กัญญภัส ปราศจาก

เนอื้ รื่ โดย DoubleN

ข

ก

คํานาํ

นิยายเรื่องน้ีไดรับแรงบันดาลใจมาจากเร่ืองราวในยุคกลางของยุโรปต้ังแตคริสตศตวรรษที่ 5 ถึง
คริสตศ ตวรรษท่ี 15 ซ่ึงเปย ยคุ ทมี่ ีการแบงชนช้นั ของสงั คมอยางชัดเจน เร่ืองราวของนยิ าเรอ่ื งนีก้ เ็ ชน กนั นิยายเรื่อง
นเ้ี ปน เรื่องราวของหญิงสาวชนชั้นสูงท่ีหลงรักชายหนุมชนชั้นกลางที่มีอาชัพทําขนมปงซ่ึงเปนอาชีพที่ไดรับความ
นิยมในยุคนน้ั อยางแพรห ลาย ทวา เขาคนนั้นกลับเกลยี ดหมชู นชน้ั สงู เสยี เต็มประดา นอกจากเรื่องราวความรักของ
คพู ระนางแลว นิยายเรอื่ งนี้ยงั สอดแทรกสงั คม วัฒนธรรม อาชพี ของคนยคุ น้ันไวอ กี ดวย

ผูเขียนหวังเปนอยางย่ิงวาผูอานทุกทานจะไดรับความเพลิดเพลินจากการอานนิยายเรื่องน้ี หากมีความ
ผดิ พลาดประการใดผูเขียนตอ งขออภยั ไว ณ ทน่ี ดี้ วย

สารบัญ ข

บทท่ี 1 บทนาํ 1
บทท่ี 2 การพบเจอ 4
บทที่ 3 แผนการเร่มิ ตน 8
บทท่ี 4 ชัว่ นริ ันดร 11
จากใจผเู ขียน 14
ประวัตผิ เู ขียน 15

1

บทท่ี 1 บทนํา

‘รา นของเรากําลังจะโดนไลที่’ คําของพ่ีสาวยังกองอยูในหัวอลันมาตลอดสองสัปดาหน้ี รานขนมปงของ
เขาและครอบครัวกําลงั จะโดนยดึ ซ้าํ รายถา ยังไมส ามารถหาเงนิ มาจายภาษีมหาโหดใหเหลาขุนนางรานและบานที่
เปนทซ่ี กุ หวั นอนของเขายงั ตอ งโดนยดึ ไปอยางแนน อน

บานของ ‘อลนั ’ เปน คนทาํ เบอเกอรโ่ี ดยเฉพาะขนมปงมาหลายชั่วอายุคน เรียกไดวาเปนอาชีพที่สืบทอด
กนั รนุ สูร ุน ก็วา ได กอนหนา นีพ้ อ ของเขาเปนคนทําขนมปงสงเขาวังแกเหลาราชวงศ ครอบครัวของเขาจึงมีฐานะที่
คอนขางรํ่ารวยและรานของเขาก็เปนที่รูจักดีในหมูขุนนางและคนทั่วไป แตโชครายท่ีฐานะและชื่อเสียงอยูกับ
ครอบครวั ของอลนั ไดไ มน านนกั

‘วันนี้ไมตองทําขนมปงสงเขาวังแลวนะ’ เชาวันนั้นพอของเขา ‘อัลเฟรด’ พูดกับคนงงานในรานดวย
น้าํ เสียงสั่นเครอื และสหี นา หมน หมอง ใตตาท่ีคล้ําลึกแสดงถึงการท่ีไมไดนอนมาตลอดคืน ประโยคนั้นสรางความ
ตกใจใหก ับทกุ คนในครอบครัวรวมถงึ ลูกจา งทุกคนไมน อ ย เพราะในวังรบั ขนมปง จากรา นนม้ี านานตั้งแตพออลันยัง
ไมลืมตาดูโลกดว ยซํา้ แตกลับมาบอกใหหยุดสงเบอเกอรี่เลิศรสของรานเราใหเหลาชนชั้นสูงเสียอยางน้ัน หลังจาก
วันนัน้ ไมนานนักยอดขายของทางรา นกล็ ดลงอยางรวดเร็ว เงินที่ไดร ับแตละวันก็ลดลงตามไปดวยทําใหไมเพียงพอ
กับการจา งคนงานอกี ตอ ไป ซ้าํ รายสุขภาพของพอ เขากเ็ ริ่มยํา่ แยลง

“อลนั เอาขนมปง ไปสง บานลอรด เอด็ วารด ท”ี

“ครับ” อลันรับขนมปงจากพอของเขาเพื่อไปสงที่คฤหาสของลอรดเอ็ดวารดลูกคาเกาแกของรานท่ียัง
พอจะเหลอื อยู

“ยังดที อ่ี าทติ ยนม้ี ีออเดอรจ ากทานลอรด ” เจคอปคนงานคนสุดทายในรานท่ียังเหลืออยูหันไปคุยกับอลัน
เบาๆ ขณะเดินทางไปสง ขนมปง

“นนั่ สิ ชว งน้มี นั แยม าก ขอบใจนายท่ียังอยกู บั เรา”

“ฮาๆ ไดเ สมอ”

