กัณฑพงษ์ พวงสุวรรณ

ม.ศ.๓



ก

คำนำ

เรอื่ งราวของคณุ ครทู ี่ได้พบกบั นกั เรยี นของเธอคนหนงึ่ อย่างบงั เอญิ
ทำให้เธอได้รจู้ ักกบั นกั เรยี นคนนแ้ี ตเ่ ขาน้ัน บอกว่าเขาเรยี นอยู่ ม.ศ.3

ตัวผมเองน้นั ไม่เคยมปี ระสบการณ์ดา้ นน้ีมาก่อน จงึ ใชว้ ธิ ีถ่ายทอด
อารมณ์จากการอ่านเรอ่ื งอ่ืน ๆ มาประกอบกับจนิ ตนาการของผม จึงได้เกิด
ออกมาเปน็ เรือ่ งส้ันเรื่องนี้ขึ้นได้

บุคคล และสถานที่ต่าง ๆ ในเรอ่ื งส้ันเรือ่ งน้ี ลว้ นเกดิ จาก
จินตนาการของขา้ พเจ้าท้งั สน้ิ

ผูจ้ ัดทำ

สารบัญ ข

คำนำ หน้าท่ี
สารบญั ก
เนื้อเรือ่ ง ข

อารัมภบท 1
บทท่ี 1
บทท่ี 2
บทที่ 3
บทที่ 4
จากใจผู้เขยี น
ประวตั ิผเู้ ขยี น

ค

1

อารมั ภบท

2

เสียงหัวเราะ และรอยยิม้ ของเด็ก ๆ น้ัน ไพเราะและนา่ ฟงั เสมอ
ยกเว้นเพียงแตว่ า่ ...เดก็ คนน้ันไมใ่ ชค่ น?
ไม่ว่าใครกค็ งอยากมี “ทที่ ำงาน” เอาไวเ้ ป็น “ความสขุ ” ใหก้ ับกายและ
หัวใจ
ทวา่ “สถานที”่ ที่เราอยู่ หรือ “ผนื ดิน” ทีถ่ ูกกอ่ สรา้ งขึน้ มานั้น
ไม่มีใครลว่ งรวู้ า่ แตล่ ะสถานทมี่ ีประวตั คิ วามเปน็ มาเชน่ ไร...ใครจะร้วู า่ มี
“ความลบั ” อะไรซ่อนไว้
ทงั้ น้ี อะไรทขี่ ึ้นช่อื ว่าความลับ...มกั ไมใ่ ช่เรอ่ื งดี! แต่มนั ก็มกั จะมีพลงั
บางอย่างที่ดงึ ดูดคนทสี่ งสัยใหเ้ ดินเข้าไปดู หาคำตอบอยู่เสมอ
ทั้งทเี่ รากร็ ดู้ วี า่ คำตอบท่รี ออยตู่ รงหนา้ น้ัน อาจไมใ่ ช่เรือ่ งทนี่ ่ารู้ เพราะ
สุดทา้ ยมนั จะทม่ิ แทงใหเ้ ราตอ้ งทรมานและเจ็บปวดหวั ใจ

3

บทที่ 1

คนู ้ าหลงั อาคารเรยี น

4

ในช่วงเวลาทท่ี อ้ งฟา้ อนั สดใสถกู บดบังดว้ ยเมฆท่ขี นุ่ มัว ฝนทต่ี กอยา่ งตอ่ เนอ่ื ง
มาหลายวนั แตใ่ นขณะท่ดี อกไมก้ ลับเบง่ บานสดใสและตน้ ไม้ก็มสี เี ขยี วเขม้
จนดูสวยงามและน่ามอง ชา่ งดเู ปน็ บรรยากาศที่ดูขดั แยง้ ทีน่ อกหน้าตา่ ง ฉัน
ได้แตน่ ัง่ ยิม้ เลก็ ๆน้อยๆของฉันกบั เพลงสดุ โปรดพรอ้ มนงั่ ตรวจงานอยา่ ง
เพลดิ เพลนิ

“เจร๊ ัน! มอื ถือฉันนนนนน” เสยี งเพือ่ นร้องเรยี กฉนั ลน่ั

ฉนั รีบลกุ ข้นึ เพอ่ื มาดู ฉนั เหน็ เพยี งสายชารต์ ทหี่ ้อยอยขู่ า้ งกำแพงนอก
หนา้ ตา่ งแต่ปลายสายไมม่ ีมือถือ สหี นา้ ของเพอื่ นเร่มิ กงั วลใจ ฉันยม้ิ พร้อม
อาสาลงไปงมหาโทรศัพทใ์ ห้

“ไม่เป็นไร”เพื่อนพูดดว้ ยความเกรงใจ แต่ฉันยนื ยนั อย่างหนแั น่นเพ่อื ลด
ความไมส่ บายใจใหแ้ ก่เพอ่ื น เพ่ือใหค้ ลายความกงั วล

