ดินแดนแห่งสายลม

Credit by : Put on art วชิรญาณ์ ตราชู ดินแดนแห่งสายลม “หนึ่งชีวิตวิลมพัดเพัธอมา เมื่อมื่ถึงถึเวลาก็พัก็ ดเพัธอจากไป ฉันฉัเข้าใจว่าเป็นเงื่อนงื่ไขของสายลม” REST IN PEACE

“ขอให้ดินแดน ที่เธอจะไป มีสายลมเย็นพาให้เธอสุขใจ ฉันวอนขอลม ช่วยกอดเธอไว้เมื่อยามหลับตา” “ร้องไห้ออกมาเถอะ การร้องไห้ไม่ใช่สิ่งที่ไม่น่ายอมรับนะ ความจริง มัน อาจจะเป็นการรับมือที่ดีกว่าการเก็บมันเอาไว้ก็ได้” หลังสิ้นเสียงของชายหนุ่ม หญิงสาวยอมปล่อยก้อนสะอื้นที่ถูกเก็บไว้ทั้งหมดออกมา เธอยอมจำ นนกับโชค ชะตาที่กำ ลังเล่นตลกกับเธอแต่โดยดี แป้งร่ำ เด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มวัย 17 ปี ฝันถึงสถานที่นี้เป็นครั้งที่ 2 แล้ว เธอไม่แน่ใจนักว่าที่นี่คือสถานที่ใดบนโลกใบนี้ ไม่แน่ใจด้วยซ้ำ ว่ามีอยู่จริงหรือเป็น เพียงแค่สิ่งที่เธอสร้างมันขึ้นมาเอง แต่ทุกครั้งที่ตื่นนอนขึ้นมา เธอสามารถจำ ทุกสิ่ง ได้แม่นราวกับไปยืนอยู่ที่นั่นจริง ๆ จนกระทั่งเธอได้พบกับชายผู้หนึ่งในดินแดนแห่งนั้น ดินแดนที่เปรียบ เสมือนความฝันแต่ก็ช่างสมจริงจนไม่อาจจะแยกแยะออกจากกันได้ ชายผู้นั้นได้ มอบสิ่งที่ทำ ให้แป้งร่ำ ได้เรียนรู้ และจดจำ จนกระทั่งวันสุดท้ายของชีวิต ถึงแม้ว่าใน ท้ายที่สุดแล้วแป้งร่ำ จะมิอาจฝืนเงื่อนไขของสายลมและเวลาในดินแดนแห่งนั้นได้ …ดินแดนแห่งสายลม “หนึ่งชีวิตลมพัดเธอมา เมื่อถึงเวลาก็พัดเธอจากไป ฉันเข้าใจว่าเป็น เงื่อนไขของสายลม” - ๑ - ดินแดนแห่งสายลม คำ นำ

เรื่อง หน้า คำ นำ .....................................................................................................................๑ ตอนที่ ๑ แด่ความทุกข์ที่เกิดขึ้น............................................................................๓ ตอนที่ ๒ ตั้งอยู่บนสายธารเวลา............................................................................๗ ตอนที่ ๓ ดับไปอย่างไม่มีหวนกลับ.....................................................................๑๔ จากใจผู้เขียน......................................................................................................๑๘ ประวัติผู้เขียน.....................................................................................................๑๙ - ๒ - ดินแดนแห่งสายลม สารบัญ

สายลมเย็นยะเยือกแทรกกายผ่านหุบเขาลูกใหญ่ส่งเสียงดังหวีดหวิวบาดหู หวังเพื่อปลุกหญิงสาวที่กำ ลังหลับไหลให้ฟื้นขึ้นจากภวังค์ เสียงแห่งความว่างเปล่า ของหมู่มวลอากาศ สร้างความหนาวเหน็บและเปลี่ยวเหงาขึ้นที่ใจของเธอ . แป้งร่ำ เด็กผู้หญิงวัย 17 ประคองร่างกายเล็กให้ลุกขึ้นนั่งด้วยความสับสน พร้อมกับกระพริบตาถี่ ๆ ขับไล่ความง่วงงันให้หายออกไป พลันมองไปรอบ ๆ เพื่อ สำ รวจสิ่งแวดล้อมรอบข้าง ความสงสัยถูกฉายออกมาทางใบหน้าของเด็กสาวที่ ดวงตายังไม่สว่างดีนัก “ที่นี่ที่ไหนกันนะ” เสียงเล็กถูกทำ ให้เล็ดลอดออกมาเบา ๆ เมื่อกวาด สายตาออกไป ก็ได้เห็นว่าเธอถูกรายล้อมไปด้วยต้นหญ้าสีเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา พวกมันกำ ลังถูกสายลมหยอกล้อให้เอนหน้าเอนหลังราวกับกำ ลังพากันเต้นรำ อย่างสนุกสนาน เคล้ากลิ่นไอดินที่โชยขึ้นมาทุกครั้งที่สายลมพัดผ่านไป ท้องฟ้า เป็นสีฟ้าสดใสไร้ซึ่งก้อนเมฆลอยละล่องแบบที่เธอคุ้นชิน เธอไม่แน่ใจนักว่ากำ ลัง ฝันอยู่หรือเปล่าแต่ขณะนี้ความสุขเล็กถูกสร้างขึ้นในหัวใจของเธอเสียแล้ว แป้งร่ำ คิดพลางค่อย ๆ ใช้มือค้ำ ไปที่พื้นดินและออกแรงดันตนเองให้ลุกยืนขึ้นด้วยขาทั้ง สองข้าง กระโปรงยาวสีขาวที่เธอกำ ลังใส่พลิ้วไหวไปตามทิศทางการโลมเลียของ ลม ขาที่ยังไม่มีแรงมากนักพาให้เซเล็กน้อย แต่เธอก็มีสติมากพอที่จะประคอง ตนเองขึ้นมาได้ ร่มสีขาวคันเล็กถูกจับวางไว้ที่ข้าง ๆ ตั้งแต่เวลาใดก็ไม่ยักจะบอกได้ เธอค่อย ๆ ก้มตัวลงไปหยิบมันขึ้นมาถือไว้แนบกาย นั่นเป็นสิ่งเดียวที่หญิงสาวมีใน ตอนนี้ ตอนที่ ๑ แด่ความทุกข์ที่เกิดขึ้น - ๓ - ดินแดนแห่งสายลม

