ภัทรดนย์ ธนประสิทธิ์พัฒนา

ก



ก

คำนำ

นิยำยเร่ืองน้ีทำมำเพอื่ เป็นส่วนหน่ึงของรำยวิชำ ท 30106 โดยนิยำยเร่ืองน้ีเป็นเร่ืองที่
แตง่ ข้นึ จำกจิตนกำร หำกมีกำรกลำ่ วถงึ บคุ คลใดในเร่ืองแลว้ เหมอื นในชีวติ จริง กรำบขอโทษมำ ณ
ท่ีน้ีดว้ ย และมีวตั ถปุ ระสงคเ์ พือ่ นำควำมรู้จำกกำรเรียนรำยวิชำน้ี นำมำใชใ้ นกำรแต่งนิยำย

กำรทำนิยำยไดร้ วบรวมควำมคดิ และประสบกำรณ์นำมำแต่ง ผแู้ ตง่ นิยำยหวงั ว่ำจะไดร้ บั
ควำมสนุกสนำนและควำมรู้จำกนิยำยเร่ืองน้ี

ผจู้ ดั ทำ
นำยภทั รดนย์ ธนประสิทธ์ิพฒั นำ

สารบัญ ข

เรื่อง หน้า

คำนำ ก
สำรบญั ข
บทท่ี 1 : นกั ล่ำ 1
บทท่ี 2 : เก็บของ 3
บทที่ 3 : เหตุไมค่ ำดฝัน 6
บทท่ี 4 : บกุ ฐำน 9
บทที่ 5 : ควำมจริง 10
จำกใจผเู้ ขยี น ค
ประวตั ิผูเ้ ขยี น ง

1

บทท่ี 1 : นักล่า

ในจกั วำลอนั กวำ้ งใหญท่ ี่ซ่ึงไม่มใี ครไดล้ ่วงรู้ควำมลบั ทีแ่ ทจ้ ริงของมนั ได้ กำรใชช้ ีวติ ไปวนั ๆ ถือ
เป็นเรื่องทสี่ ำมำรถทำไดง้ ำ่ ยท่ีสุดเมอ่ื ไดเ้ กิดข้ึนมำ เรำลมื ตำต่นื ข้ึนบนท่ีแห่งน้ีเพื่อต่อสูแ้ ละเอำตวั
รอด โชคชะตำไดก้ ำหนดชีวติ ของพวกเรำทุกคน บำงคนเกิดมำไดเ้ พียงไม่กี่นำทีกต็ อ้ งตำยจำก บำง
คนเกิดมำลำบำก และบำงคนก็เกิดมำเพอื่ ที่จะใชช้ ีวิตไดอ้ ยำ่ งสบำยๆ แต่ไมใ่ ช่เขำ เขำผซู้ ่ึงเอำตวั รอด
ดว้ ยตนเองต้งั แต่ออกจำกครรภม์ ำรดำซ่ึงไม่รู้แมแ้ ตช่ ่ือและไมพ่ บเคยเห็นดวงหนำ้ เลยแมแ้ ตค่ ร้ัง
เดียว…

เคร่ืองด่ืมในแกว้ ทรงสวยถูกมอื หนำขยบั แกว่งไปมำ แอลกอฮอลเ์ หลวใสกลิง้ ไปตำมจงั หวะท่เี จำ้ ตวั
ตอ้ งกำร เขำยกมนั ข้ึนจิบก่อนจะวำงลงที่เคำนเ์ ตอร์ บำร์เทนเดอร์ประจำยำนผูอ้ พยพแห่งน้ีควำ้ มนั
ไปและเกบ็ เขำ้ ที่

ชำยหนุ่มกำ้ วลงมำจำกท่ีนง่ั ทรงสูง สองเทำ้ ช่วยเป็นศูนยถ์ ว่ งใหเ้ จำ้ ตวั ยืนไดม้ น่ั คงจำกฤทธ์ิ
แอลกอฮอลท์ ี่นง่ั ล้ิมรสมำเป็นเวลำร่วมสองชว่ั โมง เขำขยบั หมวกปี กกวำ้ งและจดั ผำ้ คลมุ ดำ้ นหลงั
หวงั ให้มนั เรียบร้อย มอื หนำกระชบั อำวธุ ประจำกำยอยำ่ งปื นพกสีเงินวำวท้งั สองขำ้ งท่ีบรรจุอยใู่ น
ซองปื น ดำ้ นหลงั มีอำวุธปื นกระบอกยำวอยำ่ ง KTW Winchester M1873 Rifle
สะพำยติดตวั ไวต้ ลอดเวลำ

เขำออกแรงกำ้ วเดินหวงั จะกลบั ไปยงั หอ้ งพกั บนยำนลำน้ีแตก่ ต็ อ้ งหยดุ ยนื เพอ่ื ต้งั สติ อำกำรมนึ
ศรีษะทำใหเ้ ขำไมส่ ำมำรถพำตนเองไปจำกทแ่ี ห่งน้ีได้ มือหนำดำ้ นซำ้ ยยกข้นึ ลบู แกม้ สำกของตน
เขำตบลงไปทมี่ นั เบำๆ เพอ่ื เรียกสติ เมอื่ เจำ้ ตวั รู้สึกดีข้นึ จึงกำ้ วขำเดินออกไปอยำ่ งไม่รีรอ

ห่ำงจำกบำร์ท่เี ขำนง่ั ไม่ไกลกจ็ ะพบห้องโถงกวำ้ งภำยในยำนผูอ้ พยพลำน้ี ผคู้ นมำกมำยทหี่ ลงเหลือ
อยจู่ ำกเหตกุ ำรณท์ ำลำยลำ้ งดำวบำ้ นเกิดไดอ้ ยรู่ ่วมกนั ทน่ี ่ี ยำนแห่งน้ี ตำ่ งคนต่ำงพำกนั พูดคยุ และ

2

ทกั ทำย ทน่ี งั่ มำกมำยดำ้ นหนำ้ จอภำพขนำดใหญ่ไดถ้ ูกจบั จองจนเกือบหมด เสียงดงั เซ็งแซ่จำกกำร
พูดคุยของผคู้ นทำใหเ้ ขำไมอ่ ยำกจะอยตู่ รงน้ีเป็นเวลำนำน

