ศศิธร ภักดีฤาทัย

อารัมภบท
ในระบบสรุ ิยจกั รวาล มดี วงดาวดวงหนง่ึ ทแี่ สนงดงาม
ดาวดวงน้นั มีวงแหวนลอ้ มรอบอย่างเหน็ ไดช้ ดั ผู้คนต่างเรียกดาวดวงนนั้ วา่ "ดาวเสาร"์
ทว่าถ้าหากช่ือดาวเสาร์เปน็ ชอื่ ของเด็กผชู้ ายคนหน่ึง นน่ั ก็ทำให้เขาโดดเด่นและงดงามในบคุ คลหมู่มาก

เชน่ เดยี วกนั
แต่ใครจะรลู้ ะ่ วา่ เปลือกนอกท่ีงดงามเหล่านั้น
แทจ้ รงิ ซอ่ นความเจบ็ ปวดไวม้ ากมายเพยี งใด

จนกระทงั่ ดาวเสารไ์ ด้มาพบกับ "นารว์ ี"
หญิงสาวท่เี ขา้ มาแตง่ แต้มและเติมเต็มชีวติ ของเขา

จนในที่สดุ ดาวเสาร์กร็ สู้ ึกขาดเธอไม่ได้
เขาต้องการใหเ้ ธอมาอยู่รว่ มชวี ิตดว้ ยกันตลอดไป ดังเชน่ พระจันทร์ดวงหนง่ึ ทโี่ คจรรอบดาวเสาร์ในระบบสุริย

จกั รวาล

2806

สารบัญ หน้า
เรอื่ ง
อารมั ภบท 1
บทที่ 1 ดาวเสาร์ 4
บทที่ 2 นาร์วี 7
บทท่ี 3 I love you to the moon and back. 11
บทที่ 4 Cracked 14
บทที่ 5 Forget me not 17
จากใจผู้เขียน 18
ประวัติผ้เู ขียน

[1]

บทท่ี 1 ดาวเสาร์
ดึกสงัด โลกท้ังใบไรส้ ีสัน ทอ้ งฟ้าครอบคลมุ ไปดว้ ยความมืดมิด เสียงร้องไหข้ องเด็กหนุ่มวยั 18
เคลา้ ไปกับเสยี งจ้ิงหรีด ความทกุ ขร์ ะทมของเขาถกู กลิ่นอายแหง่ ธรรมชาติในยามค่ำคืนกลบไปสิ้น
ไม่มีใครรูว้ ่าเขาเจบ็ ปวดหรือทรมานเพียงใด อีกประเด๋ยี วก็สวา่ งแล้ว เขาพึงระลึกอยู่เสมอวา่

‘เอาเถอะ ความเจ็บปวดเหลา่ น้ันคงถูกกลืนกนิ ไปพร้อมกบั พระจนั ทร์ท่ีค่อย ๆ จางลงน่ันแหละ’

และมนั คงจะเป็นเชน่ นน้ั จนถึงวันท่ีเขาหมดลมหายใจ ถงึ อยา่ งไรเขาคงไมส่ ามารถเปลีย่ นแปลงอะไรได้อีกแลว้
ตราบใดท่ีโชคชะตากำหนดให้ทกุ อย่างต้องเปน็ แบบน้ี

ถงึ กระนนั้ แมใ้ นยามท่ี “ดาวเสาร์” จมอยูใ่ นหว้ งแห่งความเศรา้ หมอง
เขาก็ยังเหลือบไปเหน็ ความงดงามของพระจันทรเ์ ต็มดวงทโ่ี ดดเด่นทา่ มกลางความมืดไดอ้ ย่างชัดเจน
เวลานีพ้ ระจนั ทรค์ งเป็นสงิ่ เดียวทอ่ี ยเู่ ป็นเพ่ือนของเขาได้ ดาวเสารเ์ หม่อมองพระจันทร์ทั้งคราบน้ำตา
กอ่ นทเ่ี ขาจะผลอยหลบั ไป

เสยี งนาฬิกาปลุกดงั ลั่นหอ้ งในยามเชา้
หญงิ วัยกลางคนคนหน่ึงกำลงั ไขกุญแจเพื่อเปิดประตูห้องของดาวเสารอ์ อก ดาวเสารต์ ืน่ แลว้
และเขาดันตัวลกุ ขนึ้ พรอ้ มเดินออกจากเตียงไปยงั ห้องนำ้ แทบจะทนั ทีเพ่ือไม่ใหห้ ญงิ ผนู้ ้ันทำรา้ ยเขาได้
ถ้าเขาลุกจากเตยี งชา้ กวา่ นแ้ี ม้เพียงนิดอาจจะไดร้ อยชำ้ เพ่มิ ทแี่ ขนหรอื ขาสักจดุ สองจุด
เขาไม่เคยมโี อกาสไดน้ อนเล่นบนเตยี งสกั 2 หรอื 3 นาทีเลยสกั ครงั้ ตัง้ แตจ่ ำความได้
หากเขาเผลอปล่อยตวั เองแมเ้ พยี งเสยี้ วนาที หญงิ ผู้ซ่งึ เป็นแม่แท้ ๆ
ของเขาจะลงโทษโดยการทำร้ายร่างกายแบบใดแบบหนึ่ง
อาจจะเป็นการขวา้ งกอ้ นกรวดในกระถางตน้ ไมใ้ กลม้ ือใหเ้ ขารสู้ ึกตวั
หรอื ทบุ ตีด้วยอะไรบางอยา่ งจนเขาร้องล่นั บ้าน แต่ไม่เคยมีใครสกั คนคัดค้าน
ทุกคนในบ้านเห็นดว้ ยกบั การกระทำของผู้ใหญ่ในบ้านซงึ่ ข้ึนชอ่ื วา่ เป็นมารดาบงั เกิดเกล้าของเด็กหนมุ่ คนน้ี

ความเจ็บปวดแผซ่ า่ นทวั่ ร่าง แต่เขาต้องกลำ้ กลืนฝืนทน แสดงออกมาใหท้ กุ คนเหน็ วา่ ตนเองยังมชี วี ติ อยู่
เขาเกบ็ ความอ่อนแอทงั้ หมดไวใ้ นใจ ทุกความร้สู ึกของเขาไม่เคยเลด็ ลอดออกไปใหบ้ ุคคลในบ้านรบั รู้
เพราะถึงแมเ้ ขาจะแสดงมนั ออกมา กไ็ มม่ ีใครมองเห็นอยู่ดี

การถูกลงโทษดว้ ยการทำรา้ ยรา่ งกายเป็นเรื่องปกติ ดาวเสาร์ชินชากบั ความรสู้ กึ เหล่านห้ี มดแล้ว
หากในอนาคตเขาทำผิดพลาดต่อใครอีก

[2]

ทางเลือกสำหรับชดใช้ความผิดท่ีเขาเลือกทีจ่ ะทำคงเปน็ การใหใ้ ครคนนน้ั ลงโทษเขาดว้ ยวิธใี ดวธิ หี นึ่ง
ถา้ เขาไม่ถูกทำร้ายร่างกายน่ันคงเปน็ เรือ่ งที่แปลกเสียกว่า