แป้งร่ำ ก้าวเท้าเหยียบย่ำ ไปข้างหน้าพร้อมกับความสับสน เพราะในตอนนี้ ไม่ว่าจะมองไปทางใด มันก็ดูเหมือนกันไปเสียหมด แต่ไม่ทันที่ความสงสัยจะ ทำ งานได้นานนัก ท้องฟ้าก็แปรเปลี่ยนสีไปอย่างรวดเร็วราวกับเข็มนาฬิกาถูกเร่ง ให้เคลื่อนที่ไวขึ้นสักสองหรือสามชั่วโมง ก้อนเมฆมากมายเคลื่อนที่จากคนละทิศ คนละทางมารวมตัวกันในสถานที่ที่เธอกำ ลังยืนอยู่ เสียงท้องฟ้าคำ รามสร้างความ หวาดกลัวให้หญิงสาวตัวเล็กไม่น้อย ขณะนี้บรรยากาศเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา ไม่ได้ให้ความรู้สึกสดใสและอบอุ่นอย่างที่เคยเป็น ความมืดปกคลุมไปทั่วทั้งอาณา บริเวณ เหล่าต้นหญ้าพากับโบกสะบัดรุนแรงอย่างไม่สนใจชีวิตของตนเอง ร่างเล็ก สั่นเทาด้วยความกลัว เธอมองไปรอบ ๆ และพบว่าไม่มีสิ่งใดที่เธอพอจะพักพิงได้ เลย หยดน้ำ ใส ๆ หยดลงบนหัวไหล่ของเธอ และตามมาด้วยสายฝนที่กระหน่ำ ลง มาประหนึ่งท้องฟ้ากำ ลังโกรธแค้นที่เธอมาหลับไหลในทุ่งหญ้าแห่งนี้ เธอรีบกางร่ม เล็กที่ถืออยู่ หวังเพื่อทำ ให้ตัวเองเปียกน้อยที่สุด ความกลัวและความโดดเดี่ยว ทำ ให้เธอไม่อาจจะกลั้นน้ำ ตาเอาไว้ได้ และปล่อยมันออกมาเป็นคู่แข่งกับสายฝน เธอไม่รู้ว่าต้องทำ อย่างไรจึงจะออกไปจากที่นี่ได้ เธอคิดพลางร้องไห้ท่ามกลางหยด น้ำ นับล้านหยดที่กำ ลังร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า - ๔ - ดินแดนแห่งสายลม

แป้งร่ำ ค่อย ๆ ตื่นขึ้นจากฝันเมื่อครู่ ความรู้สึกในนั้นยังคงยื้อเธอเอาไว้ไม่ ยอมให้เธอจากไป ใบหน้าขาวเต็มไปด้วยน้ำ ใส ๆ ที่ออกมาจากตา ความรู้สึกปวด ตุบ ๆ บริเวณขมับ แล่นขึ้นไปถึงหัวของเธอ จนเธอต้องครางโอยออกมา ยังไม่ทัน ได้ลืมตาขึ้น เธอก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มที่บริเวณแก้มที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี เจ้าสิ่งมีชีวิตหน้าขนตัวนี้มักจะเข้ามาอ้อนและแสดงความเป็นห่วงเธอเสมอทุกครั้ง ที่เห็นเธอร้องไห้ “เมี๊ยว” เสียงหวาน ๆ เล็ก ๆ จาก ปีใหม่ แมวตัวโปรดที่แม่เธอ นำ มาเลี้ยงไว้ที่บ้าน เรียกให้เธอลืมตาขึ้นมามองมันด้วยความเอ็นดู ทุกครั้งที่เธอ ร้องไห้ก็จะมีเจ้าแมวตัวนี้แหละ ที่คอยอยู่เคียงข้างเสมอ เธอค่อย ๆ อุ้มมันขึ้นมา ตระกองกอดไว้แนบอก หวังเพื่อบรรเทาความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อครู่ “ขอบคุณนะปีใหม่” ..................................................................... . “แป้งร่ำ … แป้งร่ำ ลูก” “ค่ะแม่” “มาช่วยแม่ทำ กับข้าวเร็วลูก วันนี้มีไข่ยัดไส้ที่หนูชอบด้วยนะ” “ได้ค่ะแม่ แป้งร่ำ กำ ลังไป” เสียงบทสนทนาที่แสนอบอุ่นดังก้องอยู่ในหัวของเธอ ซ้ำ แล้วซ้ำ เล่า พลันหยดน้ำ ตาเล็กก็ร่วงลงมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจทราบได้ เธอไม่แน่ใจ เหมือนกันว่านานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้ยินบทสนทนาที่คุ้นเคยนี้และนั่นก็ทำ ให้เธอ ปวดใจไม่น้อย - ๕ - ดินแดนแห่งสายลม

