เปมิกา ธนประสิทธิ์พัฒนา

คำนำ

หนังสอื เลม่ นี้เป็นเพียงการเดินทางของเด็กสาวตวั น้อย เธอได้เดินทางไปใน
เสน้ ทางที่เธอไดเ้ ป็นคนตดั สินใจ แม้ระหว่างทางจะมีเหตกุ ารณต์ ่างๆเกิดขึ้นมากมาย
แตน่ ักเขยี นก็ได้แต่หวงั วา่ เด็กหญงิ คนนีจ้ ะเดินได้ไปจนถึงสุดปลายทางของเธอ และ
นกั เขยี นยังเช่อื วา่ เด็กหญิงตวั น้อยๆคนนี้ คงอยากได้กำลงั ใจจากนกั อา่ ทกุ ท่าน
เพราะฉะนนั้ มาคอยเอาใจช่วยและดูการเดินทางไปพร้อมๆกันเถอะนะ

และเมื่อนักอ่านทุกทา่ นได้เดินไปจนถึงปลายทางของหนังสือเล่มนี้แลว้ นัก
อ่านก็ขอเพยี งแตใ่ หน้ ักอ่านที่นา่ รกั ทกุ ท่านจะไม่ท้อถอยระหว่าทาง และโปรดจำไว้
เสมอ วา่ หากเม่ือใดทนี่ กั อ่านท่ีนา่ รักต้องการกำลังใจ ขอเพียงหยบิ หนังสือเล่มนี้ข้ึนมา
จะมีนกั เขยี นและเด็กหญิงตัวนอ้ ยเป็นกำลงั ใจเสมอ

“เดนิ ไปด้วยกันนะ”

น้ำชายามเชา้

สารบัญ

START TO DREAM………………………………………………………..1
FIND TO DREAM………………………………………………………..7
PRACTICE TO DREAM……………………………………………………….13
WAIT TO DREAM……………………………………………………….23
CONNECT TO DREAM……………………………………………………...27

1

บทท่ี 1

START TO DREAM

ก่อนอน่ื เลยฉนั ควรทจ่ี ะเริม่ ต้นจากการแนะนำตนเองใหเ้ หลา่ นักอ่านทหี่ ลง
ทางมาอา่ นหนงั สอื เล่มนี้ได้รู้จักกับตัวฉนั ก่อน สวสั ดีค่ะนักอ่านผ้หู ลงทางทุกๆทา่ น
เราเปน็ เพียงเด็กผ้หู ญิงตวั เล็กๆคนหนึ่ง ทเี่ ติบโตขึ้นมาในโลกใบน้ี ตอ่ ไปนเี้ ราจะขอ
เรยี กท่านนักอา่ นผู้หลงทางทัง้ หลายว่า ‘เพอ่ื น’ นะคะ และเพ่อื นๆกส็ ามารถเรยี กเรา
วา่ ‘มายด์’ ก็ไดน้ ะ เอาหล่ะเราแนะนำตวั กันจนเพื่อนๆคงรู้จกั เราได้คร่าวๆแล้ว ทีน้ี
มาเขา้ เร่ืองราวของเรากนั เลยดีกวา่

ในตอนน้ีมายดก์ ำลังศึกษาอยู่ชั้นปที 2่ี ของมัธยมศึกษาตอนปลาย ในคาบ
แนะแนวท่โี รงเรยี นได้จดั ไว้ ก็มีคณุ ครูสาวท่านหนง่ึ ไดเ้ ดินเข้ามาภายในหอ้ งเรยี นและ
ก็ได้ตงั้ คำถามท่ีพวกเรามักจะได้ยนิ กนั มาต้ังแต่เด็กๆ นนั่ ก็คือคำถามง่ายๆทีน่ ักเรียน
ในประเทศนม้ี ักจะโดนถามกันมาตลอด

“อาชพี ในฝันของนกั เรยี นคอื อะไรคะ”

“หมอค่ะ/ครบั ”

“วิศวะครบั ”

“เป็นสาวบัญชีคะ่ อาจารย์”

อืมมมม…คำถามง่ายๆพวกนี้มันดูเป็นคำถามทต่ี อบง่ายดายมากเลยนะคะ
เพ่ือนๆว่าไหม? แล้วถา้ คำถามน้ีมนั ถูกถามให้กบั คนทไี่ ม่ได้มีความฝนั ทีช่ ดั เจนอะไร
เพยี งเรยี นกันแตไ่ ปตามค่านิยมของสังคม และความคาดหวังของผปู้ กครองเท่านัน้ ห
ละ่ คำถามง่ายๆนกี้ ็จะกลายเปน็ คำถามสดุ โหดข้นึ มาภายในพรบิ ตาเลยใชไ่ หมหล่ะ

2

“มายด…์ .มายด์!!!”

“ฮะ!?

“มอี ะไรรึเปล่าแพรว”

“ตามายด์ตอบคำถามแลว้ นะ”

เด็กหญิงตัวน้อยคราวนถ้ี งึ คราวตืน่ ตระหนก และสับสนเพราะตลอดมาเธอใช้
ชวี ิตตามบรรทดั ฐานของสงั คมและความตอ้ งการของผู้ปกครองเทา่ น้ัน

“เอ่อออ…หนยู งั ไม่ทราบค่ะอาจารย์”

“ไมเ่ ป็นไรค่ะนักเรียน แตถ่ ึงอยา่ งง้ันก็ควรรีบหาไดแ้ ลว้ นะคะ เพราะพวกเรา
ทุกคนก็ใกล้ถึงวยั ที่จะต้องก้าวเทา้ เข้าสรู่ ้วั มหาลยั กนั แลว้ ”

ช่วั ขณะท่ีได้ยืนตอบคำถามของอาจารย์สาวคนนั้นเองถึงแม้มนั จะเปน็
ระยะเวลาท่ีไม่นานเหมอื นกับเพียงแคผ่ ีเส้อื ขยบั ปีกบินเพียงเทา่ น้ัน แต่ใครเลา่ จะรถู้ งึ
ความรู้สกึ ขา้ งในของเด็กหญงิ มายด์ ท่มี นั เหมือนตัวเธอลอยควา้ งอย่กู ลางอากาศท่ีไม่
มีอะไรแนน่ อนและอ้างวา้ ง และสดุ ทา้ ยกต็ ้องนงั่ ลงพร้อมกับ ‘ความฝนั ของตนเอง’
ทีแ่ สนหนักอ้ึงบนบ่าทั้งสอง

กริ๊งงงง~~~

เสียงออดหมดเวลาดังขึน้

“เอาหละ่ วันนหี้ มดเวลาแล้วนะคะนกั เรียน อยา่ ลมื กลบั ไปทบทวนตนเอง
นะ”

“ขอบคณุ ครบั /ค่ะอาจารย์”

มายด์เกบ็ ของบนโตะ๊ เข้ากระเป๋าตนเองเพอ่ื เตรยี มตวั ไปทานอาหารและกลบั 3
หอพักไปพักผ่อนและลืมเลือนชว่ งเวลาทแี่ สนหนกั องึ้ ทัง้ จากความรู้ทางวชิ าการและ
คำถาถึงอางชพี ในฝันของเธอ

หลงั จากวันนน้ั เดก็ หญงิ มายด์ก็ใช้ชวี ิตไปอยา่ งเรยี บงา่ ย เคร่งเครียดกับการ
เรยี นทางวิชาการ กงั วลกับคะแนนของการสอบแตล่ ะคร้ัง จนลมื เลอื นคำถามของ
อาจารยส์ าวไปจนหมดสนิ้ ระยะเวลาผา่ นไปนาน4เดือนจนตอนนเ้ี ปน็ คาบเรียน
สุดท้ายก่อนจะถึงช่วงเวลาปิดเทอมกลางภาคท่ีเหล่านักเรยี นเฝ้าฝนั ทจี่ ะได้ออกไปใช้
ชีวติ นอกรั้วโรงเรียน และละท้ิงช่วงเวลาเคร่งเครยี ดของชีวิตในการเรียนสักที

“สวัสดคี ่ะนักเรียนทกุ คนคาบนกี้ เ็ ป็นการเรียนคาบสุดท้ายของภาคเรยี นนน้ี
แล้วนะ วนั น้ีครมู ภี ารกิจง่ายๆท่ีอยากใหน้ ักเรยี นเอาไปทำเป็นการบ้านปิดเทอม1
เดอื นนี้”

“อะไรเหรอครับอาจารย์”

“อาจารย์อยากให้นักเรยี นทำรายงานเกยี่ วกบั อาชีพในฝนั ของนักเรียนมาคน
ละ2หนา้ ”

“มา่ ยยยนะครับ/คะอาจารย์”

เสียงเดก็ นักเรยี นทกุ คนภายในห้องรอ้ งโหยหวนดว้ ยกลัวการบ้านนจ้ี ะมา
ทำลายเวลาพักผ่อนของพวกเขา

“ทกุ คนต้องทำค่ะ ไม่อยา่ งงั้นครจู ะไมใ่ ห้ผา่ นวชิ าแนะแนวนะคะ”

