งานนำเสนอ ค่าเฉลี่ย ค่ามัธยฐาน และฐานนิยม วาดมือ สีน้ำเงิน สีส้มและสีเหลือง

วอลเลย์บอล

การทำความเข้าใจของการเล่น
วอลเลย์บอล

คํานํา

บทเรียนออนไลน์ เรื่อง กีฬาวอลเลย์บอล จัดทำขึ้นเพื่อ
เป็นส่วนหนึ่งของรายวิชา เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการ
เรียนรู้ โดยคณะผู้จัดทำ มุ่งเพื่อให้เป็นประโยชน์ต่อผู้ที่สนใจ
ต่อการออกกำลังกายแบบ เเละผู้ที่มีความชื่นชอบในกีฬา
วอลเลย์บอล ซึ่งทำให้สุขภาพและบุคลิกภาพดีขึ้น ในบท
เรียน กีฬาวอลเลย์บอลจึงมีการนำเสนอ ทักษะการในการ
เล่นกีฬาวอลเลย์บอล เพื่อให้ผู้ที่มีความสนใจมีทักษะในการ

เล่นวอลเลย์บอลที่ดีขึ้นเเละมีสุขภาพร่างกายเเข็งเเรง

ทางคณะผู้จัดทำ ขอให้ท่านผู้อ่านและท่านที่
ศึกษาในเว็ปใชต์นี้ มีทักษะในการเล่นวอลเลย์และนำไปใช้ได้
ถูกต้อง คณะผู้จัดทำขอขอบพระคุณ อาจารย์นฤมล รอด

เนียม ที่ให้คำปรึกษาคำแนะนำในการปรับปรุงแก้ใขและ
ชี้แนะการทำบทเรียนออนไลน์นี้ให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

สารบัญ

ประวัติความเป็นมาของกีฬาวอลเลย์บอล ....

กติกาการเล่น......................................................
วิธีการเล่น.................................................................
สนามของวอลเลย์บอล.........................................
การฝึกทักษะเบื้องต้น................................................
การฝึกเล่นทีม..................................................................
การเล่นวอลเลย์บอลมีปนระโยชน์อย่างไร.............
อุปกรณ์ของวอลเลย์บอล....................................................

ประวัติความเป็นมาของบอลเลย์

กีฬาวอลเลย์บอลถือกำเนิดขึ้นในปี ค.ศ. 1895 โดยนายวิลเลียม จี. มอร์แกน ผู้อำนวยการ
ฝ่ายพลศึกษาของสมาคม วายเอ็มซีเอ เมืองฮอลโยค รัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศอเมริกา
ซึ่งได้เกิดขึ้นเพียง 1 ปี ก่อนการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ ครั้งที่ 1 ณ กรุงเอเธนส์ โดย
เขามีความคิดที่ต้องการให้มีกีฬาสำหรับเล่นในช่วงฤดูหนาวแทนกีฬากลางแจ้งเพื่อออก
กำลังกายพักผ่อนหย่อนใจยามหิมะตก

เขาได้เกิดแนวความคิดที่จะนำลักษณะและวิธีการ เล่นของกีฬาเทนนิสมาดัดแปลงใช้เล่น
จึงใช้ตาข่ายเทนนิสซึ่งระหว่างเสาโรงยิมเนเซียม สูงจากพื้นประมาณ 6 ฟุต 6 นิ้ว และใช้
ยางในของลูกบาสเกตบอลสูบลมให้แน่น แล้วใช้มือและแขนตีโต้ข้ามตาข่ายกันไปมา แต่
เนื่องจากยางในของลูกบาสเกตบอลเบาเกินไป ทำให้ลูกบอลเคลื่อนที่ช้าและทิศทางที่
เคลื่อนไปไม่แน่นอน จึงเปลี่ยนมาใช้ลูกบาสเกตบอล แต่ลูกบาสเกตบอลก็ใหญ่ หนักและ
แข็งเกินไป ทำให้มือของผู้เล่นได้รับบาดเจ็บ

จนในที่สุดเขาจึงให้บริษัท Ant G. Spalding and Brother Company ผลิตลูกบอลที่หุ้มด้วย
หนังและบุด้วยยาง มีเส้นรอบวง 25-27 นิ้ว มีน้ำหนัก 8-12 ออนซ์ หลังจากทดลองเล่น
แล้ว เขาจึงตั้งชื่อเกมการเล่นนี้ว่า "มินโทเนตต์" (Mintonette)

