เค้าโครงวิจัยบทที่1-3

โครงร่างการวิจัย แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเทศบาล 1 หนองใส นายสหัสยา เปรื่องค้า รหัสนักศึกษา 62100189132 วิจัยในชั้นเรียนนี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาตามหลักสูตร ครุศาสตร์บัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษาและสุขศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี

1 บทที่ 1 บทนำ ความเป็นมาและความสำคัญของปัญหา พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 และ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553 หมวดของการจัดการศึกษาในมาตรา 6 การจัดการศึกษาต้องเป็นไปเพื่อพัฒนา คนไทยให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ทั้งร่างกายจิตใจ สติปัญญา ความรู้ และคุณธรรม มีจริยธรรมและ วัฒนธรรมในการด ารงชีวิต สามารถอยู่ร่วมกับผู้อื่นได้อย่างมีความสุข แผนพัฒนากีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 5 พ.ศ. 2555-2559 (การกีฬาแห่งประเทศไทย กระทรวง การท่องเที่ยวและกีฬา, 2554) ได้กำหนดเป้าหมายไว้ว่ามุ่งหวังให้คนไทยได้รับการส่งเสริมให้คนไทย ออกกาลังกายและเล่นกีฬาอย่างถูกต้องจนเป็นวิถีชีวิต มีสุขภาพและสมรรถภาพที่ดี มีคุณธรรม จริยธรรม มีน้ำใจนักกีฬาเพื่อหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวสู่ความสามัคคีและสมานฉันท์กีฬาเซปักตะกร้อ กีฬาเซปักตะกร้อเป็นกีฬาอีกประเภทหนึ่งที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในหมู่ประชาชนทั่วไป นักเรียน เยาวชน จะเห็นได้จากมีการจัดการแข่งขันขึ้นบ่อย ๆ ทั้งในระดับส่วนกลางและระดับภูมิภาค กีฬานักเรียน องค์กรท้องถิ่นและประชาชนทั่วไปอีกส่วนหนึ่งจากการที่นักกีฬาเซปักตะกร้อทีมชาติ ไทยชุดใหญ่ เยาวชน นักเรียนไทย ไม่วาจะเป็นทั้งทีมชายหรือทีมหญิงถ้าเข้าร่วมแข่งขันรายการใด มักจะประสบความสำเร็จเรียกได้วาแชมป์ ทุกรายการเลยก็ว่าได้ทั้งระดับเอเชี่ยนเกมส์ซีเกมส์หรือ รายการแข่งขันที่จัดขึ้นตามโอกาสทีมชาติไทยเราทั้งชุดใหญ่เยาวชน นักเรียนไทย ทั้งทีมชาย หรือทีม หญิง ไม่เคยเป็นรองทีมจากชาติใดเลย วัชรินทร์ เลิศนอก (2560) พบว่า ตาราง 9 ช่อง สามารถ ช่วยในการพัฒนาสมองและการ เคลื่อนไหวของนักกีฬา รวมทั้งการฝึกปฏิกิริยารับรู้และตอบสนองต่อ การเคลื่อนไหว ซึ่งเป็นหนึ่งใน หลักการพัฒนาความคล่องแคล่วว่องไวที่สำคัญสำหรับนักกีฬาเพื่อใช้ในการแข่งขันที่ต้องใช้ความ รวดเร็วแม่นยำในการเคลื่อนไหวและทักษะการกีฬา ตลอดจนการคิด การตัดสินใจ และการแก้ปัญหา โดยนำการฝึกการเคลื่อนไหวแบบตาราง 9 ช่องมาประยุกต์ใช้ในการฝึก ความคล่องแคล่วว่องไวของ การกีฬา สุรศักดิ์ เกิดจันทึก (2560) ได้กล่าว ไว้ว่า ความแคล่วคล่องว่องไวเป็นความสามารถในการลด ความเร็ว ความเร่งและการเปลี่ยนทิศทาง อย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันพยายามรักษาการควบคุม ร่างกายที่ดีโดยไม่สูญเสียความเร็วในการวิ่ง ความแคล่วคล่องว่องไวมีความใกล้เคียงกับการทรงตัว เนื่องจากนักกีฬาต้องใช้การปรับเปลี่ยนควบคุม จุดศูนย์ถ่วงของร่างกาย ในขณะที่มีการเบี่ยงเบนท่า ไป โดยทั่วไปในบางกีฬามักจะไม่เป็นการเคลื่อนที่ ตรงไปข้างหน้า แต่มักจะเป็นการเปลี่ยนทิศทางไป ด้านข้าง ๆ ซึ่งต้องใช้ระนาบของการเคลื่อนไหว หลายด้านควบคู่กันไป

2 การเล่นกีฬานั้นเป็นสิ่งสำคัญอันพึงควรกระทำ เพราะการเล่นกีฬาเป็นการบำรุงรักษาร่างกาย ให้แข็งแรง ผู้ที่เล่นกีฬาอยู่เสมอจะมีอายุยืนนาน ไม่เจ็บป่วยบ่อย ๆ สำหรับนักเรียนเองก็จะมีโอกาสได้ ศึกษาเล่าเรียนโดยสม่ำเสมอ เมื่อออกกำลังกายย่อมทำให้สมองดีไปด้วยอันเป็นเหตุให้การศึกษาเล่า เรียนมีหวังว่าจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีนอกจากนั้นการกีฬายังเป็นการอบรมจิตใจของผู้เล่นให้เป็นผู้มี น้ำใจ อดทน กล้าหาญ ไม่เอารัดเอาเปรียบซึ่งกันและกัน และเป็นผู้มีขวัญดีอยู่เสมอ ดังที่กล่าวกันว่า เป็นผู้มีน้ำใจนักกีฬาเมื่อทุกคนพยายามเล่นกีฬา ร่างกายและจิตใจก็จะเข้มแข็งบึกบึน เพื่อจะได้ต่อสู้ ในการหา เลี้ยงชีพตลอดจนการร่วมกันต่อสู้เพื่อชาติบ้านเมืองให้เจริญรุ่งเรืองเยี่ยงอารยะประเทศ ทำ ให้ตระหนักว่าการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เรื่องการกีฬาสำหรับผู้เรียนเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง เนื่องจาก การกีฬาเป็นสาระหนึ่งที่ช่วยพัฒนาผู้เรียนให้มีคุณลักษณะของคนไทยที่พึงปรารถนาคือ ดีเก่ง และมี ความสุขโดยใช้กิจกรรมทางกายเป็นสื่อการเรียนรู้ และมิได้พัฒนาผู้เรียนเฉพาะทางด้านร่างกายแต่ เพียงอย่างเดียวแต่ยังได้สอดแทรกส่งเสริมอบรม และปลูกฝัง คุณธรรม จริยธรรม และค่านิยมที่ดีงาม ควบคู่ไปด้วยกัน ดังจะเห็นได้จากการที่สาระพลศึกษาเป็นวิชาหนึ่งซึ่งถูกบรรจุอยู่ในมาตรฐานการ เรียนรู้ของทุกช่วงชั้นแสดงให้เห็นว่าสภาพสังคมในปัจจุบันนั้นต้องการให้ผู้ที่จบการศึกษาขั้นพื้นฐาน ทุกคนมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ปราศจากโรคภัยมีสุขภาพจิตที่ดีเพื่อเป็นพื้นฐานที่จะพัฒนา ด้านวิชาการต่อไป การเล่นตะกร้อจะเป็นการฝึกให้เกิดความแคล่วคล่องว่องไว ปราดเปรียว เพราะ ต้องระมัดระวัง ตัวเตรียมพร้อมที่จะเข้าเล่นในลักษณะต่าง ๆ อยู่ตลอด เวลา และการเคลื่อนไหวก็ ต้องกระทำด้วยความรวดเร็ว ท่าทางต้องกระฉับกระเฉงเพื่อให้ทันกับจังหวะของลูก การเคลื่อนไหว ก็ เป็นไปทุกทิศทางจะช้าหรือเร็วก็แล้วแต่จังหวะของลูกและลีลาของผู้เล่นและยังเป็นการฝึกให้เป็นผู้ที่มี อารมณ์เยือกเย็นสุขุม รอบคอบ เพราะการเล่นหรือการเตะลูกแต่ละครั้งจะต้องอาศัยความตั้งใจอย่าง แน่วแน่สารวมจิตใจไปสู่การกระทำอย่างดีถ้าหากใจร้อน หรือลุกลี้ลุกลน การเล่นแต่ละครั้งก็จะเสียไป นอกจากนี้ยังเป็นการฝึกให้มีการตัดสินใจก่อนการเล่นทุกครั้ง เช่น การตัดสินใจเกี่ยวกับทิศทาง ความเร็วความแรง และด้วยลักษณะการหมุนของลูกจะเป็นเครื่องช่วยให้ตัดสินใจว่าจะเล่นลูกด้วย กระบวนท่าใดส่งไปยังทิศทางใดเหล่านี้เป็นต้น การฝึกซ้อมและการมีประสบการณ์ในการเล่นจะช่วย ให้การตัดสินได้อย่างถูกต้อง (โกสินทร์วิสุทธิ์ศรี, 2553) ปัจจุบันกีฬาเซปักตะกร้อยิ่งได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในหมู่นักเรียน เยาวชน เพราะได้ มีการบรรจุเข้าในหลักสูตรการศึกษาของโรงเรียนทุกแห่ง ทุกช่วงชั้นกีฬาเซปักตะกร้อเป็นกีฬาที่เล่น ง่ายอุปกรณ์ถูกหาได้ง่าย สถานที่เล่นก็ไม่ค่อยมีปัญหาเล่นที่ใดก็ได้ขอให้เป็นบริเวณพอสมควรหรือตาม ทุ่งนามุม 2 ถนน ตาข่ายก็อาจใช้เชือกหรือวัสดุที่หาได้ในท้องถิ่นมาแทนก็ใช้ได้แล้ว สามารถเล่นได้

3 อย่างสนุกสนาน จะสังเกตเห็นได้ทั่วไปกีฬาเซปักตะกร้อจะนิยมเล่นเกือบทุกท้องที่ของประเทศไทย (ถาวร รุ่งราตรี, 2550) กีฬาเป็นกิจกรรมหรือการเล่นเพื่อความสนุกเพลิดเพลินหรือเพื่อความแข็งแรงของร่างกาย หรือเพื่อผ่อนคลายความเคร่งเครียดทางจิต รวมไปถึงกิจกรรมปกติหรือทักษะที่อยู่ภายใต้กติกาซึ่งถูก กำหนดโดยความเห็นที่ตรงกันโดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อการพักผ่อน การแข่งขัน ความเพลิดเพลิน ความสำเร็จ การพัฒนาของทักษะ หรือหลายสิ่งรวมกัน กีฬาเป็นกิจกรรมที่ควบคู่กับการแข่งขัน และ ระบบคะแนน กีฬาหลายประเภทได้มีการจัดการแข่งขันในระดับเขต ประเทศ และระดับโลก ซึ่งกีฬา หลายชนิดได้มีการใส่เข้าและนำออกโดยการปรับปรุงของทางคณะกรรมการโอลิมปิกสากล เช่น รักบี้ ลาครอสส์ หรือ โปโลคำว่า "sport"มาจากภาษาฝรั่งเศสว่า desport หมายถึง "เวลาว่าง" ความหมาย ที่เก่าแก่ที่สุดในภาษาอังกฤษจากประมาณ ค.ศ. 1300 คือ "สิ่งใด ๆ ที่มนุษย์พบว่าน่าขบขันหรือ เพลิดเพลิน ความหมายอื่น ๆ อาจหมายถึงการพนันและเหตุการณ์ที่จัดขึ้นเพื่อการพนัน การล่าสัตว์ การละเล่น และความบันเทิง หมายรวมถึงกิจกรรมที่ต้องบริหารร่างกายด้วย ในภาษาไทย "กีฬา" ตาม ความหมายในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน กล่าวว่า เป็นคำภาษาบาลี หมายถึง กิจกรรม หรือ การเล่นเพื่อความสนุกเพลิดเพลินเพื่อความแข็งแรงของร่างกาย หรือเพื่อผ่อนคลายความเคร่งเครียด ทางจิตประโยชน์ของการเล่นกีฬา ระบบหมุนเวียนโลหิต กล้ามเนื้อหัวใจแข็งแรงขึ้น หลอดเลือดมี ความยืดหยุ่นตัวดี ชีพจรขณะพักลดลง ซึ่งแสดงถึง ประสิทธิภาพส ารองของหัวใจดีขึ้นสามารถทำงาน ได้ดี , ระบบหายใจ ถุงลมหด และขยายยืดตัวได้ดี ปอดแข็งแรง , ระบบกล้ามเนื้อ แข็งแรง, ระบบ โครงกระดูก กระดูกข้อต่อแข็งแรง ข้อต่อเคลื่อนไหวได้ดี, ประโยชน์ทั่วไป คือ ท าให้มีสุขภาพดีทั้ง ร่างกายและจิตใจ ทำให้ร่างกายมีสมรรถภาพ ในด้านความทนทาน แข็งแรง อ่อนตัว ว่องไว และการ ทรงตัวดี สามารถทำงานต่างๆ ได้มากขึ้น ความเหนื่อยมีน้อยลง กระฉับกระเฉง ไม่อ่อนเพลียมีโอกาส บริหารร่างกายได้ทุกส่วน ช่วยควบคุมน้ำหนักตัวและทรวดทรง ช่วยลดไขมัน และน้ำตาลในกระแส เลือด นอนหลับสบายลดความตรึงเครียดในสมอง ระบบย่อยอาหารทำงานดีขึ้น ขับถ่ายสบายท้องไม่ ผูก จิตใจผ่องใส แก้อาการหงอยเหงา เซื่องซึม มีความเชื่อมั่นในตนเอง มีสติปัญญาและความคิด สร้างสรรค์(วิกิพีเดีย, 2556) จากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคไวรัสโคโรนา 2019 (COVID – 19) หลายประเทศทั่ว โลก ประเทศส่วนใหญ่ได้รับผลกระทบเกิดการติดเชื้อค่อนข้างรุนแรง และเพื่อเป็นการป้องกันและ หยุดการแพร่ระบาดของโรคโควิด–19 นี้ ประเทศต่าง ๆ ได้มีมาตรการปิดประเทศ (Lockdown) โดย ให้ประชาชนหยุด กิจกรรมต่าง ๆ หยุดการเดินทาง และอยู่ในที่ตั้งหรือที่พักตามระยะเวลาที่ก าหนด และงดกิจกรรม ทางสังคมอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งการรณรงค์มาตรการด้านสาธารณสุขและเว้น

4 ระยะห่างทางสังคม (Social Distancing) สถานการณ์ดังกล่าวเกิดผลกระทบต่อการพัฒนาประเทศทั้ง ด้านสาธารณสุข เศรษฐกิจ สังคม และการศึกษา ทั้งผลกระทบในช่วงระยะเวลาที่มีการระบาดของโรค และผลกระทบต่อเนื่องอีกในระยะยาว การจัดการศึกษาของทุกประเทศได้รับผลกระทบจากจาก สถานการณ์โควิด–19 โดยมีการหยุด การเรียนการสอนทั้งในลักษณะที่หยุดทั่วประเทศ และหยุด เฉพาะบางพื้นที่ จากข้อมูลของ UNESCO เกี่ยวกับผลกระทบโควิด–19 ต่อการจัดการศึกษาทั่วโลก ณ วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 พบว่า มีประเทศ ที่ปิดสถานศึกษาจำนวน 107 ประเทศ มีผู้เรียนในระบบ ได้รับผลกระทบร้อยละ 60.9 และยังมีผู้เรียนได้รับ ผลกระทบเป็นจำนวน 1,066,81ล้านคน ( COVID19 Impact on education) ซึ่งประเทศต่าง ๆ ได้มีการปรับรูปแบบการจัดการเรียนการสอนเพื่อ แก้ไขปัญหาการจัดการศึกษาจากผลกระทบของโรคระบาด ดังกล่าว เช่น ประเทศจีนขยายเครือข่ายบ รอดแบรนด์และอัปเกรดอินเทอร์เน็ตในสถานศึกษา มีห้องเรียน คลาวด์ให้บริการการศึกษาแบบ ออนไลน์แก่นักเรียน ประเทศฟินด์แลนด์ปรับรูปแบบการจัดการศึกษาเป็น แบบออนไลน์ในระยะยาว และประเทศสิงคโปร์จัดให้มีรูปแบบการเรียนรู้ที่บ้าน (Home Based Learning) และมีการปรับการ เรียนการสอนเป็นรูปแบบดิจิทัล สำหรับประเทศไทย กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศให้สถานศึกษา ในสังกัดและในกำกับปิดเรียน ด้วยเหตุพิเศษตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม จนถึงวันที่ 1 กรกฎาคม 2563 โดยให้สถานศึกษาจัดให้มีการเรียน การสอนให้สอดคล้องกับประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินสืบเนื่องจาก การระบาดของโรคโควิด-19 และ เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2563 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศ นโยบายการจัดการเรียนการสอนช่วงโควิด–19 โดยการวางแนวทางการจัดการเรียนการสอนภายใต้ สถานการณ์วิกฤตโควิด-19 ในทุกระดับชั้นและ ทุกประเภท สรุปดังนี้ 1) รูปแบบการเรียนการสอนออกแบบให้สอดคล้องกับความปลอดภัยของพื้นที่ โดยมี การเรียนรู้แบบ Onsite ในพื้นที่ที่มีความปลอดภัยสามารถไปโรงเรียนได้ ขณะที่พื้นที่ที่ไม่ปลอดภัยจะ มีการ เรียนรู้หลักผ่านทางการ On-air ของมูลนิธิการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียม ในพระบรม ราชูปถัมภ์ และ มีการเรียนรู้เสริมผ่านระบบ Online 2) ลดการประเมินและงดกิจกรรมต่าง ๆ ที่ไม่จำเป็นโดยเน้นเรียนเฉพาะวิชากลุ่มสาระ หลัก 3) การเตรียมพร้อมในด้านระบบการเรียนรู้ทางไกลและระบบออนไลน์จะเริ่มทดสอบ ตั้งแต่ วันที่ 18 พฤษภาคมนี้เป็นต้นไป 2 4) กระทรวงศึกษาธิการจะสนับสนุนการเรียนการสอนทางไกลในสัดส่วน 80% อีก 20% หรือมากกว่าให้ทางโรงเรียนและครูผู้สอนในแต่ละพื้นที่พิจารณาออกแบบตามความเหมาะสม