เจคอปหัวเราะเบาๆ พรอมตบบาอลันอยางอารมณด ี

ถึงแมบ านของเขาจะพยายามบอกใหเ จคอปหางานอยางอืน่ แทนท่จี ะมาอยกู บั รานขนมปงที่กําลังจะรอวัน
เจง แบบน้ี แตเ จคอปกลบั ปฎเิ สธและยนื กรานท่ีจะทาํ งานตอ ไปถึงแมจะไมร บั คาจา งมาเดือนกวา แลวกต็ าม

2

“ตอนน้ันที่บานฉันกําลังหนีตายจากพวกเจาหน้ี พอนายเปนคนชวยพวกเราออกมา ใหขาว ใหที่พัก ให
งาน มาถงึ ตอนนรี้ านนายกาํ ลงั เจอปญ ญา ฉันก็ตอ งอยูข า งๆสิ”

เจคอปกลาวย้ิมๆ พรอ มระลกึ ถึงความหลังท่คี รอบครวั ของเขากาํ ลงั จะตายเพราะความหิวโหยอยูขางถนน
ไมมีชายคาใหพักอาศัยเพราะตองจายคาที่ดินมหาโหดแกเหลาขุนนาง แมที่แกชราของเขาก็กําลังปวยหนัก อลัน
เปน คนเดียวท่ีย่ืนมอื มาชว ยเหลอื และใหง านเขาทาํ มาถงึ ตอนนถ้ี งึ แมจะตองทํางานโดยไมไดร บั คาจางตอ ไปเขาก็ไม
มีทางทิง้ อลันกับอลั เฟรดไปไหนเดด็ ขาด

“ขอบใจนะ”

ไมนานนักพวกเขาก็มาถึงคฤหาสนข องลอรดเอ็ดวารด

“จากรา นขนมปงอัลเฟรด” เจคอปบอกกับนายทหารยามหนาประตูใหเปดประตูดานหลังคฤหาสนใหกับ
พวกเขาสําหรบั การขนสงขนมปง ทีม่ ีจาํ นวนมากพอสมควร ซง่ึ เปน ส่งิ ทพ่ี วกเขา ทําเปนประจาํ ทุกคร้ังที่มาสงขนมปง
ทน่ี ้ี ทหารยามเองกค็ ุนหนา คุน ตากันเปนอยางดี

ทวา คราวน้ีทหารยามมองหนา พวกเขาแลวขมวดค้ิวพรอมทําสีหนาแปลกๆ อยูครูหนึ่งแตก็ยอมเปดประตู
ให นั่นสรา งความแปลกใจใหกบั สองหนุมไมนอ ยแตก ็ยังไมม ีใครเอย อะไรออกมาก

“ทานลอรดยังสง่ั ขนมปงจากอลั เฟรดอยูอกี รึ”

เสียงทหารยามนายหน่ึงหันไปพูดกับเพ่ือนของเขาท่ีเขากะอยูขางๆ กันหลังจากที่เปดประตูใหอลันกับเจ
คอปเขา ไปแลว คงคิดวา พวกเขาไมไดย นิ แนๆ แตประโยคนั้นลอยเขาหูพวกเขาอยางจังแตพวกเขาเลือกท่ีจะเงียบ
ไว ไมมใี ครพดู อะไรออกมาแตห ันไปมองหนา กันอยา งมีนยั ยะวาหลงั จากนี้คงตองมเี รอ่ื งใหค ยุ กันอีกยาว

การสงขนมปงในครัวอันมโหฬารของลอรดเอ็ดวารดเปนไปไดดวยดีเหมือนทุกครั้ง แตครั้งน้ีบรรยากาศ
กลบั แตกตาง ทกุ คนทาํ สหี นาแปลกๆ ไมมีใครคุยเลนกับเขาเหมือนครั้งท่ีผานมา ท้ังท่ีคนที่ทํางานในครัวท่ีน้ีถือวา
สนทิ กบั อลันและเจคอปพอสมควร

“เจน น่ขี นมปงสตู รใหมของท่ีรานละ ผมเอามาใหลองชมิ กอนใครเลยนะ” อลันย่ืนขนมปงท่ีเขาเตรียมมา
ใหกับเจน หวั หนา แมครัววยั กลางคนของทน่ี ี่ เหมือนทกุ คร้ังทเี่ ขามา เขามักมีอะไรติดไมติดมือมาฝากเธอเสมอครั้ง
นก้ี ็เชน กนั

3

“อมื ขอบใจนะ” เจนพยกั หนา อยางแกนๆ พรอ มรบั ขนมปง จากอลันไป แตเธอกลบั วางมันไวบ นโตะอยาง
สง ๆ และหันไปเตรยี มอาหารมอ้ื เท่ยี งใหก บั คนในคฤหาสนตอโดยไมส นใจอลนั หรือขนมปงอีกเลย

นี่มันแปลก แปลกมากๆ อลันคิดในใจขณะเดินออกจากในครัว และต้ังใจวาจะคุยเรื่องน้ีกับเจคอปแลวพอ
ของเขาเม่ือกลับไปถงึ บาน

ขณะกาํ ลังจะออกจากคฤหาสน เจคอปเกดิ ปวดทอ งอยา งหนักและขอตัวไปเขา หองน้ําอยางดวนที่สุด อลัน
จงึ นงั่ รอเขาที่สวนดอกไมแ ถวๆนั้นในคฤหาสน

“หอมจัง ขอชิมชน้ิ นึงไดรเึ ปลา ”