ค.ศ.1896 ได้มีการประชุมสัมมนาผู้นำทางพลศึกษาที่วิทยาลัยสปริงฟีลด์ (Spring-field
College) นายวิลเลียม จี มอร์แกน ได้สาธิตวิธีการเล่นต่อหน้าที่ประชุมหลังจากที่ประชุม
ได้ชมการสาธิต ศาสตราจารย์ อัลเฟรด ที เฮลสเตด (Alfred T. Helstead) ได้เสนอแนะให้
มอร์แกนเปลี่ยนจากมินโทเนตต์ (Mintonette) เป็น "วอลเลย์บอล" (Volleyball) โดยให้
ความเห็นว่าเป็นวิธีการเล่นโต้ลูกบอลให้ลอยข้ามตาข่ายไปมาในอากาศ โดยผู้เล่น
พยายามไม่ให้ลูกบอลตกพื้น

กติกาการเล่น

ทีมที่ได้เสิร์ฟ จะต้องให้ผู้เล่นที่อยู่ในตำแหน่งขวาหลัง เป็นผู้เสิร์ฟเพื่อเปิดเกม จากนั้นผู้เล่นทุกตำแหน่งจะขยับตำแหน่งวน
ไปตามเข็มนาฬิกา

การเสิร์ฟจะต้องรอฟังสัญญาณนกหวีดก่อน แล
ะให้เริ่มเสิร์ฟลูกบอลภายใน 5 วินาที



ทีมที่ได้คะแนนจะเป็นผู้ได้เสิร์ฟ จนกว่าจะเสียคะแนนให้ฝ่ายตรงข้ามจึงจะเปลี่ยนเสิร์ฟ




เมื่อลูกเข้ามาในเขตแดนของทีม จะสามารถเล่นบอลได้มากที่สุด 3 ครั้งเท่านั้น

สามารถบล็อคลูกบอลจากฝ่ายตรงข้ามที่หน้า
ตาข่ายได้ แต่หากผู้เล่นล้ำเข้าไปในแดนของฝ่ายตรงข้ามจะถือว่า

ฟาวล์

สามารถขอเวลานอกได้ 2 ครั้งต่อ
1 เซต ให้เวลาครั้งละ 30 วินาที

ทุกครั้งที่แข่งขันจบ 1 เซต จะต้องมีก

ารเปลี่ยนฝั่ ง

วิธีการเล่น

1.เลือกผู้เล่นของคุณ. โดยหลักการแล้ว คุณต้องการผู้เล่นอย่างน้อยทีมละ 6 คนสำหรับการแข่งขัน[1] อย่างไร
ก็ตาม ถ้าคุณแค่เล่นสนุกๆ กับเพื่อนๆ ก็แบ่งจำนวนผู้เล่นออกให้เท่าๆ กันทั้งสองฝ่าย

คุณควรมีผู้เล่นอยู่ 2 แถว โดยให้แถวหน้าอยู่ใกล้กับตาข่ายที่สุด และแถวหลังอยู่ใกล้เส้นหลังของสนามที่สุด
ผู้เล่นที่อยู่มุมขวามือด้านหลังจะเป็นผู้เสิร์ฟลูก คุณสามารถหมุนตำแหน่งผู้เล่นไปรอบๆ สนามได้ เพื่อเปลี่ยน

คนเสิร์ฟลูกในแต่ละเกมเสิร์ฟ
ถ้ามีการสับเปลี่ยนผู้เล่น “ออก” ให้หมุนตำแหน่งผู้เล่นตามเข็มนาฬิกา – ถ้าหันหน้าเข้าหาตาข่าย ผู้

เล่นที่อยู่ใกล้ตาข่ายที่สุดทางด้านขวาจะถูกเปลี่ยนออก เพื่อให้ผู้เล่นหลายคนได้มีโอกาสลงเล่น




