ภาษาไทย ๑o เรื่อง๓

ป ร ะ วั ติ ผู้ แ ต่ ง

พระเทพโมลี มีนามเดิมว่า กลิ่น เกิดเมื่อ พ.ศ. ๒๒๘๓ ในสมัยสมเด็จ
พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ มีเชื้อสายรามัญ ต่อมาอุปสมบทวัดตองปุ อยุธยา
เมื่อกรุงศรีอยุธยาแตก พระเทพโมลี ครั้งเป็นพระกลิ่น หลบภัยข้าศึก ล่อง
ลงมาทางใต้ ถึงสมัยรัตนโกสินทร์ได้กลับมาอยู่วัดกลางนา (วัดชนะสงคราม
ราชวรมหาวิหาร) ต่อมาเมื่อทราบข่าวพระอาจารย์สุก มาสถิตวัดพลับ (วัด
ราชสิทธารามราชวรวิหาร) เป็นที่พระญาณสังวรเถร จึงตามมาอยู่วัดพลับ
เพื่อมาศึกษาพระกรรมฐานในสำนักพระญาณสังวรเถร (สุก) เมื่อศึกษาวำเร็
จเร็จแล้วท่านได้ออกธุดงค์ สมัยต่อมาท่านได้นำเอาประสบการณ์การออก
สัญจรจาริกธุดงค์ การเดินป่า มา แต่งวรรณกรรมมหาเวสสันดรชาดก

กัณฑ์มหาพน[๑]

ร่ า ย ย า ว ม ห า เ ว ส สั น ด ร
ช า ด ก กั ณ ฑ์ ม ห า พ น

ประวั ติ ความเป็ นมา

เวสสันดรชาดกเป็นเรื่องราวในอดีตของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่
ทรงบำเพ็ญทานบารมีอย่างยิ่งยวด ในพระชาตินี้ทรงบริจาคมหา
ทานอันยิ่งใหญ่ มีอะไรก็ทรงสละให้ผู้อื่นได้หมด แม้กระทั่งบุตร
ภรรยา การบริจาคของพระองค์เปรียบเสมือนหม้อที่คว่ำ เพื่อให้
น้ำไหลออกจนหมดไม่เหลือแม้เพียงหยดเดียว กัณฑ์มหาพน เล่า
ต่อจากกัณฑ์จุลพน พูดถึงการหลอกคนให้หลงเชื่อของชูชก ชูชก

หลอกถามทางอัจจุตฤๅษี

เ รื่ อ ง ย่ อ ร่ ายยาวมหาเวสสั นดรชาดกกัณฑ์
มหาพน...

ประกอบกิริยาเดินอย่างเร่งรีบของ ชูชก สาระน่ารู้สู่ผู้สดับ ข้อคิดจากกัณฑ์ คนฉลาดแต่ขาดเฉลียว
คนมีปัญญาแต่ขาดสติย่อมพลาดท่าเสียทีได้ เนื้อความโดยย่อ ชูชก เดินทางผ่านสถานที่สำคัญๆ
ตามที่พรานเจตบุตรบอก จนกระทั่ง อัจจุตฤาษี จึงสอบถามที่อยู่ของ พระเวสสันดร พระอัจจุตฤาษี
เห็นท่าทีและพฤติกรรมของ ชูชก ครั้งแรกก็ลังเล กลัวว่า ชูชก จะมาขอพระชาลี พระกัณหาไปเป็น
ทาส หรือไม่ก็ขอพระนางมัทรี จึงไม่บอกทาง ชูชก แก้ตัวด้วยมธุรสวาจา ยกเหตุผลว่าจะมาเที่ยวขอ
ให้เสื่อมเสียพงศ์พราหมณ์ทำไม การมาครั้งนี้เพื่อเยี่ยมเยียน พระเวสสันดร จริงๆ ขอให้ได้เห็นจะได้
เป็นกุศล ทั้งยังอ้างว่าตั้งแต่พระเวสสันดร จากเมืองมา ตนยังไม่ได้พบ พระเวสสันดร เลย ทำให้ พระ
อัจจุตฤาษี ใจอ่อน หลงเชื่อว่า ชูชก มาด้วยเจตนาดี เมื่อเห็นว่า พระอัจจุตฤาษี ใจอ่อนหลงเชื่อแล้ว
ชูชก จึงขอค้างแรมที่อาศรมหนึ่งคืน รุ่งขึ้น พระอัจจุตฤาษี จัดหาผลไม้ให้ และบอกทางไปพระอาศรม
ของ พระเวสสันดร อย่างละเอียด พรรณนาถึงป่าเขา ฝูงสัตว์ร้ายต่างๆ ด้วยเป็นป่าใหญ่ สมกับที่
เรียกว่า ป่ามหาพน ชูชก จดจำคำแนะนำเส้นทางไว้ แล้วอำลามุ่งหน้าเดินทางไปสู่พระอาศรมของ

พระเวสสันดร

ความเรียงร้อย ลักษณะคำ ใช้ ถ้อยคาไพเราะ
แก้ว ร่ ายยาว ประพันธ์
มีการเล่นคา เล่น
และ สั มผัสอักษร มี
คุ ณค่าด้าน
วรรณศิ ลป์ การใช้ โวหาร
ภาพพจน์ และ

การพรรณนาให้
เกิ ดความรู้สึ กที่
ละเอียดอ่ อน รวม
ทั้งเกิ ดจินตภาพ

ชั ดเจน