รัมภ์รดา อาจวิชัย

1

คำนำ

เราต้องการทจี่ ะมคี วามเพราะเราต้องการทจี่ ะมคี วามสุข
แตท่ ว่า... เหตใุ ดความรกั จงึ มักนาความทุกขเ์ ข้ามาสจู่ ติ ใจของเรา
เสมอๆ คุณคดิ วา่ สาเหตขุ องความทกุ ขน์ ้นั แทจ้ รงิ แล้วเปน็ เพราะ
ความรักคอื ตัวนามา หรือเพราะเป็นตัวเราเองที่สรา้ งทกุ ข์น้ันให้กอ่
เกดิ ขึน้

ฉันเองเคยไดอ้ ่านหนงั สือมากมายหลายเล่ม ทีน่ าเสนอ
เทคนิควิธีหรอื ข้อแนะนาตา่ งๆ นานา เพือ่ จะทาใหค้ นเราสามารถ
สรา้ งความสุขใหเ้ กดิ ขึน้ กบั ความรักได้ ซึ่งอันทจ่ี รงิ แลว้ เทคนคิ วธิ ี
หรอื ขอ้ แนะนาเหลา่ นนั้ กล็ ว้ นแล้วแตเ่ ปน็ สง่ิ ท่ดี ี เชือ่ ถือไดแ้ ละให้
ประโยชน์ทง้ั ส้นิ หากแต่การจะนาขอ้ แนะนาดหล่าน้นั มาใช้ให้ได้
หรอื ใช้ให้ไดผ้ ลกบั ชวี ิตจรงิ กลบั เปน็ ส่ิงท่ี

หวังเปน็ อยา่ งย่ิงวา่ ... หนังสือเลม่ นจ้ี ะเปน็ เรอื่ งสั้นดี ๆ
อีกเล่มหนง่ึ ท่ชี ่วยทาใหค้ ณุ ค้นพบความสุขในความรัก รวมไปถึง
ความงา่ ย สบาย และผอ่ นคลายของชวี ติ ได้ จงอย่าลมื ว่าวิธเี ดียวท่ี
คุณจะมคี วามสขุ กบั ความรกั ได้ กค็ ือมีความสขุ ทีจ่ ะรกั และพรอ้ มที่
จะมองหาสว่ นท่ดี ี ๆ ของความรักด้วยความคิดและมมุ มองทด่ี ี ๆ
และหนงั สอื เล่มนจ้ี ะทาให้คุณได้พบคาตอบวา่ ... คุณต้องทาอยา่ งไร
บา้ ง ขอใหค้ ุณมคี วามสขุ ต้งั แตเ่ รมิ่ อา่ นหน้าแรกเลยนะคะ

รมั ภ์รดา

สำรบัญ 2

เรื่อง หน้ำ
คานา 1
สารบัญ 2
เนื้อเรือ่ ง 3
จากใจผเู้ ขยี น 21
ประวัติผเู้ ขียน 22

3

บางทีฉันกค็ ิดเหมอื นกันนะวา่ ชวี ติ คนเราจะมีเรื่องซวยไดม้ ากแค่
ไหนกัน ทอ้ งฟ้ากวา้ ง สายลมทีพ่ ัดเอือ่ ยมาเบาๆ ชวนให้เคลมิ้ หลบั
ผ้คู นเดนิ ขวักไขว่กนั ไปมาดเู หมอื นจะครื้นเครงดี และเสยี งของดาบ
.. ใชแ่ ล้วอ่านไม่ผดิ หรอกเพราะเป็นเสียงของดาบจรงิ ๆ รวมถงึ เสียง
เหมอื นกบั กาลงั อยู่ในค่ายมวยอีกดว้ ย อา่ .. บางทมี นั อาจจะเปน็
ความฝนั ล่ะมัง้ ถ้าอยา่ งน้นั ฉนั หลบั ตาอีกรอบกน็ า่ จะตืน่ ข้ึนมาบน
เตียงละ่ นะ..

เครง้ !

ใชท่ ไ่ี หนกันละ่ ..

“นม่ี ันอะไรกันคะเน่ยี !!!”

.

.

ฉันชื่อนวาระ ปนี อ้ี ายุสิบแปดปีและกาลงั เป็นวา่ ท่นี ักศกึ ษาคณะ
ศิลปกรรมศาสตร์ของมหาวทิ ยาลัยชือ่ ดงั แหง่ หน่งึ ใน
กรุงเทพมหานคร และใชม่ ันควรจะเปน็ แบบนนั้ นัน่ แหละถา้ ไมใ่ ช่
เกิดอบุ ตั เิ หตบุ นถนนข้ึนกอ่ น ฉนั จาได้ว่าตัวเองกาลงั เดินขา้ มถนน
แล้วพอรสู้ ึกตัวอกี ทกี ็เหน็ แต่ท้องฟ้าและทกุ อย่างก็ดบั มดื ไปหมด
พอลมื ตาขนึ้ มาอีกครง้ั ก็เจอแต่ทอ้ งฟ้ากวา้ งๆท่ีไมน่ ่าจะเปน็ ใน
กรุงเทพได้เลยเพราะมนั ไมม่ ฝี นุ่ ควันอะไรเลยยังไงละ่

4

ฉนั ลองลมื ตามองไปรอบๆ เป็นครง้ั ทเ่ี ทา่ ไหรก่ ไ็ มร่ ูแ้ ต่ดเู หมือนจะ
ผา่ นไปหลายวนั อยเู่ หมอื นกัน และยง่ิ รสู้ กึ ว่ามนั ไมใ่ ช่แล้วน่ีมนั
เหมอื นกับละครที่เคยดเู ลยไมใ่ ช่หรอื ยงั ไงกัน สถานที่ก็ไมค่ ุ้น พวก
คนทเี่ ดนิ ผ่านไปผ่านมานี่ก็ยง่ิ ไมค่ ้นุ เข้าไปใหญ่ แถมยังเดินไปเดนิ มา
เหมอื นกบั ไมเ่ หน็ ฉันอกี ต่างหากหรอื วา่ ฉันควรจะลองยกมือทกั พวก
เขาดี มือ.. แลว้ มือ.. มอื ฉนั อยู่ไหนละ่ !!

“มอื ฉนั .. ไมส่ มิ องดดู ๆี แลว้ นีม่ ัน..” ใบไม้? กา้ น? ดอกสีแดง? กลนิ่
แบบน.้ี . กล่นิ กหุ ลาบไม่ใชห่ รอื

“ทาไมฉันถึงมสี ภาพแบบนลี้ ่ะเน่ีย!!!”

