pdf_20220129_213620_0000

โครงเรื่อง



ณโรงเรียนมัธยมปลายแห่งหนึ่ งของประเทศไทย
เด็กสาวคนหนึ่ งนั่ งร้องไห้อย่างโดดเดี่ยวบนเก้าอี้
ภายในห้องเก็บของห้องหนึ่ งที่มืดสลัวของโรงเรียน
เธอมีชื่อว่า "เพลง" ชีวิตการเรียน ม.ปลาย ของเธอ
ผ่านไปอย่างลำบากเธอเป็นคนเก็บตัวไม่ค่อยพูดมี
เธอรังแกอยู่เสมอ วันนี้ ก็เป็นอีกครั้งที่เธอถูกรังแก
จึงมานั่ งร้องไห้อยู่ที่นี่ เวลาผ่านไปสักพักเธอได้ยิน
บางอย่างด้านนอกประตู
"กึกๆๆ" เธอพยายามดันประตูออกแต่มีบางอย่างตึด
ทำให้เปิดออกไปไม่ได้
"ใครน่ ะ!! ใครอยู่ข้างนอก"เธอส่งเสียงร้องตะโกนถาม
"คิกๆๆ" เสียงหัวเราะของคนคนหนึ่ งดังขึ้นด้านนอก
ประตู ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าคนที่อยู่ด้านนอกคือพิม
เพื่อนห้องเดียวกับเธอที่ชอบกลั่นแกล้งเธออยู่เสมอ
"พิม!! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ นะ"
"คิกๆ ฉันไม่เปิดอยากเข้าไปในนั้ นเอง ก็หาทางออก
มาเองแล้วกันนะ" "กึกๆๆๆ" เสียงฝีเท้าของพิมที่วิ่ง
ออกห่างจากห้องเก็บของเรื่อยๆ
"พิม!! พิม เปิดประตูให้ฉันก่อน" เพลงร้องตะโกนตาม
หลังแต่นั่ นก็ไม่ช่วยอะไรเลย เสียงฝีเท้าของพิมนั้ น
หายไปแล้ว

เธอจึงพยายามเปิดประตูอีกรอบแต่ก็ไม่สำเร็จ เป็น
อีกครั้งแล้วสินะที่เธอต้องถูกแกล้งอยู่แบบนี้ ตอนนี้
เป็นช่วงที่เด็กนั กเรียนต่างพากันกลับบ้านหมดแล้ว
จึงยากที่จะมีใครเดินผ่านมาแถวนี้ เธอน้ อยใจที่ตัว
เองถูกกลั่นแกล้งอยู่เสมอจึงกลับมานั่ งร้องไห้บน
เก้าอี้ตัวเดิมอยู่นาน
"กึกๆ"เธอได้ยินเสียงฝีเท้าใครคนหนึ่ งเดินมาตามทาง
ใกล้ๆห้องเธอจึงตัดสินใจร้องตะโกนให้ใครคนนั่ น
ช่วยเปิดประตูให้
"ช่วยด้วยค่ะ!! มีใครอยู่ข้างนอกมั้ยคะ!!"
"กึกๆๆ"เสี ยงฝีเท้าเดินมาใกล้ประตูห้องและลากโต๊ะที่
กั้นอยู่หน้ าประตูออก และเปิดประตูห้องเก็บของ
"อ้าวหนู ทำไมมาอยู่ในนี้ โดนเพื่อนแกล้งล่ะสิ" เสียง
คุณลุงยามถามขึ้น เธอได้แต่ยิ้มแห้งๆกลับไป
"เอ้าๆรีบกลับบ้านเร็วมืดค่ำป่านนี้ แล้ว" "ขอบคุณนะ
คะ" เป็นคุณลุงยามที่เดินตรวจตึกมาเจอ เมื่อเธอออก
มาได้เธอจึงรีบออกจากตึกและวิ่งกลับบ้านทันที วัน
นี้ เป็นวันที่แย่อีกวันในชีวิตของเธอ เธอเหนื่ อยที่ต้อง
ใช้ชีวิตแบบนี้ ในทุกๆวันจริงๆ มันหนั กเกินที่จะรับ
ไหว