4

บทท่ี 2 การพบเจอ

“หอมจงั ขอชมิ ชิ้นนึงไดรึเปลา ” เสยี งดังมาจากบนหัวของอลันขณะท่ีเขาน่ังรอเจคอปอยูใตตนไมใหญใน
สวน

อลันหนั ซา ยหันขวาหาท่ีมาของเสียงแตกไ็ มพบมนษุ ยส กั คนอยแู ถวนนั้

“บนนี้” เสยี งนน้ั เอยกับเขาอีกครัง้ พรอมเสียงหัวเราะอยา งสดใส คราวนี้อลันเงยหนาขึ้นไปมองบนตนไม
ทเี่ ขานัง่ อยู

ทันทที่ ่เี งยหนาข้นึ ไปสายตาของอลันประสานกบั สายตาของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอบูบนก่ิงของตนไมใหญ
พรอ มหนังสือเลม เลก็ ในมือ เธอมองลงมาทอี่ ลันดว ยสายตายม้ิ แยม และรอยยม้ิ ท่สี ดใส ขณะท่ีอลันกลับน่ิงไปเพราะ
กําลังตะลงึ ในความงามหรือรอยยิ้มนนั้ ทม่ี อบใหเ ขาอยูอลันก็ไมม่ันใจนกั

“วาไง ขอชิมขนมปงคําหน่ึงไดไหม” เธอถามอลันอีกคร้ังเม่ือเห็นวาเขาเอาแตจองหนาเธอโดยท่ีไมตอบ
อะไรกลบั มา และเหมือนวามนั จะชว ยเรียกสติของอลนั ใหกลบั มาดวย

“เออ ไดส”ิ

เธอกระโดดลงมาจากตน ไมอ ยางงา ยดาย น้ันสรา งความแปลกใจใหกบั อลันไมน อยเพราะดูจากการแตงตัว
แลว เธอตอ งเปน ชนช้ันสงู แนๆ และชนชั้นสงู มักจะถูกเล้ยี งอยา งเขมงวดไมม ีทางจะมาปนตน ไมเ ลน อยางนแ้ี น

“ขนมปงจากรา นอัลเฟรดสินะ”

“อมื ”

“กลน่ิ หอมมากเลยละ ไมเ คยไดก ลนิ่ แบบน้มี ากอ น”

เธอพดู พรอ มทําจมูกฟดุ ฟดและกมไปดมขนมปง บางสวนทยี่ ังอยูในตะกรา ขนมปง อันน้ีเปนสูตรใหมท่ีอลัน
ตั้งใจจะเอามาฝากคนอ่ืนท่ีทํางานในหองครัวแตจากที่เจนทําสีหนาแปลกๆ หลังจากรับขนมปงเขาไป อลันก็
ตดั สนิ ใจจะเกบ็ ขนมปงไวก อนดีกวา

“สูตรใหมน ะ ใชย สี ตที่เลย้ี งจากผลไมท ตี่ างกันทําใหขนมปง จะมีกลิน่ ของผลไมนั้นๆ อย”ู

“ถงึ วาละ กลนิ่ สองสามอันนตี้ างกันอยหู นอ ยๆ”

5

“อนั นกี้ ลน่ิ แอปเปล อันนอ้ี งนุ และอันนส้ี ม ลองชิมดูสิเนื้อขนมปงจะชุมช่ืน เคี้ยวงายข้ึน และยอยงายข้ึน
ดวยเพราะยสี ตทเี่ ลยี้ งโตชานะ” อลนั อธบิ ายและบรรยายสรรพคุณของขนมปง สูตรใหมข องเขาอยา งแข็งขัน เพราะ
สูตรนี้เขาคดิ คนและทดลองทาํ ข้ึนมาเองทกุ ขนั้ ตอน ใชเวลาอยูไมน อ ยกวา จะไดรสชาตแิ ละเน้อื สมั ผสั ท่ีนาพอใจ เขา
เลยภูมิใจกับเจาขนมปงพวกน้อี ยูไมน อ ย

“เราขอชมิ กลิน่ สม ไหม ของโปรดเลยละ”

“เอาสิ หยบิ ไปไดเ ลย ความจรงิ เก็บไวท ั้งสามอันเลยกไ็ ดนะ”

“จรงิ เหรอ” เธอหนั มามองอลันดว ยความต่นื เตน

“ไดส ”ิ

“ขนมปงรานอัลเฟรดดีท่สี ดุ เลย นึกวา จะไมไ ดกนิ อกี แลว”

นั่นทาํ ใหอลันท่กี าํ ลงั หยบิ ขนมปงใสต ะกรา สงใหหญิงสาวชะงักไป จากทาทางแปลกๆ ของทุกคนท่ีปฎิบัติ
กับเขาในชวงทีผ่ า นมา ประกอบกบั ประโยคเมื่อก้ที ําใหอ ลนั ตัดสนิ ใจถามเธอกลบั ไปทันที

“ทําไมถึงคดิ วา จะไมไดก นิ อกี แลว ละ รานเราไมไดก ําลงั ปด เสียหนอย”

“เออ มีขาวลือในนะวาขนมปงจากรานอัลเฟรดทําจากของไมไดคุณภาพและขายขนมปงขึ้นราใหกับ
ลกู คา”