2.ตัดสินว่าทีมไหนจะ”เสิร์ฟ” ลูกก่อน. โยนเหรียญ หรือตั้งข้อตกลงเพื่อตัดสินว่าทีมไหนจะได้เป็นฝ่ายเริ่มเกมก่อน[2]
3.สิร์ฟลูกจากบริเวณหลังเส้นขอบสนามด้านหลัง. ถ้าคุณเสิร์ฟลูกโดยล้ำเส้นขอบสนามด้านหลังเข้ามา ฝ่ายตรงข้ามจะ
ได้ไปหนึ่งคะแนน เรียกว่าการทำผิดกติกาจากการเหยียบพื้นเขตสนาม ลูกบอลต้องลอยข้ามตาข่ายไป (แต่สัมผัส
ตาข่ายได้) และต้องหล่นลงในเขตสนาม จึงจะถือว่าเป็นลูกเสิร์ฟที่ดี[3]ผู้เล่นที่อยู่ตำแหน่งขวามือด้านหลังของสนาม
เป็นผู้เสิร์ฟลูก ผู้เล่นแต่ละคนมีสิทธิ์เสิร์ฟลูกได้เพียงหนึ่งครั้งเมื่อหมุนมาอยู่ในตำแหน่งเสิร์ฟ และคุณสามารถเสิร์ฟต่อ
อีกกี่ครั้งก็ได้ตราบใดที่คุณสามารถทำให้ลูกบอลข้ามไปยังเขตสนามของฝั่ งตรงข้าม
ลูกเสิร์ฟที่ตกลงบนเส้นขอบสนามก็ยังถือว่าเป็นลูกดี



4.ส่งลูกบอลกลับไปถ้าคุณเป็นฝ่ายรับลูกเสิร์ฟ. นั่นคือการแข่งขันได้เริ่มขึ้นแล้ว! การเล่นปกติจะประกอบไปด้วยการรับ การเซต และการตบ -
- แต่ตราบใดที่ส่งลูกไปฝั่ งตรงข้ามโดยถูกลูกบอลไม่เกิน 3 ครั้ง ก็ถือว่าดี

ในทางเทคนิคแล้ว คุณสามารถถูกลูกบอลด้วยส่วนใดของร่างกายก็ได้ ตราบใดที่ไม่มีการพักลูกบอล
ผู้เล่นสามารถออกนอกเส้นเขตสนามได้ แต่ลูกบอลไม่สามารถออกได้ ถ้าผู้เล่นในทีมของคุณตีลูกออกนอกเขตสนาม คุณสามารถวิ่งออก

ไปเล่นลูกบอลกลับมาได้ ถ้าลูกบอลไม่ได้สัมผัสพื้นสนาม

สนามของวอลเลย์บอล

ขนาดสนาม ยาว 18 เมตร กว้าง 9 เมตร ถูกแบ่งออกเป็น 2 ฝั่ งแดนด้วยตาข่าย ทำให้เกิดพื้นที่แดนละ 9×9 เมตร
พื้นที่โล่ง พื้นที่โล่งเหนือสนามควรสูงอย่างน้อย 7 เมตร แต่แนะนำที่สูง 8 เมตร ส่วนพื้นที่โล่งรอบสนามควรกว้างอย่างน้อย 3 เมตรขึ้นไป ในการ

แข่งขันระดับโลกหรือที่เป็นทางการมักกำหนดพื้นที่โล่งเหนือสนามที่ 12.5 เมตร ด้านข้าง 5 เมตร ด้านหลัง 6.5 เมตร
สีพื้นสนาม สีพื้นสนามต้องเป็นสีอ่อนและสีแตกต่างกับพื้นที่โล่งรอบสนาม

ตาข่าย กว้าง 1 เมตร ขึงเหนือเส้นกลางสนาม แถบบนของตาข่ายกว้าง 7 ซม.
ประเภทชาย ส่วนบนของตาข่ายจะสูงจากพื้นสนาม 2.43 เมตร (8 ฟุต)

ประเภทหญิง ส่วนบนของตาข่ายจะสูงจากพื้นสนาม 2.24 เมตร (7 ฟุต 4 นิ้ว)
เส้นขอบสนาม เป็นเส้นสีขาวรอบพื้นที่สนาม กว้าง 2 นิ้ว (5 ซม.) ประกอบด้วยเส้นข้างและเส้นหลัง ถือเป็นเส้นแสดงขอบเขตและเป็นส่วนหนึ่งของ