หลังจากบทสนทนาข้างต้นจบและอาจารย์สาวเดินออกไปจากหอ้ งแล้วเด็กๆ
ภายในหอ้ งก็เริ่มโหวกเหวกโวยวายเพ่อื ทจ่ี ะจับกลุ่มกนั ตามสายอาชพี ทต่ี นเองสนใจ

4

เพ่ือทเ่ี วลาทำรายงานจะไดช้ ว่ ยกันสบื คน้ หาข้อมูลในสาขาวิชานน้ั ๆ นกั เรียน
ภายในห้องหลายตอ่ หลายคนเรมิ่ ไดก้ ลุ่มของตนเองและเริ่มคยุ เกย่ี วกับเนื้อหาภายใน
รายงานกนั บ้างแลว้ ทิง้ ไว้ก็เพียงแตเ่ ดก็ หญิงมายด์ตัวน้อยท่ียงั คงสับสนและหาทาง
ออกของตนเองไมเ่ จอ

ภายในหวั ของเด็กคนนเี้ ต็มไปด้วยความว่นุ วาย กงั วล เธอเร่ิมทจ่ี ะตระหนัก
ได้ถงึ คำถามทเี่ คยลืมเลอื นไปในอดตี สมองของเธอวง่ิ วุ่นกันด้วยความเร็วสูง หลังจาก
หมดคาบเรยี นน้นั เองเธอรบี เดินกลับไปเก็บของที่หอพัก เพื่อต้ังใจทจี่ ะไปเข้าพบ
อาจารยแ์ นะแนวสาวคนน้ันเพอื่ ถามไถถ่ ึงความสับสน และ ความกังวลภายในใจของ
เธอ

“อ้าวมายด?์ เธอมาทำอะไรข้างหน้าห้องของครู”

“หนูมเี รอ่ื งท่ีอยากสอบถามอาจารยถ์ ึงงานที่ไดร้ ับมอบหมายให้ไปทำในชว่ ง
ปิดเทอมค่ะ”

“งัน้ เหรอ…งัน้ เขา้ มาในห้องก่อนสิ”

เด็กสาวเดนิ ตามอาจารยเ์ ข้ามาภายในห้องแนะแนวท่ีเปิดเครื่องปรับอากาศ
เอาไวเ้ ย็นช่ำ แต่ไมร่ ู้เพราะเหตุใดอุณภูมิภายในร่างกายของเธอถงึ ร้สู ึกร้อนมากมาย
จนพร้อมที่จะประทุออกมาถึงเพียงน้ี เธอน่ังก้มหนา้ ลงข้างโต๊ะของอาจารยส์ าวคนนน้ั

“มีอะไรหล่ะมายด์ ไหนว่าเรื่องท่ีอยากจะถามครูมาสิ”

.

.

.

5

“หนไู ม่ทราบอาชีพในฝันของตนเองค่ะอาจารย์”

หลังจากเดก็ หญิงได้เอื้อนเอย่ คำถามท่แี สนสำคญั ขา้ งต้นใหอ้ าจารยต์ รงหนา้
ฟงั แล้ว ภายในหอ้ งก็ตกอยู่ภายใต้ความเงียบมเี พียงเสียงเบาๆของเครื่องปรับอากาศ
คลอไปเท่านั้น ความเงยี บน้ีดำเนินมาได้พกั หน่ึงก็ถูกทำลายด้วยเสียงเสียงหัวเราะ
ของอาจารยส์ าวตรงหนา้

“อาจารย์คิดวา่ เรือ่ งใหญ่โตอะไร มายดห์ นไู ม่จำเปน็ ต้องเครียดถึงขนาดน้ี
อาจารย์เข้าใจในตัวหนู กอ่ นทีอ่ าจารย์จะเป็นอาจารย์เหมือนทกุ วนั น้ีได้ อาจารย์ก็
สับสนในตวั เองไม่นอ้ ยเลย”

“จริงเหรอคะอาจารย์ แตห่ นไู ม่ทราบจรงิ ๆนะคะวา่ หนูอยากเปน็ อะไร”

“มายด์เธอจำเร่ืองราวท่ีเคยเล่าให้เธอฟังถงึ การเรียนของอาจารย์ในรว้ั มหา
ลยั ได้ไหม? ในการคลาสแรกของพวกเราหนะ่ ”

“จำไดค้ ่ะอาจารย์ ทำไมเหรอคะ?”

“อาจารย์แค่อยากจะบอกว่าอาจารยก์ เ็ ลือกเข้าคณะผิดในตอนแรก
เหมือนกัน แต่มนั ไม่เปน็ ไรเลยนะถ้าเธอมช่ อบคณะน้นั และเปล่ยี นคณะอีกหน เพราะ
งนั้ ถ้าในตอนนีเ้ ธอยังสับสนอยู่งัน้ เรามาเริม่ ตดั คณะจากวชิ าท่ีเธอไมช่ อบกนั กอ่ น
ดีมัย้ ?”

เสยี งอาจารยส์ าวเตม็ ไปดว้ ยความเมตตาต่อลูกศิษยต์ วั นอ้ ย พวกเขาทัง้ สอง
คนใช้ชว่ งเวลาขณะหน่ึงกอ่ นทผ่ี ปู้ กครองของเด็กสาวจะมารบั กลับบา้ นในการนั่งไล่
ถามไถ่ถงึ คณะและวิชาท่ีไม่ชอบของเด็กสาว จนทำใหบ้ รรยากาศภายในห้องเร่มิ ที่
จะอบอนุ่ ขนึ้ ในความร้สู กึ ของเดก็ สาว

6

“เปน็ ไงบา้ งมายดส์ บายใจขนึ้ มากแล้วใช่ไหม ตอนนี้หมดเวลาครตู ้องไปแลว้
หนไู มต่ ้องกดดันตนเองใจเยน็ ๆทกุ ปญั หาจะมีทางออกเสมอ”

“ค่ะหนูขอบคณุ อาจารยม์ ากนะคะสำหรับคำแนะนำ”หลงั ออกมาจากห้อง
แนะแนวนัน้ ตอนนเ้ี สียงในหัวทก่ี ังวลและสับสนของเด็กสาวลดลงไปมากแลว้ เธอเรม่ิ
ท่จี ะมองเห็นจดุ เริม่ ต้นของทางออกนี้แล้ว ตอนน้ีเหลือเพียงทเี่ ธอจะต้องกลบั ไปหา
ข้อมลู และใช้เรือ่ งราวชีวติ ท่เี คยเขา้ ร่วมกจิ กรรมตา่ งๆในอดีมาช่วยตัดสนิ ใจ เพอื่ หา
เส้นทางทตี่ ัวเธอจะเลือกเดินต่อไป

when my head is full of questions
and the sky is full of rain

when i'm worrying about what i can't change

บทท่ี 2 7

FIND TO DREAM

หลังจากวนั นน้ั ทมี่ ายด์ได้เข้าไปปรกึ ษาอาจาย์สาวแล้ว มายดก์ ไ็ ด้ใช้เวลาใน
การทบทวนตวั เองอยู่ราวๆ 1 สัปดาห์ เธอนั่งลสิ ต์รายชือ่ คณะและวิชาต่างท่ตี อ้ งใช้ใน
การเรยี นในคณะนนั้ มาไดร้ าวๆ 4 คณะท่หี ญงิ สาวสนใจและจากคำบอกกล่าวของคน
รอบตวั ของเธอ

“อมื มมมม สตั วแพทย์งนั้ เหรอ?”

จริงๆแลว้ เพอ่ื นๆรู้ไหมวา่ คนรอบตวั เราหน่ะชอบพดู ว่าเราเหมาะกับอาชีพน้ี
มากเลยนะ พวกเค้าพดู กันวา่

“มายด์ชอบสัตว์ไมใ่ ช่เหรอ? ทำไมไม่เป็นสตั วแพทยห์ ล่ะ?”

“โหวว มายด์เลี้ยงหมาแมวท่ีบ้านเยอะขนาดนี้ คงต้องเป็นหมอสตั ว์อยู่แล้ว
หล่ะเนอะ?”

“มายด์มีความรเู้ กย่ี วกับสตั วเ์ ยอะจงั เลย ต้องเปน็ หมอสตั ว์แนๆ่ เลยใช่ไหม?”

“มายดล์ ูกชอบสตั ว์ขนาดน้ี คงต้องเปน็ สัตวแพทยใ์ ห้แมภ่ ูมใิ จแล้วนะ”

มายดม์ ีคำถามในใจมากมายที่เกดิ ขน้ึ กบั คำพดู พวกนั้นเยอะเลยนะ : )

มายดส์ งสยั ว่าการทีค่ นเราแค่ชอบสิ่งๆหน่ึงแล้วมนั จะแปรวา่ เราควรทำงาน
เกีย่ วกับสายอาชพี น้นั จรงิ ๆใช่ไหม? แลว้ การที่มายด์รเู้ ร่ืองต่างๆเก่ียวกับสัตว์ก็
เพราะสถานการณ์มนั บงั คับให้มายดต์ ้องรไู้ ม่ใชเ่ หรอ? ถา้ มายดไ์ มท่ ำตามท่ีคน

รอบตัวพดู กนั พวกเค้าจะพากันผิดหวง้ เพราะมายด์รึเปล่า?

