ณัฐพงษ์ เมรุ

บทนำ

ทางเลือกในชวี ิตของเราน้นั มหี ลายทางให้เราเลอื กเดิน
และในแต่ละเสน้ ทางก็ย่อมมผี ลทต่ี ามมาแตกตา่ งกัน บางครง้ั ชีวติ
ของเราก็เปรียบเสมือนเกมเกมหน่ึง ท่ีจะต้องตัดสินชะตาของตวั เอง
จากการตดั สนิ ใจของเราเอง และนี่ก็คือสง่ิ ที่ทำให้ชวี ิตของมนษุ ย์คน
คนหนง่ึ มรี สชาติท่ีหลากหลายอันเกดิ จากท้งั ส่งิ ทตี่ นเลือก รวมไปถงึ
ส่งิ ที่ตนไม่ไดเ้ ป็นคนเลอื กเองดว้ ย ดังนัน้ เร่ืองราวจึงอยากเสนอชวี ิต
ของเด็กหนมุ่ คนหนงึ่ ที่จะตอ้ งตดั สนิ ใจทางเดนิ ของชวี ติ ตนเอง โดย
มสี ่งิ ต่างๆ มาเกีย่ วข้องดว้ ย เรอ่ื งราวของเดก็ คนน้ี อาจจะไม่เลิศเลอ
เพอรเ์ ฟค ไม่สวยงดงาม ไม่ไดด้ เี หมอื นคนในนยิ ายทว่ั ไป แต่เราเชือ่
วา่ ทกุ คนจะสามารถเข้าใจตัวละครแต่ละตวั ได้อย่างแน่นอน

พราวนภา



สารบัญ หนา้
1
เรอื่ ง 11
บทท่ี 1 การรูจ้ ัก 21
บทท่ี 2 จุดแปรเปลี่ยน I 23
จากใจผู้เขียน
ประวตั ิผู้เขยี น

บทท่ี 1 การรูจ้ กั
“ในท่สี ดุ พ่ีก็ทำไดแ้ ล้ว!!!” เสยี งเดก็ หนมุ่ ม.3 หนา้ ตาทรง

โจร ตะโกนออกมาด้วยความดใี จอยกู่ ับเด็กสาวคนหน่งึ
“ไมต่ ิดก็ไม่ร้จู ะวา่ ไงแล่ววว พี่ทุม่ เทจนลมื หนูขนาดเน้ยี ยย

เฮอะๆ” เด็กสาวที่เหมือนจะเป็นคนสำคญั ของเด็กชายคนน้ี พูด
ออกมาดว้ ยท่าทางประชดประชนั เลก็ น้อย พร้อมกับกอดหน้าอก

“แตย่ งั ไงหนกู ย็ ินดดี ว้ ยนะคะ ทที่ รี่ ักของหนูทำตามฝันได้
อกี ก้าวแลว้ ว” เดก็ สาวเลิกกอดอก แล้วพูดออกมาดว้ ยทา่ ทีสดใส
และดใี จกับกบั แฟนหนมุ่

“แหนะ เรียกแบบนเี้ ดี๋ยวแม่ก็มาไดย้ ินหรอก แม่เรายง่ิ
เล็งๆ พ่ีอยู่ ถึงแมจ่ ะรู้ว่าเราคบกนั แล้วก็เถอะ”

“ค่า ค่า ค่า รบั ทราบค่ะ พีน่ ัดดดดดดด” เด็กสาวเนน้ เสียง
ชอ่ื ของเดก็ หนุม่

“ดมี ากคา้ บบ คุณฟา้ ” นดั ตอบกลับฟ้าด้วยเสยี งท่เี อ็นดู
“เอ้ออ แล้วพี่คะ คอื ......
.

~1~

.

“......ไอนัด ไอนัดด ไอนัดดดดดดด!!!” นัดสะตุ้งต่ืนด้วย
เสยี งของเพ่ือน

“มึงจะปลุกกูทำไมวะไอโ่ ด่ง คนกำลังฝนั ดีเลย”

“หกโมงย่ีบหา้ แลว้ ไอเห้ีย มึงจะลงหอทนั มั้ยยย”

“เช้ยี ยยยยยยยย” แลว้ วันแรกของการเปดิ เรยี นที่โรงเรยี น
ใหมข่ องผมกล็ งหอสายซะง้ัน ฮา่ ๆๆ //ขำแหง้ ลืมแนะนำตวั ไปเลย
ผมชือ่ นดั ครบั ตอนนี้เรยี นอยู่ม.4 โรงเรียนวิทยาศาสตรจ์ ามจุรภี รณ
วทิ ยาลัยครับ ก็ อย่างท่เี ห็นครบั ผมอยากมาอย่โู รงเรยึ นนี้มากๆ
เลย วา่ แต่เขา้ คาบแรกแลว้ นน่ี า!!! ขอตัวไปเรียนก่อนนะครับ