เพอ่ื นกางรม่ ยนื รอทา่ มกลางฝน ฉนั คอ่ ย ๆ เหยยี บริมกำแพงเพอ่ื ไปยงั จดุ ที่
คดิ ว่าโทรศัพทน์ า่ จะตกลงไป คดิ ว่าระดบั น้ำในคูน้ำท่เี ท้าเรม่ิ สมั ผสั ไมล่ ึกมาก
ระดบั เข่า พอไปถงึ กเ็ จอโทรศพั ทเ์ ครอ่ื งนอ้ ยจมลงท่ามกลางดนิ โคลนทีเ่ ปื้อน
เปรอะอย่างทีค่ ดิ ไว้ เมอ่ื ฉันคว้าโทรศัพทไ์ ดก้ ห็ นั หลงั กลบั ดว้ ยความรู้สกึ เผลอ
...

5

“ตูม้ มมมม!”นำ้ มรี ะดับลึกมากเท่าระดับคอ ฉนั ตกลงไปในคนู ้ำพรอ้ มกบั ท่า
หงายหลังอยา่ งไม่ทนั ตง้ั ตวั

ในตอนนัน้ เองกลบั มองเห็นนกั เรยี นชายคนหน่ึงทย่ี ืนมองฉนั จากอาคารเรยี น
พร้อมกบั หวั เราะอยา่ งสนุกสนาน

เสียงเพือ่ นเรียกชื่อฉนั ดว้ ยความตกใจดังก้องลงมาใต้นำ้ เมื่อฉันโผล่พ้นผืนนำ้
ขนึ้ มาไดก้ ต็ อ้ งแวดลอ้ มอยทู่ า่ มกลางสายตาของนกั เรียนและป้าแมบ่ า้ นผดู้ แู ล
ตกึ ทก่ี ำลงั เดินผา่ นมา ทกุ คนตา่ งหวั เราะในสภาพลกู หมาตกน้ำของฉนั

ตวั ฉนั เริ่มสั่นเพราะความเย็นเร่ิมปกคลมุ รา่ งกาย สายตาไดเ้ ลือบมองเห็นนก
น้อยปกี หกั ท่มี เี ลอื ดไหลซมึ ทัว่ ตวั บนผืนหญ้าขา้ งคูนำ้ “เดีย๋ วพาไปหาหมอนะ
เจ้านก” เมือ่ ถึงบ้านกอ็ าบน้ำ เปล่ียนชดุ แลว้ กลบั มาทโ่ี รงเรยี น

เมือ่ เริ่มตกเยน็ หอ้ งพักครูเงียบสงดั ตามอาคารเรียนไรเ้ สยี งเด็ก ๆ วิง่ เลน่ และ
พูดคุยหยอกล้อกนั ฉนั กม้ มองดนู าฬิกาบอกเวลาหกโมงเย็น “เผลอทำงาน
เพลินอกี แลว้ สินะเรา” บ่นเพียงในใจอยู่ครหู่ น่ึง จงึ หันมาเกบ็ กระเปา๋ เป้
สะพายใสห่ ลงั พรอ้ มก้มลงเอากลอ่ งทใ่ี สเ่ จา้ นกปีกหักไว้

เมอ่ื งเงยหน้าขนึ้ พร้อมกับความตกใจ เพราะ มีนักเรียนชายเส้ือขาวสะอาด
ผมสน้ั เกรยี นเปน็ ระเบียบ ตาใสเปลง่ ประกายจ้องมองมาที่ฉนั

6

“สมยั นีย้ งั มเี ด็กทีแ่ ต่งตวั เรียบร้อยขนาดนอี้ ยหู่ รอเนีย่ ” ฉันคร่นุ คิดในใจเพยี ง
ครู่หน่ึง

“ใชค่ นท่ีเราเหน็ ตอนตกคนู ้ำนหี่ นา่ ” แตย่ ังไมท่ นั ถามอะไร ตาใสเปน็
ประกายคนู่ ้ันกจ็ อ้ งมองมาที่ฉันราวกบั คุ้นเคยกนั มานานแสนนาน พร้อมเอ่ย
ถามวา่

“คณุ ครจู ะพานกไปไหนหรอครบั ” ร เรอื ของเขาชดั เจนมากจนนา่ ช่นื ชม

“คณุ ครจู ะพาไปหาหมอหนะ่ ” ฉันตอบกลับเขาดว้ ยรอยย้มิ

“นกไปหาหมอไดด้ ้วยหรอครบั ฮา่ ๆๆๆๆๆ” เขาหัวเราะอย่างอารมณข์ นั เชงิ
กระเซ้า

ฉันเขา้ ใจทา่ ทางแบบนดี้ ี เพราะนไี่ มใ่ ช่ครงั้ แรกทีเ่ จอคำถามแบบน้ี ส่วนมาก
ตา่ งบอกว่าฉันบ้าบอทพี่ าสัตว์ไปหาหมอ ตัง้ แตไ่ สเ้ ดอื น กิ้งกอื และหอยทาก