สายตาของเดก็ หนุ่มสำรวจจดุ ฟกชำ้ ต่าง ๆ ตามรา่ งกายในขณะท่ีชำระลา้ งเรือนร่าง
ทุกอย่างที่เกิดขน้ึ จะถูกซ่อนเอาไว้ใต้ร่มผา้ และเปลอื กนอกทป่ี ลอมแปลงจะแสดงใหท้ ุกคนเห็น
เขาถอนหายใจกับตวั เองเบา ๆ
‘ถึงเวลาทต่ี อ้ งเลน่ ละครอกี แล้วสนิ ะ’

แม่ของเขายังคงนัง่ ตรวจสอบพฤติกรรมของดาวเสารใ์ นห้องนอนอยู่ตลอด
ไมม่ ใี ครรูว้ า่ ภายใต้สายตาอนั เฉยี บคมของเธอคิดอะไรอยู่
และไมม่ ใี ครอยากจะคาดเดาความคดิ ในสมองของเธอดว้ ย เพราะถึงจะพยายามไปก็ไร้ประโยชน์
ตัวเขาเองก็รับรู้ถึงความจริงข้อน้ี ดงั นนั้ เขาจงึ ไม่คดิ สนทนาถึงสาเหตขุ องการกระทำต่าง ๆ เหลา่ นั้นอกี
แคต่ อ้ งแสรง้ ใชช้ ีวิตอย่างปกติไปวนั ๆ กถ็ ือว่าเปน็ เร่อื งท่ีเหลอื เชอ่ื มากแลว้ สำหรบั เด็กวัยรุ่นเช่นเขา
หลงั จากการเตรียมตวั เดินทางไปโรงเรียนในห้องนอนของดาวเสารเ์ สร็จส้ินลง
การเดนิ ทางของชวี ิตกไ็ ด้เริ่มต้นขึ้นอกี คร้งั เม่ือเด็กหนุ่มก้าวเทา้ ออกจากบ้าน

“ปิดรอยฟกชำ้ หมดแล้วใช่มั้ย?” คำถามท่เี อ่ยออกมาจากปากผู้บงั เกิดเกล้าขณะขบั รถไปส่งดาวเสาร์ท่โี รงเรียน
จดุ ประสงคข์ องคำถามก็คงจะเปน็ แบบเดมิ ๆ คือการแอบซอ่ นความรุนแรงในครอบครวั ไว้ไม่ให้ใครรู้
และตอ้ งไม่มใี ครมที างรเู้ รื่องเหล่านี้ได้

“ครับ” นีค่ งจะเป็นคำตอบสนั้ ๆ ทีต่ รงความคาดหวังของผู้ถามเป็นอย่างดี หากเขาตอบกลบั ไปว่า ‘ผมรู้สกึ
เจ็บปวดมาก’ หรือ ‘ไมค่ รบั ’ น่ันอาจจะทำใหส้ ถานการณ์ย่ำแยล่ งไปอีกกไ็ ด้ การถกู ทำรา้ ยบนรถยนตไ์ ม่ใช่
เร่อื งทีด่ นี ัก ถ้าไมม่ ีประสบการณ์มาก่อนเขาคงจะตอบคำถามผดิ พลาดไปอย่างแนน่ อน

ในทุก ๆ คราทตี่ อ้ งย่างก้าวออกจากบ้านพร้อมใครสักคนในครอบครัว ดาวเสารเ์ กดิ คำถามขน้ึ ในสมองอยูเ่ ปน็
ระยะ ๆ วา่ เพราะเหตใุ ดเขาถงึ ยังมีชวี ิตอยู่ได้ถึงตอนน้ี ไม่วา่ จะเปน็ ตอนทีต่ ้องไปใชช้ ีวิตในฐานะนกั เรยี นผู้แสน
สมบูรณ์แบบในโรงเรยี น หรอื ตอนทต่ี ้องออกงานสังคมในฐานะลกู ชายเศรษฐีอันดบั ต้น ๆ ของจงั หวัด ถา้ เขาจะ

[3]

มีชีวติ ไว้เพื่อทำอะไรพวกนีใ้ ห้ครอบครัว กระนั้นแล้วเขาจะมชี ีวิตอยไู่ ปเพื่ออะไร ในเม่ือชีวิตวยั รนุ่ ของตวั เองมัน
ชา่ งนา่ ขมขน่ื เชน่ น้ี ไม่มซี ง่ึ ส่ิงเยยี วยาใจใด ๆ นอกจากพระจันทร์ในยามค่ำคืน

‘เปิดประตรู ถแลว้ ท้งิ ตวั เองลงพื้นถนนเลยดมี ย้ั นะ?’ เพียงชั่วขณะหน่ึงของความคิดเท่าน้ัน...
‘อย่างมากถ้าโดนรถเหยยี บจนตายคงดีกว่า’
‘ความตายทีร่ ออยู่ขา้ งหน้าน่ันต้องมีความสุขมากแน่ ๆ เลย’

“เหม่ออะไรอยู่? ลงไปได้แลว้ ” เสยี งเรยี กของมารดาดงึ เขากลบั สชู่ ่วงเวลาปจั จบุ ัน ไมน่ า่ เช่อื วา่ วันนี้ความคิดที่
จะปลดิ ชพี ตนเองของดาวเสาร์ชา่ งโลดแลน่ ไดอ้ ยา่ งยอดเย่ยี ม เขาเคยคดิ จะจบชีวิตตวั เองอยู่หลายครงั้ ถงึ
อยา่ งไรน่ันก็เปน็ เพียงแค่ความคดิ ตราบใดทเ่ี ขายังตอ้ งเติบโตอย่างเจบ็ ปวดทง้ั ยงั มกี ารเรียนหนังสือคอยค้ำคอ
อยู่ แม้การตายจะเปน็ ทางเลือกท่ดี แู ลว้ ชา่ งหอมหวานที่สุด แต่สดุ ทา้ ยเขากย็ งั ไมเ่ คยได้ลงมือทำจริง ๆ เสียที

“สวสั ดีครบั แม”่
“อืม… แมห่ วังวา่ วันน้ลี ูกจะทำตวั ปกตนิ ะ”
“ครับ จะไมม่ ีอะไรเกิดขน้ึ แน่นอนครบั เพราะผมก็ปกติดีอยู่แลว้ ”
“รีบ ๆ ไปเถอะ อย่ามาเล่นแง่เลย มันไรป้ ระโยชน์”

ทันทีท่ีการสนทนาสน้ั ๆ ระหวา่ งแมล่ กู จบลง ดาวเสาร์ก็เดินเข้าโรงเรียนทันทีโดยไม่อยากแม้แตจ่ ะเหลียวหลงั
มองรถยนตท์ ก่ี ำลงั แล่นไกลออกไปเร่อื ย ๆ

‘ทำวนั น้ีใหจ้ บลงดว้ ยดแี ล้วกลบั ไปอย่เู ป็นเพื่อนกับพระจนั ทรด์ ีกว่า’

[4]

บทที่ 2 นารว์ ี
‘ทำไมคนื น้ีพระจนั ทร์สวยจังนะ?’
ทีร่ ะเบยี งหนา้ ต่างหอ้ งของเธอเป็นสถานทีท่ ่เี หมาะสมอยา่ งมากสำหรบั ชมพระจนั ทรเ์ ต็มดวงในคำ่ คนื
น้ี เสียงจ้งิ หรีดร้องกบั บรรยากาศในยามท่ที ้องฟ้ามืดมิดช่างนา่ หลงใหลย่ิงนัก รา่ งนอ้ ย ๆ ของเด็กสาววยั แรก
แย้มกำลังยนื ด่ืมดำ่ กับทศั นยี ภาพตรงหน้าจนถอนตัวไม่ขนึ้