ฉนั กลายเปน็ นางมทั นาในมทั นะพาธาหรือยงั ไงกนั !?

โอเค.. บางทีฉนั อาจจะตอ้ งมาน่งั เรยี บเรยี งใหมส่ ินะ ฉันนา่ โดนรถ
ชนใชไ่ หมไม่วา่ จะเป็นหรอื ตายก็ควรจะอย่โู รงพยาบาลสไิ ม่ใช่มาอยู่
กลางสถานที่ทเี่ หมอื นกบั คา่ ยมวยทมี่ ีแตเ่ สียงเชยี รม์ วยกบั เสยี งฟัน
ดาบแบบนี้ ย่ิงกว่านั้นคือทาไมฉนั ถงึ กลายเป็นดอกกุหลาบ? แล้ว
ท่นี ี่มนั ท่ไี หนกนั ถา้ ไมใ่ ช่ความฝันน่ะไม่เหน็ จะเขา้ ใจเลย ฉันกแ็ ค่
อยากจะเรียนจบแลว้ ได้ทางานทฝ่ี นั เอาไว้เองนะทาไมต้องมาอยู่ใน
สถานการณแ์ บบนดี้ ว้ ย!!

“โอ๊ย! หรอื วา่ นี่จะเปน็ โลกหลงั ความตายกัน!”

“ที่นี่หาใชโ่ ลกหลงั ความตายท่แี มห่ ญงิ ว่าไม่” เสียงเย็นจากดา้ นหลัง
ทาใหฉ้ ันเกอื บจะพุ่งไปดา้ นหนา้ แล้วถ้าหากว่าขยับไปไหนมาไหนได้

5

ล่ะนะ แต่ตอนนี้ฉันไมแ่ นใ่ จว่าจะหนั กลับไปมองดา้ นหลงั ว่าเจ้าของ
เสียงเม่ือก้ีนี้เปน็ ใครยังไงเน่ียสิ

“แม่หญงิ เปน็ ผู้ใด มาจากท่ใี ด เหตใุ ดถึงได้อยใู่ นรูปลักษณ์ของ
ดอกไมเ้ ทศนเี้ ล่า” ราวกบั รวู้ า่ ฉันกาลังคดิ อะไรอยเู่ พราะเสยี ง
ดา้ นหลังเมื่อก้เี ดินมาหยดุ อยูต่ รงหน้าของฉันแล้ว ดจู ากการแตง่
กายแล้วฉันคดิ ว่านา่ จะเป็นพราหมณ.์ . แตฉ่ ันก็ยงั ไมม่ ั่นใจอย่ดู ถี งึ จะ
ดีใจทม่ี ีคนมาคุยด้วยก็เถอะ

“ฉัน.. เออ่ .. ดฉิ นั .. โอ๊ยฉันจะต้องพูดยงั ไงล่ะเนย่ี ..” ฉันน่าจะตงั้ ใจ
เรยี นวชิ าภาษาไทยให้มากกวา่ น้ีสินะ..

“พดู ตามทเี่ จา้ ถนัดเถิดแมห่ ญงิ ”

“เอะ๊ .. คะ่ ฉนั .. ชื่อนวาระค่ะ ฉนั ไม่รทู้ นี่ ีค่ ือทไ่ี หนกไ็ มร่ ู้จะตอบยังไง
ว่าฉนั มาจากไหน.. แล้วกท็ าไมถึงมาอยแู่ บบน้ีฉนั ก็ไมร่ ู้เหมอื นกนั ค่ะ
เอ่อ..” ใครควรจะเรยี กคนตรงหนา้ นวี้ า่ อะไรดลี ะ่

“เรยี กข้าวา่ ท่านอาจารยเ์ ถดิ ข้าเหน็ วา่ แมห่ ญิงเป็นผ้ใู ดอยู่ใน
รูปลักษณ์เช่นนั้นคงจะลาบากใชห่ รอื ไม่”

ใชท่ ่ีสุดเลยคะ่ ! ขยับไปไหนก็ไม่ไดล้ มพดั แรงๆ กเ็ หมือนจะเอนไป
เอนมาดว้ ย ตอนแรกกค็ ดิ วา่ ตวั เองนอนหงายมองท้องฟา้ อยหู่ รอก
แต่พอมองด้านขา้ งดๆี แลว้ ตวั ฉนั เองเน่ียแหละทก่ี ลายเปน็ ดอกไม้
นะ่ ! ฉันคิดวา่ ท่านอาจารยน์ า่ จะอา่ นใจของฉนั ออกถึงไดห้ วั เราะ

6

ออกมาขนาดนนั้ แตจ่ ะวา่ ไปท่นี มี่ นั ที่ไหนกนั ละ่ ฉันควรจะถามใช่
ไหม

“คือวา่ ท่านอาจารย์คะ ไม่ทราบว่า.. ท่นี ค่ี อื ท่ีไหนหรือคะ”

“ทน่ี ่กี รงุ ศรีอยุธยาใตบ้ ารมขี องขนุ หลวงนารายณ์อยา่ งไรเลา่ ”

“แคก่ ..” ใครวา่ ต้นไมไ้ มส่ าลักอากาศฉันขอเถียงค่ะ!!

เดยี๋ วกอ่ นนะกรงุ ศรอี ยุธยาอย่างนั้นหรอื ขุนหลวงนารายณ.์ . อยา่
บอกนะวา่ เป็นอยุธยาในสมัยสมเดจ็ พระนารายณ์มหาราชนะ่ ! คุณ
พระคุณเจ้า.. ฉนั จาได้วา่ ยุคสมยั น้รี งุ่ เรอื งเรอื่ งการค้ากบั
ต่างประเทศมากแล้วยังมีชาวตา่ งชาติเข้ามาติดตอ่ ค้าขายกนั หลาย
ประเทศด้วย ตายแล้วๆๆ ในฐานะเดก็ ศลิ ปกรรมแล้วฉนั อยากจะไป
ดพู ระราชวังกบั พวกวัดวาอารามจังเลย โอย๊ อยากจะกรด๊ี ทายงั ไงดี!!