ประตหู อ้ งพกั ถูกเปิ ดออกโดยมือหนำใตถ้ งุ มอื หนงั สีน้ำตำล เขำแทรกตวั เขำ้ ไปดำ้ นในและปิ ดประตู
ลง อำวุธกระบอกยำว หมวกปี กกวำ้ ง และผำ้ คลมุ สีแดงสลบั เหลืองถูกถอดออกพวกมนั ถูกเขำโยน
ลงทนี่ อนอยำ่ งไมใ่ ยดี

เขำมุ่งหนำ้ ไปทกี่ ระจกบำนใหญ่ ดำ้ นนอกปรำกฏส่วนใดส่วนหน่ึงของยำนลำน้ี เม่อื มองให้ไกล
ออกไปจะพบหมูด่ ำวส่องสว่ำงหลำยดวงท่ยี งั ไมถ่ ูกทำลำยหรือดบั ลงไปตำมกำลเวลำ

เขำ้ สู่ปี ท่ี 32 กบั กำรใชช้ ีวิตบนยำนลำน้ี ทเี่ ดินทำงออกมำต้งั แต่วนั ที่มนั ข้ึนจำกผนื ดิน ระยะทำง
ร่วม 8000 ลำ้ นปี แสง เขำจำไดด้ ีในวนั ท่ดี ำวของพวกเรำถูกทำลำยโดยพวกท่ตี อ้ งกำรยึดครอง
อำนำจ พวกมนั ตอ้ งกำรควบคมุ พวกเรำให้อยภู่ ำยใตค้ ำส่ัง และมนั กท็ ำสำเร็จ ประชำกรที่อำศยั อยู่
บนดำวต่ำงๆ ถูกพวกมนั เขำ้ โจมตแี ละยึดครอง เมืองท้งั เมอื งถกู ถำโถมดว้ ยกองกำลงั ทหำรของพวก
ลำ่ อำณำนิคม ไมม่ ีใครกลำ้ ต่อรอง เพรำะจะมีแตต่ ำยกบั ตำยเท่ำน้นั เขำถือวำ่ ตวั เองน้นั โชคดีไมน่ อ้ ย
ทีม่ ีชีวิตเหลอื อยู่ ณ ตอนน้ี

กระจกสะทอ้ นดวงหนำ้ ชำยท่ีกำลงั กำ้ วเขำ้ สู่วยั กลำงคน เขำมองเขำ้ ไปท่ีมนั อยำ่ งนึกคิด ภำพสะทอ้ น
ของตวั อกั ษรบนใบหนำ้ ของตนไดป้ รำกฏและชดั เจนมำกข้ึนเมอ่ื เจำ้ ตวั ขยบั ใบหนำ้ ไดอ้ งศำที่
เหมำะสม รอยตวั อกั ษรสีดำเทำบริเวณโหนกแกม้ สะทอ้ น มอื หนำยกข้ึนลูบมนั เบำๆ

ต้งั แต่จำควำมไดเ้ ขำก็มมี นั อยตู่ ดิ ตวั ดว้ ยแลว้ ในตอนแรกทพี่ บเห็นเขำคิดว่ำมนั เป็นเพียงร่องรอยของ
ควำมสกปรกเท่ำน้นั แต่เมื่อเจำ้ ตวั ไดท้ ำควำมสะอำดใบหนำ้ กพ็ บว่ำมนั ไม่ไดถ้ กู ชำระลำ้ งไปตำมท่ี

3

หวงั เอำไว้ และมำรู้ในภำยหลงั ว่ำมนั คือปำนประจำตวั สำมำรถปรำกฏไดน้ อ้ ยมำกในกลมุ่ ประชำกร
ตัวบีใหญ่ ตวั อกั ษรตวั หน่ึงบนใบหนำ้

เสียงสญั ญำณจำกคลน่ื รบั สัญญำณวทิ ยดุ งั ข้นึ เจำ้ ตวั ผละออกจำกหนำ้ ต่ำงบำนใหญแ่ ละหนั เขำ้ มำใน
หอ้ ง มือหนำยกเคร่ืองมือส่ือสำรมำถอื ก่อนทเี่ สียงของมนั จะดงั ออกมำ

“ประตู 3 จะถกู เปิ ดในอกี 2 ช่ัวโมง กำกบั และดแู ลทำงเข้ำให้ดี อย่ำให้มกี ำรลักลอบของพวก
ต่อต้ำน วันนมี้ ียำนขนส่งเชือ้ เพลิงและแร่ธำตุจำกดำว KTB-001 เข้ำมำส่งจำนวน 2 ลำ”

“รับทรำบ”

เสียงวทิ ยทุ ดี่ งั ข้นึ ไดด้ บั ลงไปและเสียงคนสองคนเมอ่ื ครู่กเ็ งียบลงไปดว้ ย วทิ ยสุ ื่อสำรเครื่องสีสม้ ถกู
วำงลง อนั ทีจ่ ริงมนั ไมใ่ ช่วิทยุอยำ่ งท่ใี ครหลำยคนเขำ้ ใจผดิ แต่มนั คือเครื่องเจำะสญั ญำณเสียงทเี่ จำ้
ตวั พกมนั เอำไวเ้ พอื่ แอบฟังพวกลำ่ อำณำนิคมคุยกนั ต่ำงหำก

บทที่ 2 : เก็บของ

เขำมมี นั เมอื่ คร้ังที่เจำ้ ตวั ไดข้ บั ยำนสำรวจออกไปบริเวณในเมอื งของดำวดวงหน่ึงที่อยใู่ นฮำโลของ
กำแลก็ ซ่ี ขณะน้นั เขำไดเ้ ดินอยบู่ ริเวณตรอกแห่งหน่ึงทค่ี นไมไ่ ดพ้ ลุกพล่ำนแต่ก็ไมไ่ ดน้ อ้ ยจนนับ
จำนวนได้ เสียงดงั จำกกำรทะเลำะววิ ำททำให้เจำ้ ตวั ตอ้ งให้ควำมสนใจ พวกทหำรของกลมุ่ ลำ่ อำณำ
นิคมกำลงั มปี ำกเสียงกบั พอ่ คำ้ อำวธุ ตวั โต ท้งั คู่กำลงั ปะทะกนั และเริ่มมีควำมรุนแรงมำกข้ึน เขำไม่
ชอบกำรใชค้ วำมรุนแรงและไม่ชอบท่จี ะเผชิญหนำ้ กบั ใครต่อใคร เจำ้ ตวั จึงพยำยำมทีจ่ ะเดินหนี
ออกมำแต่เมอื่ เขำไดย้ ินเสียงปื นดงั มนั ทำให้เจำ้ ตวั ตอ้ งหนั หลงั กลบั ไปสนใจอยำ่ งอดไมไ่ ด้ พอ่ คำ้