5 5) การเรียนผ่านการสอนทางไกลจะใช้สื่อโทรทัศน์ (TV) ในทุกระบบเป็นหลักของมูลนิธิ การศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียม ในพระบรมราชูปถัมภ์ที่มีมาตรฐาน โดยมีดิจิทัลแพลตฟอร์มของ กระทรวงศึกษาธิการ หรือ DEEP และจัดการเรียนการสอนแบบโต้ตอบออนไลน์เป็นสื่อเสริม การเปิด ภาคเรียนเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2563 สถานการณ์การแพร่ ระบาดในประเทศไทยจะลดความรุนแรง ลง จนไม่มีจำนวนผู้ติดเชื้อในประเทศเป็นเวลาหลายสัปดาห์แต่เนื่องจากสถานการณ์การแพร่ระบาด ของประเทศอื่น ๆ ยังมีความรุนแรง ดังนั้น สถานการณ์ในประเทศ ไทยจึงยังคงอยู่ในสภาวการณ์ที่ไม่ อาจวางใจได้แม้ประเทศไทยมีการลดมาตรการการควบคุมต่าง ๆ ในภาพรวมของประเทศลงก็ตาม กระทรวงศึกษาธิการก็ยังมีนโยบายให้คงมาตรการที่เป็นการป้องกันไว้อยู่เพื่อลดความเสี่ยงของการติด เชื้อที่อาจเกิดกับนักเรียน ผู้ปกครอง ครูและบุคลากรทางการศึกษา โดยแนวทางในการจัดการเรียนรู้ ช่วงการเปิดภาคเรียน (กรกฎาคม 2563 -เมษายน 2564) กระทรวงศึกษาธิการได้ก าหนดแนวทางไว้ 2 ลักษณะ คือ สถานการณ์ที่ 1 กรณีที่สถานการณ์การแพร่ ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ยังไม่คลี่คลาย จะจัดการเรียนการสอนระดับปฐมวัยถึง ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ด้วย ระบบทางไกลผ่าน DLTV และระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ด้วยวีดีทัศน์การสอนโดยครูต้นแบบ และ ระบบออนไลน์ด้วยเครื่องมือการเรียนรู้ตามความเหมาะสมและบริบทของ สถานศึกษา และ สถานการณ์ที่ 2 กรณีที่สถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID–19) คลี่คลาย จะจัดการเรียนการสอนปกติในโรงเรียน โดยให้เว้นระยะห่างทางสังคม (Social Distancing) และ มี แผนเตรียมการเพื่อรองรับสถานการณ์ฉุกเฉินต่าง ๆ โดยจะต้องได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการ ศึกษาธิการจังหวัด ซึ่งมีผู้ว่าราชการจังหวัดเป็นประธาน (กระทรวงศึกษาธิการ, 2563) จากแนวคิดและเหตุผลดังกล่าวผู้วิจัยจึงได้นำมาเป็นแนวทางในการส่งเสริมพัฒนาร่างกาย ของนักเรียนให้มีความคล่องแคล่วว่องไวในการใช้ทักษะกีฬาเซปักตะกร้อด้วยหลังเท้า โดยใช้แบบฝึก ตารางเก้าช่องเป็นแนวทางในการจัดการเรียนการสอนในรายวิชาสุขศึกษาและพลศึกษาใน สถานศึกษาให้เหมาะสมกับความต้องการของนักเรียน โดยผู้วิจัยจัดทำวิจัยเพื่อศึกษาผลของการใช้ แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเทศบาล 1 หนองใส และยังเป็นแม่แบบหรือแนวทางในการออกกำลังกายเพื่อสุขภาพให้กับ นักเรียนที่สนใจ และยังสามารถนำแบบฝึกไปใช้ในการฝึกนักกีฬาเพื่อให้เกิดความเป็นเลิศทางการกีฬา และยังเป็นอีกทางเลือกสำหรับผู้ที่ต้องการออกกำลังกายโดยใช้พื้นที่ขนาดเล็กในการออกกำลังกาย วัตถุประสงค์ของการวิจัย เพื่อศึกษาแบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ ระดับชั้น มัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเทศบาล 1 หนองใส

6 สมมติฐานการวิจัย นักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเทศบาล 1 หนองใส ที่ใช้แบบฝึกตารางเก้า ช่อง เกิดความคล่องแคล่วว่องไวในการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ ขอบเขตของการวิจัย ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้ใช้แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปัก ตะกร้อ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเทศบาล 1 หนองใส ผู้ศึกษาได้กำหนดขอบเขตใน การศึกษาดังนี้ 1. ประชากรคือนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ปีการศึกษา 2566 โรงเรียนเทศบาล 1 หนองใส จำนวน 39 คน โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 จำนวน 20 คน 2. สร้างแบบฝึกตารางเก้าช่อง และศึกษาผลของการศึกษาการใช้แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มี ผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเทศบาล 1 หนองใส 3. ตัวแปร 3.1 ตัวแปรต้น ได้แก่ แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อ 3.2 ตัวแปรตาม ได้แก่ ความคล่องแคล่วว่องไวในการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปัก ตะกร้อ 4. ระยะเวลาในการวิจัยในครั้งนี้ใช้ระยะเวลา 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 1 ชั่วโมง ศัพท์เฉพาะ กีฬาเซปักตะกร้อ เป็นกีฬาพื้นเมืองของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เซปักตะกร้อแตกต่างจาก กีฬาที่คล้ายกันของฟุตวอลเลย์โดยใช้ลูกที่ทำจากหวายและอนุญาตให้ผู้เล่นใช้เท้า, เข่า, หน้าอก และ ศีรษะเพื่อสัมผัสลูก เซปักตะกร้อ มาจากคำสองคำ คำแรก "เซปัก" (มลายู: sepak) เป็นคำมลายู แปลว่า "เตะ" กับคำว่า "ตะกร้อ" เป็นคำไทยแปลว่า "ของเล่นสานด้วยหวาย ใช้เตะเล่น" ส.พลายน้อย อธิบายที่มาของคำว่า "ตะกร้อ" ว่าอาจเป็นคำจีนเก่าคือคำว่า "ทาก้อ" ใช้เรียกกีฬาที่คล้ายกัน ใน ภาษาไทยถิ่นเหนือเรียก "มะต้อ" ถิ่นอีสานเรียก "กะต้อ" และถิ่นใต้เรียก "ตร่อ" และอธิบายอีกว่า ต้อ ตร่อ และกร้อ เป็นคำเดียวกันแต่เพี้ยนเสียง ส่วนขุนวิจิตรมาตรา (สง่า กาญจนาคพันธุ์) ให้ความเห็น ว่า แต่เดิมคงเรียก "ตากล้อ" แปลว่า "ของที่สานเป็นตากลม ๆ" กรณีเดียวกันกับคำว่า "ผมหยิกหน้า กล้อคอสั้นฟันขาว" ซึ่งคำว่า "กล้อ" แปลว่า "กลม"

7 ความคล่องแคล่วว่องไว (Agility) คือความสามารถในการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วโดยไม่ สูญเสียทิศทางของการควบคุมความเร็ว, การทรงตัวหรือร่างกาย เช่นเดียวกับองค์ประกอบของการ ออกกำลังกายอื่น ๆ ความคล่องตัวจะระบุเฉพาะเจาะจงรูปแบบการเคลื่อนไหวที่เฉพาะเจาะจง One problem with agility training is that an athlete can learn to anticipate the next movement. หนึ่งปัญหากับการฝึกอบรมความคล่องตัวเป็นที่นักกีฬาสามารถเรียนรู้ที่คาดว่าจะมีการ เคลื่อนไหวต่อไป Therefore, the athlete should be required to respond to a directional order. ดังนั้นนักกีฬาควรจะต้องตอบสนองต่อคำสั่งเปลี่ยนแปลงทิศทาง การพัฒนาความสามารถของ สมรรถภาพทางกายของนักกีฬา ด้านความคล่องแคล่วว่องไวนั้นจะเป็นผลให้นักกีฬามีความคล่องตัว ในการเคลื่อนที่ เปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว และรักษาสมดุลของร่างกายได้เป็นอย่างดี และจะ สามารถประสบผลสำเร็จในการแข่งขันได้ ตารางเก้าช่อง เป็นเครื่องมือในการพัฒนาปฏิกิริยาความรวดเร็วในการเคลื่อนไหวของมือ และเท้า รวมทั้งพัฒนาทักษะความสัมพันธ์ ตลอดจนการทรงตัวในการเคลื่อนไหวร่างกายให้มี ประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น อีกทั้งช่วยพัฒนาระบบไหลเวียนเลือดและระบบหายใจ หลังเท้า หมายถึง การเตะตะกร้อด้วยหลังเท้า เบาๆ ซ้ำกันหลายๆครั้ง เป็นการเตะเพื่อบังคับ ลูกให้อยู่ใกล้ตัวในระดับสูงเกินสะเอว หลักการฝึกเช่นเดียวกับการเตะตะกร้อด้วยหลังเท้า แต่มีข้อ แตกต่างกันเพียงเล็กน้อย ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับ 1. แนวทางในการจัดการเรียนการสอนกีฬาเซปักตะกร้อในรายวิชาสุขศึกษาและพลศึกษา 2. เป็นแนวทางในการปรับปรุงและเงื่อนไขการจัดการเรียนการสอนรายวิชาสุขศึกษาและพล ศึกษาในสถานศึกษาให้เหมาะสมกับความต้องการของนักเรียน

8 บทที่ 2 เอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง การวิจัยเรื่องแบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ ระดับชั้น มัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเทศบาล 1 หนองใส ผู้วิจัยได้ศึกษาเอกสารงานวิจัยที่เกี่ยวข้องและได้ รวบรวมนำเสนอตามหัวข้อต่อไปนี้ 1. กีฬาตะกร้อ 1.1 ความรู้ทั่วไปของกีฬาตะกร้อ 1.2 ประโยชน์ของกีฬาตะกร้อ 1.3 ประเภทของกีฬาตะกร้อ 2. การเรียนรู้ทักษะ (Skills Learning) 3. การพัฒนาการประสานงานการเคลื่อนไหว 3.1 ความสัมพันธ์ระหว่างระบบประสาทกับกล้ามเนื้อ 3.2 ทักษะกลไกการเคลื่อนไหว 3.3 เวลาปฏิกิริยาตอบสนอง 4. ตารางเก้าช่อง 4.1 ความรู้ทั่วไปของตารางเก้าช่อง 4.2 ประโยชน์ของตารางเก้าช่อง 4.3 ตารางเก้าช่องกับการพัฒนาทักษะกีฬาตะกร้อ 5. แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ 6. งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง 7. กรอบแนวคิดการวิจัย 1. กีฬาตะกร้อ 1.1 ความรู้ทั่วไปของกีฬาตะกร้อ ราชบัณฑิตยสถาน (2530: 212) ให้คำนิยาม “ตะกร้อ” ไว้ว่า “ลูกกลมสานด้วย หวายเป็นตาๆสำหรับเตะ” เฉลียว บุญยงค์ (2519: 1) ได้ให้ความหมายของคำว่า “ตะกร้อ หมายถึง ของเล่น ชนิดหนึ่งมีลักษณะเป็นลูกกลมๆ สานด้วยหวายสำหรับการเตะเล่น” ปี พ.ศ.2533 ตะกร้อใช้วัสดุประเภทใยสังเคราะห์หรือพลาสติก และไม่ได้สานด้วย มือ แต่ใช้เครื่องจักรและกรรมวิธีอื่นแทนหวาย เพราะหวายนั้นค่อนข้างหายาก

9 มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติบุญยงค์ เกศเทศ (2547: 1-2) กล่าวถึงตะกร้อว่า “เป็นกีฬาไทยที่เล่นกันแพร่หลายมานานนับศตวรรษไม่ว่าจะเป็นตามชนบทในวัด ชานเมือง ตามหัว เมืองหรือแม้กระทั่งในวัง จะพบเห็นการเล่นตะกร้อได้เสมอ ด้วยตะกร้อไม่ต้องใช้บริเวณกว้าง เหมือนกับกีฬาชนิดอื่นๆ อุปกรณ์ก็หาได้ง่าย ทั้งไม่จำกัดรูปร่าง เพศ หรือวัย ตลอดจนไม่จำกัดจำนวน ผู้เล่นตายตัว ทั้งนี้อาจยืดหยุ่นได้ตามความเหมาะสม ดังนั้นการเล่นตะกร้อจึงได้รับความนิยมตลอด มา” สันติวัฒน์ พันทา (2548: 14) กล่าวไว้ว่า ปัจจุบันกีฬาเซปักตะกร้อเป็นที่นิยมของ คนไทยมีหน่วยงานจัดการแข่งขันทั้งในระดับโรงเรียน ระดับอุดมศึกษา และระดับสโมสร รวมทั้งการ แข่งขันระดับชาติในกีฬาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการได้เล็งเห็นความสำคัญของกีฬานี้ จึงได้บรรจุไว้ ในหลักสูตรการเรียนการสอนระดับมัธยมศึกษาและอุดมศึกษา ในที่นี้ขอสรุปว่ากีฬาตะกร้อเป็นกีฬาที่นิยมเล่นกันอย่างแพร่หลายทั่วไป มีการเรียน การสอนในหลักสูตรระดับประถมศึกษา มัธยมศึกษา และระดับอุดมศึกษา โดยเฉพาะในมหาวิทยาลัย ราชภัฏนครปฐม ตะกร้อเป็นกีฬาที่ใช้ในการเรียนการสอนในรายวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬาเพื่อสุขภาพ ของนักศึกษาที่เลือกเรียน 1.2 ประโยชน์ของกีฬาตะกร้อ กีฬาทุกชนิดทุกประเภทล้วนแต่คิดค้นขึ้น เพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อการเสริมสร้างสุขภาพ ให้พัฒนาขึ้นทางด้านร่างกาย จิตใจ อารมณ์ และสังคม กีฬาตะกร้อก็เช่นเดียวกันเป็นกีฬาที่ให้คุณค่า ตามจุดมุ่งหมายของกีฬาอย่างครบถ้วน สันติวัฒน์ พันทา (2548: 22-25) กล่าวไว้ว่า กีฬาตะกร้อนอกจากผู้เล่นจะได้รับความ สนุกสนานเพลิดเพลินแล้ว ยังมีประโยชน์และคุณค่าต่อผู้เล่นในด้านต่างๆ ดังต่อไปนี้ 1.2.1 ประโยชน์ทางด้านร่างกาย ผู้ที่เล่นกีฬาตะกร้อเป็นประจำและใช้เวลาในการเล่น แต่ละครั้งนานพอสมควร รับประทานอาหารที่มีคุณค่าและมีการพักผ่อนที่เพียงพอ จะท ำให้ สมรรถภาพ ทางกายดีมีสุขภาพสมบูรณ์แข็งแรงสามารถป้องกันโรคภัยไข้เจ็บได้ ประโยชน์ที่ได้รับจาก การเล่นกีฬา ตะกร้อทางด้านร่างกายสามารถแยกอออกเป็น 2 ทาง คือ 1) การพัฒนาสมรรถภาพทางกาย การออกกำลังกายด้วยการเล่นกีฬาตะกร้อ จะทำ ให้ระบบต่างๆ ภายในร่างกายทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ระบบย่อยอาหารทำงานได้อย่าง สม่ำเสมอ ระบบไหลเวียนโลหิตจะสามารถสูบฉีดโลหิตให้หมุนเวียนได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าผู้ที่ ไม่ได้เล่นกีฬา ระบบหายใจ ปอดจะสามารถขยายตัวได้มากกว่าปกติ ทำให้สามารถฟอกโลหิตดำให้ เป็น โลหิตแดงได้ปริมาณเพิ่มมากขึ้น นอกจากนี้ระบบต่างๆ ในร่างกายยังสามารถทำงานประสาน สัมพันธ์กันได้อย่างดี โดยเฉพาะระบบกล้ามเนื้อกับระบบประสาท จะเห็นได้ว่าขณะที่เรากำลังเตะ ตะกร้ออยู่ สายตาจะต้องคอยจับจ้องที่ลูกตะกร้ออยู่ตลอดเวลา มือ แขน ลำตัว ขา และเท้าต้อง

