะไรไม่ไดเ้ลย ดว้ ยมอื ไมม้ นั แขง็ ไปหมด แต่ปลายจะเร่ิมหางานฝีมอื ทา..
จะทาอะไรปลายยงั นึกไม่ออก แมว้ ่าจะไม่สวยสะอะไรแต่เพอ่ื ฝึกใจตวั เอง สรา้ งความรูแ้ ละจดั ระเบยี บขอ้ มูลทม่ี ีอยู่ใน
ตวั เอง

แมวตวั หน่ึงคาบเศษหมูป้ิงท่ีคงไดจ้ ากคนแถวน้ีมาแบ่งใหอ้ ีกตวั หน่ึง ขนของมนั หลุดเป็นกระจุก เน้ือตวั
กระดากระด่าง สมกบั ท่ีเป็นแมวจร ฝนหยุดแลว้ เวลาเย็นเร่ิมมีแดดสีสม้ จาง ๆ ข้นึ ท่ีขอบฟ้า ปลายคิดว่าพรุ่งน้ีจะ
มาเสริ ท์ หางานฝีมอื ท่ตี วั เองสนใจในกูเก้ิลแลว้ ลองทาดู และจะเร่ิมสะสางงานกองพูนบนโตะ๊ เสยี ที และปลายก็กะว่าจะ
หยบิ ผา้ ลูกไมช้ ้นิ นนั้ กลบั บา้ นไปดว้ ย ตง้ั ใจจะซกั ใหข้ าวใหมเ่ ลยเชยี ว

-จบ-

“อาจารย์พรทพิ ยเ์ ปน็ ครเู หนอื ครู

คำครสู อนจงึ เป็นพรทิพย์”

“ครูเป็ นครู” เพราะครูใหค้ วามรูใ้ นทางวชิ าการอย่างแจ่มแจง้ โดยเฉพาะศาสตรก์ ารสอนภาษาไทยท่ไี ม่ว่า

สถาบนั ไหน ๆ ก็ยกใหค้ รูเป็น “ตวั แม่” ของแผ่นดินในดา้ นน้ี ลกั ษณะการสอนงานของครูจะเนน้ การลงมือทา
และเรยี นรูจ้ ากขอ้ ผดิ พลาด เพราะถา้ เรารูว้ ่าผดิ เราก็ตอ้ งไม่ทาอีก ส่งผลใหก้ ารเรียนรูน้ น้ั พฒั นาต่อเน่อื งไปขา้ งหนา้ เสมอ
และบางครง้ั ก็ไปขา้ งหนา้ จนรูส้ กึ ไดว้ ่า “จะหนา้ ไปไหม?” เช่น ครูมอบหมายใหง้ านใหเ้ดก็ ป.ตรีคน้ หานวตั กรรมการสอน
จากทง้ั จากฐานขอ้ มูลนานาชาติออนไลน์หรือจากหนงั สือท่ีสถาบนั อ่ืนเขาใชเ้ รียนกนั ตอน ป.โท รวมถึงครูจะหาเวที
วชิ าการจริง ๆ ใหล้ ูกศิษยเ์ อาความรูล้ งสนามดว้ ย โดยเฉพาะงานอบรมครู ซ่งึ เช่ือว่าหลายคนก็เคยผ่านการลงสนาม
เช่นน้ี และระหว่างลงสนามน่ีแหละก็ทาใหเ้กิดการทบทวน เติมแต่ง ซ่อมเสริม ต่อยอดการเรียนรู้ วธิ ีคิด วธิ ีการทางาน
จากครูอย่างอตั โนมตั ิ หอ้ งเรียนของครูจึงไม่ใช่หอ้ งเรียนส่ีเหล่ยี มเท่านน้ั หากแต่เป็นโลกกวา้ งท่เี ป็นสภาพจริงดว้ ย
ครูจงึ เป็น “ครูเหนือครู” ผูเ้ป็นประกาศติ แห่งวงการการสอนภาษาไทย

“ครูเป็ นแม่” เพราะครูใหก้ ารอบรมเล้ียงดูเสมือนแม่ผูด้ ูแลลูก เคยไดย้ ินครูกล่าวทานองว่า

“ครูก็เหมอื นแม่ เมอ่ื ลูกทาผดิ ก็ตอ้ งตี ดกี ว่าใหค้ นอ่นื มาต”ี ก็เป็นจริงอยา่ งทค่ี รูว่า เพราะครูกท็ าหนา้ ท่ี “ต”ี จรงิ ๆ อย่าง
ใน การคุมวทิ ยานพิ นธ์ ครูจะตไี ดท้ กุ คาในทเ่ี ขยี น ลงลกึ ไปถงึ ว่า ขอ้ ความทเ่ี ขยี นน้คี าไหนเป็นประธาน คาน้ีขยายคาไหน
ทบทวนวรรณกรรมเรื่องน้ีจุดประสงคเ์ พ่อื อะไร คาถามเหลา่ น้ีลว้ นปลูกฝงั ใหเ้ รารบั ผดิ ชอบในสง่ิ ท่เี ขยี นโดยเฉพาะงาน
วชิ าการ ซง่ึ ตอ้ งใชภ้ าษาอยา่ งเน้ียบ (ทเ่ี ขยี นมทุ ติ าจติ โดยไมใ่ ชภ้ าษาทางการก็เพราะกลวั ถูกตีนนั่ เอง) แต่ผลจากการท่ี
แม่ตีมาก่อนน่ีแหละ ทาใหเ้ราไม่ถูกคนอ่นื ตีจริง ๆ และบางครง้ั ถงึ ขนั้ ไดร้ บั คาชมมาดว้ ย (อยากจะบอกคนชมว่าถา้ งาน
เขยี นน้เี อาไปส่งแมแ่ อม้ รบั รองว่าโดนตี 55) วรี กรรม “การตที างวชิ าการ” ของครูจงึ เป็นทเ่ี ลอ่ื งลอื ในเอกภาษาไทยมาก
ว่าตไี ดต้ ีดี และก็จริงอย่างนน้ั เพราะครูตจี นลูกศิษยไ์ ดด้ จี ริง ๆ โดยเม่อื ลูกศิษยไ์ ดด้ ีก็จะนึกถงึ คาครูสอนเป็นสาคญั
หลายคนกลบั มาหาครู และครูก็ยงั คงความเป็นแม่ดว้ ยการพาไปเล้ยี งขา้ ว (ซ่งึ เร่ืองราวบนโตะ๊ อาหารจะแซ่บกว่าอาหาร
มาก) บา้ งกเ็ อาของขวญั สวย ๆ งาม ๆ มามอบใหค้ วามความสาเรจ็ ของลูกเสมอ

“ครูเป็ นป้ า” ประโยคน้ีในบรรดาศิษยใ์ กลช้ ิดท่สี ามารถเรียกครูต่อหนา้ ว่า “ป้า” ได้ (นิยมเรียกต่อดว้ ย

คาว่า “เตียง” ) จะรูว้ ่าครูเองก็มมี มุ “โกะ๊ ๆ” “ป่วง ๆ” ตามสไตลค์ รู เช่น ครูสามารถรอ้ งคาราโอเกะได้ (แต่ถา้ ใคร
ไมฟ่ งั ครูสามารถหนั มาดวุ า่ ฟงั เดยี๋ วน้!ี ) ครูสามารถทานา้ พริกมาแจกลูกศษิ ยไ์ ดอ้ ร่อยมาก (แต่กจ็ ะบ่นยาวว่าจะทาเสร็จ
หมดเวลาเป็นวนั แถมตน้ ทุนสูงมาก) ครูสามารถดุนิสติ ทไ่ี ม่เขา้ เรียนและไปหนีเท่ยี ววงั หลงั ได้ (แต่ก็มาเฉลยตอนหลงั
ว่าดไุ ปก็กลน้ั ขาแทบตาย) ฯลฯ ตวั อยา่ งเหล่าน้ีแสดงใหเ้ห็นถงึ อกี มมุ นึงของครูท่หี ลายคนไม่เหน็ เพราะหลายคนจะเห็น
เพยี งว่าครูเป็นแมป่ ้าของลูกแมวจานวนมากเท่านน้ั (และนอ้ งแมวของป้าก็ชอบรงั แกไหมถกั ของป้าอยู่เสมอ)

แมค้ รูจะเกษยี ณอายุราชการไปตามระบบ แต่ครูกย็ งั เป็นครู เป็นแม่ เป็นป้าไปตามระเบยี บเช่นน้ีต่อไปโดยไมม่ ี
วนั เกษยี ณ

ขออานาจคุณพระศรีรตั นตรยั โปรดอภิบาลประทานพรใหค้ รูแอม้ แม่แอม้ (และป้ าแอม้ ) ใชช้ ีวิตหลงั
เกษยี ณอายรุ าชการดว้ ยความสขุ ปราศจากโรคภยั ไขเ้จบ็ คดิ หวงั ทกุ สง่ิ อยา่ งลว้ นเป็นไปดงั ใจปรารถนาทุกประการ

ภาพน้ี สอ่ื ความหมายไดว้ ่าครูเป็นครู เป็นแมแ่ ละเป็นป้าในเวลาเดยี วกนั

- พณิ พนธ์ คงวจิ ติ ต-์

อาจารยป์ ระจาสาขาวชิ าการสอนภาษาไทย
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวทิ ยาลยั ศลิ ปากร

“กษณิ ลขิ ติ จากศษิ ย์ถงึ คร”ู

ความโชคดีอย่างหน่ึงในชีวิตคือการไดเ้ ป็นลูกศิษย์ของครูแอม้ แรกเริ่มเดิมทีก็เรียกครูว่า “อาจารย์
พรทิพย”์ เหมือนเพ่ือน ๆ เอกภาษาไทยทวั่ ไป แลว้ ก็พฒั นามาเป็น “อาจารยแ์ อม้ ” และ “ครูแอม้ ” แสดงใหเ้ ห็นถึง
ความสมั พนั ธ์ท่ีใกลช้ ิดกนั มากข้ึนมาโดยลาดบั ปจั จุบนั ครูเปรียบเสมือนญาติผูใ้ หญ่ท่ีเคารพนบั ถือคน ทุกคน
ในครอบครวั อารม์ ต่างรูจ้ กั ครู และฝากความระลกึ ถงึ ครูอยู่เสมอ

ครูเมตตาอบรมสงั่ สอนอารม์ ทง้ั ในหอ้ งเรียน และนอกหอ้ งเรียน ส่ิงใดบกพร่อง ครูก็จะบอกใหแ้ กไ้ ข
คอยตกั เตือนเม่ือพูดหรือกระทาในส่ิงท่ีไม่เหมาะสม นอกจากสรรพวิชาความรูท้ ่ีครูไดป้ ระสิทธ์ิประสาทใหแ้ ลว้
ส่ิงหน่ึงท่ีครูจะเนน้ ยา้ อยู่เสมอก็คือ “การคิด” ครูเคยบอกว่า “สอนคนใหร้ ู้ ง่ายกว่าสอนคนใหค้ ิดเป็ น”
“อารม์ เธอเป็นเด็กดนตรีไทย เลยมีนิสยั ทาตามครู ครูสอนมายงั ไง ก็ทาแบบนนั้ เธอตอ้ งรูจ้ กั คิดสรา้ งสรรค์บา้ ง
วันขา้ งหนา้ ถา้ ไม่มีครู เธอจะไดค้ ิดเองได”้ คาสอนของครูท่ีมอบใหแ้ ก่ลูกศิษย์คนน้ีมีมากมายหลายวาระ
หลายเหตกุ ารณ์ ยงั คงจดจาไวแ้ ละนาไปใชอ้ ยูเ่ สมอ ทง้ั ดา้ นวชิ าการ และวชิ าชวี ติ