อลันที่ไดร บั ขอมลู ใหมกาํ ลังตกใจและพยายามท่ีจะประมวลผลในใจวาขาวลือที่วานั้นเกิดข้ึนไดอยางไรใน
เม่ือรานของเจาเปดมานานและข้ึนชื่อในเร่ืองรสชาติละคุณภาพไมมีทางขายของเชนน้ันใหลูกคาแน ขณะท่ีเขา
กําลังตกใจและกาํ ลังจะถามถงึ ทมี่ าของขาวลอื ที่วานน้ั ก็มีเสยี งตะโกนแทรกมาเสียกอน

“เลด้ีคะ ไดเ วลาอาหารเทีย่ งแลว”

“เขา ใจแลว ลอเรน เรากําลงั ไป” เธอหนั ไปตะโกนตอบกลับหญงิ รับใชข องคฤหาสน

“แตเราไมเ ช่อื ขา วลือหรอกนะ ขนมปง จากรานอัลเฟรดนะอรอ ยทส่ี ุด แลว ก็ขอบคณุ สาํ หรับขนมปงน้นี ะ”

เธอหนั มาพูดกับอลนั อีกครั้งกอนท่ีจะวง่ิ ไปหาหญงิ รบั ใชทม่ี าตามตวั เธอใหไปรบั ประทานอาหารเที่ยง

อลันทก่ี ําลังสบั สนและตกใจพดู อะไรไมออก จนลมื ที่จะรง้ั เธอไวเพื่อถามท่ีมาของขา วลือ เปนเวลาเดียวกับ
ท่เี จคอปเดินกลบั มาและเรียกใหเ ขากลับบาน

6

ตลอดทางกลับไปยังรา น อลนั น่งิ เงียบและพยายามหาทางปะติดปะตอเร่ืองราวในใจวาขาวลือน้ันเกิดขึ้น
ไดอยา งไร มาจากไหน และใครเปน คนปลอ ยขาวลือแบบนี้

“นายคุยกบั ใครนะในสวน รูจกั คนทนี่ ้นี อกจากพวกแมครวั ดว ยเหรอ” เจคอปหนั มาถามเขา

“ไมร ูสิ นา จะเปน ชนชน้ั สงู สกั คนในคฤหาสน ฉันไดย นิ เขาเรียกเธอวาเลดี”้

“นายเนย่ี นะคยุ กบั ชนชน้ั สูง นายเกลยี ดคนพวกนน้ั จะตายไป”

จริงอยา งทีเ่ จคอปวา ปกติอลนั แทบจะไมสนทนาหรือสงุ สิงกับชนชนั้ สูงหากไมจาํ เปน เพราะเขามคี วามหลัง
ฝง ใจกับคนพวกนั้นที่ทาํ ใหเขาตองเสยี แมไปตงั้ แตย งั เดก็

แมของเขาเปนหญิงสาวชนช้ันกลางธรรมดาแตดวยหนาตาท่ีสะสวยจึงเปนที่หมายปองของชายหนุม
มากมาย ทวาเธอก็เลือกแตงงานกับพอ ของเขาถึงแมจะมชี ายชนชนั้ สงู มากมายพรอ มรบั เธอเขาไปเปนสวนหน่ึงของ
ตระกูลก็ตาม การท่เี ธอเลอื กแตงงานกับอัลเฟรดเจา ของรานขนมปง ธรรมดาไดส รางความโกรธแคนใหกับดยุคทาน
หน่ึงที่หลงรักแมของอลันอยางโงหัวไมข้ึน ดวยความแคนดยุคคนนั้นไดใสรายแมของเขาวาขโมยสมบัติของชน
ชน้ั สูงทถ่ี อื วา เปนโทษรายแรงจนทาํ ใหเธอตองโทษประหาร น้ันจึงทําใหอลันเกลียดชนช้ันสูงมาโดยตลอด ซ่ึงดยุค
คนนนั้ เปนคนของตระกูลของลอรดแอ็ดวารดท่เี ขา เพ่งิ จะไปสงขนมปง มาวนั นี้

อลนั ก็ไมแ นใ จนกั วาทาํ ไมเขาถงึ คุยกับเลดค้ี นนนั้ อยา งไมไดนึกรังเกียจอะไร อาจจะเพราะรอยยิ้มท่ีจริงใจ
หรอื ทา ทางทเ่ี ธอปฎบิ ัตติ อ เขาไมไ ดแสดงถงึ ความเยอ หยงิ่ อยางชนชน้ั สงู คนอน่ื

“ฉันวาฉันรสู าเหตุทีท่ ําใหรานเราตกอยูในสถานการณแบบน้ีแลวละ”

อลันไดเลาเรื่องราวท่ีเลด้ีคนนั้นคุยกับเขาเม่ือกลางวันใหเจคอปฟง ทั้งคูตัดสินใจท่ีจะเก็บเร่ืองนี้เปน
ความลับจากอลั เฟรดไปกอนจนกวาจะสบื หาความจรงิ ไดวาขาวลอื น้มี ที ม่ี าจากไหน

“เราควรเริ่มตน สบื ความจริงจากเลดค้ี นนน้ั ที่นายคุยดว ย” เจคอปเสนอไอเดียหลังจากท่ีทั้งสองคนลองหา
วิธที จี่ ะสบื หาความจริง

“แตฉ ันไมรูจักแมเ ลดีค้ นนนั้ และทีส่ าํ คญั ฉันเกลียดชนชนั้ สงู ”