10 เคลื่อนไหวไปตาม ทิศทางที่ประสาทสั่งการอยู่ตลอด ความสัมพันธ์ของอวัยวะต่างๆ ดังกล่าวทำให้ สามารถเล่นตะกร้อได้เป็นอย่างดี ด้วยเหตุนี้การเล่นตะกร้อจึงเป็นส่วนหนึ่งที่จะช่วยให้ผู้เล่นมี สมรรถภาพร่างกายดีคือ มีความอดทน มีความแข็งแรง มีกำลัง และมีความคล่องแคล่วว่องไวสามารถ ทำงานได้มาก ได้นาน เหนื่อยช้า และหายเหนื่อยเร็ว 2) การพัฒนาบุคลิกภาพ ผู้ที่เป็นนักกีฬาหรือผู้ที่ออกกำลังกายจะมีทรวดทรง ที่ได้ สัดส่วน มีบุคลิกลักษณะ กระฉับกระเฉง โดยเฉพาะการเล่นตะกร้อจะต้องใช้ความว่องไวเป็นพิเศษ ช่วยให้ผู้เล่นมีความคล่องตัวเป็นการพัฒนาบุคลิกภาพได้เป็นอย่างดี กล่าวคือผู้เล่นกีฬาตะกร้อจะ ได้รับประโยชน์ทางด้านร่างกายเป็นอย่างดีดังนี้ 2.1) ทำให้กล้ามเนื้อแข็งแรง สามารถทำงานได้มาก 2.2) ทำให้ระบบการไหลเวียนโลหิตดีขึ้น 2.3) ทำให้เซลล์ต่างๆ ของร่างกายเจริญเติบโตและแข็งแรง 2.4) ช่วยในการขับถ่ายได้ดี และช่วยรักษาอุณหภูมิของร่างกายได้ดี 2.5) ช่วยส่งเสริมบุคลิกภาพให้ดีขึ้น 2.6) ช่วยฝึกความสัมพันธ์ของอวัยวะต่างๆ ในร่างกายให้ดีขึ้น 1.2.2 ประโยชน์ทางด้านจิตใจและอารมณ์การเล่นตะกร้อนอกจากจะได้ประโยชน์ ทางด้านร่างกายตามที่ได้กล่าวมาแล้วยังก่อให้เกิดประโยชน์ทางด้านจิตใจเป็นอย่างมากคือไม่ว่าจะ เป็นการเล่นหรือชมการแข่งขันจะทำให้ผู้เล่น และผู้ชมตื่นเต้นสนุกสนานมีความเร้าใจเท่ากับการ พักผ่อนทางด้านจิตใจไปในตัวการเล่นตะกร้อมีคุณค่าทางด้านจิตใจ ดังนี้ 1) ทำให้เกิดความพึงพอใจในความสามารถของตนเอง 2) ทำให้เกิดความรักความสามัคคีในหมู่คณะ 3) ทำให้มีความสนุกสนานร่าเริง เป็นการพักผ่อนคลายความตึงเครียด 4) ทำให้มีน้ำใจเป็นนักกีฬา รู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย 5) รู้จักการควบคุมอารมณ์ มีความสุขุมเยือกเย็นมีจิตใจหนักแน่นมั่นคง 6) ฝึกให้รู้จักแก้ปัญหาเฉพาะหน้า และส่งเสริมให้มีไหวพริบที่ดี 7) ฝึกให้เป็นคนมีเหตุผลและกล้าตัดสินใจ 1.2.3 ประโยชน์ทางด้านสังคม ถ้าผู้เล่นได้ฝึกและเล่นกีฬาตะกร้อจนเป็นนักกีฬาที่ดี และเป็นผู้เล่นที่มีน้ำใจเป็นนักกีฬา นับว่าผู้นั้นเป็นบุคคลที่สังคมประชาธิปไตยพึงปรารถนา ทั้งนี้เป็น เพราะเหตุว่าการเล่นกีฬาทุกชนิดทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นกีฬาในร่ม กีฬากลางแจ้ง เป็นประเภท บุคคล หรือประเภททีมก็ตาม ผู้เล่นต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบและกติกาของกีฬานั้นๆ อย่างเคร่งคัด เท่ากับเป็นการฝึกให้บุคคลอยู่ในกรอบอยู่ในระเบียบวินัยอันดี เป็นพื้นฐานแห่งคุณภาพที่ประเทศชาติ ต้องการ การเล่นกีฬาตะกร้อจะทำให้ผู้เล่นมีความเสียสละ มีความกล้าหาญ และมีความอดทนมากขึ้น

11 อีกด้วย ซึ่งล้วนเป็นประโยชน์ต่อสังคมทั้งสิ้น นอกจากนี้กีฬาตะกร้อยังทำให้ผู้เล่นเป็นคนมีสังคม กว้างขวางรู้จัก บุคคลอื่นมากขึ้นอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นคู่แข่งขัน เพื่อนร่วมทีม ผู้ฝึกสอน เจ้าหน้าทีทีม และผู้ตัดสิน กล่าวคือ ประโยชน์ทางด้านสังคมมีดังนี้ 1) เป็นการพบปะสังสรรค์กันในหมู่เพื่อนฝูง และบุคคลอื่น ๆ 2) ช่วยให้เกิดมนุษยสัมพันธ์ที่ดี 3) ฝึกฝนให้รู้จักเสียสละ 4) ให้รู้จักการใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ 1.2.4 ประโยชน์ทางด้านทัศนคติการได้ร่วมเล่นตะกร้อกับบุคคลอื่น ๆ ทำให้เกิดการ เข้าใจซึ่งกันและกันร่วมมือร่วมใจประคับประคองลูกตะกร้อไม่ให้ตกพื้น ไล่ลูก โต้ลูกด้วยความตั้งใจ เพื่อจุดประสงค์อันเดียวกันซึ่งนอกจากจะเป็นเครื่องมือก่อให้เกิดสังคม และมิตรภาพความสามัคคี กลมเกลียวแล้วยังก่อให้เกิดการปลูกฝังทัศนคติในเรื่องความรัก มีน้ำใจเป็นนักกีฬา กล่าวคือ ประโยชน์ทางด้านทัศนคติมีดังนี้ 1) ส่งเสริมให้รู้จักเคารพสิทธิผู้อื่น 2) กฎกติกาการเล่นจะส่งเสริมให้มีความยุติธรรม 3) ทักษะการเล่นหรือการฝึกซ้อมสามารถนำไปใช้ประโยชน์ในด้านอื่น ๆ 4) เป็นการส่งเสริมการแสดงออก กีฬาตะกร้อเป็นกีฬาที่มีประโยชน์ต่อผู้เล่นและต่อสังคมเป็นอย่างมากเพราะผู้เล่นกีฬา ตะกร้อนอกจากจะยังได้รับการพัฒนาทางกาย ทางจิตใจ ทางสังคมแล้วยังได้รับการปลูกฝังทัศนคติที่ ดีต่อการออกกำลังกายโดยการเล่นกีฬาเป็นประจำซึ่งนับว่าเป็นประโยชน์ต่อสังคมอีกด้วยจึงได้สรุป ประโยชน์ของกีฬาตะกร้อเป็นข้อๆ ดังนี้ 1. เล่นง่าย ไม่เลือกเวลาและไม่เปลืองสถานที่ 2. ประหยัดทั้งเวลาและค่าใช้จ่าย 3. มีความปลอดภัยในการเล่น 4. ทำให้ผู้เล่น 4.1 มีบุคลิกภาพ มีความคล่องแคล่วว่องไว 4.2 เยือกเย็นสุขุมรอบคอบ 4.3 ตัดสินใจรวดเร็ว แน่นอน 4.4 มีความประพฤติเรียบร้อย ซื่อตรง มีศีลธรรม 4.5 ระบบประสาทดี 4.6 สุขภาพพลานามัยแข็งแรง 4.7 ปฏิภาณไหวพริบดี

12 4.8 พักผ่อนตามอารมณ์ มีความเพลิดเพลิน 4.9 มีความสามัคคี 4.10 เข้าสังคมได้ดีไม่ประหม่า 5. กีฬาตะกร้อเป็นพื้นฐานในการนำไปสู่กีฬาประเภทอื่น ๆ 5.1 ทรงตัวดี 5.2 สายตาดี 5.3 ความแม่นยำดี 5.4 การใช้เท้าดี สรุปได้ว่ากีฬาตะกร้อมีประโยชน์หลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นทางด้านร่างกายช่วยพัฒนา สมรรถภาพทางกาย พัฒนาบุคลิกภาพ ด้านจิตใจและอารมณ์ ด้านสังคม ด้านทัศนคติที่ดีต่อการออก กำลังกายต่อผู้ร่วมเล่นด้วยกัน 1.3 ประเภทของกีฬาตะกร้อ สันติวัฒน์ พันทา (2548: 15-21) การเล่นกีฬาตะกร้อในประเทศไทยเท่าที่ปรากฏมาแต่ เดิมจนถึงปัจจุบันมีอยู่ 7 ประเภท ได้แก่ 1.3.1 ตะกร้อวงเพื่อการออกกำลังกาย เป็นการเล่นตะกร้อเพื่อความสนุกสนาน และ เป็นการออกกำลังกายจะไม่กำหนดจำนวน อาจจะมีเพียงสองคนก็สามารถเล่นได้ ปัจจุบันมีหน่วยงาน ในท้องถิ่นได้จัดให้มีการแข่งขันตะกร้อวงกันเป็นทีม ซึ่งการเล่นนั้นไม่มีการกำหนดกติกาการแข่งขัน เป็นที่แน่นอนไม่ว่าจะเป็นเรื่องของสนามแข่งขัน จำนวนผู้เล่นและเวลาในการเล่นโดยให้ขึ้นอยู่กับฝ่าย จัดการแข่งขัน เช่น บางที่กำหนดผู้เล่นทีมละไม่เกิน 7 คน และไม่น้อยกว่า 5 คน ใช้แข่งขันจับเวลา ทีมละ 10 นาที ให้ช่วยกันเตะตะกร้อให้ลอยโดยจะใช้อวัยวะส่วนต่างๆ เช่น เท้า เข่า ศอก ศีรษะ ห้าม ตกพื้น นับจำนวนครั้งที่ทีมทำคะแนนได้ ภายในเวลาที่กำหนด 1.3.2 ตะกร้อเตะทน 1) ตะกร้อเตะทนวงใหญ่ 1.1) ลักษณะของสนามแข่งขัน สนามเป็นพื้นราบกว้างยาวไม่น้อยกว่า 16 เมตร อยู่ในร่มหรือกลางแจ้งก็ได้จากพื้นสนามขึ้นไปสูงอย่างน้อย 8 เมตร ต้องไม่มีสิ่งกีดขวาง และที่พื้น สนามเขียนวงกลมซ้อนกัน 2 วง ด้วยเส้นสีดำหรือเส้นสีขาว หรือสีอื่นที่เห็นได้ชัด เส้นหนา 1.5 นิ้ว วงกลมในรัศมี 3 เมตร วงกลมนอกรัศมี6 เมตร ระหว่างเส้นขอบวงกลมในกับวงกลมนอกมีเส้นแบ่ง แดน วงกลมทั้งสองโดยแบ่งเป็น 6 แดน เท่าๆ กัน 1.2) จำนวนผู้เล่น แข่งขันคราวละ 1 ชุด ๆ หนึ่งมีผู้เล่น 6 คน ถ้าไม่ครบแข่งขัน ไม่ได้ ระหว่างแข่งขันจะเปลี่ยนตัว และเปลี่ยนตำแหน่งผู้เล่นไม่ได้ ผู้เล่นต้องแต่งกายสุภาพเหมือนกัน ทั้งชุด เสื้อต้องติดหมายเลขเป็นคู่ๆ คือ คู่ที่ 1 หมายเลข 1 คู่ที่ 2 หมายเลข 2 คู่ที่ 3 หมายเลข 3

13 1.3) การกำหนดเวลาและจำนวนโยน ให้แต่ละชุดเล่นไม่เกิน 9 โยน ภายใน เวลา 30 นาที โดยแบ่งโยนและเวลาแข่งขัน ดังนี้ คู่หนึ่งเล่นได้ไม่เกิน 3 โยน ภายในเวลา 10 นาที ถ้า หมดโยนและหมดเวลาดังกล่าวแล้วต้องเปลี่ยนให้คู่อื่นต่อไป 1.4) วิธีเล่น ก่อนเริ่มเล่นผู้เข้าร่วมแข่งขันอยู่ในแดนของตนตามคู่ เมื่อมีสัญญาณ เริ่มการแข่งขัน คนใดคนหนึ่งในคู่ที่ 1 เริ่มโยน ผู้รับลูกโยนเตะโต้กลับแล้วเตะโต้กันไปมาจนกว่าลูกจะ ตายหรือเสีย เมื่อลูกตายหรือเสียถือว่าหมด 1 โยน ต้องโยนใหม่จนครบ 3 โยน (ภายใน 10 นาที) ใน การโยนใหม่ทุกครั้งคนใดคนหนึ่งในคู่ของตนจะเป็นผู้โยนก็ได้ 1.5) แต่ละคู่เมื่อเล่นครบ 3 โยน หรือครบ 10 นาที ต้องเปลี่ยนคู่โยน (ไม่มีการ โอนโยน) โดยกรรมการจะให้สัญญาณหยุดการแข่งขัน 1.6) ผู้เล่นแต่ละคนพักลูกได้ไม่เกิน 1 ครั้ง พักลูกแล้วโต้ลูกไปยังคู่โดยไม่ผิด กติกา คือไม่ผิดแดนไม่เหยียบเส้น ล้ำเส้น นับให้ 1 คะแนน 1.7) ผู้เล่นที่เตะโต้ลูกเพื่อทำคะแนน มีสิทธินับได้ 1 คะแนน ถ้าอยู่ในแดนที่ ถูกต้องไม่เหยียบเส้นล้ำเส้น และลูกโต้ส่งไปยังคู่ในแดนที่ถูกต้อง 1.8) ลูกเตะโต้จากลูกโยน ถ้าเตะโต้โดยไม่ผิดกติกาเริ่มนับ 1 ทันที 1.9) ลูกครูดถือว่าพักเกิน 1 ครั้ง (ลูกโต้ทีเดียวแต่เป็นลูกครูดนับให้) 1.10) ลูกตายหรือเสียมี 5 ประการ คือ 1.10.1) ลูกตกถึงพื้นสนาม 1.10.2) ผู้เล่นเอามือถูกลูก 1.10.3) พักลูกเกินกว่า 1 ครั้ง 1.10.4) เล่นลูกครูด 1.10.5) มีสัญญาณหมดเวลาการแข่งขัน 1.11) ลูกที่ไม่นับคะแนน 1.11.1) ผู้ร่วมเล่นที่ยังไม่มีสิทธิการเล่น เล่นลูกนั้น 1.11.2) ผู้เล่นเป็นคู่ของผู้เล่นที่มีสิทธิการเล่นเข้าไปในวงกลม และเตะลูก ย่ามแล้วเล่นลูกอีกครั้ง 1.11.3) เมื่อผู้เล่นรับลูกจากผู้เล่นที่ยังไม่มีสิทธิการเล่น หรือส่งไปให้ผู้อื่นรับ 1.11.4) ผู้เล่นเข้าไปในแดนของผู้อื่น 1.11.5) เหยียบเส้น หรือล้ำแดนเล่นลูก 1.11.6) เล่นลูกหลังจากหมดสิทธิการเล่น หรือลูกตายแล้ว 1.12) ผลการแข่งขัน 1.12.1) ชุดใดทำจำนวนลูกได้มากที่สุด ชุดนั้นชนะ