“ดทู ่าแมห่ ญิงคงจะมเี รอ่ื งใหข้ บคิดเชน่ นนั้ ขา้ จกั ไปกอ่ น หากอยาก
ออกมาปรากฏกายเฉกเชน่ มนุษยจ์ งตง้ั จติ ใหม้ ัน่ ในสมาธิแล้วแม่
หญงิ จะสมดั่งท่หี วงั ”

“เอ๊ะ! ค่ะไมส่ ถิ า้ สมยั นเ้ี หน็ ในละครเข้าจะพดู กันว่า... เจา้ ค่ะทา่ น
อาจารย”์

เหมอื นฉันจะเห็นท่านอาจารยย์ มิ้ ยังไงชอบกลแตว่ า่ ตั้งจติ ใหม้ ่ันใน
สมาธินี่หมายถงึ ใหน้ ั่งสมาธิหรอื เปลา่ อย่าวา่ แตน่ งั่ สมาธเิ ลยนะให้
ฉนั นัง่ นงิ่ ๆไดเ้ กินครึ่งชวั่ โมงก่อนเถอะแตว่ ่าถ้านงั่ แล้วไดอ้ อกไปเดิน

7

เลน่ ละกม็ นั ก็นา่ ลองอยไู่ ม่ใช่หรือไงแถมไมม่ ีอะไรจะเสยี อย่แู ลว้
ยังไงกจ็ ะลองดกู ่อนกแ็ ล้วกันดีกว่าขยับไปไหนไมไ่ ด้เลยแลว้ มาไม่รู้
วา่ นง่ั หรอื ยนื อยู่กลางแดดกลางลมแบบนด้ี ว้ ย

“เอายงั ไงกเ็ อากแ็ คน่ ่ังสมาธิ มาลองกันสกั ต้งั เถอะน่า!!”

.

.

สามวนั ..

สามวนั แล้วนะทฉ่ี ันทาสมาธิเน่ยี ทาไมมันถงึ ไดย้ ากเยน็ อะไรขนาดน้ี
ก็ไมร่ อู้ าจจะดหี น่อยที่ตอนนม้ี องไปรอบๆ ไดบ้ า้ งแต่กม็ แี ตต่ น้ ไม้กบั
บรรดาศษิ ย์ของท่านอาจารยเ์ ดินผา่ นไปมา แถมยงั มแี ต่ผชู้ ายจน
จากวนั แรกทเี่ ขนิ เพราะผชู้ ายใยสมัยนไ้ี ม่ไดใ้ สเ่ สอื้ ฝกึ มดั มวยจน
ตอนนช้ี นิ ตาไปเป็นทเ่ี รยี บรอ้ ย แลว้ ฉนั ยงั โดนทา่ นอาจารยจ์ บั ไดว้ ่า
น่ังมองทางมวยจนแอบทอ่ งในใจเองไดเ้ รยี บรอ้ ยแล้ว ก็แหม.. น่ัง
สมาธอิ ย่างเดยี วมันนา่ เบอ่ื นน่ี าอกี อย่างฉันก็เปน็ ผหู้ ญงิ ยคุ ใหม่นะ!
ชายหญิงเท่าเทยี มกนั น่ะ!!

“แมห่ ญงิ ไม่คิดจะออกมาจากดอกไม้เทศหนอ่ ยหรอื ”

“ท่านอาจารย์เจ้าคะ.. ฉนั พยายามสุดความสามารถแล้วจริงๆ นะ
เจ้าคะแต่วา่ ยงั ไม่เหน็ กลายเป็นมนษุ ยไ์ ด้เลยเจา้ คะ่ ” ฉนั ไมเ่ คยนง่ั
สมาธนิ านขนาดนีม้ าก่อนเลยนะทาไมไม่มใี ครเหน็ ใจฉันบ้างล่ะ!

8

“แมห่ ญงิ เปน็ คนหัวไว แตไ่ ยถึงได้.. เหอ้ ! หากไม่นกึ ภาพตัวของเจา้
เองแลว้ จักกลายเป็นมนษุ ยไ์ ดอ้ ยา่ งไร”

ทาไมทา่ นอาจารยถ์ ึงได้ทาเสียงเหนอื่ ยใจแบบนน้ั ละ่ คะ..

นกึ ภาพตวั เองน่ี..

จริงด้วย!!

“จรงิ ด้วยเจา้ คะ่ ! แบบนฉ้ี ันนา่ จะทาได้แล้วนะเจ้าคะ” ฉันแทบจะ
ทบุ มอื ตัวเอง (ถ้ามมี อื ให้ทบุ ) ก่อนจะหลบั ตาเข้าสมาธิอีกรอบพร้อม
กับนกึ ภาพของตัวเองในชาติ.. ในก่อนหน้าน้ไี ปดว้ ยพรอ้ มกบั เสอ้ื ผ้า
ท่ีพอจะจาได้จากในละครไมอ่ ย่างนนั้ ฉนั อาจจะโปก๊ ไ็ ด้

“ท่านอาจารยข์ อรบั ”

“มาแล้วหรอื หมนื่ เตชธรรม” เอ๊ะ.. ท่านอาจารยพ์ ูดกับใครนะ่

“ขอรับ เหตุใดทา่ นอาจารย์ถึงไดเ้ รยี กใหก้ ระผมมาท่นี ง่ี น้ั หรอื
ขอรบั ”

ความจรงิ ฉนั อยากจะลมื ตามองคนที่กาลงั คยุ อยกู่ ับท่านอาจารย์นะ
ถ้าไม่ถูกรทู้ นั แลว้ โดนดีดอะไรไมร่ มู้ าใส่พอดเี นีย่ ทา่ นอาจารยจ์ ะ
เกง่ กาจเกินไปแล้วนะคะฉันจะไมค่ ดิ ในใจต่อหน้าอีกแลว้ สาบานเลย
เถอะ หลงั จากน่ังอยสู่ กั พกั จนเรมิ่ ไม่ได้ยินเสียงพูดคุยของทา่ น
อาจารย์กบั ใครสักคนทพ่ี งึ่ เดนิ มาแลว้ ฉันรสู้ กึ เหมือนมลี มมาปะทะ

9

กบั ผิวรวมถงึ รสู้ ึกเหมือนถกู แดดมากกวา่ ปกติ ไหนจะความรสู้ ึกถงึ
นว้ิ มือน้วิ เท้านี่อีกแลว้ เหมอื นกาลังเหยียบอยู่บนดินดว้ ยน่ี หรือว่า
ฉันจะมรี ่างฉันมาแล้วกนั นะลองลมื ตาดูหนอ่ ยก็แล้วกัน

