นิทานอีสป (2)_clone

นิทานอีสป

Aesop's Fables

จัดทำโดย

นางสาวกนกร พูนจันทร์ ปวช.1/1
นางสาวกนกอร พูนจันทร์ ปวช.1/1
นางสาวกัญญาณัฐ รุ่งเรืองชนะจิต ปวช.1/2




เสนอ

อาจารย์ นูรฮูดา

วิทยาลัยอาชีวศึกษาผดุงประชายะลา

เรื่อง แม่กวางกับลูก

แม่กวางพาลูกน้อยออกไปหาอาหารที่ชายป่าแห่งหนึ่ง ครั้นพอได้ยิน
เสียงหมาล่าเนื้อ แม่กวางก็รีบชวนลูกวิ่งหนีเตลิดเข้าป่าทันที

ลูกกวางจึงถามแม่ว่า “ทำไม! แม่ต้องกลัวมันด้วยล่ะจ๊ะ... ในเมื่อแม่
ตัวโต กว่า ว่องไวกว่า แล้วก็ยังมีเขาแหลม ๆ เจ้าหมาไม่มีอีกด้วย”
แม่กวางฟังแล้วก็ถอนใจเฮือกหนึ่งก่อนจะบอกลูกตามตรงว่า “แม่ก็
ไม่รู้ว่าทำไมต้องกลัวมัน... แต่เห็นสัตว์อื่น ๆ ก็กลัวมันนะลูก แค่ได้ยิน

เสียงมันเห่ามาแต่ไกลก็ต้องวิ่งทุกทีเลยล่ะจ้ะ”

ครั้งหนึ่งมีกระต่ายตัวหนึ่งนอนหลับอยู่ใต้ต้นตาล ขณะที่นอนหลับอยู่
นั้นเกิดพายุใหญ่ ทำให้ลูกตาลหล่นลงที่พื้นดิน เกือบถูกกระต่าย
กระต่ายตกใจตื่นขึ้น คิดว่าฟ้าถล่ม ลุกขึ้นวิ่งไปอย่างรวดเร็ว สัตว์
อื่นๆ เห็นกระต่ายวิ่งมา จึงถามกระต่ายว่า "ท่านวิ่งหนีอะไรมา"
กระต่ายบอกว่า "ฟ้าถล่ม!" สัตว์เหล่านั้นได้ฟัง ก็วิ่งตามกระต่ายไป
จนพบราชสีห์ตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นสัตว์เจ้าปัญญา เห็นสัตว์วิ่งมา
ดังนั้นจึง ถามว่า "พวกท่านวิ่งหนีอะไรมา" สัตว์เหล่านั้นบอกว่า

"ฟ้าถล่ม"ราชสีห์จึงบอกให้สัตว์เหล่านั้น พาไปดู เมื่อได้ดูที่ต้นตาลก็เห็น
ลูกตาลหล่นอยู่ที่โคนต้น ราชสีห์จึงว่า "คนที่โง่เขลา ไม่คิดอะไรให้
รอบคอบ จึงได้รับผลตอบแทน เช่นนี้แหละ"



เรื่อกงระต่ายตื่นตูม

เรื่อง
หมาป่ากับเด็กซุกซน

เมื่อปืนขึ้นไปนั่งเล่นบนหลังคาบ้านได้ เด็กน้อยผู้แสนชุก
ซนก็ดีอกดีใจเป็นยิ่งนัก เที่ยวเอาก้อนหินขว้างแมว ขว้าง

ไก่เล่นเป็นที่สำราญใจ ครั้นเห็นหมาป่าเดินผ่านมา
เด็กซุกซนก็ร้องตะโกนท้าทายเป็นการใหญ่

"เจ้าหมาป่าหน้าโง่ ใคร ๆ ก็กลัวเจ้านักหนา...แต่ข้าไม่
กลัว... แน่จริงก็มาจับข้าสิ ฮ่า ฮ่า ข้าเป็นเด็กตัวเล็กๆ แค่นี้
เจ้ากลัวรึไง เจ้าหน้าโง่เอ๊ย ข้าน่ะเก่งกว่าเจ้า หลายเท่านัก

ถึงได้ล้อเจ้าได้" หมาป่าส่ายหน้าอย่างระอาพลางว่า
"เจ้าล้อข้าได้เพราะหลังคาสูงนั่นต่างหากไม่ใช่
เพราะว่าเจ้าเก่งหรอก"

เรื่อง แมวกับหนู




แมวชราตัวหนึ่งไร้เรี่ยวแรงที่จะจับหนู มันพยายามหาอุบาย
ล่อให้หนูเข้ามาใกล้ ๆ จะได้จับกินโดยง่าย ด้วยการเก็บอุ้งเล็บที่เท้า

ทั้งสี่เอาไว้อย่างมิดชิด นอนแนบตัวอยู่กับพื้นเหมือนกับซาก
กระต่ายที่ตายแล้ว "มาดูกระต่ายตัวนี้ซิ"

หนูตัวหนึ่งแกล้งกล่าวกับเพื่อนๆ ของมันด้วยเสียงอันดัง
"ทายได้เลยว่าเมื่อเราเข้าไปใกล้มันจะไม่ยอมนอนเฉยเหมือนที่

กำลังเป็นอยู่ในเวลานี้"

เรื่อง สุนัขจิ้งจอกกับสิงโต

วันหนึ่งสุนัขจิ้งจอกเดินไปพบสิงโตที่กลางป่า
มันรู้ว่าสิงโตจะต้องจับมันกินเป็นอาหารแน่ๆ
สุนัขจิ้งจอกจึงรีบกล่าวกับสิงโตว่า "ข้ารู้จักลาตัวอ้วนตัวหนึ่ง ข้าจะไปหลอกมัน
มาให้ท่าน" หลังจากนั้นสุนัขจิ้งจอกก็รีบไปหลอกพาลามาที่กลางป่า ลายอม
ตามมาเพราะได้ เคยตกลงทำสัญญาเป็นเพื่อนตายต่อกันมา นานแล้ว
เมื่อลาเดินเข้าไปติดกับที่สิงโตวางไว้ สิงโตก็หันไปตะปบสุนัขจิ้งจอก
กินก่อน เพราะคิดว่าลานั้นเป็นของตายเก็บไว้กินทีหลังก็ได้

เรื่อง สุนัขจิ้งจอกกับหมี

สุนัขจิ้งจอกเฒ่านั่งคุยกับหมีเฒ่าถึงประวัติชีวิตของ
พวกตนตั้งแต่วัยหนุ่มจนถึงวัยชราอย่างภาคภูมิใจ
"ข้าน่ะไม่เคยไปกินคนที่ตายแล้วเลยนะ เจ้ารู้หรือไม่"
หมีอวดในความมีคุณธรรมของตน แต่สุนัขจิ้งจอก

หัวเราะเบา ๆ พลางว่า
"ถ้าเจ้าอยากให้ใครนับถือ เจ้าก็ไม่ควรกินคนที่ยัง

มีชีวิตอยู่"