เมื่อไม่กี่เดือนก่อน แม่และเธอได้ทราบข่าวที่ทำ ให้เธอกังวลใจที่สุดในชีวิต นั่นคือแม่ของเธอมีเจ้าก้อนเนื้อร้ายอย่างมะเร็งระยะที่ 2 ชนิดที่ร้ายแรงที่สุดอยู่ใน ร่างกาย และหากไม่รีบรักษามันอาจจะลุกลามและก่อความอันตรายไปมากกว่านี้ แน่นอน นี่ก็ผ่านมาประมาณ 2 เดือนแล้ว มะเร็งลุกลามไวกว่าที่คิด และตอนนี้แม่ ของเธอก็กำ ลังโดนมันเล่นงานเข้าอย่างจัง แม่เป็นผู้ป่วยติดเตียงมาได้ระยะหนึ่ง มิ หนำ ซ้ำ ความปวดจากเจ้าสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่ในร่างกายยังสร้างความทรมาน ให้แม่ของเธออย่างไม่หยุดหย่อน จิตใจของแม่ก็เริ่มย่ำ แย่ลงเรื่อย ๆ จากการที่ต้อง นอนอยู่เฉย ๆ ตลอดเวลา แป้งร่ำ ไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับแม่มากนัก เพราะเธอต้องพักอยู่หอพักใกล้กับ โรงเรียนที่เธอเรียน ซึ่งไกลจากบ้านมากพอสมควร นาน ๆ ทีจะได้กลับบ้าน แต่ จิตใจของเธออยู่ที่บ้านตลอดเวลา เธอคอยถามข่าวคราวต่าง ๆ ของแม่ ผ่านทาง น้าของเธอ . เด็กสาวตกเป็นจำ เลยของความเครียดและความกังวลตั้งแต่วันที่ได้รับรู้ ข้อเท็จจริงเรื่องของแม่ - ๖ - ดินแดนแห่งสายลม

ตอนที่ ๒ ตั้งอยู่บนสายธารเวลา โครม!!..ท้องฟ้าสีน้ำ เงินอึมครึมส่งเสียงคำ รามดังกึกก้องไปทั่วทุกบริเวณ ราวกับว่ามีปีศาจขนาดยักษ์กำ ลังหลบซ่อนตัวอยู่บนนั้นพลันทำ ให้ทุกสิ่งทั่วพื้นที่ เกิดความสั่นไหวอย่างหวาดกลัว หมายรวมถึงจิตใจของเด็กสาวอย่าง แป้งร่ำ เธอ สะดุ้งตื่นขึ้นจากเสียงฟ้าร้องเมื่อครู่ และได้พบว่าเธอตื่นขึ้นมาอยู่ในสถานที่เดิม สถานที่ที่เธอได้ฝันถึงเมื่อครั้งที่แล้ว สายลมรวดเร็วและรุนแรงปะทะเข้าที่ร่างกายของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าจน แทบจะทรงตัวเอาไว้ไม่อยู่ เสียงการเคลื่อนที่อย่างเร่งรีบของมวลอากาศทำ ให้ ความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวค่อย ๆ กัดกินเธอ ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไม่ได้สดใสเหมือนเคย เพราะในเวลานี้มันกำ ลังถูกปกคลุมด้วยเหล่าก้อนเมฆสีเทาทะมึนขนาดใหญ่ที่กำ ลัง โอบอุ้มเอาหยดน้ำ มหาศาลเอาไว้ ต้นหญ้าสีเขียวขจีขณะนี้กำ ลังนอนราบกันเป็น หน้ากลองจากการถูกสายลมแรงพัดกดพวกมันเอาไว้ เธอมองไปรอบ ๆ ด้วยความ กังวลและหวาดกลัว ไม่มีสิ่งใดที่จะพักพิงได้และไม่สามารถคาดเดาสิ่งที่จะเกิดขึ้น ในอนาคตในสถานที่แห่งนี้ได้เลย เธอค่อย ๆ นั่งลงอย่างคนที่หมดแรง ชันขาทั้ง สองข้างขึ้น และประสานมือเข้าด้วยกันในท่ากอดเข่า ฟุบหน้าและหลับตาลงอย่าง แผ่วเบา ในตอนนี้ ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั้งร่างกายและจิตใจของเธอ ร่างเล็กนั่ง อยู่อย่างนั้นโดยไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่าง รุนแรงด้วยความเศร้าและความกลัว - ๗ - ดินแดนแห่งสายลม