14 1.12.2) ถ้าได้จำนวนลูกเท่ากัน ชุดใดเล่นน้อยโยนกว่าชุดนั้นชนะ 1.12.3) ถ้าจำนวนลูกและจำนวนโยนเท่ากัน ชุดใดใช้เวลาน้อยที่สุดชนะ 1.12.4) ถ้ายังเสมอกันให้ชุดที่เสมอกันนั้นเล่นต่อไปชุดละ 1 โยน ภายใน เวลา 5 นาที จนกว่าจะแพ้ชนะกัน 2) ตะกร้อเตะทนวงเล็ก 2.1) สนามแข่งขันและจำนวนผู้เล่นนั้นเช่นเดียวกับตะกร้อเตะทนวงใหญ่ แต่ แตกต่างกันที่วงกลมคือวงกลมในรัศมี 2 เมตร วงกลมนอกรัศมี6 เมตร 2.2) การแข่งขัน แต่ละทีมแข่งขันไม่เกิน 9 โยน ภายในเวลาไม่เกิน 30 นาที โดยแต่ละคู่เล่นไม่เกิน 3 โยน หรือภายในเวลาไม่เกิน 10 นาที คู่ใดใช้เวลา 10 นาทีแล้วแต่เล่นไม่ครบ 3 โยน ต้องเปลี่ยนคู่ ส่วนจำนวนโยนที่เหลือให้โอนให้แก่คู่ต่อไปได้ 2.3) เริ่มด้วยคู่ที่1 ก่อนแล้วคู่ที่2 และคู่ที่3 ตามลำดับ 2.4) ในการเปลี่ยนคู่ไม่ทดเวลาให้และในการเปลี่ยนคู่ต้องไม่ให้ลูกตายถ้าลูกตาย ถือว่าหมดไปหนึ่งโยน 2.5) ในการเปลี่ยนคู่ก่อนหมดเวลา 30 วินาทีผู้จับเวลาจะให้สัญญาณเปลี่ยนคู่ พอครบเวลาจะให้สัญญาณ "เปลี่ยนคู่" 2.6) เริ่มแข่งขันผู้เล่นยืนตามแดนของตน เมื่อไล่ลูกหรือย่ามลูกนอกแดนแล้ว ต้องกลับเข้าแดน 2.7) ในระหว่างแข่งขันผู้เล่นเปลี่ยนแดนได้เมื่อลูกตาย 2.8) ในการโต้ลูกห้ามใช้มือ (ถูกแขนก็ไม่ได้) 2.9) ผู้เล่นลูกจะเล่นลูกกี่ครั้งก็ได้ แต่นับให้เพียง 1 ลูก 2.10) ลูกที่ถือว่าเป็นลูกตายต้องโยนใหม่มี 2 ประการ คือ ลูกตกถูกพื้น และ ผู้ เล่นเอามือหรือแขนถูกลูก ทั้งเจตนาและไม่เจตนา 2.11) ลูกที่ไม่นับคะแนน มี 4 ประการ คือ 2.11.1) ผู้เล่นเหยียบล้ำเข้าไปในวงกลมเล็ก หรือนอกวงกลมใหญ่ 2.11.2) ผู้เล่นเหยียบล้ำ หรือเหยียบเส้นแบ่งแดน หรือเส้นรอบวง 2.11.3) ในกรณีตามข้อข้างบนสองข้อนี้ ถึงแม้ผู้เล่นจะนำลูกมาส่งในแดน ของตนได้ 2.11.4) เตะลูกไม่ตรงคู่ของตนเอง 2.12) ผลการแข่งขัน 2.12.1) ชุดที่ทำจำนวนลูกได้มากที่สุดชุดนั้นชนะ 2.12.2) ถ้าจำนวนลูกเท่ากัน ชุดที่ใช้โยนน้อยกว่าชุดนั้นชนะ

15 2.12.3) ถ้าลูกและโยนเท่ากัน ชุดที่ใช้เวลาน้อยกว่าชุดนั้นชนะ 2.12.4) ถ้ายังเท่ากันอยู่ให้แข่งใหม่ชุดละ 1 โยน ในเวลาไม่เกิน 5 นาที 1.3.3 ตะกร้อพลิกแพลง เป็นการเตะตะกร้อในกระบวนท่าทางต่าง ๆ เพื่อบังคับให้ลูก ตะกร้อขึ้นไปติดตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกายตามที่ผู้เล่นต้องการ และสามารถปล่อยให้ตะกร้อลื่นไหล (ครูด) ไปติดอยู่ที่ส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายหรือตกลงมารับท่าอื่น ๆ โดยลูกตะกร้อไม่ตกถึงพื้น เช่น ผู้เล่นก้มตัวลงต่ำจนลำตัวท่อนบนเกือบขนานกับพื้นเพื่อให้บริเวณคอพับที่ติดกับแผ่นหลังท่อนบนรับ ลูกตะกร้อที่ส่งมาจากคู่ ลูกตะกร้อจะติดค้างอยู่บริเวณลำคอด้านหลัง ต่อจากนั้นผู้เล่นจะใช้ ความสามารถ ในการเอียงไหล่ ทำให้ลูกตะกร้อลื่นไหลหรือครูดไปตามไหล่จนไปติดค้างที่หัวไหล่ เรียกว่า การติดตะกร้อ หรือตะกร้อพลิกแพลง ผู้เล่นยังสามารถเล่นท่าพลิกแพลงต่อไปโดยทำให้ลูก ตะกร้อที่ติดอยู่ที่หัวไหล่ ไหลไปตามแขน แล้วไปติดค้างอยู่ที่ส่วนอื่นๆ ได้อีกตามต้องการท่าที่นิยมเล่น ได้แก่ การติดตะกร้อที่ ข้อพับต่างๆ หรือลูกครูดต่างๆ เช่น เข่าครูด แข้งครูด และหลังครูด 1.3.4 ตะกร้อชิงธง เป็นการแข่งขันตะกร้ออีกวิธีหนึ่งซึ่งมีลักษณะคล้ายกับการแข่งขัน วิ่งวัวสนาม แข่งขันใช้ปูนขาวโรยเป็นช่องๆ แต่ละช่องกว้างประมาณ 3 เมตร ยาวประมาณ 50 เมตร จำนวนช่องเท่ากับจำนวนผู้เข้าแข่งขัน แล้วให้ผู้เข้าแข่งขันเลี้ยงลูกตะกร้อตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย เช่น ศีรษะ ไหล่ เข่าและเท้า ห้ามใช้มือ ไปตามช่องทางวิ่ง ซึ่งปลายทางเส้นชัยจะปักธงไว้ ผู้เล่นต้อง ไม่ออกจากช่องและลูกไม่ตกพื้น ใครถึงเส้นชัยก่อนจะเป็นผู้ชนะ 1.3.5 ตะกร้อข้ามตาข่าย เป็นการเล่นตะกร้อที่มีการเล่นเป็นทีม โดยมีกติกาได้รับการ ดัดแปลงมาจากกีฬาแบดมินตัน ซึ่งอาจเล่นได้ตั้งแต่ข้างละ 1 คน เรียกว่าประเภทเดี่ยว เกมละ 11 คะแนน ข้างละ 2 คน เรียกว่าประเภทคู่ เกมละ 15 คะแนน และข้าง 3 คน เรียกว่าประเภททีม เกม 21 คะแนน มีตาข่ายขึงกั้นแดนระหว่างผู้เล่นแต่ละฝ่ายและเล่นตามกติกาที่กำหนดไว้ แข่งขันแพ้ชนะ กัน 2 ใน 3 เซต ทีมใดทำคะแนนตามที่กำหนดได้ก่อนจะเป็นฝ่ายชนะ การเริ่มเล่นโดยการเสิร์ฟข้าม ตาข่าย ไปยังเขตรับลูกเสิร์ฟของฝ่ายตรงข้ามซึ่งอยู่ทแยงมุมกัน มีการเปลี่ยนเสิร์ฟไปตามที่กติกา กำหนด ผู้เล่น แต่ละคนต้องพยายามโต้ลูกตะกร้อให้ข้ามตาข่ายไปยังแดนฝั่งตรงข้ามด้วย การเล่นของ ตัวเองจะช่วยกันไม่ได้สามารถพักลูกหรือตั้งลูกได้ 1 ครั้ง 1.3.6 ตะกร้อลอดห่วง เป็นการเล่นตะกร้อที่มีการแข่งขันเป็นทีม มีการจัดการแข่งขัน 2 ประเภท ดังนี้ 1) ตะกร้อลอดห่วง (ไทยเดิม) สนามเป็นพื้นราบ จะอยู่ในร่มหรือกลางแจ้งก็ได้จะมี ห่วงชัยประกอบด้วยวงกลม 3 ช่อง มีขนาดเท่ากัน โดยมีเส้นผ่าศูนย์กลางวัดจากภายในกว้าง 45 เซนติเมตร ห่วงทั้ง 3 นี้ จะทำด้วย โลหะ หวายหรือไม้ก็ได้ แต่ต้องผูกหรือบัดกรีติดกันแน่นเป็นรูปสาม เส้า วงห่วงแต่ละห่วงตั้งตรง และหุ้มด้วยวัสดุที่มีความนุ่มแล้ววัดโดยรอบไม่เกิน 10 เซนติเมตร และมี

16 ถุง ตาข่ายทำด้วยด้ายสีขาวผูกรอบห่วงทุกห่วง ห่วงชัยต้องแขวนกลางสนาม ขอบล่างของห่วงชัยต้อง ได้ระดับสูงจากพื้นสนามดังนี้ 1.1) เยาวชนอายุไม่เกิน 18 ปี และหญิง ความสูงของห่วง 5.50 เมตร 1.2) ประเภทประชาชน ความสูงของห่วงชัย 5.70 เมตร ผู้เล่นทีมละ 6–7 คน ยืนเป็นวงกลมในสนามมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 16 เมตร มีห่วงแขวนอยู่เหนือผู้เล่น เวลาแข่งขัน 40 นาที การแพ้ชนะอยู่ที่ทีมใดเตะตะกร้อเข้าห่วงได้คะแนนมากเป็นผู้ชนะ คะแนนในการเตะเข้าห่วงแต่ละท่า ไม่เท่ากัน ขึ้นอยู่กับความยากง่ายของแต่ละท่าในการเตะซึ่งมีทั้งหมด 27 ท่า 2) ตะกร้อลอดห่วงสากล สนามแข่งขันเป็นพื้นราบจะอยู่ในร่มหรือกลางแจ้งก็ได้ ต้องไม่มีสิ่งกีดขวางใด ๆ และให้มีวงกลมรัศมี 2 เมตร จากจุดศูนย์กลางสนาม ความกว้างของเส้น วงกลม มีขนาด 4 เซนติเมตร มีห่วงชัยแขวนอยู่ ณ จุดศูนย์กลางของวงกลมกลางสนาม โดยเชือกที่ แขวนห่วง มีความยาวจากรอกประมาณ 50 เซนติเมตร ทำด้วยโลหะต้องผูกติดกันแน่นเป็นรูปสามเส้า วงห่าง ตั้งตรงและหุ้มด้วยวัสดุที่มีความนุ่มซึ่งวัดโดยรอบไม่เกิน 10 เซนติเมตร โดยมีถุงตาข่ายทำด้วย ด้ายสีขาวผูกรอบห่วงทุกห่วง ขอบล่างของห่วงชัยต้องสูงจากพื้นสนาม 4.75 เมตร สำหรับผู้ชาย และ 4.50 เมตร สำหรับผู้หญิง ทีมที่เข้าแข่งขันให้ส่งรายชื่อนักกีฬาได้ไม่เกิน 6 คน มีผู้เล่นเข้าแข่งขัน 5 คน สำรอง 1 คน แต่ละทีมมีเวลาแข่งขัน 30 นาที ผู้ตัดสินให้สัญญาณเริ่มการแข่งขันนักกีฬาจะต้อง โยนลูกตะกร้อให้กับ นักกีฬาฝั่งตรงข้าม และเริ่มเล่นจนกระทั่งลูกเข้าห่วงชัยโดยใช้ท่าการเล่นที่ กำหนดไว้ทำให้ลูกตะกร้อ เข้าห่วงชัยจะได้ 10 คะแนน มีท่า 8 ท่า คือ 2.1) ลูกศีรษะ (โหม่ง) 2.2) ลูกข้างเท้าด้านใน (แป) 2.3) ลูกไหล่ 2.4) ลูกเข่า 2.5) ลูกข้างเท้าด้านนอก (ลูกข้าง) 2.6) ลูกกระโดดไขว้(ขึ้นม้า) 2.7) ลูกเตะด้านหลัง (โค้งหลัง) 2.8) ลูกเตะด้านหน้า (โค้งหน้า) โดยทำลูกเข้าห่วงได้ท่าละไม่เกิน 3 ครั้ง ในกรณี ที่ลูกตกลงพื้น (ลูกตาย) หรือ ลูกเข้าห่วงชัยแล้ว นักกีฬาที่ทำลูกตายหรือทำเข้าห่วงชัยจะต้องเป็นผู้ โยนลูกตะกร้อให้คนอื่นเพื่อทำการเล่นต่อไป ในขณะโยนลูกตะกร้อนักกีฬาทั้งหมดต้องยืนอยู่นอก วงกลม หลังจากนั้นสามารถยืนอยู่ใน ตำแหน่งใดก็ได้ เมื่อเวลาการแข่งขันผ่านไปครึ่งเวลา (15 นาที) กรรมการต้องประกาศให้ทราบทั้งเวลา และคะแนนที่ทำได้ ทีมไหนทำคะแนนได้สูงสุดเป็นผู้ชนะ ถ้า หากคะแนนเท่ากันต้องทำการแข่งขันใหม่ อีก 5 นาทีตะกร้อลอดห่วงสากลมีการแข่งขันระดับ นานาชาติ

17 1.3.7 กีฬาเซปักตะกร้อ เป็นการแข่งขันของผู้เล่น 2 ทีมๆ ละ 3 คน ทำการโต้ตะกร้อ ข้ามตาข่ายเพื่อให้ลูกตกลงในแดนของคู่ต่อสู้ หรือทำให้คู่ต่อสู้รับไม่ได้ สำหรับผู้เล่น 3 คน จะมี ตำแหน่ง และหน้าที่ของตนเองในการเล่นคือตำแหน่งตัวทำ ตำแหน่งตัวตั้งและตำแหน่งหลัง การ แข่งขันจะเริ่มด้วยการเสิร์ฟลูก ผู้เล่นฝ่ายเสิร์ฟจะต้องเข้าไปยืนในวงกลมและเสี้ยววงกลมที่กำหนด แต่ ละทีมสามารถสัมผัสลูกได้ไม่เกิน 3 ครั้ง ต้องทำให้ลูกนั้นข้ามไปยังฝ่ายตรงข้าม ทีมใดสามารถทำลูก ตกในแดนของฝ่าย ตรงข้ามได้จะได้ 1 คะแนน ทำการแข่งขัน 2 ใน 3 เกมๆ ละ 21 คะแนน สนามแข่ง ขันเซปักตะกร้อมีรูปร่างสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีความยาว 13.4 เมตร กว้าง 6.1 เมตร เพดานหรือสิ่งกีดขวาง อื่นใดต้องอยู่สูงกว่าสนามไม่น้อยกว่า 8 เมตร จากพื้นสนาม (ไม่เป็นพื้นหญ้าหรือพื้นทราย) ต้องไม่มี สิ่งกีดขวางอื่นใดในระยะ 3 เมตร จากขอบสนามโดยรอบ ความกว้างของเส้นขอบทั้งหมดวัดจากด้าน นอกเข้ามาไม่เกิน 4 เซนติเมตร ส่วนเส้นแบ่งแดนความกว้างไม่เกิน 2 เซนติเมตร โดยลากเส้นแบ่ง แดนทั้ง 2 ข้างออกตามแนวขวาง แนวเส้นทับพื้นที่ของแต่ละแดนเท่าๆ กัน เส้นขอบทั้งหมดนับรวม เป็นส่วนหนึ่งของสนามสำหรับผู้เล่น แต่ละฝ่าย ปลายของเส้นแบ่งแดนใช้เป็นจุดศูนย์กลางลากเส้น โค้งวงกลมความกว้างเส้น 4 เซนติเมตร โดยขอบในของเส้นดังกล่าวมีรัศมี 90 เซนติเมตร กำหนดไว้ เป็นตำแหน่งยืนของผู้เล่นหน้าซ้ายและหน้าขวา ในขณะที่เป็นฝ่ายเสิร์ฟลูก ในแดนทั้งสองมีวงกลมซึ่ง กำหนดเป็นจุดยืนสำหรับผู้เล่นตำแหน่งหลัง โดย เส้นที่วาดวงกลมขอบในมีรัศมี 30 เซนติเมตร ความ กว้างของเส้นคือ 4 เซนติเมตร จุดศูนย์กลางอยู่ที่ ระยะ 2.45 เมตร จากเส้นหลังของแต่ละแดน และ วงกลมอยู่กึ่งกลางตามแนวกว้างของสนาม ตาข่าย จะถูกขึงกั้นแบ่งแดนทั้งสองออกจากกัน ทำจาก วัสดุจำพวกเชือกหรือไนลอน ความสูงของตาข่ายวัด บริเวณกึ่งกลางคือ 1.52 เมตร สำหรับนักกีฬา ชาย (1.42 เมตร สำหรับนักกีฬาหญิง) ส่วนความสูงบริเวณ เสายึดตาข่ายคือ 1.55 เมตร สำหรับ นักกีฬาชาย (1.45 เมตร สำหรับนักกีฬาหญิง) กีฬาเซปักตะกร้อปัจจุบันมีการแข่งขันหลายประเภทคือ 1) ประเภททีมเดี่ยว มีผู้เล่น 1 ทีม นักกีฬา 3 คน มีสำรองได้ 2 คน ทำการ แข่งขัน แพ้ชนะกัน 2 ใน 3 เซตๆละ 21 คะแนน สามารถเปลี่ยนตัวนักกีฬาได้เกมละ 2 ครั้ง 2) ประเภททีมชุด มีผู้เล่นจำนวน 3 ทีมๆ ละ 3 คน มีสำรองได้ 3 คน รวม นักกีฬา 9-12 คน ผลการแข่งขันแพ้ชนะกันที่ 2 ใน 3 ทีม 3) ประเภทคู่ มีนักกีฬา 2 คน สำรอง 1 คน วิธีการแข่งขันเช่นเดียวกับประเภท ทีม เดี่ยว ยกเว้นการเสิร์ฟ นักกีฬาที่ท าการเสิร์ฟลูกจะต้องยืนอยู่นอกสนามด้านเส้นหลัง 4) ประเภทคู่ทีมชุด มีนักกีฬา 3 ทีมเดี่ยว จำนวน 6 คน มีสำรองได้ 3 คน ผลการ แข่งขันแพ้ชนะกันที่ 2 ใน 3 ทีม ทีมหนึ่งจะแข่งขัน 2 ใน 3 เซต

