ณัฐชยา บุญสิทธิ์

T

Theodore’s Scenario

เรอื่ ง Neverland26th
ภาพ RaffaR

Page | 1

Page | 2

คำนำ
ทกุ คนเคยสงสัยไหมคะ วา่ โลกเราจะเกดิ สงครามโลกที่มกี ารปะทะ
กันทางอาวุธอีกหรือเปล่า และมีใครเคยสงสัยบ้างไหมคะ ว่าถ้าหากมัน
เกิดขึ้นจริงในอนาคตข้างหน้าทีท่ ุกประเทศต่างมีเทคโนโลยรี ะดับสูงอยู่ใน
มอื โลกหลังจากนนั้ จะเปล่ียนแปลงไปอยา่ งไร
เรื่องที่ทุกคนกำลังจะได้อ่านต่อไปนี้ เป�นเรื่องราวของโลกหลัง
สงครามโลกครั้งที่ 3 ที่มีการจัดระเบียบทุกอย่างขึ้นมาใหม่ ทั้งการต้ัง
ศูนย์กลางการปกครอง และการปฏิบัติกับประชากรแต่ละกลุ่ม จะเกิด
อะไรขึน้ ถา้ หากระบบชนชั้นที่เคยถูกทำลายไปเมื่อหลายร้อยป�กอ่ น ถูกนำ
กลบั มาใช้อกี ครัง้ และในคร้งั นี้ มันไม่ใชแ่ ค่การกดดนั ทางสังคม แตเ่ ป�นการ
เลือกปฏิบัติอย่างเลือดเย็น และทอดทิ้งประชากรที่เหลือไว้เบื้องหลัง
กำแพงตระหง่าน ถา้ อยากรู้กนั แล้ว กเ็ ปด� หน้าต่อไปของหนงั สอื เลม่ น้ไี ดเ้ ลย
คะ่
ยินดีต้อนรับ ทุกคนเข้าสู่ เรื่องราวของชายหนุ่มท่ีไม่มีวนั แก่ และ
การปฏิบตั ิการหลบหนใี นโลกท่ีถูกทอดทงิ้ .

Page | 3

Page | 4

สารบญั 03
คำนำ 05
สารบัญ
เนอื้ เรอ่ื ง 07
09
บทนำ 20
ผู้ทถ่ี กู ทอดทิง้ 31
ดา้ นหลังกำแพง 38
เรม่ิ ปฏบิ ตั ิการ 46
อสิ รภาพเหนอื กำแพง 47
จากใจผู้เขียน
ประวัตผิ ูเ้ ขียน

Page | 5

Page | 6

บทนำ

13 ธันวาคม 2666
รัฐฟลอรดิ า, สหรฐั อเมรกิ า
วันนี้ท้องฟ้ามืดครึ้มกว่าปกติ เมฆดำลอยปกคลุมทั่วทั้งแผ่นดิน
อเมริกา พวกมันกำลังมาที่นี่แล้ว พวกมันจะมาพาตัวเขาไป เขาผู้เป�นด่ัง
ดวงใจของฉัน ถ้าหากว่าฉัน... ถ้าหากว่าพวกเราแข็งแกร่งกันมากกวา่ น้ี ก็
คงจะปกป้องเขาเอาไวไ้ ด้ แต่ในเวลานฉ้ี นั ทำได้เพียงแค่ภาวนาอ้อนวอนต่อ
พระผู้เป�นเจ้า ต่อทีมที่ฉันรักให้ทุกคนให้ปกป้องเขา ถ้าเลือกได้พวกเราจะ
ไม่ทำมันเลย พวกเราไม่น่าจุดชนวนระเบิดนั่นในวันนั้นเลย แต่อย่างไรก็
ตามมนั เกดิ ขึน้ แลว้ เขาเปน� เหมอื นกบั ระเบิดเวลา พวกเราไมม่ ีทางให้เลือก
ได้อีก น่าเศร้าที่ความเห็นของพวกเราไม่ตรงกัน พวกเขาเลือกที่จะหนีไป
ผิดกับฉันที่เลือกจะอยู่เพื่อปกป้องผลงานอันแสนสำคัญ เลือดเนื้อเชื้อไข
ของฉนั เอง
เสียงเครื่องบินใกล้เข้ามาแล้ว เวลาของฉันก็ใกล้จะหมดลงเต็มที
แสงวาบสขี าวทางทิศตะวนั ตกเปน� เคร่ืองยนื ยนั อย่างดีวา่ พวกเขาได้ทอดท้ิง
ฉันไปแล้วจริง ๆ ต่อจากนี้ฉันไม่มีที่ให้หนีได้อีก ทุกอย่างจะต้องจบลงใน

Page | 7

วันนี้ และฉันจะเป�นคนจบทุกเรื่องที่พวกเราสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง มัน
จะตอ้ งตายไปพร้อมกบั ชวี ติ ฉัน และมีเพียงเขาเทา่ นน้ั ท่จี ะคงอยู่ตอ่ ไป ไม่วา่
จะเกิดอะไรข้นึ ก็ตาม

ลงช่อื ลเิ ลียน แมก็ ซเ์ วลล์
14 ธันวาคม 2666
--- อเมรกิ าล่มสลาย
28 ธันวาคม 2666
--- อเมริกาถูกแตง่ ตัง้ ให้เป�นเขตการปกครองภายใต้อำนาจของนคร
เฟลอร์ โดยมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่รัฐฟลอริดา ภายในปราการสีขาว
สะอาดทพ่ี วกเขาเรียกมันว่า ‘สเวน’

ลงชอ่ื ธ.ม.

Page | 8

01
ผ้ทู ี่ถูกทอดท้ิง

‘ธีโอดอร์’ แปลว่า ของขวัญจากพระเจ้า มันเป�นคำพูดสุดท้ายท่ี
แม่พูดกับเขาเมื่อหลายป�ก่อน ตอนนี้ธีโอดอร์เติบโตขึ้นกว่าเดิมมากแล้ว
ผ่านอะไรมามากมายตั้งแต่ตอนนั้น และมันก็ทำให้เขาตระหนักดีวา่ ต่อให้
ชอื่ ของเขาจะมคี วามหมายดมี ากเพียงใด แต่มนั กไ็ ม่ไดม้ คี ่าอะไรในโลกใบน้ี
เลยสักนิดเดียว

โลกทไี่ มว่ า่ มองไปทางไหนกพ็ บแต่สแี ดง หากไม่ใช่สแี ดงของพื้นดินก็
เป�นสีแดงของเลือด โลกแห่งอนาคตที่หลายคนเคยฝ�นถึง แต่มันกลับเป�น
ฝน� รา้ ยที่ไมร่ ู้จบของธโี อดอร์

Page | 9

หลายศตวรรษก่อน โลก คือชื่อของดาวเคราะห์ดวงเดียวในระบบ
สุริยะที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ เป�นดวงดาวสีน้ำเงินสดสวย และอุดมสมบูรณ์
ไปด้วยชวี ติ มันเปน� แบบนน้ั มาหลายพันล้านป�จนกระทั่งเวลาแห่งจุดจบได้
เวียนมาถึง เวลาที่เทคโนโลยีของมนุษย์เจริญก้าวหน้าถึงขีดสุด หายนะก็
เริ่มบงั เกดิ ขึน้ ทีละเลก็ ทีละน้อย

สงครามโลกครง้ั ท่ี 3 ได้เริ่มตน้ ข้นึ ในศตวรรษที่ 23 จากสงครามทาง
เศรษฐกิจธรรมดาทวีความรุนแรงเป�นสงครามระหว่างประเทศที่คร่าชีวิต
ผู้คนไปหลายล้านคนทั่วโลก ทุกประเทศต่างใช้ทุกวิธีการเพื่อเอาชนะใน
สงครามครั้งนั้นโดยไม่สนถูกผิด และศีลธรรมใด ๆ ไม่ว่าจะเป�นการสร้าง
อาวุธยทุ โธปกรณล์ ำ้ สมัย หรือการดัดแปลงมนุษย์เพื่อใชเ้ ปน� อาวธุ สงครามก็
ตาม

ต่างฝ่ายตา่ งนำเอาทรัพยากรท่ีมีอยู่จำกัดมาใช้อยา่ งไม่คำนึงถึงผลท่ี
ตามมา ประชากรผู้ไม่เกี่ยวข้องหากไม่ถูกลูกหลงจากสงคราม ก็อดตาย
เน่อื งจากขาดอาหาร และการแพร่กระจายของโรคระบาด จนเม่ือถึงจุดจุด
หนึ่งประเทศเล็ก ๆ ก็เริ่มที่จะยอมแพ้และถอนตัวออกจากสงครามอันไร้
ประโยชนน์ ี้ เพราะเรม่ิ ตระหนกั ได้ถงึ ผลกระทบของมัน

แต่กว่าที่สงครามจะจบลงอย่างแท้จริง ประชากรมนุษย์ก็หายไป
มากกว่า 2 ใน 4 ของโลก ประเทศบางประเทศถูกลบหายไปจากแผนท่ี
ผรู้ อดชีวิตจากสงครามก็หนีไมพ่ น้ เจอโรคระบาดซำ้ อีกจนเหลือประชากรท่ี
รอดชวี ติ จรงิ ๆ อยเู่ พียงไมถ่ งึ 1 ใน 3 ของประชากรทัง้ หมด

Page | 10

สงครามในครั้งนั้นนบั เป�นจุดจบและจุดเริ่มต้นของทกุ อย่างเลยก็วา่
ได้ มนั ถกู ขนานนามวา่ ‘แร็กนารอ็ ก’ ซึง่ หมายถึงสงครามวันสิน้ โลกตามคำ
ทำนายของเทพโอดินในตำนานเกา่ แกข่ องประเทศในแถบสแกนดเิ นเวียร์

แต่ความเลวรา้ ยท้ังหมดมันยงั ไมจ่ บลงเพยี งเท่านนั้ หลงั สงครามแร็ก
นาร็อกผ่านไปได้ไม่นานก็เกิดการฟ�นฟูอารยธรรมขึ้นมาใหม่ โดยมีจุด
ศูนย์กลางการพฒั นาอยู่ในแผน่ ดนิ เก่าของประเทศสาธารณรฐั ประชาชนจีน
นำโดยกองกำลังท่เี รียกตัวเองว่า ‘สมาพันธ์นมั เบอร์’ พวกเขาเรียกดินแดน
แหง่ ใหมน่ ัน้ ว่า ‘เฟลอร’์