“สวัสดีนะคะนักเรียนทุกคน ครชู ื่อครเู จีย๊ บนะ เปน็ ที่
ปรกึ ษาของห้องเราเอง เราจะได้เจอกนั จนเราจบม.6 นู้นแหละ แต่
ไม่รวู้ า่ ทกุ คนรขู้ า่ วกนั มาก่อนมย้ั ปนี ้ีห้องเรามเี ด็กที่ไปแลกเปล่ียน
เม่ือปีท่ีแล้วมาเรียนดว้ ยนะ พี่เคา้ น่าจะมาภายในเดือนน้ีนีแ่ หละ
สว่ นพวกเราผา่ นคา่ ยปฐมนเิ ทศมาด้วยกนั แล้ว คงจะรู้จกั กนั มา
พอควรแล้วเนอะ ครูคงไมต่ ้องให้ทำอะไรเพื่อให้รู้จักกันมากขนึ้ แล้ว
แหละ อืม เอาล่ะ ถา้ งนั้ มีใครสงสัยอะไรมั้ย ถ้าไม่มีครูกจ็ บการโฮม
รมู ไวเ้ ทา่ นี้แหละ ฝากพ่ีเคา้ ดว้ ยล่ะ” ครูเจ๊ยี บเดินออกจากห้องไป

~2~

“เชย้ี มีเดก็ แลกเปลย่ี นมาหรอ มใี ครรู้จักบ้างมั้ย” โด่งพูด
ขน้ึ ด้วยท่าทางประหลาดใจและต่ืนเตน้

“เราเหมือนจะรูจ้ กั นะ เป็นเพื่อนกันในเฟสอยู่ พอดเี ค้า
เปน็ ร่นุ พ่เี ราที่รร.เกา่ อ่ะ” เสยี งเด็กผ้หู ญงิ พูดข้นึ

“ไหนนนน เอามาดหู น่อยสเิ มย”์ นดั ท่ีน่ังข้างโด่งพูดด้วย
ท่าทางสนอกสนใจ เมย์ย่ืนหน้าโปรไฟล์ของเด็กแลกเปลี่ยนจาก
จอคอมพวิ เตอร์ให้สองคนนน้ั ดู

“อ๋า น่าแกลง้ จงั เตรยี มตัวรบั น้อง เอย้ รบั พีเ่ ลย” นัดพูด
พลางขำไป และกริง่ ของคาบแรกกด็ งั ขน้ึ นักเรยี นทกุ คนก็กลบั ไป
เรียนอยา่ งตง้ั ใจ

หลังจากเลกิ เรียนวนั แรก ผมกน็ ัดกับไอ้โดง่ ไปงวงิ่ รอบ
สนามกัน โดยคุยกนั ไวว้ ่าจะมาวิง่ ดว้ ยกนั ทกุ วนั ตอนเยน็

“โรงเรียนน้แี มง่ เรียนยากจงั วะ มาวันแรกกอ็ ัดซะเละ
เลยวะ่ ” โด่งพูดไปพลางเริ่มวงิ่ ไปพร้อมกับนดั

“จรงิ เอาเรามาเรยี นอะไรวะเนยี่ แต่เรากเ็ ลอื กมาเองนะ”
นัดตอบพร้อมกบั มองข้นึ ไปบนฟา้ แล้วก็คดิ -เฮ้อออ นสี่ นิ ้า นรกที่
คุณเลอื กเอง คดิ ถึงฟ้าจงั ปา่ นนี้ทำอะไรอยกู่ นั นะ-

~3~

หลงั จากว่งิ เสร็จ สองหนมุ่ ก็พากันไปกนิ ข้าวแล้วข้นึ หอ
อาบน้ำ ก่อนทจ่ี ะมาน่งั คยุ เลน่ กนั ทีเ่ ตยี งกบั เพ่ือนคนอนื่ ๆ

หอ้ งนอนของผมมีเพือ่ นนอนด้วยอยู่ 3 คนครับ รวมผม
เป็น 4 คนพอดี คนแรกไอโ้ ด่งครบั คนทผี่ มสนทิ ตอนปฐมนิเทศเลย
เพราะวา่ ผมจำชื่อมันไดต้ อนแข่งขันว่ายนำ้ ตอนม.ตน้ มันผลัดกนั แพ้
ชนะกับผมเปน็ ประจำ แตก่ ็ไม่ไดร้ ้จู กั กันเป็นสว่ นตัวหรอกนะครับ
เพราะอยคู่ นละสโมสร แล้วกค็ นละโรงเรียนด้วยครบั พอร้วู า่ จะมัน
จะมาอยู่ทีน่ ีเ่ หมือนกนั เลยเข้าไปชวนมนั คยุ เลยครับ คนต่อมา ไอ้
วนั ครบั ผมดูทา่ มนั แลว้ นา่ จะแสบนา่ ดู แต่แค่ตอนน้ีมันยังไม่
แผลงฤทธ์ิ เช่ือผมเถอะ เซนสผ์ มแรงครบั //ฮา่ ๆๆ แลว้ กค็ นสุดท้าย
ไอป้ ื๊ด คนนี้ ไม่รู้จะพูดไงดีครับ เหน็ หน้าครัง้ แรก ผมยังมองว่ามนั
หลอ่ เลย หล่อจนอยากจะสมัครเป็นแฟนเลย //แซวแหละ ฮ่าๆ แต่
ผมมีแฟนสดุ ทร่ี ักอยู่แล้วแหละครบั น้องฟ้า ต้าวนา่ รักของผมเองงง