ถ้าถามวา่ คืนนีเ้ ธอเข้านอนดึกด่นื เพราะอะไร คำตอบก็คงชัดเจนตั้งแต่ตน้ แล้ว

‘จะว่าไป พรุ่งนี้คงต้องไปโรงเรียนแลว้ สนิ ะ’ หลงั จากที่เธอพักผอ่ นมานาน วนั พรุ่งน้เี ธอจะไปเร่ิมตน้ ใช้ชวี ติ ใน
ฐานะนกั เรยี นธรรมดาคนหนง่ึ อีกครั้ง

เม่อื “นารว์ ี” ระลึกได้เช่นนัน้ แล้ว เธอจงึ เดนิ กลบั มาท่ีเตียงของตวั เอง ถ้าเธอไมร่ ีบนอนต้ังแตต่ อนน้ี พรุ่งนี้
อาจจะต่นื ไม่ไหวเอาได้ เด็กสาวเอนตัวลงนอนพร้อมเหมอ่ มองพระจนั ทร์ดวงนน้ั ผา่ นหน้าต่างจนกระทั่งเธอเข้า
สูภ่ วังค์

“ตื่นได้แล้วลูก” เสียงเคาะประตูห้องจากผู้ปกครองของเธอไม่กี่ครง้ั เพอ่ื ปลุกนารว์ ใี ห้ตืน่
“ตืน่ แล้วคะ่ ๆ เดีย๋ วเจอกันข้างล่างนะคะ”
สิน้ เสียงนาร์วี ผ้ปู กครองของเธอรบั คำสัน้ ๆ พลางเดินห่างออกไปจากประตหู อ้ งเร่ือย ๆ จนกระทัง่ ไม่ได้ยนิ
เสียงฝีเท้าอกี เธอลุกขน้ึ และไปจดั การตวั เองจนเรียบร้อยเหมอื นอยา่ งที่เธอทำทุกวนั แต่ส่ิงทีแ่ ตกตา่ งจากทุกวัน
ออกไปคงจะเปน็ การไปโรงเรียน นาร์วสี วมเครื่องแบบนักเรยี นเรียบร้อย เธอหันไปบอกลาตุ๊กตาหมสี แี ดงสด
บนเตียง กอ่ นจะยา่ งกรายออกจากห้องเพื่อไปทานอาหารเช้าชน้ั ลา่ ง
“ลูกกลวั เร่ืองเพ่ือนไหม?” แม่ของเธอถามขึ้นขณะทีน่ ารว์ กี ำลงั ตักเตา้ หู้ไขจ่ ากแกงจืดมายังขา้ วของตนเอง
“หนูไม่กังวลเรื่องน้ันเลยค่ะ กังวลก็แคเ่ นอ้ื หาทจี่ ะเรียนมากกว่า กลวั เรยี นไมร่ เู้ รอื่ งน่ะสิคะ”
“แล้วเรอื่ งอ่นื ล่ะ มีอกี บ้างมัย้ ” พอ่ ของเธอเอย่ ปากถามขึ้นมาบา้ ง
‘หนแู อบปิ๊งเด็กหนุ่มคนนึงในห้องตัง้ แต่ยังไม่ทันได้เขา้ ไปเรียนนะ่ สคิ ะ...’

[5]

“อมื ... ตอนนี้ยงั ไม่มีน่ะค่ะ อีกเด๋ียวหนกู ็คงจะอิ่มแลว้ เตรียมตวั ไปส่งหนทู ี่โรงเรียนดว้ ยนะคะพ่อ” สิง่ ท่ีคดิ และ
สิ่งทีเ่ ธอพูดช่างต่างกันลบิ ลับ แตใ่ ครเขาจะบอกเรื่องพวกนใ้ี ห้พ่อแมร่ ้กู นั ล่ะ ความรักวยั รุ่นเปน็ เร่อื งที่พบเจอได้
ง่ายอยู่แล้ว มผี า่ นมาแล้วก็ผา่ นไป จรงิ อย่ทู ี่การมีความรกั เป็นส่งิ สวยงาม ตราบใดทีผ่ ู้ปกครองยังไม่ทราบ
เพราะฉะนั้นแล้วเธอจึงเก็บงำเร่อื งพวกนีไ้ ว้เพ่ือเติมเต็มความกระชมุ่ กระชวยให้หวั ใจในยามทจ่ี ิตใจแห้งเหย่ี วคง
จะดกี ว่า

‘ทำไมเธอถึงน่ารักจังล่ะ?’
‘ชมกันซง่ึ ๆ หนา้ อย่างงี้เลยเหรอ’
‘ถ้าไมบ่ อกเธอตอนนี้ก็ไมร่ ู้ซักทีวา่ ตวั เองนา่ รกั น่ะสิ’
ภาพและเสยี งในความทรงจำพลันแล่นขึน้ มาในสมองของนาร์วี เด็กนักเรยี นชนั้ มัธยมต้น 2 คนกำลงั นง่ั สนทนา
กันพร้อมกบั ความรกั ทก่ี ำลงั บานสะพรงั่ ในใจ ภาพท่ีเกิดขนึ้ น้ันเป็นภาพที่นา่ รักเกินจะบรรยาย นี่สินะทเ่ี ขาบอก
กันว่าความรกั ในวยั รุ่นเปน็ สิ่งที่สวยงาม...

‘เลิกฟุ้งซา่ นซกั ท’ี เสยี งในหวั ของเธอดังขนึ้ เพื่อหยดุ ความทรงจำทแี่ สนหอมหวานเหล่าน้ัน มนั เปน็ เพยี งอดีตไป
แลว้ อยดู่ ีไมว่ ่าดีเธอจะไปย้อนคดิ ถงึ เรื่องราวเกา่ ๆ พวกนีท้ ำไมกนั นารว์ ีสลัดความคดิ ในหวั ทง้ิ ไป ระหวา่ ง
เดินทางไปยังสถานท่ีใดทหี่ น่ึงมกั ชวนให้ผู้คนฟงุ้ ซ่านได้เสมอ

‘ไม.่ .. ไม่จรงิ ใช่ม้ยั ??’
‘ตรงน้นั ไมใ่ ช่นายใชม่ ัย้ นายแคห่ ลับไปเฉย ๆ ใชม่ ยั้ ’
‘ตน่ื ! ต่นื ขึ้นมาเดีย๋ วนี้! ต่ืนสิ!!! ฮือ...’
ภาพเก่า ๆ วนกลบั มาหาเธออีกแลว้ รา่ งไร้วญิ ญาณของเขาคนนนั้ ไรซ้ ่ึงการตอบสนองใด ๆ นั่นเพราะอบุ ัตเิ หตุ
ทางรถยนต์ทำให้คนรักของเธอตกอยูใ่ นสภาพเชน่ น้ี จนทำให้เขาไม่มีทางกลับมาพบเจอกับเธออกี ครง้ั ได้
‘พวกเราเพ่ิงเป็นแฟนกันไมใ่ ช่หรอ ทำไมถงึ จากกันไปเรว็ ขนาดนี้ล่ะ?? ตอบมาสิ!! ตน่ื มาตอบกนั สิ!!!’