“ได้สิ มีหมอรกั ษานกนะ เพราะ ทุกชีวติ มีคณุ ค่านะ” เขายิ้มอ่อน แลว้ สบตา
ฉัน

“ถา้ มคี นพาผมไปหาหมอทัน อย่างเจ้านกตัวน้กี ค็ งดีครบั ผม”

7

“เธอไมส่ บายหรอ ครจู ะพาไปสง่ บา้ นนะ ค่ำขนาดน้ีแล้วพอ่ แมย่ งั ไม่มารบั
หรอ”

“ผมไปไหนไมไ่ ดห้ รอกครบั คณุ ครู” “ไปไดส้ ิเดย๋ี วครไู ปสง่ แป๊บนะ เดี๋ยวเอา
กุญแจรถในลน้ิ ชักใต้โตะ๊ ก่อน”

“เอ้อ ว่าแต่ บา้ นเธออย่ตู รงไหนหละ่ ” ฉันเงยหนา้ ขน้ึ มาจากใต้โต๊ะเมอ่ื หยบิ
กญุ แจรถได้ แตน่ กั เรียนก็ไม่อยแู่ ล้ว ฉันไดแ้ ต่นึกเสยี ดายท่ียังไมท่ ันถามชือ่
เขา เลยไมร่ วู้ ่าอยู่ห้องไหน ชัน้ อะไร เขาน่ารักดี ฉันประทบั ใจในการแตง่ กาย
ทสี่ ะอาดสะอา้ นเรียบร้อยและคำพดู ทีด่ เู ปน็ สภุ าพบรุ ุษอนั ออ่ นโยนของเขา
"นน่ั คอื วันแรก ทเ่ี รา พบกัน!"

8

บทที่ 2

นั่งหน้ าหอ้ งประจา

9

ตงึ๊ ..... ตึง..... ตงึ้ ....... ตงึ่ ........... ขณะนเ้ี วลา ๑๔ นาฬกิ า ๔๐ นาที หมดเวลา
เรยี นคาบที่ ๗ แล้วคะ่ .....

เสียงออดหมดเวลาได้ดังขึน้ ฉนั เดินขึ้นไปสอนชั้นบนพรอ้ มหอบหนงั สอื และ
โนต๊ บคุ๊ เมอ่ื ไปถึงหนา้ หอ้ งสอน เดก็ ๆ ต่างออกมาจากหอ้ งงเพื่อไปเรยี นคาบ
ถัดไป ฉันเดนิ เข้าหอ้ งสายตาฉันได้เห็นเขา้ กับรอยยิ้มและใบหน้าท่ีคุ้นเคย
นักเรียนคนนน้ั คนทีฉ่ นั เจอเม่อื วันกอ่ น เขายนื อยู่ในห้องเพยี งลำพงั

“สวัสดีครบั คณุ ครรู นั ”

“เธอรจู้ ักชอ่ื ครดู ้วยหรอ”

“ผมชอบตอนครเู ล่าวรรณคดีสนุกดีครับ”

“เธอเคยเรยี นกบั คุณครูหรอ ครไู ม่เคยเหน็ เธอเลย”

“ผมนงั่ หน้าหอ้ งประจำครบั ครู” มนั ทำใหร้ ู้สกึ ประหลาดใจกบั คำตอบท่ีอยู่
ตรงหนา้ เพราะฉนั สอนม.ปลายแตก่ ารแต่งกายของเขาเป็นของม.ตน้ ฉันได้
แต่ครุน่ คดิ ในใจว่า “ได้สอนม.ตน้ ตอนไหนกนั นะ หรือเปน็ นกั เรยี นโรงเรยี น
ประถมทเ่ี คยสอนแล้วมาเรียนม.๑ ที่น่ีหรือเปลา่ ?” แตย่ ิ่งพยายามนึกเทา่ ไหร่
กไ็ ม่คนุ้ เลย“ผมน่ังหนา้ ห้องประจำ นั่งอยตู่ รงนตี้ ลอด เขา้ เรยี นทุกคาบ และ
เรียนกบั ครูมานานแลว้ ครบั ”

10

เขาพูดพลางช้มี ือลงทโี่ ตะ๊ ประจำตำแหนง่ ด้านหน้า ซงึ่ ห่างจากโตะ๊ ของฉนั
เพยี งเล็กนอ้ ย โต๊ะท่ไี ม่ค่อยมนี กั เรยี นคนไหนนงั่ เพราะ เด็ก ๆ มกั ถอยหา่ ง
จากฉนั ๑ แถวหนา้ เสมอ ซง่ึ น่าแปลกใจเพราะต้ังแต่เปดิ เทอมมาฉนั ไมเ่ คย
เหน็ ใครนง่ั ตรงน้ีเลย “เขาชื่ออะไร”ฉันได้แต่คิดอยใู่ นใจดว้ ยสีหน้าทก่ี ำลงั
ครนุ่ คิด