เฟลอร์ กลายเป�นเมืองที่เต็มไปด้วยวิทยาการและความ
เจริญกา้ วหนา้ ภายในเวลาไม่ถึงสิบป� ผู้รอดชีวติ จากสงครามทั่วโลกต่างชื่น
ชมในความสามารถของเหล่านัมเบอร์และเฝ้ารออย่างมีความหวัง ที่จะ
ได้รับการช่วยเหลอื จากนครแห่งน้นั

เฟลอร์เรม่ิ ขยายอาณานิคมทีละเลก็ ทีละน้อย จนในท่ีสุดก็กลายเป�น
ศูนย์กลางการปกครองของโลก แต่ทว่าสิ่งที่ประชากรผู้น่าสงสารคิดไม่ถึง
คือการที่พวกเขาสร้างกำแพงสีขาวขนาดใหญล่ ้อมกั้นอาณาเขตไว้ป้องกนั
ไมใ่ ห้ผคู้ นเข้าออกโดยพลการ

มองเผินๆ อาจจะคลา้ ยกบั มาตรการรักษาความปลอดภยั แตแ่ ท้จริง
แล้วมันคือการแบ่งแยกและริบรอนสิทธิความเป�นมนุษย์อย่างยิ่งยวด ผู้ท่ี
อยนู่ อกกำแพงนนั้ จะไม่ได้รับการแบ่งป�นทรพั ยากรเลย และหากคิดจะย่าง
ก้าวผ่านประตูเข้าไป ก็จะถูกยิงทิ้งอย่างไม่ใยดี ในขณะที่มีผู้คนอีกส่วนท่ี
เสวยสุขอยา่ งไมร่ ู้ร้อนร้หู นาวทีอ่ ีกฟากของกำแพง

Page | 11

และนน่ั คอื จดุ เรม่ิ ตน้ ของความเลวรา้ ยทแี่ ท้จรงิ ...

ธีโอดอร์นอนกา่ ยหนา้ ผากมองกำแพงสสี ะอาดสูงตระหง่านเบื้อง
หน้าด้วยใบหน้าไรอ้ ารมณ์ เรือ่ งราวพวกนัน้ มันผ่านมาหลายร้อยป�แล้ว แต่
หายนะทีเ่ กิดข้ึนยงั ไมเ่ คยจางไปเลยสกั นาทเี ดียว ทุกครั้งที่เขาหลบั ตา เขา
มักจะมองเห็นภาพของผู้หญิงอันเป�นที่รักของเขากรีดร้องอย่างทรมาน
ภาพของเธอที่นอนจมกองเลือดอยู่เบื้องหน้าโดยที่เขาช่วยอะไรไม่ได้เลย
และรอยยิ้มที่พร่ำบอกเขาว่าภูมิใจในตัวของเขาหนักหนา ถึงแม้จะอยู่ใน
ชว่ งเวลาสุดทา้ ยของชีวิต

มันคอื ภาพของ แม่ ผู้ใหก้ ำเนดิ เขาเอง...

แม.่ .. ผู้หญิงเพยี งคนเดยี วทยี่ อมทงิ้ ทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตของ
เขาเอาไว้ โดยที่ไมค่ ดิ บา้ งเลยวา่ เขาอยากทงิ้ มนั ไปมากแคไ่ หน

สำหรับเขา แมช่ ่างเป�นผหู้ ญิงทเี่ ห็นแกต่ วั ...

ธีโอดอรแ์ คน่ หวั เราะเสยี งเบา ลำคอของเขามันแหง้ ผากจากการขาด
น้ำมาหลายวัน กล้ามเนือ้ แขนและขาอ่อนแรงจนไม่สามารถขยับได้ ผิดกับ
ดวงตาสแี ดงชาดที่สวา่ งวาววบั ราวกับดวงตาของนักลา่

เขาเป�นเพียงสิ่งตกทอดจากเศษซากมนุษย์ที่รอดจากสงคราม และ
เป�นขยะท่ีนัมเบอร์เข่ียทิ้งไว้เรี่ยราดนอกกำแพงเมอื ง ที่ซุกหัวนอนของเขา
มนั ผพุ งั ไมต่ ่างจากเศษเหล็กโง่ๆ ทใ่ี ชท้ ำรถยนต์เม่อื สามร้อยกว่าป�ก่อนและ
มันก็ไม่ไดก้ นั แดดกันฝนเลยแม้แต่นิดเดยี ว

Page | 12

แต่จะทำอยา่ งไรได้ สำหรับท่ีนี่ แค่มที ซ่ี กุ หวั นอนไปวนั ๆ กห็ รูแล้ว

พวกนัมเบอร์เรียกมันว่า ‘ทริส’ ดินแดนแห่งความเศร้า แต่ก็น่ัน
แหละถึงแม้จะรู้ว่าที่นีม่ ันเศร้าโศกและถูกทิ้งร้างแค่ไหนก็ไมม่ ชี าวเมืองคน
ไหนจะสนใจมันอยู่ดี ราวกับวา่ เพยี งแค่ตัง้ ชอ่ื เย้ยหยนั ไปแบบนั้นเอง

“เฮ้ พวก นายนอนเป�นปลาตากแห้งแบบนั้นมาเกือบเดือนแล้วนะ
ถา้ ไม่ติดวา่ นายลืมตาอย่ฉู ันคงคดิ วา่ นายตายคาเศษเหลก็ นั่นไปแล้ว”

เสียงของชายวยั รุ่นดงั มาไมไ่ กลนกั ทำให้ธโี อดอรต์ อบรบั ในลำคอแต่
ไมไ่ ด้ใสใ่ จจะลกุ ออกไปสนทนากบั อีกฝา่ ย

“เฮ้ หรอื นายตายแลว้ เน่ีย” คนผา่ นทางมาเรียกขึ้นอีกคร้ัง เม่ือไม่ได้
ยนิ สญั ญาณตอบรับใด ๆ

“ยัง” ธีโอดอร์เค้นเสียงออกมาอย่างลำบาก เสียงของเขาแหบพร่า
และแผว่ เบาแตม่ นั กไ็ ม่เบาเกินกว่าทอ่ี กี คนจะรบั รู้ได้

“วันนี้นายสนใจจะไปหามือค่ำแถวๆ โซน D มั้ย” ผู้มาเยือนเอ่ยขน้ึ
อกี ครั้งเมื่อเห็นว่าชายหนมุ่ ทเี่ คยนอนอยบู่ นเศษโลหะผุดลุกข้ึนมาแล้ว

“มันใกล้กับรอยต่อไม่ใช่หรือเจมส์” เจ้าของดวงตาสีแดงชาดเอ่ย
ถาม คิ้วของเขาขมวดเข้าหากนั เล็กนอ้ ย

“ใช่” เจมสย์ ้ิมพลางเอ่ยต่ออยา่ งไม่ใสใ่ จนกั

“ได้ยินวา่ มีคนเอาศพมาทิง้ ล่ะ”

Page | 13

คำว่า “ศพ” ทำเอาธีโอดอร์ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม กิจวัตรของคน
ในทริสคือการหามือ้ คำ่ อาหารมื้อเดียวที่พอจะเปน� ไปได้สำหรับวนั หนึ่ง ๆ
และในบางครั้งมันอาจจะเปน� อาหารมื้อแรกและมื้อสุดท้ายของเดอื นเลยก็
เป�นได้

แตเ่ ขาไม่คดิ จะกิน “ศพ” เปน� อาหารม้ือค่ำแน่ ๆ

“ฉันบอกกีท่ ีแลว้ วา่ เราจะไม่กนิ ศพ”

“แต่เดือนนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเราเลยนะธีโอ” เพื่อนตัวเล็กแย้ง
ด้วยสีหน้ามีความหวัง และต่อให้จะทำเป�นมองข้ามไปแค่ไหนเขาเองก็ไม่
สามารถมองข้ามแววตาอันอดิ โรยของคนทไี่ ม่ได้กินอะไรมาร่วมเดอื นได้

ธีโอดอร์รู้จักกับเจมส์มาสองป�เศษได้แล้ว ในวันที่พวกเขาเจอกัน
เจมส์เป�นเพยี งแค่เด็กชายวัย 14 ป�ทร่ี อ้ งไห้ไม่หยดุ เพราะพลดั หลงกบั พ่ีชาย
ตัวเองจนมาได้ธีโอดอรช์ ่วยเอาไว้ ถึงตอนนี้จะไม่ได้โตขึ้นมากเท่าไหร่แต่ก็
นับว่าสูงกว่าเดิมอยู่มากโข ส่วนธีโอดอร์นั้นในสายตาของเจมส์แล้ว ถ้าไม่
นับร่างกายที่ซูบผอมและเนื้อตัวที่เกรอะกรังไปด้วยคราบฝุ่นและ
น้ำมันเครื่อง เขากไ็ ม่ได้เปลยี่ นไปเลยสักนดิ

“ฉันจะลองไปคุยกับพวกผใู้ หญ่ด”ู

ธีโอดอร์ตอบ พวกผู้ใหญ่ที่เขาพูดถึงก็คือกลุ่มประชากรท่ีอยู่ในช่วง
วัยสามสบิ ปลาย ๆ ซง่ึ อาศัยอยใู่ นบรเิ วณใกลเ้ คียงกัน แตถ่ งึ จะบอกแบบนั้น
พวกเขาก็ไม่น่ายุ่งดว้ ยสกั เทา่ ไหร่

Page | 14

“ไม่ได้! นายจะไปให้โดนพวกนน้ั กระทบื กลบั มาอกี หรอื ไง เผลอๆ ถา้
พลาดโดนฆ่าเอาไปทำอาหารเลา่ ”

“ไร้สาระนา่ เจมส์ พวกเขาก็แค่ข่”ู เจมส์ยิ้มแหย เขาไม่คิดว่าแววตา
ของคนพวกนน้ั มนั เป�นแคก่ ารข่มขู่หรอกนะ

พวกนนั้ กะฆ่าเขาจรงิ ๆ แหง...

แต่ดูเหมือนในสายตาธีโอดอร์แล้วแววตาสัตวร์ า้ ยพวกนัน้ แทบไมไ่ ด้
น่ากลัวอะไรเลย เขามองว่ามันคือแววตาของผู้ที่ต่อสู้ดิ้นรนกับความ
โหดร้ายของโลกใบนี้ ถ้าเทียบกับความอำมหิตของพวกคนด้านหลัง
‘กำแพง’ แล้ว ผูใ้ หญพ่ วกน้ันเทยี บไม่ตดิ เลยสักนดิ

“นายจะรออยูน่ ่ีก็ได้นะ” ธีโอดอร์เอ่ยอย่างไร้อารมณ์ ถึงจะไม่ค่อย
สนใจแต่เขาก็ไม่ได้อยากให้เพื่อนตัวเล็กไปเจอกับอะไรน่าสะเทือนใจสัก
เทา่ ไหร่

“ไม.่ .. คือ ฉันจะปล่อยนายไปคนเดียวได้ยังไงละ่ ”

“แตน่ ายกลัว”

เจมส์พูดไม่ออก เขาได้แต่ก้มหน้างุดปกป�ดความละอายของตัวเอง
เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนบดบังใบหน้าของเขาจนเกอื บมิด

“ช่างเถอะ งน้ั ก็ตามน้นั ”

“ตามนั้นหมายถึงอะไร... โซน D หรอ!”