ถงึ แม้เราจะชอบสัตว์และเล้ียงสัตว์อยมู่ ากมายที่บา้ นก็เถอะแตถ่ ้าต้องมา 8
แบกรับความกดดนั จากกการรบั ผดิ ชอบชีวติ ของสัตว์ตัวน้ัน แถมยงั ต้องรองรบั ความ
คาดหวงั ของเจา้ ของสัตว์เลี้ยงด้วยแลว้ มนั คงไม่ไหวหรอก ตัวเธอคงทำไมไ่ ดแ้ นๆ่ เลย

หญิงสาวนง่ั ถกเถียงกับตนเองในใจถึงคณะต่างๆที่เธอลิสต์รายชื่อเอาไว้

“โอ้ แพทย์ง้ันเหรอ บ้าน่าลำพังแค่สตั วย์ ังจะเป็นจะตายเลยถ้าเรยี นแพทย์
นี่เกดิ ทำใครเขาเสยี ชีวิตขึ้นมานไ่ี มจ่ ิตตกไปเลยรึไงกัน ไม่เอาด้วยหรอกนะ”

“อนั นี้อะไรเนย่ี ย อ๋อคณะวศิ วะ ชว่ งน้กี ำลังเป็นท่นี ยิ มเลยนี่เอง พวกร่นุ พ่ี
โรงเรยี นเราไมไ่ ปตอ่ หมอก็ตอ่ วิศวะกนั ท้ังนน้ั เลยนน่ี ะ”

แลว้ ถา้ เราเข้าคณะวิศวะแล้วจะไปต่อสาขาอะไรกันหละ่ อืมมมม……ช่วงน้ี
สาขาทีก่ ำลังมาแรงคงไม่พน้ คอมพิวเตอรส์ นิ ะ

ถ้าพูดถึงวิศวะคอมเราเองก็เคยมีประสบการณ์ด้านนี้เหมือนกันนะ
เหมอื นว่าเราจะเคยไปฝึกงานกับโรงเรียนทางด้านนส้ี นิ ะ

แคเ่ ด็กสาวคิดถงึ ประสบการณ์ในวันวาลเธอกต็ ้องถอดถอนใจในทนั ที เพราะ
ตัวเธอเองเคยเขา้ ไปฝกึ งานและลองทำงานเก่ยี วสายอาชีพน้ีมาแลว้ มนั ทำให้เธอรสู้ ึก
เบือ่ หน่าย และรสู้ ึกเป็นตวั ถว่ งของการทำงานในครั้งนัน้ มาก และมนั ทำให้เธอร้ตู ัวอกี
ด้วยวา่ เธอไมไ่ ดส้ นใจในดา้ นนั้นจริงๆ เพราะหลังจากคร้งั น้ันท่เี ธอไปฝึกงานเธอไม่
รูส้ กึ ถึงความอยากรู้อยากลองที่จะทำความเข้าใจเกีย่ วกับสายการเรยี นด้านน้ันเลย

ถา้ จะให้ตวั เธอสนใจวิศวะสาขาอื่น ตัวเธอเองก็ไม่มีความสนใจด้านไหนเปน็
พิเศษประกอบกับเธอเปน็ คนทีไ่ มเ่ ก่งวชิ าคำนวณ และเธอก็ไม่สนใจวชิ าสาย
วิทยาศาสตร์เลยสกั นดิ เพราะง้นั สายนเ้ี ธอขอข้ามไปก่อนเลยละกัน

9

“คณะสุดทา้ ยแลว้ นะ”

“สถาปัตย์สนิ ะ ทำไมเราถึงสนใจคณะน้นี ้าาา….”

เด็กนอ้ ยนงั่ ถงึ กบั นงั่ งงงวยกบั ตนเองถึงสาเหตุของการสนใจในคณะนี้

อมื มมที่เราสนใจในคณะนค้ี งเปน็ เพราะเห็นรีวิวตามอนิ เตอร์เนต็ สนิ ะ จริงๆ
คณะนี้ก็ดเู ป็คณะทน่ี ่าสนใจมากเลยนะ พวกวิทยก์ บั คณิตก็ไมห่ นักเทา่ วิศวะดว้ ย ต่
เราเคยมปี ระสบการณ์อะไรที่เก่ยี วกบั ดา้ นน้ีบ้างไหมนะ

“อ้อ! จรงิ สเิ ราเคยเรียนเขียนแบบเบื้องต้นน่ีนา”

“เรายงั มีอะไรที่เก็บไว้เกยี่ วกับวิชานนั้ บ้างไหมน้า? อ้อจรงิ สิเหมอื นจะเก็บไว้
อยู่ในลังกระดาษใต้บันไดนะ”

มายด์รีบวิ่งไปยังที่อยู่ของกล่องเกบ็ ของ เธอขดุ ค้ยุ หาของท่เี กี่ยวข้องกบั วชิ า
ทเ่ี ขียนแบบ เมื่อเจอของทต่ี นตอ้ งการแลว้ เธอก็หอบเอาขา้ วของเหล่าน้ันข้ึนมายัง
ห้องนอนของตน

“เอ๊ะ!? น่มี นั งานชน้ิ แรกท่ีเราเคยทำตอนนั้นน่ี”

ผลงานเขยี นแบบครั้งแรกถูกหยกิ ยกขึ้นมาบนโตะ๊ เธอกางกระดาษด้วยความ
ตนื่ เต้นกับงานช้นิ นน้ั

เมื่อเด็กสาวเห็นผลงานชิ้นแรกของตนเองก็ถงึ กับหัวเราะออกมาด้วยรอยยิ้ม
ทีผ่ ลงานของตนไมไ่ ดส้ วยงาม แถมยังค่อนข้างสะเปะสะปะเพราะนั่นเป็นครั้งแรกเลย
ที่เธอไดจ้ บั ดินสอและไม้สเกลสามเหลี่ยมวาดแบบครง้ั แรก

10

“555นผี่ ลงานของเรามันเละขนาดนเ้ี ลยเหรอ ตอนนจ้ั ำได้เลยว่าอาจารย์เคา้
ลากออกไปสอนนอกเวลาดว้ ยน่ี”

เดก็ สาวน่ังมองผลงานของตนเองและมองย้อนกลับไปในช่วงเวลาน้นั ทดี่ จู ะมี
ความสุข เมื่อไดน้ ึกถึงก็ทำใหเ้ ธอหัวเราะ มรี อยย้ิมแตม้ ลงบนใบหน้า

เธอนำเอาผลงานต่างๆที่เคยทำในวิชานั้นออกมากางจนมันเต็มไปทว่ั โต๊ะไป
หมด

“ผลงานช้ินหลงั ๆสวยมากข้ึนเลยนะเนยี่ ย”

เมอื่ เด็กสาวได้สงั เกตถึงการเปล่ยี นแปลงของผลงานชิน้ ตา่ ง เธอก็พบวา่
ผลงานของเธอมีพัฒนาการ จากวันแรกท่ดี ูไม่ได้ก็เปน็ รปู เป็นร่างมากยงิ่ ขึ้น

จากการสังเกตนุ ี้เองทท่ี ำให้เธอจำความรสู้ กึ เก่าๆได้ ตัวเธอในตอนนนั้ มี
ความสขุ มากทกุ ครง้ั ที่ได้เรยี นวชิ านี้ เธอจำไดว้ ่าเธอต้ังตารอทั้งสปั ดาห์เพ่ือท่จี ะใหว้ ัน
เวลารีบเดินกลับมาใหถ้ ึงคราวเรยี นวิชานส้ี ักที

ทุกครัง้ ทเี่ ธอจะไดจ้ บั ดนิ สอวาดแบบอีกสกั ที เธอต่ืนเต้นมาก ภายในคาบเธอ
ใชเ้ วลาและความสนใจท้ังหมดไปกบั การเขียนแบบในแต่ละครง้ั และเธอหวังในทุกๆ
ครง้ั ว่าการเขียนแบบคร้ังใหม่นขี่ องเธอมันจะตอ้ งสวยและดีกว่าอันเก่าอย่างแน่นอน

เม่อื ยามที่ความรู้สึกเก่าๆหวนคืนกลบั มาตัวมายด์กร็ ้ใู นทันทีว่าตนเองใน
สนใจในด้านนมี้ าเป็นพิเศษ และเธอเองกเ็ ช่อื มัน่ ว่าตนเองจะสามารถเรียนรู้เกี่ยวกบั
สายอาชพี นี้ได้

ดว้ ยสงิ่ ทก่ี ลา่ วมาทั้งหมดข้างต้นน้ีเองที่ทำให้มายดส์ นใจและตดั สนิ ใจกบั
ตนเองในทันทีว่าอยากจะเขา้ คณะสถาปัตย์

11

เมื่อเธอหาคณะในฝนั ของตนเองก็สบายใจตอ่ ไปไดเ้ พียงวันสองวัน เพราะ
เม่ือมายดไ์ ด้ค้นคว้าหาข้อมูลก็พบว่ามนั มสี าขามากมายเลย