[6]

ยง่ิ อยบู่ นรถนานความฟงุ้ ซ่านยิ่งหนักข้ึน นารว์ ีอยากท้งิ เรื่องราวเหลา่ นไ้ี ว้เป็นเพยี งแคอ่ ดีตเท่านน้ั แลว้ เพราะ
อะไรมนั ถึงยังยอ้ นกลับเขา้ มาในสมองของเธออีกครง้ั ล่ะ ทำไมเร่ืองเดมิ ๆ ถึงยงั คอยหลอกหลอนเธอซ้ำไปซำ้ มา
ทง้ั ๆ ที่ตอนนี้เธอกเ็ ร่ิมแอบชอบใครบางคนไปแล้ว นี่คงเป็นสาเหตุทนี่ าร์วีอยากถงึ โรงเรียนใหเ้ รว็ ขน้ึ เพราะเธอ
อยากสลัดความคิดท้ังหลายท่ีพรง่ั พรูเข้ามาในหวั แล้วสนใจคนที่เธอชอบแทน

‘เขาน่ารักจัง’
‘ใช่แลว้ อกี ไมน่ านเราก็จะพบเขาแล้ว ใช่แล้ว ใช่ ทนอีกอึดใจนึง’
ความคดิ ของนารว์ ีตีกนั ย่งุ เหยิงวุ่นวายไปหมด เร่ืองราวของคนรกั ในอดีตกบั เรอ่ื งราวของบุคคลท่ีนารว์ ีตกหลุม
รกั อยู่ในปจั จบุ นั ชวนใหเ้ ธอคดิ มากมาตลอดการเดินทาง บางทกี ารกลบั มาเรยี นอีกครั้งอาจจะช่วยเตมิ เตม็ จติ ใจ
ของเธอใหส้ มบรู ณ์ข้ึนกว่าเดิมก็ได้ ดีไมด่ คี วามฟงุ้ ซ่านของนารว์ ีก็อาจจะลดน้อยลงไปด้วยซำ้ ถา้ เธอไดพ้ บกับเขา
ท่ีโรงเรยี น

ถ้าวนั น้ันเขาไม่หันมามองเธอเพยี งแค่เสย้ี ววิ เธอกค็ งไม่ตกหลมุ รักเขาหรอก

“ถึงแล้วนารว์ ี ตงั้ ใจเรียนนะลูกนะ”
สตขิ องนาร์วีกลับมาอีกคร้ังหลงั จากประโยคทพี่ ่อของเธอกลา่ วจบลง นารว์ กี ม้ หวั ลงไหว้บคุ คลซึ่งเปน็ บิดาของ
ตน พร้อมร่ำลากันตามประสาคนเป็นพ่อลูก ก่อนจะลงจากรถและกา้ วเข้าไปพบกับความจริงที่อยู่ภายในร้ัว
โรงเรียนนัน่

‘คืนนพ้ี ระจนั ทรจ์ ะสวยเทา่ ตอนนัน้ ไหมนะ?’

‘สวยสิ ถา้ ฉันไดเ้ จอกบั เขา ไม่วา่ คืนไหนพระจันทร์กส็ วยไปหมดนัน่ แหละ แม้จะเปน็ วันที่เรามองไม่เห็น
พระจันทร์ก็ตาม’

[7]

บทท่ี 3 I love you to moon and back.
“วันน้มี ีเดก็ ใหมย่ ้ายเขา้ มานะทุกคน”
“ไหนละ่ มารึยัง ผ้ชู ายหรอื ผู้หญงิ ?”
“เขาว่าผู้หญิงนะ”
“นัน่ ไง”

ทุกคนในห้องหันไปจบั จอ้ งเด็กสาวท่ไี ม่คุ้นหน้าค่าตาคนหนึ่ง เธอเดนิ เขา้ ห้องมาด้วยสหี น้างนุ งง
เลก็ น้อย ก่อนจะปรับอารมณ์และใบหน้าใหเ้ ป้ือนไปดว้ ยรอยยิ้มทพ่ี ร้อมจะสานมิตรภาพกับทกุ คน

“เอาล่ะนักเรียน เธอคนนค้ี ือนกั เรียนใหม่ของห้องเรานะ แนะนำตัวแลว้ ไปนั่งตรงโน้นนะจ๊ะ”
“สวสั ดีคะ่ ชื่อนาร์วีนะคะ ฝากเน้ือฝากตัวด้วยค่ะ”
‘บงั เอญิ จงั นะ ที่ตรงน้ันดนั วา่ งพอดเี ลย’ นาร์วีมองไปยงั โต๊ะทต่ี นต้องไปน่ังประจำตอ่ จากนี้ มนั อาจจะเปน็ เรื่อง
ของโชคชะตากไ็ ด้ โชคชะตาที่กำหนดมาแล้ววา่ เธอจะได้นั่งข้างเขา เขาคนนน้ั ทีเ่ ธอตกหลุมรักทนั ทีในเสีย้ ววิ
แรกที่สบตา เหมือนสวรรค์ร้ใู จเธอถงึ ประทานทน่ี ่ังสดุ วเิ ศษเช่นน้ีมาให้
“เรานารว์ นี ะ จากน้ีไปต้องนั่งขา้ งกนั กับนายอีกนาน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”
“ครับ ผมชือ่ ดาวเสาร์นะ มอี ะไรให้ชว่ ยก็บอกกันได้ครับ” ดาวเสาร์ตอบกลบั พรอ้ มมอบรอยย้ิมชวนหลงใหลให้
นาร์วี

ปฏิเสธไม่ไดเ้ ลยวา่ ดาวเสาร์มีใบหน้าทีง่ ดงามมากเสยี จนทำให้นารว์ ใี จเตน้ ไมเ่ ปน็ ส่ำ ยง่ิ เวลาทเ่ี ขาย้มิ ยง่ิ ทำให้
เสน่หข์ องเขาแพร่กระจายไปทัว่ ทุกส่วนในหวั ใจของเธอ ตงั้ แตท่ ่ีพบเจอกับดาวเสาร์แม้เพียงช่ัวขณะหนึง่ นารว์ ี
กม็ อบใจให้เขาไปแล้ว นับประสาอะไรกบั ตอนน้ีทเี่ ธอมโี อกาสไดอ้ ยใู่ กล้ หัวใจของนารว์ ีเต้นแรงและให้
ความรสู้ กึ โลดแลน่ จนแทบจะออกมาจากร่าง แต่เธอกต็ ้องข่มอารมณแ์ ละความรูส้ กึ ทัง้ หลายเอาไว้ ถึงแม้เสียง
หวั ใจเต้นน้ันจะปดิ บงั ได้ยากก็ตาม...