Page | 15

ธีโอดอร์พยกั หน้ารบั

“นาย... ยอมกินศพแลว้ หรอ!” เจมสเ์ อ่ยอย่างต่นื เตน้ พร้อมกับโดน
ฝ่ามือกรา้ นฟาดเขา้ ท่ีหนา้ ผากอยา่ งแรง

“ไปหาอาหารโซน D และตอ้ งไมใ่ ช่ศพ”

เงาของร่างสองร่างเดินเคียงกันไปตามเส้นทางหินที่ทุรกันดาร
กองขยะและเศษของเหลือเดนมากมายถกู ทง้ิ เรยี่ ราดตลอดทางที่คนทั้งสอง
เดินผ่าน แต่พวกเขากลับมองข้ามมันไปราวกบั ไม่ได้สนใจการมีอยู่ของมนั
เลยแมแ้ ตน่ ้อย

ในทสี่ ดุ ท้งั สองก็เดนิ มาถึงท่หี มาย ป้ายไม้ผุพังที่ห้อยเอยี งกระเทเ่ ร่อยู่
บนเสาต้นเก่าสลักตัวอักษร ‘D’ เอาไวบ้ อกให้ผมู้ าเยือนรบั รู้ว่าได้เข้าสู่โซน
D แล้ว

D คอื เขตการปกครองหนึง่ ของเขต 31 ซ่งึ เคยเป�นทีต่ ้ังของชานเมือง
รัฐฟลอริดา มันเป�นเขตการปกครองเดียวที่อยู่ติดกับกำแพงสูงตระหง่าน
ของสเวน ดังนั้นมันจึงเป�นเขตที่อันตรายมากสำหรับเศษเดนมนุษย์ที่ถูก
ปลอ่ ยท้งิ อยา่ งพวกเขา

ขยะและสิ่งปฏกิ ูลรวมทั้งสิ่งที่ผู้คนด้านหลังกำแพงไม่ต้องการจะถูก
นำมาโยนทิ้งในเขตนี้ แต่นั่นก็ยังไม่ได้อันตรายเท่ากับมนุษย์ชนชั้นสูงบาง
คนที่มีงานอดิเรกในการซุ่มยิงประชากรของทริสจากบนกำแพงสูงนั่นเลย
แม้แตน่ ิดเดยี ว

Page | 16

เมื่อพ้นทางเข้าโซน D มือหนาของธีโอดอร์ก็คว้าเข้าที่ข้อมือของ
เพื่อนตัวเล็กก่อนจะลากให้เดินตามกันไปเงียบ ๆ เจมส์เป�นทั้งเพื่อนและ
น้องชายตัวเล็กที่เขาต้องปกป้องดูแล เขาไม่อยากละสายตาจากเจ้าตัวยุ่ง
สักเท่าไหร่

“โน่นไงธีโอ!” มือเล็กชี้เข้าที่กองขยะกองไม่ใหญ่นักใกล้กับซาก
กำแพง ธีโอแทบจะคว้าคนข้างกายไว้ไม่ทันเมื่อสังเกตเห็นถึงจุดสีแดง
บางอย่างที่สาดส่องไปในบรเิ วณไมไ่ กล

คนพวกน้นั ทำมนั อีกแล้ว...

ธีโอดอร์ขบกรามแน่นอย่างไมพ่ อใจนัก ดวงตาของเขาวาวโรจนร์ าว
กับสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยือ่ เพ่งมองไปทีป่ ระภาคารสูงด้านบนกำแพง
มันเป�นระยะที่มองลำบากสำหรบั คนท่ัวไป แต่นั่นก็ไมไ่ ด้ส่งผลกับธีโอดอร์
เลยแม้แต่นิดเดียว เขาเห็นใบหน้าของชายผู้แย้มยิ้มอยู่ด้านหลังกระบอก
ปน� ได้อยา่ งชัดเจน

“ธีโอ... อะไรหรอ” เจมส์เอ่ยถามอย่างหวาด ๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่
เปลี่ยนไปของเพื่อนตวั เอง

“เปลา่ ” คนถกู ถามตอบพลางละสายตาลงมาจากกำแพง แล้วหันมา
จูงมอื คนข้างตัวเดินหลบหลกี ไปยงั จุดอับสายตาของคนบนกำแพงทันที

พวกเขาใช้ทางลดั ใต้อุโมงคท์ ่ีทำจากเศษโลหะคร่ำครึเดินทะลุออกมา
ยังอีกฟากของโซน D ซึ่งเป�นจุดที่เจมส์ชี้ให้ดูในตอนแรกอย่างพอดิบพอดี

Page | 17

ซง่ึ ธโี อดอร์ก็ได้คำนวณในใจแล้วว่าน่าจะรอดพ้นจากสายตาของคนในสเวน
ไดแ้ น่นอน

เม่ือถงึ ท่ีหมายรา่ งปวกเป�ยกของเจมส์ก็สาวเท้ายาว ๆ อย่างทุลักทุเล
ไปยังกองขยะกองใหญ่ เขาใชม้ ือคยุ้ เอาเศษอาหารและถงุ พลาสติกออกเผย
ให้เห็นร่างซีดขาวของหญิงสาวคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ท่ามกลางสิ่งปฏิกูล
พวกนั้น

ผิวที่ขาวผ่องแม้จะแปดเป�อนไปด้วยสิ่งสกปรกน้ันเป�นเครื่องยืนยนั
อย่างดีว่าเธอมาจากสเวน ธีโอดอร์เพ่งพิศมองเธออย่างสงสัยก่อนจะดึงให้
เพอ่ื นตวั เล็กออกหา่ งจากรา่ งน้ันแลว้ เป�นฝา่ ยเดนิ เขา้ ไปแทน

ตึกตกั ... ตึกตัก...

เขาได้ยนิ เสยี งหัวใจเตน้ ถึงแม้มันจะแผว่ เบาจนคล้ายคนใกล้ตายแต่
เขาก็มั่นใจว่าคนคนนี้ยังมีชีวิตอยู่ มือหนาอังที่จมูกของหญิงสาวเพื่อเพ่ิม
ความมั่นใจ ก่อนจะใชม้ อื อีกข้างเป�ดเปลอื กตาของเธอขึน้

“ไฟฉาย” เขาเอ่ยเสียงเบา แต่เจมส์ก็รู้หนา้ ที่ของตัวเองเปน� อยา่ งดี
มือเล็กค้นกระเป๋าผ้าซอมซ่อของตัวเองก่อนจะหยิบอุปกรณ์ให้แสงสว่าง
ขนาดเล็กออกมายื่นใหก้ บั เพอ่ื นของตน

“เหลือแบตใชไ้ ดแ้ คอ่ ีกสองสามครง้ั นะ”

“อืม”

Page | 18

ธีโอตอบรับในลำคอเช่นเคย พลางฉายไฟดวงเล็กเข้าที่ดวงตาของ
ร่างไร้สติ เขาพบว่าถึงแม้จะดูเหมือนศพ แต่ทุกปฏิกิริยาตอบสนองของ
ผหู้ ญิงคนนีบ้ อกให้เขารไู้ ดว้ ่าเธอยงั ไม่ตาย

อย่างนอ้ ยกใ็ นตอนนี้...
“เฝา้ เธอไว้ ฉันจะกลบั มา”
และแน่นอนคำว่ากลับมาที่ธีโอดอร์พูดถึงนั้นหมายความว่าเขา
จะต้องกลับมาพร้อมกับอาหารที่เพียงพอสำหรับ 3 คน และยาสำหรับ
รักษาคนบาดเจบ็

Page | 19

02

ด้านหลงั กาํ แพง

เปลือกตาบางค่อย ๆ เป�ดขึ้นอย่างเชื่องช้า ความชาหนบึ แล่นปราด
ตั้งแต่ไขสันหลังลามไปยังทุกสว่ นของรา่ งกาย ทำให้หญิงสาวอดไม่ไดท้ ี่จะ
สง่ เสยี งร้องครวญครางออกมาอยา่ งแผ่วเบา

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในสมองของเธอยามที่ลืมตาตื่นมาใน
สภาพแวดลอ้ มที่ไม่เหมือนเดิมคือ ความหวาดระแวง ความทรงจำกอ่ นหน้า
นี้ไหลเข้ามาในหัวเธอราวกับกระแสน้ำอันเชี่ยวกราก มือบางขยับอย่าง
ลำบากเพื่อตรวจสอบสภาพร่างกายของตัวเอง และเมื่อสติเธอเริม่ กลับมา
เขา้ ทเ่ี ขา้ ทางเธอจึงสังเกตเห็นวา่ ทต่ี รงนไ้ี มไ่ ด้มีเธอเพยี งลำพัง

ร่างบอบบางผดุ ลุกขนึ้ แลว้ ใช้แรงเฮอื กสุดทา้ ยพาตวั เองถอยหนีอย่าง
หวาดกลวั

Page | 20

“เราช่วยเธอไวน้ ่ะ”

เสียงนมุ่ นา่ ฟ�งของชายหนุ่มรา่ งเล็กเอย่ อยา่ งใจดี เม่อื เห็นว่าคนที่ตน
กับเพื่อนช่วยมาฟ�นคืนสติแล้ว เขาไม่กล้าแม้แต่จะให้ธีโอดอร์เป�นคนเป�ด
บทสนทนา เพราะเกรงว่าผูห้ ญงิ ตรงหนา้ จะตื่นตระหนกไปมากกว่าน้ี

“เฮ้ พวกเรามาดี... จริง ๆ นะ” เจมส์ย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่าย
ยังคงไม่ลดการป้องกันตัวลง แต่นั่นมันก็มากพอที่จะทำให้เพื่อนตัวโตของ
เขาเรม่ิ ท่จี ะหงุดหงดิ

“ช่างเขาเถอะเจมส์ เรามีอะไรต้องทำอีกมาก” ธีโอดอร์เอ่ยด้วย
น้ำเสยี งแขง็ กระด้าง เขาปรายตามองคนที่ตัวเองช่วยมาราวกับเห็นอีกฝ่าย
เปน� เหลอื บไรด้อยค่า