อารม์ คงไม่ใช่ลูกศิษยท์ ่โี ดดเด่นในดา้ นวชิ าการ จนถงึ ขนาดสืบทอดสายเลอื ดนกั วชิ าการของครูได้ จะมกี ็แต่
เพียงเร่ืองทานองเสนาะเท่านน้ั ท่ีพอจะสืบสานไวไ้ ดบ้ า้ ง หลายปีท่ีผ่านมา ไดม้ ีโอกาสติดตามครูไปอบรมครู
ทวั่ ทกุ ภูมภิ าคของประเทศไทย ทาใหไ้ ดร้ บั ประสบการณ์อนั ทรงคณุ ค่ามากมาย สาหรบั อารม์ แลว้ นอกจาก “พรสวรรค”์
และ “พรแสวง” แลว้ ก็ยงั มี “พรทพิ ย”์ ทเ่ี ป็นพรวเิ ศษคอยเสกสรรปน้ั แต่งลูกศิษยใ์ หม้ อี นาคตทง่ี ดงาม ทง้ั ยงั เป็นพรท่ี
ไม่ตอ้ งวิงวอนรอ้ งขอ แต่จะหลงั่ ลงมาเองเหมอื นฝนอนั ช่ืนใจจากฟากฟ้าสุราลยั สู่แดนดิน... ไม่ว่าจะเป็นขา้ วของ
เคร่ืองใช้ เส้อื ผา้ อาภรณ์ รวมถงึ อาหารดว้ ย

เกษยี ณ หมายถงึ ส้นิ ไป ภาระหนา้ ทต่ี ่าง ๆ ในทางราชการของครูไดส้ ้นิ สุดลงแลว้ แต่ความเป็นครู-ศิษยก์ ็มไิ ด้
เกษียณตาม ยงั ดารงคงมนั่ อยู่เสมอ ตราบส้นิ อายุขยั อารม์ เห็นครูลาบากตรากตราทางานเพ่อื ผูอ้ ่นื มามากแลว้ ถงึ เวลา
ทค่ี รูจะไดพ้ กั ผอ่ น ใชช้ วี ติ หลงั เกษยี ณใหเ้กษม ดูแลรกั ษาสขุ ภาพ ทากิจกรรมทค่ี รูชอบ และมคี วามสขุ ในแบบของครูทุก
วนั ครูจะไดอ้ ยู่กบั ลูกศิษยท์ ค่ี รูรกั และรกั ครูไปนาน ๆ ขอใหส้ ตั ยส์ ญั ญาว่า “อารม์ จะเป็นกลั ยาณศิษยข์ องครูตลอดไป
ไมม่ วี นั ท้งิ ครูอยา่ งแน่นอน”

ทา้ ยสุดน้ี เน่ืองในวาระท่ีครูเกษียณอายุราชการน้ี ขออาราธนาคุณพระศรีรตั นตรยั ส่ิงศกั ด์ิสิทธ์ิในสากล
และผลบุญคุณความดีท่ศี ิษยค์ นน้ีไดบ้ าเพญ็ มา โปรดช่วยคุม้ ครองรกั ษาให้ ผูช้ ่วยศาสตราจารย์ ดร.พรทพิ ย์ แขง็ ขนั
เจริญดว้ ยอายุ วรรณะ สขุ ะ พละ ปฏภิ าณ คณุ สารสมบตั ิ และสรรพมงคลสริ ิสวสั ด์ทิ กุ ประการเทอญ

รกั และเคารพครูเสมอ

อารม์

“จากใจหนู ถึง ครู (แอม้ ) ผใู้ ห”้

สาหรบั หนู ครูแอม้ คือ ผูใ้ หโ้ ดยแทจ้ ริง ตง้ั แต่ไดร้ ูจ้ กั กบั ครู ครูเป็นผูใ้ หม้ าโดยตลอด ใหค้ วามรู้
ใหข้ อ้ คิดในการใชช้ ีวติ ใหโ้ อกาสในการทางานท่ีหาไดย้ าก ครูคิดถึงลูกศิษยแ์ ละทาเพ่อื ลูกศิษยเ์ สมอ
ครูเป็นอาจารยม์ หาวทิ ยาลยั ซ่ึงแตกต่างจากอาจารยม์ หาวิทยาลยั ท่ีหนู เคยเจอ ครูเป็น “ครู” ของ “ครู”
เป็นตน้ แบบทด่ี สี าหรบั คนเป็นครูอย่างหนู หนูระลกึ ถงึ คาสอน หรอื วธิ กี ารสอนของครู และนามาปรบั ใชก้ บั
การสอนนกั เรยี นของหนูเช่นกนั หนูยงั จาวนั ท่ถี ูกครูดุจนรอ้ งไหไ้ ดด้ ี ทาใหห้ นูจาและไม่ทาผดิ ในเร่อื งเดมิ
อีก หนูเขา้ ใจดีว่า ท่ีครูดุนั้นเป็นการสอนอย่างหน่ึง ไม่ใช่การดุจากความโกรธ เกลียด แต่เป็น
ความปรารถนาดี ตลอดระยะเวลา ๒ ปี ของการเรียนปริญญาโท หนูโชคดีท่ีมีครูคอยช้ี แนะ
และช่วยเหลอื ในดา้ นต่าง ๆ ทาใหห้ นูจบมาไดด้ ว้ ยความภาคภูมใิ จ ขอบพระคุณครูมากๆ นะคะ แมจ้ บ
มาแลว้ ครูกย็ งั นึกถงึ ลูกศษิ ยค์ นน้ีเสมอ รกั ครูทส่ี ุด เสยี ดายแทนนอ้ ง ๆ ทไ่ี มม่ โี อกาสไดเ้รยี นกบั ครู แต่กด็ ี
ใจทค่ี รูจะไมเ่ หน่ือยแลว้ ขอใหค้ รูมคี วามสุขมากๆ มแี ต่รอยย้มิ และเสยี งหวั เราะในทกุ ๆ วนั นะคะ

รกั และเคารพครูเสมอ
ปารฉิ ตั ร พลสมบตั ิ (ยยุ้ )

สวัสดีคะ่ อาจารย์

หนูกอไผ่ พิชญา เชย่ี วภาษา เอกไทยเดีย่ ว รหัส ๕๑ นะคะ

ก่อนท่หี นูจะไดเ้ รียนกบั อาจารย์ หนูไดย้ นิ เสียงลอื เสียงเล่าอา้ งต่าง ๆ นานาว่า อาจารยพ์ รทิพยด์ ุมาก เฮ้ียบ
เน้ียบ และละเอียดมาก พอหนูกาลงั จะข้นึ ปี ๓ จะตอ้ งไดเ้ รียนกบั อาจารย์ ในตอนนนั้ หนูยอมรบั ว่ากลวั อาจารยม์ ากค่ะ
แลว้ ย่งิ เขาบอกว่าเรียนเอกไทยเด่ยี วอาจารยพ์ รทพิ ยจ์ ะเคีย่ วเขญ็ เป็นพเิ ศษดว้ ย หนูก็ย่งิ กลวั ค่ะ

ถงึ เวลาทไ่ี ดเ้ รียนกบั อาจารยจ์ ริง ๆ อาจารยไ์ ม่เหน็ ดุแบบท่ใี คร ๆ เคยกลา่ วไวเ้ลยค่ะ อาจารยพ์ รทพิ ยส์ าหรบั
หนู อาจารยเ์ ป็นอาจารยม์ หาวทิ ยาลยั คนแรกท่หี นูรูส้ กึ ว่าเหมอื น “แม”่ แมท่ เ่ี ป็นผูใ้ หท้ กุ อย่าง

การใหส้ ่ิงแรกท่ีหนูสมั ผสั ไดจ้ ากอาจารย์ คือ ความรกั ความเมตตาท่ีมีต่อศิษย์ อาจารย์ใหค้ วามรัก
ความเมตตา และความหวงั ดีต่อลูกศิษยท์ ุกคน สมั ผสั น้ีหนูยงั คงสมั ผสั และไดร้ บั จากอาจารยเ์ สมอจนถึงทุกวนั น้ี
หนูขออนุญาตยอ้ นกลบั ไปตอนหนูฝึกสอนนิดนงึ นะคะ ตอนนนั้ อาจารยม์ านิเทศหนูทโ่ี รงเรียนสามเสนวทิ ยาลยั อาจารย์
เหมอื นนา้ ทิพยม์ าชโลมใจหนูเลยค่ะ หนูมคี วามสุขมากท่อี าจารยม์ านิเทศเพราะก่อนหนา้ น้ีหนูขมขน่ื และทรมานกบั การ
นเิ ทศมากค่ะ

การใหส้ ง่ิ ทส่ี องท่หี นูไดร้ บั คอื ความรู้ อาจารยใ์ หค้ วามรูก้ บั พวกหนูอย่างเต็มเป่ียมและเป่ียมลน้ มากเกินกว่าท่ี
หนูจะสามารถบรรยายไดห้ มดค่ะ ความรูท้ ุกอย่างท่ีอาจารยม์ อบให้ ตอนน้ีหนูนามาถ่ายทอดต่อใหล้ ูกศิษยข์ องหนูเท่าท่ี
จะทาไดแ้ ลว้ นะคะ และไม่ใช่แค่ความรูท้ างวชิ าการอย่างเดียวนะคะ ความรูห้ รือขอ้ แนะนาในการดาเนินชีวติ ต่าง ๆ
หนูกย็ งั คอยระมดั ระวงั ตนเองไม่ใหถ้ ูกใครทารา้ ยอยา่ งทผ่ี า่ นมาดว้ ยค่ะ

การใหส้ ง่ิ ทส่ี ามทห่ี นูไดร้ บั คือ โอกาส อาจารยม์ อบโอกาสใหล้ ูกศษิ ยเ์ สมอมา โอกาสทห่ี นูประทบั ใจมาก โอกาส
แรก คอื อาจารยเ์ ป็นวทิ ยากรอบรมใหค้ ุณครูภาษาไทยระดบั ชน้ั ประถมศึกษาและมธั ยมศกึ ษา แลว้ ใหโ้ อกาสพวกหนูได้
เขา้ ร่วมอบรมดว้ ยค่ะ อาจารยม์ อบใหท้ งั้ หนงั สือและโมดูลต่าง ๆ กบั พวกหนู หนูมโี อกาสไดใ้ ชต้ อนทางานดว้ ยนะคะ
และโอกาสท่สี อง คือ พวกหนูเขา้ ร่วมฟงั บรรยายในการประชมุ วชิ าการเพอ่ื การเสริมสรา้ งองคค์ วามรูท้ างวฒั นธรรมไทย
สาหรบั ครูท่โี รงแรมโนโวเทล มโี อกาสทงั้ ไดเ้ ขา้ ฟงั บรรยาย ทงั้ ไดท้ านบุฟเฟต์ม้อื เท่ยี งแสนอร่อย เรียกไดว้ ่า “อ่ิมหนา
สาราญ” มากค่ะ และอาจารยย์ งั กรุณาเล้ยี งม้อื คา่ พวกหนูทโ่ี รงแรมเอเชยี อีกค่ะ