18 5) ประเภทชายหาดทีมเดี่ยว สนามต้องเป็นพื้นทราย ขนาดเท่ากับสนามในร่ม จำนวนนักกีฬาทีมละ 4 คน มีนักกีฬาสำรองได้อีก 2 คน การเสิร์ฟและการเล่นเช่นเดียวกับประเภทคู่ ผลแพ้ชนะ 3 ใน 5 เซตๆ ละ 21 คะแนน 6) ประเภทชายหาดทีมชุด มีนักกีฬา 8 คน สำรอง 4 คน แต่ละทีมแข่งขัน 2 ใน 3 เซต 21 คะแนน หากผลัดกันชนะและแพ้ 1:1 ทีม จะต้องทำการแข่งขันในทีมที่ 3 โดยทีมที่ 3 จะต้อง คัดนักกีฬาจาก 2 ทีมแรก มาทำการแข่งขันจำนวน 4 คน และสำรองอีก 2 คน สรุปในที่นี้เน้นทักษะในการเล่นกีฬาตะกร้อทุกชนิดที่ใช้ส่วนของข้างเท้าด้านใน สัมผัสลูกไม่ว่าจะเป็นตะกร้อวง ตะกร้อเตะทน ตะกร้อลอดห่วง และเซปักตะกร้อ 2. การเรียนรู้ทักษะ (Skills Learning) การเรียนรู้ทักษะ เป็นขบวนการทางกลไกของระบบประสาทที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตา แต่เราสามารถสังเกตความก้าวหน้าได้จากทักษะการเคลื่อนไหวและความสามารถที่ได้รับการพัฒนา จากการเรียนรู้ทักษะนั้น เนื่องจากขบวนการเรียนรู้รับรู้จะเกิดขึ้นภายในร่างกายและจิตใจ ซึ่งรวมไป ถึง การทำงานระบบประสาท สมอง และหน่วยความจำ เมื่อไรก็ตามที่เราทำการฝึกหรือปฏิบัติทักษะ ใด ทักษะหนึ่ง หน่วยความจำจะพยายามเรียนรู้การปฏิบัติทักษะนั้น ยิ่งลำดับขั้นตอนในการปฏิบัติ ทักษะมีความสัมพันธ์ต่อเนื่องและสมบูรณ์ถูกต้องมากเท่าใด หน่วยความจำจะจดจำลำดับขั้นตอนของ การเคลื่อนไหวของทักษะนั้นหน่วยความจำของสมองที่ทำหน้าที่จดจำและควบคุมเทคนิคการ เคลื่อนไหว เฉพาะด้านทักษะนี้เรียกว่า โปรแกรมการเคลื่อนไหว (Motor Programs) ซึ่งสามารถ พัฒนาได้ด้วยการคิดและระบบการสอนที่ดี เจริญ กระบวนรัตน์ (2557: 32-33 ) กล่าวไว้ว่า ขั้นตอนที่เป็นพื้นฐานสำคัญของหลักการ ฝึกซ้อม ที่ผู้ฝึกสอนกีฬาและนักกีฬาควรทำความเข้าใจให้ถูกต้องเพื่อประสิทธิภาพในการฝึกนั้น แบ่ง ออกได้เป็น 3 ขั้นตอน คือ 2.1 การฝึกขั้นพื้นฐาน (Basic Training) การฝึกในขั้นนี้ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นของระบบการฝึกซ้อม ที่มุ่งเน้นการวางรากฐานทักษะ พื้นฐานการเคลื่อนไหว (Basic Movement) และทักษะกีฬา (Basic Skill) ที่ถูกต้องให้กับนักกีฬา ควบคู่ ไปกับการพัฒนาสร้างเสริมสมรรถภาพทางกายโดยทั่วไป อาทิเช่น ความแข็งแรง ความเร็ว ความอดทน การประสานของระบบประสาทกล้ามเนื้อ และความอ่อนตัวเป็นต้น เป็นการเตรียมสภาพ ร่างกายและทักษะพื้นฐานการเคลื่อนไหว ตลอดจนทักษะกีฬาโดยทั่วไปที่จำเป็นต่อนักกีฬาให้พร้อมที่ จะรับการฝึกหนัก หรือการฝึกที่มีรายละเอียดซับซ้อนในขั้นต่อไปให้ได้ผลดีและมีคุณภาพ 2.2 การฝึกขั้นก้าวหน้า (Advanced Training)

19 การฝึกในขั้นนี้จะมุ่งเน้นในการพัฒนาสร้างเสริมความสามารถทางกลไกการเคลื่อนไหว (Motor Ability) สมรรถภาพทางกายและเทคนิคทักษะความสามารถในการเคลื่อนไหวเฉพาะ ประเภท กีฬาหรือเฉพาะด้านที่จำเป็น และต้องการพัฒนาในนักกีฬาแต่ละบุคคล ภายหลังจากที่ได้ ผ่านการฝึกขั้นพื้นฐานมาเป็นอย่างดีแล้ว โดยพิจารณาองค์ประกอบที่สำคัญและจำเป็นต่อการพัฒนา ทักษะ และความสามารถในการเคลื่อนไหวของกีฬาแต่ละประเภท โดยเฉพาะด้านความแข็งแรง กำลัง ของกล้ามเนื้อ ความเร็ว ความคล่องแคล่วว่องไวเป็นต้น เพื่อมุ่งเน้นรายละเอียดในแต่ละขั้นตอนของ การฝึกทางด้านทักษะและเทคนิคเฉพาะประเภทกีฬา ให้นักกีฬามีการพัฒนาก้าวหน้าอย่างมีคุณภาพ และมีประสิทธิภาพสูงมากยิ่งขึ้น 2.3 การฝึกขั้นพัฒนาความสามารถสูงสุด (Training to Build up Performance) การฝึกในขั้นนี้มุ่งพัฒนาขีดความสามารถของนักกีฬาแต่ละบุคคล แต่ละประเภทกีฬา ให้ พัฒนาก้าวหน้าไปจนถึงระดับความสามารถสูงสุด (Maximum Capacity) เป็นลักษณะของการฝึก ที่ มุ่งเน้นข้อมูลรายละเอียดเฉพาะเป็นรายบุคคลในทุกขั้นตอนของการฝึกปฏิบัติ ไม่ว่าจะเป็นทางด้าน เทคนิค ทักษะหรือแทกติก ตลอดจนความสามารถเฉพาะตัวให้มีการพัฒนาไปสู่ความเป็นเลิศ หรือ ความ ชำนาญถึงขั้นเชี่ยวชาญสูงสุด โดยมีการนำรูปแบบของการเคลื่อนไหวที่เป็นความถนัด หรือ ความสามารถ เฉพาะตัวของนักกีฬาแต่ละคนที่มีความโดดเด่น พัฒนาไปสู่ความเป็นรูปแบบหรือ เอกลักษณ์ตนเอง (Style) สรุป การเรียนรู้ทักษะเป็นกระบวนการกลไกลของระบบประสาท ที่ไม่สามารถมองเห็น ได้ด้วยตา แต่รับรู้ได้ด้วยการสังเกตความก้าวหน้าจากทักษะการเคลื่อนไหว และความสามารถที่ได้รับ การพัฒนาจากการเรียนรู้ทักษะนั้น 3. การพัฒนาการประสานงานการเคลื่อนไหว เจริญ กระบวนรัตน์ (2557: 109 ) กล่าวไว้ว่า การพัฒนาการประสานงานการเคลื่อนไหว เป็นสิ่งที่มีความสำคัญและจำเป็นสำหรับนักกีฬาเกือบทุกประเภท และสามารถฝึกหรือพัฒนาให้ดีขึ้น ได้การสอนหรือฝึกให้เด็กได้มีโอกาสเรียนรู้พื้นฐานของการประสานงานเบื้องต้น อย่างถูกต้องเป็น ลำดับเป็นขั้นตอนจึงมีความจำเป็นและสำคัญอย่างยิ่ง เพื่อจะนำไปสู่การพัฒนาทักษะกลไกการ เคลื่อนไหว และการประสานงานการเคลื่อนไหวเฉพาะประเภทกีฬาต่อไป 3.1 ความสัมพันธ์ระหว่างระบบประสาทกับกล้ามเนื้อ เจริญ กระบวนรัตน์ (2557: 3) กล่าวถึง การศึกษาวิจัยทางด้านสรีรวิทยาการกีฬา ส่วน ใหญ่มุ่งเน้นการวัดหรือการทดสอบสมรรถภาพทางด้านความแข็งแรง ความอดทน ความเร็วและ ความสามารถของนักกีฬาเป็นหลัก ในขณะที่ผู้เชี่ยวชาญทางด้านสรีรวิทยาการกีฬาอีกส่วนหนึ่งให้ ความสำคัญกับการศึกษาทางด้านผลของการออกกำลังกายและการฝึกซ้อมกีฬา ที่มีต่อระบบการ

20 ทำงานของ อวัยวะต่างๆ ภายในร่างกายเป็นสำคัญ อาทิเช่น ระบบไหลเวียนเลือด (Cardiovascular System) ระบบกล้ามเนื้อ (Muscular System) ระบบประสาท (Nervous System) ระบบหายใจ (Respiratory System) ระบบพลังงาน (Energy System) เป็นต้น สนธยา สีละมาด (2555: 32) กล่าวถึง ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการทำหน้าที่ของกล้ามเนื้อ ไว้ว่า การหดตัวคลายตัวของกล้ามเนื้อเป็นผลทำให้เกิดการเคลื่อนไหวของร่างกาย การทำงานของ กล้ามเนื้อจึงถือเป็นหัวใจสำคัญในการกำหนดระดับความสามารถในการเคลื่อนไหวของนักกีฬา อย่างไร ก็ตามการทำงานของกล้ามเนื้อให้ได้อย่างมีประสิทธิภาพนั้นจะขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายประการ แต่ปัจจัยที่ถือว่ามีความสำคัญมากก็คือ ปัจจัยทางด้านการกระตุ้นของระบบประสาท (Neural Stimulus) ความสามารถในการตอบสนองของกล้ามเนื้อ (Muscle Activation) ต่อสัญญาณ ประสาท และระดับพลังงานที่มีอยู่ (Energy) ภายในกล้ามเนื้อ ทั้งนี้ระดับการตอบสนองของกล้ามเนื้อ จะขึ้นอยู่กับระดับ ความแรงจากการกระตุ้นของระบบประสาทมากที่สุด การทำงานของกล้ามเนื้อจะ ถูกควบคุมโดยระบบประสาทส่วนกลาง (Central Nervous System ชื่อย่อ C.N.S.) โดยสัญญาณ ประสาทจากสมองและไขสันหลังจะถูกส่งผ่านมาตามเซลล์ประสาท (Neuron) ซึ่งโดยปกติกล้ามเนื้อ ภายในร่างกาย จะมีเซลล์ประสาทมาควบคุม 2 ชนิด คือ 1. ประสาทสั่งการ (Motor Nerves) ประสาทสั่งการจะรับสัญญาณประสาทจากระบบ ประสาทส่วนกลางไปสิ้นสุดที่เส้นใยกล้ามเนื้อ ซึ่งจะเป็นผลให้กล้ามเนื้อหดตัวและคลายตัว 2. ประสาทรับความรู้สึก (Sensory Nerves) เป็นประสาทที่รับและถ่ายทอดรายละเอียด เกี่ยวกับความรู้สึกเจ็บปวด และการเปลี่ยนตำแหน่งของร่างกายจากอวัยวะส่วนต่างๆ ของร่างกาย ส่งกลับไปยังระบบประสาทส่วนกลาง การหดตัวของกล้ามเนื้อจะเป็นผลมาจากสัญญาณประสาทที่ส่งมาจากระบบประสาท ส่วนกลาง การหดตัวคลายตัวของกล้ามเนื้อช้าหรือเร็วจะขึ้นอยู่กับสัญญาณประสาทที่มาควบคุมการที่ นักกีฬาจะมีความเร็วขึ้นได้นักกีฬาจึงควรฝึกสมองหรือระบบประสาทให้เร็วก่อน นักกีฬาจะต้องฝึก ระบบประสาทให้มีการทำงานด้วยความรวดเร็วบ่อยๆ โปรแกรมความคิดช้า (Slow-thinking Program) ต้องถูกแทนที่ด้วยโปรแกรมกลไกที่มีความรวดเร็ว (Faster Motor Program) กล่าวคือ การทำงานจะต้อง เป็นไปอย่างอัตโนมัติทั้งระบบประสาทและระบบกล้ามเนื้อ การทำงานของระบบ ประสาทมีความสัมพันธ์กับระบบกล้ามเนื้อ ขณะเดียวกันกล้ามเนื้อที่ทำหน้าที่ (Agonist) จะต้องมี การหดตัวคลายตัวที่สัมพันธ์กับการการหดตัวคลายตัวของกล้ามเนื้อมัดตรงข้าม (Antagonist) ประสาทควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกายจะเกิดขึ้นได้ต่อเมื่อร่างกายได้รับ คลื่นสัญญาณ (Sensory Impulse) จากเซลล์ประสาทที่ทำหน้าที่รับความรู้สึก (Sensory Neurons) ส่งกระแสประสาท หรือคลื่นสัญญาณไปยังสมองหรือเซลล์ประสาทที่ทำหน้าที่สั่งงาน (Motor

21 Neurons) ทำให้เกิดการตอบสนองต่อสัญญาณนั้นๆ ด้วยการเคลื่อนไหวร่างกายและข้อต่อในรูปแบบ ใดรูปแบบหนึ่งตามสัญชาตญาณหรือประสบการณ์ที่ได้รับจากการฝึกหรือการปฏิบัติจนเกิดเป็นทักษะ โดยคลื่นสัญญาณหรือกระแสประสาทนี้จะถูกส่งไปยังเซลล์ประสาท หรือสมองส่วนที่ทำหน้าที่ควบคุม การเคลื่อนไหวของร่างกาย (Motor Neurons : Efferent Neurons) ส่วนใดส่วนหนึ่งใน 3 ส่วน คือ 1. ประสาทไขสันหลัง (Spinal Cord) 2. สมองส่วนล่าง (Lower Region of Brain) 3. สมองส่วนที่ควบคุมการเคลื่อนไหว (Motor Area of the Cerebral Cortex) จากนั้น ประสาทหรือสมองส่วนที่ทำหน้าที่รับผิดชอบในการควบคุมการเคลื่อนไหว ร่างกาย จะส่ง คลื่นสัญญาณสั่งการผ่านไปยังเซลล์ประสาทสั่งงาน (Motor Neurons) ให้กล้ามเนื้อและข้อต่อเกิด การเคลื่อนไหวหรือทำงาน ขณะเดียวกันการตอบสนองของกล้ามเนื้อหรือการเคลื่อนไหว จะหยุดลง เมื่อไม่ได้รับคลื่นสัญญาณจากเซลล์ประสาทที่ทำหน้าที่รับความรู้สึก (Sensory Neurons) สำหรับ รูปแบบการเคลื่อนไหวของร่างกายมีหลายระดับและมีหลายขั้นตอน ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนไหว อย่าง ง่ายและการเคลื่อนไหวที่ยากหรือสลับซับซ้อน ซึ่งจะต้องใช้กระบวนการคิดพิจารณา และการ ตัดสินใจที่ถูกต้อง รวดเร็ว แม่นยำ เข้ามาประกอบร่วมด้วย การเคลื่อนไหวร่างกายที่มีรูปแบบซับซ้อน หรือมีการเคลื่อนไหวหลายขั้นตอนนี้ (Complex Movement Patterns) จะได้รับคลื่นสัญญาณสั่ง การจากสมองส่วนที่มีบทบาทหรือส่วนที่ทำหน้าที่ควบคุมการเคลื่อนไหว (Motor Area of the Cerebral Cortex) สั่งงานให้เกิดการเคลื่อนไหวร่างกาย ตอบสนองต่อสิ่งเร้าที่ผ่านเข้ามาทางเซลล์ ประสาทรับความรู้สึก (เจริญ กระบวนรัตน์. 2552: 43) 3.2 ทักษะกลไกการเคลื่อนไหว การช่วยพัฒนาสร้างสรรค์ทักษะกลไกการเคลื่อนไหว และความสามารถให้กับนักกีฬา คือสิ่งที่เป็นหัวใจสำคัญของการฝึกสอนกีฬา การที่นักกีฬาจะประสบความสำเร็จในการปฏิบัติทักษะ และการปฏิบัติทักษะในกีฬาแต่ละประเภทแต่ละชนิด สิ่งที่สำคัญเป็นอันดับแรกคือต้องให้นักกีฬารู้ และต้องเข้าใจในรายละเอียดพื้นฐานของการปฏิบัติ จะช่วยให้ได้มาซึ่งการปฏิบัติทักษะการ เคลื่อนไหว ที่ถูกต้องสมบูรณ์แบบนั้นได้อย่างไร สิ่งที่เป็นคำตอบคือทักษะเกิดจากการฝึกปฏิบัติเท่านั้น และการปฏิบัติทักษะการเคลื่อนไหวแต่ละขั้นตอนนั้นจะต้องกระทำอย่างถูกต้อง จึงจะทำให้เกิดเป็น ทักษะที่สมบูรณ์แบบอย่างไรก็ตามกระบวนการในการสร้างหรือทำให้เกิดทักษะการเคลื่อนไหวยัง ขึ้นอยู่กับ ธรรมชาติที่แตกต่างกันระหว่างนักกีฬาที่มีประสบการณ์ความชำนาญ หรือนักกีฬาอาชีพกับ นักกีฬาที่ฝึกหัดใหม่ หรือนักกีฬาสมัครเล่น ดังนั้น ความรู้ (Knowledge) คือ สิ่งสำคัญที่จะทำให้เกิด ความเข้าใจในเหตุผลและตระหนักในความสำคัญว่าทักษะที่ดีที่สุดสามารถสร้างและพัฒนาให้ก้าวหน้า ได้ด้วยการเรียนรู้ขั้นตอนของการฝึกหรือการปฏิบัติอย่างถูกต้อง มิใช่เป็นการลอกเลียนแบบ ซึ่งเป็น