“อีกอยา่ งฉนั ไมค่ ิดจะแบง่ ทรัพยากรให้กับพวกชนชัน้ สูงตกอับหรอก
นะ”

เขาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ติดไปทางเย้ยหยันมากกวา่ รำคาญ มุมปาก
หยักกดลงกอ่ นจะขยบั ปากแบบไมม่ ีเสียงกบั ตัวเองวา่ ‘สมนำ้ หน้า’ แล้วรีบ
เดนิ ออกไปเมอื่ พบวา่ ตวั เองเผลอสบตากบั อีกฝ่ายเข้าแล้ว

เปน� เร่ืองแล้วสิ... เขาสบถในใจ

ธโี อดอรม์ กั จะไว้ผมจนป�ดดวงตาเสมอ เพราะไมต่ อ้ งการให้มีใครพบ
เห็นดวงตาสีแปลกประหลาดของตัวเอง แต่เนื่องจากวันนี้อากาศร้อนเปน�
พิเศษประกอบกับที่คนในทริสนั้นไม่ได้ติดใจสงสัยอะเรื่องสีตาของเขา ธี
โอดอร์จึงตดั สินใจรวบผมท่ปี กป�ดดวงตาขึน้

Page | 21

แต่กับคนตรงหน้ามันเป�นคนละกรณีกัน... เธอมาจากเมืองเฟลอรท์ ่ี
ล้ำไปด้วยวิทยาการ เธอตอ้ งสงั เกตเห็นแนว่ ่ามันไมใ่ ช่ดวงตาปลอม

เธอต้องรู้แน่... ว่ามนั ไมใ่ ชส่ ีของตามนษุ ย์

“เดี๋ยว...” เสียงเรียกแหบพร่าคล้ายคนไม่ได้เปลง่ เสียงมานานทำเอา
แผน่ หลงั ของธโี อดอร์ช้ืนเหง่อื มนั เปน� ครัง้ แรกในชีวติ ที่อะไรบางอย่างในตัว
เขากำลงั เดือดพลา่ น

เธอเป�นอนั ตรายต่อเขา... ต้องกำจดั ...

“ได้โปรด... ฉนั ... จะเล่าทกุ อย่าง”

เปลวไฟลุกโชดช่วงจากกองเพลิงกองเล็กที่ถูกก่อขึ้นมาอย่าง
ลวก ๆ ด้วยเศษไม้ ร่างของคนในชุดมอซอสามคนกำลังจ้องหนา้ กันอย่าง
เงยี บงันเบ้ืองหลังกองไฟน้ัน

พวกเขารับฟ�งเรื่องเล่าจากผู้ที่มาจากอีกฟากของกำแพงอย่างตั้งใจ
มบี ้างทีเ่ จมส์จะเอย่ ถามขึน้ มาเมื่อสงสยั แตส่ ำหรบั ธโี อดอร์แล้ว คำบอกเล่า
พวกน้นั มนั โหดรา้ ยมากกวา่ ทจี่ ะเอย่ ความคิดเห็นใดออกไป

หญิงที่พวกเขาช่วยไว้โดยบังเอิญมีชื่อว่า ‘ไวโอเล็ต หว่อง’ เธอเป�น
หนึ่งในทีมวิจัยระดับแนวหน้าของสเวนในช่วงหลายป�ที่ผ่านมา เธอเล่าถึง
งานวิจัยล้ำสมัยที่ทำให้เด็กหนุ่มห่างไกลความเจริญต้องตาลุกวาวอย่าง
ต่ืนเตน้ ไปจนถึงจุดเริ่มตน้ ของความเลวรา้ ยทุกอยา่ งที่เกิดข้นึ กับเธอ

Page | 22

สเวนกำลังต้องการทำการทดลองกับมนุษย์...

ถึงแม้ว่าในสงครามโลกเมื่อหลายร้อยป�ก่อนจะมีการระบุถึงการ
ทดลองมนุษย์เพื่อนำมาใช้เพื่อผลประโยชน์ของกองทัพ แต่เมื่อเฟลอร์ถูก
สร้างขึ้นมาใหม่ จริยธรรมการทดลองกับมนุษย์ และกฏหมายคุ้มครอง
มนษุ ย์จากการนำไปเป�นสัตวท์ ดลองกถ็ กู นำกลับมาใชอ้ กี ครงั้ ดังน้ันหากจะ
มีการริเริ่มที่จะทดลองมนุษย์อย่างถูกกฏหมายขึ้นมาจึงมีทั้งฝ่ายคัดค้าน
และฝา่ ยท่เี ห็นดว้ ย

ฝ่ายที่สนบั สนุนโครงการวิจยั มนุษย์นัน้ ให้เหตผุ ลถึงทรัพยากรทีร่ อ่ ย
หรอลงไปทุกวนั ประกอบกับจำนวนประชากรทมี่ ีแนวโน้มจะเพม่ิ ข้ึน ทำให้
มนุษยต์ อ้ งปรับตัวเพ่ือเขา้ กับสภาพแวดลอ้ มอันโหดรา้ ย ในกรณที ี่ธรรมชาติ
ยังไม่เกิดการคัดสรร และเพื่อความเป�นไปได้ที่จะอพยพไปอยู่บนดาว
เคราะหด์ วงอืน่ ด้วย

นานวันเข้าจริยธรรมและกฎหมายที่ฝ่ายคัดค้านอ้างถึงก็เริ่มมี
น้ำหนกั นอ้ ยลง ผูท้ ี่เคยเห็นดว้ ยวา่ ไม่ควรทดลองมนษุ ยก์ ็ทยอยย้ายฝ�งไปอยู่
ข้างสนับสนุนแทน ทำให้สุดท้ายผู้ที่ดื้อดึงในอุดมการณ์ถูกมองว่าเป�นผู้
ตอ่ ต้านทต่ี ้องถกู กำจัด และใช่... หนึง่ ในผ้ยู ืนกรานที่จะไมท่ ำการทดลองกับ
มนุษย์นนั้ กค็ อื ไวโอเลต็ อดีตหัวหนา้ ทีมวิจยั ผเู้ กง่ กาจคนน้เี อง

“แลว้ ทำไมเธอไมเ่ ปลยี่ นฝง� บ้างละ่ ” เจมสถ์ ามอยา่ งสนใจ

“เพราะมันมีอะไรมากกว่านั้นน่ะสิ” อดีตนักวิจัยสาวตอบ ก่อนจะ
เล่าตอ่ ดว้ ยทา่ ทีเคร่งขรมึ มากกว่าเดมิ

Page | 23

เธอเริ่มเอ่ยถึงความเน่าเฟะเบื้องหลังโครงการวจิ ัยมนุษย์ที่กำลังจะ
เริ่มขึ้น บอกถึงงานวิจัยเก่าที่สเวนแย่งชิงมาจากอเมริกาเมื่อหลายร้อยป�
ก่อน งานวิจัยทบี่ ง่ บอกว่าอาจมีสง่ิ มีชวี ิตอนื่ นอกเหนือจากส่ิงมีชีวิตบนโลก
และความเปน� ไปได้ในการนำยนี สข์ องส่งิ มีชวี ติ เหล่านน้ั มาตัดต่อเข้ากับยีนส์
มนษุ ยเ์ พ่ือเพมิ่ อตั ราการอยู่รอดในสภาวะแวดล้อมนอกโลก

ธีโอดอร์มองหญิงสาวที่ยังคงต้ังใจเล่าความหลังให้เพ่ือนตัวเล็กของ
เขาฟ�งด้วยสีหน้าที่มืดครึ้ม ฝ่ามือของเขาชื้นเหงื่อเมื่อไดฟ้ ง� ความทรมานท่ี
ถูกถ่ายทอดผ่านน้ำเสียงแหลม ภาพมนุษย์ทีท่ นทรมานจากการทดลองถูก
ฉายซำ้ ไปซำ้ มาในหวั ของเขา มันเหมอื นกับเหล็กแหลมที่ค่อย ๆ ทม่ิ แทงตัว
เขาจากก้นบึง้ ของหัวใจ แต่ในที่สดุ แล้วเขาก็กดข่มความเจ็บปวดที่ไม่มีจริง
พวกนั้นลงไปภายใต้ใบหน้าทก่ี ลับมาไร้อารมณเ์ ชน่ เดมิ

“วา่ แต่มนั เป�นไปได้จริงหรอ ท่จี ะเอายีน เอ่อ... เอเล่ยี นมาใส่ในพวก
เรา”

คร้งั น้ไี วโอเลต็ ไม่ได้ตอบคำถามของเจมส์ เธอตวัดสายตามามองชาย
หน่มุ มาดเยน็ ชาท่ีนัง่ อยู่ตรงขา้ มแทน และธโี อดอร์กเ็ ลือกท่จี ะไมห่ ลบตาเธอ
อกี ต่อไป

“อาจจะได้ หรืออาจจะไม่ได้ ไม่มีใครรู้หรอก” เธอเอ่ยพลางหัน
กลับไปมองเจมส์ แล้วก้มลงมองมือเรียวของตัวเองที่ถึงแม้จะเปรอะเป�อน
ไปดว้ ยฝนุ่ แต่ก็ไม่อาจลบรอยแผลจากการขดี ข่วนของอะไรบางอย่างได้

Page | 24

“พวกเขาคิดจะทดลองกับฉัน แต่โชคดีที่ยีนพวกนั้นมนั เสื่อมสภาพ
ไปแลว้ พวกมันรวมกับยนี ฉนั ไมไ่ ด้ และถูกร่างกายกำจัดไปในทีส่ ดุ พวกเขา
เลยเปลยี่ นวิธี”

คราวนีห้ ญิงสาวใช้มอื ขา้ งหนง่ึ เป�ดผมที่ป�ดบงั ท้ายทอยของเธอขน้ึ

“พวกเขาตอ้ งการขอ้ มูลในสมองของฉัน แต่ฉันแอบหนีออกมาก่อน”

“แล้วเธอตอ้ งการอะไร”

ธีโอดอร์ที่เงียบมาตลอดเอ่ยขึ้น เขาเลือกที่จะเมินสายตาที่เต็มไป
ด้วยความสงสยั ของเจมสแ์ ลว้ ถามคนตรงหน้าอีกครัง้

“ที่เธอมาเล่าให้พวกเราฟง� ตอ้ งการอะไร”

คำถามของชายหนุ่มที่ดูราวกับอายุ 20 ทำเอาอดีตนักวิจัยสาวหัว
กะทิแค่นหัวเราะออกมาอย่างถกู ใจ

“เธอฉลาดจริง ๆ ด้วย... พวกเธอดูค่อนข้างช่ำชองเรื่องเส้นทาง
รอบ ๆ นี่ ฉันอยากให้พวกเธอช่วยพาฉันไปส่งในที่ที่ฉันจะแอบเข้าไปใน
สเวนได้โดยไมถ่ ูกจบั ได้”