การใหส้ ่ิงท่ีส่ีท่ีหนูไดร้ บั คือ ส่ิงของ จริง ๆ แลว้ อาจารยม์ อบส่ิงของต่าง ๆ ใหล้ ูกศิษยอ์ ยู่เสมอ ตวั หนูเอง
อาจารยก์ ็มอบสง่ิ ของต่าง ๆ ใหม้ ากมายเลยค่ะ แต่ส่งิ ของท่ยี งั ประทบั ในใจของหนูและแม่เสมอมา คือ ลปิ สติก REVLON
อาจารยเ์ ห็นแม่หนูชอบลิปสติก อาจารยจ์ ึงไดม้ อบให้ ทุกครงั้ ท่แี ม่ทาลปิ สติกท่อี าจารยใ์ ห้ แม่จะพูดถงึ และขอบคุณ
อาจารยอ์ ยู่เสมอค่ะ และส่ิงของอีกส่ิงหน่ึงท่ีอาจารยม์ อบใหห้ นู คือ หนงั สือตาราภาษาไทย ในวนั ประกาศผลสอบ
ปริญญาโทของคณะอกั ษรศาสตร์ อาจารยเ์ ป็นคนแรกท่ที ราบและยนิ ดีกบั หนูท่หี นูสอบผ่านและไดเ้ ขา้ ศึกษาต่อท่ีนนั่
จากนน้ั อาจารยก์ ็มอบหนงั สอื ตาราภาษาไทยต่าง ๆ ใหก้ บั หนูเพอ่ื ใหห้ นูไวใ้ ชเ้รียนต่อ ซง่ึ ก็ไดใ้ ชจ้ ริง ๆ ค่ะ

การใหต้ ่าง ๆ ของอาจารยถ์ า้ จะใหบ้ รรยายก็คงตอ้ งเอาโลกมาทาปากกาแลว้ เอานภามาแทนกระดาษดงั ท่ีใน
เพลงกลา่ วไวจ้ รงิ ๆ ค่ะ....แลว้ จะไมใ่ หห้ นูอยากเรียกอาจารยว์ ่า “แม่” ผูท้ ม่ี แี ต่ใหไ้ ดอ้ ย่างไรคะ

คาครูสอน คือ “พรทพิ ย”์ .....คาสอนต่าง ๆ ของครู คือ พรอนั ดีอนั ประเสริฐของลูกศิษยเ์ สมอ คาสอนของ
อาจารยท์ ห่ี นูไม่เคยลมื คอื ถงึ เราจะเรียนเอกภาษาไทยแต่ภาษาองั กฤษสาคญั มาก อยา่ ท้งิ ภาษาองั กฤษเดด็ ขาด ทกุ วนั น้ี
ภาษาองั กฤษของหนูยงั ไม่ถงึ กบั ระดบั ดี แต่หนูก็พฒั นาตนเองมาเรื่อย ๆ ตอนน้ีคะแนนภาษาองั กฤษของหนูดกี ว่าสมยั
ตอนเรียน ป.ตรี และป.โท มานิดนึงแลว้ ค่ะ และหนูจะพฒั นาตนเองต่อไป จะไม่ท้งิ ภาษาองั กฤษอย่างท่อี าจารยส์ อน
แน่นอนค่ะ

ในโอกาสเกษยี ณอายุราชการน้ี หนูขออานาจคุณพระศรีรตั นตรยั และส่งิ ศกั ด์สิ ทิ ธ์ิทงั้ หลายโปรดดลบนั ดาลให้
อาจารยพ์ รทพิ ย์ แขง็ ขนั หรือครูแอม้ และครอบครวั (อาจารยร์ งั สพิ นั ธุด์ ว้ ยนะคะ) มสี ุขภาพแขง็ แรงและมคี วามสุขใน
ทกุ ๆ วนั นะคะ

หนูขอบพระคุณอาจารยส์ าหรบั ทกุ ส่งิ ทกุ อย่างทม่ี อบใหก้ บั หนูนะคะ อาจารยม์ แี ต่ใหจ้ ริง ๆ ค่ะ และสุดทา้ ยน้ี
หนูอยากบอกว่า “หนูรกั และคิดถงึ แม่แอม้ เสมอนะคะ”.......... กอไผ่

ถ่ายไวเ้ ม่ือวนั ท่ี 2 เมษายน 2558
วนั ท่เี อกไทย สาขามธั ยม (ศิลป์) มา
รวมตวั กนั ท่งี านประชุมวชิ าการ แลว้
อ า จ า ร ย์ ก รุ ณ า เ ล้ี ย ง ม้ื อ ค่ า
พวกหนูทโ่ี รงแรมเอเชยี ค่ะ

ในภาพมีแนค หนู อาจารย์ อาร์ม
แพรว และตอ้ งมนต์
ขอบพระคณุ อาจารยม์ ากนะคะ

ดว้ ยบุญกุศลท่ีไดส้ รา้ งมาแต่กาลก่อน จึงนาพาใหไ้ ดม้ าเป็นลูกและศิษยข์ องแม่ครูพรทิพย์ แข็งขัน
(ศิริสมบูรณ์เวช) ผูท้ รงพรหมธรรม และผูม้ ีดวงใจท่ีเปล่ียมไปดว้ ยรกั และห่วงใยลูกหน่ึงคนน้ีเสมอมา นบั เป็น
ศิรมิ งคลอนั ยง่ิ กว่าสง่ิ ใดในชวี ติ ของลูกศษิ ยค์ นน้ี

การทาบายศรีเพ่อื ใชใ้ นงานอาลาของนิสิต แต่สาหรบั หนู แลว้ กลบั เป็นปฐมเหตุใหม้ าพบแม่ครูแอม้ ผูม้ จี ิต
เมตตากรุณาท่านน้ี จากการทาบายศรีทไ่ี ดก้ ลา่ วมาขา้ งตน้ ตลอดทง้ั วนั ทง้ั คืน จึงทาใหส้ ลบไปดว้ ยความเหน่ือยและก็
จบไปดว้ ยไม่มใี ครสนใจ ตรงกนั ขา้ มคณุ ครูแอม้ ใหม้ าหาเพอ่ื จะขอบใจทม่ี าช่วยงาน และใหย้ ่ามถกั ดว้ ยมอื ของครูเอง ๑
ใบ ส่งิ ท่หี นูไดร้ บั จากครูตลอดระยะเวลาท่ไี ดฝ้ ากตวั เป็นทง้ั ลูกและเป็นทง้ั ศิษย์ เป็นส่งิ ท่คี รูและแม่ของหนูคนน้ีสรรหา
ดว้ ยความรกั ไม่วา่ จะเป็นสง่ิ ของ ความรูด้ า้ นต่าง ๆ ดา้ นการสอน การรอ้ ง และจติ วญิ ญาณแหง่ ความเป็นครู ยน่ื โอกาส
ทด่ี ที ส่ี ดุ ทจ่ี ะทาใหเ้จริญกา้ วหนา้ ในหนา้ ทก่ี ารงาน ทงั้ หมดน้มี นั เป็นทรพั ยท์ แ่ี มค่ รูแอม้ ของลูกหน่งึ คนน้ีรบั มาตลอด ๒๓
ปี เปรยี บดงั แม่ทค่ี อยหยอดทรพั ยส์ นิ อนั มคี ่าทส่ี ุดลงในกระปกุ ใหล้ ูกไดเ้ก็บไวใ้ ชใ้ นอนาคตเพ่อื ใหล้ ูกไดน้ าไปดาเนินชวี ติ
ดว้ ยความมนั่ คง....ยอกรเขา้ อกพรอ้ มนอ้ มอญั ชลี

เม่อื หนูเริ่มโตเป็นสาวสะพรงั่ เป็นเหตุใหท้ าตวั ไม่เหมาะสม รวมความผิดหลายกระทง หม่อมแม่ครูจึงเร่ิมใช้
บทลงโทษดว้ ยการตดั สทิ ธิไม่ใหต้ ิดต่อ แต่ยงั ใหส้ ทิ ธิในการส่งขอ้ ความตามเทศกาลต่างได้ แต่ไม่มสี ทิ ธิคุยดว้ ย จึงได้
ตดั สินใจโทรหานอ้ งบีว่าคุณครูอยู่ดว้ ยไหมจะไดฝ้ ากนอ้ งไปเรียนครูว่าพ่ีคิดถึงคุณครูนะ คาตอบท่ีนอ้ งบตี อบก็คือ
“พ่หี น่ึงคะคุณครูรกั และเป็ นห่วงพ่มี ากนะคะ นอ้ งพูดใหค้ ุณพไ่ี ดท้ ราบไว”้ แต่คาพูดนน้ั ก็ยงั ไม่ทาใหใ้ จฟ้ืนไขก้ ลบั มา
ดขี ้นึ เลยตลอดระยะเวลาเกือบ ๑ ปีคร่ึง และแลว้ เสยี งสวรรคข์ องนางฟ้าทค่ี ุน้ โสตทาใหก้ ระโดดตวั ลอย จะบอกกบั คุณ
แม่ว่าตอนนน้ั ดีใจจนพูดอะไรไม่ออก และไดย้ ินคาท่ีแม่พูดว่า “ครูตง้ั ใจว่าจะไม่รบั โทรศพั ทห์ รือโทรหาหน่ึง
ถา้ ยงั เรียนไม่จบปริญญาเอก เม่ือวานน้ีสอบจบเรียบรอ้ ยแลว้ วนั น้ีเลยตง้ั ใจโทรมาหาหนู” คุณแม่เจา้ ขาวนั นน้ั หนูนงั่
รอ้ งไหด้ ว้ ยความดใี จตลอดทงั้ วนั ประหน่งึ ว่าศาลพพิ ากษาใหพ้ น้ โทษผดิ ทไ่ี ดท้ ามาอย่างไม่มขี อ้ แม้ ตลอดเวลาทผ่ี ่านมา
คุณแม่ไม่ไดแ้ ค่ใชค้ าพูด แต่การกระทาทุกอย่างมนั เป็นสง่ิ ท่หี นูรบั รูไ้ ดว้ ่าแม่แอม้ ของหนูคนน้ีรกั และห่วงใยหนูทุกเวลา
เสมอบดิ ามารดาผูห้ ว่ งใยบตุ รไม่เวน้ วายแมจ้ ะโตเพยี งไหนความรกั ทใ่ี หล้ ูกกไ็ ม่เคยจาง....ขยบั กรเสมอเศียรนอ้ มวนั ทา