4

ปื นลม้ พบั ลงไปนอนอยทู่ ีพ่ ้ืน โลหิตแดงจำกศรีษะไหลออกมำเป็นทำงยำว ชำวบำ้ นบริเวณน้นั ต่ำง
พำกนั ร้องเสียงดงั ระงมดว้ ยควำมตกใจและควำมหวำดกลวั

สองเทำ้ กำ้ วเขำ้ ไปอยำ่ งไมร่ ีรอ ทหำรในชุดเกรำะสีขำวหนั หลงั และกำลงั จะพำตนเองเดินออกไปแต่
ก็ตอ้ งหยดุ ชะงกั เน่ืองจำกแรงดำ้ นหลงั ท่ีไดด้ ึงเขำเอำไวใ้ หอ้ ยกู่ บั ท่ี อีกคนหนั มำและพบเขำ้ กบั เขำ
คนทม่ี ีใบหนำ้ เป้ื อนปำนทำท่ำทำงทะเลน้ ก่อนจะชกเขำ้ อยำ่ งจงั ทห่ี มวกเกรำะสีขำว ทหำรผนู้ ้นั ไม่
ปลอ่ ยใหต้ นเองเป็นฝ่ำยถูกกระทำอีกต่อไป เขำพยำยำมใชด้ ำ้ มปื นของตนกระแทกเขำ้ มำ แตไ่ มเ่ ป็น
ผล อีกคนหลบทนั และออกลีลำกำรต่อสู้ เขำปลกุ ปล้ำกนั อยสู่ องคนโดยมชี ำวบำ้ นบริเวณน้นั ยนื ดู
ดว้ ยควำมสนใจ ก่อนกำรตอ่ สูจ้ ะจบลง ชำยเจำ้ ของปำนสีดำเทำไดค้ วำ้ ปื นส้นั สีเงินวำวที่แผงปื น
ดำ้ นขำ้ งเจำ้ ตวั มำอยำ่ งถอื วสิ ำสะ เขำจอ่ มนั เขำ้ ท่ีหมวกเกรำะสีขำวอนั เป็นสญั ลกั ษณข์ องทหำรกลุ่ม
ลำ่ อำณำนิคม ที่อยใู่ ตล้ ำ่ งของเจำ้ ตวั ก่อนจะลนั่ ไกเขำ้ ที่ศรีษะอกี คนอยำ่ งจงั

ชำวบำ้ นตำ่ งพำกนั เดินหนีคนละทิศละทำงหลงั จำกเขำลุกข้ึนมำ เหตเุ พรำะควำมเกรงกลวั และกำรท่ี
จุดสนใจไดจ้ ำกหำยไป เขำยงั คงยืนอยกู่ บั ท่ีและมองไปยงั แผงปื นพวกน้นั อำวธุ และกระสุนมำกมำย
ไดถ้ กู วำงเรียงไวเ้ พือ่ ขำย เขำนึกคิด หำกจะเอำไปคงไม่มีใครทเ่ี ขำจะตอ้ งขออนุญำตหรือซ้ือมนั ดว้ ย
โลหะทีม่ มี ูลค่ำซ่ึงเอำไวส้ ำหรับแลกเปลย่ี นสินคำ้ เรียกส้ันๆ ง่ำยๆ กค็ อื เงิน มอื หนำยกมนั แต่ละ
กระบอกข้ึนสำรวจ ก่อนจะพบกระบอกทเี่ จำ้ ตวั ถูกใจเป็นปื นส้ันสีเงินวำวทเี่ ขำใชม้ นั ในกำรสังหำร
คนสวมเกรำะสีขำวท่ีนอนหมดลมหำยใจอยทู่ ่พี ้นื ในตอนน้ี มือดำ้ นหน่ึงจบั มนั ไวแ้ ละอกี มอื หน่ึงก็
เอ้อื มไปหยิบปื นแบบเดียวกนั อกี กระบอก เขำนำมนั มำเทยี บขำ้ งกนั กอ่ นจะควงมนั สกั ทสี องที และ
พบวำ่ ถกู ใจมนั มำก จึงนำมนั ตดิ ตวั กลบั มำดว้ ย โดยใหเ้ หตุผลกบั ตนเองว่ำ เขำช่วยเจำ้ ของร้ำนปื น
ทำไมเขำจะไมไ่ ดป้ ื นเป็นของตอบแทนละ่ แตห่ ำรู้ไมว่ ำ่ เจำ้ ของร้ำนปื นน้ันไดห้ มดสตไิ ปนำนแลว้

ก่อนสองเทำ้ จะเดินจำกไป เขำไดห้ นั กลบั ไปมองคตู่ อ่ สู้เมอ่ื ไม่นำนมน้ีของเขำ เคร่ืองมือส่ือสำรสีส้ม
เป็นที่ตอ้ งตำไมน่ ้อย เขำกระชำกมนั ออกมำจำกขำ้ งเอวคนท่แี น่นิ่ง และพำตนเองออกมำจำกบริเวณ
น้นั ทนั ที

5

อีกไม่ก่ีอดึ ใจเขำก็จะเดินไปถึงยำนสำรวจลำท่ีเจำ้ ตวั ไดข้ บั มนั มำจอดทด่ี ำวแห่งน้ี แตก่ ็ตอ้ งชะงกั
เพรำะมีใครบำงคนเดินมำหยดุ ลงท่ีหนำ้ เขำและยนื่ ใบท่ีมีลำยมอื ทถี่ กู เขยี นดว้ ยปำกกำสีดำปรำกฏอยู่
มอื หนำควำ้ มนั มำและอ่ำน

‘ร้ำนเรำมชี ุดนะ อยำกให้นำยเอำไปได้เลยฟรีๆ เป็นค่ำตอบแทนท่นี ำยช่วยฆ่ำไอ้ทหำรหมวกขำว
นนั่ ’

เขำอ่ำนมนั จนจบก่อนจะเงยหนำ้ ข้ึนพบหญิงสำวคนหน่ึงทำหนำ้ ตำเชิงเชิญชวนให้เขำไดเ้ ขำ้ ไปใน
ร้ำน เขำมองผำ่ นกระจกใสเขำ้ ไปและพบว่ำที่นี่คือร้ำนขำยเส้ือผำ้ ขนำดไมไ่ ดใ้ หญ่มำก และพบเห็น
ป้ำยติดลดรำคำมำกมำยแขวนอยู่