“หา! นี่เธอคิดจะกลบั เขา้ ไปในน้ันอีกเรอะ!” เด็กชายตัวเล็กอทุ าน

“ฉันมีของที่ต้องกลับไปเอา มันจะทำให้พวกเขาไม่สามารถทำงาน
วิจัยนนั่ ตอ่ ไปได้ หรืออยา่ งมากมันอาจจะช่วยชีวิตของฉันได”้

“อะไร” ธีโอดอร์เอ่ยถาม

Page | 25

“วิทยสุ ือ่ สาร”
“มนั จะชว่ ยหยุดพวกเขาได้ยังไง”
“ฉนั รวู้ ิธีติดตอ่ กบั คนที่สามารถต่อกรกบั พวกเขาได”้
“แล้วมนั จะช่วยให้เธอรอดยังไง”
“เมอื่ พวกเขามา ฉนั อาจจะหนีไปกับพวกเขา”
ครง้ั นเ้ี ป�นธโี อดอรท์ ี่หลดุ หวั เราะในลำคอออกมา มันชา่ งเปน� ไอเดียที่
โง่เงา่ เหลือเกิน... โง่เง่าขนาดทเ่ี จมสต์ วั นอ้ ยของเขายงั รสู้ ึกไดเ้ ลย
“เตาปฏกิ รณ์สุญญากาศหมายเลข US0077”
“หะ้ ” ไวโอเล็ตหลุดอทุ านอย่างไม่เข้าใจ
“ฉันจะไปส่งเธอที่สเวน เธอไปเอาวิทยุสื่อสารกับเตาปฏิกรณ์
สุญญากาศมาให้ฉนั แลว้ เราจะหนกี ัน”
ชายหนุ่มเอ่ยโดยที่ไม่ละสายตาไปจากเธอ และในวินาทีนั้นเธอก็
เข้าใจถึงความหมายท่ีธโี อดอรต์ ้องการจะสอ่ื ได้ในทันที
หากเธอสามารถเอาวทิ ยุสื่อสาร พรอ้ มกบั ขโมยเตาปฏิกรณ์นั่นมาได้
ทั้งเธอและผู้ร่วมขบวนการของเธอจะรอดออกจากเมืองอันเน่าเฟะนี่ไป
ดว้ ยกนั
แตถ่ า้ หากมขี น้ั ตอนใดทพ่ี ลาดไปละก.็ ..

Page | 26

ทั้งเขาและเธอก็จะกลายเป�นศพไร้ค่าที่ถูกทิ้งไว้นอกกำแพงเมือง
ทนั ที

Page | 27

03
เร่มิ ปฏิบัติการ

“เฮ้ ฉันขอไปดว้ ยสธิ ีโอ”
ชายร่างเล็กเริ่มโอดครวญหลังจากถูกเพื่อนตัวโตจอมเย็นชาของ
ตัวเองลากตัวกลับมายังที่พักชั่วคราวของเขา ธีโอดอร์กำชับเสียงแข็งให้
เจมส์อยู่ท่นี ี่ และอย่าคดิ ท่ีจะตามหาธโี อดอร์เป�นอนั ขาดหากเขาไมก่ ลบั มา
ต่อให้เปน� คนปญ� ญานิม่ ขนาดไหนก็คงเข้าใจไดไ้ มย่ ากว่าอีกฝ่ายต้ังใจ
จะทิ้งเขาไว้แล้วไปทำเรื่องอันตราย ที่อาจจะอันตรายมากขนาดที่จะไม่
กลับมาอีกเลยก็ได้ ถึงเจมส์จะรูต้ ัวว่าหากเขาดื้อดึงจะไปด้วยก็อาจจะเป�น
ภาระใหก้ ับธโี อดอร์ แต่เขาก็ไม่อาจทนรออยูเ่ ฉย ๆ ได้

Page | 28

เพราะไม่ว่าแผนการครั้งนี้จะสำเร็จหรือไม่ ผลลัพธ์ที่ได้คือการท่ี
ธีโอดอรต์ ้องจากเขาไปอยู่ดี

“หรือนายไม่ไปแล้วไดม้ ้ยั ธโี อ”

“เจมส์อยา่ งอแง”

ธีโอดอร์เอย่ อยา่ งหนักใจเม่อื เหน็ เพื่อนสนิทท่เี ขาเลี้ยงมาตัง้ แตต่ ัวเท่า
เอวกำลงั ออ้ นวอนให้เขาอย่กู ับเจา้ ตัว

ไม่ใช่ธีโอดอร์ไม่รู้ว่าทั้งชีวิตของเจมส์นั้นเหลือเพียงเขาแค่คนเดียว
อีกทั้งที่ผ่านมาไม่ว่าจะต้องเจอกับเรื่องเลวรา้ ยอะไร พวกเขาทั้งคู่ก็มักจะ
ผ่านมันไปด้วยกันเสมอ ถ้าเป�นไปได้เขาก็ไม่ได้อยากท้ิงอีกคนไปไหน และ
เดมิ ทเี ขากไ็ ม่มีความจำเป�นต้องทำตามคำขอของไวโอเล็ตเลยดว้ ยซ้ำ

เพียงแต่เขาคิดว่ามันคงจะถึงเวลาแล้ว ที่เขาต้องจบเรื่องที่แม่ของ
เขาทิ้งเอาไว้ให้เสียที มันคงถึงเวลาแล้วที่เขาจะไปทำให้มันถูกต้อง เขาไม่
อาจหนมี นั อีกตอ่ ไปแล้ว

“มนั อนั ตราย ฉนั ไมย่ อมใหน้ ายเอาชวี ิตไปท้ิง”

“แต่นายจะไม่กลับมา ฉันอยู่ไม่ได้หรอก นายบอกเองไม่ใช่หรอว่า
ชีวติ ท่นี ีเ่ หมือนกับขยะ เราจะตายกันเม่ือไหร่ก็ไม่รู้ แต่ถา้ จะตาย ฉันกอ็ ยาก
ตายกบั นาย”

“เจมส์...ฉันไม่ได้ช่วยนายให้นายมาตายกับฉัน” ธีโอดอร์ยังคงยืน
กราน

Page | 29

“ขอรอ้ ง... ”

เจมส์ลงทุนคุกเข่าลงไปต่อหน้าธีโอดอร์ ดวงตาท้งั สองข้างเริ่มตื้อร้ืน
ไปดว้ ยนำ้ ตาทผี่ ุดมาอย่างไม่ไดต้ ง้ั ใจ ธโี อดอร์มองภาพนน้ั อยู่ช่วั ขณะก่อนจะ
ตดั สนิ ใจเดนิ จากไปพร้อมกับฉดุ รงั้ ให้คนที่นง่ั บนพื้นเดนิ ตามมาดว้ ย

“อย่าอยู่หา่ งฉนั ”

ท้องฟ้ายามค่ำของโซน D ถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉานเฉก
เช่นเดียวกันกับผืนดิน ร่างของคนสามคนกำลังเดินลัดเลาะอยู่ในช่องทาง
ลบั ซึ่งเดิมทเี ป�นท่อระบายน้ำทไี่ ม่ได้ใช้แล้วของสเวนที่เช่ือมต่อกับกองขยะ
ของทรสิ

ธีโอดอร์กับเจมส์ค้นพบมันเมื่อหลายป�ก่อนขณะพากันเร่ร่อนหา
อาหารประทังชีวิต ตอนนั้นเขาพึ่งรับเจมส์มาอยู่ด้วยไมน่ าน อีกคนยังเปน�
เพียงเด็กน้อยไร้เดียงสาที่หวาดกลัวความมืดและชื้นของที่นี่ แต่ในตอนน้ี
ความรสู้ ึกเหลา่ นัน้ ไดห้ ายไปจากใจของเจมส์จนหมดแล้ว หลงเหลือไว้เพียง
ความชนิ ชาและความสมเพชในชะตากรรมของตัวเองเทา่ นน้ั

ทางเดินภายใต้ทอ่ ระบายนำ้ น้ีถูกปด� ตัวลงเมื่อหลายสิบป�ก่อน ทำให้
สภาพแวดล้อมภายในนั้นไม่ค่อยดีนัก มันอาจจะอึดอัดและยากต่อการ
หายใจไปสักหน่อยสำหรับไวโอเล็ตและเจมส์ แต่สำหรับธีโอดอร์แล้ว มันก็
เป�นเพียงท่อี ับชื้นที่มีออกซเิ จนต่ำเท่าน้ัน

Page | 30

ขายาวเร่งฝ�เท้าขึ้นเนื่องจากไม่ต้องการให้ผู้ร่วมทางทั้งสองคนขาด
อากาศหายใจตายไประหว่างทาง เขาเลือกที่จะเดินลัดไปทางที่มีรูรั่วให้
อากาศเข้า เพื่อให้ทั้งสองได้หายใจสะดวกมากขึ้น เดินมาได้เป�นเวลาค่อน
วันก็พบกบั ทางเข้า

ประตทู ่ไี วโอเลต็ ตามหาเปน� เพียงเศษเหล็กผุพังท่วี างทบั เส้นทางเดิน
มืดยาวเท่านั้น เธอกระชับไฟฉายในมือก่อนจะสูดหายใจลึกและหันมาหา
เพ่อื นร่วมอดุ มกาณเ์ ป�นครัง้ สุดท้าย

“เจอกันที่ทางออกโซน D ตอนตสี าม ถ้าฉันไม่มาภายใน 30 นาทีให้
พวกนายหนีไปไดเ้ ลย” เธอกำชับอกี ครง้ั กอ่ นจะหนั หลังเดินเขา้ ประตไู ป

“เตาปฏิกรณ์สุญญากาศ US0077” ธีโอดอร์พูดไล่หลังเป�นคร้ัง
สุดท้ายก่อนจะดึงให้เพ่ือนตัวเลก็ เดินตามออกไปอีกทาง เป้าหมายของเขา
คอื สถานทีซ่ ึ่งอยู่หา่ งจากที่นร่ี าว 10 กิโลเมตร... กองขยะโซน B หรือ อดีต
ทา่ อากาศยานแห่งรฐั ฟลอริดาน่ันเอง

“เจมส์นายหลับตานะ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นก่อนจะนำเศษผ้ามาผูก
ป�ดบงั ดวงตาของเพ่ือนตวั เล็กเอาไวอ้ กี ทีเพ่ือความม่ันใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ลืม
ตาระหว่างการเดนิ ทาง

“เชอื่ ใจฉนั ไหม”