“เกษียณ” ตามพจนานุกรมฉบบั ราชบณั ฑิตยสถาน มคี วามหมายว่า "ส้นิ ไป" จะใหห้ นูหมดเวลาท่ีจะเคารพรกั
แม่แอม้ ของหนูไม่ใช่แน่นอน หรือจะบอกวา่ แมค่ รูแอม้ จะหมดเวลาห่วงใยลูกศิษยค์ นน้ี คุณแมไ่ ม่ไดร้ บั สทิ ธินนั้ ดว้ ยเหตุ
วา่ เมอ่ื รกั หว่ งใยเมตตากรุณาลูกคนน้มี านานก็ขอใหเ้ป็นอย่างเช่นน้ีตลอดนะคะ พระคณุ ของบดิ ามารดาผูอ้ าทรบุตรทุก
คา่ เชา้ เทยี บไดก้ บั พระคุณของคุณแม่ท่ใี หก้ บั หนูฉนั นนั้ สง่ิ ใดทห่ี นูจะกตญั ญูกตเวทตี อบแทนพระคุณได้ หนูจะตง้ั ใจทา
สง่ิ นนั้ ๆ ใหด้ ยี ง่ิ ดว้ ยจติ ทเ่ี คารพรกั แม่ครูพรทพิ ยข์ องหนู....อภวิ าทนอ้ มเศียรไวเ้ บ้ืองบาทา

หน่ึง

คือควำมคิด...นำทำงสร้ำงหิตผล

จากคาคร.ู ..สู่ลงมือทา

ครูเป็นผูท้ าใหร้ ูจ้ กั “รูปแบบการสอนเบรนทารเ์ ก็ต” และนาไปสู่การพฒั นา
หวั ขอ้ วทิ ยานิพนธร์ ะดบั ป. โท ประกอบกบั ช่วงนน้ั กระทรวงฯก็กาลงั บูมเรือ่ งการ
จดั การเรยี นรูโ้ ดยใชส้ มองเป็นฐาน ดว้ ยความเมตตาของครู ครูจงึ หนีบไปเป็นผูช้ ่วย
วทิ ยากรในเรอ่ื งน้ี ทาใหไ้ ดเ้รยี นรูก้ ลวธิ ีการอบรมครูจากครู (เพราะครูจะราแมบ่ ทให้
ดูก่อน 1-2 ครง้ั แลว้ จะใหล้ งเวทจี รงิ เลย) ไดม้ มุ มอง/แงค่ ิดทางวชิ าการทห่ี าอ่านจาก
ตาราเลม่ ไหนไม่ได้ ความรูแ้ ละประสบการณ์ตรงน้เี ป็นประโยชนม์ ากในการทางานใน
ปจั จบุ นั เช่น การจดั การเรยี นรูท้ ส่ี อดคลอ้ งกบั การทางานของสมอง การสอนท่ีไมต่ อ้ ง
บรรยายมากแต่ใหเ้รียนรูจ้ ากการปฏบิ ตั จิ ริง และงานวชิ าการจะตอ้ งเน้ยี บ ตอ้ ง
ถูกตอ้ งเสมอ คาครูสอนคอื พรทพิ ยโ์ ดยแทท้ รู

-Pinpon Kongwijit-

ครูเป็นผูใ้ ห้ สอนดว้ ยการลงมอื ทา สอนใหเ้ป็นวทิ ยากร สอนทกุ อย่างดว้ ย
การปฏบิ ตั จิ ริง กราบครูทใ่ี หค้ วามคิด ใหช้ วี ติ และใหโ้ อกาสค่ะ

-Passapong Pewporchai-

ครูเคยใหร้ ุ่นนอ้ งไปขอแผนการจดั การเรียนรูจ้ ากรุ่นพ่มี าวเิ คราะห์ ปรากฏว่า
มนี อ้ งคนนึงมาขอแผนของนนั ท์ พอครูเหน็ ครูบอกว่า "เยอะแบบน้ีแผนกะเทยแน่นอน"
แลว้ มนั ก็ใช่จริง ๆ ค่ะ หนูเลยลดความเยอะลงมาบา้ งแลว้ นะคะ ส่วนอีกเร่ืองนึงพอครูรู้
ว่าหนูสอน ม.1 ครูยงั บอกว่าเออ ดแี ลว้ สอนเด็ก เลก็ ๆ น่ารกั ดี หนูอยากจะบอกครูว่า
ตงั้ แต่วนั นนั้ มาหนูก็ยงั สอน ม.1 อยู่ แลว้ ก็ยงั มกี ิจกรรมในชน้ั เรียนแบบบา้ ๆ เยอะ ๆ
อยู่เสมอ แต่หนูจะพยายามลดนะคะ

-Narunun Sinfad-

ครงั้ หน่งึ ครูบอกว่าใหใ้ ชช้ วี ติ อย่างมคี วามสขุ ไดท้ าในสง่ิ ทอ่ี ยากทา อย่ายดึ ตดิ กบั ลาภยศ
สรรเสริญ หนูเองก็นาคาสอนเหลา่ น้ีมาใชใ้ นชวี ติ หนูอาจจะเรยี นไม่ไดด้ มี าก รางวลั อะไรก็ไมไ่ ดค้ ่อย
สนใจจะทากบั เขา 55555 เพราะหนูชอบทาขนมกบั ทาสวน แฮปป้ีมากเวลาอยูห่ นา้ เตา

แต่ในหอ้ งเรียนก็คือพยายามเป็นครูทพ่ี รอ้ มซพั นกั เรียนทกุ ทาง แบบทค่ี รูแอม้ สอนมาตลอด
ทฤษฎี active learning ต่าง ๆ ก็พยายามมาปรบั ใชต้ ลอดค่ะ

ทกุ วนั น้กี ็เลยเป็นทงั้ ครู เป็นทง้ั แมค่ า้ ขายขนม วนั ไหนออเดอรน์ อ้ ยกไ็ ปเขา้ สวน มคี วามสุข
แลว้ กส็ บายใจจริง ๆ ค่ะ

-Pitchayapa Pmt-

ในวชิ าวธิ ีวทิ ยาการสอนภาษาไทยตอนนนั้ กระแสของการเรียนรูแ้ บบร่วมมอื กาลงั มาแรงมาก
แลว้ ในกลุ่มไดร้ บั ผิดชอบเทคนิค Jigsaw ซ่ึงตอนนนั้ ไม่รูเ้ ลยว่า มนั คืออะไร พอไดน้ าเสนอเสร็จ
อาจารย์ก็ไดใ้ หไ้ ปหา Jigsaw II ต่อ พอได้ II ก็ใหไ้ ปคน้ III แลว้ มานาเสนอเพ่ือน ๆ ตรงจุดน้ี
ถอื ไดว้ ่าอาจารยไ์ ดส้ อนใหเ้ ราริเร่ิมท่จี ะไม่หยุดคน้ หาความรู้ รวมทงั้ ไดส้ อนใหเ้ ห็นว่า การจดั กิจกรรม
กลุ่ม ไม่ไดแ้ บ่งกลุ่มนกั เรียน แลว้ ทางานร่วมกนั แต่ยงั มีขน้ั ตอนและเทคนิคอีกมากท่ีเรายงั ไม่รู้
อาจารยไ์ ดเ้ ปิดประตูไวแ้ ลว้ เหลอื เพยี งแค่เรากา้ วเขา้ ไปประตูบานนนั้ เพ่อื คน้ หาองคค์ วามรูต้ ่าง ๆ บน
โลกใบน้ี แลว้ นากลบั มาใชใ้ นการจดั การเรียนรูใ้ นหอ้ งเรียน จาไดว้ ่าตอนสอบสอนอาจารยก์ ็มาดูดว้ ย
ตนเอง ท่จี ดั กิจกรรมโดยใชเ้ ทคนิค Jigsaw และทกุ วนั น้ีก็ยงั คงใชแ้ ละปรบั รูปแบบไปใหเ้ขา้ กบั ยุคใน
ปจั จุบนั ถา้ อาจารยไ์ ม่มอบหมายใหไ้ ปศึกษาต่อ เราก็คงไม่ไดเ้ จอเทคนิคและแนวการจดั การเรียนรูอ้ ีก
มากมาย ขอบพระคุณทกุ คาสอนของอ.ทไ่ี ดม้ อบใหก้ บั ศิษยต์ วั นอ้ ยคนน้ีค่ะ

-Chanachon Sawatnuchat-

"สง่ิ ทเ่ี ธอสอนตรงกบั ตวั ช้วี ดั อะไร?" คาถามทค่ี รูเคยถามในอดตี ทกุ วนั น้กี ็ยงั นามาถามตวั เอง
ทกุ ครงั้ เวลาเขยี นแผน และเวลาสอน

คาสอนครู ไม่ไดเ้ป็นแค่เพยี งคาบอกเลา่ หรอื คาบรรยาย แต่จะเป็นคาถาม ถามใหค้ ิด ครูสอน
ใหร้ ูจ้ กั คิด ครูเคยบอกวา่ "สอนใหร้ ู้ งา่ ยกวา่ สอนใหค้ ดิ คนเราตอ้ งรูจ้ กั คิด ถา้ เธอคดิ ไม่เป็น เมอ่ื ไม่มี
ครูแลว้ เธอก็จะคดิ เองไม่ได้ เพราะฉะนนั้ ตอ้ งหดั คดิ " (ไปคดิ งานน้มี า แลว้ เอามาใหค้ รูดู)

เหน็ มยั้ ละ่ วา่ คาสอนครู นาไปสู่การลงมอื ทาอยา่ งแทจ้ รงิ
สง่ิ ทค่ี รูเหนอื ชนั้ กวา่ ครูทา่ นอ่นื ๆ กค็ อื การสอนโดยสรา้ งแรงบนั ดาลใจ สอนใหม้ ฉี นั ทะ
เดยี๋ ววริ ิยะ จติ ตะ วมิ งั สา จะมาเอง ครบเป็นอทิ ธิบาท 4 ซง่ึ เป็นหนทางไปสู่ความสาเร็จ

-Urupong Boonyaphala-

ครูคอื ผูท้ ่ที าใหร้ ูจ้ กั คาวา่ teach less learn more และนามาใชจ้ ดั การเรยี นการสอนในช่วง
Covid-19 ไดเ้ป็นอยา่ งดี ทาใหน้ กั เรียนไมเ่ ครยี ด ผูส้ อนไมเ่ หน่ือย กราบขอบพระคุณครูมากๆ นะคะ

โอดา้
-Chanachon Sawatnuchat-

เ

เตอ่ื ยศรลี ำนำ คำครสู อนคอื “พรทพิ ย”์

โอล่ะนอ.... สาธุ ๆ พุทธะรตั นงั ธมั มะรตั นงั สงั ฆะรตั นงั พระกสั สะโป โคตะโม พระศรีอริยเมตไตยโย
ลว้ นแต่หน่อพทุ โธ ใหม้ าปกใหม้ าบงั ใหม้ ากงั้ ใหม้ าเหลอ่ื ม ยามครูย่างไว.้..โอยละนอ...แม่ครู เอย๊ ...ละแม่นว่านอ้ นาย...
สาธุเดอ้ ขา้ จกั ยอมอื ข้นึ ถวายครูทกุ อย่าง คณุ อาจารยข์ า้ จกั ยกใสเ่ กลา้ ถวายไวห้ ว่างเศยี ร
นางแปงลาอวยพรยกออ้ ยอครู ธรณีดนิ นา้ ฮ่วมฮศู้ ิษยม์ คี รูจงั่ ไดใ้ หญ่ ธรณีนาคนา้ ใหม้ าคา้ สอ่ ยซู
คณุ พระพทุ ธสง่ ยู้ ซูส่อยสุขสาราญ คณุ ครูบาอาจารยใ์ หป้ กปกั รกั ษา ปวงขา้ นอ้ ยวนั ทา "แมค่ รูพรทพิ ย"์
นบน้วิ สบิ กม้ กราบไหว้ ราลกึ พระคณุ ปางบญุ ฮ่วมแท้ คาสอนแม่ คอื "พรทพิ ย"์