“ไหนๆ วันนก้ี ็ไดน้ อนห้อง 4 คนเป็นครง้ั แรกแลว้ เรามา
เลน่ เกม Truth or Dare กนั ม้ัย” นดั พูดขึน้ ในห้องดว้ ยท่าทีช่ัวร้าย
เพราะอยากจะร้คู วามลบั ของเพอื่ น

“มึงอยากล้วงความลับพวกกูก็บอกกนั ตรงๆ ก็ไดน้ ะ” วนั
พดู ขึ้นพร้อมมองหนา้ นดั แบบรทู้ นั

~4~

“ง้นั เรามาเลน่ Truth or Truth กันม้ัยละ่ ” ปดื๊ พูดขนึ้
พรอ้ มกบั เสยผม ทำใหเ้ หน็ หน้าหลอ่ ๆ ทีแ่ สนหนา้ หมน่ั ไส้ของมนั

“พวกมึงก็มาด้ี เดีย๋ วกไู ปหาขวดนำ้ มากอ่ น” โด่งพูดพร้อม
หันไปหากระเปา๋ ของตน

“เหย้ ย” นัดรบี พดู ข้นึ มาเหมอื นพ่ึงนึกอะไรได้
“ก่อนจะเลน่ เดี๋ยวมาไดป้ ้ะ คือขอลงไปโทรศัพท์แปปนงึ ”
“แหมม จะไปโทรหาสาวละ่ ส้ิ” โด่งแซวนัดดว้ ยเสยี งกวนๆ
นัดย้มิ ปลอมๆ ใส่โด่งกอ่ นเดินหยิบกระเปา๋ ตังทมี่ ีเหรยี ญติดตวั ลงไป
ใตห้ อดว้ ย
ตริ๊ง ตริ๊ง ตริ๊ง ตืด้ ต๊ืด ตึด ต๊ืด ตดึ ตื้ด ตึด ตดึ ตึด กร๊ีง กรง๊ี
กร๊งี ฉึบ
“สวสั ดีครบั โทรมาจากบรษิ ัทสนิ เชื่อประกันภัยนะครบั ”
“คะ???”
“พอดีคณุ คา้ งชำระหนอี้ ่ะครบั เกินกำหนดมาแลว้ ”
“ไม่ทราบวา่ อยากได้คนื เปน็ อะไรดีคะ งอนซกั สองคืนดมี ั้ย
ฮะ้ !!!!”

~5~

“อุย่ ยยย ไมค่ รบั บบ คืนเป็นคำว่าคดิ ถึงก็พอแล้ว แฮะๆ”
“อมื มมมม แล้วทำไมที่รกั โทรมาดกึ จงั คะ ไหนบอกหอปดิ
สามท่มุ ไง พึ่งเปิดเทอมกป็ ีนหอแลว้ หรอออ”
“เปล่า พี่ขอครูลงมานะ่ บอกว่าลมื โทรหาแม”่
“คา่ าาาา แม่ไหนล่ะเนย่ี ยย ห้ืมมม”
“อมื มม คงจะเปน็ แมข่ องลูกเคา้ ในอนาคตแหละ”
“พี่อ่ะ!!! -//- ”
“แลว้ วว.. เปน็ ไงบา้ งคะ เรยี นเหนอ่ื ยมยั้ ”
“มากกกก มาวันแรกกอ็ ัดซะเละเลย แต่ยงั ดีท่ีไม่มีงานคบั ”
“แตว่ ่าๆๆ ได้คุยกบั น้องแบบนีก้ ็หายเหนอื่ ยแลว่ ”
“อืมมม ค่าาา รอสายมาต้ังนานแลว้ เหมอื นกนั คะ่ ” ตด๊ี ๆๆๆ
“โอ้โห กนิ ตงั จงั ง หมดไปจะ 20 แลว้ เน่ยี ย ฮึกๆ”
“โถถถ เพอื่ สาว ทมุ่ เทหนอ่ ยนะคะท่รี กั แบร่ๆๆๆ”
“ไปได้แลว้ แหละค่าา เสียดายตงั แทนเลย ไวเ้ ด๋ยี วกลบั มาหนไู ป
เลยี้ งข้าวนะคะ”

~6~

“ทีร่ กั เค้านา่ รักทสี่ ดุ เลยยย ฝนั ดนี ะคบั สิงโตน้อยของพ่ี”
“วนั น้ีไมไ่ ดผ้ มฟูซะหน่อยย!!! เฮอะๆๆๆ ฝันดีค่าาาๆ บ๊ายบายย”

“ค้าบบ พักผอ่ นนะยัยหนู ฝันดีค่ะ”
ตด๊ี ดดดดดดดดด...