“น่มี ันอะไรกันเน่ียย สถาปตั ย์มีสาขาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ!!!? ดูสเิ น่ียมีทงั้

สถาปัตย์หลกั

สถาปตั ย์ภายใน

ภูมสิ ถาปัตย์

สถาปัตยไ์ ทย

โอยยยยน่ีมนั อะไรกนั เน่ียเยอะแยะเต็มไปหมดเลย แลว้ เราจะเขา้ สาขาไหนหล่ะเนยี่ ”

เดก็ สาวนง่ั ขบคดิ กนั ตนเองจนหัวแทบระเบดิ กย็ ังไมเ่ ห็นทางออก เธอจึง
ตัดสินใจว่าจะไปชว่ ยงานท่ีบ้านก่อนแล้วค่อยกลบั มาคดิ อีกทใี นตอนกลางคนื

มายด์คงไมเ่ คยบอกเพื่อนๆใช่ไหมเรื่องอาชีพของบา้ นมายด์หนะ่ งั้นเด๋ียว
มายดจ์ ะแนะนำเลยละกันนะ แมข่ องมายดเ์ ปน็ แม่ค้าขายกับข้าว ส่วนพ่อของมายด์
เปน็ เจา้ ของร้านโทรศัพท์ในห้าง

พ่อกบั แม่ของมายด์ท่านแยกทางกนั ทำมายดต์ ้องมาอาศยั อยกู่ ับแมเ่ พียง
ลำพัง และพ่อจะคอยดูแลส่งเสียในสว่ นของการเรยี น แต่สถาณการณ์การเงินของทาง
ฝง่ั แมไ่ ม่ค่อยจะดีเพราะปัญหาจากโรคระบาด และธุรกิจ ทำใหม้ ายดแ์ ละน้องๆต้อง
ชว่ ยแมท่ ำงาน มบี ้างที่เธอจะมีวันหยดุ ได้ไปเท่ียวกับพอ่

ในวนั นัน้ มายดต์ ้องทำงานแตเ่ ช้าจนถงึ ดกึ ดน่ื กว่าจะปิดรา้ น ทำให้เธอเหน่ือย
มาก เมื่อเลิกงานแลว้ เธอจึงรีบไปอาบน้ำและเข้าห้องนอน

12

หลังจากเดก็ สาวอาบน้ำเสร็จแล้วเธอก็เดินมานง่ั ลงตรงหน้าโต๊ะคอมและ
เรีย่ มเปดิ ข้อมูลของแต่ละสาขาวิชา พจิ ารณาความชอบและประสบการณ์ตา่ งๆท่ีเคย
ได้เจออย่างละเอยี ดรอบคอบ

“อมื มม ภายในงน้ั เหรอสาขานีน้ า่ สนใจจังเลย จริงๆเรากช็ อบตอ่ โมเดลบา้ น
ตกุ๊ ตาD.I.Y. อยูน่ ีน่ า แลว้ ไหนเราจะชอบตกแต่งบ้านด้วย น่าจะเก่ียวกับสาขานน้ี ะ”

.
.
.
.
“โอเคร เราจะเข้าสถาปตั ยภ์ ายในนหี่ ละ่ !!

i take a look at my reflection
and try to make a funny face
and for a second all my sorrows melt away

13

บทท่ี 3

PRACTICE TO DREAM

หลงั เดก็ หญงิ ตัวน้อยพบเจอกับคณะในฝันของตนเองแลว้ เด็กหญงิ กร็ บี รา่ ง
แผนการเตรียมตวั คร่าวในสมองของเธอ

เน่อื งจากมายด์รตู้ ัวช้ากวา่ เด็กรุน่ เดียวกนั และมารู้ตัวในตอนที่เด็กหลายๆคน
ในประเทศนไ้ี ด้เริ่มทำตามความฝนั ของตนเองนำไปกอ่ นแล้ว

มายดต์ ัง้ ใจวา่ หลังจากเรยี นจบมัธยมศกึ ษาปีท่ี5 จะมีชว่ งระยะเวลาที่ปดิ
เทอมเล่ือนระดับช้นั เธอต้ังใจวา่ จะเดนิ ทางเข้าเมืองกรุง เพื่อไปหาสถาบันกวดวิชาใน
ด้านนี้

จรงิ ๆกอ่ นหนา้ นี้เดก็ สาวได้พยายามหาข้อมูลเก่ยี วกับสถาบันสอนพเิ ศษส
ถาปัตยม์ าแลว้ แต่เธอกต็ ้องผิดหวงั เมอ่ื พบว่าสถาบนั ดา้ นน้ีสว่ นใหญ่จะกระจุกตวั อยู่
ในเมืองหลวงและตามเมืองใหญ่ แต่เมอื งทเ่ี ธออาศยั อย่เู ปน็ เพยี งเมืองเลก็ ๆแถบ
ชายแดน นัน่ จงึ เปน็ ไปไม่ได้เลยท่ีจะมสี ถาบนั สอนพเิ ศษด้านน้ีอยู่

แน่นอนหลงั จากที่เธอวางแผนจะเขา้ เมืองกรุงในช่วงปิดเทอมใหญแ่ ล้วนัน้
มนั จะต้องเตรียมตัวในดา้ นต่างๆมากมาย

ไมว่ า่ จะเป็น ที่พัก สถาบันเรยี นพเิ ศษ การเดนิ ทาง ค่ากนิ อยู่ สิง่ เหล่านล้ี ้วน
เป็นภาระก้อนโตทจ่ี ะเพม่ิ อปุ สรรคในเส้นทาง

หลงั จากน่งั คิดสักพักหนึง่ จึงเลอื กตดิ ต่อไปหาคุณพ่อเพราะคดิ ว่าท่านน่าจะ
สามารถชว่ ยเหลือ และพอจะหาล่ทู างในการไปอยู่เมืองกรุงให้เธอได้

“พ่อ…ตอนนี้วา่ งรเึ ปล่าคะ?”

14

“มีอะไรรึเปล่ามายด์”

“พอดหี นูมีเร่ืองอยากจะปรึกษาและอยากได้ความช่วยเหลือหนอ่ ยหน่ะค่ะ”

“ได้สมิ ายด์ สกั ครูน่ ะ”

มายด์ไดย้ ินเสียงพ่อของเธอเหมือนกำลังเดินออกมาจากบริเวณท่ีคนชุกชุม
ไปยงั ท่ีท่ีเสยี งจ้อกแจก้ จอแจเหลา่ น้นั ลดลง

“วา่ ไงมายด์มเี ร่ืองอะไรพูดมาเลย”

“พ่อคะ มายด์อยากจะเขา้ กรุงตอนช่วงปิดเทอมใหญ่น้ีน่ะค่ะ พ่อมคี นทีร่ ูจ้ ัก
หรือพอจะช่วยมายด์ได้บา้ งไหมคะ?”

“เขา้ กรุงงั้นเหรอ? เขา้ ไปทำไมละ่ มายด์”

“มายด์อยากจะเข้าคณะสถาปัตย์หน่ะค่ะ แล้วจงั หวดั เราไมม่ ีโรงเรยี นสอน
พิเศษด้านนเ้ี ลย ส่วนมากเขากระจุกตัวกนั อยู่ในกรุง”

“ทำไมอยากเข้าสถาปัตยห์ ล่ะลูก?”

เด็กหญงิ มายด์ได้เล่าเรื่องราวที่มาท่ีไปทง้ั หมดของการทีอ่ ยากจะเขา้ คณะนี้
ไปใหพ้ ่อของตนฟัง ด้วยหวังว่าผู้เป็นพ่อจะเมตตาและสามารถให้ความชว่ ยเหลือแก่
เธอได้

“โอเครมายด์ เด๋ยี วพ่อจะลองถามเพอื่ นพอ่ ทมี่ คี อนโดอยู่ในเมืองกรงุ ดูให้ แต่
ยงั ไงมายดก์ ห็ าทเี่ รียนพิเศษมาให้พ่อดูหน่อย จะได้คยุ เรอ่ื งท่พี ักถูก”

“ไดค้ ่ะพอ่ เดย๋ี วหนหู ได้แลว้ จะส่งไปให่พ่อทันที”

15

“เออมายด์แลว้ อยา่ ลืมไปบอกแม่เขาหล่ะ ไม่อย่างนัน้ พอถึงเวลาแล้วอาจเกิด
ปญั หาขึ้นได้”

“ค่ะพ่อ”

หลังจากนนั้ พ่อของเธอกไ็ ด้วางสายไป ท้งิ ไว้เพียงแตค่ ำถามทีไ่ ด้จุดประกาย
ความกงั วลของเด็กสาว

เพราะร้านอาหารของแมต่ อนนี้ค่อนข้างขาดคน ตอนนี้ก็โชคดที ีม่ นี ้องสาว
และแฟนใหม่ของแม่คอยชว่ ยอยแู่ ตก่ ็ไม่ได้ราบรน่ื เท่าใดนัก

แต่หญิงสาวก็ต้องรวบรวมความกลา้ ท้งั หมดและไปคยุ กับแม่เพ่ือทจ่ี ะ
สามารถทำตามแผนทเ่ี ธอวางไว้ได้

“แม่คะมายด์มเี ร่ืองอยากจะคุยด้วย”

“อะไรมายด์ ตอนน้ีแมไ่ ม่ว่างรอตอนดึกค่อยมาคยุ ใหม่”

แม่ของเธอกล่าวด้วยเสียงท่ดี ังและค่อนขา้ งเร่งรีบเพราะตอนน้ีเปน็ เวลาเท่ียง
ท่ีพนักงานสว่ นใหญ่จะไดพ้ ักผ่อนกันทำให้รา้ นของแม่มายด์มีลูกคา้ เข้าร้านมาก

“ไดค้ ่ะแม่”

เดก็ สาวกลา่ วรับคำแม่ของตนและเฝ้ารอคอยเวลาปดิ ร้าน

.