จู่ ๆ เธอก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสจากอะไรบางอย่างที่แขนซ้ายของเธอ มันเป็น สัมผัสอุ่น ๆ ที่อ่อนโยนและแผ่วเบา เธอไม่กล้าลืมตาขึ้นมามองที่มาของสัมผัสนั้น แต่เธอคาดเดาว่าสิ่งที่อยู่ข้าง ๆ เธอตอนนี้น่าจะเป็นคนเช่นเดียวกับเธอ ความรู้สึก สับสนและหวาดกลัวก่อตัวขึ้นในความมืด เธอโอบกอดตัวเองให้แน่นขึ้นและ ภาวนาให้บุคคลที่อยู่ข้าง ๆ ละความสนใจจากเธอไป แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่เธอคาด . “ชีวิตคนเรานี่แปลกนะเธอว่าไหม” เสียงทุ้มต่ำ และอ่อนโยนทำ ให้เธอ สามารถเดาได้ว่าบุคคลที่อยู่ข้าง ๆ เป็นผู้ชายวัยประมาณ 20 กลาง ๆ ความรู้สึก ของมือที่สัมผัสเธออยู่ในตอนแรกได้หายไปพร้อม ๆ กับสายลมรุนแรงเมื่อครู่ที่ดูจะ สงบลง เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและผ่อนคลายร่างกายของตนเองให้อยู่ในท่านั่ง ขัดสมาธิแบบที่เธอถนัด ชายผู้นั้นเว้นระยะห่างจากเธอเพื่อให้เธอไม่รู้สึกอึดอัดมาก เกินไป เป็นไปอย่างที่เธอคิด เขาเป็นชายร่างกายสมส่วนอายุประมาณ 20 กลาง ๆ ผิวของเขาขาวซีดราวกับไก่ต้ม ทำ ให้เด็กสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขาเป็นคนจริง ๆ อย่าง ที่เธอคิดหรือไม่ เธอไม่สามารถอธิบายใบหน้าของเขาได้ ดูเหมือนกับว่าจะไม่มีใคร สามารถเห็นใบหน้าของชายผู้นั้นอย่างชัดเจนได้เลย เสื้อยืดสีขาวที่เขาสวมใส่ดูเป็น ระเบียบเรียบร้อยราวกับถูกเตรียมการมาอย่างดี เมื่อถูกจัดให้เข้ากับกางเกงและ รองเท้าสีขาวแล้ว ทำ ให้เขาดูผ่องใสเหมือนคนที่เพิ่งออกจากการปฏิบัติธรรมที่วัด เสียอย่างไรอย่างนั้น เขากำ ลังนั่งในท่าขัดสมาธิแบบเดียวกันเธอด้วยระยะห่าง ประมาณหนึ่งศอกออกไป - ๘ - ดินแดนแห่งสายลม

“คุณเป็นใคร” แป้งร่ำ ตัดสินใจถามออกไปเพื่อลดความกังวลของตนเอง “นั่นไม่สำ คัญหรอก ฉันก็เป็นคนที่นี่นั่นแหละ อยู่มาเนิ่นนานแล้ว” เสียง ทุ้มต่ำ ตอบกลับมาอย่างอ่อนโยน “แม่ของเธอเขาเป็นห่วงเธอมากนะ” ชายผู้นั้น เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว ทำ เอาเด็กหญิงไม่รู้ว่าจะตกใจที่โดนเปลี่ยนเรื่อง หรือที่ เขารู้เรื่องแม่ของเธอก่อน “คุณรู้เรื่องแม่ของหนูได้อย่างไร” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เอาเป็นว่าฉันรู้ก็แล้วกัน” ชายหนุ่มตอบปัด ทำ ให้เธอยิ่งทวีคูณความ สงสัย ในขณะเดียวกันก็อดคิดเรื่องแม่ไม่ได้ จะเรียกว่าคิดก็ไม่ถูกนัก เพราะความ จริงแล้วเรื่องของแม่ก็อยู่ในใจเธอตลอดเวลา “ฉันรู้ว่าสิ่งที่เธอกำ ลังเผชิญในตอนนี้มันหนักหนาขนาดไหน” ชายวัยกลางคนพูดซ้ำ ขึ้นอีกครั้ง ดึงเธอให้หลุดออกจากภวังค์ ความคิดและความ รู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว โดยปกติแล้ว เธอไม่ค่อยได้เล่าเรื่อง ของแม่รวมถึงความคิดของตนเองให้ใครฟัง เนื่องจากไม่มีใครที่เธอรู้สึกสนิทใจมาก พอ จึงเก็บเรื่องทั้งหมดไว้ที่ตัวเธอคนเดียว “หนูไม่เข้าใจทำ ไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับหนู” เด็กหญิงตัวเล็กถามด้วย เสียงสั่น ๆ ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวจากความรู้สึกท้อแท้กับสิ่งที่เธอกำ ลังพบเจอ เธอ เหนื่อยมากเหลือเกิน และไม่มีใครจะเข้าใจเธอได้เลย - ๙ - ดินแดนแห่งสายลม