“ดาาาา ดา่ ด๊าาาาาา---” นัดเดนิ ขึน้ มาห้องดว้ ยความ
สดใส

“โห ไอส้ ัด ถา้ มึงจะนานขนาดน้ไี ม่นอนกับหมาใตห้ อเลย
ละ่ ไอน้ ดั ดด” วันพูดใสน่ ดั

“เออ เพ่ือนเคา้ รอกนั จนเหีย่ วละเนย่ี ” ป๊ดื พูด
“เออๆๆ ขอโทษคา้ บบบ เพ่ือนๆ ท่ีน่ารกั ท้ังหลาย มา
ไดเ้ วลาของเราแลว้ ว”
แล้วชีวติ ในหอของผมกผ็ า่ นไป 1 อาทติ ย์อยา่ งรวดเร็ว มัน
ชา่ งเปน็ ชีวติ ทท่ี รหดมากเหลือเกนิ แตเ่ ปน็ อะไรท่ีใหม่และสนุกมาก
สำหรบั ผม และวนั น้ีกเ็ ป็นวันทีน่ กั เรยี นของห้องผมจะมคี นมาเพิม่
อกี 1 คน ใชแ่ ล้ว เดก็ แลกเปลี่ยนนนั่ เอง ผมก็แอบอยากรู้แลว้
เหมือนกนั วา่ เคา้ จะเป็นคนยงั ไง

~7~

ณ เวลาเขา้ แถวยามเชา้ ในวันแรกของสัปดาห์เรยี นท่ี 2

“เอ่อออ ใชห่ ้องสี่ทับสีร่ เึ ปลา่ คะ” เสียงใสๆ ของสาวคน
หนง่ึ ถามมาจากข้างหลังของแถว

“ช่ายคา้ บบบบบ เอ๋ ใช่เดก็ แลกเปลย่ี นป้ะครับ” นดั ท่ีอยู่
หลงั แถวหนั ไปตอบกลับเสยี งหวานๆ นั้นอย่างประหลาดใจและ
แอบตกใจท่เี พื่อนมาแบบไม่ทันต้ังตวั

“ใช่เลยยย อืมมมมม เราชอื่ ลูกหวานะ ไม่ตอ้ งเรยี กพี่ก็ได้
ยงั ไงเราก็จะต้องเป็นเพ่ือนกันอยแู่ ลว้ ค่ะ” หวายิม้ อยา่ งรา่ เริงท่ไี ด้
เจอรุ่นน้องห้องเดียวกันครั้งแรก

“ไดเ้ ลย หวา! เดีย๋ วเราพาเพ่ือนเรยี กวา่ เพ่ือนเอง ไม่ต้อง
ห่วงเลย” “นดั ตอบกลบั ดว้ ยทา่ ทีทีแ่ อบคิดรา้ ย –เหอะๆ คิดผดิ แลว้
แหละพ่ี ท่ีไมใ่ ห้ผมเรยี กพ่ีแต่แรก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ— นดั คิดในใจ

“ว่าแตไ่ ม่แนะนำตวั กลบั เลยยย ช่อื อะไรอ่ะเราอ่ะ ห้ืม”
หวาถามกลับให้นัดแนะนำตัว

“อ่ะให้ทายดู คดิ ว่าหน้าหลอ่ ๆ แบบน้ีต้องช่ืออะไร” นดั
ตอบด้วยท่าทางกวนตีน

“อมื มม นัด หรอ” หวาตอบด้วยสีหน้าไม่ม่ันใจเลย

~8~

“ห้ยึ แอบสอ่ งเรามาป้ะเนีย่ ยย รูไ้ ดไ้ งวะ ห้ะ!!!!!” นัดตกใจ
อย่างมากที่คนที่พงึ่ เคยเจอกันทายชอื่ ถูก

“อ่อ พอดคี นบ้าแถวบ้านเราชื่อนดั อ่ะ เหน็ คล้ายกัน เลย
เดา” หวากวนนดั กลับ

“เห้ยย—
.
“อา่ ววว หวัดดคี า้ บพี่ เอ่อออ” เสยี งโด่งท่ีตอนแรกยนื อยู่
ห่างๆ เดินเขา้ มาทักนักเรียนคนใหมข่ องหอ้ ง
“หวาค่ะ แลว้ ชือ่ อะไรอ่ะเรา” หวาตอบกลบั
“อ่อออ ชอ่ื โด่งครบั พ”่ี
“มึงไม่ตอ้ งเรียกวา่ พ่ีหรอกก เค้าไม่อยากใหเ้ ราเรียก พ่ี
เดีย๋ ว แก!่ เอา” นัดโต้ข้นึ มาทันทที ่ีโด่งเรยี กหวาวา่ พี่ ดว้ ยท่าทีสดุ
กวนโอย๊
“อ้ือหืออ ชั้นยงั ไม่ได้พูดเลยนะนดั ดดด!!!” หวาตอบกลบั
อย่างทันทดี ว้ ยสายตาทตี่ ้องการจะสอื่ ว่าฝากไวก้ ่อนเถอะ

~9~

“ก็ พ.....” //ธงชาติและเพลงชาติไทย เป็น....ระหวา่ งท่นี ดั
จะพดู อะไรซักอย่าง เสยี งเกริ่นเพลงชาตกิ ด็ ังขนึ้ มา ทำให้ต้องหยุด
การคุยกันไว้ก่อนตรงนน้ั