.

.

16

ตอนนี้เป็นเวลา5ทุ่มแล้ว ร้านขายขา้ วตอนนี้ได้ปดิ ลง ลา้ งจานและจัดเกบ็
จานชามตา่ งๆของในวันนเ้ี สร็จแล้ว กลายเปน็ เวลาพกั ผ่อนของครอบครวั นีส้ ักที

“มอี ะไรมายดว์ ่ามาซิ”

แม่ของเธอกล่าวด้วยเสยี งหงดุ หงิดท่ีเจอื ความอ่อนเพลยี เลก็ นิอย

“ปิดเทอมใหญน่ ี้มายด์อยากจะขอเข้สไปเรียนพิเศษในกรงุ ค่ะ”

มายดพ์ ูดขออนญุ าตออกไปด้วยความเกรงกลัว และสงั เกตสหี น้าแมข่ องตน

มายด์พบว่าแมข่ องตนในตอนนห้ี น้าน่วิ ควิ้ ขมวดแลว้ ทำให้ตอนนี้บรรยากาศ
รอบๆตวั คนท้ังสองเต็มไปด้วยความกดดนั และความเงียบงัน

“มายดร์ ู้ใชไ่ หมวา่ ตอนน้ีท่รี ้านขาดคน และบ้านเราก็มีหนกี้ ้อนโตอยู่”

“มายด์ร้คู ่ะ”

เดก็ สาวเงยหนา้ ขึน้ มาเพ่ือสบตาแม่ของตน

“แลว้ ทำไมตอ้ งไปถึงเมืองกรงุ โรงเรียนสอนพิเศษแถวน้ีไม่มีรไึ ง”

“ไม่มคี ่ะแม่ มายดอ์ ยากเรยี นพิเศษด้านสถาปัตยกรรม มายด์อยากเข้าคณะส
ถาปตั ย์ค่ะ”

หญิงสาวคอ่ ยๆพยายามอธบิ ายใหแ้ มข่ องตนเข้าใจ พร้อมทั้งสังเกตใบหน้า
แม่ของตนร่วมดว้ ย

“เฮ้อออ…แม่ไม่เข้าใจเลยวา่ ทำไมมายด์ถึงต้องอยากเข้าคณะน้ดี ้วย จบมา
จะทำมาหากินได้เหรอ? ทำไมไม่เปน็ สตั วแพทย์ตามที่แม่บอกกนั ?”

17

ประโยคท่ีพ่ึงได้ยนิ เมื่อคร่กู ลบั ทำใหใ้ จดวงนอ้ ยๆของมายดเ์ กิดความสั่นไหว
อย่างรุนแรง แต่เดก็ น้อยก็พยายามกลืนก้อนอารมณ์ขมปร่านใ้ี ห้ลงคอไป และพยาม
จ้องไปทดี่ วงตาของผู้เปน็ แมเ่ พือ่ ใหเ้ หน็ ถงึ ความเว้าวอนของเธอ

“แม่คะมายด์อยากเขา้ คณะน้ีจริงๆคะ่ มายด์ไมต่ ้องการเปน็ สัตวแพทย์”

“….แม่พดู อะไรไปมายดเ์ คยฟังด้วยเหรอ”

“แมค่ ะ”

“แล้วเมืองกรงุ หนะ่ จะไปยังไงหล่ะ ไหนจะคา่ กนิ ค่าอยู่ ค่าเรียนอีก แม่ไม่มีให้
หรอกนะ”

“เร่ืองน้ันหนูได้โทรไปขอคณุ พ่อแลว้ ค่ะ”

“ถา้ ไปขอพ่อแล้ว จะมาถามแม่ทำไม แมห่ ้ามอะไรมายดเ์ คยฟังดว้ ยเหรอ?”

หลงั จบประโยคนคี้ วามเงยี บก็ไดโ้ รยตัวลงมาอีกครา แต่มายด์กเ็ ลอื กจะไม่
โต้ตอบอะไรและพยายามมองสบตากบั แม่ของตนอยู่อยา่ งน้ัน

“เอาเถอะอยากจะไปก็ไป แล้วไปคุยกบั พอ่ ของแกให้เรียบร้อย ฉันไม่มเี งินให้
แกหรอก ลำพงั แค่น้ีฉันกม็ ีภาระมากพอแล้ว”

สุดทา้ ยสถานกาณน์ ี้ก็เหมือนจะจบลงดว้ ยดแี ตก่ ลบั สรา้ รอยร้าวไว้ให้กับ
ดวงใจของเดก็ น้อยเป็นอย่างมาก

เธอเพยี งสบั สนวา่ การทำตามหนทางสอู่ นาคตของเธอนน้ั ทำไมจงึ
กลายเปน็ ความเห็นแกต่ ัวในสายตาผูเ้ ป็นแม่ไปได้ และถ้าหากมันเหน็ แก่ตัวจริง

18

แลว้ มนั ผดิ มากเหรอทเ่ี ธออยากเลอื กอนาคตให้กบั ตนเอง โดยท่ไี มไ่ ด้ฟังคำบอก
กล่าวของผปู้ กครอง

หลงั จากวนั นั้นเร่อื งราวของเธอกด็ ำเนินตอ่ ไปเรื่อยๆ แมข่ องเธอไม่ได้พดู
กลา่ วถึงเรอื่ งน้ีอีก

ส่วนตัวมายด์เองก็กำลังวุน่ กบั การหาข้อมูลบนแพลตฟอร์ออนไลน์เกี่ยวกบั ที่
เรียนพเิ ศษในเมืองกรุงอยู่

แตใ่ นตอนนี้สถานทเ่ี รยี นพเิ ศษทุกทกี่ ร็ าคาค่อนขา้ งแพง จนมายด์แอบรูส้ ึก
เกรงใจพ่อของเธอ

ในสุดทา้ ยเธอไดเ้ ลอื กสถาบันสอนพเิ ศษขนาดเล็กแหง่ หนึ่ง ท่รี าคาไม่แพง
มาก และเป็นบรเิ วณยา่ นนครศรี อันเปน็ บริเวณทเ่ี พ่ือนสนทิ ของพ่อเธอมีที่พักอาศัย
ละแวกน้ัน

ลมื กลา่ วไปก่อนหนา้ น้ีสักประมาณ1สปั ดาห์ พอ่ ของเธอได้ติดต่อมาทาง
โทรศพั ท์ว่าลกู สาวของเพื่อนพ่อนัน้ กำลังหาเพ่ือนเข้าไปเรยี นเมอื งกรุงอยูเ่ ช่นกัน

โดยที่ลกู สาวของเพ่อื นพ่อนั้นเธอตั้งใจจะเขา้ ไปเรยี นสถาบันกวดวชิ าชัน้ นำ
ของประเทศท่ีมีสาขาใหญ่ต้ังอยใู่ นเมืองกรุง

ลูกสาวของเพื่อนพ่อเป็นเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันกับมายด์ โดยทีเ่ ธอมีชื่อเลน่
วา่ ‘เอ’

เอเปน็ เด็กสาวที่มคี วามฝันวา่ อยากจะเปน็ สตั วแพทย์ จึงได้ขอร้องพ่อกับแม่
วา่ อยากจะเข้าไปศึกษาหาความรู้ท่ีสถาบันสอนพเิ ศษในเมืองกรุง โดยท่ีเธอไดเ้ ชิญ
ชวนเพอ่ื ของเธออกี หนึง่ คนคือ ‘เมย’์ ให้เข้าไปเรียนดว้ ยกัน

19

ทำให้ในตอนนก้ี ลุม่ ทจี่ ะเดินทางเขา้ เมืองกรุงประกอบไปดว้ ย มาย์ เอ และ
เมย์ และพวกเธอจะเดนิ ทางกันทนั ทที ่ีปดิ เทอมวนั แรก

.

.

.