“พดู ไม่ได้ ?” เขำถำมคนตรงหนำ้ อีกคนส่ำยหนำ้ หงึกหงกั เป็นสัญลกั ษณ์บอกวำ่ ใช่

ชำยหนุ่มตดั สินใจเดินเขำ้ มำในร้ำน และพบกบั เคร่ืองแต่งกำยมำกมำยทอ่ี อกแนวไปทำงเครื่องแต่ง
กำยผูช้ ำยสักส่วนใหญ่ หญิงสำวดำ้ นหลงั ไดก้ ระตุกชำยเส้ือเขำให้หนั ไปหำก่อนจะช้ีนิ้วไปยงั เครื่อง
แต่งกำยท่ปี ระทบั อยบู่ นหุ่นจำลอง มนั เป็นเส้ือสีขำวแขนยำวแตถ่ ูกพบั ร่นข้นึ ไปจนถึงขอ้ สอกถูกทบั
ดว้ ยเส้ือหนงั สีน้ำตำลและมีผำ้ คลุมสีแดงสลบั เหลอื งติดดำ้ นหลงั เอำไว้ เขำมองมนั คร้งั แรกก็ถงึ กบั
ตอ้ งยกยิม้ ออกมำที่มุมปำก นิ้วเรียวกรำดกรำยไปบริเวณเน้ือผำ้ เขำเคำะทตี่ วั หุ่นสองสำมทีเพ่อื เป็ น
กำรบอกคนดำ้ นหลงั ก่อนอกี คนจะเดินมำและพยกั หนำ้ ให้และนำเส้ือผำ้ พวกน้นั ออกจำกเจำ้
หุ่นจำลอง

6

บทที่ 3 : เหตุไมค่ าดฝัน

นนั่ เป็นเรื่องรำวและที่มำของกำรท่เี จำ้ ตวั ไดม้ ีเคร่ืองติดตำม ปื นพก และเส้ือผำ้ ท่ีดูแปลกตำกวำ่ ใคร
เพื่อนบนยำนลำน้ี ลมื บอกไปละ่ วำ่ ไรเฟิ ลทเี่ จำ้ ตวั ชอบพกน่ะเขำไดม้ ำจำกกำรไปเขำ้ ร่วมกำรแขง่ ขนั
ดวลปื นทดี่ ำวดวงหน่ึงในฮำโลอีกเช่นกนั

เจำ้ ตวั ยงั คงยนื น่ิงอยู่ท่เี ดิม และคดิ ไดเ้ วลำน้ีเขำควรไปทีย่ ำนสำรวจแลว้ มุ่งหนำ้ ไปยงั ฐำนทพั ของ
พวกลำ่ อำณำนิคม แตไ่ วกว่ำควำมคดิ ชำยวยั กลำงคนหยบิ ของทเี่ จำ้ ตวั กองไวบ้ นเตยี งมำประทบั บน
ร่ำงของตนเองและเดินออกจำกหอ้ งไปยงั ยำนสำรวจทจี่ อดไวบ้ นยำนผูอ้ พยพลำน้ีโดยไมล่ ืมหยิบ
เครื่องติดตำมตดิ มำดว้ ย

ใชเ้ วลำไม่ก่ีอึดใจเจำ้ ตวั กม็ ำถงึ ท่ำจอดยำน ทนี่ ี่เต็มไปดว้ ยยำนสำรวจและยำนทใ่ี ชส้ ำหรับป้องกนั
ขำ้ ศึก รวมๆ แลว้ มีมำกกวำ่ 100 ลำ สองเทำ้ กำ้ วไปยงั ยำนลำที่เจำ้ ตวั ชอบใชม้ นั เป็ นพำหนะ ก่อน
จะหยดุ และหนั ไปอกี ทำง เขำมองไปทยี่ ำนสำหรับป้องกนั พวกขำ้ ศกึ และมคี วำมคิดดีๆ เกิดข้ึน

เขำถอื วิสำสะนำยำนติดอำวุธข้นึ โดยไร้กำรอนุญำตจำกฝ่ ำยกองทพั ของยำนอพยพ เจำ้ ตวั ระบุ
ตำแหน่งและจะให้มนั ไปตำมทศิ ทำงก่อนจะพบวำ่ ท่ีดำ้ นลำ่ งของเขำมเี จำ้ หนำ้ ทจี่ ำกฝ่ ำยกองทพั มำ
ยืนโหลกเหวกโวยวำยหมำยจะใหเ้ จำ้ ตวั นำยำนลงจอดท่เี ดิม แต่เสียใจดว้ ยที่เขำไมใ่ ช่คนที่จะเชื่อฟัง
ใครง่ำยๆ มอื หนำใชม้ อื ยดึ คอนโซลจำกน้นั ดนั มนั เขำ้ หำตวั ยำนลำน้ีไดพ้ งุ่ ทะยำนออกจำกทำ่ ไป
ดว้ ยควำมรวดเร็ว

เขำไดเ้ คลือ่ นท่มี ำไกลกว่ำ 100 ปี แสง และตดั สินใจกบั ตนเองว่ำเขำจำเป็นตอ้ งใชเ้ คร่ืองมอื
สำหรบั กำรยน่ เวลำกำรเดินทำง เจำ้ ตวั นง่ั อย่บู นที่นง่ั สำหรบั ผูบ้ งั คบั ยำน มือยำวเอ้ือมไปกดสวิตซ์ทีม่ ี
ตวั อกั ษรเขียนวำ่ Hyperdrive จำกน้นั ยำนกพ็ ุง่ ออกไปดว้ ยควำมเร็ว 100 ปี แสง/วนิ ำที

7

และใชเ้ วลำไมน่ ำนอกี เช่นเคยเจำ้ ตวั และยำนติดอำวุธ BME-020 ไดเ้ ขำ้ มำอยใู่ นเขตดำวใตก้ ำร
ปกครองของพวกล่ำอำณำนิคมเป็นทเี่ รียบร้อยแลว้ เขำยงั คอยจอ้ งมองอยูท่ ีเ่ ดิมโดยไม่ขยบั เขยื้อนไป
ไหน รอใหเ้ วลำผำ่ นไปจนกว่ำประตู 3 จะเปิ ด พร้อมท่จี ะให้ยำนขนส่งเช้ือเพลิงไดเ้ ขำ้ ไป ในเวลำ
น้นั ล่ะ คือเวลำทเี่ ขำจะไดเ้ ร่ิมแผนกำรเสียที