หลังการเคารพธงชาติเสร็จ ก็ถงึ เวลาโฮมรูม
“อ่า นักเรยี นทุกคน วันนเ้ี ด็กแลกเปลย่ี นของเราก็มารร.
เป็นทเี่ รียบรอ้ ยแล้วนะ อะ่ หนหู วาลกู ออกมาแนะนำตัวให้นอ้ งๆ
หนอ่ ยเร็ว” เสียงครูเจ๊ยี บเริม่ พดู หลงั จากเรียกรวมนกั เรยี นหอ้ งสท่ี ับ
สี่ หวารีบลุกขึ้นแลว้ เดนิ ไปข้างหน้าของทุกคน
“สวสั ดีค่ะ เราชื่อหวานะ ไม่ต้องเรียกพกี่ ็ด้ายย ยังไงเราก็
ตอ้ งอยดู่ ว้ ยกันเปน็ เพือ่ นกันอยแู่ ลว้ ฝากตัวด้วยนะคะ” หวาแนะนำ
ตัวดว้ ยเสยี งสดใสต่อหน้าทกุ คน ทุกคนก็ตงั้ ตาดูหวาแนะนำตัว และ
กจิ กรรมโฮมรมู ก็ดำเนินไปต่อ
หลงั จากกิจกรรมโฮมรูมเสรจ็ แลว้ ทกุ คนก็พอกันเดิมข้ึน
หอ้ งเรยี นเพื่อเข้าคาบแรก
“สวัสดีค่ะพี่หวา จำหนูได้มย้ั คะ” เมย์เขา้ ไปทักคนทีเ่ คย
เป็นร่นุ พ่ีที่โรงเรียนเก่าเม่ือครูปล่อยทนั ที

~ 10 ~

“เอ่อ เด๋ียวนะ พ่ีขอนึกก่อน คุ้นหน้าเรามากเลย” หวาทำ
หน้าสงสยั และครุ่นคดิ อยา่ งหนัก

“อ๋ออ ใชน่ อ้ งเมยม์ ัย้ คะ??” หวาพูดข้นึ ด้วยความคับคลา้ ย
คับคลา ว่าจะเปน็ อะไรซักอย่างทเี่ ปน็ ม.มา้

“ใช่ค่ะพี่!! นึกวา่ จะจำกันไม่ได้แลว้ ว” เมยด์ ีใจทรี่ ุ่นพ่ีของ
เธอยงั จำเธอได้

หวาขำเล็กๆ แลว้ ก็ย้ิมตอบโดยทไ่ี ม่ไดพ้ ูดอะไรตอบ
หลกั จากนั้นชวี ติ ของทกุ คนก็ดำเนินกันต่อไป ทุกคนกต็ า่ ง
สนทิ กนั มากขนึ้ เรื่อยๆ มากข้ึน จนกระท่งั ...
บทท่ี 2 จุดแปรเปล่ยี น I
“มึง เทอมสองนีม้ นั มวี ิชานวตั กรรมด้วยว่ะ เหน็ พ่ีเค้าบอก
ต้องทำงานเป็นคู่ดว้ ย กูจองมึงไวเ้ ลยนะ เราใกล้เปดิ เทอมสองละ”
โดง่ ส่งข้อความหานดั เพราะตอนนอี้ ยูใ่ นระหว่างปดิ เทอมเลก็
“เอออๆ ถ้าไม่มีไรกกู ็คมู่ งึ อยู่แล้วแหละ” นดั พิมพ์ตอบ
“แต่อย่าพงึ่ มาชวนคุยเรือ่ งงานได้ป้ะวะ ขอเวลากูหน่อย กู
เที่ยวอยู่ ไม่อยากเอางานมาแปะหวั เลย” นดั พิมพ์ต่อ

~ 11 ~

“จา้ พ่อคณู๊ ณณ ใช้เวลาท่ีได้หยดุ กับคณุ น้องฟา้ สุดท่รี ัก
ของมงึ ให้เต็มที่แล้วกัน เทอมนคี้ งอเี วนทเ์ ยอะ เดี๋ยวเผือ่ ไมไ่ ด้กลบั
บา้ นนะ” โด่งตอบเชงิ ประชด แตก่ ็แอบหว่ งใยความสัมพันธ์ของ
เพือ่ นกบั แฟน

“โอเค แนน่ อนอยู่แล้วว” นดั พิมพต์ อบกอ่ นทจี่ ะหันไปคยุ
กับคนขา้ งๆ ว่า

“ท่รี ักค้า วนั นี้เราทำกิจกรรมอะไรกนั ดีอ่ะเรา”
“ท่รี ักเคา้ แอบเบือ่ หา้ งแล้วอ่ะค่ะ ไม่รู้จะไปทำอะไรเลย เรา
ไปหากินอะไรกนั แถวชายหาดมยั้ หนูเร่มิ หวิ แลว้ เท่ียงแลว้ ดว้ ย
แลว้ หลังจากน้นั เราก็ไปน่ังเล่นชายหาดเลย”
“ดา้ ยสคิ ้าาาาา เคา้ ก็เบื่อเหมือนกนั ”
“ดลี !”
“ดีลคับ!”
หลงั จากนนั้ ท้ังสองคนกเ็ ดนิ ออกจากห้างที่พวกเขามานัด
เจอกัน แล้วเดินไปทะเลใกล้ๆ หา้ งน้นั ดว้ ยกันและกไ็ ปนัง่ ที่
ร้านอาหารริมชายหาดร้านหน่ึง