“เพยี งดินครับ ผมช่อื เพียงดินครบั คณุ คร”ู เขาเอ่ยดว้ ยรอยยมิ้ ราวกบั รู้
ความคดิ ภายในใจของฉนั แล้วสายตาของฉันกม็ องยาวไปถึงนามสกุลทปี่ กั
บนเสือ้ นกั เรยี นสขี าวของเพยี งดนิ เม่ือฉันไดเ้ ห็นนามสกลุ นน้ั ก็ไมแ่ ปลกใจนกั
กับกริ ิยามารยาทท่อี ่อนนอ้ มสภุ าพและหน้าตาผิวพรรณทสี่ ะอาดสะอ้าน
เกลี้ยงเกลาของเขา เพราะตน้ ตระกลู ของเขามาจากผูด้ เี กา่

“ผมไปเรยี นก่อนนะครับ สวสั ดคี รับ”เขากล่าวลาและสวสั ดี ดว้ ยความ
เพรยี บพรอ้ มไปด้วยมารยาท

11

บทที่ 3
เพยี งดิน

12

“แตก๊ แตก๊ แตก๊ แตก๊ แต๊ก แต๊ก แต๊ก แตก๊ ก” เสยี งใบพดั ลมจากพดั ลมบน
เพดาน

ด้วยบรรยากาศทเ่ี ยน็ สบาย และฝนท่ตี กลงมาปรอย ๆ ทำใหฉ้ นั เผลอหลบั ไป
ในหอ้ งเรยี นชว่ งพักเทยี่ ง อาจจะเป็นเพราะการทำงานเกอื บถึงเช้าของอกี วนั
จงึ ทำใหว้ นั นีร้ สู้ กึ ง่วงมากกวา่ ปกติ

“ตู้มมม!........” ฉันตกใจกับเสยี งทด่ี งั สนัน่ และรู้สกึ ถงึ ความสัน่ สะเทือนอยา่ ง
แรง เม่ือลืมตาขนึ้ มากลบั พบว่า รอบกายมซี ากอิฐและปนู แหลกละเอียดเปน็
ควนั คลุง้ กระจายไปทว่ั เสยี งกรีดรอ้ งของผู้คนท่ตี ืน่ ตระหนก หวาดกลัว สอด
ประสานเขา้ กบั เสยี งร้องไห้ทีม่ แี ตค่ วามเศร้าโศก ฉนั สับสนไปหมดไมร่ ูว้ ่าจะ
เดนิ ไปทางไหน ทอ้ งฟ้าสีแดงฉานราวกบั เลือดคละคลงุ้ ปนกบั ควันพ่นสีดำ
จากเคร่อื งบนิ ลำเลก็ ๆ ทีบ่ นิ วนอยเู่ ตม็ ทอ้ งฟา้ ผู้คนว่งิ หนีความตายกนั อยา่ ง
จา้ ละหว่ัน เดก็ หญิงตวั เลก็ ๆ เสอ้ื ผ้าเปอื้ นเปรอะรอ้ งไหข้ ้างศพผเู้ ป็นแม่ ร่าง
ของคู่รกั โอบกอดกนั แน่นในออ้ มแขนที่อาบเลือดใตซ้ ากปูนแหลกละเอียด
พ่อแมโ่ อบกอดรา่ งไร้วิญญาณของลกู ด้วยนำ้ ตาไหลอาบแกม้ ด่ังสายน้ำทจ่ี ะ
ไหลไมม่ วี ันสิ้นสุด ช่างน่าสลดใจเหลือเกิน

ทน่ี ่ที ี่ไหนกัน ผ้คู นแตง่ กายประหลาด ทรงผมประหลาด ฉนั มาอย่ทู ี่ไหน?

“คณุ ครูรนั ....” เสียงเรียกอันแผ่วเบา ดงั มาจากซากปรักหักพังของอาคารที่
พังถล่มลงมาจากระเบดิ

13

ฉนั เดนิ ตามเสยี งเรียกนั้น ดง่ั ตกอย่ใู นภวังค์ ท่ามกลางความสับสนภายใน
จติ ใจ ใครกัน...อยทู่ ี่ไหน