“โอย๊ ตายแลว้ ตาเถร! อยุ่ .. ขะ.. ขออภัยเจา้ ค่ะท่านอาจารย์”
อาจจะเพราะฉันไม่ไดย้ นื แบบคนปกตนิ านไปหนอ่ ยถึงไดห้ ัวคะมา
ล้มคว้าไปด้านหนา้ แบบนี้ แต่ถงึ จะกลายเป็นมนุษยแ์ ตย่ ังดซู ีดๆ
เขยี วๆ อยูด่ ีแลว้ เหมือนจะ.. นั่นไงละ่ ชายสไบทหี่ ม่ อยมู่ ันเปน็ ส่วน
หนง่ึ กบั ต้นกุหลาบจรงิ ๆ ด้วยเพราะเป็นแบบนฉี้ ันถึงไดล้ ม้ ยงั ไงล่ะ

“แมห่ ญงิ นวา.. แม่หญงิ กหุ ลาบเหตใุ ดจงึ มิรจู้ กั ระวังเสยี บ้าง พอ่ เดช
เจา้ มองเห็นแมห่ ญงิ ผนู้ ัน้ หรอื ไม่” ฉนั มองไปยงั คนทที่ ่านอาจารย์
กาลงั พดู ด้วยแล้วก็ตอ้ งรบี หันหลบเพราะภูมติ ้านทานทีม่ ีไมส่ ามารถ
ตา้ นทานหน่มุ กรุงศรที นี่ ่งั อยถู่ ัดจากทา่ นอาจารย์ไดจ้ รงิ ๆ

“มองเหน็ ขอรับท่านอาจารย.์ . วา่ แตน่ างคอื ผใู้ ดหรอื ขอรับเหตใุ ดถงึ
ได้ออกมาจากดอกไม้เทศตน้ นั้นได้”

“แมห่ ญงิ กหุ ลาบนางเปน็ เพียงแมห่ ญงิ ผหู้ นึง่ เท่าน้นั พ่อเดช หากเจา้
มิมกี ิจธรุ ะอันใดกม็ าคยุ เลน่ และบอกเลา่ เร่อื งราวภายนอกใหน้ างรู้
เสียหน่อยเถิด” เอ่อ.. คือทา่ นอาจารยเ์ จ้าคะจะไม่แนะนาคณุ คนน้ี
ใหฉ้ นั รู้ก่อนหรอื เจา้ คะ จู่ๆจะใหม้ านัง่ คุยด้วยเนีย่ ไดเ้ ลิ่กลก่ั กนั ตาย
พอดีเลยแลว้ เหมอื นหนมุ่ กรงุ ศรีนา่ จะพอรู้วา่ ฉันกาลงั คดิ อะไรอยู่ถึง
ไดย้ ้มิ และเอ่ยแนะนาตัวขึ้นมากอ่ น

10

“ขา้ หมนื่ เตชธรรม บตุ รชายคนรองของพระยาปราชญ์นุชิตและ
คณุ หญิงมณี สงั กดั กรมวังภายใต้ราชสานกั ”

อะ.. อะไรนะคะ ขออีกทไี ดไ้ หม

“ฉัน.. นวาระเจ้าค่ะหม่นื .. หม่ืนเตชธรรม” โอ๊ยเก่งมากเลยพ่อ!
อยากจะลกุ ว่ิงหนีเหลอื เกนิ ถ้าทาได้น่ะ!

“ขา้ เรียกแม่หญิงว่าแม่หญงิ กหุ ลาบเหมือนท่านอาจารย์ไดห้ รือไม่”
ค่ะได้หมดเลยค่ะ โตมาจนอายสุ ิบแปดยังไมเ่ คยเจอผชู้ ายทีไ่ หนมา
พดู ดว้ ยดว้ ยเสยี งนมุ่ ขนาดนี้นอกจากคุณพอ่ เลยนะ ฉันรบี พยักหน้า
ตอบกลบั ไปแลว้ ก้มหน้าก้มตาด้วยทา่ ทางตามฉบับแม่หญงิ ยคุ เก่า
ไม่ใช่อะไรนะฉนั ไมก่ ล้าสู้หนา้ หม่ืนเตชธรรมสักเทา่ ไหร่กเ็ ล่นลม้ หนา้
ทม่ิ ตอ่ หนา้ คุณเขาแบบน้ี ใครจะกล้าสู้หน้าก็บ้าแลว้ ! แล้วสายตา
เหมอื นเอ็นดนู อ้ งสาวนัน่ มนั อะไรกนั คะ!

“ดูเอาเถดิ พอ่ เดช แล้วเจ้าก็เชน่ กนั แมห่ ญงิ กุหลาบก้มหนา้ กม้ ตามิ
เห็นเหมอื นยามท่ีแอบท่องจาวิชาของข้าเลยเล่า”

“ท่านอาจารย์เจา้ คะ.. ฉันไม่ไดแ้ อบท่องจาจรงิ ๆ นะเจา้ คะแต่ว่า
ศิษย.์ . ศิษยข์ องท่านอาจารย์ทอ่ งดงั ไปนดิ นึงฉันกเ็ ลยไดย้ นิ นะ่ เจ้า
คะ่ !” อยา่ หาวา่ แก้ตัวนา้ ข่นุ ๆ เลยนะแตฉ่ นั บอกเลยวา่ นม่ี ันไมข่ นุ่
แล้วแตด่ าป๋ีเลย!

แลว้ ฉันกห็ ลงกลทา่ นอาจารยจ์ นได้เพราะเงยหน้ามาทกี ป็ ะหน้ากบั
หมืน่ เตชธรรมเข้าให้เตม็ สองตา แถมยงั โดนรอยยม้ิ เอน็ ดทู ม่ิ แทงจน

11

ร่างแทบพรุนให้ตายสถิ า้ อยู่ในยุคปจั จบุ ันละก็เปน็ ดาราแนวหนา้ ได้
เลยนะเนยี่ เมื่อได้พดู คุยทาความรู้สกึ ตามคาแนะนาของท่าน
อาจารยท์ ปี่ ลีกตัวเดินไปแลว้ ฉนั ถงึ รูว้ า่ หมอื่ เตชธรรมอายมุ ากกวา่
ฉนั สองปแี ถมยังใหเ้ รียกวา่ พี่อกี ด้วย จนใกลเ้ ย็นหมื่นเตชธรรมถงึ ได้
กลับเรอื นส่วนฉันน่ะหรอื นอกจากลองเดินไปเดินมาเทา่ ท่พี อจะเดนิ
ได้ก็ไม่ได้ทาอะไรอกี แถมยงั ไมม่ ใี ครมองเห็นอกี ด้วย

พอมาอยู่ในร่างมนุษย์แล้วแบบนกี้ แ็ อบเหงาเหมือนกนั นะ..