และยงั ไม่ทันไดร้ ับคำตอบใด เจมสก์ ็ร้สู ึกเหมอื นตัวเองถูกกระชากให้
ปลิวด้วยรถไฟฟา้ ความเร็วสูงที่ธีโอดอร์เคยเล่าใหฟ้ �งตอนยังเด็ก หูของเขา
อื้ออึงไปด้วยแรงลมที่พัดกรีดใบหู ไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาจากลำคอ มี

Page | 31

เพยี งสัมผสั ท่ีโอบรัดตวั เขาไว้เท่าน้นั ที่ทำให้เขายงั คงรับร้ไู ดว้ า่ ธีโอดอร์ยังคง
อยู่เคียงขา้ งเขา

เวลาผา่ นไปนานเท่าใดไมอ่ าจรู้ได้ แตส่ ำหรบั เจมส์แลว้ มันราวกับชั่ว
กัปชั่วกัลป์ เขารู้สึกมึนหัวจากการหยุดกะทันหันของอะไรบางอย่าง
ความรู้สึกพะอืดพะอมแลน่ ปราดขึน้ มาท่ีลำคอของเขาทนั ทีที่ธีโอดอร์ปลด
ผา้ ที่พนั ดวงตาของเขาออก ร่างเลก็ ทรดุ ลงกบั พ้นื แล้วโกง่ คอสำรอกออกมา
อย่างหยดุ ไม่ได้

“ไหวไหม” ธีโอดอร์ถามอย่างกังวลเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมที ่าทีสงบลง
แลว้ คนถูกถามไมต่ อบ เพยี งพยักหนา้ ลงอย่างออ่ นล้าเท่าน้นั

“ถงึ แล้ว”

เขาพูดพลางชี้ให้เพื่อนสนิทของตนเงยหน้าขึ้นมองกองขยะขนาด
มหึมาที่ทับทมกันจนมองดูคล้ายกับภูเขาขนาดย่อมเบื้องหน้า มือหนา
ประคองให้คนตวั เลก็ ลุกข้นึ ก่อนจะพาเดินไปยังกองขยะท่อี ย่ไู มใ่ กลไ้ ม่ไกล

“ท่นี ค่ี อื อดีตท่าอากาศยานของฟลอริดาเมอ่ื ประมาณสามร้อยป�ก่อน
มันเคยเปน� ทีท่ ม่ี ีพาหนะทลี่ ้ำสมยั ทส่ี ดุ ในโลกอยูเ่ ลยล่ะ” ธโี อดอร์อธิบาย

“เรา... มาทำอะไรที่นนี่ ่ะ”

“เราจะหน.ี .. จำได้ไหมเจมส์ เตาปฏิกรณ์สุญญากาศทำอะไรไดบ้ า้ ง”

“นายเคยบอกวา่ เตาปฏกิ รณ์สญุ ญากาศมนั เอาไวใ้ ช้เป�นเชอ้ื เพลิงยาน
อวกาศน่ี แลว้ เราจะเอามันไปทำอะไร— อย่าบอกนะว่า!”

Page | 32

ธีโอดอร์ยิ้มเย็น “อย่างทน่ี ายคดิ เลย... เราจะหนีด้วยยานอวกาศ”

อีกฟากหนึ่งของกำแพง ไวโอเล็ตลักลอบเข้ามาผ่านท่อระบายนำ้
ของสเวนที่เช่ือมไปสู่ด้านตะวันตกของเมือง เธออาศัยความชำนาญในผัง
เมอื งเดินหลบเลยี่ งการตรวจตราของทหารเขา้ ไปยังสถาบันวิจยั หลักที่ต้ังอยู่
ณ ใจกลางของเมอื ง

หญิงสาวเผลอกัดริมฝ�ปากอย่างประหม่าเมื่อมองเห็นเวรยามที่เฝ้า
อยูโ่ ดยรอบของสถาบันวิจัย การด์ พวกน้นั ใช้ป�นพลาสมาเป�นอาวุธ ซึ่งหาก
โดนยิงเข้าสักทีคงไม่พ้นต้องเจ็บหนัก ไม่รวมหากถูกยิงเข้าที่จุดตาย ไหน
เลยจะมชี วี ิตออกไปทำตามแผนทวี่ างไว้ได้

ไวโอเล็ตอยูท่ สี่ เวนมาต้งั แตเ่ กิด พอ่ ของเธอเปน� นกั วิจยั แมข่ องเธอก็
เป�นนักวิจยั ดังนั้นเม่ือโตขึน้ มาเธอจึงเปน� นักวจิ ัยเหมือนกับบพุ การีทั้งสอง
เธอเค้นสมองส่วนลึกเพือ่ ดึงเอาความทรงจำในวยั เด็กกลับคืนมา มันต้องมี
สกั เสน้ ทางท่ีเธอจะเขา้ ไปทีน่ ่นั ไดโ้ ดยไม่โดนจับเข้าเสียก่อน

คิดสิ... ตอนนัน้ พ่อเคยบอกอะไรเอาไว้บ้าง

“ไวโอเล็ตลกู ไมจ่ ำเปน� ต้องเป�นนักวิจยั เหมอื นพวกเราหรอกนะ”

ยงั ไม่ใช่อนั นี.้ ..

“ไวโอเล็ต ลูกอยากไปเท่ียวขา้ งนอกไหม”

น่กี ็ยงั ไมใ่ ช่...

Page | 33

“ไวโอเลต็ ชอ่ื ลกู มาจากแผนท่ีท่พี อ่ วาดขึ้นเลยนะ จำไว้ใหข้ ึน้ ใจล่ะ...
V. Vincent street, I. inside the tunnel, O. opposite the institute,
L. Look for the one that difference, E. Endless view, T. T3467”
(ถนนวินเซนต์, ในอโุ มงค์, ตรงข้ามกับสถาบนั วจิ ัย, จงมองหาสิง่ ที่แตกต่าง,
สิ่งที่บ่งบอกถึงทัศนียภาพอันไร้ที่สิ้นสุด, ปลายทางของที่นั่นคือห้องวิจัย
หมายเลข T3467)

ความทรงจำเลือนรางไหลเข้ามาในหัวของไวโอเล็ตราวกับเธอสั่งมัน
ได้ หญิงสาวก้าวอย่างรวดเร็วเข้าไปยังอุโมงค์มืดและชื้นตรงข้ามกับ
สถาบนั วจิ ยั โดยปกติอุโมงค์นจี้ ะเป�นทางเชือ่ มไปยงั กองขยะอีกท่ีในโซน D
ซ่ึงใกลก้ ับกำแพงด้านหน้ามาก จึงไมม่ ที หารอยูภ่ ายในอุโมงคเ์ ลย

ดวงตาสเี ขม้ กวาดมองผนงั อฐิ ของอโุ มงค์เกา่ อย่างพินจิ ก่อนท่สี ายตา
ของเธอจะไปหยดุ ลงทเ่ี ศษกระจกบานเล็กทีถ่ ูกแขวนอยอู่ ย่างแปลกแยกบน
กำแพงน้ัน เธอเดินตรงไปยงั กระจกน้ันในทันที ก้อนเน้ือในอกซ้ายของเธอ
เต้นถี่รัวจนไม่อาจจับความรู้สึกได้ว่ามันคือความตื่นเต้นหรือความ
หวาดกลัวกนั แน่

เธอขยับมืออันสั่นเทาอย่างเชื่องช้าไปตามกรอบกระจกบานน้ัน
สมองส่ังการเป�นพัน ๆ คำสั่งเพอ่ื บอกให้ร่างกายหยุดอาการสนั่ ลง เธอเห็น
กระจกบานใหญอ่ ีกบานอยู่ด้านตรงข้ามของกระจกบานเล็กน้ี และด้วยเงา
สะท้อนในกระจกท่ีอยู่ตรงขา้ มกนั นนั้ เอง เกิดเปน� ภาพทับซ้อนกันอย่างนับ
ไมถ่ ้วนขน้ึ

Page | 34

ในวินาทีนั้นเองที่สัญชาตญาณของเธอร้องเตือนว่าเธอได้มาถูกทาง
แล้ว...

ทัศนยี ภาพอันไร้ทส่ี ิน้ สุด... ทางเขา้ หอ้ งทำงานของพ่อเธอน่ันเอง

ตึก ๆๆๆๆ
เสียงสับเท้าราวกับต้องการหนีออกจากเหตุการณ์ระทึกขวัญดังข้ึน
อยา่ งตอ่ เนอื่ งบริเวณทางเดินชนั้ 3 ของสถาบันวิจยั แหง่ สเวน รา่ งของหญิง
สาวในชุดวจิ ยั คนหนง่ึ กำลังถกู ไลล่ า่ โดยกองกำลังทหารไม่ต่ำกวา่ สิบนาย
ฝ�เท้าเลก็ ยังคงวง่ิ หนตี ่อไปโดยไม่เหลยี วกลับไปมองดา้ นหลังแม้แต่นิด
เดยี ว มือของเธอช้ืนเหงือ่ กำวทิ ยุส่ือสารในมอื ข้างขวา และกุญแจเป�ดตู้เก็บ
เตาปฏกิ รณ์ในมือซ้าย แผ่นหลงั บางชโลมไปด้วยเหงื่อเย็น ๆ และความต่ืน
กลัวทเ่ี พิ่มมากขนึ้ เมอ่ื เวลานานเข้า
ไวโอเล็ตไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันว่าเหตุใดจึงต้องยื่นข้อเสนอนั่น
ออกไปตั้งแต่แรก ไม่เข้าใจว่าทำไมนักวิจัยทีเ่ ก็บความลับเก่งที่สุดกลับเป�ด
ปากเล่าอย่างง่ายดาย เธอรู้เพียงว่าในวินาทีแห่งความเป�นความตายน้ัน
เธอเห็นความหวังในดวงตาของชายคนนนั้
ความหวงั ท่ที ำให้เธอวางใจได้ว่าทกุ อยา่ งจะผา่ นไปได้ด้วยดี หากเรา
ร่วมมอื กัน ทั้ง ๆ ที่มันอาจจะเป�นเพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ก็ตาม

Page | 35

“แฮ่ก...” หญิงสาวหอบหนักเมื่อสามารถสลัดคนนับสิบได้พ้นแล้ว
เธอทรุดตัวลงหนา้ ห้องเก็บข้อมูลขนาดใหญ่ก่อนจะรีบดงึ สติตัวเองกลับมา
เพ่ือทำภารกิจให้เสรจ็

ห้องลับหมายเลข US1001 เป�นห้องเก็บรวบรวมข้อมูลและ
วิทยาการต่าง ๆ ที่สเวนได้ทำการช่วงชิงมาจากสหรัฐอเมริกาในสมัยน้ัน
และถึงแมข้ องในห้องจะถอื ไดว้ ่าเป�นเทคโนโลยีอันล้ำสมัยของชาวอเมริกัน
กต็ าม พวกนกั วิจัยระดบั สูงก็ไมค่ ดิ จะแตะต้องมนั เลยแม้แตน่ ิดเดยี ว เพราะ
พวกเขาถือว่ามันเป�นวิทยาการที่ล้าสมัยไปแล้ว ดังนั้นถึงแม้เธอจะเป�น
นักวิจัยระดับแนวหน้าขององค์กร ก็เคยได้เข้ามาที่นี่เพียงแค่ครั้งเดียว
เท่าน้ัน

แกรก...