“เอานา นีเ้ ปน วธิ ที ด่ี ีและเร็วที่สดุ แลว ”

“ยังไง”

7

“นายก็ทําใหเธอชอบนายสิ คิดดูนะวานอกจากท่ีจะไดหาความจริงแลวนายจะยังไดเงินมากอบกู
สถานการณของรา นเราดว ย”

เจคอปยังเสนอแผนการของเขาใหอลนั ฟงอยา งตอ เน่ือง ถงึ แมจะเปน วิธที ่ดี ไู มขาวสะอาดนัก อลันก็ยอมรับ
วาเขาสนใจวิธีน้ีของเจคอปอยูไมนอยเพราะเขาองก็เกลียดตระกูลลอรดเอ็ดวารดเปนทุนเดิมอยูแลว การท่ีจะให
เลดค้ี นนัน้ ที่นาจะเปน ลกู หลานของตระกลู รูสึกถึงความเจบ็ ปวดเสียบางและยงั ไดเ งนิ ของคนพวกนน้ั มาใชใ นรานอีก
นจี่ งึ เปนแผนทน่ี า สนใจไมน อ ยทเี ดยี ว

8

บทที่ 3 แผนการเริ่มตน

อลันและเจคอปเรม่ิ ตน แผนการดวยการหาทางไปคฤหาสนข องลอรด เอ็ดวารดอกี ครั้งโดยอางวาจะขนมปง
สตู รใหมข องเขาไปสงเพ่ือเปน ของกาํ นลั หลังจากสง ขนมปงเรยี บรอยเขาใหเ จคอปหลบไปทอ่ี น่ื โดยอางวาจะไปปลด
ทุกขเ หมอื นครั้งท่ีแลว และเขากม็ านัง่ รอเลดีค้ นนนั้ ใตต นไมต น เดมิ ทีเ่ คยเจอเธอ และดูเหมือวันนี้ฟาเขาขางอลันไม
นอย

“วันนท้ี ี่คฤหาสนไมไ ดส ่งั ขนมปงนี่นา” เสียงเดมิ ทีท่ กั อลนั จากบนตนไมใ นวันนั้นเอย ทักเขาอีกครัง้ ทวา ครง้ั
น้เี สียงกลบั มาจากทางดานหลงั แทน

“วนั นม้ี าสง ขนมปงสูตรพเิ ศษเปน ของกํานลั แกทา นลอรดขอรบั เลดี้....”

“ชารีน”

“ขอรับ เลดชี้ ารนี ”

“คยุ ธรรมดากับเราเถอะ เราเปนเพ่ือนกนั แลว นี่นา”

ดูเหมือนแผนการของอลันจะไปไดดีและรวดเร็วกวาท่ีคิดไว เขาและเลดี้ชารีนพูดคุยอยางเปนกันเอง
แลกเปล่ียนเรือ่ งราวกนั อยา งสนุกสาน ดเู หมือนทา นเลดี้จะตกหลุมพรางของเขาเขา ซะแลว

“อันที่จริงขาอยากทําขนมปงสูตรใหมมาใหเจาลองชิมอีก แตนาเสียดายรานเรามียอดขายนอยกวาที่คิด
เพราะขา วลือนน้ั ทําใหขาไมมสี มาธิคิดสตู รใหมเ ลย”

“ไมเ ปน ไรอลนั เราเขา ใจ เอาไวข า วลอื เงยี บเมอื่ ไหรร านของเจาตองกลบั มาขายดีเหมอื นเดมิ แน”

“ไมรูวาขาวนั้นจะเงียบไปเมื่อไหร ถารูที่มาของขาวลือก็คงจะดีไมนอยเราจะไดหยุดมันไดกอนท่ีรานจะ
ยํา่ แยไปกวา น้ี”

อลนั เร่ิมทาํ ตามแผนการของเขาโดยจะเรม่ิ จากการสืบหาที่มาของขาวลือไปพรอมๆกับตีสนิทเลด้ีชารีนไป
ดวย เธอเองกด็ เู หมือนจะไมไ ดเอะใจอะไรและเริ่มเลา เรอ่ื งท่ีเธอรูใหอ ลันฟง

“วนั นัน้ เราไปงานเลย้ี งวนั พระราชสมภพขององคราชินีในวัง ขนมปงของรานเจาไดข้ึนเปนอาหารในงาน
เล้ียงดวย แตไมนานก็ถูกยกออกไปและเอาขนมปงของอีกรานท่ีนาจะเปนของรานของลูกชายของลอรดโธมัสมา
แทน”

9

เลดชี้ ารีนยังเลา ใหเขาฟงอกี วาที่ตอ งเอาขนมปง รา นอัลเฟรดออกจากงานเล้ียงเปนเพราะวามันขึ้นรา และ
หลังจากนั้นกเ็ กิดขา วลอื ท้งั ในวงั และนอกวังวา ขนมปงรานของเขาไมสะอาดและเปนสาเหตใุ หร านของเราถกู ยกเลิก
การสงขนมปงเขาวัง