.

.

“คณุ พ่ีเดชเจ้าคะ วันนีไ้ มม่ ีธรุ ะเออ่ .. กจิ ราชการหรอื เจ้าคะ” ฉนั ล่ะ
สงสยั จริงๆ เลยวา่ พวกผูช้ ายยุคกรงุ ศรนี ่ีทาอะไรกันบ้างนก่ี ห็ า้ เดือน
กว่าแลว้ ที่หมน่ื เตชธรรมเทยี วไปเทียวมาระหว่างเรือนกบั ลานฝึก
แหง่ นแ้ี ถมยังดเู หมอื นจะวา่ งงานเสยี เหลือเกิน

“พี่ไมม่ รี าชการอนั ใดแมก่ หุ ลาบอย่างได้กงั วลใจ มิใช่เจา้ อยากเหน็
ภาพวาดฝีแปรงของพวกฝาหรง่ั หรอกหรอื วนั น้ีพน่ี ามาใหเ้ จ้าดู”

“จรงิ หรือเจ้าคะ!?”

ฉนั เกือบจะกร๊ดี ออกมาอย่แู ลว้ เชยี วภาพวาดฝแี ปรงของพวก
ตะวันตกในสมยั อยุธยาน่ะไมใ่ ช่ของทห่ี าดูไดง้ า่ ยสกั หนอ่ ย ยง่ิ ไมต่ อ้ ง
พดู ถึงสมัยปจั จบุ ันเลยนะนอกจากถกู เผาสญู หายแลว้ ส่วนทยี่ งั เหลือ

12

ก็ถูกซอ่ มแซมไปจนไมใ่ ช่ของเดิมไหนจะของปลอมอีก เพราะฉะนัน้
ของตน้ ฉบบั น่ะคือด!ี ฉนั ขยับเอือ้ มไปรบั ภาพวาดจากมือของหมน่ื
เตชธรรมมาดูเหมือนว่าจะเป็นภาพวาดของตลาดดา้ นนอกนนั่ ทีฉ่ ัน
ออกไปไมไ่ ด้

“คณุ พเี่ ดชเจ้าคะ ตลาดด้านนอกคนเยอะหรอื ไม่เจา้ คะ”

“เยอะ? ทตี่ ลาดมผี ู้คนมากมายนกั ออกมาจบั จา่ ยซอ้ื ของ หากวัน
หนา้ เจา้ สามารถออกไปได้พจ่ี ะเปน็ คนพาเจ้าไปดหี รอื ไม่” มอื ของ
ฉันทกี่ าลังจะลองแตะภาพในมอื ชะงกั กอ่ นจะเงยขน้ึ มองหมนื่ เตช
ธรรมดว้ ยความสงสัย

“พาไปหรือเจ้าคะ? จะไมเ่ ปน็ ไรหรอื เจ้าคะคณุ พ่เี ดช แบบว่า..แม่
หญงิ คหู่ มายของคุณพจี่ ะไม่..”

“พห่ี าได้มแี มห่ ญงิ ใดไม่ เจ้าคุณพ่อและแม่ของพ่กี ็หาได้ใส่ใจเร่อื ง
น”้ี

แบบนี้กม็ ดี ้วยแฮะ ฉนั พยกั หนา้ รบั แลว้ กม้ มองงานศิลปะในมืออย่าง
สนอกสนใจ ถา้ เกิดวา่ มผี ้าใบกบั อุปกรณ์ใหส้ กั หนอ่ ยละก็ฉันก็คงจะ
ได้น่งั วาดภาพบา้ ง ทกุ วนั น้ีนอกจากนงั่ ฟังเรอ่ื งเลา่ ภายนอกจาก
หม่นื เตชธรรมแล้วก็มที า่ นอาจารยท์ ่แี วะเวียนมาพูดคุยด้วยบางครง้ั
นอกจากนนั้ กม็ แี คน่ ั่งสมาธฝิ กึ จิตร่าเรยี นวชิ าท่ีทา่ นอาจารยอ์ นญุ าต
อาจจะดหี นอ่ ยทเ่ี ม่อื เดอื นกอ่ นหมืน่ เตชธรรมนาหบี ทีม่ อี ปุ กรณเ์ ยบ็
ปกั ถกั รอ้ ยจากเรอื นมาให้ยมื ถงึ ได้มีอะไรให้ทาแกเ้ หงา

13

เหงาจนชินตอนน้ฉี ันปลงแล้วละ่ ..

“คุณพี่.. แยแ่ ลว้ มีคนมาเจ้าคะ่ !” เพราะจะใหใ้ ครเหน็ ไม่ได้ฉนั รีบ
ยกนว้ิ แตะรมิ ฝปี ากแลว้ กลบั มาเป็นดอกกุหลาบตามเดมิ หมนื่ เตช
ธรรมคลา้ ยกบั จะพดู อะไรบางอยา่ งแตต่ ้องกลืนคาลงคอเพราะคน
ทีม่ าใหมเ่ ดินเขา้ มาถึงตัว

“พ่อเดชเจ้าหายออกจากเรอื นรหู้ รอื ไม่วา่ แม่ท่านตามหาตวั เจ้าเสยี
ใหว้ ุ่น”

ใครนะ่ .. ทาไมถึงไดห้ น้าคลา้ ยกบั คณุ พเ่ี ดช ฉนั จ้องมองผทู้ ่มี าใหม่
ดว้ ยความสงสัยเพราะถงึ จะดคู ลา้ ยแตก่ ็ไมไ่ ดเ้ หมอื นเสียทเี ดยี ว
เพราะหมนื่ เตชธรรมนั้นดอู ่อนโยนกว่ามาก

“พ่เี วช ข้าเพยี ง..” อย่าพูดอะไรออกไปเชียวนะเจา้ คะ!!