เธอเปด� ประตูอย่างแผ่วเบาก่อนจะรีบแทรกตัวเข้าไปในห้อง ภายใน
ห้องลับนี้ทุกสิ่งทุกอย่างถูกเก็บไว้ในตู้นิรภัยที่มีหมายเลขตู้ต่างกัน เรียง
ตั้งแต่ US0001 ไปจนถึง US9872 แต่ถึงจะมีตู้นิรภัยอยู่จำนวนใกล้หม่ืน
แตก่ ุญแจที่ใช้เป�ดตเู้ หลา่ น้ันกลบั มเี พียงแค่ดอกเดียวเท่าน้ัน ซ่ึงกุญแจน่ันก็
อยใู่ นมอื เธอน่นั เอง

อดีตนักวิจัยสาวกวาดตามองหาตูน้ ิรภัยหมายเลขท่ีต้องการอย่างเร่ง
รบี เธอต้องทำเวลาแข่งกบั เสยี งฝ�เทา้ ของคนนบั สิบทีก่ ำลงั ดงั ขึ้นเร่อื ย ๆ

Page | 36

แตด่ เู หมือนวา่ โชคชะตาจะไม่ได้อยู่ขา้ งเธอ เพราะในทันทีท่ีเธอหยิบ
เอาเตาปฏกิ รณอ์ อกมาได้ ประตหู อ้ งวจิ ยั ลับก็ถูกกระชากออก พรอ้ มกับสติ
ของเธอทีด่ บั วบู ลง

Page | 37

04

อสิ รภาพเหนือกําแพง

เสียงของคนคุยกันทำให้สตอิ นั เลือนรางของไวโอเลต็ เรม่ิ กลับมาอีก
คร้ัง เธอรูส้ กึ ราวกบั เดจาวู มนั เหมือนกบั วา่ ตวั เธอนน้ั อกอยู่ในสถานการณ์
ทเ่ี คยเกิดข้ึนมากอ่ นในอดีต

ภาพชายหนุ่มผู้เยน็ ชาที่จอ้ งมองมาที่เธอเขม็งด้วยดวงตาสีแดงเลือด
ภาพของเด็กหนุ่มร่างผอมบางที่ยิม้ กว้างดีใจในยามทีเ่ ธอรู้สึกตัว ภาพของ
เธอทถี่ กู ชว่ ยเอาไว้โดยชายสองคนทีเ่ ธอยังไม่รจู้ กั แม้แตช่ ่ือ

อา... มนั เกิดข้นึ อีกคร้ังแลว้
“เธอทำหน้าตาประหลาด” เพียงแต่ครั้งนี้มันต่างจากครั้งก่อน
เพราะคนที่เปด� บทสนทนากับเธอกอ่ นไมใ่ ช่ชายผมู้ ีหน้าตาเปน� มติ รแต่อย่าง
ใด กลับเป�นเจา้ ของดวงตาอันทรงอำนาจท่ีทำใหเ้ ธอแอบยำเกรงไปเสยี ได้

Page | 38

“ฉัน... เรามาอยูท่ น่ี ไี่ ด้ยังไง”

“นะ่ ... ฉนั ชนะพนันนายนะธีโอ เธอจะถามเรอ่ื งน้ขี ้นึ มาเป�นประโยค
แรก”

ยังไม่ทันที่คู่สนทนาจะได้ตอบคำถามเธอ เสียงของเจมส์ก็ดังข้ึน
แทรกอย่างชอบอกชอบใจแทน ดูเหมือนก่อนหน้าที่เธอจะตื่นขึ้นมา พวก
เขาได้เล่นพนนั อะไรบางอยา่ งเก่ียวกบั ตวั เธอเอาไว้

คนแพ้พนันเพียงยักไหล่ก่อนจะพยักเพยิดให้หญงิ สาวเพียงคนเดียว
มองไปรอบ ๆ อย่างเตม็ ตา

ความรู้สกึ อึดอัดวบู หนึ่งตตี ื้นข้ึนมาที่คอหอยของหญิงสาว ก่อนทีเ่ ธอ
จะตัดสนิ ใจกลนื นำ้ ลายเหนยี วลงไป แล้วหันไปมองรอบข้างอยา่ งต้งั ใจ

ตอนนี้เธอกับเพื่อนรว่ มอุดมการณ์ทั้งสองกำลังน่ังอยู่ในห้องขนาดไม่
ใหญม่ ากนกั ภายในหอ้ งถูกตกแตง่ ให้ความรู้สกึ เหมอื นกับกำลังโดยสารอยู่
ในเครือ่ งยนต์เม่ือสักสองรอ้ ยกว่าปก� ่อนมากกว่าท่ีจะเปน� เพยี งห้องธรรมดา
อากาศบางเบาแตไ่ ม่ถึงกบั หายใจไม่ออก เพดานทีต่ ่ำจนเกือบจะทำให้ชาย
รา่ งสงู หัวชนได้ง่าย ๆ ประกอบกบั กล่องสี่เหล่ยี มคล้ายเตาปฏิกรณ์ท่ีถูกติด
ต้งั อยู่ ณ ใจกลางหอ้ ง เปน� เคร่ืองยืนยนั ความคดิ ของไวโอเลต็ ได้เป�นอยา่ งดี

พวกเขากำลงั อยูบ่ นยานอวกาศ...

ทันทีที่ความคิดนั้นโผลข่ ึน้ มาในหัว เธอก็ลุกพรวดออกจากทีน่ ่ังไปยงั
ทีท่ ่ีคาดว่าจะเปน� หน้าต่างทนั ที แต่ไวเท่าความคิด มอื ใหญข่ องธีโอดอร์คว้า
รา่ งของเธอกลับมาทเ่ี ดมิ และจบั เธอรัดเขม็ ขดั เอาไวก้ ับเบาะน่ัง

Page | 39

“เรากำลงั จะถึงจดุ จัมพ”์ เขาบอกเสียงเรียบกอ่ นจะเดินไปยงั บริเวณ
ทด่ี ูคลา้ ยกับแผงควบคมุ ยาน

“นายเอามันมาไดย้ งั ไง ไมส่ ิ นายยงั ไม่ตอบคำถามของฉันเลย!”

เมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทของตนง่วนอยู่กับการขับยานผ่านจุดจัมพ์
เจมสจ์ ึงเปน� ฝา่ ยอธิบายขึน้ มาแทน

“คือเธอน่าจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วใชไ่ หมล่ะ ตอนที่ธีโอบอกให้เธอไปเอา
เตาปฏิกรณ์น่ะ ธีโอตั้งใจจะพาเราหนีด้วยยานอวกาศอยู่แล้ว แล้วก็นึกขึ้น
ได้ว่าเธอคงจะวิ่งมาหาพวกเราไม่ทันแน่ ๆ ฉันกับธีโอเลยไปหาเธอที่
สถาบนั วิจัยแทนไง พอเราไปถึงนะ... เธอก็สลบพอดเี ลย”

หญงิ สาวขมวดคิว้ อย่างคร่นุ คดิ

“นน่ั กย็ งั ไมไ่ ด้ตอบคำถามทว่ี ่าพวกนายไปเอายานนน่ั มาจากท่ไี หน”

ในความจรงิ เธอกส็ งสัยในขอ้ เท็จจรงิ นีต้ งั้ แต่เริม่ แผนการเลยด้วยซ้ำ
เดิมทีเธอคิดว่าเขาคงไปขโมยยานมาจากในสเวน แต่การที่เขาขอแยกจาก
เธอที่ทางเข้าเมือง มันก็ทำให้เธอไม่เข้าใจว่าเขาจะไปหายานหลบหนีมา
จากไหนไดอ้ ีก

แล้วไหนจะการที่ผู้ที่ได้ชื่อว่าเศษเดนมนุษย์ที่ถูกละทิ้งจากเฟลอร์
แลว้ จะไปมีความรเู้ รอ่ื งยานอวกาศและการควบคมุ ยานมาจากไหน

“ธีโอพาฉันไปขุดมนั ในซากอากาศยานในโซน B” เจมส์พูดอย่างไม่
ทุกขร์ อ้ น แตม่ นั กม็ ากพอทจี่ ะทำให้หญงิ สาวเบิกตาโพลงอย่างตกใจ

Page | 40

“นี่จะบอกว่าพวกนายไปเอายานทีอ่ ยู่ไกลจากสเวนเป�นสิบกโิ ลเมตร
มาภายในเวลาไมก่ ่ชี ั่วโมงเนี่ยนะ—“

“สิบกิโลเมตรนี่ไกลมากเลยหรอธีโอ” ชายร่างเล็กหันไปถามเพื่อน
สนิทด้วยท่าทางครุ่นคิด และท่าทางน้ันเองทำใหอ้ ดีตนักวิจัยสาวเลือกที่จะ
ไปเคน้ คำตอบจากธโี อดอรแ์ ทนทนั ทีท่ียานเคล่ือนตวั ผา่ นจุดจมั พ์ไดส้ ำเรจ็

“ไมไ่ กลหรอกเจมส”์ เขาตอบกอ่ นจะหนั มามองหญิงสาวอีกคร้ัง “ใช่
ไหม”

สายตากดดันจากธโี อดอรท์ ำเอาไวโอเล็ตขนลุกซู่ เธอเลือกที่จะเกบ็
ความรู้สกึ แปลก ๆ แล้วพยกั หน้ายืนยันกบั เจมส์อย่างขอไปที

“อธิบายมา”

“เธออธบิ ายกอ่ น” เขาพูดเสียงเย็นชา

“อะไร”

“ของในมือเธอ”

“วทิ ยุนี่นะ่ หรอื ? มันเป�นเครือ่ งมือสือ่ สารกับพวกทีมพิเศษ” เธอลอง
เอ่ยอย่างคลุมเคลือเพื่อลองเชงิ ก่อนจะเริ่มเข้าสู่เนื้อหาทีแ่ ท้จรงิ เมือ่ พบว่า
คนตรงหนา้ ไม่ได้มที า่ ทสี นใจการลองเชิงของเธอเลยสกั นิดเดียว