~ 12 ~

“น่เี มนอู าหารของรา้ นเรานะคะ เดีย๋ วสักครจู่ ะมารับออ
เดอร์นะคะ เชญิ เลือกกอ่ นตามสบายเลยคะ่ ” พนกั งานเสริ ์ฟตอ้ นรบั
ดว้ ยสหี น้ายิ้มแยม้ ก่อนจะเดินจากไป

“ท่ีรักอยากกนิ ไรอะ่ คะ พ่ีไม่รู้วา่ จะกินไรดเี ลย”
“นท่ี ี่รกั รา้ นมตี ำถาดดว้ ยแหละ สนใจม้ัยคะ”
“อมื งนั้ เราส่งั กุ้งชบุ แปง้ ทอด กับปูทอดมากินด้วยมั้ย”
“ได้เลยคา่ แต่ที่รกั คะ หนูวา่ กินตำถาดมันหนักไปมัย้ คะ”
“อืมม พ่ีก็ว่างน้ั โอ้ นไี่ ง ยำทะเล กนิ มย้ั ๆๆๆ”
“โอเคเลยค่ะ งน้ั กจ็ ัดไป”
“น้ำ ที่รกั เอานำ้ เขยี วใช่มัย้ คะ”
“จดั ไปค่ะ แล้วก็ของท่รี ักเอาน้ำโคก้ ! ใช่มย้ั คะ”
“แน่นอนคา้ บผมมม ชีวิตน้ีนอกจากขาดหนูไม่ไดแ้ ลว้ ก็มี
โคก้ นแ่ี หละ”
เมื่อฟ้าได้ยินคำนนั้ ก็เอาหวั มุดตกั ตัวเองทนั ที แลว้ กร็ บี เงย
หนา้ ขึ้นมามองหน้าของนัดดว้ ยสีหน้าแดงกำ่ แลว้ ก็ไม่ไดพ้ ูดอะไร
ตอบ แลว้ นดั ก็แลบล้ินใส่ฟา้ แบบกวนๆ ที่แฝงไปด้วยความเอ็นดู

~ 13 ~

“เอ่ออ ขออนุญาตรบั เมนูนะคะ ไม่ทราบว่า
ไดเ้ มนูกนั รยึ ังเอ่ย” พนักงานถามสองคนท่ีกำลงั แซวกันอยู่

“รบั เปน็ ยำทะเลรวมมติ ร 1 ทค่ี รบั แลว้ กก็ งุ้ ชุบแป้งทอด
กบั ปูทอดครับ เอาเป็นชดุ เมี่ยงปลาเผาดว้ ยแลว้ กนั ครับ แล้วกน็ ำ้
เปน็ นำ้ แขง็ สองแกว้ โคก้ ขวดนงึ น้ำเขียวขวดนึงครับผม แล้วกข็ อ
นำ้ เปล่าดว้ ยครบั ” นัดสัง่ ออเดอรท์ คี่ ยุ กนั ไวแ้ ต่ก็ส่งั เมนูอนื่ ดว้ ย

“โอเคค่ะ รอสักครนู่ ะคา้ ” พนักงานรับออเดอรเ์ สร็จจึงนำ
เมนูไปให้พนกั งานตอ่ ไป

“เฮ้ออ เด๋ยี วพี่ก็ต้องเข้าหอแล้วสนิ ้า หนยู งั ไมห่ ายคิดถึงพ่ี
เลยยยย ;-;”

“โอเ๋ อน๋ ะคะ เดยี๋ วเราก็ได้เจอกันอีกอยดู่ ีแหละหน่า”
“นน่ั สนิ า้ เฮอ้ บางทีหนูก็คดิ นะคะวา่ เราจะไปต่อกนั แบบ
นไ้ี ด้อีกนานมั้ย กลัววา่ จะมใี ครทำให้พี่หว่ันไหวจงั เลย”
“โหย ง้นั หนกู ็รีบตามมาสิคะ เด๋ยี วก็ได้อยดู่ ้วยกนั แลว้ ”
“อมื พีค่ ะ”
“หืมม???”

~ 14 ~

“คือ หนูยงั ไม่ไดบ้ อกพเี่ ลย...”
.
.
.
ทั้งค่ตู ่างเงยี บ นัดมองหนา้ ฟ้าด้วยแววตาทกี่ ลวั คำพูดท่ีฟ้า
จะพดู และรูส้ ึกวา่ คำพูดนั้นจะเป็นคำพดู ทนี่ ัดไม่อยากได้ยิน
“หนู จะย้ายไปเรียนแถวบ้านนะคะ ตอนม.ปลายอ่ะคะ่ คง
ไมไ่ ดไ้ ปตามพ่ี แลว้ ก็ไม่ได้อยู่โรงเรยี นเดิมแล้ว เพราะแม่หนูก็จะยา้ ย
ไปสอนท่นี น่ั ดว้ ยคะ่ ”
“อ๋อ…. ไหนว่าจะมาอยดู่ ว้ ยกันไง ไม่อยากมาแลว้ หรอ”
“หนูไปก็สอบไมต่ ิดอยู่ดนี น่ี า หนูก็ร้ตู ัวเองดีอยแู่ ล้วน่ี หนู
ไมไ่ ดเ้ ก่งขนาดนนั้ น่คี ะ”
“แล้วหนไู มล่ องบ้างหรอ อยา่ งนอ้ ยมนั ก็ได้พยายามนะ”
“เอาจริงๆ หนูไม่อยากไปอยู่ประจำอ่ะค่ะ หนคู งไม่ชอบแน่
เลย ต่อใหเ้ ข้าไปได้ก็คงไม่มีความสขุ อยู่ดีอ่ะค่ะ”