ผลริ อยย้มิ พมิ พง์ ามความเป็นครู เผยรอยทางนกั สูจ้ ุดไฟฝนั
ผูกรอยธรรมคา้ ทางกา้ วยา่ งนน้ั ผา่ นรอยเทา้ ดวงตะวนั นกั เดนิ ทาง
ความสุขของครูอยู่ทศ่ี ิษย์ ชวี ติ ของครูอยูเ่ พอ่ื สรา้ ง
ความรกั ของครูอยู่ใจกลาง กา้ วย่างของครูอยู่ทใ่ี จ
รอ้ ยอกั ษรกลอนกานทเ์ ป็นงานศิลป์ บูชาครูผูป้ นั้ ดนิ เป็นดาวได้
เพราะมคี รูจงึ มคี รูคนต่อไป สานกึ ในพระคุณครูมริ ูล้ มื

นายพงษพ์ ฒั น์ สมณะคีรี ครูโรงเรียนขามแก่นนคร จงั หวดั ขอนแก่น

“แซก็ ตอ้ งเปน็ ครภู าษาไทยนะ แซก็ เหมาะจะเปน็ ครภู าษาไทย”

แซ็กเช่ือคาพูดของครูในวนั น้นั เลยทาใหแ้ ซ็กมีวนั น้ี ทาใหช้ ีวิตการเป็นครูภาษาไทยของแซ็ก
มคี วามสุขมาก ทุกรหสั วชิ าท่ลี งทะเบยี นเรียนกบั ครู ครูมอบความรูแ้ ละทกั ษะของการเป็นครูภาษาไทยใหแ้ ก่
ทุกคน โดยเฉพาะแซ็ก มากกว่าความรูแ้ ละทกั ษะคือ “ความมนั่ ใจ” ในตน้ ทุนท่ีแซ็กมีอยู่ว่าสามารถเอามา
พฒั นาเพอ่ื การเป็นครูภาษาไทยทด่ี ไี ด้

แซก็ เป็น “นา้ พริกออ่ ง” รสกลาง ๆ ทใ่ี ครชมิ แลว้ กพ็ ยกั หนา้ พากนั บอกวา่ พอกินได้
ครูแอม้ เป็น “แมค่ รวั ” รสมอื เลศิ ทเ่ี ชย่ี วชาญการทาอาหารมายาวนาน ครูดูออกว่านา้ พริกอ่องถว้ ยน้ี
มนั จะสามารถทาใหอ้ ร่อยข้นึ ไดม้ ากกว่าน้ีอกี แลว้ ครูก็บรรจงควั่ และปรุงรสเพม่ิ อย่างใจเยน็ และเอน็ ดูจน
นา้ พริกออ่ งรสกลาง ๆ ถว้ ยนนั้ เป็นนา้ พริกออ่ งรสเลศิ กลน่ิ หอมชวนหวิ ใครชมชมิ ก็เอ่ยปากว่าอร่อยลา้ คา
เดยี วไม่พอ
ขอบพระคณุ ครูทร่ี กั และเอน็ ดูแซก็ เสมอมานะครบั แซก็ รกั เคารพครู และยงั คงคิดถงึ ครูเสมอ
ขอใหค้ รูมคี วามสุขในทกุ ๆ วนั ขออา้ งคุณพระรตั นตรยั และสง่ิ ท่คี รูเคารพบชู า อวยพรใหค้ รูมี
สขุ ภาพแขง็ แรงทงั้ กายและใจนะครบั

ดว้ ยรกั และเคารพ

แซ็ก

คือเมตตำ...เพียงแสงแจรงสกล

เพราะทกุ คำท่ีครสู อน เปน็ ดั่งพรทพิ ย์

ผมยังจำภาพสมัยเรียนปริญญาตรีในชั้นเรียนได้เสมอ และยังจำได้ว่าอาจารย์บอกว่า
พวกเรา (นิสิตในชั้นเรียน) เป็นลูกศิษย์ นั่นคือ เป็นทั้งลูกและศิษย์ ความผูกพันจึงไม่ใช่เพียง
ผเู้ รียนกับผ้สู อน ทุกครั้งทผ่ี มกลับไปจฬุ าฯ ก็ยังคงนกึ ถึงบรรยากาศเกา่ ๆ ว่าครั้งหนึ่งเคยน่ังเรียน
ในชัน้ เรยี นของอาจารย์

ผมพยายามค้นภาพที่ถ่ายคู่กับอาจารย์ แต่มีน้อยมากครับ มาพบภาพตอนรับ
ปริญญาโท จึงขอนำภาพนี้โพสต์ไว้เพื่อเป็นที่ระลึกถึงพระคุณของอาจารย์ที่เมตตาผม
มาตลอดครบั

เนื่องในโอกาสวาระเกษียณอายุราชการของ ผศ.ดร.พรทิพย์ แข็งขันผมขออัญเชิญ
คุณพระรตั นตรยั และสง่ิ ศกั ด์ิสทิ ธ์ิทง้ั หลาย ตลอดจนพระบารมีแหง่ ล้นเกล้าท้ังสองรัชกาลผู้สถาปนา
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คุ้มครองและดลบันดาลให้อาจารย์มีสุขภาพแข็งแรงและมีความสุข
ตลอดไปครับ

- เพชร วจิ ติ รนาวนิ -

อาจารย์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

สวสั ดคี รบั ครู เมอ่ื แม็กทราบว่าปนี ้ีเปน็ ปที ีค่ รจู ะเกษียณอายุราชการแล้ว ก็รสู้ กึ ยินดีกับ
ครูเป็นที่สุด เพราะนอกจากครูจะได้พักผ่อนหลังจากทำงานหนักมาตลอดหลายสิบปีแล้ว น้อง ๆ
เหมียว ๆ ที่บ้านคงมีความสุขมากที่มีครูอยู่ด้วยทั้งวัน ชีวิตหลังเกษียณของครูคงจะเป็นอีกช่วง
ชีวติ หนงึ่ ทีอ่ บอุน่ ทส่ี ุด

ขอบพระคณุ ครูทเ่ี มตตา และยินดีกับความก้าวหนา้ ความสำเร็จของลูกศิษย์คนนี้เสมอ
ทุกครั้งที่แม็กได้ทำอะไรดี ๆ เพ่ือลกู ศิษยข์ องตัวเอง ท้ังอบรมตกั เตือน เล้ยี งขา้ ว เลย้ี งขนม บางคร้ัง
ก็เรียกมาให้ของ ก็มักจะมภี าพครูเข้ามาในหว้ งความคิดทุกคร้ัง คิดว่า... “ชั้นนี่เหมือนครูพรทิพย์
เข้าไปทุกวนั แลว้ นะ” (5555)

ขอบพระคุณครทู ี่สอนให้ลกู ศษิ ยค์ นนีเ้ ป็นคนรูค้ ิด

เคารพรัก และคดิ ถงึ ครูที่สดุ

- แม็ก -

และแล้วปีนี้ก็มาถึง วันนั้นพวกหนูอยู่ในงานเกษียณของอาจารย์วรรณี พวกเราได้คุย

กันไวว้ า่ อีกตัง้ 21 ปแี หนะทอี่ าจารยแ์ อ้มจะเกษยี ณ ยังไงถา้ วนั นัน้ มาถงึ พวกเราตอ้ งมารวมตัวกันนะ

สัญญา! หนูรักษาสัญญานะคะ แต่เมื่อเหตุการณ์ของโลกเป็นเช่นนี้ ครั้งนี้หนูขอกราบแสดง

ความดใี จผ่านทางน้ีกอ่ นนะเจ้าคะ ถ้าอาจารยม์ าเทยี่ วสเปนหนูขอเปน็ ไกด์รบั เชิญนะคะ

- น้ำตาล ชาริตา้ ชาคริต –

The Thai SPA - Spain

ขอขอบพระคุณอาจารย์ที่ได้อบรมสั่งสอนและปลูกฝังให้ลูกศิษย์คนนี้ได้เติบโต
ในวงวิชาการและมีหนา้ ที่การงานทด่ี ี อาจารยร์ กั และเป็นห่วงลูกศิษย์อย่เู สมอ ทำให้ตลอดเวลาต้ังแต่
ครั้งแรกที่ได้พบกันศิษย์คนนี้ไม่เคยรู้สึกว่าอาจารย์อยู่ห่างไกลตัวเลย แม้ว่า 30 กันยายนนี้
จะถงึ เวลาท่อี าจารยจ์ ะไดพ้ กั จากหน้าที่งานราชการแลว้ กข็ ออำนาจของคุณพระศรีรัตนตรัยอำนวย
พรใหอ้ าจารยไ์ ดใ้ ช้เวลาหลงั จากน้อี ย่างสบายกาย สบายใจ และอยู่เปน็ รม่ โพธร์ิ ่มไทรของศษิ ย์

- นายอนสุ รณ์ ม่ันสัณฐติ –ิ

นกั วิชาการศกึ ษา, ตวิ เตอร์วิชาภาษาไทย

ในวาระมุทิตาจิตนี้ ลูกศิษย์คนนี้ขอขอบพระคุณในความเมตตาของอาจารย์ที่มีให้

เสมอมา รอยย้มิ เสยี งหวั เราะท่ีใหห้ นูเสมอต้ังแตใ่ นวันพบกันครงั้ แรกทเี่ รียนวิชาการอ่านฯ อาจารย์

นิเทศก์ที่ใจดีที่สุด คำพูดของครูทำให้ศิษย์คนนี้เลือกเดินในเส้นทางนี้และขอสัญญาจะทำ

หน้าที่ครูให้ดีที่สุด ในโอกาสนี้ ขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัยอำนวยอวยพรให้ "ครูพรทิพย์" มี

รอยยม้ิ ในทกุ ๆ วนั นะคะ ดว้ ยรกั และคดิ ถึงเสมอ..