22 สิ่งที่ผู้ฝึกสอนกีฬา (Coach) สามารถนำไปใช้เป็นเครื่องมือในการช่วยพัฒนาและสร้างเสริมหรือ ยกระดับความสามารถทางการกีฬาให้เกิดกับนักกีฬาได้เป็นอย่างดี เจริญ กระบวนรัตน์ (2557: 406-407) กล่าวว่า ทักษะกลไกการเคลื่อนไหวร่างกาย (Motor Skill) หมายถึง องค์ประกอบที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวร่างกายโดยรวมหรือการ เคลื่อนไหวร่างกายส่วนใดส่วนหนึ่งโดยเฉพาะ เพื่อต้องการให้บรรลุผลสำเร็จตามเป้าหมาย (Goal) จะ ประสบความ สำเร็จได้มากน้อยเพียงใดขึ้นอยู่กับคุณภาพของการเคลื่อนไหว (Quality of Movement) ที่เกิดจากการทำหน้าที่ของทักษะกลไกการเคลื่อนไหวร่างกายขณะเดียวกันทักษะกลไก การเคลื่อนไหวร่างกาย (Motor Skill) จะแตกต่างจากทักษะการเรียนรู้ทางปัญญา (Cognitive Skill) เช่น การอ่าน การเขียน การพูด การฟัง การเล่นครอสเวิร์ด การเล่นหมากรุก แม้จะมีการเคลื่อนไหว ร่างกายบางส่วนรวมอยู่ด้วย แต่เป็นการเคลื่อนไหวที่ไม่มีความเกี่ยวข้องและแตกต่างกับทักษะกลไก การเคลื่อนไหวร่างกาย 3.3 เวลาปฏิกิริยาตอบสนอง สุวัตร หลวงตระกูล (2550: 24-25) กล่าวว่า การออกกำลังกายจำเป็นต้องใช้อวัยวะ หลายส่วนเคลื่อนไหวและทำงานประสานร่วมกัน พฤติกรรมการเคลื่อนไหวนั้นขึ้นอยู่กับความสามารถ ในการทำงานของระบบประสาทและระบบกล้ามเนื้อ ดังนั้นในการเคลื่อนไหวร่างกายใดๆ ก็ตามจะถูก จำกัดด้วยคุณสมบัติและประสิทธิภาพของระบบประสาท และความพร้อมของระบบกล้ามเนื้อที่ทำ หน้าที่ เกี่ยวข้องกับความเคลื่อนไหวนั้นๆ โดยกระบวนการของความรวดเร็วในการเคลื่อนไหวนั้นเริ่ม ตั้งแต่ได้รับสัญญาณให้เคลื่อนไหวจนกระทั่งได้ทำงานหรือเคลื่อนไหวสิ้นสุดลง ถ้าจะมีการนับ ระยะเวลาตั้งแต่เริ่ม ได้รับสัญญาณให้เริ่มเคลื่อนไหวจนกระทั่งเคลื่อนไหวแล้วนั้นมีองค์ประกอบที่ เกี่ยวข้อง 3 อย่าง คือ 1. เวลาปฏิกิริยา (Reaction time) คือช่วงเวลาที่ตั้งแต่สิ่งเร้ามากระตุ้น และเริ่ม มีการ สั่งให้ร่างกายเคลื่อนไหว 2. เวลาเคลื่อนไหว (Movement time) คือการที่ร่างกายเริ่มมีการเคลื่อนไหวจน กระทำ ต่อสิ่งเร้าเสร็จสิ้น 3. เวลาตอบสนอง (Response time) คือผลรวมระหว่างเวลาปฏิกิริยากับเวลา การ เคลื่อนไหว เวลาปฏิกิริยานั้นต้องอาศัยทางเดินที่นำผ่านระบบประสาทจากตัวรับ (Receptors) ขึ้น ไปสู่สมองส่วนที่อยู่ใต้อำนาจจิตใจ โดยผ่านเซลล์ประสาทหลายตัวแล้วจึงส่งลงมายังกล้ามเนื้อให้ ทำงาน เวลาปฏิกิริยาแบ่งออกได้ 3 ระยะ คือ 1. เวลารับความรู้สึก (Sense time, Receiving of time) เกิดขึ้นเมื่อมีสิ่งเร้ามากระตุ้น ระบบสัมผัสของร่างกาย เช่น ตา หู จมูก รับสิ่งเร้านั้นส่งกระแสประสาทไปยังสมองส่วนที่อยู่ ใต้ อำนาจจิตใจ

23 2. เวลาตัดสินใจ (Decision) เกิดขึ้นหลังจากเวลารับความรู้สึก โดยสมองจะประมวลผล และตัดสินใจว่าจะเป็นอะไรและจะทำอย่างไร 3. เวลาสั่งให้เริ่มเคลื่อนไหว (Inertia of movement time) หลังจากสมองรับรู้สมองจะ ส่งคำสั่งผ่านเซลล์ประสาทมาที่อวัยวะเป้าหมาย ให้เริ่มเคลื่อนไหวกระทำต่อสิ่งเร้านั้น สรุป การประสานงานการเคลื่อนไหวเฉพาะประเภทกีฬา ประกอบด้วยความสัมพันธ์ ระหว่างระบบประสาทกับกล้ามเนื้อ ทักษะกลไกการเคลื่อนไหว และเวลาปฏิกิริยาตอบสนอง 4. ตารางเก้าช่อง 4.1 ความรู้ทั่วไปของตารางเก้าช่อง เจริญ กระบวนรัตน์ (2552: 21, 56) กล่าวถึง การทำอุปกรณ์ฝึกปฏิกิริยาความเร็วแบบ ง่ายๆ โดยใช้ท่อพีวีซีขนาดครึ่งนิ้วตัดเป็นท่อนๆ ยาวประมาณ 40-60 เซนติเมตร เจาะรูที่ปลายทั้ง สองข้างสำหรับใช้ร้อยเชือกคล้องต่อกัน เพื่อนำไปประกอบใช้ในการฝึกให้กับนักกีฬาได้ทุกสถานที่ สำหรับรูปแบบของการฝึกสามารถประยุกต์ได้หลากหลายรูปแบบ อาทิเช่น การฝึกการเคลื่อนไหวเท้า กับอุปกรณ์รูปสามเหลี่ยม สี่เหลี่ยม เส้นสนาม ฯลฯ โดยยึดหลักเศรษฐกิจพอเพียง “ทำอะไรง่ายๆ ให้ เกิดประโยชน์สูงสุด” ต่อจากนั้นจึงเกิดแนวคิดในการวางกรอบ หรือกำหนดพื้นที่ขนาดย่อมแบ่งเป็น สัดส่วน เพื่อใช้เป็นเครื่องมือหรือสนามในการฝึกสมองให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด จึงได้จัดแบ่งพื้นที่ ขนาดย่อมออกเป็นช่องตาราง และการที่ตัดสินใจกำหนดพื้นที่เป็น 9 ช่อง เพราะถือว่าเลข 9 เป็นเลข สิริมหามงคล ที่เชื่อว่าคนไทยที่เกิดและอาศัยอยู่ในแผ่นดินนี้ ต่างมีความภาคภูมิใจที่ได้เกิดมาภายใต้ ร่ม พระบารมีในรัชสมัยของพระองค์ท่าน และเพื่อเป็นการแสดงความกตัญญูกตเวทีต่อศาสตราจารย์ นายแพทย์อวย เกตุสิงห์ ซึ่งท่านเป็นผู้สร้าง “จัตุรัส 9 ช่อง” ให้กับผู้สูงอายุได้ใช้เป็นเครื่องมือในการ ออกกำลังกาย ชื่อของตาราง 9 ช่อง จึงถูกใช้เรียกขานนับแต่นั้นเป็นต้นมา โดยถูกนำมาใช้เป็น เครื่องมือในการสร้างเงื่อนไขการฝึก เพื่อพัฒนาปฏิกิริยาความเร็วและการรับรู้สั่งงานของสมองในการ ควบคุมทักษะการเคลื่อนไหวของมือและเท้าให้กับนักกีฬา รวมทั้งพัฒนาทักษะความสัมพันธ์ในการ เคลื่อนไหวปฏิกิริยา ตอบสนอง การคิด การตัดสินใจ ตลอดจนการทรงตัวให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ส่วนรูปแบบการ เคลื่อนไหวที่นำมาใช้เป็นกิจกรรมในการฝึกให้กับนักกีฬาบนตารางเก้าช่อง ซึ่งมี มากมายกว่า100 รูปแบบ นั้น ได้มาจากการศึกษาวิเคราะห์การเคลื่อนไหวที่เป็นธรรมชาติของกีฬาแต่ ละชนิด จากนั้นนำมาประยุกต์ใช้เป็นรูปแบบการเคลื่อนไหวให้นักกีฬาฝึกเพื่อพัฒนาปฏิกิริยาความเร็ว ของมือและเท้าบนตารางเก้าช่อง ซึ่งมีขนาดของช่องตารางที่ใช้ในการฝึกปฏิกิริยาความเร็วของเท้าแต่ ละช่องใหญ่สุดประมาณ 30x30 เซนติเมตร และเล็กสุดของช่องตารางไม่ควรต่ำากว่า 20x20 เซนติเมตร ทั้งนี้สามารถปรับย่อและขยาย ขนาดของช่องตารางเก้าช่องให้มีความเหมาะสมกับ ลักษณะรูปร่างของเด็กหรือนักกีฬา และจุดประสงค์ของการฝึกหรือการใช้งาน โดยช่องตารางไม่

24 จำเป็นต้องเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสเสมอไปในกรณีที่นำไปใช้ฝึกเพื่อพัฒนาปฏิกิริยาความเร็วในการ เคลื่อนไหวของมือบนโต๊ะเขียนหนังสือ หรือโต๊ะเรียนของนักเรียนรวมไปถึงการนำไปประยุกต์ใช้ฝึก ตามฝาผนังของห้องเรียน ขนาดของช่องตารางแต่ละช่องควรมีขนาดกะทัดรัด ไม่ควรเล็กหรือใหญ่ เกินไป โดยปกติที่นำไปใช้ฝึกโดยทั่วไปมีขนาดเล็กสุดประมาณ 15x15 เซนติเมตร และขนาดใหญ่สุด 20x20 เซนติเมตร ตารางเก้าช่อง คือ เครื่องมือเพื่อใช้นำไปสู่การพัฒนาปฏิสัมพันธ์ในการเรียนรู้ และการ รับรู้สั่งงานของสมอง ช่วยประสานความสัมพันธ์ระหว่างระบบประสาทและกล้ามเนื้อ เพื่อกระตุ้นและ พัฒนาปฏิกิริยาความเร็วในการปฏิบัติทักษะการเคลื่อนไหว ความเร็วในการคิด และการตัดสินใจ ให้มี ประสิทธิภาพยิ่งขึ้น โดยมุ่งเน้นให้เกิดการพัฒนาสมองทั้งซีกซ้ายและซีกขวาควบคู่กันไป ด้วยการ พัฒนามาจากรูปแบบการเคลื่อนไหวที่เป็นพื้นฐานเบื้องต้นของมนุษย์ นำไปสู่การกำหนดวิธีการโดยใช้ หลักการทำงานของสมองมาควบคุมการปฏิบัติในแต่ละขั้นตอนเป็นลำดับอย่างต่อเนื่องเพื่อการ กำหนด โครงสร้างของสมองในการรับรู้เรียนรู้ และการพัฒนาการควบคุมการทำงานของสมองให้ เป็นไปอย่างมีแบบแผนเป็นขั้นเป็นตอนตามรูปแบบการเคลื่อนไหวที่ถูกสร้างขึ้นหรือวางแผนไว้อย่าง เป็นระบบโดย เริ่มจากรูปแบบและขั้นตอนการเคลื่อนไหวที่ง่ายไปสู่การเคลื่อนไหวที่ยาก และ พัฒนาการในการเคลื่อนไหวจากช้าไปสู่การเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ซับซ้อน หลากหลายรูปแบบ และ หลากหลายทิศทาง มากยิ่งขึ้น ส่งผลให้สมองได้รับการกระตุ้น และพัฒนาสู่การรับรู้เรียนรู้ รวมทั้งการ เชื่อมโยงข้อมูลที่ถูก จัดลำดับความสัมพันธ์ได้อย่างถูกต้อง ตามแบบแผนของรูปแบบการเคลื่อนไหวที่ กำหนดไว้ เท่ากับเป็น การสร้างแผนที่หรือกำหนดรูปแบบขั้นตอนการทำงานให้สมอง (Brain Mapping) เพื่อนำไปสู่กระบวนการ รับรู้ เรียนรู้ สั่งงาน และการพัฒนาปฏิสัมพันธ์ทางด้านความคิด และทักษะกลไกการเคลื่อนไหวของ ร่างกายอย่างเป็นระบบ การเคลื่อนไหวร่างกายอย่างมีจุดมุ่งหมาย มีรูปแบบวิธีการและขั้นตอนที่ถูกต้อง ชัดเจน เป็นระบบ คือ การกำหนดเงื่อนไขให้สมองทำงานอย่าง มีทิศทางและมีเป้าหมาย ซึ่งแตกต่าง จากการปล่อยให้เด็กหรือร่างกายเคลื่อนไหวไปตามพัฒนาการที่ เป็นธรรมชาติ ภาพสะท้อนหรือ ผลย้อนกลับของการเคลื่อนไหว (Feedback) จึงเป็นสิ่งที่แสดงให้เห็น ถึงการรับรู้เรียนรู้และพัฒนาการ ของสมองโดยตรงที่ก้าวหน้าขึ้นจากการฝึกหรือการเรียนรู้อย่าง แท้จริง และเป็นการประเมินผลที่มีความ เป็นรูปธรรมชัดเจนที่สุด ดังรูปแบบพื้นฐานของการ เคลื่อนไหวในตารางเก้าช่องที่สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็น แนวทางให้การกำหนดโครงสร้างการทำงานให้กับ สมองจะช่วยพัฒนาทักษ ความสัมพันธ์ในการเคลื่อนไหวได้เป็นอย่างดี 4.2 ประโยชน์ของตารางเก้าช่อง เจริญ กระบวนรัตน์ (2552: 58) ได้กล่าวถึงประโยชน์ของตารางเก้าช่องไว้ดังนี้ตาราง เก้าช่องสามารถนำไปบูรณาการสร้างสรรค์กิจกรรมการเรียนการสอน และรูปแบบการเคลื่อนไหวได้ หลากหลาย ดังนั้น ครู พ่อแม่ ผู้ปกครอง หรือบุคคลที่สนใจ หากศึกษาและเข้าใจวิธีการจะสามารถคิด