พื้นที่สนาม หากบอลตกบนเส้นนี้จะถือว่าลงพื้นที่ในสนาม
เส้นรุก หรือเส้น 3 เมตร เป็นเส้นที่ขนานกับตาข่าย โดยห่างจากตาข่าย 3 เมตรทั้งสองแดน เส้นนี้จะแบ่งแดนแต่ละฝั่ งออกเป็นแดนหน้ากับแดนหลัง

เป็นเส้นกำหนดขอบเขตการโจมตีของผู้เล่นแดนหลัง
เส้นจำกัดขอบเขตผู้ฝึกสอน เป็นเส้นประที่วาดต่อจากเส้นรุกออกไปด้านข้างยาว 1.75 เมตร แล้วจึงลากตั้งฉากโดยขนานไปกับเส้นข้างจนสุดเส้นหลัง

ของสนาม
เสาอากาศ เป็นเสาที่ติดอยู่ข้างตาข่ายทั้ง 2 ด้านและอยู่เหนือเส้นข้างของสนาม เสาสูง 1.8 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 10 มม. เสาอากาศมักมีแถบสี
แดงสลับขาว เสาอากาศจะยื่นขึ้นไปด้านบนนับจากด้านบนตาข่าย 80 ซม. เพื่อแสดงสมมติฐานแนวเพดานของเส้นข้าง บอลจะข้ามตาข่ายอย่างถูก

ต้องก็ต่อเมื่อบอลผ่านระหว่างเสาอากาศทั้ง 2 ด้านและไม่สัมผัสโดนเสาอากาศ
อุณหภูมิ อุณหภูมิภายในสนามไม่ควรต่ำกว่า 10 องศาเซลเซียส ส่วนการแข่งขันระดับโลกหรือที่เป็นทางการมักกำหนดอุณหภูมิอยู่ในช่วง 16–25

องศาเซลเซียส
แสง การแข่งขันระดับโลกหรือที่เป็นทางการมักกำหนดที่ 1,000–1,500 ลักซ์โดยวัดที่ระดับจากพื้นสนามขึ้นมา 1 เมตร

การฝึกทักษะเบื้องต้น

ลักษณะท่าทางเตรียมเล่นบอลของผู้เล่นมีลักษณะดังนี้ ท่าการอันเดอร์
1. ยืนเท้าใดเท้าหนึ่งอยู่ข้างหน้าห่างกัน ประมาณ 1 ช่วงไหล่
1. หงายมือทั้งสองข้าง 2 ย่อเข่าลงให้หัวเข่าเลยปลายเท้าเล็กน้อยก้มลำตัวให้หัวไหล่อยู่ในแนวระดับ
2. เอามือหนึ่งไปวางช้อนทับอีกมือหนึ่ง
3.รวบมือให้นิ้วหัวแม่มือชิดติดกัน มัด ของเข่า
4. ใช้มือใดมือหนึ่งกำหมัด 3 ยกส้นเท้าขึ้นเล็กน้อย น้ำหนักตัวอยู่ที่ปลายเท้าทั้งสองข้าง ตรงบริเวณ
5. ใช้อีกมือหนึ่งโอบหมัด
6. ให้นิ้วหัวแม่มือทั้งสองชิดติดกัน .กำมือ โคนหัวแม่เท้า ใต้ฝ่าเท้า
7.กำมือทั้งสองข้าง 4 จับมือในท่าที่ถูกต้อง แขนทั้งสองเหยียดตึง ตามองที่ลูกบอล
8.นำมือทั้งสองข้างมาชิดกัน

การฝึกเล่นทีม
รูปแบบการเล่นเป็นทีม

วอลเลย์บอลเป็นกีฬาที่ต้องเล่นเป็นทีมที่ประกอบด้วยผู้เล่นหลายคน ในการสร้างทีมวอลเลย์บอลจึงต้องพิจารณาองค์
ประกอบต่าง ๆ ของการเล่นวอลเลย์บอลเพื่อเตรียมความพร้อมให้กับทีม โดยองค์ประกอบในการเล่นที่ควรพิจารณาคือ