- นางสาวจารุวรรณ ยม้ิ จนั ทร์ –

ครภู าษาไทย โรงเรียนศึกษานารีวิทยา

มดเป็นคนโชคดี ที่ได้รับความรัก ความกรุณา และความเอาใจใส่จากอาจารย์เสมอมา
ทั้งในเวลาที่อยู่ในมหาวิทยาลัยและหลังสำเร็จการศึกษา ขอกราบขอบพระคุณอาจารย์ในความ
กรุณาอันไม่มีที่สิ้นสุดนั้น และขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัย และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่อาจารย์
เคารพนบั ถือโปรดอำนวยอวยพรใหอ้ าจารย์ประสบในทุกส่ิงท่ีปรารถนา มสี ุขภาพแขง็ แรง มากด้วย
มิตรและผเู้ ปน็ ทีร่ ัก และโปรดเปน็ รม่ เงาให้แกล่ ูกศษิ ย์ต่อไปตราบนานเท่านานครบั

- ธวรตุ ต์ จุลคีรี –

ครกู ระบวนกร โรงเรยี นสาธิตแห่งมหาวทิ ยาลยั ธรรมศาสตร์

กราบขอบคุณครู ที่เมตตาศิษย์คนนี้ โอด้า คำนี้ที่ครูเรียกยังก้องอยู่ในหูเสมอ
ครูชอบพาไปทานของอร่อย พาไปซื้อเครื่องสำอาง มอบผ้าถุง เข็มขัดเงิน ให้โอด้า ครูเกษียณแล้ว
ขอให้ครูมีความสุข พักผ่อนกับลูกๆ เหมียวทัง้ หลาย คิดถึงโอด้าเมือ่ ไหร่ ก็โทรมาเม้าไดเ้ สมอนะคะ
โอดา้ พดู ไม่เก่ง ไม่มกี ลอนเพราะๆ แต่ขอส่งใจมากราบมทุ ิตาจติ คารวะครนู ะคะ รกั ครูค่ะ

- สุทธิเกียรติ เพมิ่ ขนึ้ –

ครภู าษาไทย โรงเรยี นวิไลเกยี รติอปุ ถัมภ์

หนูกราบขอบพระคุณทุกคำสอนของครู ทุกสิ่งที่ครูได้พร่ำสอนหนูและเพื่อนๆ มาล้วน
แล้วแต่ทำให้พวกเราไปเปน็ ครูทีด่ ี ไปใช้ชีวิตตามทางเดินของเราได้อย่างสมบรู ณ์ เนื่องในโอกาสการ
เกษยี ณอายรุ าชการหนขู ออำนาจขอสงิ่ ศักดิ์สิทธ์ิทค่ี รูเคารพนบั ถือบันดาลสุขภาพร่างกายท่ีแข็งแรง
และความสขุ ทม่ี มี ากลน้ อย่แู ล้วของครใู ห้มากยิ่ง ๆ ขึ้นไปคะ่

- กนั ตฤ์ ทัย แสงทอง –

ครภู าษาไทย โรงเรียนสามเสนวทิ ยาลัย

หากจะต้องบอกว่าครูทา่ นใดคือคนที่เรารู้สึกรัก เคารพ ผูกพนั และรูส้ ึกอุ่นใจเสมอเม่ือ
ไดพ้ บกนั "ครูแอม้ " ผศ.ดร.พรทิพย์ แข็งขัน คอื “ครู” คนนนั้ ของดฉิ นั เสมอมา

เนอ่ื งในวาระเกษยี ณอายุราชการของครูแอม้ ขออำนาจแห่งพระไตรรัตน์และอานุภาพแห่ง
คุณความดที คี่ รูแอ้มได้ทำมาตลอด ได้โปรดคมุ้ ครองหัวใจของครใู ห้อ่ิมด้วยความสุขอันเกดิ จาก
ความดที ่ีสัง่ สมมาแล้ว และมีสุขภาพกาย สขุ ภาพใจ ทีแ่ ขง็ แรงตลอดไปคะ่

- นางสาวจตุพร จารเุ กศนนั ท์ –

ครูภาษาไทย โรงเรียนศรอี ยุธยา

ขอบคุณอาจารย์ที่เมตตา คอยอบรมสั่งสอน และเตือนพวกเราตรง ๆ ในเรื่องที่ควร
แกไ้ ขนะคะ หนูอาจเคยทำให้อาจารย์ปวดหัวตอนเรียนบ้างก็ต้องขอโทษด้วยค่ะ 555 ขอให้อาจารย์
ใช้ชีวิตหลังเกษียณอายุราชการอย่างสงบ ไม่วุ่นวาย มีเวลาพักผ่อนกับครอบครัวเต็มที่และมี
ความสขุ กับการเล้ียงแมวนะคะ

- ชลฤทัย หุ่นดี (เหมียว) –

นักแปลองั กฤษ-ไทย Specialized Thailand

ขอบพระคุณอาจารย์แอ้มมาก ๆ ครับ สำหรับความรู้และความปรารถนาดีที่มอบให้
ศิษย์คนนี้เสมอมา สิ่งที่ครูสอนเป็นพรทิพย์ที่ให้ผมได้ใช้ประกอบอาชีพเป็นครูที่มีความรู้ทางด้าน
การสอนภาษาไทย ขออำนาจส่ิงศักดิ์สิทธ์ิดลบันดาลให้อาจารย์มีสุขภาพแขง็ แรง มีความสุขท้ังกาย
และใจในวยั เกษยี ณครบั

- ธนชั สขุ สมบรู ณ–์

ครูภาษาไทย โรงเรียนทวธี าภิเศก

ขอกราบแสดงความยินดีแด่อาจารย์เนื่องในโอกาสเกษียณอายุราชการ
กราบขอบพระคุณอาจารย์ที่ได้ประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้ตลอดจนมอบโอกาสอันทรงคุณค่า
แก่ศษิ ย์คนนด้ี ้วยความรักและความเมตตาเสมอมา ขออำนาจคณุ พระศรีรัตนตรัยโปรดดลบันดาล
ให้อาจารยม์ ีสุขภาพแขง็ แรง มคี วามสขุ สมปรารถนาทกุ ประการ รักและระลึกถงึ อาจารย์เสมอครบั

- กรกฏ พวงสุวรรณ–

ครูผูช้ ว่ ย รร.วดั มหิสสราราม สพป.นครศรีธรรมราช เขต 3

ในวาระเกษียณอายรุ าชการของครูมนั เร็วมาก ๆ เลยครับ ยังจำได้วา่ ครูพูดอยู่
เสมอว่าอกี ไมก่ ่ปี คี รูก็จะเกษยี ณแลว้ ก็ไม่คดิ วา่ จะเร็วขนาดน้ี แอบใจหายทุกครงั้ ที่รวู้ า่ ถา้ ได้
แวะไปทคี่ ณะจะไปพบครไู ม่ได้เหมือนแต่กอ่ นแลว้ ยงั ไงผมจะตดิ ตามครทู าง Facebook อยู่
เสมอนะครับ ขอขอบพระคุณครูที่ทำให้ผมได้เรียนรู้หลาย ๆ อย่าง สิ่งที่ครูสอนผมยัง
สามารถนำมาปรับมาใช้ในปจั จุบันได้อยู่เสมอ ผมยังคุยอยู่กับมิ้มตลอดครับว่า ถ้าครูไม่
คอยสอน คอยเตือนเราตั้งแต่ตอนปี 2 ตอนออกฝึกฝึกสอนหรือตอนทำงานเราต้องมี
ปัญหาในการทำงานมากกว่านี้แน่ ๆ เลย ขอบพระคุณครูด้วยใจอย่างแท้จริงครับ รักครู
เสมอนะครับ

- อุประจิตร รวมทรพั ย์–

ครูภาษาไทย วชิราวุธวิทยาลัย

"ไม่มีคำสอนใดศักดิ์สิทธิ์เท่าคำพูดที่ว่า อีชาร์ปไปลดความอ้วนเดี๋ยวนี้"
แม้น้ำหนักลดลง...แต่ความเคารพรักและความคิดถึงยิ่งเพิ่มทวี ขอบพระคุณ
อาจารย์ที่เติมเต็มความสุขในชีวิตมหาวิทยาลยั ของชาร์ป...ต่อจากนี้ขอให้อาจารย์
มีความสุขในทกุ ๆ วันครบั Happy Retirement

- จารกุ ิตต์ิ วทิ ยาปัญญานนท–์

“ทุกคำสอนของครอู ยใู่ นจติ คมความคดิ ของครอู ยคู่ งมน่ั

รักของครูชูศิษยค์ ดิ กา้ วทนั เพราะครนู นั้ เมตตาพาศษิ ย์ไกล

ถงึ เวลาคราเกษยี ณตามหนา้ ท่ี แตค่ วามดีคงอย่คู สู่ มยั

ศษิ ยก์ ราบขอคณุ พระรัตนตรยั ดลพรให้ครูของศิษยจ์ ิตเปรมปรดี ์ิ”

ทุก ๆ คำสอนของครูหล่อหลอมให้หนูเป็นหนู ไม่ว่าจะเป็นความรู้ที่ครูสอน

ข้อคิดการใช้ชีวิตที่ครูสอนและบอกด้วยความห่วงใย ขอบพระคุณครูในทุกสิ่ง

ทุกอยา่ งทีเ่ มตตาหนเู สมอมาคะ่

- ธีระวรี ์ บวั หลวง ศภุ พชิ ญพงษ์–

ครภู าษาไทย โรงเรียนโยธนิ บูรณะ

ขอขอบพระคุณอาจารย์พรทิพย์ ที่ให้ความรู้ทางด้านภาษาไทย ทำให้มี
ความรู้ความเข้าใจมากขึ้น โดยเฉพาะเกี่ยวกับคติชน และการสอนภาษาไทยนะคะ
เนื่องในโอกาสท่อี าจารย์เกษยี ณอายุราชการ ขออำนาจคณุ พระศรรี ตั นตรยั และสิ่ง
ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายอำนวยอวยพรให้อาจารย์มีสุขภาพแข็งแรง มีความสุขนะคะ
ขอบพระคุณอาจารยค์ ่ะ

-พรี ยิ า หาญบำรงุ ธรรม–

ครภู าษาไทย โรงเรยี นเซนต์คาเบรยี ล

ผมขอขอบพระคุณครูแอ้มมาก ๆ ครับที่ให้คำปรึกษาและให้
คำแนะนำแก่ผม ทั้งการเรียน การใช้ชีวิต และการวางตัว ครูแอ้มห่วงใยและ
ปรารถนาดีต่อศิษย์คนนี้เป็นอย่างดีมาโดยตลอด สิ่งใดที่ผมทำไม่ดีไม่เหมาะสม
ครูจะตักเตือนและสั่งสอนด้วยความรักเสมอมา ทำให้ผมเป็นคนที่ดีขึ้น ในวาระที่
ครูเกษียณอายรุ าชการน้ี ผมขอให้ครูแอ้มสุขภาพรา่ งกายแข็งแรงและพักผ่อนด้วย
ความสุขใจ ขอให้มคี วามสขุ มาก ๆ นะครบั

-ณฐั วฒุ ิ จนั ทะลนุ –

นสิ ติ วิชาเอกภาษาไทย

ขอขอบคุณอาจารย์สำหรับความรู้ดี ๆ ที่ได้มอบให้มาโดย
ตลอด รวมถึงที่คอยเคี่ยวเข็ญหนจู นทำให้หนูเปลี่ยนแปลงตัวเองและเป็นผู้เป็นคน
ขึ้นมาได้ ช่วงเวลาที่เหน็ดเหนื่อยกำลังจะผ่านพ้นไปแล้ว ขออวยพรให้อาจารย์มี
สุขภาพแขง็ แรง ไดป้ ระสบแต่ความสขุ ในทกุ วันนะคะ ดว้ ยความเคารพรัก