วันเวลาผา่ นไปในท่สี ุดก็มาถึงวันแรกทจ่ี ะได้เดนิ ทางไปกรุงสกั ที มายด์
ตืน่ เต้นมากจนนอนไม่หลบั เลยทีเดียว

ตอนน้ีมายด์กบั เพ่อื นอกี 2คนกำลงั เดินหาทีเ่ รยี นพิเศษด้วยกันอยทู่ ี่
หา้ งสรรพสินคา้ ชอื่ ดังแห่งหน่ึงทภ่ี ายในมีโซนเรยี นกวดวิชาชอ่ื ดงั ระดับประเทศ
มากมาย

“มายดจ์ ะเรยี นพิเศษเร่ืองอะไรบา้ งเหรอ” เสียงใสของเอทักถามขน้ึ มา

“อ๋อเราต้งั ใจวา่ จะเรียนพิเศษสถาปัตยใ์ นวันเสาร์อาทติ ย์ และเรียนฟิสกิ สใ์ น
วนั จนั ทรถ์ ึงศุกรห์ น่ะ แลว้ เอกับเพือ่ นหล่ะ?”

“เรากับเมย์ว่าจะลงเรยี นชีวะด้วยกนั ส่วนฟสิ ิกส์เรากับเมย์คงเรียนกันคนละ
สถาบนั หนะ่ ”

“เอกับเมย์จะเรียนที่ไหนกันบ้างเหรอ”

“เคมีเราจะเรยี นท่ีโอ สว่ นฟเิ ราเรยี นท่อี .กติ ส่วนเมย์เรียนกับอ.เอกหน่ะ”

“อ.กิตเหรอเราว่าจะไปเรียนฟทิ ่นี นั่ พอดี”

20

“งน้ั ดเี ลยสิ!! ง้นั เอาเป็นวนั จนั ทรถ์ งึ ศุกร์ชว่ งบ่ายเราไปเรยี นอ.กิตด้วยนะ”

“เอา้ เด็กๆรีบไปสมัครเรียนกันได้แล้ว จะได้ไปกนิ ข้าวเที่ยงกบั ซือ้ ของ แล้ว
พวกเราค่อยมาเร่ิมเรยี นพร่งุ นี้ละกัน”

หลังสนิ้ เสยี งพอ่ กับแม่ของทเ่ี อลง กลุ่มของพวกเราก็รีบไปสมคั รเรียน และ
เดินทางไปทานอาหารทศ่ี ูนย์อาหารภายในหา้ ง จะได้รบี ไปซ้ืออาหารสดและข้าวของ
เคร่อื งใช้เขา้ คอนโด

เยน็ วันน้นั หลงั จากเลอื กซ้ืออาหารสด และขนมนมเนย รวมทงั้ ขา้ วของทต่ี ้อง
ใช้ในคอนโดเสรจ็ แล้ว พ่อแม่ของเอกร็ ีบเดินทางกบั บ้านทนั ที

ในสุดก็ถึงเวลาเช้าของวันพรุง่ นี้มายด์กร็ บี อาบน้ำ ทำอาหารกินและ จัด
กระเปา๋ เตรียมตัวขน้ึ รถเมล์ไปยงั ท่เี รยี นพิเศษในทันที พอถึงตอนเยน็ ก็กลบั คอนโดมา
ทำอาหารพรอ้ มกบั เพื่อนๆทาน ชวี ติ ของมายด์ก็ดำเนินแบบน้ไี ปเรื่อยๆ

ต่ืนเช้า

อาบน้ำ

กนิ ข้าว

ไปเรยี นพเิ ศษ

ทานขา้ วเยน็

ทบทวนวชิ า

นอน

21

แตเ่ รมิ่ ทำอย่างน้ีไปได้ไม่เท่าไหร่กม็ เี ร่ืองเกดิ ข้นึ โรคระบาดท่ีคล่คี ลายไปได้
สักพกั กเ็ กดิ การแพรก่ ระจายครง้ั ใหม่อีกครั้ง สถาบนั สอนพิเศษหลายทต่ี ้องงดการ
เรียนการสอนทส่ี าขา

การเปลีย่ นแปลงครงั้ น้ีส่งผลกระทบที่ใหญห่ ลวงกับมายด์และเพื่อนมาก
แผนการเรียนท่เี ธอพงั เละไม่เปน็ ท่า และเธอยังตอ้ งรีบกลับออกมาจากเมืองกรุง
ภายในอาทติ ยน์ ้ี เพราะจะมีการล็อคดาวน์เกดิ ขึ้น

ในเวลานน้ั มายดห์ ว่ันวติ กทันที เธอจงึ รีบโทรไปปรึกษาคณุ พอ่ และได้ความ
ว่าเธอควรโทรไปหาทเี่ รียนพเิ ศษและถามไถว่ ่าสถาบนั มมี าตรการรับรองเหตุการณน์ ้ี
อยา่ งไรบ้าง

สำหรบั วิชาฟิสิกส์นั้นไมต่ ้องวิตกไปนานเพราะเค้ามกี ารประกาศในหน้า
แพลตฟอร์มออนลท์ ันทีว่าสามารถเรียนผา่ นออนไลนไ์ ด้ ทำให้ตอนน้ีทเี่ ธอต้องกังวล
เหลือเพียงการตวิ เก่ียวกับสถาปัตย์ภายในเพยี งอยา่ งเดยี วแลว้

“ฮลั โหลค่ะ นใี่ ชท่ ่เี รียนพิเศษสถาปัตยร์ เึ ปลา่ คะ”

‘ใช่จ้า ไมท่ ราบววา่ นี่ใครคะ?’

“หนูแป้งนะคะ คอื หนูอยากสอบถามว่าท่ีเรยี นมีมาตรการอะไรมารองรบั
สถานการณ์แบบนีบ้ ้างไหมคะ พอดหี นูเปน็ เด็กต่างจังหวัดดว้ ยไม่สะดวกเดินทางมา
เรียนทีเ่ มืองกรงุ แลว้ ”

‘ง้นั เป็นเรยี นพิเศษทางออนล์แบบตวั ๆกันไหมจ๊ะ เดี๋ยวพี่จะใหพ้ ่ีทส่ี อนเคา้
ตดิ ตอ่ ไป’

“ได้ค่ะยังไงรบกวนด้วยนะคะ”

22

หลังจากน้ันเม่ือถึงวันศุกร์ซ่งึ เปน็ วันสุดทา้ ยกอ่ นทเ่ี ธอต้องเดินทางกลับบ้านก็
ไดร้ ับการตดิ ตอ่ มาจากพ่ีที่ติววา่ พ่เี ค้าคงจะเริ่มสอนได้ในเดือนพฤษภาคมซ่งึ ตรงกบั
ช่วงเวลาเปดิ เรยี นชนั้ มธั ยมศึกษาปีที่6 ของเธอพอดี

ดงั นนั้ ระหว่างน้เี องเธอจึงควรทจ่ี ะต้องเอาเวลาท่ีเหลือมาทุ่มเทให้กบั การ
เรยี นฟิสกิ สก์ ่อน และช่วยเหลืองานท่ีบา้ นไปพลางก่อน

ในท่ีสุดก็ถงึ วนั เปิดเรียนวันแรกของมัธยมศกึ ษาปีที่6 เหลือเวลาเพยี ง 6
เดอื นกต็ ้องยื่นผลงานเขา้ มหาลยั แลว้ มาเอาใจช่วยมายด์กนั นะ

and if we take one step
one step at a time
we're gonna make it
.
.
gonna make it alright
if we stick together we'll be fine

23

บทที่ 4

WAIT TO DREAM

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเรว็ จากวนั เป็นเดอื น จากกลางคืนไปกลางวัน
เด็กหญิงตัวน้อยนั่งหลงั ขดหลังแข็งอยู่บนโตะ๊ ทำงาน

บนโต๊ะมีอปุ กรณ์วาดเขยี นมากมายกระจายอย่รู อบตัว ท้ังดินสอหลากหลาย
ประเภท ยางลบก้อนเล็กทีผ่ ่านการใชง้ านมาอยา่ งหนัก สมี าคเ์ กอรห์ ลากหลายสสี ัน
กระจายไปท่ัวทุกมมุ โต๊ะ

ตอนนเ้ี ธอเรียนพิเศษมาไดเ้ ป็นระยะเวลา 5 เดือนแล้ว ในระหว่างนน้ั กม็ ี
เรอื่ งราวผา่ นเข้ามามากมาย ทั้งการที่เธอทะเลาะกับเพอ่ื น การท่ีเธอและน้องตอ้ งยา้ ย
มาอยูใ่ ต้ความดูแลของพ่อแทน เพราะแมข่ องเธอได้ไปติดหน้ีและไม่สามารถหาเงิน
คืนได้ จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปต่างจังหวดั

ในตอนท่เี ธอต้องเปลยี่ นการเลย้ี งดู ภายในใจของเด็กหญงิ กม็ ีคำตัดพ้อข้ึนมา
ต่อฟา้ วา่ ทำไมตอ้ งใหเ้ รอื่ งราวนมี้ าเกิดขึ้นในตอนน้ีดว้ ยกนั ท้งั ๆทช่ี ่วงเวลานม้ี นั สำคัญ
ตอ่ ชวี ิตในวัยเดก็ ของเธอมากขนาดนี้แท้ๆ ช่วยรัง้ รอไปอกี หน่อยไม่ไดห้ รือ ณ ตอนนนั้
เดก็ สาวทง้ั เหน่ือยและท้อในชะตาชวี ิตของตนเอง