[8]

‘สดใสจงั นา่ รักมากดว้ ย จะว่าไปหน้าตาเธอกค็ นุ้ ๆ อยู่นะ’ ดาวเสาร์คิดเมื่อเห็นเธอเดินเขา้ มาในห้อง มีเด็ก
ใหม่มาอยา่ งทีเ่ ขาลือกนั จรงิ แต่ไม่ว่าใครจะอยู่หรอื ไป ยังไงเขากต็ ้องใสห่ น้ากากเข้าหาทุกคนเป็นปกติอยแู่ ล้ว
ดงั นนั้ คงไมม่ ีอะไรทตี่ ้องกลัว
‘แตก่ ย็ ากน่ะสิ เธอดันนั่งขา้ งเราดว้ ย’
‘ยากจริง ๆ นั่นแหละ’
ดาวเสาร์คน้ พบวา่ ชีวิตของเขามคี วามย่งุ ยากเพ่ิมขนึ้ มาแน่ เขากลัวหัวใจตัวเอง เขากลัวการมีความรกั
โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสิง่ ที่เรยี กวา่ “รักแรกพบ” ถา้ มนั มาก่อกวนใจเขาแบบน้ี การเสแสร้งตอ่ สังคมภายใน
โรงเรียนอยา่ งทเ่ี ขาทำเปน็ ประจำอยู่ทุกวนั จะกลายเป็นเร่อื งลำบาก ดาวเสารต์ อ้ งควบคุมจิตใจของตนเองให้ได้
เขาท่องเอาไวแ้ บบนัน้ เรื่องรักแรกพบอะไรน่นั มนั ไมม่ ีจริง และถึงมจี รงิ ๆ กไ็ มม่ ีทางเป็นไปได้กับเขาอยู่ดี

สายตาของทงั้ สองสอดประสานกันโดยไมร่ ู้ตัว ความอบอุ่นแผซ่ ่านรอบกายทง้ั คู่ ความรู้สึกตา่ ง ๆ ทย่ี ากจะ
บรรยายสอื่ ผ่านสายตาของกนั และกัน แมจ้ ะเพียงแคช่ ่วั ขณะหนึง่ แต่นน่ั คงทำให้ท้งั เขาและเธอตา่ งรูต้ วั แลว้ ว่า
“ตกหลมุ รักต้ังแต่แรกเจอ”น้ัน เป็นอยา่ งไร

พวกเขานั่งเรียนขา้ งกันดว้ ยจิตใจที่วา้ วุ่น แต่อาจจะเปน็ เพราะประสบการณ์เก่า ๆ ทที่ ำให้การควบคุมอารมณ์
ของท้งั คู่ไมข่ าดตกบกพร่อง ทุกอย่างดูปกติ แม้มีนกั เรยี นใหม่เข้ามาในห้องก็จรงิ แต่เด็กนักเรียนทกุ คนตา่ งก็ยัง
ใชช้ ีวติ ไปตามแนวทางของตนเองดงั เช่นที่เคยทำ

“ไปกินขา้ วกลางวนั ดว้ ยกนั ได้มย้ั ” นาร์วีเอย่ ปากถามดาวเสาร์ที่กำลงั หยบิ แซนดว์ ชิ จากกระเปา๋ ขน้ึ มาเพ่ือทาน
เปน็ อาหารกลางวัน เขาหยดุ ชะงักการกระทำนั้นกอ่ นจะตอบตกลงเธอ

นานมากแลว้ ท่ดี าวเสาร์ไม่ได้มาเหยียบโรงอาหารในชว่ งกลางวัน นับตงั้ แตท่ ่ผี ู้ปกครองของเขาเดินมากระซิบวา่
‘ถ้าไม่อยากตายเพราะอาหารนอกบา้ นก็จงเตรียมมือ้ กลางวันไปดว้ ยตนเองซะ’ นั่นทำให้ดาวเสารไ์ ม่เคยซื้อ
อาหารนอกบา้ นอีกเลย ยกเว้นแคใ่ นยามที่เขาตอ้ งออกงานสงั คมกบั ครอบครัว ดังน้ันการทเ่ี ขาเลือกมาทนี่ ี่ใน
เวลาน้ีนั้น เรยี กไดเ้ ลยวา่ เปน็ ความเสีย่ งขั้นสูงในขวี ติ ของเขาเลยทเี ดยี ว

[9]

อะไรทำให้ครอบครวั ของดาวเสาร์ตอ้ งทำขนาดนี้?
“เธอไมซ่ ้ือข้าวหรอ?”
“เดีย๋ วเรากลบั ไปกนิ แซนดว์ ชิ ที่ห้อง”
“ห่วงสขุ ภาพตัวเองหน่อยสิ”
“…”
“มาน่ังกนิ ข้าวด้วยกันเถอะ ปรบั พฤติกรรมของตัวเองตงั้ แต่ตอนนเ้ี ลย”
“ก็ได้”
ดาวเสารต์ ัดสนิ ใจซอ้ื ข้าวผัดกะเพราไข่ดาว อาหารธรรมดาทพ่ี บเจอได้ทว่ั ทุกมุมของประเทศ เขาไม่เคยคดิ วา่ จะ
เสยี เงินใหร้ า้ นอาหารในโรงอาหารของโรงเรียนเลยดว้ ยซำ้ จนกระทั่งนารว์ ีมาท่ีนี่ เพราะแรงดึงดดู บางอย่าง
หรือเปลา่ ท่ที ำใหเ้ ขายอมทำตามที่เธอขออย่างว่างา่ ย ความคิดชวนสับสนของดาวเสาร์เกิดข้ึนตลอดเวลา
ระหวา่ งทเ่ี ขาลงมอื ทานอาหารไปพร้อมกับนาร์วี
“เราจะได้กินขา้ วดว้ ยกนั แบบนท้ี ุกวันม้ยั ”
จังหวะการเตน้ ของหัวใจคนท่ีถูกถามสะดุดกกึ เด๋ยี วเธอกต็ ้องไปสนทนาและสนิทกับคนอน่ื ในห้องต่อแลว้
ทำไมถงึ ถามคำถามน่ันออกมาไดอ้ ย่างงา่ ยดายขนาดน้ี เธอไมค่ ดิ บา้ งเลยหรืออยา่ งไรวา่ คนที่ถกู ถามจะรู้สึกกับ
คำพูดเหล่าน้ีขนาดไหน หรือเพราะเขาไมเ่ คยได้สัมผัสกับอะไรทำนองน้นั ตั้งแตแ่ รก หวั ใจของดาวเสารถ์ ึง
หวัน่ ไหวไปหมด

การรบั ประทานอาหารกลางวันดำเนินไปท้ังทีห่ วั ใจของดาวเสาร์วา้ วุ่นอยูอ่ ย่างนน้ั แตใ่ ชว่ า่ ดาวเสาร์จะรสู้ ึกอยู่
คนเดยี วเสยี หนอ่ ย ถา้ กลา่ วถึงนาร์วีแล้ว เธอก็แค่กำลังเก็บอารมณ์ทกุ อยา่ งไว้ภายใตส้ หี นา้ ที่สดุ แสนปกติ แม้วา่
ใจของเธอจะรู้สึกไมป่ กตแิ ล้วกต็ าม

“จะหาอะไรกนิ อกี มั้ย อิ่มแล้วเหรอ?”
“อมื ปกตเิ ราไม่ค่อยได้ซ้ืออะไรกินอย่แู ล้วน่ะ เธอจะซื้ออะไรกลบั ไปกินทห่ี อ้ งมยั้ ?”
“ไมล่ ่ะ กลบั หอ้ งเลยกไ็ ด้”

[10]

ถา้ มองดจู ากมมุ มองบุคคลภายนอก นารว์ แี ละดาวเสาร์ดเู หมาะกันมากเสียจนน่าตกใจ หากไม่มใี ครบอกว่านาร์
วีเป็นเดก็ นกั เรียนใหมท่ ีเ่ พิง่ เข้ามาศกึ ษาในโรงเรียนแหง่ นี้ หลาย ๆ คนก็คงจะเข้าใจวา่ พวกเขาเปน็ ครู่ กั สดุ
สมบรู ณ์แบบไปเสยี แล้ว