“นั่นเป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถควบคุมได้หรอกนะ” ชายหนุ่มเว้นซักพัก “โชคชะตาน่ะ เป็นสิ่งที่เธอไปควบคุมมันไม่ได้หรอก สิ่งที่ทำ ได้ก็มีเพียง ยอมรับเท่านั้นแหละ” เขาพูดต่อโดยไม่เว้นให้หญิงสาวเกิดความสงสัยนานนัก น้ำ ตาของเธอไหลออกมาโดยที่เธอไม่รู้ตัว เธอไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าคนแปลก หน้าที่เธอเพิ่งพบเจอเป็นครั้งแรก จึงพยายามสะอื้นให้เบาที่สุด “ร้องไห้ออกมาเถอะ การร้องไห้ไม่ใช่สิ่งที่ไม่น่ายอมรับนะ ความจริง มัน อาจจะเป็นการรับมือที่ดีกว่าการเก็บมันเอาไว้ก็ได้” หลังสิ้นเสียงของชายหนุ่ม หญิงสาวยอมปล่อยก้อนสะอื้นที่ถูกเก็บไว้ทั้งหมดออกมา เธอยอมจำ นนกับโชค ชะตาที่กำ ลังเล่นตลกกับเธอทั้งหมด เธอเพียงต้องการแม่ของเธอกลับคืนมา แม่ที่ แข็งแรงและร่าเริง แม่ที่เราจะได้ใช้เวลาที่มีความสุขร่วมกัน . อยู่ ๆ หยดน้ำ มากมายที่ก้อนเมฆโอบอุ้มเอาไว้ ก็ถูกปลดปล่อยให้ โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับท้องฟ้ากำ ลังรับรู้ความเศร้าของเธอ หยดน้ำ ฝนเคล้าน้ำ ตาร่วงลงสู่พื้นนับไม่ถ้วน ผมเผ้าและเสื้อผ้าของทั้งคู่เปียกปอน จนลีบแบนแนบกับลำ ตัว เธอทั้งหนาวสั่นและโศกเศร้าจนแทบจะรับมันไว้ไม่ไหว - ๑๐ - ดินแดนแห่งสายลม

“หนูไม่เข้าใจ หนูไม่อยากเห็นแม่เป็นแบบนี้ มันยากเหลือเกินที่จะต้อง ยอมรับสิ่งที่หนูกำ ลังพบเจอ หนูอึดอัดและปวดใจมากทุกครั้งที่ต้องเข้าไปพบหน้า มันเจ็บปวดที่หัวใจที่ต้องเห็นภาพแม่เป็นแบบนั้น หนูไม่เคยทำ ใจได้เลยสักครั้ง” เด็กสาวเว้นเล็กน้อยเพื่อหายใจเอาอากาศเข้าปอดหลังจากพูดติดต่อกันยาวพอ สมควร “หนูเพียงต้องการให้แม่กลับมาใช้ชีวิตกับหนูได้ปกติ อยากให้แม่เดินได้ ทำ อาหารกับหนูได้ อยากได้ยินเสียงแม่หัวเราะ ร้องเพลงที่แม่ชอบ อยากเห็นแม่ เต้นและสังสรรค์กับเพื่อนเหมือนเคย” “มันเป็นภาพที่หนูจะไม่มีวันได้เห็นอีกแล้วใช่ไหมคะ” หญิงสาวจบคำ พูด ของเธอด้วยประโยคคำ ถามพลางช้อนสายตาขึ้นเพื่อขอคำ ตอบจากชายข้าง ๆ มัน เป็นคำ ถามที่เธอถามตัวเองซ้ำ ๆ แต่ทุกครั้งที่เกิดคำ ถามนี้ขึ้น มันมักจะสร้างความ เจ็บปวดขึ้นที่ใจให้เธอเสมอ “แม่จะไม่อยู่กับเธอตลอดไปหรอกนะ เธอรู้ใช่ไหม” แววตาอ่อนโยนแฝง ด้วยความจริงจังถูกส่งออกทางสายตาของชายหนุ่ม “สักวันหนึ่งเขาก็ต้องจากไป ไม่ว่าวันใดก็วันหนึ่ง ชีวิตของเราทุกคนเคลื่อนอยู่บนเงื่อนไขของสายลมและเวลา มันไหลไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีหยุดพัก และต่อให้จะกราบขอร้องอย่างไรก็ไม่อาจฝืน มันได้ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมสายลมก็จะพัดเอาคนที่เหมาะสมให้จากไปไกลแสน ไกล ถึงวันนั้นเธอก็อาจจะยอมรับไม่ได้เหมือนกัน” - ๑๑ - ดินแดนแห่งสายลม