ตำแหน่งการเล่นของผู้เล่นในทีม

ตำแหน่งของผู้เล่นในทีม
กระบวนการเริ่มแรกของการสร้างทีมวอลเลย์บอลก็คือ การพิจารณาคัดเลือกผู้เล่นแต่ละตำแหน่งเข้าร่วมทีม เราควรจะต้องรู้ความ
สามารถของนักกีฬา ลักษณะทางกายภาพ ความสามารถพิเศษของนักกีฬาแต่ละคนเป็นอย่างไร และแต่ละทีมควรจะมีผู้เล่นลักษณะใด

บ้างเพื่อให้ทีมประสบความสำเร็จตามแนวทางที่เราต้องการ
ผู้เล่นตัวเซต – ทำหน้าที่เซตบอลให้ตัวตบในลักษณะต่างๆ มีความสามารถในการเซต ควบคุมจังหวะ ทิศทางลูกบอลได้ดี โดยเฉพาะการ

เซตให้ผู้เล่นตัวตบบอลเร็ว ผู้เล่นตัวเซตถือว่าเป็นหัวใจสำคัญของทีม
ผู้เล่นอเนกประสงค์ – เป็นผู้เล่นที่มีความสามารถทุกทักษะเช่น การเซต การสกัดกั้น การตบ การเสริฟ และการรับลูกเสริฟ
Combined Attacker (ผู้เล่นตบบอล B หรือผู้เล่นที่ตำแหน่งตรงข้ามตัวเซต) – ผู้เล่นตำแหน่งนี้ที่มักเรียกกันว่าตัวตบบอล B จะมี
ความสามารถในการรุกแบบผสม รุกจากหัวเสาด้านหลัง และรุกจากแดนหลัง ถ้าเป็นผู้เล่นที่ถนัดมือซ้ายจะได้เปรียบ เป็นผู้เล่นที่ค่อน
ข้างมีความสำคัญต่อทีมผู้เล่นตัวรับ – แต่ละทีมนอกจากมีผู้เล่นตัวรับอิสระแล้ว อาจจะต้องมีผู้เล่นที่มีทักษะการรับที่ดีไว้ช่วยการรับของ

ทีม

การเล่นวอลเลย์บอลมีประโยชน์อย่าไร

10 ประโยชน์ของการเล่นวอลเลย์บอล ไม่ต้องเก่งเท่าทีมชาติ ก็ได้สุขภาพดีไม่แพ้ใคร
1. เบิร์นไขมัน ผลาญแคลอรี
2. กระชับกล้ามเนื้อและช่วยเฟิร์มร่างกาย ...
3. ดีต่อใจ ...
4. เพิ่มความแข็งแรงให้กล้ามเนื้อ ...
5. พัฒนาระบบประสาทเชื่อมโยงของร่างกาย ...
6. ช่วยพัฒนาระบบความคิด ...
7. เพิ่มศักยภาพในการออกกำลังกาย ...
8. เพิ่มความคล่องตัว
9. ช่วยคลายเคลียด
10.ชื่อมสัมพันธ์กับคนรอบข้าง

อุปกรณ์ของวอลเลย์บอล

ตาข่าย
- จะต้องมีความสูงจากพื้น 2.43 เมตร กว้าง 1 เมตร ยาว 9.5 – 10 เมตร
- ตารางในตาข่ายกว้าง 10 เซนติเมตร ผู้ติดไว้กับเสากลางสนาม
- ตาข่ายสำหรับทีมหญิงสูง 2.24 เมตร
ลูกวอลเลย์บอล
- เป็นทรงกลมมีเส้นรอบวงประมาณ 65-67 เซนติเมตร น้ำหนัก 260-280 กรัม
- ทำจากหนังสังเคราะห์ที่ยืดหยุ่นได้
- ซึ่งในการแข่งขันระดับโลกจะใช้ลูกบอล 3 ลูกต่อการแข่งขัน เพื่อความต่อเนื่องหากบอลออก
นอกสนาม

สมาชิ กในกลุ่ ม

นาย.สิทธินนท์ เพ็ชรเเก้ว เลขที่17 ม.4/7
นาย.เทวกฤต ศรีนิ่ม เลขที่21 ม.4/7

นาย.ศุกกฤต ทองเรือง ้เลขที่ 22 ม.4/7
นาย.วุฒิพร รองเดช เลขที่30 ม.4/7
นาย.นภัสกร เมฆรุ่งเรืองวงศ์ เลขที่23 ม.4/7