วันเวลาผ่านไปเร่อื ย ๆ ความรกั ของพวกเขาเรมิ่ ผลิบาน นับตงั้ แต่วันนั้นทท่ี ง้ั สองไดเ้ รม่ิ สนทนากัน ทุก ๆ วนั
ของดาวเสาร์กด็ ูพเิ ศษขน้ึ ถงึ แมว้ ่าเขาจะยงั ใส่หนา้ กากเข้าหานารว์ ีเหมือนท่ีทำกบั เพือ่ น ๆ ทกุ คน แตน่ าร์วี
กลบั ไม่สนใจถงึ หนา้ กากเหลา่ นั้นและปฏิบัตติ นกับเขาแบบคนพเิ ศษเชน่ เดียวกัน นั่นทำให้ดาวเสารร์ สู้ ึก
มากกวา่ ท่ีเขาคิดไว้ ถ้าหากจะมีผู้หญิงสกั คนท่ีเข้าใจเขา และไม่พยายามอยากรู้ในส่ิงท่ีเขาไม่อยากใหร้ ู้ นาร์วคี ง
จะเปน็ คำตอบของทุกอย่าง

แมท้ างบา้ นจะยังไมร่ ู้ว่าดาวเสารเ์ ริม่ เปล่ยี นแปลงไปทลี ะนิดทีละหน่อยกต็ าม

‘วนั นี้คอ่ ยเอาแซนด์วชิ ไว้กินทีหลงั ก็แล้วกนั ’

[11]

บทที่ 4 Cracked

พวกเขารจู้ ักกนั มานานนับเดือนแล้ว ความรักท่ีก่อตัวข้นึ ในความสมั พันธ์ของพวกเขาดูราบรืน่ ดี
ราบรืน่ ที่ว่านัน่ คือการท่ีพวกเขาต่างยังไม่รู้ว่าอีกฝา่ ยคดิ กับตัวเองเช่นไร แต่ถึงกระน้นั ความคืบหน้าใน
ความสมั พันธ์ระหว่างพวกเขากช็ ดั เจนขึน้ เรื่อย ๆ ตามแบบฉบบั ของความรักวยั รนุ่ ทต่ี า่ งฝ่ายต่างแอบชอบและ
มอบความรสู้ ึกดี ๆ ใหก้ นั แล้วสกั วนั หน่ึงพวกเขาก็จะรู้ความจริงเหล่านัน้ เองเม่ือช่วงเวลาต่าง ๆ ลงตวั

“ไปห้างกันม้ัย”

“…”

“เธอตอ้ งลองไปห้างซักครัง้ นะเสาร์ ถือวา่ ไปเปน็ เพื่อนฉนั ได้ไหม”

“เธอคิดว่าฉันเป็นแคเ่ พอ่ื นเท่านั้นเองเหรอ”

“อะไรนะ?”

“เปล่า”

นารว์ ีมนั่ ใจว่าเธอไม่ได้ฟังผดิ ไปแน่ แต่เธอแค่กำลงั ทบทวนกับสง่ิ ที่เธอได้ยินอยู่ เพราะคำถามที่เขาถามทำให้
หวั ใจของเธอเตน้ แรงจนเธอแทบจะบ้า แม้เปน็ เพียงแค่ประโยคเดยี วและใช้เวลาพดู ประโยคนั้นออกมาแค่ไม่ก่ี
วินาที แตน่ ่ันกลบั ทำใหห้ ลายสงิ่ หลายอย่างในใจเธอปลดล็อก ท่ผี ่านมาไม่ได้มีแค่นารว์ ีอีกแลว้ ทีค่ ิดไปเองคน
เดยี ว เม่อื เธอคิดได้ดังน้ันใบหน้าของเธอก็ฉายรอยย้ิมออกมาทนั ที

“เราไม่เคยคดิ ว่าเธอเปน็ แค่เพ่ือนเลยนะ”

“…”

“เธอคือคนพเิ ศษ พเิ ศษมาต้ังแต่แรก พิเศษมาโดยตลอด”

“โอเค ๆ เข้าใจแล้วครบั ”

ความรู้สึกแบบเดียวกนั กบั ทน่ี ารว์ รี สู้ กึ เกดิ ข้นึ ในใจของดาวเสาร์ เขารู้ตวั แลว้ ว่าท่ผี า่ นมาเขาไม่ได้รกั นารว์ ีอยขู่ า้ ง
เดยี ว ทผี่ ่านมาชีวิตของเขาสดใสขนึ้ มาก แม้จะยังมปี ญั หาด้านความสัมพนั ธ์กบั คนในครอบครวั อย่างทเี่ ขา
เป็นอยู่แล้ว แต่ความสดใสในชวี ติ ของเขานนั้ ปฏิเสธไม่ไดเ้ ลยวา่ ส่วนใหญม่ าจากนาร์วี

[12]

เขาไม่เคยแอบไปเทยี่ วเล่นกับเพือ่ นมาก่อน ทุกคร้งั หลังเลกิ เรยี นถา้ ไมเ่ ดินทางไปเรียนพิเศษก็กลบั บา้ นแทบจะ
ทนั ที ดที ีต่ ารางการใชช้ วี ิตหลงั จากไปโรงเรียนของวนั นีค้ ือการเรยี นพิเศษ มันคงจะไม่เป็นไรถา้ เขาหนเี รยี น
พเิ ศษสักครั้ง ถึงอย่างไรสถานที่เรยี นพิเศษก็คงไม่ไดส้ นใจการเขา้ เรียนของเขาอยแู่ ลว้

นารว์ ีและดาวเสาร์เดนิ ทำโน่นทำนี่ด้วยกนั ไปเร่ือย ๆ ที่ห้าง เน่ืองจากดาวเสาร์ไม่คอ่ ยไปห้างสรรพสนิ คา้ บ่อย
นกั ทำให้เขาตอ้ งเรยี นรูว้ ่าร้านไหนอยู่ส่วนไหนของห้าง และนาร์วกี เ็ ป็นคนช่วยแนะนำเขา ในช่วงแรก ๆ พวก
เขาเดนิ ข้างกันไปตามปกติ จนกระท่ังถึงจดุ ถ่ายรปู ดาวเสาร์จงึ ไม่ลังเลทจี่ ะตดั สนิ ใจจับมือของนาร์วีไปถา่ ยรปู คู่
กนั หลงั จากน้ันพวกเขาก็เดินกมุ มือกนั ไปตลอดการเทยี่ วเล่นท่ีหา้ งสรรพสนิ ค้า เสมือนว่าความรักของพวกเขา
น้ันบานสะพรง่ั เสียจนไมม่ ีทางโรยรา

“ไปตคู้ าราโอเกะกนั ” นารว์ ีชไ้ี ปทางห้องคาราโอเกะท่ีอยู่เรียงกนั ณ มุมหน่ึงของชั้นที่พวกเขาอยู่
นารว์ ีพาเขาเข้ามายังห้องห้องหน่งึ ท่ีอยู่ลกึ สุด เธอหยอดเหรียญก่อนจะหนั ไปเลือกเพลงสักพัก ดาวเสาร์ก็ให้
ความสนใจกบั กจิ กรรมท่ีเขากำลังจะทำรว่ มกบั เธอ เขาไม่เคยทำอะไรแบบน้ีมาก่อน โดยเฉพาะอยา่ งย่งิ กบั คนท่ี
เป็นคนพิเศษเช่นนาร์วี น่ันจงึ ทำใหเ้ ขายิง่ สนใจในทุกการกระทำของเธอมากขน้ึ ไปอีก

