นิทาน อิเหนา ตอน วิหยาสะกำ เที่ย ที่ วป่า ป่
คำ นำ หนังสือการ์ตูน เรื่องอิเหนา ตอนวิหยาสะกำ เที่ยวป่าเล่มนี้ จัดทำ ขึ้นเพื่อการจัดการเรียนรู้ใน ชั้นเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ม.๔ โดยมีเนื้อหาการดำ เนินเรื่องตามบทละครรำ เรื่อง อิเหนา พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ทั้งนี้เพื่อสงเสริมการเรียนรู้วรรณคดีของผู้เรียนให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น สามารถวิเคราะห์คุณค่า และตระหนักถึงมรดกทางภาษาของชาติ
ตัวละคร วิหวิยาสะกำ บุษบา ธิดาของเมืองดาหา ท้าวกะหมังกุหนิง ประไหมสุหรี กะหมันหรา พี่เลี้ยงของวิหยาสะกำ องค์ปัต ปั ตาระกาหลา
วิหวิยาสะกำ อยู่ในเมืองเขาเเล้วเทวดามาเข้าฝันให้ไปเที่ยวป่า ไล่ล่าสัตว์ป่ว์ ป่าเช่นพวกเก้ง กวาง วิหวิยาสะกำ จึงสั่งให้กองทัพเตรียรีมม้า เพื่อที่จะไปในป่าตอนเช้าให้เจรียรีมความพร้อมให้เสร็จ ภายในคืนนี้ “ข้าอยากให้ท่านช่วยเตรียมม้า ให้ทันในรุ่งเช้า” ไปเที่ยวป่ามั้ย? จะได้เจอสิ่งที่เจ้า ไม่เคยเจอ
“งั้นข้าลูกก่อนนะขอรับ” : เมื่อพ่อเห็นลูกทูตลาก็ห่วงใยจึงเข้าไปกอดเเละหอมลูกผู้เป็นเเก้วตาดวงใจ เมื่อลาพ่อเสร็จจึงรีบรีเตรียรีมกองทัพเพื่อเดินทางโดยทันที “ลูกขอตัวไปเข้าป่าก่อน น่ะขอรับ” “ลูกไปได้เเต่ต้องอยู่ ตามแนวป่านะลูก” พ่ะย่ะค่ะ
หลังจาก ยกทัพออกมาจากพระราชวังวัขี่ ม้าทรงองอาจเเละ เเกร่งกล้าวิ่งวิ่ผ่านแนวป่า เห็นกวางที่ทาง เข้าป่าจึงรีบรีขี่มาเข้าไปในป่า
ถึงองค์ปัตตาระกาหลาเห็นวิหวิยาสะกำ ยกกำ ลังพลมาก็มีลางบอกทันทีจึงกลับกลาย เป็นกวางทองเฉิดฉายระยิบระยับออกมาจากป่าไหม้พุ่งมาเฉียดชิดขบวนม้า แล้วกระ โดดผ่านเหล่าทหารมาขวางหน้าวิหวิยาสะกำ แสดงอาการตื้นเต้น วิหวิยาสะกำ ผู้เก่งกาด เห็นกวางเกิดความชอบจึงสั่งพวกฝีมือดี ไปล่อมจับกวางทองพูดพลางเร่งม้าไปด้วย กับกำ ลังคนตามไป พวกเจ้าจงไปจับกวางตัวนั้นมา ให้ข้าที!