“คุณครูรัน... คุณครรู ัน... คณุ ครูรนั ...” ฉนั กวาดสายตาทว่ั ผนื ดนิ ลานกว้างที่
ในบัดนม้ี เี พยี งร่างไร้วญิ ญาณของผคู้ นทเี่ ลอื ดไหลโทรมลงโลมรา่ ง กลนิ่ คาว
คละคลุ้งจากเลอื ดสีแดงสดลอยมาประทะเขา้ กบั ลมหายใจจนแทบจะ
อาเจยี น บางร่างหัวขาด แขนและขาขาดวนิ่ บางรา่ งใบหนา้ แหลกละเอียด
ยบั เยนิ จนไมเ่ หลอื เค้าความเป็นมนุษย์ ซากอิฐปูนตลอดจนสงิ่ ของต่าง ๆ
กระจายอยู่ทวั่ ผืนดนิ

“คณุ ครรู ัน... คุณครรู นั ...” เสยี งเรียกอันแผ่วเบานัน้ ดงั มาเปน็ ระยะ ๆ พลัน
สายตากเ็ หลอื บไปเห็นลำแขนอนั ขาวนวลที่เต็มไปด้วยเลอื ดสแี ดงสด
เคลอ่ื นไหวอยใู่ ต้ซากเสาปูนทพ่ี งั ถล่มลงมา

“คณุ ครรู ัน... คณุ ครรู ัน... คณุ ครูรนั ...” เสียงดงั มาจากตรงนนั้ ฉันว่งิ ผ่าน
เปลวไฟอนั รอ้ นระอุ ซากปรกั หักพัง หมอกควันสีเทาจาง ๆ และร่างไร้
วญิ ญาณของผู้คน

“อดทนไว้นะ” ฉนั เอ่ยออกไป พร้อมกับพยายามยกเสาปูนข้ึนจากร่างน้นั
สองแขนของฉันแทบไรเ้ รี่ยวแรง ขาทงั้ สองทหี่ ยงั่ ลงบนพืน้ ทรดุ ตัวเซไปขา้ ง
หลงั ด้วยน้ำหนักของเสาทีม่ ากทำใหผ้ ู้หญงิ อยา่ งฉนั ต้องพยายามยกข้ึนอยา่ ง
ยากลำบาก

14

“อดทนไวน้ ะ” ฉนั รวบรวมกำลงั ทมี่ ผี ลักเสาทท่ี ับรา่ งน้นั อย่อู ย่างสดุ กำลัง

“ปึ้งงง!....” เสาปูนกระเด็นออกไปกระทบลงสผู่ นื ดิน ทำใหเ้ ศษปนู ลอยคลุ้ง
บดบงั ร่างนน้ั ไปช่ัวขณะ

“เพยี งดิน!” ใบหนา้ เกล้ยี งเกลาในความทรงจำชดั เจนขึน้ เมอ่ื ควนั จางหาย
ฉนั ตกใจจนแทบสิ้นสติ เพราะตอนนล้ี กู ศษิ ยข์ องฉนั มเี ลอื ดไหลโทรมอาบไป
ท้ังตวั

“อดทนไวน้ ะเพยี งดนิ คุณครจู ะพาเธอไปหาหมอนะ” ฉนั เอย่ พลางนำ้ ตาไหล
อาบแกม้ พรอ้ มกบั โอบกอดเพยี งดินขน้ึ มาแนบอกเพอ่ื หวังพยงุ ร่างของเขาให้
ลุกขึ้น เลอื ดของเพยี งดินไหลอาบมาสสู่ องแขนอุ่น ๆ ของฉนั ดงั่ สายนทีสี
เลอื ด พลันสายตาฉันกเ็ หน็ เหล็กทอ่ี ยูใ่ นโครงสร้างของเสาปนู ปักอยูบ่ น
หน้าอกข้างซ้ายของเพยี งดนิ ใบหน้าของเขาซดี เผอื ด ร่างกายเย็นยะเยือก

“อดทนไว้นะเพียงดิน อดทนไว้ คณุ ครูจะ...” ตัวเขาสน่ั ระรวั พร้อมกบั สำลัก
เลอื ดออกมาทางปาก

“คณุ ครู คคณุ ...ครูครบั ไมม่ หี มอ ททนี่ ไ่ี มม่ หี มอ” เพียงดินตอบฉนั อย่างคน
สิน้ หวัง มอื ทีช่ มุ่ ไปดว้ ยเลือดกมุ มือของฉนั ไว้แนน่ ฉันพยายามพยุงเพยี งดิน
ขน้ึ พร้อมกบั ความหวงั ว่า ลูกศิษย์ของฉนั ตอ้ งปลอดภัย เขาเป็นเด็กดี
อนาคตยังอกี ไกล เพยี งดินตอ้ งมีชีวิตทย่ี ืนยาว ฉนั ทลุ ักทเุ ลทจี่ ะพยายามพยงุ
เพยี งดนิ ข้ึนอีกครง้ั แต่ด้วยรา่ งทผ่ี อมบาง ทำให้การชว่ ยเหลอื เพียงดนิ นั้นชา่ ง

15

เปน็ เร่อื งทย่ี ากลำบากเหลือเกิน ฉันพยงุ เพียงดินขึ้นมาไดเ้ หนอื ระดบั พื้นดิน
เพียงเลก็ นอ้ ยกต็ ้องล้มลงทง้ั สองคน

“มไมม่ ปี ระโยชน์หรอกครบั ผ ผ ผม...ตายแลว้ !”

“ไม่เพียงดนิ ไม่ เธอยังไมต่ ายนะ ไมต่ าย ตอ้ งไมต่ าย” ฉันพดู เส่ียงส่นั เครือ
พลางน้ำตาไหลอาบแกม้ ฉันพยายามทจ่ี ะพยงุ เพยี งดินข้นึ กบั ความรูส้ กึ ท่ีบบี
หัวใจ ฉนั เจบ็ ปวดเหลือเกนิ

“....ผมตายแล้วครบั คร.ู ...”

ตง๊ึ ..... ตึง..... ตึง้ ....... ต่งึ ........... ขณะน้ีเวลา ๑๓ นาฬกิ า ได้เวลาเรียนภาค
บา่ ย แล้วคะ่ .....

เสยี งออดเตอื นบอกเวลาเริ่มเรยี นภาคบ่าย สมั ผสั อันเปียกชมุ่ จากนำ้ ตาเตม็
หนา้ หนังสอื ทใ่ี บหน้านอนแนบสมั ผสั นี่เปน็ ความฝันทเ่ี ศรา้ ท่ีสดุ ในชวี ติ ฉัน
ภาวนาให้เปน็ เพยี งฝัน.....พลางใชส้ องมอื ปาดน้ำตาบนแกม้ ท้ังสองแต่กลับได้
กล่นิ ดินปนื ปะทะเข้ากบั ลมหายใจ มันเป็นเพียงฝนั แตบ่ นฝ่ามอื ทัง้ สองข้าง
ของฉนั ปรากฏคราบสดี ำเต็มไปหมด......

"....ผมตายแลว้ ครบั ครู..."

16

บทที่ 4
นั กเรยี น

17

“ทุกหอ้ งในโรงเรยี น ผมเขา้ ได้หมดครับ กไ็ มเ่ ห็นครเู ขาว่าอะไร อาจจะเป็น
เพราะเขาไม่เหน็ ผมครบั ครู”

“อยู่มานานแลว้ ใช่ไหมหล่ะ เลยคุ้นเคยกบั ทกุ อย่างทน่ี ”่ี

“ครบั ผมอยมู่ านานแลว้ นานมากครบั ครู” คำพดู ประโยคนข้ี องเพยี งดินเม่ือ
วันกอ่ นดงั กอ้ งอยใู่ นหัวใจของฉันครัง้ แลว้ ครั้งเลา่ เวลาผ่านมาร่วมหลาย
เดือนตัง้ แตไ่ ดร้ จู้ ักกบั เพียงดนิ ฉันไม่เคยเอย่ ถามวา่ เพียงดินอยชู่ นั้ ไหน หอ้ ง
อะไร เพยี งแต่นึกสงสยั ว่าเวลาสอน นกั เรยี นม.ปลาย เพียงดนิ มักจะโผลม่ า
นัง่ หน้าหอ้ งเสมอ ถ้าหอ้ งไหนเกา้ อม้ี คี นนงั่ เตม็ แลว้ เพียงดินกจ็ ะนงั่ เรียนกบั
พืน้ ทีห่ น้ากระดาน ฉนั เขา้ ใจเพียงว่า เขาคงมคี าบวา่ งและชอบเรียนมากกว่า
เด็กปกตทิ ว่ั ไปเพยี งเท่านน้ั แต่แล้ววันหนง่ึ ก็มเี หตกุ ารณท์ ที่ ำให้ฉนั เรมิ่ สงสัย
ว่า เพยี งดินไม่ใชเ่ ดก็ ปกติ.....

วนั น้ันเปน็ วันท่ฝี นตกหนักทัง้ วนั ฉันสวมรองเท้าแตะเดนิ ขนึ้ อาคารเรยี น
แทนคัชชู เพราะบันไดคอ่ นข้างลน่ื และเปียกไปหมด เมอื่ สอนนักเรยี นเสรจ็ ก็
เดินลงบันไดจะมาทห่ี อ้ งพกั ครูปกติ แตร่ องเทา้ แตะกลับล่ืนไถลจากข้นั บนั ได
ทำให้ฉันลืน่ ลงมา ฉันได้ตาหลับตา คิดวา่ ตวั เองต้องเจ็บหนกั แน่ เพราะ
บันไดขน้ั นีเ้ ป็นขัน้ ทสี่ บิ กว่า แต่แลว้ กลบั มมี ือเยน็ ๆ ของใครบางคน ดึง
กระชากฉันกลับไปทพ่ี กั ของราวบนั ได ฉันลืมตาข้นึ ด้วยความตกใจ