"ฮรึก ฮืออ"เสียงร้องสะอื้นของเธอดังไปทั่วทั้งห้อง
นอนอยู่เป็นเวลานาน ก่อนเธอจะตัดสินใจจบชีวิตตัว
เองลง

"ตึ้งตึงตึงตึ่ง ตึ่งตึงตึ้งตึง"เช้าวันต่อมาเสียงออด
โรงเรียนดังขึ้นเหมือนกับทุกๆวัน วันนี้ ทุกคนในห่อ
งมากันครบยกเว้นเพลง ทุกคนต่างจับกลุ่มคุยกัน
สงสัยเรื่องนี้ เพราะปกติเพลงไม่เคยหยุดเรียนและไม่
เคยมาสายเลย
"อาจารย์มาแล้ว!!"เสียงนั กเรียนคนหนึ่ งตะโกนส่ง
สัญญาณการมาของอาจารย์ ทุกคนที่จับกลุ่มอยู่ต่าง
พากันแยกตัวไปนั่ งที่ของตนเอง
"เอาหล่ะทุกคน ครูมีข่าวร้ายจะมาบอก......."อาจารย์
แจ้งข่าวการเสี ยชีวิตของเพลงทำให้ทุกคนต่างพากัน
ตกตะลึงกับข่าวที่ได้รับรวมถึงพิมที่ตกใจเป็นอย่าง
มากเพราะเธอรู้ตัวดีว่าเธอก็เป็นส่ วนสำคัญที่ทำให้
เพลงจบชีวิตตัวเอง เธอรู้สึกผิดเป็นอย่างมากจนคิด
ฟุ้งซ่านทำให้ไม่มีสมาธิในการเรียนเลยจวบจนถึง
เวลาพักระหว่างคาบเรียน ทุกคนต่างพากันซุบซิบคุย
กันเรื่องนี้ กลับมีนั กเรียนหญิงกลุ่มหนึ่ งในห้องเปิด
ประเด็นเรื่องที่เพลงฆ่าตัวตายและซุบซิบกันว่าเป็นเพ
ราะพิม หลังจากวันนี้ ทุกคนก็ปฏิบัติกับพิมเปลี่ยนไป
ทำเหมือนกับตอนที่เธอทำกับเพลงนั่ นแหละ

เมื่อเวลาผ่านไปนานขึ้นเหมือนภาพวนซ้ำแต่ก่อน
จะเป็นเพลงที่โดนพิมแกล้ง กลับกันมาวันนี้ เธอก็
รู้สึ กแบบเดียวกับเพลงเลย

หนึ่ งอาทิตย์ผ่านมาวันนี้ เป็นวันที่โรงเรียนมี
กิจกรรมหน้ าเสาธงเยอะที่สุด เพราะเป็นช่วง
ที่มีการรับรางวัลของนั กเรียนที่มีความดีความชอบต่อ
ทางโรงเรียน
"ฮืออๆ" เสียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่ งกำลั่งนั่ งอยู่ห้องน้ำ
ด้านในสุด แล้วก็ร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ
"ปึ่ ง! ปั่ ง!"ขณะที่เธอจมกับความคิดตัวเองมองอุปกรณ์
บางอย่างที่เธอพกติดตัวมาด้วย ก็มีเสียงเคาะประตู
ห้องน้ำเป็นระยะ พร้อมกับเสียงหนึ่ งที่ดังขึ้น "ใครอยู่
ในห้องน้ำน่ ะ เร็วหน่ อยสิ ปวดท้องจะตายอยู่แล้ว"
พิมที่อยู่ในห้องน้ำ รีบปาดน้ำตาเก็บอุปกรณ์นั้ น
เข้าไปในกระเป๋าแล้วก็เปิดประตูออกมาเพื่อนที่เคาะ
ประตูเจอหน้ าเจอก็พูดเสียงดังขึ้น
"ก็นึ กว่าใคร ทำบ้าอะไรอยู่ในห้องตั้งนาน คนอื่นเค้า
จะใช้ห้องน้ำบ้างเนี่ ย" "โอ้ยหงุดหงิด หลบไป" เธอรีบ
แทรกตัวเข้าไปในห้องน้ำและปิดประตูเสี ยงดังอย่าง
หงุดหงิด พิมเหม่อมองไปที่กระจกของห้องน้ำ แล้วก็
ถอนหายใจ เธอเดินออกจากห้องน้ำโรงเรียน
เพราะเริ่มมีเสียงกริ่งดังให้นั กเรียนทุกคนเริ่มออกไป
เข้าแถว