“ข้าเพียงนาภาพวาดฝแี ปรงพวกฝาหรง่ั มามอบให.้ . สหายของข้า
เท่านนั้ ” เกอื บตายแลว้ ไหมละ่ ฉนั ลบู อกตวั เองดว้ ยความโลง่ ใจที่
หมื่นเตชธรรมไม่ไดห้ ลุดพูดถึงตัวฉันไมอ่ ยากนัน้ อาจจะถูกหาว่าเปน็
คนวปิ ลาสกไ็ ด้

ความจริงฉนั ก็ไม่ไดอ้ ยากจะนง่ั ฟังบทสนทนาของสองพีน่ อ้ งหรอก
นะแต่พีท่ ่านเลน่ มานง่ั คยุ ตอ่ หน้าแบบท่ีฉนั หนไี ปไหนไม่ไดเ้ นย่ี จะให้
ทายังไง ถ้าหมืน่ เตชธรรมหรือทา่ นอาจารย์บอกวา่ ฉนั ไรม้ ารยาท
แอบฟงั ละก็ฉันจะโกรธให้ดูละ่ นข่ี นาดนงั่ ปิดหูแล้วเสียงพ่ีชายของ
หม่ืนเตชธรรมก็ยงั ดังเข้าหูของฉันอยู่ดี แถมยังเป็นบทสนทนาทีฉ่ ัน

14

อยากจะเขา้ ไปรว่ มวงด้วยเหลอื เกนิ แต่วา่ ไม่ได้ร่วมออกความเห็นนะ
แตจ่ ะใชม้ ้วนรูปวาดฟาดเข้าสักที

เรือ่ งของเรื่องคือพท่ี ่านมแี ม่หญิง.. เอ่อ.. ผหู้ ญงิ ทหี่ มายปองแตด่ ัน
จีบไมเ่ ปน็ แถมวิธกี ารจีบก.็ . ฉันบอกไดค้ าเดยี วเลยวา่ เปน็ ฉันกว็ ่ิงหนี
เหมอื นกัน ไม่รหู้ รือไงวา่ การทเี่ ขา้ หาแบบผิดวธิ นี ่ะจะทาใหผ้ หู้ ญงิ
กลัวแถมยงั เปน็ แมห่ ญิงยคุ เก่าทร่ี กั นวลสงวนตัวเปน็ แม่หญงิ ทีอ่ ยแู่ ต่
ในเรือนอกี หลงั จากทนนั่งฟงั ความซ่ือของพี่ท่านจนทนไม่ไหว
อยากจะปรากฏตวั ออกไปจัดการเสยี หนอ่ ยหมืน่ เตชธรรมกส็ ง่ ผเู้ ปน็
พช่ี ายกลับไปก่อนแลว้

“คุณพี่เดชเจา้ คะ ฉัน.. นอ้ งขอพูดเรอ่ื งหนึ่งได้หรือไมเ่ จา้ คะ” ไมร่ วู้ ่า
สีหนา้ ฉันเป็นยงั ไงหมื่นเตชธรรมถงึ ได้ยกยิ้มราวกบั จะหัวเราะ

“ได้สแิ มก่ หุ ลาบอยากจะพูดอะไรหรือ”

“พ่ีชายของคุณพเี่ ดชจีบ.. เอ่อเก้ยี วแมห่ ญิงไมเ่ ป็นใช่หรือไมเ่ จา้ คะ
ฉนั ไมไ่ ดต้ ้ังใจจะฟงั นะเจา้ คะอยา่ พงึ่ ดแุ ตเ่ สียงของพช่ี ายคุณพดี่ ัง
มากเลยเจา้ ค่ะ”

ดูท่าแล้วคาพดู ของฉนั จะตรงกบั ความคิดของหมน่ื เตชธรรมอยู่
เหมอื นกนั ชายหนุ่มตรงหน้าฉันถงึ ไดห้ ลุดหวั เราะแบบเสยี กริ ยิ าเปน็
คร้ังแรกแบบน้ี ฉนั ท่ีไมร่ จู้ ะบอกให้หลุดหัวเราะยงั ไงเลยทาได้แค่
ชว่ ยมว้ นภาพเกบ็ แบบเขนิ อายเล็กน้อยกห็ ม่นื เตชธรรมเลน่ หวั เราะ
เสียงดงั จนลกู ศษิ ยล์ กู หาของท่านอาจารยม์ องมาทางนี้หมดนะ่ สิ
อายจะแย่อยู่แล้วขอมดุ เขา้ ไปในมว้ นภาพได้ไหมฉันถอนหายใจ

15

ออกมาครงั้ หนงึ่ ทาใหช้ ายหนมุ่ ตรงหน้ากระแอมไอแล้วขยบั นงั่ หลัง
ตรงราวกบั เมอื่ ครู่ไมไ่ ดม้ เี รื่องอะไรเกดิ ขึน้

“เจา้ พูดถกู แล้วแมก่ หุ ลาบ พเี่ วชพ่ีชายของข้าน้ันมีใจใหแ้ มโ่ ฉมบุตรี
ของพระยาฤทธเ์ิ ดชาเพียงแตว่ ่า..” ไม่ต้องพดู อะไรก็เขา้ ใจไดแ้ ล้วจดุ
นนี้ ะ่

“กเ็ พราะวา่ วธิ ที พี่ ่ีชายของคณุ พี่เดชทานน้ั มนั ผดิ อยา่ งไรเล่าเจ้า
คะ”

“ขา้ เองกค็ ิดเช่นเจา้ แมก่ ุหลาบ เช่นนัน้ พ่ีควรจะบอกพเี่ วชวา่ อยา่ งไร
ดเี ล่า”

ดจู ากสหี น้าแล้วหม่ืนเตชธรรมดทู ่าทางจะปวดหัวเรอื่ งนี้จริงๆ จะไม่
ชว่ ยกค็ งจะไมไ่ ดห้ ลายเดือนมาน้ฉี ันกไ็ ดห้ มน่ื เตชธรรมชว่ ยต้งั หลาย
เรือ่ งแถมยงั มาเป็นเพอ่ื นพูดคุยด้วยอีก ฉนั ตัดสินใจแล้วว่าจะชว่ ย
ดงั นนั้ อนั ดบั แรกตอ้ งรู้เสยี กอ่ นวา่ แม่โฉมคนทวี่ า่ น้นั ชอบอะไรเป็น
พิเศษ ผหู้ ญงิ ยุคนกี้ ็ไม่น่าจะพ้นเครื่องประดับหรอื ม้วนผ้าสวยๆ
หรอกมง้ั แตอ่ ะไรแบบนั้นกด็ จู ะซ้าเกนิ ไปหน่อยเพราะฉะน้นั นี่
อาจจะเป็นอะไรทีแ่ ปลกใหมก่ ็ได้

“คณุ พี่เดชเจ้าคะ! ฉนั มีวิธแี ล้วเจ้าคะ่ ”

“วิธี? วธิ ีใดหรือแมก่ หุ ลาบ”