แตม่ ันก็เพยี งไม่นานเทา่ น้นั เพราะผูเ้ ป็นพ่อก็ไดเ้ ข้ามาเปน็ หลักยดึ ให้กบั หัวใจ
ท่วี ้าวุน่ ของเด็กสาวและครอบครวั พอ่ ของเธอเพยี งปลอบและบอกว่าไมต่ ้องสนใจ
เรอ่ื งพวกนเ้ี พยี งทำเร่ืองของเธอใหด้ ีทสี่ ุดกพ็ อ อย่าได้ตดั พ้อหรอื เสียใจอีกตอ่ ไปเลย

24

หลงั จากวันน้ันเธอก็ไดต้ งั้ มั่นในการเรียนเพิ่มมากข้ึนเพอ่ื สอบเขา้ ไปในรั้ว
มหาลัยตามที่เธอไดใ้ ฝ่ฝนั ให้ได้ เธอตอ้ งนง่ั หลังขดหลังแข็งวาดภาพทกุ วนั ตง้ั แต่เช้า
จรดมดื ค่ำ

ในชว่ งสามเดอื นแรกของการเรยี นเธอกท็ ำมนั ออกมาไมด่ นี ัก รูปเพยี งรปู
เดยี วเธอตอ้ งใชเ้ วลาถึงสองวนั ในการวาดซึ่งมนั เป็นระยะเวลาทมี่ ากเกนิ ไป เธอต้อง
พยายามวาดให้เร็วกวา่ นี้ การลงสรี ปู กไ็ ม่ได้เรื่องเทา่ ทคี่ วร

เดอื นทสี่ แ่ี ละห้าฝีมอื ของหญิงสาวมีพัฒนาการเพ่ิมมากขึ้น ซึง่ มันเปน็ ผลมา
จากการทเี่ ธอตอ้ งฝกึ วาดรูปในทกุ ๆวนั จนสมดุ วาดภาพหมดไปหลายเลม่ เธอ
สามารถลดระเวลาการวาดรูปลงได้บ้างแลว้ และฝีมือการลงสีของเธอกม็ ีพฒั นาการ
เพม่ิ มากขึ้นดว้ ย

และตอนนี้กเ็ ปน็ วันแรกของเดือนที่6ทเ่ี ธอต้องรบี ทำผลงานเพื่อรวบรวมและ
นำส่งมาหาลยั ในวันสุดทา้ ยของเดือนแลว้

ผลงานแรกของเธอคือการ drawing แคผ่ ลงานชน้ิ แรกก็แทบทำเดก็ สาว
กระอักเลือดแล้ว เพราะเธอไม่ถนดั ดา้ นนีส้ ุดๆเลย แต่ในท่ีสุดเธอก็สามารถวาดจน
เสร็จได้และมันก็ทำให้เธอพอใจกับรูปนี้เปน็ อยา่ งมาก

ผลงานตอ่ มาเปน็ การวาดภาพแบบความถนดั สถาปตั ย์ เด็กสาวใช้เวลาการ
ทำผลงานช้ินนไี้ ปเปน็ ระเวลาถึง10วนั จนได้ผลงานท่เี ธอพอใจมาท้ังหมด5ภาพ

ในตอนน้ีก็ถงึ เวลาทเี่ ธอตอ้ งทำผลงานชิ้นท่สี ำคัญท่สี ุดทส่ี ามารถถือได้ว่า มนั
สามารถกำหนดชะตาของเธอได้เลย มันคือการทำ sketch design จำนวน6ภาพ

25

เดก็ สาวทุ่มเทเวลาเกอื บทง้ั หมดไปกับการทำผลงานชนิ้ นี้ เธอต้องลบแล้วแก้
อยหู่ ลายๆคร้ัง บ้างคร้งั เธอสามารถวาดมันออกมาได้ดีแต่ก็ต้องฉีกผลงานท้ิงไปเพราะ
การลงสที ่ีผดิ พลาด

การทำผลงานช้ินนีเ้ ดก็ สาวต้องคิดทงั้ เรื่องการใชส้ ี จุดเด่นของห้องที่เธอ
ต้องการวาด รวมไปถึงการจดั การวางของตกแตง่ ในพ้ืนทต่ี ่างลงในแผนผังของห้อง
เธอสญู เสยี เวลาที่เด็กหลายคนได้ออกไปเทยี่ วเลน่ ให้กับการทำผลงานชน้ิ น้ี

และแล้วในทสี่ ุดผลงานทงั้ หลายกเ็ สร็จลงในวันแรกของสปั ดาห์ท่ี 4 ของ
เดือน ต่อจากนก้ี ็เหลือเพียงข้ันตอนสดุ ท้ายแลว้ คือการนำผลงานท้ังหมดมารวบรวมไว้
ในแฟม้ สะสมผลงานท่เี ดียว และจดั การตกแต่งให้สวยงาม

แฟม้ สะสมผลงานอนั น้ีเด็กสาวไดร้ บั ความช่วยเหลือมากมายจากหลายคนใน
การใหค้ ำแนะนำ และสิง่ ต่างๆทค่ี วรปรบั ปรงุ จนสามารถสำเร็จลุลว่ งกอ่ นถึงวันส่งผล
งานในวันพรุง่ น้ี

เมอ่ื แลงจากรุ่งเชา้ ของวันสดุ ท้ายทเี่ ธอต้องผลงานมาถึง เด็กสาวก็รบี ลกุ จาก
เตยี ง อาบน้ำแต่งตวั หยบิ แฟ้มผลงานทีเ่ ธอได้เตรยี มไว้ใสล่ งในกระเป๋าเป้ หยบิ กุญแจ
รถจักรยานยนตค์ นั เล็กออกมาเพอ่ื เดนิ ทางนำแฟ้มน้ไี ปสง่ ท่ีไปรษณยี ์

เมือ่ เดนิ ทางมาถึงยงั ที่ทำการไปรษณยี ท์ ่ัวทัง้ มือของเดก็ สาวกเ็ ตม็ ไปด้วยเหง่ือ
เสยี งหวั ใจของเธอมันเตน้ เสยี งดังเหลือเกนิ เธอเดนิ ตรงเข้าไปสง่ เอกสารดว้ ยใจทสี่ ่นั
ระรวั เหมอื นกลองศึก

เมื่อส่งเสร็จแลว้ ในตอนน้ีในอกของเดก็ สาวมันกโ็ ลง่ ไปหมด มนั เหมอื นกับเธอ
ได้ยกภูเขาออกไปจากบา่ ทัง้ สองข้าง ความกดดันตา่ งๆมากมายทเี่ ธอมีมสั นไดป้ ลวิ
หายไปกับสายลม

26

ในตอนนี้เด็กสาวทำได้เพียงเฝ้ารอ ด้วยหัวใจที่เต็มไปดว้ ยความหวงั ในทกุ ๆ
คืนเธอเหมือนกับโอบกอดความหวังและความฝนั เหลา่ น้นั ไว้ในอ้อมแขน และหลบั ลง
ไปพร้อมกับมัน

เด็กสาวพยายามหากจิ กรรมต่างๆมากมายข้นึ มาทำเพ่ือเปน็ การผักผ่อนและ
ไมใ่ หเ้ ธอคิดฟุ้งซ่านอยู่คนเดียว เธอออกไปทำกจิ กรรมตา่ งๆกบั ครอบครัว ออกไป
เที่ยวไปกนิ ของอร่อยๆ ดูหนงั สนุกๆรอให้วนั เวลามนั ผ่านไปเรว็ ๆ

ระหว่างทเ่ี ธอกำลงั รอผลประกาศอยนู่ ัน้ เอง เพื่อนของเดก็ สาวหลายคนก็
ทยอยประสบความสำเร็จกนั ในมหาลยั ที่ฝันกันไวแ้ ล้ว เด็กสาวยนิ ดีและได้พียงเฝ้า
มองและรอคอยเวลาในความฝนั ของตนเองอย่างตั้งใจ

แต่เพ่ือนๆรูไ้ หม วันเวลามักผ่านไปอยา่ งเชือ่ งชา้ เสมอ เมื่อเรากำลงั รอคอย
อะไรบางอย่าง

you and i get through
the darkness
knowing we'll find
the light
if we just smile

27

บทท่ี 5

CONNECT TO DREAM

วนั เวลาผ่านมาร่วมสปั ดาห์ ในท่ีสุดตอนนี้ก็มาถึงวันทีห่ นูมายดร์ อคอยแล้ว

00.0 วันประกาศผล
“ยงั ไม่ประกาศอีกเหรอเนยี่ ยย”
“ไหนรีเฟชอีกทสี ิ”
เด็กหญงิ น่ังอยหู่ น้าจอคอม เปิดหน้าเวป็ ไซตป์ ระชาสัมพันธ์ของมหาลยั เอาไว้