ส่วนนั กเรียนที่มีการรับรางวัลก็ให้เดินมาหลบหลัง
อาคารตรงบริเวณด้านหลัง
เวที อาจารย์เริ่มเอ่ยรายชื่อของนั กเรียนที่ต้องขึ้นมา
รับรางวัลนั กทำกิจกรรมและอื่น ๆอีกมากมาย วันนี้
เองก็เป็นอีกหนึ่ งวันที่นั กเรียนมาร่วมกลุ่มกันอย่าง
หนาแน่ น จนกระทั่งรายชื่อทั้งหมดถูกประกาศ
นั กเรียนที่ได้รับก็เดินขึ้น
มาบนเวทีเพื่อถ่ายรูปกับอาจารย์ บางคนก็ต้องกล่าว
สุนทรพจน์ และความในใจที่ได้รับรางวัล
เวลาผ่านไปจนกระทั่งอาจารย์ประจำชั้นของพิม
ประกาศชื่อของเธอที่เป็นคนสุดท้ายที่ได้รับ
รางวัลนั กกิจกรรมยอดเยี่ยมของปีนี้ พิมเดินขึ้นมา
บนเวทีด้วยใจที่เหม่อลอย เธอรู้ตัวดีว่ารางวัลนี้ ควร
เป็นของเพลง สาเหตุที่เธอกลั่นแกล้งเพลงต่างๆก็
เพราะเธออยากได้รางวัลนี้ เธอเดินก้าวขาขึ้นมายัง
ไมโครโพนที่วางอยู่ตรงกลางเวที
เธอเอื้อมมือไปจับมันให้ลงมาพอดีปากของตัวเองแล้ว
ก็เริ่มต้นพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้ทุกสายตาจับจ้อง
"สวัสดีค่ะ ดิฉันดีใจมากเลยที่ได้รับรางวัลอันทรง
เกียรตินี้ แต่ว่าก็มีบางเรื่องที่
ทำให้ฉันไม่สามารถไปต่อในโลกใบนี้ ได้ ฉันทำผิดกับ
ใครบ้างคนอย่างมากและคงจะต้องชดใช้ให้กับเขา"

พอพูดจบเสี ยงสะอื้นของเธอดังลอดผ่านไมค์ไปยัง
ทุกคนหน้ าเวทีได้ยิน สักพักมือของเธอก็คว้าคัตเตอร์
ออกจากกระโปรงพร้อมกับเปิดมันขึ้นมา ใบมีด
แหลมคมพร้อมกับสายตาทุกคนที่มองมาที่พิมตามๆ
กัน
"ฉัวะ!" เธอปาดใบมีดใส่ลำคอของตัวเอง ก่อนเธอจะ
ปาดจนเลือดสีเข้มไหลออกมาอย่างหนั ก
"ฉัวะ! ฉัวะ!" เลือดกระเด็นจนเกิดเป็นสีแดงเต็มพื้น
ด้านล่าง พิมทิ้งตัวลงบนพื้นเวที มือของเธอค่อยๆ
ปล่อยคัต
เตอร์เปื้ อนเลือดหล่นลงไปที่พื้น เหตุการณ์ในครั้งนี้
บ่งบอกว่า สิ่งที่เราทำกับใครนั้ นเราก็จะได้รับผล
แบบนั้ น และหากเราต้องทำอะไรบางอย่าง
ก่อนตายแล้วล่ะก็ คงจะเป็นการสารภาพผิดและ
ขอโทษ ถึงแม้ว่าจะลบล้างความผิดไม่ได้ แต่ว่าก็ดีกว่า
ไม่ทำอะไรเลย ดังเช่นการชดใช้ด้วยชีวิตของเธอครั้ง
นี้ คงเป็นที่พูดถึงของโรงเรียนไปอีกนาน