~ 15 ~

“แลว้ ปหี นา้ กไ็ มไ่ ด้อย่โู รงเรยี นเดิมดว้ ย เราคง เจอกันได้
ยากแลว้ ใช่ม้ยั คะ” นัดพดู เสร็จแล้วก็มองหน้าฟ้าด้วยทา่ ทีที่ไม่
สดใส ไม่เหมือนตวั ของนัดเลย

“อืม ค่ะ” ฟา้ ตอบกลับด้วยเสียงที่สนั่ คลอ และไม่กล้า
มองตาของนดั เลย

“แฮะๆ งน้ั ก็ ใหม้ นั เป็นเรื่องของอนาคตแลว้ กันเนอะ ยงั ไง
ซะเราก็ได้อยดู่ ้วยกนั แลว้ ตอนนี้ เราก็ ม า มี ค ว า ม สุ ข กั น ใ
น ต อ น น.ี้ .. ก่อนเนอ้ ะ” นัดพดู ด้วยเสียงตดิ ๆ ขัดๆ แลว้
ก็ยิ้มดว้ ยรอยยิ้มทด่ี ูกร็ ้วู ่า ไม่มี ความสุข เลย

หลังจากนดั พูดจบ อาหารกเ็ ร่ิมทยอยมาพอดี ทำให้ท้ังสอง
หยดุ คยุ น้กี ัน แล้วจงึ น่ังอยู่ดว้ ยกนั ทีช่ ายหาดจนเย็น แลว้ ตา่ งคนก็
ต่างแยกยา้ ยกลับ

หลงั จากนัน้ ทั้งคู่ก็ยงั คุยกนั ปกติจนกระท่ังเปิดเทอม

“อ่านักเรียนคะ ทุกคนคงไดร้ ู้กันมาแลว้ วา่ เทอมน้ีเราจะมี
เรียนวิชานวตั กรรมกนั ก่อนอื่นครจู ะโดยวิชานี้ครจู ะให้เราทำชน้ิ
นวตั กรรมกนั ครูจะให้เราทำเปน็ คู่ หรอื สามคนก็ได้ แต่ถ้าจะทำ
สามคนแนน่ อนว่าสเกลงานก็ต้องใหญด่ ว้ ยนะ เพราะฉะน้นั ลอง
จบั คกู่ นั ดนู ะ” ครแู กว้ ครูประจำวชิ านวัตกรรมอธิบายนักเรียนใน

~ 16 ~

หอ้ ง แลว้ ปลอ่ ยให้เด็กๆ ได้ทำการจับคู่กนั ทุกคนกต็ ่างจบั คู่กบั
เพอ่ื นคนนั้นที คนนี้ที จนกระท่ัง

“เหย้ ไอ้เชยี้ นัด เชี้ยโดง่ กูไม่มีควู่ ่ะ กูอย่ดู ว้ ยกับพวกมึง 3
คนได้ป้าววะ” วนั พดู กับนดั และโดง่ ด้วยท่าทีร้อนรน

“มงึ แต่กไุ ม่อยากทำงานค่สู ามเลย อีกอย่างมนั มกี ลุ่มสาม
กลมุ่ แล้วนีห่ ว่า มันกต็ ้องมีคนไมม่ ีคู่อีกคนอะ่ ดิ” โดง่ พดู ตอบวนั
และอยากใหว้ ันลองหาคนอ่นื เพราะงานสามคนมนั น่าจะยากใน
ความคิดของวนั

“ทุกคน มใี ครยงั ไม่มคี บู่ า้ งมยั้ ” นัดถามเพ่ือทจ่ี ะหาคูใ่ ห้กับ
วัน

“กยู งั ไม่มนี ะ แก๊งน่ีทำกนั 3 คนกนั เลยยงั ไมม่ ีคเู่ ลย” แพร
ตอบนัดเพราะเธอเองก็ไม่มีคู่อยู่

“นไี่ ง มึงก็คู่กบั เจแ้ กไปดิ” นดั หนั กลับมาคุยกบั วัน
“ไอ้เหยี้ มึงก็รู้ เมียกูย่งิ งี่เง่าอยู่ เดย๋ี วโดนฆ่าตายพอดี” วัน
ตอบนดั เพราะไม่อยากจับคกู่ ับผหู้ ญงิ เพราะกลวั จะมปี ัญหากบั
แฟน

~ 17 ~

“อ่ะ ง้ันเอางีม้ ัย้ เราสามคนนอยออกกัน ใครออกไปคู่กบั เจ้
แพรละกนั ” โด่งเสนอไอเดียต่อการจดั กลุม่ ครง้ั นี้