ดว้ ยใจทล่ี ้นุ ระทึก แตร่ อแล้วรอเลา่ เป็นเวลากวา่ 15นาที ก็ไม่มีอะไรปรากฏข้นึ
“ทำไมยังไมม่ าอีกหล่ะ เคา้ ไม่ประกาศวันนเี้ หรอ?”
เด็กสาวพยายามทำจิตใจท่ีว้าวุ่นใหส้ งบ แลว้ จึงนำมือถือของตนข้ึนมากดเขา้

ไปในแพลตฟอร์มออนไลนข์ นาดใหญ่ ทรี่ วบรวมขอ้ มูลขา่ วสารต่างๆเอาไว้
เมอื่ เด็กสาวเข้าไปคน้ หาก็พบวา่ ผลจะถกู ประกาศในเวลา 16.00 ซึง่ มันต้อง

รออีเปน็ เวลาถึง 16 ช่ัวโมง
เดก็ สาวจึงตอ้ งปิดคอมเตรียมตัวเขา้ นอนด้วยมือทช่ี นื้ เหงื่อและหัวใจทีล่ ุ้น

ระทึก

ในทา้ ยท่สี ดุ ในค่ำคนื น้เี ด็กสาวก็นอนหลับไมส่ นิทเลย ในหัวเธอเตม็ ไปดว้ ย
ความคดิ ตา่ งๆมากมาย เธอกระสับกระส่ายไปหมดแมจ้ ะพยายามปลอบใจตนเองให้
สงบขนาดไหน สุดทา้ ยกต็ ้องแพ้พ่าย

6.00

28

เด็กสาวที่นอนไม่หลบั มาทงั้ คืนไดต้ น่ื ข้ึนมาแตเ่ ชา้ ตรู่ นงั่ มองไปรอบๆหอ้ งท่ี
ตอนนแี้ สนเงยี บสงบ แตภ่ ายในใจของเธอกลบั เสียงดังตงึ ตังไม่หยุด เธอจงึ ตดั สินใจที่
จะลกุ ออกจากเตยี งนอน และเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวใหส้ ดชืน่

7.00

หลงั จากเด็กสาวอาบน้ำแตง่ ตัวและเกบ็ กวาดห้องนอนใหเ้ รียบรอ้ ย เธอกเ็ ดิน
ไปจดั การกบั เหลา่ สัตวเ์ ล้ยี งของเธอ และกนิ ข้าวเช้าเพ่อื เตรียมตวั เขา้ เรียนในวิชาแรก
ของวัน

8.00

ตอนนเี้ ดก็ สาวกลับมานั่งหนา้ คอมแลว้ เธอเปดิ หน้าต่างที่มีอาจารย์กำลงั
สอนวิชาประวตั ิศาสตรท์ ง้ิ เอาไว้ ส่วนตวั เธอเองนัน้ ตอนนี้สตไิ ม่ได้อยู่กบั เน้ือกับตัวเลย
คำพดู ท่ีอาจารย์ได้พร่ำสอนทำได้เพยี งลอยผ่านเข้ามาและก็ผา่ นไปเทา่ นั้น

12.00

คาบเรยี นเชา้ ได้ถึงคราวหมดเวลาแลว้ นกั เรียนหลายคนคอ่ ยทยอยออกจาก
หอ้ งเรยี นไป ตอนน้ีเปน็ เวลาพักกลางวนั ทโ่ี รงเรียนได้ให้ไวเ้ พ่ือพักรบั ประทานอาหาร

แต่มาในตอนน้ีเดง็ หญิงมายด์กไ็ ม่ได้ไปทานข้าวแตอ่ ย่างใด แต่เด็กสาวกลับ
เลอื กหยิบนำเอามือถือข้นึ มาเพื่อตรวจสอบขา่ วสารเกี่ยวกบั การประกาศผล

“เฮ้อออ ยังไมป่ ระกาศอีกเหรอเนี่ย”

“อีกตัง้ 4ชั่วโมงกวา่ จะถึงเวลา”

29

เด็กสาวน่ังจมด่งิ กบั ความคิดของตนเองไปจนกระทง่ั หมดชว่ งเวลาพกั
กลางวัน

15.00

“เป็นไงบา้ งมายด์ผลประกาศรยึ ัง?”

เสยี งของพ่อของมายด์ลอยผ่านมาจากมือถือ ภายในประโยคน้นั ช่างเตม็ ไป
ดว้ ยความคาดหวังท่ีทำเอาเด็กสาวรสู้ ึกกดดนั

“ยังเลยค่ะพ่อ อีกประมาณ1ช่ัวโมงค่ะ”

“โอเครลูก ไมต่ ้องกังวลนะมายด์ทำเด็มท่ีแล้ว”

เสียงของผเู้ ปน็ พอ่ เตม็ ไปดว้ ยความอบอุ่น พยายามให้เด็กสาวไมร่ ูส้ ึกกดดนั
ตนเอง แม้วา่ เสียงของผจู้ ะเต็มไปด้วยความอบอนุ่ กต็ ามแต่มันกย็ งั คงสร้างร่องรอย
ความปั่นป่วนเอาไว้ในใจของเดก็ สาวอยู่ดี

“ค่ะถ้าผลประกาศแลว้ เดยี๋ วมายดจ์ ะมาแจง้ นะคะ”

ส้นิ เสียงนน้ั เดก็ สาวกไ็ ด้วางสายของพอ่ ไปและกลับมานงั่ จอ้ งหน้าคอมด้วย
ความลนุ้ ระทึกอีกครงั้

16.00

เมอื่ ตัวเลขบนนาฬิกาปรากฏเวลาที่เธอเฝ้ารอมาท้งั วนั มายดก์ ไ็ ม่รอช้ารบี
เปิดเว็ปไซต์ของมหาลัยขน้ึ มา

เดก็ สาวรบี กดใส่รหสั สมคั รสอบดว้ ยมอื ทส่ี ่นั ระรกิ กดผิดกดถูกอยู่นานดว้ ย
ความตื่นเต้นจงึ ทำให้หลงลมื รหสั ไปชว่ั คราว

30

.
.
เอาหล่ะคะ่ ตอนน้ีเพื่อนๆกด็ ำเนินมาจนถงึ ตอนสดุ ท้ายของเร่ืองเลา่ เรื่องน้ี
แล้ว เพอ่ื นๆคิดว่าเร่ืองราวของมายด์ควรจะจบลงยังไงดี
อนาคตของมายด์ต่อไปน้ีมายดจ์ ะใหพ้ วกคณุ ได้ขดี เขียนมนั ตอ่ ไปเอง แลว้
พวกเพ่ือนๆก็อย่าลืมขีดเขียนอนาคตของตนเองด้วยนะ มายดจ์ ะรอคอยเพ่ือนๆอยู่ท่ี
ปลายสะพานฝนั เสมอและภาวนาให้เราได้พบกนั

maybe we focus on the future
no use in living in the past

try to remember that the bad times never last

จากใจผเู้ ขียน

สวัสดีค่านกั อ่านทน่ี ่ารักทุกคน เราน้ำชาเองนะคะ เป็นไงกันบา้ งตอนนีน้ ัก
อา่ นทุกท่านก็อ่านมาจนถงึ ตอนสุดทา้ ยของการเดินทางของเด็กหญงิ มยาดแ์ ลว้ นะคะ
เปน็ ไงบ้างคะนักอ่านทกุ ท่าน บางท่านอาจร้สู ึกไมเ่ ข้าใจว่าทำไมถึงเลอื กทำแบบน้ี?
ทำไมไม่ทำแบบน้นั หล่ะ? แน่นอนค่ะว่าการเดินทางอาจจะมีการขัดใจกนั บา้ ง

แต่นำ้ ชาอยากใหน้ กั อา่ นทุกท่านเก็บเรื่องราวการเดินมางของมายด์ไว้
เหมอื นกบั นิทานก่อนนอนทีใ่ หข้ อ้ คดิ เท่านั้น ถ้าหากการเดินทางไหนของมายดท์ ่ี
ผิดพลาดนกั เขยี นกห็ วงั ว่ามันอาจจะสามารถนำไปเปน็ ข้อคิดเล็กน้อยให้กับการ
เดินทางของนักอา่ นทกุ ท่านได้

และสุดท้ายนีก้ ารเดินทางของมายด์ก็มาถึงจุดส้ินสุดแลว้ ต่อไปน้จี ะเปน็
การเดนิ ทางของเพื่อนๆนกั อ่านทุกท่านแลว้ นะ ส้ๆู หล่ะ พวกเธอเก่งมากเลย

ประวัตผิ ู้เขียน

ช่อื นางสาวเปมกิ า ธนประสิทธ์ิพัฒนา
วนั เดอื นปีเกิด 6 มีนาคม 2546
สถานท่เี กิด ตราด
ประวตั กิ ารศึกษา

ประถมศึกษา:โรงเรียนมารดานสุ รณ์
มัธยมศกึ ษาตอนตน้ :โรงเรียนสตรีประเสรฐิ ศิลป์ จ.ตราด
มัธยมศกึ ษาตอนปลาย:โรงเรียนวทิ ยาศาสตรจ์ ุฬาภรณราชวทิ ยาลัย ชลบรุ ี

“เราเฝ้าคอยคุณอย่ตู รงนี้เสมอนะ”