18

“เพียงดิน” เขายิ้มหวานละไม พรอ้ มกบั ประคองฉนั ไว้

“ขอบคุณมากนะ ไมง่ ั้นครคู งเจบ็ ตัวแล้ว” ฉันรสู้ ึกขอบคุณเพยี งดินที่ช่วยได้
ทันเวลา

“ไมเ่ ปน็ ไรครบั ผมอยู่ข้างคณุ ครูเสมอ”

“ครูพูดกบั ใครหนะ เมอ่ื กี้ครลู น่ื ลงไป แลว้ ครกู ็ถอยหลงั กลบั มา ครขู อบคณุ
ตัวเองหรอคะ?” เสียงของนกั เรียนหญงิ คนหนึ่งทเี่ ดนิ สวนข้นึ บันไดมาถามฉัน
อย่างสงสัย

“คณุ ครูขอบคุณเพยี งดนิ ทชี่ ่วยครูไวห้ นะ น่ีไงเพยี งดิน” ฉนั ชีไ้ ปทีเ่ พียงดินท่ี
ยืนย้ิมหวานอยู่ข้างกาย

“ครูขวญั ชอบอำอีกแล้ว ไมเ่ ห็นมใี ครเลยคะ่ ” นกั เรียนหญิงคนน้นั ตอบฉนั
เชิงกระเซ้า แล้ววิง่ ขึ้นบนั ไดผา่ นฉันไป

“เพียงดนิ เพือ่ นเธอใช่ไหม เขาแกล้งไมเ่ หน็ เธอหล่ะสิ?”

“อายผุ มคงเปน็ พอ่ เคา้ ไดค้ รับคณุ คร”ู เขาตอบอยา่ งอารมณ์ดี

19

“ถา้ เธอจะเป็นพ่อเด็กคนนัน้ เธอคงตอ้ งเกดิ ราว ๆ ปี ๒๕๐๐ ฮา่ ๆๆๆๆ” ฉนั
ขำกบั คำพูดของเพียงดินจงึ แกลง้ หยอกเขากลบั บา้ ง แต่ใบหน้าอมยม้ิ ของ
เพียงดินกเ็ ปล่ียนไป

“นา่ เสยี ดายนะครบั คุณครู ท่ผี มไมม่ บี ญุ ไดเ้ ตบิ โตไปเป็นพ่อของเด็กตวั เลก็
ๆ สกั คน”

“มสี ิ อย่าพ่ึงคดิ เรอ่ื งแตง่ งานเลย ต้งั ใจเรยี นนะ อนาคตเรายังอีกไกล เพียง
ดนิ ไม่ได้ขี้เหรส่ กั หนอ่ ย สักวันกจ็ ะมคี นดี ๆ มาเปน็ คชู่ ีวติ ใช่ว่าเธอจะแกค่ า
โรงเรยี นซะเม่ือไหร”่

“อายผุ มกเ็ ก่าพอพอกบั อาคารเรยี นหลงั แรกของทนี่ ีแ่ หละครบั ” สหี น้าเพียง
ดินไมค่ ลายจากความจริงจงั บา้ งเลย

“อาคารเรียนหลังแรก ทสี่ ร้างข้ึนราวปพี .ศ.๒๔๘๕ หนะ่ หรอ” “คณุ ครรู จู้ กั
อาคารเรียนหลังงน้นั ดว้ ยหรอครับ?”

“กเ็ คยอ่านประวตั ิโรงเรียนหนะ่ เลยพอจำไดบ้ ้าง”

20

“อาคารเรยี นหลงั แรกเป็นอาคารชั้นเดียวครับคณุ ครู สถาปตั ยกรรมเป็น
แบบโคโรเนยี ล หลงั คามุงดว้ ยกระเบอ้ื ง ทกุ คนหอ่ ขา้ วมาทานที่โรงเรียน
สมัยน้นั คนทจ่ี ะไดเ้ รยี นหนงั สอื ตอ้ งเป็นคนท่ีบ้านมีฐานะหรือเปน็ ลูก
ข้าราชการ แต่ในปพี ุทธศักราช ๒๔๘๕ เกิดกรณีพิพาทอินโดจนี อาคารเรยี น
ถูกระเบิดพังถล่มลงมา และมผี คู้ นล้มตายจำนวนมากครบั ”

“เพียงดนิ เธออยมู่ .ไหน?” ฉนั รบี เอย่ ถามด้วยความใคร่รู้ เพราะประทบั ใจ
ในความฉลาดของเขา

“ผมอยู่ ม.ศ.๓ ครบั ” เขายิ้มกวา้ งแล้วสง่ สายตาเปน็ ประกายมาทฉี่ ัน

“เค้ายกเลิกการเรียนสายสามญั สายวิสามญั ไปตัง้ แตป่ ี๒๕๒๑ แล้ว
ฮ่าๆๆๆๆ” ฉันขำกับคำตอบของเพียงดินเพราะนีค่ อื ปี๒๕๖๒ ยงั จะมใี ครมา
เรียนม.ศ. กนั อยู่อีกเลา่

“ผมมีครใู หญน่ ะครบั คณุ ครมู ีหรอื เปล่า?” เขาอมยมิ้ นอ้ ย ๆ พรอ้ มสง่ สายตา
แสรง้ เล่นแสร้งจริง

“ครูใหญ.่ ...เธอหมายถงึ ผอ. หนะ่ หรอ มีสมิ ”ี

“ครูใหญผ่ มใจดนี ะครบั ครใู หญ่แสงทอง กมลรัตน์ คุณครเู คยเจอทา่ นบา้ ง
ไหมครับ?”

21

“ไมเ่ คยเลย แตช่ อื่ ทา่ นคุ้น ๆ นะ.....” ฉันคุ้นช่ือทเ่ี พียงดนิ พดู แตก่ ็นึกไม่
ออก

“ครูไมร่ จู้ กั หรอครบั คนแรกมักจะสำคญั เสมอ...”

“เธอคงเขา้ มาเรยี นชว่ งท่คี รจู บออกไปแลว้ หนะ่ ครูไมร่ จู้ ัก แตค่ ุ้นคนุ้ ” ฉนั
พยายามนกึ วา่ คุ้นชอ่ื นเ้ี หมอื นเคยเจอท่ไี หนสกั ที่ แตก่ ็นึกไมอ่ อก

“เพียงดินครตู อ้ งไปสอน....” เขาไวอย่างกบั ลงิ ฉนั จะหันมาลำ่ ลาสักหนอ่ ย
แตเ่ พียงดินคงว่ิงลงอาคารไปแลว้ ปล่อยให้ฉนั หนั มาพดู เพียงคนเดียวเสมอ

อะไรกต็ ามท่ีพดั ผ่านเขา้ มาในชวี ติ ของเรา ไม่ใชเ่ รอื่ งบงั เอญิ ทุกอยา่ งมี
เหตผุ ลในการเข้ามาเสมอ เข้ามาเพ่ือเปน็ ความรัก เพ่อื ใหร้ ้จู กั สถานท่บี าง
แหง่ เพือ่ ฝากความทรงจำเอาไว้ ถ้าคนเรา.....เคยมบี ญุ กรรมรว่ มกนั มากอ่ น
คลนื่ ความรู้สกึ มนั จะจูนกันตดิ มนั จะอย่ใู นระดับความถเ่ี ดียวกนั แคเ่ หน็ ...ก็
รู้สึกถูกชะตา พอคยุ ...กค็ ยุ กนั ได้ง่าย เข้าใจกนั ไดเ้ ลย เพราะ หัวใจมนั เปิดรับ

...เพราะทกุ เรอ่ื งราวทเี่ กิดขนึ้ ในชวี ิต มนั มเี หตุผลของมนั ไมม่ อี ะไรเกิดขนึ้ มา
ลอย ลอย...

“สำหรับฉนั แล้วเพียงดนิ ไมใ่ ช่ผีหรือเทวดาอารกั ษ์ แต่เขาคอื นกั เรยี นของฉนั
นักเรียนท่อี ยู่...ม.ศ.๓”

22

จากใจผู้เขียน

สวสั ดีท่านผูอ้ า่ นทกุ ทา่ น ก่อนอ่นื เลยก็ขอขอบคุณทุกท่านทสี่ ละ
เวลาเข้ามาอ่านเรอื่ งสนั้ เรอ่ื งนี้ โดยเรือ่ งนีจ้ ดั ทำขนึ้ เพอื่ เปน็ ชนิ้ งานสง่ ใน
รายวิชาพฒั นาทกั ษะภาษาไทย ท30106 ประจำปีการศกึ ษา 2564

เรอื่ งราวเรือ่ งส้ันน้อี าจจะไมไ่ ดส้ มบูรณไ์ ปทกุ ๆด้าน แม้จะมี
ขอ้ ผิดพลาดท่ีมากมาย แต่เรอื่ งนกี้ ็คงเปน็ เรอ่ื งทีท่ ผี่ มตั้งใจถา่ ยทอดออกมา
เพ่ือใหท้ ุกคนได้อา่ น

พรอ้ มรบั ทุกคำติชม พรอ้ มทจ่ี ะปรบั ปรุงเพื่อคนอา่ นเสมอครบั

ขอบคณุ ครับ

23

ประวตั ิผ้เู ขียน

ชอ่ื นายกัณฑพงษ์ พวงสุวรรณ

ประวตั สิ ว่ นตวั 8 สงิ หาคม 2546
วัน เดอื น ปีเกิด บ้านเลขท่5ี 8 หม1ู่ ต.เกวยี นหกั อ.ขลงุ จ.จนั ทบรุ ี
ท่อี ยู่ปจั จบุ นั