-ธญั ธร เกษรชื่น–

นิสติ วชิ าเอกภาษาไทย

สบิ นวิ้ วันทาไหว้ ดว้ ยอาลยั ใจคดิ ถึง ขอบคุณในความเมตตาที่ครูมีมา บิวมีทุกวนั นีไ้ ด้เพราะคำสอนของครู บวิ ยงั คง
คำสอนยงั ตดิ ตรึง ศิษย์ซาบซงึ้ ถงึ พระคุณ ให้ผมตลอด คำสอนทุกอย่างของครูเป็น ระลึกถงึ พระคุณของครูเสมอ บิวขอบคณุ ครู
แนวทางให้ผมใช้พัฒนาตนเองไปได้ชั่วชีวิต มากครบั ท่เี มตตาบวิ
“พรทพิ ย”์ พรลำ้ ค่า พรเมตตาพาเก้อื หนุน รกั ครูครับ
สอนสงั่ ทัง้ เจือจนุ จิตการญุ ศิษย์เร่ือยมา -ธญั นันท์ พลศรี–
-ชนะพล สมบรู ณ์–
-พิชญาภา ภมู ินทร– นสิ ิตระดบั ดถษฎีบณั ฑติ
นสิ ติ ระดบั ปรญิ ญาบณั ฑติ คณะอกั ษรศาสตร์ จฬุ าลงกรณ์มหาวิทยาลยั
ครูภาษาไทย โรงเรียนบา้ นสวน (จน่ั อนสุ รณ์) คณะอักษรศาสตร์ จฬุ าลงกรณ์มหาวิทยาลยั

ถึง อาจารย์แอ้มท่ีเคารพรกั ครูแอ้มเปรียบเสมือนแม่คนหนึ่ง เป็นเข็มทิศของชีวิต
หนูขอขอบพระคณุ อาจารย์แอ้มท่ีอบรมสั่งสอนหนูทั้งเรื่อง มหานทีแห่งความเมตตา นภาแห่งโอกาส ให้ลูกคนนี้ได้
ทักษะความรู้วิชาชีพครู และทักษะการใช้ชีวิต หนูขอให้ เติบโตตามทางที่ควรจะเป็น ขอบคุณและรักครูครับ
อาจารย์และครอบครวั มีความสุข มสี ขุ ภาพทแี่ ขง็ แรง รกั และ (นอ้ งบอสส์)
คิดถงึ อาจารย์เสมอค่ะ
-เกษม กติ ติโสภติ วงศ์ (นอ้ งบอสส)์ –
-ภูษินันท์ ศรณั ยุตานนท์ (มิม้ )–
ครูภาษาไทย โรงเรียนเทพศริ ินทร์
ครภู าษาไทย โรงเรียนสาธติ มศว ประสานมิตร

คือควำมรัก...เป่ ียมลน้ ท้นหัวใจ

ดวงดอกไมแ้ บง่ บานสลอน คือกำปอนครูสอนใสเ่ กล้า
เกยขับซอ มว่ นงนั สันเล้า ครูแอม้ เจา้ เป้ินมเี มตต๋า
ดกุ อ่ ดแุ ต่ก่อเพอ่ื ศึกษา เป๋นยอดครูบา วชิ าดัง่ แก้ว
สอนครไู ทยสดใสย่ิงแลว้ เอย่ เสยี งเอือ้ น เสภา
ซน่ิ งามเสย้ี ง เลย้ี งแมวกอ่ หรรษา ไหมถกั นานา งามแตเ๊ นอ
เกษยี ณกันยา ศษิ ยม์ านบไหว้
ตัว๋ ข้าน้อมกอ้ มกม้ เกศา เป๋นฮม่ ใหญโ่ อบใจจ๋ ่มุ เย็น
อญั เจญิ ติ๊บเตวดามง่ิ ใส เป้นิ บม่ บำเพญ็ ห้อื เปน๋ แบบเบ้า
ระลกึ เมตตา๋ ครเู กยเค่ียวเขญ็ อวยจยั หื้อจุ่ม เจยบาน
สาเอาคณุ รัตนแกว้ เก้า ศษิ ย์ขอยอวาน “พรทพิ ย์” เฮย
ขอสขุ กมู่ ือ้ หอื้ ม่วนก๋ินหวาน

ทกุ ครง้ั ทีไ่ ดร้ ับพานไหว้ครูจากลูกศิษย์ตัวเองจะระลกึ อยเู่ สมอว่า การได้เปน็ ครูท่มี ีเกยี รตแิ ละมีความสขุ ในทุกวนั นี้ก็เพราะ
ครูแอ้มให้ความเมตตา ให้ความรู้ ให้กำลังใจ และชี้แนะแนวทาง เพราะคำครูสอนคือพรทิพย์ ครูจึงเป็นต้นแบบในการคิด การใช้
ชวี ติ และการทำงาน ผลิดอกออกผลเป็นลูกศษิ ยง์ ดงามทว่ั แผน่ ดนิ ในวาระเกษยี ณอายุราชการของครู ขอกศุ ลแห่งวิทยาทานจง
ดลบันดาลให้ครมู ีความสุขตลอดไปครับ

ต้องมนต์ - อธวิ ฒั น์ วงั กาวรรณ
bโรงเรียนเทพศริ ินทร์

เพลงจากใจศิษย์ ขนิษฐา (หลซี ่ี)

หลซี ่ี ขา...อาจารย์ มีวนั น้ีกเ็ พราะครสู อนมา
คำครูสอนฉันนนั้ จำได้ดี ครกู รณุ ามานิเทศให้เรา
ยงั จำได้ตอนฝกึ สอนปีหา้ ตอนเปน็ นสิ ติ ไดค้ รพู าไปอบรม
ครมู อบความรใู้ ห้ประสบการณ์ชวี ติ ศษิ ย์สัง่ สมวิชาจากครมู า
ใคร ๆ ตา่ งรู้ ครเู ปน็ แบบอยา่ งทนี่ ่าช่นื ชม ปณิธานเตม็ รอ้ ยมงุ่ มน่ั ก้าวตามครู
จนวันนเี้ ราได้เปน็ ครนู อ้ ย ใหแ้ ก่ศษิ ย์เหมือนท่คี รเู คยทำ"
จะอบรมสงั่ สอนมอบทง้ั ความรกั ความรู้

ขอบพระคุณอาจารยท์ ีใ่ ห้โอกาสและประสิทธิ์ประสาทวิชาแกห่ นู แบบอยา่ งชวี ิตของ
อาจารย์เป็นคำสอนทด่ี ีทส่ี ุดเลยค่ะ รัก เคารพและคดิ ถงึ อาจารย์เสมอคะ่

ขนษิ ฐา (หลซี ่ี) ศรที อง
ครภู าษาไทย โรงเรยี นลำภรู าเรืองวทิ ย์ จงั หวัดตรงั

ความในใจถึงครูแอ้ม…
หนขู อขอบพระคุณครูท่ีเมตตาเปน็ ที่ปรกึ ษาวทิ ยานิพนธ์ ป. โทใหก้ บั หนู ครูให้ทง้ั โอกาส ความรแู้ ละคำสอนแก่

ศิษย์คนนี้ คำสอนจากครูที่หนูยึดถือเสมอมา คือ “งานทำให้คนมีคุณค่า” เมื่อไหร่ที่เหนื่อย ท้อจากการทำงานใด ๆ
คำ ๆ นี้ของครูคือพลงั ให้สู้ตอ่ ได้เสมอมา แม้ว่าตัวจะอยู่ไกล แต่ใจไม่เคยลืมครูและยังคิดถึงครูเสมอนะคะ เนื่องในวาระ
เกษียณอายรุ าชการของครู หนขู อให้ครมู ีความสขุ สุขภาพแข็งแรง ไดพ้ กั ผ่อนอย่างสุขกาย สุขใจนะคะ

รักและเคารพเสมอค่ะ
ครูของหนู

เอ๋ ประภาสนิ ี เวยี งวี

ในชีวิตการเรยี นของหนู ครคู ือครูอีกคนหนง่ึ ที่อย่ใู นความทรงจำของหนู ไม่ว่าจะในบทบาทตา่ ง ๆ ในชวี ติ หนู
ปฏิเสธไม่ไดเ้ ลยว่าครูคอื ผสู้ รา้ งให้มนั เกิดขน้ึ ส่งิ มคี า่ ท่คี รใู ห้คอื ดา้ นปญั ญา ใหห้ นมู คี วามรู้ และใหร้ จู้ กั หาความรตู้ าม
แบบและแนวทางทถ่ี กู ตอ้ ง ใหค้ วามอมิ่ เอมใจในความเมตตาที่ครมู ีใหม้ าโดยตลอด ใหอ้ มิ่ ทอ้ งเวลาเจอครู มีคร้งั หนง่ึ
หนูเคยจะจา่ ยเงินคา่ ข้าวให้ครู แต่ครูปฏเิ สธ ครบู อกวา่ ไมเ่ คยเบียดเบียนลูกศิษย์ แต่สดุ ท้ายครกู ใ็ ห้หนอู อก 10 บาท
แล้วบอกว่า เล้ยี งครแู ล้วนะ รักและเคารพครเู สมอนะคะ แมแ่ อม้ ของหนู

-นายนฤนันท์ สนิ ฝาด-
ครูภาษาไทย โรงเรยี นย่านตาขาวรัฐชนปู ถมั ภ์

อำเภอยา่ นตาขาว จังหวดั ตรัง

ภาพจำของอาจารย์สำหรับผม คือเวลาพิเศษสุดที่ได้ไป "เฝ้า" อาจารย์ในห้องเลขานุการ อาคาร 1 ห้องที่เต็มไป
ช่วยสิ่งละอัน พันละน้อยเกี่ยวกับแมว พอได้เข้าไปพร้อมกับเพื่อน ๆ ก็หวั่น ๆ บ้าง แต่เมื่อเข้าไปแล้วก็ไดพ้ บกับใบหนา้ ย้มิ
แย้ม ทักทายบรรดาสาว ๆ แล้วก็เริม่ บรรเลง อาจารย์ได้ช่วยแก้เสียงทำนองเสนาะให้ อาจารย์ได้ช่วยแก้งานคำประพนั ธ์ให้
อาจารยไ์ ดช้ ่วยแก้แผนการจัดการเรยี นรู้ให้
เป็นการ "Learning by Doing" โดยแท้

ที่สำคัญอาจารย์ได้ช่วยช้ีทางชีวิตให้ผา่ นหลากหลายเรื่องราวซึง่ เมื่อเวลาผันผ่านไปก็เป็นเครื่องพสิ ูจน์ไดว้ ่าคำครู
จรงิ แท้สมกับท่ี "คำครูสอนเป็นพรทพิ ย"์ โดยแทท้ ี่ผมใช้ดำรงชีพตราบจนทกุ วันนี้

ท่สี ำคญั ท่สี ดุ อาจารยไ์ ด้ใหค้ วามเมตตาแก่ "นชั ชา" ลูกศิษยข์ องผมเปน็ อย่างดีทกุ คราวทเ่ี ขากลับมาหากจ็ ะมเี รือ่ ง
เล่ามาให้ผมได้ชื่นชมอาจารย์อยู่ทุกครา ด้วยความเมตตาของอาจารยส์ ุดพรรณนา ศิษย์คนนีใ้ คร่ขอกราบขอบพระคุณ
อาจารยเ์ ปน็ อยา่ งสูงมา ณ ทนี่ ้ี