25 และจัดรูปแบบกิจกรรมการเคลื่อนไหวร่างกายได้ตามวัตถุประสงค์ ไม่ว่าจะเป็นการนำไปประยุกต์ใช้ ใน ด้านการเรียนการสอนเนื้อหาในแต่ละกลุ่มสาระวิชา หรือฝึกทักษะกลไกลการเคลื่อนไหวบนตาราง เก้าช่อง ให้กับเด็ก นักกีฬา บุคคลทั่วไป ผู้สูงอายุ หรือผู้มีปัญหาทางด้านการเคลื่อนไหวและสมอง รวมทั้งการนำไปใช้เคลื่อนไหวประกอบกับจังหวะดนตรี ในการออกกำลังกายแบบแอโรบิก รำเซิ้ง รำ ฟ้อน ลีลาศ และเต้นรำเพื่อสุขภาพ ประโยชน์ที่ได้จากการนำตารางเก้าช่องไปใช้อาจแตกต่างกันไป ตามวัตถุประสงค์รูปแบบ วิธีการ กิจกรรมและความสม่ำเสมอในการฝึกปฏิบัติของแต่ละบุคคล ซึ่ง พอจะสรุปประโยชน์ของตารางเก้าช่องโดยรวมได้ดังนี้ 1. ช่วยพัฒนาการรับรู้ เรียนรู้ และการสั่งงานของระบบประสาทและกล้ามเนื้อ 2. ช่วยพัฒนาทักษะการใช้มือและเท้าในการเคลื่อนไหวและการทรงตัว 3. ช่วยพัฒนาระบบไหลเวียนเลือด และระบบหายใจ 4. ช่วยพัฒนาความแข็งแรงและความสัมพันธ์ในการเคลื่อนไหว 5. การพัฒนาระบบพลังงานและการเผาผลาญพลังงานในร่างกาย 6. ช่วยปรับความสมดุลของฮอร์โมนในร่างกาย 7. ช่วยพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ให้มีความหลากหลายได้คุณภาพ 8. ช่วยพัฒนาทักษะการคิดอย่างเป็นระบบ การคิดอย่างมีเหตุผล 9. ช่วยพัฒนาบุคลิกภาพ ความมั่นใจ ความภาคภูมิใจในตนเอง 10. ช่วยพัฒนาและเสริมสร้างสมาธิในการรับรู้ เรียนรู้ 11. ช่วยสร้างบรรยากาศของการเรียนรู้ให้รู้สึกสนุก ผ่อนคลาย ไม่เครียด 12. ช่วยสร้างวุฒิภาวะทางอารมณ์ EQ วุฒิภาวะทางสังคม SDQ และวุฒิภาวะทางด้าน สติปัญญา IQ 13. ช่วยพัฒนาการรับรู้ เรียนรู้ ของสมองซีกซ้ายและซึกขวา 14. ช่วยให้สามารถประเมินผลการรับรู้เรียนรู้ได้อย่างถูกต้องตามรูปธรรม 15. ช่วยส่งเสริมทักษะ พัฒนาความคิด จินตนาการ และความรู้สึกที่เป็นธรรมชาติในการ เรียนรู้ ลักษณะเด่นของตารางเก้าช่อง 1. สะดวก ปลอดภัย ใช้พื้นที่น้อย 2. ควบคุมดูแลง่าย 3. ประยุกต์ใช้ในการเรียนการสอนได้หลากหลายรูปแบบ 4. ส่งเสริมให้เกิดการรับรู้เรียนรู้และความเข้าใจโดยง่าย 5. ประยุกต์ใช้ในการออกกำลังกายได้หลายรูปแบบ 6. สนุก ผ่อนคลาย ได้สาระเนื้อหาการเรียนรู้ จดจำ และเข้าใจได้ง่าย

26 7. เป็นรูปธรรม สามารถสัมผัสได้ ประเมินได้ 8. พัฒนากายและจิต ความคิด สติปัญญาและสุขภาพ 9. ช่วยให้เด็กมีสมาธิ และจิตใจจดจ่ออยู่กับการเรียนรู้ โดยไม่รู้ตัว 4.3 ตารางเก้าช่องกับการพัฒนาทักษะกีฬาตะกร้อ พฤติกรรมของมนุษย์เป็นสื่อที่แสดงออกถึงการทำงานของสมองหรือระบบประสาท ซึ่ง แยกออกเป็น 2 ส่วนใหญ่ๆ คือ พฤติกรรมที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของจิตใจ เช่น อาการสะดุ้ง หรือ ตกใจ เป็นต้น และพฤติกรรมที่อยู่ภายใต้การควบคุมของจิตใจ เช่น การอ่าน การเขียน การฟัง การ พูด ตลอดจนการปฏิบัติทักษะการเคลื่อนไหวต่างๆ อย่างเป็นขั้นตอน หรือเป็นระบบตามที่สมองเคย ได้รับการกระตุ้นด้วยการรับรู้หรือการฝึกทักษะนั้น ด้วยเหตุนี้พฤติกรรมการแสดงออกของมนุษย์โดย ปกติทั่วไป จึงเป็นสิ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงพัฒนาการในการรับรู้เรียนรู้ของสมองที่ถูกถ่ายโยงไปสู่ ความรู้สึกนึกคิดและบ่งบอกถึงระดับความเข้าใจ โดยแปลความหมายออกมาเป็นพฤติกรรมหรือเป็น อากัปกิริยาการเคลื่อนไหวต่างๆ ของร่างกาย ดังนั้นการพยายามกระตุ้นให้ร่างกายได้มีโอกาสปฏิบัติ กิจกรรม หรือเข้าร่วมการปฏิบัติกิจกรรมการเคลื่อนไหวรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งหรือหลายรูปแบบอย่าง เป็นระบบ ตามลำดับขั้นตอน จะช่วยนำไปสู่การปรับตัวและการพัฒนาสมองด้วยการเรียนรู้ทักษะ กลไกการเคลื่อนไหว (Motor Skill Learning) ซึ่งจะมีผลต่อการเจริญเติบโตและพัฒนาการของสมอง การฝึกปฏิกิริยาการรับรู้และตอบสนองต่อการเคลื่อนไหว เป็นหนึ่งในหลักการฝึก ความเร็วที่สำคัญ เพื่อพัฒนาการทำงานของระบบประสาทกล้ามเนื้อของนักกีฬาที่มุ่งไปสู่ความเป็น เลิศ ในการแข่งขัน ซึ่งจำเป็นต้องใช้ความแน่นอนแม่นยำในการปฏิบัติทักษะการเคลื่อนไหว และ ทักษะกีฬา ได้อย่างถูกต้องรวดเร็วในช่วงระยะเวลาสั้นๆ รวมไปถึงการใช้ความคิด การกล้าตัดสินใจ และการแก้ไข ปัญหาเฉพาะหน้า ในแต่ละสถานการณ์ของเกมการแข่งขันที่กำลังดำเนินอยู่ รูปแบบ ของการฝึกหรือการ ปฏิบัติทักษะ จะเน้นการกระตุ้นการทำงานของสมองหรือระบบประสาทที่ทำ หน้าที่ในการรับข้อมูล (Sensory Neuron) ส่งไปยังสมองส่วนกลาง (Central Nervous System) ซึ่ง ทำหน้าที่เก็บรวบรวม ข้อมูลเพื่อประเมิน วิเคราะห์ แปลความหมาย และตัดสินใจในข้อมูลที่ได้รับ จากนั้นกระแสประสาท จะถูกส่งไปยังเซลล์ประสาทที่ทำหน้าที่สั่งงานและควบคุมการเคลื่อนไหว (Motor Neuron) เพื่อให้การ ตอบสนองเป็นไปตามข้อมูลที่สมองส่วนกลางแปลความหมายส่งมา ช่วงระยะเวลาของการทำงานหรือ การฝึกระบบประสาทในลักษณะดังกล่าวนี้จะใช้เวลาเพียงช่วงสั้นๆ โดยเน้นความถูกต้องของลำดับขั้นตอน การปฏิบัติ ความแม่นยำ และความรวดเร็วในการเคลื่อนไหว เป็นสำคัญ ซึ่งโดยหลักการฝึกปฏิกิริยาการ รับรู้และตอบสนองของระบบประสาท ไม่จำเป็นต้องใช้ ระยะเวลา ระยะทาง หรือพื้นที่มากก็สามารถฝึกได้ในระยะแรกก่อนที่จะมาเป็นตารางเก้าช่องนั้นเส้น ของสนามกีฬาประเภทต่าง ๆ ได้ถูกนำมาดัดแปลง ใช้เป็นเงื่อนไขในการฝึกปฏิกิริยาความเร็วและ ความคล่องตัวให้กับนักกีฬาแต่ละประเภท

27 สรุปในที่นี้ ตารางเก้าช่อง หมายถึง ตารางสี่เหลี่ยมจัตุรัส 9 ช่อง แต่ละแถวประกอบด้วย สี่เหลี่ยม 3 ช่อง จำนวน 3 แถว มีขนาด 90x90 เซนติเมตร 5. แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ โปรแกรมแบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อ แบบฝึกใช้ระยะเวลา 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 1 ชั่วโมง โดยกำหนดเวลาการฝึกไว้ดังนี้ รายการ สัปดาห์ ที่ 1 สัปดาห์ ที่ 2 สัปดาห์ ที่ 3 สัปดาห์ ที่ 4 สัปดาห์ ที่ 5 สัปดาห์ ที่ 6 สัปดาห์ ที่ 7 สัปดาห์ ที่ 8 แบบฝึกตารางเก้า ช่องของกีฬาเซปัก ตะกร้อ 1 ชั่วโมง 1 ชั่วโมง 1 ชั่วโมง 1 ชั่วโมง 1 ชั่วโมง 1 ชั่วโมง 1 ชั่วโมง 1 ชั่วโมง แผนการทดสอบ รายการ สัปดาห์ที่ 1 สัปดาห์ที่ 2-7 สัปดาห์ที่ 8 แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬา เซปักตะกร้อ (Pretest) - (Posttest) ผลของการใช้ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนทับกุงประชานุกูลแบบฝึกตารางเก้าช่อง ของกีฬาเซปักตะกร้อ ให้เกิดความคล่องแคล่วว่องไวในการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้า ใน 1 สัปดาห์ ต่อการฝึก 1 ครั้ง โดยแต่ ละสัปดาห์ใช้เวลาในการฝึก 1 ชั่วโมง เป็นเวลา 8 สัปดาห์ แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อนี้ใช้ระยะเวลา 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 1 ชั่วโมง ลำดับที่ รายการปฏิบัติ เวลา (นาที) 1 อบอุ่นร่างกาย (Warm-up) 5 2 ฝึกด้วยตารางเก้าช่อง 50 3 คลูดาวน์ (Cooldown) 5

28 หมายเหตุ : วันจันทร์แรกของสัปดาห์จะทำการบันทึกข้อมูลของให้นักเรียนโดยทดสอบก่อนฝึก ให้ นักเรียนเคลื่อนที่ในทิศทางที่กำหนด และใช้หลังเท้ารับลูกตะกร้อ และบันทึกลงในแบบบันทึกทักษะ กีฬาเซปักตะกร้อด้วยหลังเท้า (Pretest) วันศุกร์ของสัปดาห์สุดท้ายจะทำการบันทึกข้อมูลของให้นักเรียน โดยให้นักเรียนเครื่องที่ ในทิศทางที่กำหนด และใช้หลังเท้ารับลูกตะกร้อ และบันทึกลงในแบบบันทึกทักษะกีฬาเซปักตะกร้อ ด้วยหลังเท้า (Posttest) ช่วงที่ 1 อบอุ่นร่างกาย (Warm-up) เป็นการริหารกล้ามเนื้อ เอ็น และข้อต่อส่วนต่างๆของ ร่างกายก่อนเริ่มทำการฝึกประจำวันทุกครั้ง เพื่อให้ร่างกายเกิดการปรับสภาพ และพร้อมสำหรับการ ออกกำลังกายและการทำกิจกรรมทางกายต่าง ๆ ลดอาการบาดเจ็บ และป้องกันอันตรายที่อาจเกิด ขึ้นกับกล้ามเนื้อ เอ็น และข้อต่อต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหว ช่วงที่ 2 เรื่องแบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ การ พัฒนาปฏิกิริยาความรวดเร็วในการเคลื่อนไหวของมือและเท้า รวมทั้งพัฒนาทักษะความสัมพันธ์ ตลอดจนการทรงตัวในการเคลื่อนไหวร่างกายให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ช่วงที่ 3 คลูดาวน์ (Cooldown) เป็นการริหารกล้ามเนื้อ เอ็น และข้อต่อส่วนต่าง ๆของ ร่างกายหลังทำการฝึกประจำวันทุกครั้งและยืดเหยียดกล้ามเนื้อส่วนต่าง ๆ ให้กลับคืนสู่สภาวะปกติ แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ แบบฝึกใช้ระยะเวลา 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 1 ชั่วโมง โดยกำหนดเวลาการฝึกไว้ดังนี้ สัปดาห์ที่ แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อ ระยะเวลา (นาที) 1 1. อบอุ่นร่างกาย (Warm-up) 2. แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อ ท่าที่ 1 ก้าวชิด - ก้าวชิด 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 2 แยกชิด 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 3 เดินหน้า – ถอยหลัง 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 4 ตัวอักษร V 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 5 ตัวอักษร V (คว่ำ) 15 ครั้ง / 3 เซต 3. คลูดาวน์ (Cooldown) 5 50 5 สัปดาห์ที่ แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อ ระยะเวลา (นาที)

29 2 1. อบอุ่นร่างกาย (Warm-up) 2. แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อ ท่าที่ 1 รวม ตัวอักษร V (หงาย-คว่ำ) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 2 ข้าวหลามตัด 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 3 ตัวอักษร X 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 4 ส้นเท้าแตะ (ด้านหน้า) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 5 ปลายเท้าแตะ (ด้านหลัง) 15 ครั้ง / 3 เซต 3. คลูดาวน์ (Cooldown) 5 50 5 3 1. อบอุ่นร่างกาย (Warm-up) 2. แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อ ท่าที่ 1 ปลายเท้าแตะ (ด้านข้าง) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 2 ปลายเท้าแตะ (ด้านหน้า -หลัง-ข้าง) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 3 ตัวอักษร L (ซ้าย) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 4 ตัวอักษร L (ขวา) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 5 ก้าวไขว้ด้านหน้า (แบบเล็ก) 15 ครั้ง / 3 เซต 3. คลูดาวน์ (Cooldown) 5 50 5 4 1. อบอุ่นร่างกาย (Warm-up) 2. แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อ ท่าที่ 1 ก้าวไขว้ด้านหน้า (แบบใหญ่) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 2 ก้าวไขว้แตะเท้า (ซ้าย) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 3 ก้าวไขว้แตะเท้า (ขวา) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 4 ชะ ชะ ช่า (ซ้ายนำ) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 5 ชะ ชะ ช่า (ขวานำ) 15 ครั้ง / 3 เซต 3. คลูดาวน์ (Cooldown) 5 50 5 1. อบอุ่นร่างกาย (Warm-up) 2. แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อ 5

30 5 ท่าที่ 1 ย้ำเท้า(ข้างหน้า-ถอยหลัง) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 2 กระโดดเท้าแยกชิด (ข้างหน้า-หลัง) 15 ครั้ง / 3 เซต 50 สัปดาห์ที่ แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อ ระยะเวลา (นาที) ท่าที่ 3 กระโดดเท้าชิด (ข้างหน้า-หลัง)15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 4 ชะ ชะ ช่า (ซ้ายนำ) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 5 ชะ ชะ ช่า (ขวานำ) 15 ครั้ง / 3 เซต 3. คลูดาวน์ (Cooldown) 5 6 1. อบอุ่นร่างกาย (Warm-up) 2. แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อ ท่าที่ 1 ตัวอักษร V 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 2 ตัวอักษร V (คว่ำ) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 3 ตัวอักษร X 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 4 ตัวอักษร L (ซ้าย) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 5 ตัวอักษร L (ขวา) 15 ครั้ง / 3 เซต 3. คลูดาวน์ (Cooldown) 5 50 5 7 1. อบอุ่นร่างกาย (Warm-up) 2. แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อ ท่าที่ 1 ก้าวไขว้ด้านหน้า (แบบเล็ก) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 2 ก้าวไขว้ด้านหน้า (แบบใหญ่) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 3 ข้าวหลามตัด 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 4 ชะ ชะ ช่า (ซ้ายนำ) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 5 ชะ ชะ ช่า (ขวานำ) 15 ครั้ง / 3 เซต 3. คลูดาวน์ (Cooldown) 5 50 5 8 1. อบอุ่นร่างกาย (Warm-up) 2. แบบฝึกตารางเก้าช่องของกีฬาเซปักตะกร้อ ท่าที่ 1 ปลายเท้าแตะ (ด้านข้าง) 15 ครั้ง / 3 เซต 5

31 ท่าที่ 2 ปลายเท้าแตะ (ด้านหน้า -หลัง-ข้าง) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 3 ตัวอักษร L (ซ้าย) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 4 ตัวอักษร L (ขวา) 15 ครั้ง / 3 เซต ท่าที่ 5 ก้าวไขว้ด้านหน้า (แบบเล็ก) 15 ครั้ง / 3 เซต 3. คลูดาวน์ (Cooldown) 50 5 แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ วัตถุประสงค์ เกิดความคล่องแคล่วว่องไวในการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ อุปกรณ์ 1. นาฬิกาจับเวลา 2. ตารางเก้าช่อง ท่าที่ใช้ในการฝึก ท่าที่ 1 ก้าวชิด - ก้าวชิด ท่าที่ 2 แยกชิด ท่าที่ 3 เดินหน้า – ถอยหลัง ท่าที่ 4 ตัวอักษร V ท่าที่ 5 ตัวอักษร V (คว่ำ) ท่าที่ 6 รวม ตัวอักษร V (หงาย-คว่ำ) ท่าที่ 7 ข้าวหลามตัด ท่าที่ 8 ตัวอักษร X ท่าที่ 9 ส้นเท้าแตะ (ด้านหน้า) ท่าที่ 10 ปลายเท้าแตะ (ด้านหลัง) ท่าที่ 11 ปลายเท้าแตะ (ด้านข้าง) ท่าที่ 12 ปลายเท้าแตะ (ด้านหน้า -หลัง-ข้าง) ท่าที่ 13 ตัวอักษร L (ซ้าย) ท่าที่ 14 ตัวอักษร L (ขวา) ท่าที่ 15 ก้าวไขว้ด้านหน้า (แบบเล็ก) ท่าที่ 16 ก้าวไขว้ด้านหน้า (แบบใหญ่)