ชายผู้นั้นหยิบยกข้อเท็จจริงขึ้นมาพูดให้เธอฟัง เธอหยุดร้องไห้สะอึกสะอื้น และมองไปที่ดวงตาของชายหนุ่มด้วยความว่างเปล่า เธอเจ็บปวดมากเหลือเกิน จากความคาดหวังว่าแม่จะอยู่กับเธอไปตลอด เมื่อมันไม่เป็นอย่างที่เธอคาดหวัง ความผิดหวังมากมายก็เข้าจู่โจมเธอ “ร่างกายคนเราน่ะ ก็เหมือนกับรถยนต์ ส่วนจิตวิญญาณก็เหมือนกับคนขับ รถยนต์ เมื่อวันหนึ่งมันมาถึงวันที่รถยนต์นั้นผุพังเกินกว่าจะขับต่อไปได้แล้ว คนขับ ก็จำ ยอมจะต้องเปลี่ยนรถยนต์ แต่ยังไงคนขับก็ยังเป็นคนขับคนเดิม” ชายหนุ่ม เปรียบเทียบความสัมพันธ์ของจิตวิญญาณและร่างกายเป็นรถยนต์ให้เธอฟัง “ไม่ว่า แม่ของเธอจะไปขับรถคันไหน แม่ของเธอก็ยังเป็นแม่ คนที่เธอรู้จักเสมอนะ” เขา สรุปสิ่งที่ต้องการจะสื่อสารให้เธอเข้าใจ “ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น ในสักวันหนึ่งนะ...” เขาจบบทสนทนา อย่างอ่อนโยน และยากที่จะคาดเดา อย่างไรก็ตาม คำ พูดของเขาทำ ให้เด็กสาว พยายามที่จะทำ ความเข้าใจและเผชิญหน้ากับสิ่งที่เธอกำ ลังพบเจอ เธอรู้ว่ามันยาก แต่มันจะต้องมีวันที่เธอสามารถทำ ได้ - ๑๒ - ดินแดนแห่งสายลม

หมู่เมฆสีเทาเคลื่อนที่ออกไปจากบริเวณนี้แล้ว สายลมอ่อนพัดพาอากาศ อันอบอุ่นให้เคลื่อนตัวเข้ามาแทนที่ แสงอาทิตย์สาดส่องลงมากระทบใบหญ้าสี เขียวให้ลุกขึ้นโบกสะบัดอีกครั้ง ความรู้สึกโดดเดี่ยวในใจไม่ได้จางหายไปไหน แต่ กลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นจากอ้อมกอดของสายลมและคำ พูดของชายผู้นั้น ...ชายปริศนาในความฝันของเธอ . . แป้งร่ำ ลืมตาขึ้นจากฝันบนเตียงนอนที่เธอคุ้นเคย หยดน้ำ ใส ๆ ไหลออก จากดวงตาหยดลงที่ข้างใบหู แต่ครั้งนี้ไม่ใช่น้ำ ตาจากความทุกข์ แต่เป็นน้ำ ตาจาก ความตื้นตันแทนที่จะเป็นน้ำ ตาจากความทุกข์ - ๑๓ - ดินแดนแห่งสายลม

ตอนที่ ๓ ดับไปอย่างไม่มีหวนกลับ ติ๊ด ๆๆๆๆ ติ๊ด ๆๆๆๆ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในความเงียบ ทำ ให้เธอสะดุ้งตื่นจากการหลับใหล เช้าวันนี้ก็เหมือนทุกวัน เธอต้องทำ ภารกิจส่วนตัวและออกไปเรียนให้ทันคาบแรก ของวันตามตาราง โดยที่เธอไม่ได้รู้เลยว่า หลังจากวันนี้ ทุกสิ่งที่เธอพบเจอกำ ลังจะเปลี่ยนไป 10.12 น. ข้อความทางแอปพลิเคชันจากน้าผู้ดูแลแม่ของเธอ ถูกส่งผ่าน เข้ามาเหมือนเช่นทุกวัน แต่วันนี้ข้อความนั้นกลับทำ ให้เธอรู้สึกต่างออกไป มันเป็น ความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้พบมาก่อน “แป้งร่ำ ” “ทำ ใจดี ๆ นะลูก” “คุณแม่เสียแล้วนะคะแป้งร่ำ ” “เดี๋ยวน้าส่งคุณอาไปรับที่โรงเรียนนะ กลับมาหาแม่นะแป้งร่ำ ” . ... เธอรู้และเข้าใจมาตลอดว่าอาการของแม่ยากที่จะดีขึ้นหรือหายขาด เธอรู้ แค่ว่าแม่จะต้องถูกประคับประคองไปตามอาการให้แม่รู้สึกมีความสุขมากที่สุดเท่า ที่ทำ ได้ แต่ก็คาดเดาไม่ได้ว่าจะอีกนานแค่ไหน เธอไม่คิดเหมือนกันว่าแม่จะจาก เธอไปเร็วขนาดนี้ แต่เพราะเป็นสิ่งที่เธอรับรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดขึ้นเธอจึงไม่ได้ตกใจ นัก ความว่างเปล่าครอบงำ ความคิดและความรู้สึกของเธอตลอดเวลาที่เดินทางไป หาแม่ - ๑๔ - ดินแดนแห่งสายลม