อำจยงั สงสยั เหตใุ ดทำไมเขำจึงตอ้ งมำคอยดูอยทู่ ีต่ รงน้ี หำกยอ้ นไปเม่อื สำมปี กอ่ น เกิดกำรทำลำย
ลำ้ งดำวไปกวำ่ 108 ดวง จำกพวกลำ่ อำณำนิคม ซ่ึงเป็นทน่ี ่ำตกใจไมน่ อ้ ย ประชำกรมำกกวำ่ 75
ลำ้ นคนถกู พรำกชีวิตจำกกลมุ่ คนทต่ี อ้ งกำรใหพ้ วกเรำอยภู่ ำยใตก้ ำรปกครองของพวกมนั หลงั จำก
มนั ทำสำเร็จคร้งั แลว้ คร้งั เลำ่ กถ็ งึ เวลำที่มนั เห็นวำ่ เป็นอนั สมควรทจ่ี ะตอ้ งมำประกำศศกั ดำและควำม
ยง่ิ ใหญ่ของตน

เขำเห็นผูน้ ำสูงสุดของพวกมนั เป็นคร้งั แรกเมื่อวนั หน่ึงพวกมนั เจำะสญั ญำณดำวเทยี มทวั่ กำแลกซี
เขำ้ มำเพ่ือประกำศตนวำ่ เป็นผยู้ งิ่ ใหญ่ ขณะน้นั เองจอภำพมหึมำท่อี ยใู่ นยำนผอู้ พยพของพวกเรำก็
ฉำยภำพคนคนหน่ึงมนั ทำใหเ้ ขำตกใจไมน่ อ้ ย เน่ืองจำกทีใ่ บหนำ้ ของอีกคนน้นั ก็มีปำนตวั อกั ษรทม่ี ี
สีดำเทำเหมือนเขำและอยใู่ นบริเวณที่ใกลเ้ คยี งกบั เขำมำก

หลงั จำกเขำไดเ้ ห็นคนบนจอภำพนน่ั ภำยในคืนน้นั เขำก็นอนคิดไมต่ กอยตู่ ลอดท้งั คืน เจำ้ ตวั อยำกรู้
หำกเขำมสี ่วนเก่ียวขอ้ งกบั คนพวกน้นั จริงๆ เหตุใดคนพวกน้นั ถึงตอ้ งทำลำยดำวทม่ี ปี ระชำกรเป็น
มนุษยเ์ หมอื นกบั เรำไปหลำยต่อหลำยดวง

เขำตดั สินใจวำ่ จะหำขอ้ เท็จจริงเก่ียวกบั คนพวกน้นั ตลอดระยะเวลำสำมปี เขำไม่หยดุ ทีจ่ ะหำวิธีกำร
เขำ้ ถงึ คนพวกน้นั เลยแมแ้ ต่คร้ังเดียว ท่ตี อ้ งใชเ้ วลำนำนถงึ สำมปี กเ็ พรำะเขำทำอะไรบุ่มบ่ำมมำกไป
ไมไ่ ด้ ถึงจะมีอำวุธและทกั ษะกำรตอ่ สู้ทไ่ี มไ่ ดน้ อ้ ยหนำ้ ใคร แตก่ ำรที่จะตอ้ งเอำชีวิตตวั เองไปสู้กบั
กองทพั เป็นแสนๆ คนของพวกมนั น้นั ไมใ่ ช่ควำมคิดทีด่ ีนกั

8

คนบนยำน BME-020 ไดล้ ืมตำข้ึนอีกคร้งั หลงั จำกเจำ้ ตวั ไดพ้ กั สำยตำลงชวั่ ครู่ ยำนขอส่ง
เช้ือเพลิงไดเ้ คล่อื นที่เขำ้ สู่เขตปกครองของพวกลำ่ อำณำนิคมแลว้ เขำยกมอื ลูบใบหนำ้ ให้สร่ำงจำก
อำกำรง่วงและเขำ้ ประจำทขี่ องตนอยำ่ งดี รอสัญญำณวิทยจุ ำกคนในดำวดวงน้นั ดงั ข้นึ และคอ่ ยพุ่ง
ตวั เขำ้ ไป

เสียงของเคร่ืองมือส่ืสำรไดด้ งั ข้นึ อีกคร้งั

“ยำนขยส่งมำถึงแล้ว เปิ ดประตูได้”

“รับทรำบ”

“ระวงั รอบๆ ให้ดลี ่ะ รู้สึกเหมือนโดนรบกวนสัญญำณยัไงกไ็ ม่รู้”

เหมือนพวกมนั จะรู้ตวั เขำ้ แลว้ ประตถู ูกเปิ ดออกโดยมยี ำนลำแรงเขำ้ ไปเกือบพน้ ทำง เขำจดั กำรนำ
อำวธุ ใตย้ ำนลำน้ีออกมำและเล็งเป้ำหมำยไปทีย่ ำนอีกลำ

เสียงระเบิดตูมตำมและเสียงกำรปะทะของกระสุนและโลหะดงั กงั วำล เอำล่ะ ทนี ้ีของจริงแลว้ ล่ะ
มือหนำบงั คบั คอนโซลไปตำมทิศทำงทเี่ จำ้ ตวั ตอ้ งกำรโดยอกี มอื หน่ึงกบ็ งั คบั อำวุธตดั ยำนไปดว้ ย
เขำขบั เขำ้ มำใกลห้ วงั จะเขำ้ ไปกอ่ นท่ปี ระตูจะปิ ดแตก่ พ็ บว่ำยำนลำจิ๋วเมอื่ เทยี บกบั ขนำดของลำท่ี
พวกมนั ไดใ้ ชเ้ ป็นศูนยป์ ลอ่ ยอำวธุ ทำลำยลำ้ งดำวตำ่ งๆ ของพวกมนั ไดข้ บั ไล่ตอ้ นเขำใหต้ อ้ ง
ขบั เคล่ือนออกไปไกลจำกประตู เขำไมถ่ อดใจ บงั คบั คอนโซลอีกคร้ังให้ยำนตลี งั กำกลบั หลงั ให้
เผชิญกบั ยำนของพวกมนั กอ่ นจะปล่อยยิงกระสุนเลเซอร์สีสวำ่ งเขำ้ ท่มี นั ท้งั สองลำอยำ่ งจงั

