ถวัลย์ ดัชนี

ถวัลย์ดัชนี

เป็นจิตรกร ช่างเขียนรูป
แห่งดอยสูงเชียงราย

คำนำ

รายงานเล่มนี้จัดทำเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของวิชา ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปี
ที่5 เพื่อให้ได้ศึกษาหาความรู้ในประวัติของถวัลย์ ดัชนี และได้ศึกษาอย่าง
เข้าใจเพื่อแระโยชน์กับการเรียน

ผู้จัดทำหวังว่า รายงานเล่มนี้จะเป็นประโยชน์กับผู้อ่าน ที่กำลังหา
ข้อมูลเรื่องนี้อยู่ หากมีข้อแนะนำหรือผิดพลาดประการใด ผูจัดทำขอน้ อม
รับไว้และขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

ผูจัดทำ
น.ส.หทัยทิพย์ บุญนะ
วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2565

ถวัลย์ ดัชนี

ดร. ถวัลย์ ดัชนี เป็นจิตรกร
ช่างเขียนรูป แห่งดอยสูง
เชียงราย ได้รับการยกย่อง
เชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่ง
ชาติ สาขาทัศนศิลป์
(จิตรกรรม) เมื่อพ.ศ. 2544
เกิดที่อำเภอเมือง จังหวัด
เชียงราย

ประวัติการศึกษา

พ.ศ.2485 - 2491 ศึกษาระดับประถมที่โรงเรียนเชียงรายวิทยาคม จังหวัดเชียงราย
พ.ศ.2492 - 2498 ศึกษาระดับมัธยมที่โรงเรียนสามัคคีวิทยาคม จังหวัดเชียงราย
พ.ศ.2498 - 2500 ศึกษาระดับครูประถมการช่าง (ปปช.) จากโรงเรียนเพาะช่าง
พ.ศ.2500 - 2505 ศึกษาปริญญาตรีศิลปบัณฑิต (เกียรตินิยม)จากคณะจิตรกรรมประติมากรรม
มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ.2506 - 2412 ศึกษาระดับปริญญาโท ทางด้านจิตกรรมฝาผนัง อนุสาวรีย์ ผังเมือง และ
ปริญญาเอก สาขาอภิปรัชญาและสุนทรียศาสตร์ ที่ราชวิทยาลัยศิลปแห่งชาติ อัมสเตอร์ดัม
เนเธอร์แลนด์

การค้นหาและการ
ค้นพบตัวเอง

คำวิจารณ์ของศาศตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ดังกล่าวนี้ทำให้ถวัลย์ ดัชนี เปลี่ยนแปลงการทำงานทุก
อย่างใหม่หมด เมื่อคิดและดำรงอยู๋ในวิถีทางแห่งศิลปะได้แล้ว เขาจึงได้รับการสนับสนุนจาก
ศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี ให้สอบชิงทุนไปศึกษาต่อที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ ซึ่งในเวลาต่อมาได้มี
ศิลปินแห่งชาติเกิดขึ้น 3 คน จากสถาบันแห่งนี้

เสือขบม้า ผลงานเด่น อสูร

ช้างนพสุบรรณ

รางวัล

พ.ศ.2503 รางวัลที่2 การประกวดศิลปกรรม ณ วังสวน
ผักกาด
พ.ศ.2505 รางวัลที่1 การประกวดศิลปกรรม จัดโดย
องค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวกรุงเทพ
พ.ศ.2528 รางวัลเกียรติยศเหรียญทองจากสมาคม
สถาปนิกสยาม ในฐานะจิตรกรผู้สร้างสรรค์ศิลปะร่วมสมัย
พ.ศ.2540 ได้รับเลือกจากองค์การสหประชาช่ติ ให้เป็นผู้
แทนวัฒนธรรมทางศิลปะภาคตะวันออก
พ.ศ.2544 ได้รับเลือกจากFUKUOKA ASIAN CULTURE
PRIZE COMMITTEE ให้รับ Arts and Culture Prize

จัดทำโดย

นางสาว รพีพรรณ สมใจ เลขที่ 14 ม.5/7

นางสาว หทัยทิพย์ บุญนะ เลขที่ 16 ม.5/7