ความรู้สึกไม่เคยชินเป็นสิ่งแรกที่เกิดขึ้นหลังรับรู้ข่าวการจากไปของแม่ เธอไม่เคยไม่มีแม่มาก่อนจึงไม่รู้ว่ามันจะเป็นอย่างไร เธอนึกไม่ออกและจินตนาการ ไม่ได้ ในเวลานี้ไม่มีหยดน้ำ ตาสักหยดที่ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง ประสาท สัมผัสของเธอแทบจะไม่รับรู้สิ่งใด มีเพียงความนิ่ง เงียบ ว่างเปล่าที่อยู่เคียงข้างเธอ ตอนนี้เธอรู้แค่ว่าเธอเป็นคนที่เข้มแข็งมาก ยอมรับการสูญเสียนี้ได้ และไม่มีทางจะ ทำ ให้แม่ต้องเป็นห่วง . รถคันสีดำ เคลื่อนที่เข้าจอดที่หน้าศาลาวัด บริเวณที่แม่ของเธออยู่ ทุกคน บนศาลากำ ลังรอลูกสาวคนเดียวให้มาทำ พิธีส่งแม่ ทุกสายตาบนนั้นจับจ้องมาที่ เธอ แป้งร่ำ สูดหายใจเข้าหนึ่งครั้ง ทำ ใจให้นิ่งที่สุด และเดินสาวเท้าเข้าไปภายใน ศาลา เพื่อไม่ให้ทุกคนต้องรอนานไปกว่านี้ ภาพข้างหน้าเธอในตอนนี้ เป็นร่างไร้วิญญาณของแม่ที่เธอรักกำ ลังนอนอยู่ บนแท่นที่สูงขึ้นจากพื้นพอสมควร ร่างของแม่ถูกคลุมด้วยผ้าขาวมิดชิดตั้งแต่หัว จรดปลายเท้า มีเพียงมือที่ยื่นออกมาให้เธอเห็น เธอกำ มือแน่นและค่อย ๆ คุกเข่า ลงที่หน้าร่างกายของแม่ หัวใจของเธอเต้นแรงจนสร้างความปวดร้าวอยู่ภายในอก เธอพยายามตั้งสติให้มั่นและทำ พิธีตามที่สมควรจะทำ พื้นที่ว่างเปล่าในหัวของเธอ ตอนนี้ถูกกลืนกินด้วยความเศร้า ภาพที่เธอมองเห็นอยู่เหมือน - ๑๕ - ดินแดนแห่งสายลม

ภาพที่เธอมองเห็นอยู่เหมือน จะค่อย ๆ มืดดับลง เธอรู้สึกเหมือนว่าโลกทั้งใบของ เธอกำ ลังจะแตกสลาย เหมือนท้องฟ้าได้ถล่มลงมาต่อหน้า เธอนั่งคุกเข่าพยายาม สะกดกลั้นความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ แต่ก็ทำ ไม่ไหว ร่างกายเล็กสะอื้นและสั่นเทา จากการร้องไห้ เธอคิดมาตลอดว่าเธอเข้มแข็งมากพอที่จะรับเรื่องราวทั้งหมดได้ แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในขณะนี้และในที่แห่งนี้ ทำ ให้เธอรู้แล้วว่า ที่ผ่าน มาเธอไม่เคยทำ มันได้เลย . . เสียงบทสนทนาของหมู่มวลปักษาปลุกเด็กสาวให้ลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง สายลมเอื่อยถูกพัดมากระทบผิวกายครั้งแล้วครั้งเล่า พัดพากลิ่นไอดินอ่อน ๆ ให้ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ในขณะที่ต้นหญ้าสีเขียวขจีที่มีอาณาเขตสุดลูกหูลูกตากำ ลัง เอนหน้าเอนหลังอย่างไร้ทิศทางจากการหยอกล้ออย่างขบขันของสายลม หากพวก มันส่งเสียงได้ คงจะกำ ลังหัวเราะคิกคักกันอย่างสนุกสนาน ท้องฟ้าสีครามสดใสถูก ประดับประดาด้วยหมู่เมฆสีขาวบริสุทธิ์ก้อนน้อยใหญ่ลอยสลับกันอย่างไร้ระเบียบ แต่กลับมีความกลมกลืนกันอย่างไม่อาจคาดเดาได้ แป้งร่ำ ตื่นขึ้นในความฝันของเธอ แต่ครั้งนี้มันต่างออกไปเพราะแม่ไม่ได้มี ชีวิตอยู่ในโลกของเธอเหมือนที่ผ่านมาแล้ว เธอมองไปรอบ ๆ หวังเพื่อจะมองหา ชายปริศนาผู้นั้น เธอต้องการเพียงคำ ปลอบประโลมที่จะทำ ให้เธอข้ามผ่าน เหตุการณ์นี้ไปได้อีกครั้ง แต่รอบข้างของเธอกลับปราศจากผู้คนแบบที่เธอคาดหวัง - ๑๖ - ดินแดนแห่งสายลม