“เมื่อหลายป�ก่อน ฉันแอบไปรู้ความลับของสเวนเข้า ชาวสเวนทุก
คนจะถูกปลูกฝ�งเสมอว่าสเวนคือดินแดนท่ีสร้างขึ้นจากความเมตตาปราณี
ของชาวนครเฟลอร์ พวกเขากล่าวว่าชนวนสงครามและความเลวร้าย

Page | 41

ทั้งหมดเป�นของชาวอเมริกันเดิม ภายนอกกำแพงคือสถานที่อันตรายทีไ่ ม่
ควรกา้ วออกไป

แต่กอ็ ย่างที่นายรู้ มันเปน� แคฉ่ ากหนา้ อนั สวยหรู พวกระดบั สงู ต่างรู้ดี
ว่าพวกเราใช้อำนาจแย่งชิงแผ่นดินของชาวอเมริกันมาอย่างไร และนอก
กำแพงนน่ั ไมใ่ ช่อันตราย แต่เปน� เศษซากของอารยธรรมล้านป�ท่ีถูกทอดทิ้ง
ต่างหาก”

เธอยังคงเล่าต่อไปถึงเรื่องราวที่เธอได้ประจักษ์ รวมทั้งความจริง
เบ้อื งหลงั ของความละโมบท่เี ธอเพงิ่ ค้นพบได้ไม่นาน

มนั คอื รายงานการวิจัยมนุษยข์ องสหรัฐอเมริกาเมอ่ื ประมาณ 300 ป�
ก่อนที่ถูกเก็บอยู่ในห้องทำงานของพ่อเธอ รายงานพวกนั้นกล่าวว่ามีการ
ทดลองนำยนี ของสิง่ มชี วี ิตตา่ งดาวมาผสมกับมนษุ ย์จรงิ ในอดีต โดยทีมวิจัย
พิเศษที่มชี ือ่ วา่ NACIS

เอกสารที่สเวนได้ไปเพียงระบุว่าการทดลองพวกนั้นเคยเกิดขึ้นจริง
เทา่ น้ัน แต่ในมอื ของเธอกลบั มีข้อมูลทนี่ ่าสะพรึงกลัวยงิ่ กว่า คือการท่ีพวก
เขาสามารถทำมนั ไดส้ ำเร็จแล้ว เธอเล่าวา่ ในตอนนน้ั NACIS ไดท้ ำการวิจัย
ล้มเหลวมากกว่า 140 ครั้ง และในครั้งที่ 149 นั้นเองที่จะเป�นตัวตัดสินว่า
พวกเขาควรทำงานวจิ ยั ชิ้นนตี้ ่อหรือไม่ พวกเขาก็ได้พบกบั ปาฏิหารยิ ์

การวิจัยครั้งที่ 149 พวกเขาได้สร้างลกู ผสมของมนุษย์และสิ่งมชี ีวิต
ต่างดาวข้ึนมาไดอ้ ย่างสมบูรณ์แบบ

“เธออา่ นมาจากไหน” ธโี อดอร์นิง่ ไปเล็กนอ้ ยกอ่ นจะเป�ดปากถาม

Page | 42

“จดหมายเหตุในห้องของพอ่ ทำไม?”

“ใครเปน� คนเขยี น”

“ถ้าฉันจำไม่ผิดเป�นหนึ่งในนักวิจัยของ NACIS ชื่อ ลิเลียน แม็กซ์
เวลล์ ท่ีนา่ ตกใจคอื อะไรรูไ้ หม”

“อะไร” เจมสถ์ ามอย่างสนอกสนใจ

“มันเขียนว่าพวกเขาทดลองกับตัวเอง และตอนที่สเวนบุกไป พวก
เขาก็ได้หนอี อกไปกอ่ นหน้านน้ั แล้ว... หนีออกไป

ขา้ งนอกโลก...”

เธอเหม่อมองออกไปยังห้วงอวกาศอันมืดสนิทก่อนจะเอ่ยต่อด้วย
น้ำเสยี งออ่ นลงกวา่ เดิม

“ลิเลียน แมก็ ซ์เวลล.์ .. เธอไม่ไดไ้ ปกับพวกเขาดว้ ย ดูเหมือนว่าในทีม
วิจัย พวกเขาจะทะเลาะกันเรื่องมนุษย์ทดลอง ลิเลียนไม่เห็นด้วยที่จะหนี
แลว้ ทิง้ ตัวทดลองไว้ เธอเขียนเอาไว้... วา่ เขาเปน� ลูกของเธอเอง

บันทึกของเธอจบลงในวันนั้น ดูเหมือนจะมีใครบางคนมาเขียนมัน
ต่อจากเธอด้วย รู้สึกจะใช้นามปากกาว่า ธ. ม. แต่เรื่องราวต่อจากนั้นก็
อย่างที่พวกเรารู้ดีนั่นแหละ อเมริกาล่มสลาย และ สเวนก็ถูกสร้างขึ้น
หลังจากนั้น”

“น่าเศรา้ นะ” เจมส์ออกความเห็นอีกครั้ง “เธอจะติดต่อพวกเขาให้
มาช่วยใช่ไหม”

Page | 43

ไวโอเล็ตพยักหน้าแผ่วเบา ถึงเธอจะไม่แน่ใจนักว่าอีกฝ่ายจะตอบ
รบั คำขอของเธอหรอื ไม่ แต่เธอกย็ ังคงหวงั ว่าความเป�นมนุษย์ในตัวพวกเขา
จะชว่ ยทำให้พวกเขาปราณีเธอบ้าง

“ตดิ ต่อไปสิ ฉนั คยุ ให้เอง”
ไวโอเลต็ เอยี งคออยา่ งฉงน เธอยงั คงไมก่ ระจ่างว่าเหตุใดคนตรงหน้า
ถึงดูจะรู้เรื่องราวดี และไม่มีท่าทีตกใจหรือแปลกใจกับสิ่งที่เธอเล่าเลยสัก
นดิ
บางอย่างในตัวเธอกำลังบอกว่าชายคนนน้ี ่าสงสยั ...
“เฮ้ ๆ อย่าเครียดกันสิ เอางีม้ าแนะนำตัวอยา่ งเป�นทางการกนั หน่อย
ดีไหม ไหน ๆ เราก็ต้องเดินทางไปด้วยกันอีกยาวเลย... ฉันเจมส์นะ แค่
เจมส”์
“ไวโอเล็ต หวอ่ ง” เธอพูดกอ่ นจะมองไปทีช่ ายหนุ่มทม่ี ีกล่ินอายไม่น่า
เขา้ ใกล้อย่างคาดหวัง
และในวินาทีทีด่ วงตาของเธอได้สบเข้ากับดวงตาอันแดงฉานราวกับ
สัตว์ปา่ นัน้ ความสงสัยทีก่ อ่ ตวั ขนึ้ มากม็ ลายหายไปแทบจะทันที

ลิเลยี น แมก็ ซ์เวลล์ทำการทดลองกบั ลูกของเธอเอง...

Page | 44

คำถามคอื ...
หลังจากที่เธอเสยี ชีวติ มนษุ ย์ทดลองคนนน้ั จะเป�นอยา่ งไร...
ใครคือ ธ. ม. ผู้เติมเต็มบนั ทกึ ของเธอ...
ราวกบั ความถามเหลา่ นนั้ ถูกไขให้กระจ่างในชั่ววนิ าที
“ธโี อดอร์ แม็กซเ์ วลล์... ยนิ ดีท่ีได้รู้จัก”
เขายังไมต่ าย...

จบเลม่

Page | 45

จากใจผเู้ ขียน

งานเขียนเรื่องนี้เป�นเรอื่ งสั้นเรื่องแรกทเ่ี ราไดล้ องแต่ง ในความเป�น
จริงเราเป�นคนที่ค่อนข้างชอบอ่านและเขียนงานแนวแฟนตาซีอยู่แล้ว แต่
มนั เป�นครั้งแรกท่ไี ด้ลองเขียนเรื่องสนั้ ทเ่ี ปน� แนว Sci-Fi มันจึงเป�นเรื่องที่น่า
ทา้ ทายมากในการแต่งเรอ่ื งสั้นเรอ่ื งนขี้ นึ้ มา

ต้ังแตต่ น้ จนจบ เร่ืองนีไ้ ด้รบั แรงบนั ดาลใจมาจากการที่เราลองคิด
ว่า จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าโลกเกิดสงครามอาวุธครั้งที่ 3 ขึ้นมาในยุคที่แต่ละ
ประเทศต่างถือครองเทคโนโลยีขั้นสูง ตัวละครเอกอย่างธีโอดอร์เอง ก็ถูก
วางให้เป�นหนึ่งในมรดกจากสงครามครั้งนั้นเหมือนกัน กว่าที่เราจะเขียน
เรื่องสั้นนี้จนจบได้ก็ใช้เวลานานพอสมควรเลยทีเดียว ซึ่งมันจะเสร็จ
สมบูรณ์ไม่ได้เลยถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากเพื่อน ๆ ของเราทั้งในการ
ตรวจทานเนื้อเร่ือง คำผิด ไปจนถึงการออกแบบปก รวมทั้งงานเขียนชิ้นน้ี
จะเกิดขึ้นไมไ่ ด้เลยถ้าไม่ได้รบั โอกาสจากคุณครูประจำวิชาที่ไดม้ อบหมาย
งานน้ีใหก้ บั เรา

ดงั นั้นเราจึงอยากใชพ้ นื้ ท่เี ล็ก ๆ ในหน้านใี้ นการขอบคุณทุก ๆ คน
ที่มีส่วนร่วมในการช่วยเหลือ และทำให้เราสามารถสร้างสรรค์งานเขียนน้ี
ข้นึ มาได้จนสำเร็จลุล่วง สุดท้ายน้กี ห็ วงั วา่ ทกุ คนจะสนกุ ไปกบั เร่ืองราวที่เรา
ได้เขียนขึ้นมานะคะ

Neverland26th

Page | 46

ประวัตผิ ู้เขียน

ช่ือ นางสาวณัฐชยา บุญสิทธิ์ ช่ือเล่น กตี าร์

วันเกิด 26 ตุลาคม 2546 กรุ๊ปเลอื ด A

ชน้ั มัธยมศกึ ษาป�ท่ี 6/4 เลขที่ 17

โรงเรียน วทิ ยาศาสตรจ์ ฬุ าภรณราชวทิ ยาลัย ชลบุรี

อเี มล [email protected]

อนิ สตาแกรม nncyy__

นามปากกา Neverland26th (Readawrite, Dek D)

Breathing dream likes air

Page | 47

Page | 48