ใบหนา้ เรียวเลก็ ที่กำลงั จดจ่อกับการเลือกเพลง มือข้างขวาของนารว์ ีท่ีกำลังกดหาชอื่ เพลง ทกุ อย่างทแี่ สดงออก
ผา่ นการกระทำของนาร์วีช่างน่ารกั น่าเอน็ ดูไปเสยี หมด ดาวเสารเ์ คลอื่ นใบหนา้ ของเขาเขา้ ไปใกลน้ ารว์ ีข้ึนเรื่อย
ๆ ในขณะที่อกี ฝ่ายไมร่ ตู้ ัวเลยด้วยซ้ำวา่ ตอนน้ีใบหนา้ ของดาวเสาร์อยู่ใกล้กบั ใบหน้าของตนเพยี งใด
ในที่สดุ นารว์ ีก็รู้สึกตัวเสียที เมื่อปากของทงั้ สองมาประกบกัน เธอจงึ สนใจกบั การกระทำของคนทอี่ ยูต่ รงหน้า
แทน ดาวเสาร์ใช้มอื ประคองใบหน้าเรียวนั้นพรอ้ มกับเม้มคลงึ รมิ ฝีปากลา่ งของเธออยา่ งใจเยน็ จติ ใจของนารว์ ี
ไมอ่ ยู่กับเน้ือกบั ตวั อกี ต่อไป โดยเฉพาะยามทีป่ ลายลิ้นของของเขาเขา้ มาหยอกลอ้ ดว้ ยความซกุ ซนกับปลายลนิ้
ของเธอ ซ้ำรา้ ยเขายังไมย่ อมปล่อยใหเ้ ธอพกั หายใจอีกตา่ งหาก

นา่ แปลกเสียจรงิ ที่ดาวเสารท์ ำเชน่ นีไ้ ด้ อาจเพราะบรรยากาศและสภาพแวดล้อมที่ลงตัว นัน่ คงทำให้พวกเขาได้
เปดิ เผยและเรยี นรู้การแสดงความรกั เพ่ิมมากข้ึน

[13]

พวกเขาร้องคาราโอเกะจนกระทงั่ เหรยี ญทเี่ ตรียมไวห้ มดลง...

“สนุกมากเลยสนิ ะ”
“ไปเทีย่ วห้างมาเป็นยังไงบ้างละ่ ?”
เมื่อความสุขจบลง หายนะกไ็ ดม้ าเยอื น ท้ังบิดาและมารดาผู้บังเกดิ เกล้าของเขาต่างเตรียมพร้อมต้อนรับการ
กลับบ้านของดาวเสารใ์ นวนั น้ีแลว้

บางทีการใช้เชอื กรดั คอจนแทบขาดอากาศหายใจก็เป็นการลงโทษท่ีบรรเจดิ ไมน่ ้อย

ค่ำคนื แหง่ ความทุกขท์ รมานมาเยอื นเขาอีกแลว้ ดที ่ีวันนพี้ ระจนั ทร์เตม็ ดวง ดาวเสาร์จงึ มีโอกาสไดเ้ หมอ่ มอง
พระจันทร์ดวงนี้ไปจนถึงคราทต่ี นเองหลบั ไหล แตย่ ังไมท่ นั ท่สี ติของเขาจะเตลิดไป ดาวเสาร์กไ็ ด้ยินเสยี งนาร์วี
เรยี กอยู่ไกลๆ เขาพยายามไม่คิดอะไร นารว์ ีจะหาเขาเจอได้เหรอ? แลว้ ถึงเจอจะชว่ ยทำอะไรได้?

เมือ่ เขาชะโงกหน้ามองผา่ นหน้าต่าง กพ็ บวา่ นาร์วีมารอเขาทห่ี นา้ ประตรู ้วั บ้านแลว้ ดาวเสารต์ ัดสินใจได้ทันที
ต้ังแต่ตอนนั้นวา่ การเลอื กไปตายเอาดาบหน้ากับนาร์วีคงจะเปน็ ทางเลือกท่ีดที ี่สดุ สำหรับเขาในยามทีจ่ ติ ใจถูก
ทำรา้ ยดว้ ยคนในครอบครวั จนออ่ นแอครั้งแลว้ ครัง้ เลา่ เชน่ นี้

เขาลอบเขา้ มาทห่ี ้องของนาร์วีได้สำเรจ็ ในตอนน้ีทั้งหอ้ งมเี พยี งแค่ดาวเสารก์ ับนาร์วี

“หลบั พักผ่อนใหส้ บายเถอะนะ ดาวเสาร์”

“เดย๋ี วตอนเช้านาร์วีมีอะไรจะใหเ้ ธอดว้ ย”

[14]

บทท่ี 5 Forget me not (บทสง่ ทา้ ย)
เสยี งนาฬกิ าปลุกยามเชา้ ดงั สน่นั หอ้ ง ดาวเสารล์ มื ตาข้นึ มาพร้อมกบั เหน็ นารว์ นี อนอยูข่ ้างๆเขา ส่งิ แรก
ท่ีดาวเสาร์รสู้ กึ คอื หวั ใจเตน้ แรงอยา่ งบอกไม่ถูก เพราะเขาทำลงไปแล้ว การหนีออกจากบ้านในยามคำ่ คืน ไม่
พอยงั หนีไปอยู่หอ้ งของคนทรี่ ักโดยที่ผู้ปกครองของเธอยงั ไม่ทราบด้วย ดเู หมือนจะโรแมนติกแต่ก็ไม่ แทจ้ ริง
แลว้ สภาพของเขากย็ ำ่ แย่อยูเ่ หมือนกนั อย่างน้อยเขากย็ งั รู้สึกโชคดีทคี่ ่ำคืนทีผ่ ่านมาดาวเสาร์มีโอกาสได้รว่ ม
นอนคู่เคียงชดิ ใกล้กบั บุคคลอันเป็นทีร่ ัก

“ตืน่ แล้วเหรอ?”
“ตนื่ แลว้ ครับ”
“เดย๋ี วนาร์วีไปเขา้ ห้องน้ำก่อนนะ”

นารว์ กี ็รสู้ กึ ตวั แลว้ เธอขอตัวไปเขา้ หอ้ งน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวก่อน ดาวเสาร์เลยใช้โอกาสนี้ถอื วิสาสะเดนิ สำรวจ
หอ้ งนอนของนาร์วีเสยี เลย

ห้องนอนของนารว์ ีมีผนังห้องเป็นสีแดง หากจะนิยามความเป็นสีแดงนนั้ กค็ งตอ้ งนยิ ามว่าสีแดงเหมือนสีเลือด
ข้าวของเคร่ืองใช้หลายชิ้นในห้องจะมีสีไปในโทนเดยี วกนั แม้กระทง่ั ตุ๊กตาหมีบนทน่ี อนของเธอกเ็ ปน็ สแี ดง
คล้ายเลือด