“เขาใจแลว ขอบใจนะที่เลาใหขาฟง”
หลังจากนั้นเขาคุยกบั เลดช้ี ารีตอ อกี นดิ หนอยกอ นทีเ่ จคอปจะเดินมาตามใหเ ขากลับบาน
“ขาชวนเลดี้ไปเดินตลาดดว ยกนั วนั มะรนื น้ี ถือโอกาสสืบขาวไปพรอมกันดวย” ระหวางทางกลับบานเขา
เลาเร่อื งท่ไี ดฟง มาจากเลดใ้ี หเจคอปฟง และรายงานความคืบหนาของความสัมพันธของเขาและเธอดวย
“เจา คุยกบั นางนานทเี ดยี ว เร่ิมชอบนางบางรึยงั ”
“ไมม ีทาง เจาก็รูวาเลดเี้ ปน ลกู หลานตระกูลนั้น ใหตายกไ็ มมีวนั ”

วันน้ีอลนั นัดพบกบั เลด้ชี ารนี ในตลาด เพราะเธอบอกกับเขาวาไมเ คยเดนิ เลน ในตลาดมากอนเพยี งแตนั่งรถ
มา ผานเทานั้นจงึ อยากเท่ียวเลนดูสักครั้ง อลันจึงไมพลาดท่ีจะควาโอกาสท่ีจะสานสัมพันธของเขากับเลด้ีชารีนให
ลึกซงึ้ ข้ึนไปอีก

“ลองชิมพายอันน้ีส”ิ
“นากินมาก หอมกลิน่ เครอื่ งเทศสุดๆ ไปเลย”
อลันกบั เลดช้ี ารนี ใชเวลากวาคอนวันไปกับการเดินเลนในตลาด ชิมอาหารหลากหลายชนิดที่วางขายเรียง
รายเตม็ สองขางทาง ดูการแสดงเล็กๆนอยๆ จากชาวบาน และจบการเดทวันนี้อยางนาประทับใจโดยที่อลันเดินไป
สงเลดีช้ ารนี ถึงคฤหาสน
“ชารีน” อลนั เรยี กชารีนไวการทเี่ ธอจะเดนิ เขา คฤหาสน
“หอื วายังไง”
“ขา เห็นเจา มักจะถือหนงั สอื ในมืออยูตลอด ขาเลย...ทาํ ทคี่ น่ั หนังสอื จากดอกไมใหเ จา ”
“อลัน...ขอบใจนะ เจาเปนคนท่อี อ นโยนคนนงึ เทา นท่ีขาเคยพบเจอเลย”

10

เลดชี้ ารนี รบั ที่คน่ั หนังสอื จากอลนั พลางเอยชมเขาดวยความรูสึกในใจท่ีมตี ออลนั โดยหวงั วาอลันจะรับรูถึง
ความรูสึกที่นางมีให โดยไมร ะแคะระคายถึงแผนการที่แอบซอนไวเ ลยแมแตนอย กอนจากกันอลันนัดพบกับชารีน
อกี คร้ังในอีกอาทติ ยถัดมาท่รี านของเขาเองโดยสัญญากบั เธอวาจะสอนเธอทาํ ขนมปงดว ยตัวเอง

“เปนไง เทย่ี วเลน กับเลดคี้ นสวย เธอนสิ ยั นา รกั สมคํารํา่ ลอื หรือไม”

ทันทที ีก่ ลบั รานเจคอปรีบวิง่ มาถามไถอ ลันดวยความตืน่ เตนถึงเดทของเขาในวันน้ี

“ก็ง้ันๆ”

อลนั กําลังโกหก ความจริงแลวเขาประทบั ใจในตวั เลดีช้ ารีนไมนอย เธอไมเหมือนชนช้ันสูงคนอื่นที่เขาเคย
เจอทท่ี ั้งเยอ หยงิ่ และถือตวั แตชารีนตางออกไป เธอสดใสราเริง ทวาเรียบงาย เธอทานอาหารไดทุกชนิดท่ีเขาให
ลองชมิ โดยไมร ังเกยี จวา อาหารนนั้ มาจากชาวบา นแตอ ยา งใด

ดเู หมือนกาํ แพงในใจอลนั โดนเลด้ีชารนี สั่นคลอนเขา เสยี แลว

ทางดานเลดชี้ ารนี หลังจากกลบั มาจากเทีย่ วเลน ในตลาดเธอนั่งมองท่คี ัน่ หนังสือท่ีไดรับมาอยางเหมอลอย
พรอ มรอยยิ้มสดใส ตองยอมรับวา วันน้ีเธอประทับใจอลันมากจริงๆ แตจะบอกวาวันนี้ก็คงไมถูกเสียทีเดียวเพราะ
เธอประทับใจเขามานานมากแลว

ยอ นกลับไปเม่ือหลายปกอนระหวางที่เธอนั่งรถมาเพ่ือเดินทางเขาวัง เธอเดินทางผานตลาดท่ีเต็มไปดวย
เหลา พอ คา และรา นรวงตา งๆ ระหวางนน้ั เธอเห็นแมลกู คูห นึง่ ทโ่ี ดนทํารา ยจากเจา หนาที่อยางโหดรายเพื่อเก็บภาษี
เธอกําลังจะลงไปชว ยเหลือ แตม ีชายหนุมคนหนึ่งเขาชวยเหลือสองแมลูกอยางกลาหาญ อีกทั้งยังแบงขนมปงกอน
ใหญและพายใหทั้งคูอีกดวย ชารีนมองดูเหตุกาณนั้นอยางเงียบๆ เธอประทับใจผูชายคนน้ันต้ังแตนั้นเปนตนมา
ใครจะคดิ วาเธอจะไดเจอเขาอกี คร้ังในคฤหาสนข องตวั เอง ใตต นไมท ี่เธอมกั ชอบมาน่งั เลนเปน ประจาํ