9

ไมร่ อชำ้ เขำขบั ยำน BME-020 ของตนเขำ้ มำใกลป้ ระตู ทหำรเกรำะขำวของพวกมนั ออกมำกรู
กนั เตม็ และปล่อยกระสุนใส่ยำนของเขำรำวกบั จะใหม้ นั ทะลเุ ป็นรูพรุน เจำ้ ตวั ไมร่ อให้ยำนตกไปเอง
เขำรีบเร่งเครื่องยนตแ์ ละพุง่ เขำ้ ไปในเขตของมนั ทนั ที

บทที่ 4 : บุกฐาน

ยำนของเขำไดล้ งจอดในทำ่ ท่ไี มด่ ีนกั ระบบต่ำงๆ เกิดควำมเสียหำยและชอ็ ตพงั จำกกำรลงจอดทไี่ ม่
นุ่มนวล เขำประคบั ประคองสติของตนเองและต้งั หลกั เจำ้ ตวั ยงั ตอ้ งออกไปเผชิญหนำ้ กบั พวกไอห้ วั
ขำวดำ้ นนอกอีกเป็นสิบๆ ชีวติ เขำกระชบั ปื นส้ันประจำตวั กอ่ นจะพำตนเองออกมำจำกยำนลำน้ี
เสียงกระสุนกระทบโลหะดำ้ นนอกยำนทำให้รู้วำ่ พวกมนั อยหู่ ่ำงจำกเขำเพยี งไมก่ ี่เมตร

ชำยในผำ้ คลมุ ไมร่ อชำ้ เจำ้ ตวั เดินไปเผชิญหนำ้ กบั พวกมนั อยำ่ งไร้ควำมเกรงกลวั กระสุนปื นจำกปื น
คใู่ จของเขำท้งั สองกระบอกไดล้ ดลงพร้อมกบั เหล่ำทหำรหนำ้ ขำวของพวกล่ำอนำนิคมไปทีละคน
เขำเตรียมลน่ั ไกหวงั จะปิ ดชีวิตนำยทหำรท่เี หลืออยอู่ ีกสองคนแตก่ ็ตอ้ งสบทออกมำเม่อื พบวำ่ เขำใช้
มนั สงั หำรพวกมนั จนหมดไปแลว้ เจำ้ ตวั นึกข้ึนไดเ้ ขำยงั เหลอื ไรเฟิ ลอีกหน่ึงกระบอกท่ีสะพำยมนั ไว้
ดำ้ นหลงั แขนยำวเอ้อื มไปหยิบมนั ออกมำ เขำใชท้ ้งั สองมือชกั มนั ดว้ ยควำมรุนแรง สำยตำคมเล็งไป
ท่เี ป้ำหมำยและลนั่ ไกในเวลำตอ่ มำ ขณะน้ีไม่หลงเหลอื ทหำรกระจอกของพวกล่ำอำณำนิคมใน
บริเวณแลว้

เจำ้ ตวั รีบใชส้ องเทำ้ กำ้ วไปตำมทำงกอ่ นท่พี วกมนั จะยกขโยงออกมำอกี คร้งั เนื่องจำกเสียงของ
สญั ญำณเตือนภยั ทด่ี งั กงั วำลไปทว่ั บริเวณ เขำเคลื่อนที่มำถึงประตบู ริเวณคลงั เช้ือเพลิง พบว่ำมนั
ตอ้ งสแกนลำยนิ้วมอื เขำ้ ไป ยงุ่ ยำก นนั่ คือควำมคิดในหวั เขำ คนในผำ้ คลมุ จดั กำรใชไ้ รเฟิลในมอื
กระแทกเขำ้ อยำ่ งจงั ท่ีระบบยืนยนั ตวั ตนก่อนประตูจะเปิ ดออก

10

โถงทำงเดินยำวที่ขนำบไปดว้ ยห้องปฏิบตั ิกำรท้งั หลำยตอนน้ีเงียบเชียบและไร้ผูค้ น เขำนึกดีใจได้
ไม่นำนกอ่ นจะพบทหำรสองนำยวงิ่ แจน้ เขำ้ มำใกล้ เขำพำตนเองหลบตำมกำบงั ก่อนจะทำกำรยดั
กระสุนลงไปในปื นกระบอกยำวและค่อยๆ เล็งไปทเี่ ป้ำหมำย ทหำรคนหน่ึงถกู สงั หำรและนอน
แน่นิ่งท่พี ้ืน ก่อนอีกคนจะตำยไปตำมๆ กนั

เขำเดินมำเร่ือยๆ จนเจอกบั แผนท่ีของยำนลำมโหฬำรแห่งน้ี มนั ระบุตำแหน่งว่ำเจำ้ ตวั อยบู่ ริเวณใด
ของยำน ซ่ึงเป็นทำ้ ยยำน เขำตอ้ งเดินเทำ้ ไปอกี ประมำณ 800 เมตรก่อนจะถงึ หวั ยำนที่ซ่ึงเป็นทีอ่ ยู่
ของผนู้ ำสูงสุดของพวกมนั

ระหวำ่ งทำงเขำไดส้ ังหำรพวกทหำรไปนบั คร้งั ไม่ถว้ น บำ้ งก็ฆ่ำพวกมนั โดยใชอ้ ำวุธแต่เมือ่ กระสุนท่ี
เขำพกติดตวั มำน้นั หมดลง เขำกอ็ ำศยั ทกั ษะกำรตอ่ สู้ทีเ่ จำ้ ตนมอี ยกู่ อ่ นจะนำปื นของพวกมนั ติดตวั มำ
ดว้ ยสกั กระบอกเพ่ือใชใ้ นยำมจำเป็น

บทที่ 5 : ความจรงิ

ในที่สุดเขำกม็ ำอยทู่ ห่ี นำ้ ห้องบงั คบั กำรของพวกมนั หลงั จำกลงมอื ยงิ ทหำรนำยสุดทำ้ ยท่ีเฝ้ำประตู
เอำไว้ ชำยหนุ่มขยบั หมวกปี กกวำ้ งใหม้ นั อยใู่ นองศำทพี่ อดีก่อนจะโยนกระบอกปื นเลเซอร์อำวุธ
ประจำกำยนำยทหำรหมวกขำวท้งั หลำยลงพ้นื อยำ่ งไม่ใยดี สองเทำ้ ยงั คงไม่ขยบั ไปไหน เขำรู้วำ่ คน
ในหอ้ งตอ้ งรับรู้กำรปรำกฏตวั ของเขำอยำ่ งแน่นอน เจำ้ ตวั ยงั คงยนื อย่อู ยำ่ งน้นั เวลำผำ่ นไปหลำย
นำทีกอ่ นมือหนำจะยกบริเวณดำ้ มจบั ของปื นส้นั สีเงินวำวกระแทกเขำ้ ไปท่หี นำ้ จอของระบบยืนยนั
ตวั ตนเพอ่ื ใหป้ ระตเู ปิ ดออก