ในโอกาสที่อาจารย์เกษียณผมยินดีเป็นอย่างยิ่งที่อาจารย์จะได้พักผ่อนอยู่กับครอบครัวอันเป็น ที่รักยิ่ง จึงขอ
อาราธนาคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่อาจารย์เคารพนับถือ ดลให้อาจารย์เจริญด้วยจตุรพิธพร พูนสุขทั้งกายและใจ เพื่อเป็นม่ิง
ขวญั ของศิษย์เอกไทยครุจุฬาทุกคนตลอดไป

-นายโกญจนาท คูณพูล-
ครภู าษาไทย โรงเรยี นสวนกุหลาบวทิ ยาลัย

ครูเมตตาและเอ็นดูหนูมาตลอด ขอกราบขอบพระคุณครูที่อบรม สั่งสอน และชี้แนะนิสิตคนน้ี
ในรั้วมหาวิทยาลัย “ลิปสติกสีแดง” แท่งนั้นที่ครูให้หนู หนูใช้อย่างคุ้มค่า “เนื้อร้องและทำนองเพลง กามนิต วาสิฏฐี”
ยงั คงถูกจดจำ แม้ในการสอบครง้ั นัน้ หนูไม่ใช่คนท่ีทำไดด้ ที ่ีสดุ รอ้ งเพ้ยี นบ้าง เต้นค่อมจังหวะบ้าง แต่หนูเช่ือว่า ครูคือ
คนที่มองว่าหนูพยายามและทำได้ดีที่สุดเท่าที่หนูจะทำได้ เนื่องในวาระเกษียณอายุราชการ หนูขอให้ครูมีความสุข
สขุ ภาพแข็งแรง ลูกศิษย์คนน้รี ักและเคารพครเู สมอคะ่

-อัญชนา ปะเทพา -

คำครูสอนคอื พรทิพย์
เนอ่ื งในโอกาสเกษียณอายรุ าชการของครูแอ้ม ขออาราธนาคณุ พระศรีรตั นตรัยประทานพรให้
ครแู อ้มมีความสุข สุขภาพกายและใจแข็งแรง น่ังกม็ คี วามสุข ลุกก็มีความสบาย รอบกายมีแตส่ ง่ิ ดี ๆ
นะคะ
ตลอดระยะเวลาที่ได้รู้จักและได้เรียนรู้จากครูแอ้ม หนูรู้สึกเป็นคนโชคดีเสมอ ทุกคำสอนคือ
"พร" ที่สร้างให้ลูกศิษย์คนน้ีเป็น "ครู" ด้วยความมั่นใจ และภูมิใจในฐานะที่เป็นลูกศิษย์ครู ดวงตาหลัง
แว่นทน่ี สิ ิตทกุ รุน่ เกรงกลัว หนรู ู้สกึ ถึงความห่วงใยอย่างจรงิ ใจตลอดมา ขอบพระคณุ อาจารย์ท่ีใหโ้ อกาส
และเชือ่ มน่ั ในตวั หนูทุกครงั้ ทั้งๆ ที่หนไู มเ่ คยเชอ่ื ม่นั ในตัวเองเลย คำครทู บี่ อกวา่ "ยัยจารุวี เธอทำได"้ ทั้ง
น้ำเสียงและพลงั ทีค่ รมู อบให้ ยังคงเปน็ กำลังใจท่ีดขี องหนนู ะคะ

ดว้ ยความรกั และเคารพเสมอ
แนค : จารุวี นวนสำเนยี ง

ขอบพระคุณครูแอ้มที่เมตตาอบรมสั่งสอน มอบความรู้และประสบการณ์ในการใช้ชีวิตและการทำงานอย่าง
มากมาย ทุกอย่างที่ครูสอนหนูได้นำมาใช้ประโยชน์ในการทำงานจริง ๆ หนูจะไม่ลืมพระคุณของครูเลยค่ะ สิ่งใดที่หนู
เคยลว่ งเกินหรือทำใหค้ รตู อ้ งข่นุ ขอ้ งเคอื งใจ หนกู ราบขออภยั อีกครั้งมา ณ ท่นี ด้ี ้วยคะ่ ขอให้ครูสุขภาพร่างกายแขง็ แรง
ประสบแต่ความสุข สมปรารถนาตลอดไปนะคะ

-รัตนาภรณ์ รงั สิยานนท์-
ครภู าษาไทย โรงเรียนสายนำ้ ผึ้ง ในพระอุปถัมภ์ฯ

ถงึ ครแู อม้ ... ถึงวาระทีค่ รูต้องพักจากความเหนือ่ ยลา้ จากการปลกู ปน้ั ลกู ศษิ ยร์ นุ่ แลว้ ร่นุ เลา่ ครูพรำ่ สอนให้เรา
เป็นครภู าษาไทยทีด่ แี ละเกง่ ศิษยค์ นน้ีขอขอบคณุ ความรัก และความเมตตาท่คี รมู ีตอ่ ศิษยอ์ ยเู่ สมอมา ขออาราธนา
คุณพระศรีรตั นตรยั และสง่ิ ศกั ด์ิสทิ ธใ์ิ นสากลโลก จงดลบนั ดาลใหค้ รูพบแตค่ วามสุข สุขภาพแขง็ แรงครบั รกั และคิดถงึ
ครเู สมอครบั

-นายวันมงคล ทวิ งษา-
ครูภาษาไทย โรงเรียนบา้ นปัน้ หมอ้

อาจารย์เป็นครผู ้เู ขา้ ใจสถานการณท์ ่ีลูกศษิ ย์กำลังเผชญิ อยู่ ทา่ มกลางการเปลยี่ นแปลงวธิ ีการสอนและวิธีคดิ
ของสงั คมตามสถานการณป์ ัจจบุ นั นี้ ผมยินดอี ย่างยง่ิ ทท่ี นั ไดร้ บั คำแนะนำในการฝกึ สอนและประกอบวิชาชพี แม้จะ
เพียงภาคเรียนเดียวก็ตาม

ในโอกาสท่ีอาจารยจ์ ะเกษยี ณอายรุ าชการ ผมขออาราธนาคณุ และบารมขี องสงิ่ ศกั ดส์ิ ทิ ธ์ิทง้ั หลาย ให้คมุ้ ครอง
อาจารย์ ใหม้ สี ุขภาพที่ดีและมคี วามสุขกบั ชีวิตหลังเกษียณครบั

-นชั ชา ยืนยงอนันต์-
นิสิตฝึกประสบการณว์ ิชาชพี (ปี 5) วิชาเอกภาษาไทย-ภาษาองั กฤษ

ขอบพระคุณทุกคำสอนและความเมตตาที่ ขอขอบพระคุณอาจารย์ทีไ่ ด้มอบโอกาสและ
อาจารย์มอบให้เสมอมา ทั้งความรู้ด้านวิชาการ และ ส่งเสรมิ ให้ลูกศษิ ย์คนนไ้ี ด้รจู้ ักถงึ ความเป็นครูอยา่ ง
การใช้ชีวิตในสังคม ขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัย แท้จรงิ รวมถงึ ขอบพระคณุ อาจารยท์ ่ใี ห้ความรกั ความ
และสิ่งศักดิ์สิทธิ์อำนวยพรให้อาจารย์มีสุขภาพท่ี เมตตาและความปราถนาดตี อ่ ลูกศิษย์คนน้มี าโดยตลอด
แข็งแรงทั้งกายและใจ ล้อมรอบไปด้วยผู้คนที่รักและ หนรู สู้ ึกภมู ิใจอยา่ งย่ิงทีไ่ ดเ้ รยี นและนิเทศกก์ ับอาจารย์คะ่
เจ้าเหมียวตลอดไปคะ่ รักและคดิ ถึงอาจารย์เสมอนะคะ

-ปภสั ราภรณ์ บญุ เสนาะ- -พชิ ญส์ ินี เตชะศรีวรกุล-
นสิ ติ ฝึกประสบการณว์ ชิ าชพี (ปี 5) นสิ ติ วิชาเอกภาษาไทย

ขอขอบพระคุณอาจารย์ที่อบรมสั่งสอน สุขสันต์วันเกษียณนะคะ ขอขอบคุณอาจารย์
รวมถึงให้คำปรึกษาและคำแนะนำดี ๆ กับหนูอยู่เสมอ สำหรบั คำแนะนำและคำส่ังสอนท่ีดีเสมอมา ขอใหอ้ าจารย์
ค่ะ คำสอนของอาจารย์หนูจะนำไปปรับใช้ให้เกิด มคี วามสขุ มาก ๆ มสี ขุ ภาพรา่ งกายแข็งแรงนะคะ
ประโยชน์กับตนเองและผอู้ ื่นให้มากทส่ี ุดค่ะ
-ภทั รวดี สอาดพันธ์- นิสติ วิชาเอกภาษาไทย
-สภุ คั แขง็ นาม- นิสติ วิชาเอกภาษาไทย
ขอให้ครูมีความสุขกับชีวิตในวัยเกษียณ
ขอขอบพระคุณอาจารย์พรทิพย์สำหรับ สขุ ภาพร่างกายแข็งแรง เปน็ ร่มโพธิ์ทองของเอกไทยเชน่ น้ี
ความช่วยเหลือ ความรัก ความหวังดี และคำสอน ตลอดไป ❤️
อนั มีค่ามาก ๆ ตลอด 4 ปีท่ผี ่านมาคะ่
-ธรี นนั ท์ สขุ มีกลนิ่ - นิสิตวิชาเอกภาษาไทย
-ธนัชชา พลู สมบัติ- นิสิตวิชาเอกภาษาไทย

ขออัญเชิญอำนาจสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทีอ่ าจารยน์ บั ขอบพระคุณอาจารยท์ ่ีคอยชี้แนะอยเู่ สมอนะคะ
ถือ ประทานพรให้อาจารย์มีสุขภาพแข็งแรง รายล้อม
ดว้ ยผู้คนดี ๆ และมคี วามสขุ ในทุกวนั นะคะ -สภุ ัชชา คงห้วยรอบ- นิสติ วิชาเอกภาษาไทย

-นทั ธนันท์ สวสั ดิวงศ์- นสิ ิตวชิ าเอกภาษาไทย หนูกราบขอบพระคุณอาจารย์สำหรับความ
ปรารถนาดีที่มใี ห้กบั หนูตลอดมานะคะ

-พราวนภา ปาโท- นสิ ติ วชิ าเอกภาษาไทย















คำ......ทองผ่องค่าปรียารส
ครู......พร่าพจนโ์ อวาทศาสตรศ์ ิลป์
สอน...หลักสูตรการสอนขจรยนิ
คอื ......ร่มหินคุ้มกายใจได้พ่ึงพา
พร......จากครใู ชค่ าพรทไ่ี พเราะ
ทิพย์...เสนาะคือเสยี งสรวลอวลพร่าว่า

เสกศิษย์ให้ขนั แขง็ แกร่งวชิ า
สร้างคุณค่าด้วยทิพยพ์ รคาสอนครู

อภเิ ชน เหล่าเจรญิ
ครูภาษาไทย โรงเรยี นศึกษานารี