16

ฉันเชดิ คออยา่ งภมู ิใจก่อนจะหนั ไปเดด็ ดอกกหุ ลาบดอกหนง่ึ จากต้น
ของตวั ฉันเองออกมา วธิ สี ุดแสนจะคลาสสิกดอกไมส้ วยๆ กบั คาพดู
ท่อี อกมาจากใจของตวั เองจรงิ ๆ ยังไงก็ตอ้ งหวนั่ ไหวกันบ้างละ่ ฉนั
มองดอกกหุ ลาบในมอื อยา่ งหมายมั่นก่อนจะย่ืนสง่ ใหก้ บั หมนื่ เตช
ธรรมทที่ าหน้าฉงนอยตู่ รงหนา้ ดว้ ยความมน่ั ใจพรอ้ มกับพดู ดว้ ย
เสียงหนักแนน่

“ดอกกหุ ลาบสีแดงหมายถึง ความหลงใหลแลว้ กร็ กั แทเ้ จ้าคะ่ มี
ความหมายประมาณวา่ ข้ารกั เจา้ เพราะฉะนัน้ หากพีช่ ายของคณุ พ่ี
เดชอยากเกยี้ วแมโ่ ฉมแลว้ ละกใ็ ชก้ หุ ลาบแดงไดเ้ ลยเจ้าค่ะ!”

“เชน่ นั้นหรือ? แล้วเด็ดมาเชน่ นท้ี า่ นอาจารยจ์ ะไม่เอ็ดเอาหรอื แม่
กหุ ลาบ”

“ไม่วา่ หรอกเจา้ ค่ะ เดด็ มาจากต้นของฉันเองนี่เจ้าคะแตห่ ากเป็นต้น
อื่นอาจจะถกู เอด็ เอาไดน้ ะเจา้ คะ จรงิ ด้วยคณุ พเ่ี ดชอย่าลมื บอกนะ
เจ้าคะวา่ อยา่ เขา้ หาแมโ่ ฉมมากเกนิ ไปไมอ่ ย่างนน้ั นางจะกลัวเอาได้
เจา้ ค่ะ ตอ้ งใช้ความจรงิ ใจและอ่อนโยนเขา้ ไว้นะเจา้ คะ!”

บางทีฉันอาจจะจริงจงั เกนิ ไปหนอ่ ยหมืน่ เตชธรรมถงึ ได้หัวเราะฉนั
อีกแลว้ แต่นั่นไม่ใช่เร่อื งทจ่ี ะตอ้ งสนใจตอนนี้ ฉนั ยา้ กบั ชายหน่มุ
ตรงหน้าหลายรอบเอามากๆ วา่ ให้ทาตามท่ีฉันบอกแลว้ จะดเี อง
จนถึงเวลาท่ีหม่ืนเตชธรรมจะตอ้ งกลับเรอื น เขารับปากอย่าหมาย
ม่นั วา่ จะบอกใหต้ ามทีฉ่ นั ยา้ เตอื นและจะนาความมาบอกหากวธิ ีท่ี
ฉันแนะนาไปน้นั สาเรจ็

17

บางทไี ดท้ าตวั เปน็ กามเทพก็ดแี บบแปลกๆ นะ

ตั้งแต่วนั ที่ฉนั ใหด้ อกกหุ ลาบไปพร้อมกบั คาแนะนาหมน่ื เตชธรรมก็
ดันมกี จิ ราชการจาเป็นตอ้ งไปหวั เมืองหลายเดือนทาให้ไมไ่ ดร้ ู้ความ
คบื หน้าสกั ที แต่เขากย็ ังฝากบา่ วในเรอื นนาผ้าและอปุ กรณว์ าดภาพ
มาให้ฉันทาให้ตอ้ งลาบากทา่ นอาจารย์ให้ลกู ศษิ ยม์ าขยับเพงิ กนั แดด
กันฝนเข้ามาใกลฉ้ ันอกี หนอ่ ยเพื่อทจ่ี ะได้เก็บของเหลา่ น้ี หากหม่นื
เตชธรรมจีบฉันแบบน้กี ค็ ือรบั รองเลยวา่ ตดิ แน่ผู้ชายอะไรช่างรใู้ จ
ผูห้ ญงิ เสียเหลอื เกิน แตค่ นเป็นพ่ีชายดันจบี สาวไม่เป็นเสยี น่.ี .

จนไมแ่ นใ่ จวา่ เวลาผา่ นไปนานเท่าไหร่ฉนั ก็ไดข้ ่าวจากการลอบฟัง
เหล่าลกู ศิษยข์ องท่านอาจารย์วา่ เรอื นพระยาปราชญ์นุชิตและพระ
ยาฤทธเิ์ ดชากาลงั จะมขี ่าวดี แถมยังเปน็ พีช่ ายของหมืน่ เตชธรรมกบั
แม่โฉมอีกดว้ ย สว่ นทางหม่ืนเตชธรรมกค็ งจะได้ข่าวแลว้
เช่นเดยี วกันถึงไดส้ ่งจดหมายมาหาฉัน ถึงจะหายไปหลายเดอื นแต่ก็
ยังไม่สายส่งจดหมายมาไถ่ถามสารทุกขส์ กุ ดิบ บางทีกเ็ ลา่ เรอ่ื งหวั
เมอื งให้ฟงั ตามทสี่ ัญญาเอาไว้

“บางทหี ากไดอ้ อกไปดา้ นนอกบ้างกค็ งจะดไี ม่ใช่นอ้ ยนะเจ้าคะท่าน
อาจารย”์

“แม่หญงิ กหุ ลาบ เจา้ เองกถ็ งึ เวลาสมควรแลว้ ไม่ใช่หรอื ”

เวลาสมควร? เวลาสมควรอะไรกนั ?

.

18

.