วิหวิยาสะกำ ได้รีบรีควบม้าตามกวางทองไป พวกม้าของทหารทั้งหลายไม่มีใครตามทัน มีแต่ ม้าของกะหมันหราที่ตามวิหวิยาสะกำ ทัน ปัตตาระกาหลาที่เป็นกวางทองได้วิ่งวิ่ล่อ วิหวิยาสะกำ มาถึงทางสามแพร่ง จากนั้นก็กลับร่างจากกวางตัวเมียแล้วมาวางรูปของ บุษบาที่งามราวกับสาวสวรรค์ลงไว้ที่ว้ ที่กลางทางนั้นแล้วเทวดาปัตตาระกาหลาก็หายไป
พอวิหวิยาสะกำ ได้เดินทางมาถึงทางสามแพร่งวิหวิยาสะกำ ได้หมดแรงลง ดวง อาทิตย์ก็เริ่มริ่ตกดินกวางสีทองก็ได้หายไปแล้ว วิหวิยาสะกำ จึงสงสัยจึงรั้งม้าไว้ ตรงรูปของบุษบาที่วางไว้ตว้รงนั้น กะหมันหราจึงมองเห็นรูปวาดของบุษบา จึงกระโดดลงไปหยิบทันทีวิทีหวิยาสะกำ เห็นรูปจึงเรียรีกให้กะหมันหราเอามาให้ พอเห็นก็รู้สึกหลงไหล แล้วก็นำ รูปมาเหน็บไว้ที่ว้ ที่เข็มขัดความต้องการก็แล่นไป ทั่วร่างกาย
กะหมันหราจึงมองเห็นรูปวาดของบุษบา จึงกระโดดลงไปหยิบทันทีรู้ทีรู้สึกหลงไหล จึงนำ รูปมาเหน็บไว้ที่ว้ ที่เข็มขัด ความต้องการก็แล่นไปทั่วร่างกายไม่นานวิหวิยาสะกำ ก็สลบลงที่ หลังม้า แต่กะหมันหราประคองไว้ทัว้ ทัน พระพี่เลี้ยง เสนา ผู้รับใช้และทหารทั้งหลาย มาเห็นก็ตกใจเอาน้ำ มาลูบหน้าของวิหวิยาสะกำ วิหวิยาสะกำ ก็ฟื้นขึ้น พูดแล้วก็กลับไปที่ม้า แล้วรีบรีเข้าเมือง ทำ ไมจึงสลบไปเช่นนี้ล่ะ? ข้าวิ่งม้ามาเหนื่อยจึงหิวโหยแล้ว หมดแรง
เจ้างามประเสริฐเลิศ ทำ ไงถึงจะได้เจ้ามาดูอยูาใกล้ๆ แม้จะรู้ว่าเจ้าอยู่เมืองใด ข้าจะตามไปสนินสนม พอถึงราชวังวัวิหวิยาสะกำ ก็ปิดประตูห้องบรรทมอยู่สองคนกับกะหมันหรา แล้วนอนลงที่นอนมีความปลื้มใจ พอดูรูปเสร็จวิหวิยาก็เอารูปวางทาบที่อก คิดถึงแล้วถอนหายใจแล้วน้ำ ตาก็ไหลออกมา กะ หมันหราเห็นกษัตริย์ริย์ไม่รู้สึกตัว ยกมือไหว้บว้อกทันที แสนจะเศร้าจากภาพที่เห็น จะได้อย่างที่ต้องการหรือปล่าว ระงับความโศกเศร้าอาลัย แล้วไปทานอาหารแล้วเข้าเฝ้า กษัตริย์ ไม่เห็นใจกันบางเลยจะให้เลิกโศกเศร้าอย่างไร ถ้าไปทูลพ่อ บอกเรื่องราวออกไปคงเสื่อมเสียชื่อเสียง จะผิดจะถูกก็จะ มอดไหม้ไปด้วยความรัก ไม่ให้ประจักษ์ผู้คน
เมื่อนั้นนางกำ นัลเห็นวิหวิยาสะกำ ไม่เสวยข้าวเเละเข้าห้องไป ร้องไห้ จึงไปทูลกษัตริย์ริย์เมื่อพระองค์ได้ฟังจึงรีบรีไปหาลูกที่ ตำ หนัก
เป็นอะไรเกิดอะไรขึ้นไหนว่าลาไปเที่ยวป่า ไปอย่างมีความสุขแล้วกลับมาถึงโศก เศร้าเช่นนี้ แม้ลูกจะสิ้นชีพก็จะเป็น ข้ารองพระบาท พ่อจะให้ตายได้ยังไง แม้นประสงค์สิ่งใด พ่อก็จะหามาให้อย่าจากพ่อไปเลย มารดา ใจจะขาดด้วยความรักเจ้าเท่าชีวิตแต่ก็จน ปัญญา วิหวิยาสะกำ ได้ยินเสียงพ่อกำ ลังมาจึง รีบรีเอารูปซ้อนทันที เมื่อพระบิดาเเละ มารดาถึงตำ หนักเห็นลูกนั่งเศร้าโศก จึงถามลูก บิดาและมารดาทั้งสองฟังลูกพูดต่อเหมือนใครเอาดวงวิญวิญาไป ทั้งสองร้องไห้โศกเศร้า กอด ราชบุตร
นางสาว สรัญญา สุทธิจันทร์ เลขที่15 นางสาว สิรินภา รุทรกาญจน์ เลขที่16 นางสาว โชติกา จอมนกเกษ เลขที่27 นางสาว สุทธิภาภรณ์ จั่นทอง เลขที่29 นางสาว สุนิษา งามพรม เลขที่30 นางสาว อนินฑิตา เถื่อนทนนท์ เลขที่31 คณะผู้จัดทำ เสนอ คุณครู สุนารี บุญรัตน์