“เออ กไ็ ด้วะ” วันตอบ
“—โอ นอยยยย ออกก!!” ทัง้ สามคนพดู พร้อมกัน
.
.
.
“ยินดีด้วยนะครบั คุณนัด คุณไมไ่ ดไ้ ปต่อ” โด่งพดู หยอกนดั
ก่อนทจ่ี ะทำท่าไล่เด็กหน่มุ ให้ไปจบั คู่กบั แพร
“เออๆๆ เครๆ ก็ไดว้ ะ” นดั ตอบแบบงงๆ ในใจก็คดิ – ไร
วะ อยู่ดีๆ ต้องเปล่ยี นคูเ่ ฉย- “แพร เราคู่กันนะ ไม่มใี ครเอาแลว้
เรา” นัดพูดกับแพร แล้วก็ขำตามเบาๆ ท่ีไม่มีใครเอา
“โอเค” “อืม แล้วอยากทำอะไรอ่ะ” แพรถามนัด
“แพรคิดไว้บา้ งป้ะ น่ีก็ไม่ไดค้ ิดไวบ้ ้างเลยอ่ะ” นดั ดูงุนงงว่า
จะทำอะไรต่อไปดี

~ 18 ~

“อื้อหอื อ น้ำหกหมดเลยยย” เสียงร้องดังของน้องม.ต้นท่ี
นั่งอยทู่ นี่ ่งั ไกลๆ

“อ่ะ!! งั้นเราทำท่ีวางแกว้ กันมั้ย แบบ วางแลว้ แกว้ ไม่ลม้
ไรง”ี้ แพรเสนอไอเดียทพ่ี ่ึงคิดออกมา เพราะได้ยินเสียงของเด็กพดู

“โอ้ คดิ จากน้องเมอ่ื กเ้ี ลยใช่ม้ัยเนี่ย ฮ่าๆๆๆ อมื เอา
ตามนั้นละกนั ”

.

.

.

และแตล่ ะคใู่ นห้องก็ผ่านอุปสรรคกันมามากมายจากการ
ทำช้ินงานเหล่าน้นั ด้วยกัน ใช้เวลาทัง้ ช่วงเยน็ ของการเลกิ เรียน ,
เสาร์ และอาทิตย์ เพื่อทำให้ชิ้นงานเสรจ็ สมบูรณ์ ทำใหท้ ุกคนสนทิ
กัน และรจู้ กั กนั มากขน้ึ เร่ือยๆ เรือ่ ยๆ จนตอนนี้เด็กชาดนดั ไดอ้ ยูม่ .
5 แล้วเปน็ ท่เี รียบร้อย และในตอนน้ีเรอ่ื งระหว่างฟา้ กบั นัด ก็
กลายเป็นรกั ทางไกลทีไ่ มไ่ ดเ้ จอกันเลย และยังไมค่ ่อยได้คยุ กันตั้งแต่
ช่วงน้นั มา เร่ืองราวของคนู่ จ้ี ะเปน็ อยา่ งไรตอ่ นัดจะมีอะไรเปล่ียน
หรอื ไม่ ฟา้ ในตอนน้ีจะเปน็ อย่างไร โปรดตดิ ตามในตอนต่อไป

~ 19 ~

~ 20 ~

จากใจผเู้ ขียน
เอาจริงๆ แล้ว เรอ่ื งนี้เปน็ เรือ่ งท่ีผมได้นำมาจากชวี ิต

ของคนคนหนึ่ง ทมี่ เี รื่องราวคล้ายๆ กัน แต่กเ็ อามาปรับแต่ง
บางส่วนใหม้ ีเรือ่ งราวให้น่าสนใจ ดมู ีอะไรมากข้ึน ซึ่งผมกไ็ ด้
ขออนญุ าตนำเรอื่ งราวของตัวเองอย่างนดั มาเขยี นเป็นท่ี
เรียบร้อย ซึง่ เพราะการณ์นั้น หนังสอื เล่มจึงถูกเขยี นออกมา
ไดค้ ่อนข้างยาก และมีเรอ่ื งราวมากมายท่ีไมส่ ามารถจบไดใ้ น
หนงั สอื เลม่ เลก็ เล่มเดยี ว ถ้าหากมีโอกาสอีก ผมกอ็ ยากจะ
เขียนเร่อื งราวนี้ตอ่ ไป และผมกย็ งั คงคอยมองปลายทางของ
ตวั ละครนใี้ นชีวติ จริงเสมอ เพราะผมก็อยากรู้เช่นกนั ว่า
สุดทา้ ยเรื่องราวของนดั จะจบอยา่ งไร

แตอ่ ยา่ งไรกต็ าม เรือ่ งนี้เป็นเพยี งเรือ่ งที่ผมแต่งเตมิ
ข้นึ มา หากเรือ่ งนี้ทำให้ใครไม่พอใจ หรอื เจ็บปวดใจประการ
ใด กข็ ออภัยมา ณ ท่ีน้ีด้วย

~ 21 ~

~ 22 ~

ประวัติผเู้ ขียน

ช่อื : นายณัฐพงษ์ เมรุ (ออโต)้
อาชพี : นักเรียน
โรงเรยี น : วทิ ยาศาสตรจ์ ุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี
งานอดิเรก : เล่นกตี าร์ ฟงั เพลง เล่นเกม
IG : nanutna_ja
FB : Nuttapong Maru PSK
Email : [email protected]

~ 23 ~