ประตูบำนใหญเ่ ลอื่ ออกปรำกฏส่ิงมชี ีวติ ภำยในน้นั จำนวน 4 คน พวกมนั ยกมือข้นึ ปรบให้เขำสอง
สำมทีก่อนจะส่งคำพูดถำกถำงมำใหก้ นั

11

“เกง่ จงั เลยนะ เขำ้ มำในน้ีดว้ ยตวั คนเดียว” ชำยผูห้ น่ึงพูดข้นึ ใบหนำ้ ท่ีเสแสร้งทำใหเ้ ขำยงิ่ เกลยี ดเขำ้
ไปอกี หำกนบั รวมจำกส่ิงที่พวกมนั เคยกระทำ

เสียงของฝีเทำ้ หนกั แน่นทำงดำ้ นขวำมอื ทำใหเ้ ขำตอ้ งหนั ไปมอง และพบกบั ทหำรหมวกขำวอกี สอง
นำยกำลงั ยกกระบอกปื นเล็งมำท่ีเขำ ชำยตรงหนำ้ พดู ปรำมสั่งให้คนพวกน้นั วำงอำวธุ ลงดว้ ยควำมใจ
เยน็

“มำที่น่ีมอี ะไรหรอ” เขำถำม

“ถำมอะไรโง่ๆ กม็ ำฆำ่ พวกแกไง ไอน้ ร*ก” เขำตอบกลบั ไปดว้ ยน้ำเสียงเรียบน่ิงเก่ียวกบั เป้ำหมำย
ของตนในวนั น้ี แตท่ จี่ ริงแลว้ มนั กลบั ไมใ่ ช่เลย เขำมำตำมหำใครบำงคนทเ่ี ป็นผนู้ ำสูงสุดของพวก
มนั ต่ำงหำกล่ะ

ชำยตรงหนำ้ ถึงกบั ตอ้ งหลดุ หวั เรำะออกมำอกี คร้ังเมื่อไดย้ นิ คำตอบของเขำ

“คิดผดิ คิดใหม่ไดน้ ะ ไอหนุ่ม”

เขำไดย้ นิ ดงั น้นั ก็ถงึ กบั สะกดอำรมณต์ วั เองไวไ้ มอ่ ยู่ สองเทำ้ เกำ้ วเขำ้ ไปคนตรงหนำ้ เขำควำ้ ไรเฟิล
ดำ้ นหลงั ซ่ึงไร้กระสุนของตนมำจ่อทหี่ วั ของชำยตรงหนำ้ ก่อนจะพดู ขู่

“นอนคิดมำนำนแลว้ จะให้คดิ ิอะไรอกี ละ่ ” เขำตอบกลบั ไป

แตท่ ุกกำรกระทำกต็ อ้ งหยดุ เมือ่ เสียงทมุ่ จำกคนหลงั เกำ้ อ้ไี ดด้ งั ข้นึ

12

“หยดุ เล่นสงครามประสาทกันสักทจี ะได้ไหม” คนท่นี ง่ั อยลู่ ุกข้ึนมำทำใหเ้ ขำตกึ ชะงกั อยเู่ ล็กนอ้ ย
เจำ้ ตวั สังเกตปำนบริเวณโหนกแกม้ ของเขำก็จะทำสำยตำแขง็ กร้ำว

“มำจำกยำนผอู้ พยพสินะ” ชำยหวั ขำวทีน่ ง่ั อยหู่ ลงั เกำ้ อ้เี มื่อสักครู่ไดล้ กุ ข้นึ มำกอ่ นพูดส่ิงหน่ึงข้ึน

เขำชะงกั เป็นคร้งั ท่ีสองเมือ่ อีกคนรบั รู้เก่ียวกบั ตวั ตนของเขำ

“มำตำมหำแม่…หรือมำเพรำะอยำกฆ่ำฉนั ”

“หุบปาก” เขำพดู ข้ึนเม่อื อกี คนไดพ้ ดู ประโยคทม่ี อี ทิ ธิพลตอ่ จิตใจเขำอยำ่ งมำก ตำมหำแมง่ ้นั เหรอ
ไร้สำระเสียยิง่ กว่ำอะไร คนที่เกิดมำโดยไรก้ ำรเล้ยี งดขู องผูใ้ ห้กำเนิด ไร้ควำมรกั และควำมผกู พนั ธุ์
อยำ่ งเขำจะโหยหำกำรมีแม่ไปทำไม

คนหวั ขำวกำ้ วเขำ้ มำใกลเ้ ขำเรื่อยๆ จนเจำ้ ตวั ตอ้ งเอ่ยปรำม

“ถำ้ อยำกตำยกเ็ ขำ้ มำเลย” มือหนำประคองไรเฟิ ลในมอื ดว้ ยควำมมนั่ คง กอ่ นจะเลง็ ไปท่บี ริเวณ
หวั ใจของคนตรงหนำ้ เขำไม่สนว่ำไอสำรเลวตรงหนำ้ ทม่ี นั พรำกชีวติ ใครหลำยคนทมี่ ปี ำนใน
บริเวณเดียวกนั กบั เขำน้ีมนั เป็นใคร จะมสี ่วนเก่ียวขอ้ งอะไรกบั เจำ้ ตวั เพรำะในเม่อื มนั ทำเรื่อง
เลวร้ำยและใหอ้ ภยั ไมไ่ ด้ เขำก็ไมจ่ ำเป็นที่จะตอ้ งไวช้ ีวิตมนั เจำ้ ตวั ใชน้ ิ้วเรียวค่อยๆ ออกแรงกดท่ไี ก
ปื น แตก่ ็ตอ้ งหยดุ กำรกระทำลงอีกคร้ังเม่ือมอี กี หน่ึงชีวิตกำ้ วเขำ้ มำในบริเวณน้ีและเอ่ยชื่อของเขำข้ึน

“เบนนี”