เรอื นพระยาปราชญ์นชุ ิตมงี านมงคลหมนื่ เตชธรรมเองก็กลับจาก
ราชการทห่ี ัวเมอื งแลว้ เดมิ ทีตงั้ ใจจะไปเยี่ยมแมก่ ุหลาบเสยี หนอ่ ย
แต่ต้องช่วยตระเตรยี มงานมงคลของผเู้ ปน็ พี่ชายทาให้ไม่อาจจะป
ลึกตวั ไปท่ใี ดได้จนกว่าจะงานจะเสรจ็ ส้ิน วธิ ีที่แมก่ หุ ลาบแนะนามา
ใหน้ น้ั ชา่ งไดผ้ ลดียงิ่ นกั อย่างนอ้ ยแม่โฉมกม็ ีใจใหผ้ เู้ ป็นพีช่ ายไม่
ตา่ งกันนักไม่อยากนน้ั อาจจะไมม่ งี านมงคลนเ้ี กิดขึ้นกเ็ ป็นได้ กว่าจะ
งานเสร็จสนิ้ วันรงุ่ ข้ึนหม่นื เตชธรรมได้เรง่ ฝเี ท้าไปยงั เพงิ ด้านหลัง
ของสานกั วชิ าเพื่อนาความไปแจง้ แกแ่ มก่ ุหลาบพร้อมของฝากจาก
หัวเมือง

เพยี งแต่เมอื่ ไปถงึ กลบั ไม่พบผ้ทู ี่ตนนน้ั ตงั้ ใจมาพบและทราบความว่า
ท่านอาจารยเ์ องก็ไมไ่ ดอ้ ยู่ทสี่ านักเชน่ กัน บางท.ี . แมก่ ุหลาบอาจจะ
กลับบ้านเกิดไปเสยี แลว้ กระมงั จดหมายทสี่ ง่ ถงึ ครงั้ ลา่ สุดกห็ าได้มี
ตอบกลบั มาไม่ แมจ้ ะคิดเชน่ น้ันแต่หากวนั ใดท่ีไมม่ กี จิ ราชการหม่ืน
เตชธรรมกม็ กั จะมานงั่ อยใู่ กลก้ บั ตน้ ดอกไม้เทศเพอื่ เฝ้ารอวงั วา่ จะได้
พบกับแมห่ ญิงทม่ี าจากภพภูมทิ ่ตี นไมอ่ าจร้ไู ด้อกี สกั ครงั้ หนงึ่ แม้
เวลาจะผา่ นไปได้ราวหนงึ่ เดอื นแล้วกต็ ามแตห่ มืน่ เตชธรรมกย็ งั เฝ้า
เทียวไปเทยี วมาอยูท่ กุ เมอื่ เช่ือวัน

“แมก่ ุหลาบ เจา้ กลบั บ้านเกิดของเจ้าไปแล้วอยา่ งน้นั หรือ ไปโดยที่
ไมบ่ อกลาพส่ี กั คาชา่ งโหดรา้ ยย่ิงนัก”

19

“หากฉนั บอกวา่ ฉันมไิ ดไ้ ปไหนและกลบั มาให้คุณพเี่ ดชพาไปเทีย่ ว
เล่นตามสญั ญา จะยงั โหดรา้ ยอยู่หรือไมเ่ จา้ คะ”

เสียงออ่ นหวานท่ีแสนคนุ้ เคยดังขึน้ แผ่วเบาจากดา้ นหลงั หมนื่ เตช
ธรรมจึงไดห้ นั กลบั ไปมองดว้ ยความเรง่ รบี ใบหนา้ ออ่ นหวาน
ดวงตาทห่ี ลบุ ลงตา่ เล็กนอ้ ยและรอยยิ้มทหี่ ามีใครเหมอื นของสตรี
ตรงหน้าทาใหห้ มื่นเตชธรรมสาวเทา้ เขา้ ไปหา และกม้ ใบหนา้ ลงมอง
เลก็ นอ้ ยเพอื่ ใหม้ น่ั ใจวา่ ใช่แม่หญงิ กหุ ลาบทีต่ นเฝา้ รออยจู่ รงิ หรอื ไม่

“เจ้า..แม่กหุ ลาบหรอื ”

“เจา้ ค่ะคณุ พเ่ี ดช ฉันมนี ามวา่ กหุ ลาบเปน็ บตุ รีบญุ ธรรมของท่าน
อาจารย์.. เจ้าคะ่ ..”

“อย่างน้นั หรอกหรอื พี่นกึ ว่า.. เจา้ จะไปโดยไม่รา่ ลาเสยี แล้วแม่
กหุ ลาบ”

“ไม่มที างเจ้าคะ่ เพราะคณุ พเี่ ดช.. มสี ญั ญากบั ฉนั ไม่สมิ สี ัญญากับ
น้องวา่ จะพาเทีย่ วรอบกรงุ ศรอี ยุธยาอยดู่ ว้ ยไมใ่ ชห่ รือเจ้าคะ”

ไมร่ วู้ า่ เป็นพรหรอื คาสาปทที่ าใหเ้ ธอขา้ มภพข้ามชาติมาเป็นดอก
กุหลาบในยุคกรงุ ศรีอยธุ ยา

20

แตบ่ างทอี าจจะเป็นลขิ ติ ของใครบางคนท่ที าให้เธอไดม้ าพบกบั
ชายคนหนง่ึ ที่อยจู่ ะเคยี งขา้ งเธอไปตลอดชวี ิตใหมท่ ี่ได้รับนี้ก็
เป็นได้

21

จำกใจผเู้ ขียน
เร่ืองสนั้ เรือ่ งน้เี ป็นเพียงสว่ นหน่งึ ของงานในรายวิชา
ภาษาไทย มนั เป็นเรอื่ งสนั้ เรอื่ งแรกทฉ่ี นั ได้มีโอกาสเขียนขน้ึ มา และ
ฉันตง้ั ใจการเรอื่ งสัน้ เรือ่ งนม้ี าก ตั้งใจจะใหผ้ ู้อา่ นอ่านอย่างมี
ความสุข จงึ แตง่ เรอ่ื งในตอนจบใหอ้ อกมาดที ส่ี ุดเท่าท่ีจะสามารถทา
ได้
ขอให้ผอู้ า่ นทกุ ท่านอา่ นหนงั สอื เล่มอยา่ งมีความ และหวัง
เปน็ อย่างยง่ิ วา่ จะไดม้ ีโอกาสมอบความสขุ แบบนีใ้ ห้ผอู้ ่านอกี

ด้วยรักและขอบคุณ
รมั ภร์ ดา

22

ประวัติผ้เู ขียน
ชื่อ นางสาวรัมภ์รดา อาจวชิ ยั
ชอ่ื เล่น วิว
ชั้น ม.5/5
เลขท่ี 23
เกดิ วันพฤหัสบดีที่ 4 ธันวาคม 2546
นำมปำกกำ รมั ภ์รดา
ประวตั กิ ำรศกึ ษำ ประถม : โรงเรยี นสาธติ “พบิ ลู บาเพ็ญ”
มหาวทิ ยาลยั บูรพา

มธั ยมต้น : โรงเรียนชลกนั ยานกุ ลู
มธั ยมปลาย : โรงเรยี นวทิ ยาศาสตรจ์ ฬุ าภรณราช
วิทยาลัย ชลบรุ ี
ชอ่ งทำงกำรตดิ ตอ่ Instagram : vview.rada