ดาวเสารเ์ ดินไปสำรวจโต๊ะอ่านหนงั สอื ของเธอ บนโต๊ะทุกอยา่ งจดั เป็นระเบยี บเรียบร้อย หนงั สอื เรยี น หนังสือ
เตรียมสอบตา่ งๆ สมดุ จดบนั ทึก และปากกาหลากสี ท้ังหมดถูกจดั วางอย่างถูกท่ีถกู ทาง จนกระทง่ั สายตาของ
ดาวเสารด์ ันไปสะดุดตากบั ส่งิ หน่ึงเข้า

ขวดโหลแกว้ ขนาดกลาง ภายในมีลกู ตามนุษย์ทง้ั สองลูกอยู่ในนัน้ และนำ้ ทห่ี ล่อเลยี้ งลูกตาน้ันไวก้ ็เปน็ น้ำใสส่ ี
ผสมอาหารสแี ดง ดาวเสารข์ นลกุ ซู่ ลกู ตามนุษยท์ เ่ี ขาเห็นน่ีคือของจริงหรอื ของปลอมกันนะ ถา้ สิ่งที่เขาเหน็ เปน็
ของจรงิ ขึ้นมา นาร์วจี ะมีของพวกนไี้ ปทำไม แล้วนารว์ ีไปเอาสงิ่ เหล่าน้ีมาจากไหน เขาลองพิจารณาโดยการ
อา่ นแผน่ กระดาษทแ่ี ปะไว้บนขวดโหล

[15]

‘เพราะรักมากฉันถึงต้องเกบ็ ลูกตาทัง้ สองของเธอเอาไว้ ฉันอยากใหเ้ ธอมองเหน็ ฉันอยู่ตลอดเวลาไมว่ ่าฉนั จะทำ
อะไรอยู่กต็ าม...
ส่วนหัวใจของเธอกจ็ ะอยู่ใกล้กับฉนั ตลอดไปเหมือนกัน ฉนั รู้นะว่าเธอชอบตุ๊กตาตวั นั้นมาก ใชแ่ ลว้ ค่ะ ฉันเองก็
ชอบตุ๊กตาตวั น้นั เหมือนกัน :)
เพราะฉะน้นั ได้โปรด เธอจะไดร้ กั ฉันแบบนต้ี ลอดไป หัวใจของเราจะอยู่ใกล้กันตลอดกาล ฉันจะไม่ปล่อยให้
อะไรพรากเธอจากฉนั ไปเหมือนคนคนนั้นอีกแล้ว...’

ดาวเสาร์ผละจากโตะ๊ ของเธอ เขาเรม่ิ รสู้ ึกแปลกๆขน้ึ ทกุ ที...

เขาเดินไปหาตุ๊กตาหมีสแี ดงสดตวั น้ัน บนทีน่ อนของเธอมีแคต่ ุ๊กตาตัวนี้เพียงตวั เดียว ดาวเสารค์ ่อยๆย่นื มือไป
จบั มนั กอ่ นที่เขาจะพบว่ามนั ซ่อนอะไรบางอยา่ งไว้ เม่ือเขาพบรอยเย็บเพิ่มเติมบนตัวต๊กุ ตา ลกั ษณะการเย็บ
แบบน้ีทำให้ตุ๊กตาทเ่ี ขาถืออยู่เป็นเสมือนกระเปา๋ เปดิ ปดิ ใหเ้ ห็นสิง่ ทอ่ี ยู่ภายในได้

โดยปกติแลว้ ตกุ๊ ตาจะมปี ุยนุ่นสขี าวอยู่ข้างใน

แตต่ ุก๊ ตาตัวน้ีปุยนุน่ บางส่วนเป้อื นเลือด ซำ้ ยังมีหัวใจมนุษย์ทถ่ี กู สตัฟฟ์ไวอ้ ยู่ภายในอกี ดว้ ย...

“เธอดอู ะไรอยู่เหรอ?”

เสยี งเรยี กของนารว์ ีอย่ดู า้ นหลงั ดาวเสาร.์ ..
เขาเริม่ รู้สึกตวั วา่ บางทคี นรักของเขาก็อันตรายเกินกว่าทคี่ ิด ดาวเสาร์ค่อยๆวางตุ๊กตาหมตี ัวนัน้ ก่อนจะหันหนา้
กลับไปหานารว์ ีท่ตี อนนี้ยนื อยู่ข้างหลงั เขาแลว้ ...

[16]

ทง้ั ตัวเธอนุง่ แค่ผา้ ขนหนูชน้ิ เดียว ในมือของเธอถอื มีดอโี ตเ้ อาไว.้ ..
“นาร์วีมีของขวญั จะให้ดาวเสารด์ ว้ ยนะ :)”
ฉับ
ทนั ทีทนี่ ารว์ มี อบของขวญั น้ีให้ดาวเสาร์ ความรักของพวกเขาจะยงั ม่นั คงแบบน้ีตลอดไปไม่มวี นั เปล่ียนแปลง...

จบบริบูรณ์.

[17]

จากใจผู้เขยี น
ส่วนตวั ดิฉันเคยเสพนยิ าย เสพเร่อื งส้นั เคยอา่ นมาหลายแนว ท้ังรักหวานแหวว รักโรแมนตกิ สบื สวน

สอบสวน หรือแมก้ ระทง่ั ระทึกขวญั เคยลองแต่งด้วยตวั เองบา้ งแตก่ ็ไมเ่ คยจบสกั เร่ือง ส่วนหน่ึงเพราะขเ้ี กยี จ
สว่ นหนง่ึ เพราะไม่รู้ว่าจะแตง่ ไปได้ถงึ ไหน งานนี้จงึ ถือเปน็ ความท้าทายอันใหญ่ย่งิ ของดิฉันอยา่ งมาก

ตวั ดิฉนั เคยมปี ระสบการณ์เรือ่ งความรักก็น้อยนิด ทำให้อยากลองแตง่ เกยี่ วกับความรักแรกพบใน
วัยรุ่นดูบ้าง อยากลองดูวา่ หากมโี อกาสไดเ้ ขยี นเรือ่ งสั้นสักเรื่องข้นึ มาจะทำออกมาแบบไหน

ดฉิ ันหวงั วา่ เรือ่ งสัน้ เร่ืองนี้อาจจะพอไปวัดไปวาไดบ้ ้าง เพราะดิฉันงัดความสามารถในการเขยี นออกมา
ใช้จนหมดแลว้ (ฮ่าฮ่าฮ่า...)

สุดทา้ ยนขี้ อขอบพระคุณอาจารยท์ ีท่ ำให้มีโอกาสไดแ้ ตง่ เรื่องนข้ี น้ึ มา ดฉิ ันจะเกบ็ ประสบการณ์เหล่านี้
เปน็ หนง่ึ ในความทรงจำทย่ี อดเยยี่ มของดิฉันตลอดไป

2806

[18]

ประวัตผิ ้เู ขียน

ชอ่ื : น.ส.ศศธิ ร ภักดีฤๅทยั

ชอ่ื เล่น : พลอย

ช้นั : ม.6/2 เลขท่ี : 24

เกิด : 28 มถิ ุนายน 2546

ประวตั กิ ารศึกษา : มัธยมตน้ โรงเรียนชลกันยานกุ ูล

มัธยมปลาย โรงเรียนวทิ ยาศาสตรจ์ ุฬาภรณราชวทิ ยาลยั ชลบุรี

ขอ่ งทางการติดต่อ : Facebook : Ploy Sasi

‘เขาน่ารกั จงั ’

นารว์ ี