13

ท้งั หอ้ งตกอยใู่ นควำมเงียบ มอื หนำของชำยในเส้ือคลมุ ทก่ี ำลงั จะลน่ั ไกของปื นทไี่ ร้กระสุน ถึงกบั
ตอ้ งหยดุ ชะงกั และลดอำวุธในมือลง หวั ใจอนั แขง็ กร้ำวไดส้ นั่ ไหวอยำ่ งไม่มที ำ่ ทจี ะหยดุ ลง หลงั จำก
ไดย้ นิ เสียงเรียกขำนจำกใครบำงคน ทีเ่ รียกชื่อของเขำ ซ่ึงมีนอ้ ยคนนกั ที่จะรู้ นอกจำกเจำ้ ตวั แลว้ กไ็ ม่
มใี ครนอกจำก มำรดำผ้ใู ห้กำเนิด

แมเ้ จำ้ ตวั จะไมเ่ คยเห็นหนำ้ คำ่ ตำแต่กำรท่ีเขำมชี ่ือใหเ้ รียกมนั เป็นส่ิงที่บ่งบอกวำ่ ผูใ้ ห้กำเนิดไดต้ ้งั ชื่อ
ของเขำไว้ ก่อนเจำ้ ตวั จะหนีหำยไปและไม่เคยกลบั มำแยแสกนั เลยสักนิด

ชำยวยั กลำงคนคอ่ ยๆ หนั กลบั ไปอกี ทำงและพบดวงหนำ้ ของผูห้ ญงิ มีอำยคุ นหน่ึง เธอมีน้ำตำคลอ
หน่อยที่ดวงตำท้งั สองขำ้ ง ซ่ึงเขำไม่อำจเขำ้ ใจควำมรู้สึก เจำ้ ตวั กดั ฟันของตนไวแ้ น่นหวงั สะกด
อำรมณท์ ้งั หมดไวไ้ มใ่ หแ้ สดงออกไป เขำรบั รู้วำ่ คนตรงหนำ้ คอื ใครจำกกำรท่ีไดถ้ ูกเรียกชื่อโดยอกี
คน อำรมณ์โกรธจำกกำรทีเ่ จำ้ ตวั ถูกทงิ้ ไมท่ นั หำยก็ตอ้ งแทรกดว้ ยควำมแคน้ ข้นึ มำอกี ฟลำยเทำ่
หลงั จำกพบว่ำผูห้ ญงิ ตรงหนำ้ ไดส้ วมชุดของพวกล่ำอำณำนิคมเช่นกนั เขำแค่นยิม้ ออกมำอยำ่ งนึก
สมเพศหลงั จำกคนตรงหนำ้ ไดเ้ รียกตนวำ่ ลกู

“อย่าเรียกฉันแบบน้นั ฉันไม่มีแม่…” เขำพดู ออกไปทำใหค้ นตรงหนำ้ ไดย้ นิ ผเู้ ป็นแมถ่ ึงกบั ตอ้ ง
ปำดน้ำตำออกมำ

เจำ้ ตวั รู้สึกวำ่ ตอนน้ีและตรงน้ีมนั ไมใ่ ช่ที่ของเขำ เจำ้ ตวั ยดั ไรเฟิลไวด้ ำ้ นหลงั จอ้ งมองดว้ ยสำยตำที่
เยน็ ชำไปยงั คนทีบ่ อกวำ่ ตนเป็นมำรดำของเขำ กอ่ นจะเดินออกไป

แตอ่ ยำ่ หวงั เลย ในเมอื่ เขำ้ ถ้ำจงอำงแลว้ อยำ่ หวงั ว่ำมนั จะปลอ่ ยไปง่ำยๆ ชำยหวั ขำวไดส้ ง่ั ทหำรสอง
นำยที่ยืนอยใู่ นหอ้ งขณะน้ีใหป้ ิ ดชีวติ เขำทรงสะ แต่เมอื่ เขำไดย้ นิ เสียงปื นดงั ข้ึนเจำ้ ตวั กลบั ไม่พบรอย
กระสุนและควำมเจ็บปวด เขำหนั ไปดำ้ นหลงั พบร่ำงผหู้ ญงิ ทีแ่ ทนตนเองว่ำมำรดำลม้ ลงไปนอนกบั

14

พ้ืนที่ชุ่มกองเลือด คนบริเวณน้ันพำกนั กรูเขำ้ ไปหำหวงั ช่วยให้เธอกลบั มำหำยใจอีกคร้ัง ยกเวน้ เขำ
เจำ้ ตวั เดินออกมำอยำ่ งเลือดเยน็ และไร้ควำมรู้สึก กอ่ นจะไดย้ ินเสียงสง่ั กำรให้ทหำรหมวกขำวท้งั
สองสังหำรเขำท้ิงตำมผหู้ ญงิ คนน้นั ไป แตไ่ ม่ทนั ท่ีทหำรสองนำยจะตำมตวั เขำเจอ เจำ้ ตวั กไ็ ดห้ ำยลบั
ไปอยำ่ งไร้ร่องรอยเสียแลว้ …

The end

ค

จากใจผ้เู ขยี น

The Beamorian การไขขอ้ สงสยั ของตวั อกั ษรบนใบหนา้ เป็นนิยายเรื่องแรกที่แต่ง
ขึน้ จากการเป็นงานในรายวชิ า ท 30106 โดยเป็นนยิ ายท่ีไดแ้ รงบลั ดาลใจตวั เอกจาก
Mandalorian และนามาใส่จินตนาการเพม่ิ เตมิ

โดยเป็นเร่ืองราวของ นกั ล่าท่ตี อ้ งการทจี่ ะลา้ งแคน้ ผทู้ ่ที าลายดาวบา้ นเกดิ ของเขา และ
เมอ่ื มาถึงตวั หวั หนา้ กพ็ บกบั ความใจทไี่ มค่ าดฝัน

ทา้ ยสดุ ฝากติดตามและใหก้ าลงั ใจกบั ผแู้ ต่งดว้ ยครบั หวงั วา่ นิยายนจี้ ะใหค้ วามบนั เทิง
ใหก้ บั ทกุ ทา่ นไดบ้ า้ ง ไม่มากไมน่ อ้ ย หากมีผิดพลาดประการใด ก็คงตอ้ งขออภยั มา ณ ที่นดี้ ว้ ยครบั

ดว้ ยรกั และขอบคณุ จากหวั ใจ
ภทั รดนย์

ง

ประวัติผู้แตง่



อยา่ ตัดสินใจการกระทาของคนอ่นื
เพยี งแค่มองเหน็ เพียงแคด่ ้านเดยี วของ

คนๆ นั้น

และ

การให้ความสาคัญกบั คนในครอบครัว
ตอ้ งมาก่อนสิง่ อื่นๆ