ใชแลว ผูชายท่ีเธอประทบั ใจตงั้ แตแ รกพบคอื อลัน และการทไี่ ดออกไปกบั เขาในวันนี้ความรูสึกของเธอท่ีมี
ตอ เขามันมากเกนิ กวาคาํ วาประทบั ใจไปทกุ ที

11

บทที่ 4 ช่วั นิรนั ดร

เชาวนั น้ีเปนอีกวันทเ่ี ลดชี้ ารีนกบั อลนั ไดใ ชเวลาอยดู วยกัน อลันไดเชิญเลดี้ชารีนมาท่ีรานของเขาเพื่อสอน
ทําขนมปง อยางงายๆ ซึ่งเปนส่งิ ทีเ่ ลดตี้ ่ืนเตน เอามากๆ

“เจาตองเอาแปงแบงเปนสว นๆแบบน้ี”

“อา ฮะ แลวยังไงตอ ”

“เตรยี มเขาเตาในอณุ หภมู ทิ ่ีพอเหมาะ แลว ก็รอ”

“ก็ไมย ากน่นี า ไวว นั หลงั ขา จะทาํ ดว ยตวั เองแลวเอามาใหเ จาชมิ ดีไหม”

“อมื ขาจะรอ”

วนั นที้ ้งั คูไดใ ชเ วลากวาคอ นวันในการทําขนมปง ดวยกัน ทดลองทําสูตรใหมๆ และรสชาติใหมๆใหกับราน
ขนมปงของอลนั ถงึ แมค วามรสู กึ ของอลันตอเลดช้ี ารีนจะเดนชัดออกมาถึงเพียงน้ี แตความเกลียดชังท่ีเขามีตอชน
ชัน้ สงู ก็ยังเปนเหมอื นปมเชอื กที่ยงั ดึงรัง้ เขาเอาไว

“ขอบคณุ นะสําหรบั วนั น้ี ขา สนุกมากๆเลย” เลดี้ชารีนเอยกับอลันหลังจากเขามาสงเธอกลับคฤหาสนใน
ตอนเย็นวันนั้น อลนั ไมไดต อบรบั อะไรเพียงแตยิม้ ใหเ ธอบางๆ และเตรียมจะหันหลงั เดนิ กลบั ไป

“เดี๋ยวอลัน”

“หืม วาอยา งไรชารีน”

“เรอื่ งขา วลอื ของรานของเจา เราไดขาวมาบางอยา ง”

ส่งิ ท่ีเลดีก้ ลา วเรียกความสนใจของอลนั ไดเปน อยางดี นน่ั เพราะเปน เรื่องของรานขนมปงที่อลันกําลังสืบหา
เบาะแสอยู แตผ านมาหลายอาทติ ยกย็ งั ไมไ ดข า วคราวอะไร

“เจาไดขาววาอยา งไร”

เลดี้ชารีนไดเริ่มเลาใหเ ขาฟง วา ที่รา นขนมปง ของอลันมีขา วลือแปลกๆ ออกมาวาทําขนมปงที่ไมมีคุณภาพ
ออกมามาขาย และถูกยกเลิกการสงขนมปงเขาวังน้ันกเ็ พราะวา ลอรด โธมัสไดเปดรานขนมปงใหกับลูกชายของเขา
และตอ งการใหรานเปน เพยี งรา นเดยี วที่มอี าํ นาจผกู ขาดในตลาดตั้งแตผ ลิตวตั ถดุ บิ และทําขนมปงแตเพียงผูเดียวจึง
วางแผนใสรา ยรานขนมปง ของอลัน

12

เรอ่ื งทเ่ี กดิ ข้ึนในงานเลี้ยงวนั พระราชสมภพขององคร าชินีในวังก็เชนดนั รา นของลอรดโธมสั อยากเปน เพยี ง
รานเดยี วท่สี ง ขนมปง เขา วังจึงปลอ ยขา วลือเสียหายใสร ายรานขนมปงทด่ี ังท่สี ดุ ในเมอื งนัน่ คอื รา นของอลัน

“ขอบใจเจา มาชารนี ทีเ่ ลา เร่อื งนใี้ หเ ราฟง”
“ไมตองกลวั นะอลัน เราจะไมม วี นั ใหเ ราของเจา และคณุ ลุงอลั เฟรดถูกใสร า ยอยา งไมยุติธรรม เราจะหาวิธี
พสิ จู นค วามจรงิ ใหไ ด”

หลังจากนั้นไมนานเลด้ีชารีนไดนําความน้ีทูลตอองคราชาวาครอบครัวของอลันไดรับการใสรายอยางไม
เปน ธรรม องราชาจงึ ส่งั ตรวจสอบที่มาของขาวลือท่ีวาและตรวจสอบคุณภาพวัตถุดิบและวิธีการทําขนมปงของรา
นอลนั วามคี ุณภาพหรอื ไม

ปรากฎวารานของอลันไมเพียงทําขนมปงทุกชิ้นดวยความใสใจ วัตถุดิบทุกชนิดยังไดคุณภาพอีกดวย
กลบั กันรา นของลอรดโธมัสกลับใชข องทไี่ มมีคุณภาพแตกลับขายในราคาท่ีสูงล่ิวอีกตวย องคราชาเห็นดังนั้นจึงให
รา นของอลันกลับมาสงขนมปงเขาในวังดังเดิมและรานก็กลับมามีช่ือเสียงและกลับมาเปนรานขนมปงในเมืองอีก
ครงั้

“ขอบใจเจามากชารนี ท่คี อยชวยเหลือขา” อลันกลาวแกเลด้ีชารีนดวยความจริงใจ หากไมไดเธอรานของ
เขาอาจจะแยและพอของเขาอาจตองเสียใจไปตลอดชวี ติ
“ไมใ ชเรือ่ งทตี่ องขอบคณุ เลย เจา ไดร บั ความไมเ ปน ธรรม เราพอมที างชวยไดจะนงิ่ เฉยอยูไดย ังไง”
เลดีช้ ารีนกลา วกบั อลนั ดว ยรอยย้ิมจรงิ ใจ อลันกเ็ ชน กนั เขาเอยขอบคณุ เลด้ีที่ชวยเหลอื เขาอยางจรงิ ใจเชนกัน ถึงแม
เขาจะเร่ิมตนเขาหาเลดี้ดวยเจตนาที่ไมดีและเต็มไปดวยอคติ แตดวยความสดใสราเริง และความจริงใจของเลดี้
ชารนี ไดท ําลายกาํ แพงของอลนั ไปไดอยา งส้ินเชิง

หาปตอมา
“จูเลยี อยาแกลง นองส”ิ เสียงดุเบาๆ ดงั ลอยมาจากในครวั เปนเสียงเลดี้ชารีนกําลังดุลูกนอยวัยหาขวบท่ี
กําลงั แยงขนมปง ไปจากมือชาล็อตนองสาววัย 3 ขวบของเธอ

13

หลังจากท่ีอลันและเลด้ีชารีนไดเปดใจตอกัน ทั้งคูไดตกลงที่จะใชชีวิตดวยกันในฐานะสามีภรรยาและไม
นานกม็ พี ยานรักดวยกนั ถงึ สองคน และรา นขนมปง ของเขากลายเปน รา นที่มีชื่อเสียงและโดงดังที่สุดในเมือง แตถึง
อยางน้ันอลันไมไดคิดที่จะเก็บทกุ อยางไวก บั ตัวเองเพียงคนเดียว แตเขาไดสอนการทําขนมปงใหกับชาวบานท่ีไมมี
อาชีพใหพวกเขาสามาต้งั ตัวไดแ ละทางทาํ มาหากนิ ตอ ไป

“ขอบใจที่อยูเคียงขาขาตลอดมานะชารีน” อลันกระซิบกับภรรยาคนสวยของเขาเบาๆ พรอมสวบกอด
จากดานหลังอยา งอบอุน เขาตระหนกั ไดแ ลว วาความเกลียดชังของเขาตอชนชั้นสูงไมไดเปนผลดีกับใครและความ
จรงิ ใจของชารนี ไดพิสูจนใหเ ขาเห็นแลววา ชนชน้ั สูงไมไดเ ปน คนเลวทกุ คน คนที่ดีก็มีเยอะแยะมากมายเพียงแคเขา
เปดใจ

“อยูกบั ขาตลอดไปเลยนะ...อลัน”

14

จากใจผเู ขียน

ถึงผูอ านทุกคนนะคะ นี่เปน ผลงานชิน้ แรกของตัวดิฉนั ดิฉันไมเคยเขยี นเรื่องส้ันหรอื นิยายมากอ นเลย
อยากใหทุกคนไดอ า นเร่อื งน้ี ซ่งึ เปน ผลงานที่ดิฉันตัง้ ใจทาํ อยา งมาก และหวังวา ทุกคนจะสนุกไปกบั นิยายท่ีดฉิ นั ได
แตง ข้นึ ดิฉนั รสู ึกเปน เกยี รตอิ ยา งยิง่ ทีไ่ ดเปนสว นหนง่ึ ในชีวิตของผอู าน

สําหรับแรงบันดาลใจที่ทําใหเ กิดเปน นิยายเรอ่ื งนีค้ ือ ดฉิ นั ไดตกหลมุ รักในความนาสนใจของประวัตศิ าสตร
ยคุ กลาง ซง่ึ มคี า นยิ ม ความเชอื่ แตกตา งจากยคุ น้ีโดยสน้ิ เชงิ ดฉิ นั จงึ ไดตัง้ ใจเขียนใหเ น้อื เรื่องไดกล่ินอายของความ
เปน ยคุ กลาง

ขอใหทกุ คนสนุกกบั การอา นคะ

DoubleN

15

ประวัติผูเขยี น

ประวตั ิการศกึ ษา ชอ่ื -นามสกุล นางสาวกัญญภสั ปราศจาก
2562-ปจ จบุ ัน วัน เดือน ปเ กดิ 12 มกราคม พ.ศ.2547
2559-2562
2557-2559 ระดบั การศึกษา มธั ยมศึกษาปที่ 6

กาํ ลังศกึ ษาในระดับมธั ยมปลายในโรงเรียนวิทยาศาสตรจุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี
สําเรจ็ การศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนตน จากโรงเรียนธมั มสิริศึกษา สตั หีบ
สําเรจ็ การศกึ ษาระดบั ประถมศึกษาจากโรงเรยี นพหลโยธิน (พว งเจรญิ อุปถัมภ)

16

17

18