เธอยืนอยู่นิ่งให้สายลมพัดผ่านร่างกายของเธอ กระโปรงสีขาวพลิ้วไหวไปตาม ทิศทางลม ความสุขและความอบอุ่นถูกก่อตัวมากขึ้นในสถานที่แห่งนี้ ความรู้สึก โศกเศร้าในใจค่อย ๆ จางหายไป และถูกแทนที่ด้วยการยอมรับความจริง “แป้งร่ำ ” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำ ให้เธอรีบหันไปมองตาม ที่มาของเสียงเรียก “แม่” เสียงตอบรับของหญิงสาวแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับสายลมหวิว เธอไม่คาดคิดว่าจะพบเจอกับแม่ในสถานที่แห่งนี้ “แม่ไปแล้วนะลูก” แม่เอ่ยด้วยน้ำ เสียงอันอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มบางบน ใบหน้า เมื่อพูดจบแม่ก็ค่อย ๆ หันหลังและเดินไปข้างหน้า ทำ ให้เกิดระยะห่าง ระหว่างทั้งสองมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอยิ้มตอบรับด้วยน้ำ ตาเอ่อคลอที่ขอบตาทั้งสองข้าง ถึงแม้ว่าเธออยาก จะรั้งแม่เอาไว้มากเพียงใด แต่สิ่งที่เธอทำ ได้คงมีเพียงยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น และเดิน หน้าใช้ชีวิตของเธอที่เหลืออยู่ให้ดีที่สุด และเธอเชื่อว่าแม่ของเธอจะคอยมอบความรักให้เธอเสมอ ในสถานที่แห่งนี้ ที่ที่เธอฝันถึงมาตลอด . ดินแดนแห่งสายลม “ฉันขอให้เธอสุขใจอยู่ในดินแดนแห่งสายลม” - ๑๗ - ดินแดนแห่งสายลม

โชคชะตาและการสูญเสียเป็นสิ่งที่ไม่อาจขัดขืนได้ สิ่งเดียวที่ทำ ได้คือการ ทำ ความเข้าใจยอมรับ และทำ หน้าที่ของตนเองในทุกวันให้ดีที่สุด เรื่องสั้นนี้ถูกเขียนขึ้นจากประสบการณ์โดยตรงของผู้เขียน และได้รับแรง บันดาลใจจากเพลง “ดินแดนแห่งสายลม” ของ T_047 และชีวิน คณะขวัญใจ ผสมผสานกับแนวความชอบของหนังสือ ดััดแปลง รวบรวมและกลั่นกรองออกมา เป็นเรื่องสั้นเรื่องนี้ ถ่ายทอดความรู้สึกส่วนหนึ่งของการพบเจอเรื่องราวการสูญเสีย ที่มีผลต่อผู้เขียนในช่วงเวลาหนึ่ง รวมถึงข้อคิดที่ผู้เขียนได้เรียนรู้ตลอดระยะเวลาที่ เกิดเรื่องราวนี้ขึ้น หวังว่าผู้อ่านจะได้รับความเพลิดเพลินแฝงข้อคิดในการใช้ชีวิต เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับการสูญเสียซึ่งเป็นสิ่งธรรมดาที่ทุกคนต้องได้พบ ให้ สามารถใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างเจ็บปวดน้อยที่สุด - ๑๘ - ดินแดนแห่งสายลม จากใจผู้เขียน วชิรญาณ์

ชื่อ นางสาว วชิรญาณ์ ตราชู ชื่อเล่น แอ้ม ประวัติส่วนตัว วัน เดือน ปีเกิด 5 มกราคม 2549 ที่อยู่ปัจจุบัน 47 หมู่ 4 ตำ บล สระขวัญ อำ เภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว เบอร์โทรศัพท์ 086 363 2830 IG amwachii ประวัติการศึกษา วุฒิ ชื่อสถานศึกษา ประถมศึกษาตอนต้น โรงเรียนมารีวิทย์ สัตหีบ ประถมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนเลิศปัญญา มัธยมศึกษา โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี - ๑๙ - ดินแดนแห่งสายลม ประวัติผู้เขียน

“สักสัวันวัหนึ่งเขาก็ต้ก็ ต้องจากไป ชีวิตวิของเราทุกคน เคลื่อนอยู่บนเงื่องื่นไขของสายลมและเวลา มันมั ไหลไปเรื่อยรื่ ๆ อย่างไม่มีหมียุดพักพัและต่อให้จะ กราบขอร้องอย่างไรก็ไก็ม่อาจฝืนมันมั ได้ เมื่อมื่ถึงถึเวลาที่เหมาะสมสายลมก็จก็ะพัดเพัอาคน ที่เหมาะสมให้จากไปไกลแสนไกล ”