ความหมายของนาฏศิลป์ไทย พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พุทธศักราช 2542 ได้ให้ความหมายของคำ ว่า “นาฏศิลป์” ไว้ว่า “เป็นศิลปะแห่งการละคร หรือการฟ้อนรำ ” นาฏศิลป์มีความเกี่ยวข้องกับศิลปะด้านการละคร การฟ้อนรำ การเคลื่อนไหวอิริยาบถต่าง ๆ เพื่อถ่ายทอดความหมายและอารมณ์ให้ผู้ชมเกิดความรู้สึกสะเทือนอารมณ์ และมีความสนุกสนานเพลิดเพลิน
ความเป็นมาของนาฏศิลป์ไทย สันนิษฐานว่านาฏศิลป์ไทยมีกำ เนิดมาพร้อม ๆ กับชนชาติไทย สรุปได้ว่า นาฏศิลป์ไทยน่าจะมีที่มาจาก 4แหล่ง เลียนแบบธรรมชาติ การละเล่นของชาวบ้าน การแสดงที่เป็นแบบแผน รับอารยธรรมของอินเดีย
เป็นท่าทางของการเยื้องกรายฟ้อนรำ ที่สวยงาม มีมนุษย์เป็นผู้ประดิษฐ์ท่ารำ ให้ถูกต้องตามแบบแผน และการสื่อความหมายที่ชัดเจน ใช้จังหวะเป็นพื้นฐานในการฝึกหัด หากผู้เรียนมีทักษะทางการฟังจังหวะแล้ว ก็จะสามารถรำ ได้สวยงาม
การแสดงลีลาท่ารำ แต่ละครั้งจะต้องสอดคล้องตามเนื้อร้องและทำ นองเพลง เพื่อบอกความหมายของท่ารำ ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกในการแสดงได้ตามเนื้อเรื่อง การแต่งกายในการแสดงนาฏศิลป์ สามารถบ่งบอกถึงยศและบรรดาศักดิ์ของนักแสดงละครตัวนั้น ๆ โดยเฉพาะการแสดงโขน การแต่งกายจะเปรียบเสมือนแทนสีกายของตัวละคร
เป็นองค์ประกอบหนึ่ง ที่ทำ ให้นักแสดงสวยงาม นอกจากนี้นอกจากนี้ ก็ยังสามารถใช้วิธีการแต่งหน้า เพื่อบอกวัยบอกลักษณะ เฉพาะของตัวละครได้ การแสดงนาฏศิลป์ต้องใช้ดนตรี บรรเลงประกอบการแสดง เป็นองค์ประกอบหลักที่สำ คัญ ในการช่วยเสริมให้การแสดงสมบูรณ์ และสามารถสื่อความหมาย ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น อุปกรณ์แต่ละชนิด ที่ใช้ประกอบการแสดง จะต้องมีความสมบูรณ์ สวยงาม และสวมใส่ได้พอดี นักแสดงจะต้องมีทักษะในการใช้
ประเภทของนาฏศิลป์ไทย ระบำ ศิลปะการร่ายรำ ที่แสดงพร้อมกันเป็นหมู่ ไม่ดำ เนินเรื่องราว ใช้เพลงบรรเลงอาจมีเนื้อร้อง หรือไม่มีเนื้อร้องก็ได้ เน้นการแปรแถวในลักษณะต่างๆ อย่างมีระเบียบงดงาม และเน้นความพร้อมเพรียงเป็นหลัก
การแสดงท่าทางการเคลื่อนไหวร่างกาย ประกอบจังหวะเพลงร้อง หรือเพลงบรรเลง จะเป็นศิลปะการรำ เดี่ยว รำ คู่รำ ประกอบเพลง รำ อาวุธ รำ ทำ บท หรือรำ ใช้บท โดยเน้นท่วงท่าลีลาการร่ายรำ ที่งดงาม ประเภทของนาฏศิลป์ไทย
ประเภทของนาฏศิลป์ไทย ฟ้อน ระบำ ที่มีนักแสดงพร้อมกันเป็นหมู่ เป็นศิลปะการร่ายรำ ที่มีลีลาเฉพาะในท้องถิ่นล้านนา ที่เป็นการเคลื่อนไหวแขน ขายืดยุบเข่าตามจังหวะ เพื่อความอ่อนช้อยสวยงาม
ประเภทของนาฏศิลป์ไทย การร้องรำ ทำ เพลงแบบพื้นเมืองอีสาน ลีลาและจังหวะการร่ายรำ จะรวดเร็วกระฉับกระเฉง การแต่งกายจะแต่งกายตามแบบพื้นเมืองของชาวอีสาน ส่วนใหญ่การเซิ้งจะใช้สำ หรับนำ กระบวนแห่ต่าง ๆ
ประเภทของนาฏศิลป์ไทย ละคร มหรสพอย่างหนึ่งที่แสดงเป็นเรื่องราว มีจุดมุ่งหมายเพื่อแสดงอารมณ์ความรู้สึกก่อให้เกิดความบันเทิง ความสนุกสนาน และเพลิดเพลินโดยมีนักแสดง เป็นผู้สื่อความหมายและเรื่องราวต่อผู้ชม
ประเภทของนาฏศิลป์ไทย โขน เป็นการแสดงที่ใช้ท่ารำ ตามแบบละครใน แต่เพิ่มท่ารำ ที่มีตัวแสดงแปลกออกไป กับเปลี่ยนทำ นองเพลง ที่ดำ เนินเรื่อง ไม่ให้เหมือนละคร นักแสดงจะถูกสมมติให้เป็นตัวยักษ์ ตัวลิง มนุษย์และเทวดา แสดงเรื่อง "รามเกียรติ์" เท่านั้น
1.ความเชื่อและสัญชาตญาณของมนุษย์ 2.สภาพเศรษฐกิจและสังคม ปัจจัยที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงนาฏศิลป์ 5. การสื่อสารและคมนาคม 6. การท่องเที่ยว 3. การย้ายถิ่นฐาน 4. การศึกษา 7. นโยบายของรัฐ 8.สงคราม