32 ท่าที่ 17 ก้าวไขว้แตะเท้า (ซ้าย) ท่าที่ 18 ก้าวไขว้แตะเท้า (ขวา) ท่าที่ 19 ชะ ชะ ช่า (ซ้ายนำ) ท่าที่ 20 ชะ ชะ ช่า (ขวานำ) ท่าที่ 21 ย้ำเท้า(ข้างหน้า-ถอยหลัง) ท่าที่ 22 กระโดดเท้าแยกชิด (ข้างหน้า-หลัง) ท่าที่ 23 กระโดดเท้าชิด (ข้างหน้า-หลัง) 6. งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ภวันพงศ์ สกุลชัยธนานันท์(2557)การวิจัยเรื่อง การพัฒนาและฝึกทักษะเซปักตะกร้อโดย การใช้แบบฝึกขั้นพื้นฐานของ นักเรียนชายชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ของโรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี จำนวน 40 คน โดยระยะเวลาในการทำวิจัย 10 สัปดาห์ โดยเริ่มตั้งแต่ 1 ตุลาคม 2557 ถึง 24 ธันวาคม 2557 พบว่า นักเรียนชายร้อยละ 87 สามารถพัฒนาศักยภาพในการ เล่นตะกร้อของตนอยู่ในเกณฑ์ดีและสามารถ พัฒนาเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาสีที่ทางโรงเรียนจัดให้ ได้และร้อยละ 13 อยู่ในเกณฑ์พอใช้ดังนั้นแบบฝึก ตะกร้อขั้นพื้นฐาน มีประโยชน์ต่อการพัฒนาการ เรียนรู้ ทำให้นักเรียนเกิดความกระตือรือร้นในการเรียนรู้ช่วยในการพัฒนาสมองและสติปัญญา และ ทักษะในการเล่นตะกร้อที่ดีขึ้น มีการเชื่อมโยงความรู้สู่การนำไปใช้ในกีฬาประเภททอื่น ชยกร พาลสิงห์ (2555) ที่ศึกษาความแม่นยำในการเสิร์ฟ ความเร็วในการเสิร์ฟและการทรง ตัวในนักกีฬาเซปักตะกร้อหญิง นั้นพบว่าเมื่อเปรียบเทียบก่อน หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และสัปดาห์ที่ 8 มีความแตกต่างกันจากก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ 0.05 เนื่องจากโปรแกรมที่ใช้ ฝึกมีความแตกต่างกัน ความสามารถในการกระโดดจำแนกตามเพศ และระดับการศึกษาจากการ ทดลองผ่านไป 8 สัปดาห์ พบว่านักกีฬามีการกระโดดที่ดีขึ้น แต่ยังไม่มีความ แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ 0.05 ณิชารีย์ อังกาบ (2559) เพื่อศึกษาผลของการฝึกการออกกำลังกายเพื่อการทรงตัวที่มีต่อ ความสามารถในการกระโดดและการทรงตัวในนักกีฬาวอลเลย์บอลเยาวชนหญิง กลุ่มตัวอย่างคือ นักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงโรงเรียนกีฬากรุงเทพมหานคร อายุ 16-18 ปี จำนวน 18 คน ทำการสุ่ม ตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง แบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 9 คน ด้วยการสุ่มอย่างง่าย ทำ การฝึก 3 วันต่อสัปดาห์ ระยะเวลา 6 สัปดาห์ โดยกลุ่มทดลองทำการฝึกเสริมด้วยโปรแกรมการฝึก การออกกำลังกายเพื่อการทรงตัว ก่อนการฝึกซ้อมตามปกติ ส่วนในกลุ่มควบคุมทำการฝึกซ้อม ตามปกติ ทำการทดสอบความสามารถในการกระโดด ในทั้ง 3 ท่าของการกระโดด คือ กระโดดตบ กระโดดสกัดกั้น และวิ่งสามก้าวกระโดดตบ และทดสอบการทรงตัวในขณะอยู่นิ่งในลักษณะของ

33 ความสามารถในการทรงท่า ก่อนการทดลอง และหลังการทดลอง 6 สัปดาห์ จากนั้นนำข้อมูลที่ได้มา วิเคราะห์ทางสถิติ โดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ย ก่อนและหลังการทดลอง 6 สัปดาห์ โดยใช้สถิติ Pair t-test และสถิติ The Wilcoxon matched pairs signed-ranks test และการเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยระหว่างกลุ่มควบคุมและ กลุ่มทดลอง โดยใช้สถิติ Independent t-test และสถิติ The Kolmogorov-smirnov two-sample Test ผลการวิจัย พบว่า หลังการทดลอง 6 สัปดาห์ กลุ่มทดลองมีความสามารถในการกระโดด ทั้ง 3 ท่า มากกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05 และพบว่าการทรงตัวขณะอยู่นิ่งทั้งในขณะ ลืมตาและหลับตามีค่าที่ดีขึ้นกว่าก่อนการทดลองแต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ 0.05 หลังการทดลอง 6 สัปดาห์ กลุ่มทดลองมีความสามารถในการกระโดดทั้ง 3 ท่ามากกว่า กลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และพบว่าการทรงตัวขณะอยู่นิ่งทั้งในขณะลืมตา และหลับตาของทั้งสองกลุ่มไม่มีความแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ทวีศักดิ์หนูสุวรรณ (2557) การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกตาราง 9 ช่องที่ มีต่อความคล่องตัวของนักกีฬาเซปักตะกร้อชายโดย เปรียบเทียบความคล่องตัวของนักกีฬาเซปัก ตะกร้อที่ฝึกโปรแกรมเซปักตะกร้อปกติเพียงอย่างเดียว และกลุ่มที่ฝึกโปรแกรมตาราง 9 ช่องร่วมกับ ฝึกโปรแกรมเซปักตะกร้อปกติก่อนและหลังการทดลอง และเปรียบเทียบความคล่องตัวของนักกีฬา เซปักตะกร้อระหว่างกลุ่มที่ฝึกโปรแกรมตาราง 9 ช่องร่วมกับฝึกโปรแกรมเซปักตะกร้อปกติกับกลุ่มที่ ฝึกโปรแกรมเซปักตะกร้อปกติเพียงอย่างเดียวกลุ่มตัวอย่างเป็นนักกีฬาเซปักตะกร้อชายโรงเรียนกีฬา จังหวัดนครศรีธรรมราชจำนวน 28 คนแบ่งกลุ่มด้วยวิธีสุ่ม (Random Assignment) แบ่งเป็น 2 กลุ่มๆละ 14 คนคือกลุ่มควบคุมฝึกโปรแกรมเซปักตะกร้อปกติและกลุ่มทดลองฝึกโปรแกรมตาราง 9 ช่องร่วมกับฝึกโปรแกรมเซปักตะกร้อปกติ ใช้เวลาฝึก 8 สัปดาห์ๆ ละ 3 วัน เครื่องมือในการวิจัยเป็น แบบทดสอบมาตรฐานของ Semo Agility Test ใช้ทดสอบความคล่องตัว และโปรแกรมการฝึกตาราง 9ช่องที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นการวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์ค่ามัธยฐาน (Med) ค่าควอไทล์ (Q) และ ส่วนเบี่ยงควอไทล์ (Q.D.) และทดสอบสมมติฐานด้วยสถิติ Wilcoxon Signed Ranks Test และ The Mann-Whitney U-Testผลการวิจัยพบว่านักกีฬาเซปักตะกร้อที่ฝึกโปรแกรมตาราง9 ช่องร่วมกับฝึกโปรแกรมเซปักตะกร้อปกติ มีความคล่องตัวสูงกว่ากลุ่มฝึกโปรแกรมเซปักตะกร้อปกติ เพียง อย่างเดียวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

34 7. กรอบแนวคิดการวิจัย แบบฝึกตารางเก้าช่อง ที่มีผลต่อการเล่นลูก หลังเท้าในกีฬาเซปัก ตะกร้อ การฝึกตารางเก้าช่องที่ มีผลต่อการเล่นลูกหลัง เท้าในกีฬาเซปัก ตะกร้อ เกิดการเปลี่ยนแปลง ความคล่องแคล่วว่องไว ในการเล่นลูกหลังเท้า ในกีฬาเซปักตะกร้อ

35 บทที่ 3 วิธีดำเนินงานวิจัย ผลของการใช้แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเทศบาล 1 หนองใส ผู้วิจัยได้นำเสนอวิธีการดำเนินการศึกษาตาม หัวข้อต่อไปนี้ 1. ประชากรกลุ่มตัวอย่าง 2. แบบแผนการทดลอง 3. เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย 4. วิธีการสร้างและหาประสิทธิภาพของเครื่องมือ 5. การเก็บรวบรวมข้อมูล 6. การวิเคราะห์ข้อมูล 7. สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ 1. ประชากรกลุ่มตัวอย่าง 1.1 ประชากรที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ปีการศึกษา 2566 โรงเรียนเทศบาล 1 หนองใส จำนวน 39 คน 1.2 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 ปีการศึกษา 2566 โรงเรียนเทศบาล 1 หนองใส จำนวน 20 คน 2. แบบแผนการทดลอง การวิจัยในครั้งนี้มีแบบแผนการทดลอง (Experimental Design) กลุ่มเดียว โดยใช้แบบฝึกตาราง เก้าช่องที่มีต่อการเล่นกีฬาตะกร้อด้วยหลังเท้า กลุ่ม แบบบันทึกข้อมูลก่อนฝึก โปรแกรมการฝึก แบบบันทึกข้อมูลหลังฝึก E T1 X T2 สัญลักษณ์ที่ใช้ในแบบแผนทดลอง E แทน กลุ่มทดลอง T1 แทน แบบบันทึกข้อมูลก่อนฝึก X แทน โปรแกรมการฝึก T2 แทน แบบบันทึกข้อมูลหลังฝึก

36 3. เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ประกอบไปด้วย 3.1 แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ 3.2 แบบบันทึกทักษะกีฬาเซปักตะกร้อด้วยหลังเท้า 4. วิธีการสร้างและหาประสิทธิภาพของเครื่องมือ 4.1 แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ 4.1.1 ศึกษาค้นคว้าหนังสือเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการฝึกตารางเก้าช่องที่มีต่อ การเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ 4.1.2 สร้างแบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ และนำแบบ ฝึกที่สร้างขึ้นเสนอแก่ผู้เชี่ยวชาญเพื่อตรวจสอบแก้ไขเพิ่มเติมและนำมาปรับปรุงให้ดีขึ้น 4.1.3 นำแบบทดสอบที่สร้างขึ้นไปให้ผู้เชี่ยวชาญด้านการสอนพลศึกษาจำนวน 3 คนพิจารณา ใน ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเทศบาล 1 หนองใส ระหว่างวัตถุประสงค์การทดสอบ รูปแบบ การฝึก การวัดผลประเมินผลโดยให้ผู้เชี่ยวชาญพิจารณาตรวจสอบให้คะแนนดังนี้ ให้คะแนน +1 เมื่อแน่ใจว่าองค์ประกอบนั้นเหมาะสมและสอดคล้อง ให้คะแนน 0 เมื่อไม่แน่ใจว่าองค์ประกอบนั้นเหมาะสมและสอดคล้อง ให้คะแนน -1 เมื่อแน่ใจว่าองค์ประกอบนั้นไม่เหมาะสมและสอดคล้อง แล้วนำคะแนนที่ได้มาหาค่าดัชนีความสอดคล้อง (Index of objective congruence: IOC) ระหว่าง องค์ประกอบแบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ จะต้องได้ค่าดัชนี ความสอดคล้องทุกองค์ประกอบตั้งแต่ 0.67 ขึ้นไป 4.1.4 ปรับปรุงและแก้ไขแบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ ตามข้อเสนอแนะของผู้เชี่ยวชาญ 4.1.5 นำแบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ ที่ผ่านการ ตรวจสอบความสอดคล้องจากผู้เชี่ยวชาญซึ่งมีค่าเท่ากับ 0.67 ไปทดลองใช้กับนักเรียนที่ไม่ใช่กลุ่ม ตัวอย่าง เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ ความเหมาะสมในการนำแบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีต่อการเล่นลูก หลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ ไปใช้กับกลุ่มตัวอย่าง และนำมาปรับปรุงให้มีความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น เพื่อ นำไปใช้จริงต่อไป 4.1.6 นำแบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีต่อการเล่นลูกหลังเท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ ไปใช้กับกลุ่ม ตัวอย่างที่ศึกษาเพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลนำมาวิเคราะห์และอภิปรายผลการวิจัยต่อไป

37 5. การเก็บรวบรวมข้อมูล 5.1 ก่อนการทดลองให้นักเรียนทดสอบก่อน ฝึกโดยให้นักเรียนเคลื่อนที่ในทิศทางที่กำหนด และใช้ หลังเท้ารับลูกตะกร้อ และบันทึกลงในแบบบันทึกทักษะกีฬาเซปักตะกร้อด้วยหลังเท้า 5.2 ผู้รายงานดำเนินการฝึกกลุ่มตัวอย่างด้วยแบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้าใน กีฬาเซปักตะกร้อ ตามขั้นตอน 5.3 เมื่อสิ้นสุดการทดลองแล้ว ให้บันทึกผลการฝึกลงแบบบันทึกทักษะกีฬาเซปักตะกร้อด้วยหลัง เท้า หลังจากใช้แบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นกีฬาตะกร้อด้วยหลังเท้า จากนั้นนำผลที่ได้ไป วิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติต่อไป 6. การวิเคราะห์ข้อมูล การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ในการวิเคราะห์ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 7. สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ในการวิเคราะห์ข้อมูลผู้วิจัยเลือกใช้สถิติ สถิติพื้นฐาน ใช้ในการวิเคราะห์ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 7.1 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์คุณภาพของเครื่องมือโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป Test Analysis Programs (TAP) 7.1.1 หาค่าความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาของแบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลังเท้า ในกีฬาเซปักตะกร้อ โดยใช้ดัชนีความสอดคล้อง (IOC) 7.1.2 หาค่าที่ความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาของแบบฝึกตารางเก้าช่องที่มีผลต่อการเล่นลูกหลัง เท้าในกีฬาเซปักตะกร้อ โดยใช้ดัชนีความสอดคล้อง (IOC) = ∑ − เมื่อ IOC เป็นดัชนีความสอดคล้อง ∑R เป็นผลรวมของความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญ N เป็นจำนวนของผู้เชี่ยวชาญ

38 รายการอ้างอิง วัชรินทร์ เลิศนอก. (2560). ผลของการฝึกตารางเก้าช่องที่มีต่อทักษะการเคลื่อนไหวพื้นฐานของ นักเรียนกลุ่มบกพร่องทางการเรียนรู้. ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. สุรศักดิ์ เกิดจันทึก. (2560). การศึกษาแบบทดสอบสมรรถภาพทางกายกีฬาตะกร้อ. กรุงเทพฯ : การกีฬาแห่งประเทศไทย. โกสินทร์วิสุทธิ์ศรี. (2553). ผลการใช้แบบฝึกทักษะกีฬาเซปักตะกร้อสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษา ตอนต้น. มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ถาวร รุ่งราตรี. (2550). การเสริมสร้างสมรรถภาพทางกาย (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ : วิทยาลัย วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา มหาวิทยาลัยมหิดล. เฉลียว บุญยงค์. (2559). ตะกร้อ. องค์การส่งเสริมกีฬาแห่งประเทศไทย กติกาการแข่งขันตะกร้อ : โรงพิมพ์อักษรสาสน์ สันติวัฒน์ พันทา. (2548). ตะกร้อ. พิมพ์ครั้งที่ 3. สกลนคร: สกลนครการพิมพ์. เจริญ กระบวนรัตน์. (2557). วิทยาศาสตร์การฝึกสอนกีฬา. กรุงเทพฯ: สินธนาก๊อปปี้เซ็นเตอร์ สนธยา สีละมาด. (2555). หลักการฝึกกีฬาสำหรับผู้ฝึกสอนกีฬา. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ภวันพงศ์ สกุลชัยธนานันท์. (2557). การพัฒนาและฝึกทักษะเซปักตะกร้อโดยการใช้แบบฝึกขั้น พื้นฐานในนักเรียนชายชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ประเมนรายบุคคล. ชยกร พาลสิงห์. (2555). ผลของการฝึกการทรงตัวด้วยเทคนิคสตาร์เอ็คเคอชั่นกับการฝึกความมั่นคง ของลำตัวร่วมกับการฝึกโปรแกรมที่มีต่อความแม่นยำในการเสิร์ฟความเร็วในการ เสิร์ฟและการทรงตัวในนักกีฬาเซปักตะกร้อหญิง. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. ณิชารีย์ อังกาบ (2559) ผลของการฝึกการออกกำลังกายเพื่อการทรงตัว ที่มีต่อความสามารถ ในการ กระโดดและการทรงตัวในนักกีฬาตะกร้อเยาวชนหญิง, วิทยานิพนธ์ ปริญญา มหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย. ทวีศักดิ์หนูสุวรรณ (2557). ผลของการฝึกตาราง 9 ช่องที่มีต่อความคล่องตัวของนักกีฬาเซปักตะกร้อ ชาย. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (พลศึกษา). คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ.