ทุ่งหญ้า ป่าข้าว เจ้าเขากาง และผม Grassy, Ricey, Buffy, and Me

Translation of Novel
วรรณกรรม “ทุ่งหญ้า ป่ าข้าว เจ้าเขากาง และผม”

สมาชิกกล่มุ (หมู่ 180)

นางสาวนทั ธมน สมรรคะบุตร 6111150391
นางสาวแพรวมาศ ลิ้มสวสั ด์ิ 6111151461
นางสาวสุพรรณิการ์ ศรีทวี 6111151517
นางสาวปุณริศา รอดยมิ้ 6111151657
นายอานนั ท์ ภทั รพานี 6111151771

เสนอ

ผชู้ ่วยศาสตราจารย์ พฒั นพงศ์ วงศเ์ รณู

01355364 Advanced Translation from Thai to English

Translation Brief for Team Assignment

Module: Translation of novels
Directions: Translate the two novel chapters into English.
Specifications of the task
Use a table with three columns – one for the source text, one for the translated text, and one for
remarks. You can justify your ideas and put them in the “Remarks” column.
Format: Times New Roman 11/Angsana New 14/Cordia New 14
Final draft submission
The following documents need to be submitted to the instructor by 18 March 2021.

 Final draft
 A list of translation problems and solutions
 Vocabulary list
 Links of resources and references
 Work plan form
Presentation
Presentation on translation products, problems and solutions is to be made on 18 March 2021.

Work Plan Form

Module __Novel Translation__
Project manager
Name __นายอานนั ท์ ภทั รพานี__
Major responsibilities _แบง่ งานเพื่อนทุกคน เขา้ ร่วมฟังการทางานของเพ่ือน เสนอทางออกและใหค้ าปรึกษาปัญหา__
Due date_17 มีนาคม 2564___
Evidence _บทสนทนา LINE การโทรทาง LINE และ Google Meet___
Translator
Name น.ส. นทั ธมน สมรรคะบตุ ร, น.ส.แพรวมาศ ลิ้มสวสั ด์ิ, น.ส.ปุณริศา รอดยมิ้ ____
Major responsibilities __แปลเอกสารและส่งให้ทนั กาหนดท่ีวางไว_้ __
Due date__13 มีนาคม 2564__
Evidence _Draft1, บทสนทนา LINE การโทรทาง LINE และ Google Meet_____
Editor
Name _ นายอานนั ท์ ภทั รพานี, น.ส.สุพรรณิการ์ ศรีทวี_____
Major responsibilities ___แกไ้ ขและตรวจสอบจุดที่ผดิ ___
Due date__15 มีนาคม 2564__
Evidence ___Draft2, Draft3, บทสนทนา LINE การโทรทาง LINE และ Google Meet _____
Terminologist/Document researcher
Name _น.ส.นทั ธมน สมรรคะบุตร, น.ส.แพรวมาศ ลิ้มสวสั ด์ิ, น.ส.ปุณริศา รอดยมิ้ , น.ส.สุพรรณิการ์ ศรีทวี__
Major responsibilities __คน้ ควา้ หาคาศพั ทเ์ ฉพาะที่ติดขดั จากแหล่งขอ้ มูลต่างๆเพอื่ ให้ไดค้ าท่ีเหมาะสมท่ีสุด____
Due date__15 มีนาคม 2564____
Evidence ___แหล่งอา้ งอิง รูปถ่านหนา้ คาศพั ทท์ ี่สืบคน้ , บทสนทนาใน LINE _____

วรรณกรรม “ทุ่งหญ้า ป่ าข้าว เจ้าเขากาง และผม”

Grassy, Ricey, Buffy, and Me

Source Text Translated Text

กลางทุ่งหญ้า In the Middle of the Field

ผมเกิดกลางดึกในคืนฝนพราบนเรือนหลงั นอ้ ยริมป่ า ยายยยุ้ I was born in the night where it lightly rained upon a cottage
แม่ของแมร่ ับหนา้ ท่ีเป็นหมอตาแยทาคลอด ผมเป็ นลกู ชายคน near the edge of the woods. Grandma Yui, my mother’s
แรก แต่เป็ นนอ้ งของพสี่ าวอีกสองคนซ่ึงอายคุ ่อนขา้ งห่างกนั mother, was doing her job as a midwife. I’m the firstborn
สไบ พ่ีสาวคนก่อนผมเติบโตใหญจ่ นวง่ิ เลน่ ในทุ่งหญา้ ไดแ้ ลว้ son, but I’m also the youngest brother of my other two sisters
เธออายยุ า่ งเจด็ ขวบตอนผมลืมตาดูโลก ขณะท่ีละมยั พีส่ าวคน who are far apart in age. Sabai, my older sister, became big
โตอายหุ ่างจากผมถึงสิบสามปี enough to frolic in the field. She was just seven when I came
out from my mom’s womb, whereas my oldest sister Lamai
was just thirteen.

วา่ กนั วา่ ผมเป็ นลกู ท่ีพอ่ แม่ไมไ่ ดค้ าดหวงั วา่ จะมี หลงั So, people said Dad and Mom didn’t expect to have

ทาคลอดผา่ นไปไม่กี่วนั ยายพดู ถึงผมกบั ใครตอ่ ใครวา่ ไอน้ ี่มนั me. A few days after giving birth, Grandma went to complain

หลงมากบั ฝน มนั จะเป็นเดก็ ข้ีแย เล้ียงยาก บ่อน้าตาต้ืน จิตใจ with everyone about me. “The rain accidentally brought him

ออ่ นไหว โตข้ึนถา้ ไมเ่ ป็ นหมอลากต็ อ้ งบวชเรียนเดินสายเทศน์ here.” “He’s gonna become an unbearable, tearful, sensitive

กณั ฑม์ หาชาติ แต่ท้งั น้ีท้งั น้นั มนั จะตอ้ งไม่ตายเสียต้งั แตเ่ ด็ก whiner.” “When he grows up, he’s gonna be either an

entertainer, or a monk delivering sermons. But nonetheless,

he’s by no means gonna die this young.”

ผมเป็ นเดก็ กระดูกใหญ่ แถมไดน้ ้านมแม่ตลอดสามปี I was a big-boned boy due to the fact I’d been getting

เตม็ โดยไม่มีนอ้ งมาแยง่ เทียบกบั เด็กท่ีเกิดในปี เดียวกนั แลว้ ผม my breast milk for three years straight without having to

จึงคอ่ นขา้ งโตเร็ว หดั คลานไม่นานผมก็ลกุ ข้ึนเดินเหินได้ แลว้ share with others. When compared to those kids at my age, I
was considered fast-growing. Soon after learning how to
ต่อจากน้นั ผมก็ไลจ่ บั ไก่และหมาใหแ้ ม่ตอ้ งคอยวง่ิ ตาม พอวง่ิ crawl, I learned how to walk. Then I started chasing chickens
ไดแ้ ลว้ ผมก็เร่ิมหดั ปี นตน้ ไมล้ ่ืนตกลงมาร้องไหจ้ า้ ถดั มาอีกวนั and dogs, which made my mom have to watch over me non-
ผมข่ีหลงั หมาพาควบหอ้ ตะบึงแลว้ ก็ถกู สลดั ร่างกลิ้งไปบนพ้ืน stop. Once I could run, I soon started climbing trees; then fell
หญา้ พอ่ แม่ซ่ึงยงั จาถอ้ ยคาพร่าบน่ เสมือนคาพยากรณ์ของยาย down crying so loudly. The next day, I rode on a dog so

ยยุ้ ตา่ งมองสถานการณ์ที่เกิดข้ึนดว้ ยความเป็ นห่วง vigorous that it threw away my body to the ground. With all
the grumbles and Grandma Yui’s prophecies in their minds,
my parents looked at these incidents worryingly.

ยายยยุ้ กาชบั พ่สี าวของผมท้งั สองคน “ดูแลมนั ใหด้ ี Grandma always told both of my sisters. “Y’all
หน่อยพวกมึง ดูแววแลว้ ไอน้ ี่ไมน่ ่าจะทนั ไดโ้ ตจนเขา้ better take care of him. Looks like this kiddo ain’t gonna
โรงเรียน” make it to school.

จาความไดผ้ มกแ็ ลเห็นผืนป่ าสดเขียวหนาทึบ I recall a dense green forest located in the west. Tree
ทางดา้ นทิศตะวนั ตก บา้ นไมห้ ลงั นอ้ ยยกพ้นื สูงของเราเหมือน shadows and tall grasses seemed to help each other embrace
มีเงาไมแ้ ละเนินหญา้ แบง่ คร่ึงกนั สวมกอดไวใ้ นวงแขน ดา้ น our elevated wooden cottage. In the east, there were rice
ทิศตะวนั ออกเป็นทุ่งนาซ่ึงอยถู่ ดั จากเนินรกร้างเตม็ ไปดว้ ย fields next to a deserted land consumed by various types of
หญา้ นานาชนิด grass.

ระหวา่ งป่ าและทุ่งนาคือเนินสูงท่ีพอ่ กบั แมข่ องผม Between the woods and the rice fields was the hill
ปลกู บา้ นอาศยั เสมือนหน่ึงบา้ นนอ้ ยหลงั น้ีลอยอยกู่ ลางป่ า where my parents built their cottage upon as if it was
หญา้ แขนขา้ งหน่ึงเป็ นป่ าสูงท่ีพรอ้ มจะโอบรัดเขา้ มา อีกขา้ ง levitating among all the grasses there. One side of it was a
นอกจากป่ าหญา้ แลว้ ยงั เป็ นทุ่งขา้ วซ่ึงพร้อมจะถกั ทอเป็ นเวงิ้ สี forest of tall trees that seemingly wanted to hug the house.
เขียวในฤดูเพาะปลูก And the other side displayed not only fields of grass but also
expansive fields of rice that were perfectly becoming green
during the planting season.

บา้ นหลงั นอ้ ยของเราเก่าชรา อายมุ ากกวา่ พี่สาวคนโต Our cottage was considered old, even older than my

พอ่ เป็ นคนลงเสาเอกหลงั พิธีแต่งงานตามประเพณีทอ้ งถิ่น ยก oldest sister herself. Dad was the one who placed “Sao-Ek,”

พ้ืนสูงเหนือหวั ของพอ่ ซ่ึงเป็ นชายไทยสูงร้อยหกสิบ the main pillar of the house, after he and Mom had got

เซนติเมตร บนั ไดหา้ ข้นั พาดจากพ้นื ข้ึนสู่ชานเรือน ฝาไม้ married in a local wedding ceremony. The cottage was

กระดานสามดา้ น ขา้ งในถดั จากชานเรือนก้นั แบ่งเป็ นสองส่วน actually elevated above the head of my 165-centimeter-tall

พอ่ แม่นอนดา้ นหน่ึง ผมกบั พี่สาวสองคนไดม้ มุ ดา้ นในเป็ นท่ี Thai dad. There were 5-step stairs that led onto the porch,

ซุกหวั นอนสามคั คี and three siding walls facing one another. The room next to

the porch was divided into two areas. The area near the

entrance belonged to Dad and Mom, and the other one
belonged to me and my sister in which we slept tightly
together every night

ใตถ้ นุ ก้นั ไวส้ าหรับไอท้ ุยรับเชิญซ่ึงพอ่ แมเ่ ช่าคนอน่ื One area underneath the cottage was for Tu, a rented
มาทานา แถมดว้ ยเลา้ ไก่เลก็ ๆ ถดั ไปทางดา้ นทิศเหนือ นน่ั เจา้ buffalo employed for farming, and a chicken coop was right
ครกกระเด่ืองซ่ึงแมใ่ ชต้ าขา้ วเปลือก ต้งั แตจ่ าความได้ แม่จะ next to it. If I remember correctly, on the north side, there
ตื่นเชา้ เสมอ เสียงกระแทกกระท้นั เปรียบเสมือนบทเพลงแห่ง was a rice milling mortar that Mom used to pound unmilled
รุ่งอรุณของเจา้ ครกกระเดื่องตวั น้ีมกั ปลุกใหผ้ มตน่ื rice She always woke up early. The clatter of the pestle
against the mortar was like the song of the morning sun that
brought me out from slumber.

บา้ นหลงั นอ้ ยของเราไมถ่ ึงกบั โดดเด่ียว ถดั จากแนว Our cottage wasn’t actually that isolated. Around 200

ตน้ กา้ มปูสูงใหญ่ไม่ถึงสองร้อยเมตร บา้ นไมย้ กพ้ืนสูงอีกหลงั meters away from the tuft of rain trees, another elevated

หน่ึงซุกตวั อยกู่ ลางความร่มรื่น นน่ั คือบา้ นหลงั เดิมที่แมผ่ มเคย wooden house hid itself peacefully under shadiness. That was

อยสู่ มยั ยงั สาว ตอนน้ีเป็ นของยายยยุ้ กบั ครอบครัวลกู ชายคน where my mom used to live when she was young. Now, it

สุดทอ้ ง พส่ี าวสองคนสอนผมใหเ้ รียกแกวา่ อาบุญลือ แกเป็ น belonged to Grandma Yui and the family of her youngest

นอ้ งชายของแม่ นกั ตม้ เหลา้ เถื่อนมือดีรูปร่างกลมป้อม หวั เถิก son. My two sisters taught me to call that man “Uncle Boon-

เล้ียงหมาไวห้ ลายตวั ทุกคร้ังที่ผมวง่ิ แจน้ ไปถึงหนา้ บา้ นของแก lue.” He’s my mom’s younger brother, a great moonshine

หมาเกือบสิบตวั ส่งเสียงเห่าแลว้ กรูกนั เขา้ มารุมลอ้ ม ผมถกู ตรึง brewer who had a plump physique and a receding forehead,

ไวบ้ นลานหญา้ เม่ือหนีไมพ่ น้ ผมก็จะทรุดตวั ลงนง่ั ร้องไหแ้ ขง่ and raised a lot of dogs. Every time I came to the front yard,

กบั เสียงเห่าของพวกมนั ยายยยุ้ จะโผลอ่ อกมาทนั เวลาทุกคร้ัง a group of dogs started to bark and surround me. I was

ในมือถือไมไ้ ผเ่ รียวยาวซ่ึงผา่ นการรมควนั มาเป็นอยา่ งดี completely detained there. Since I couldn’t flee, I sat on the

ground and started crying, competing with their loud bark.

Grandma Yui would show up in time as usual. In her hand

was her favorite long bamboo stick that she used a lot with

kids.

แกเดินฝ่ าฝงู หมาเขา้ มาตบหวั ผมแรงๆ “กวู า่ แลว้ มึง She walked through those dogs and came to slap my
นี่เองไอโ้ ข่ง ถา้ ไมต่ กตน้ ไมต้ าย หมากนู ี่แหละจะฉีกเน้ือมึง” head. “I knew it was you, Khong! If you ain’t die from
falling a tree, then you’d die from getting ripped by my
dogs.”

นอกจากเป็ นหมอตาแยทาคลอดผมออกมาจากครรภ์ Apart from being a midwife who helped my mom
ของแม่ ยายยยุ้ ยงั เป็นคนมอบมงคลนามใหผ้ มจนตดิ ปากใคร deliver me, Grandma Yui also gave me a ‘proper’ name that
ต่อใคร แกเห็นวา่ ผมตวั โตเกินเดก็ วยั เดียวกนั ไอโ้ ข่งไม่ไดม้ า was a catchword to everyone. ‘Khong’ was from the fact that
จากช่ือหอยบางประเภทที่ชอบผดุ ข้ึนมาตามนาขา้ วช่วงฤดูฝน she saw I was too big for children of the same age, not from
หากส่ือถึงรูปร่างของเด็กคนหน่ึงซ่ึงกระดูกใหญ่ ตวั โต the name of some type of snail that likes popping up in the
แขง็ แรง อนาคตอาจไดเ้ ป็นทหาร หรือพระเอกหมอลา หากไม่ rice fields during the rainy season. Actually, it refers to the
รีบชิงตายไปก่อน body of one child who is big-boned and strong. In the future,
those with this type of body could become a soldier or an
entertainer if they didn’t desire to die in a hurry.

บา้ นญาติอีกครอบครัวอยหู่ ่างออกไปอีกฟากหน่ึงของ The house of my other family relatives is located on
ทุ่ง ลงุ ทองดีอายนุ อ้ ยกวา่ พอ่ ผม แต่โดยศกั ด์ิความเป็นญาติผพู้ ี่ the other side of the field. Uncle Thong Dee was younger
แกเลยกลายเป็ นลุง ชายรูปร่างสูงโยง่ หวั เราะอารมณ์ดี แกยา้ ย than my father but as he was my mother’s brother, he was
มาอยบู่ า้ นทุ่งเพราะไก่ชนรุ่นแรกที่เล้ียงไวต้ ิดเช้ือโรคระบาด regarded as my dad’s older brother. Therefore, he became an
ตายยกเลา้ ลุงทองดีเรียกพอ่ ผมวา่ อาแก่น uncle for the reason of prestige. This tall man with laughter
and a good mood moved to that house in the field because all
the first generation of fighting cocks died from an outbreak
of a deadly disease. Uncle Thong Dee called my dad, Gaen.

เราเป็ นเหมือนชาวชนป่ าดงห่างหมบู่ า้ น ออกมาปลูก We were like foresters who lived far from the
เรือนสร้างบา้ นอยตู่ ามชายป่ าใกลท้ ี่นาของตวั เอง มีท้งั ญาติพี่ village. We decided to build the house around the forest edge
นอ้ งห่างๆใกลช้ ิดดว้ ยสายเลือด และเพ่อื นร่วมชะตากรรม near our fields. Also, our family’s distant relatives, close by
เดียวกนั อีกหลายครอบครัว ยายยยุ้ เป็ นคนกลา่ วไวท้ านองวา่ blood, and many other families made the same decision.
ไม่วา่ ฝนตก น้าท่วม ภยั แลง้ ทุกครอบครัวตา่ งเผชิญหนา้ กบั Grandma Yui said that no matter how many disasters—be it
อปุ สรรคชีวติ อนั เดียวกนั rains, floods, droughts—occurred, all the families here had to
experience them together.

ปี ที่ผมลืมตาดูโลก ดวงดาวและสายฝนไม่ไดส้ ่งเด็กมา The year that I was born, the stars and rain didn’t

เกิดบนโลกใบน้ีตามลาพงั ครอบครัวชาวนาละแวกชายป่ า send a child to be born alone in this world. The farmer

เดียวกนั ต่างไดล้ ูกชาย ดอมลกู ลงุ ปิ่ นเกิดหลงั ผมสองเดือน สงั ข์ families who lived around the same forest edge all had a son.

ลกู นา้ ผาเป็ นพ่ผี มเดือนหน่ึง ทองแมน้ ลูกอาทุยเกิดเดือน Dom, the son of Uncle Pin, was born two months after me.

เดียวกบั ผม ห่างกนั ไม่ถึงสองสปั ดาห์ Sung, the son of Auntie Pha, was one month older than me.

Thong Mann, the son of Auntie Tui, was born in the same

month as me. We are just less than two weeks apart.

อนาคตเด็กเกิดใหมค่ นอนื่ ๆถกู ทานายโชคชะตาจาก The future of other newborn babies was foretold
ท้งั หมอดูและหมอตาแยตา่ งกนั ไป ถึงกระน้นั ตามครรลองของ differently by fortune tellers and midwives. Nevertheless, we
ลกู ชายชาวนา เราโตข้ึนก่อนจะหนั เหชีวติ ไปสู่โชคชะตาที่ไม่ all grew up in the path of a farmer’s son before turning our
อาจคาดหมาย เราทุกคนตา่ งไม่อาจหลีกเลี่ยงคาสาปดึกดา lives to an unexpected fate. We all couldn’t escape from the
บรรพท์ ี่ครอบครัวชาวนาปฏิบตั ิสืบต่อกนั มาจากรุ่นสู่รุ่น ancient curse that the farmer families passed down from
generation to generation.

โตข้ึนทุกคนจะตอ้ งเป็ นเด็กเล้ียงควาย We all have to be buffalo boys when we grow up.

Source Text Translation Text
ฝันของครอบครัวชาวนา A Dream of a Farmer Family

ฤดูแลง้ อนั แสนเปลี่ยวเหงาและโหดร้ายบนั ทึกลงในความทรง A memory of a lonely and cruel drought season has been kept
จาของผมต้งั แตว่ ยั เด็ก รวงขา้ วเหลืองทองซ่ึงถูกเก็บเก่ียว since my childhood. Golden ears of rice were harvested from
หายไปจากทอ้ งทุ่ง ตอซงั สีน้าตาลคอ่ ยๆเอนราบและจมลงใน the fields. Brown stubbles gradually leaned down and merged
ฝ่ นุ ทราย ดินซ่ึงเคยถกู น้าขงั แตกรา้ วดว้ ยเพลิงแดด กบ เขียด with the dust sand. The soil, which had been waterlogged,
และอ่ึงอา่ งซ่ึงเคยประสานเสียงรอ้ งกอ้ งทุ่งต่างพร้อมกนั was cracked by the blazing sun. Frogs and toads that used to
หายไป sing in harmony in the fields were all disappearing.

ไมใ้ นป่ าสลดั ใบแหง้ ทิ้งเกลื่อน เห็ดและหน่อไมท้ ี่แม่ Dry leaves were everywhere in the woods.
เคยเกบ็ มาทากบั ขา้ วก็หายไปตามฤดูกาล ถึงกระน้นั ยามค่าคืน Mushrooms and bamboo shoots, which Mom used to collect
ผมยงั ไดย้ นิ เสียงชะนีโหยหวน รุ่งเชา้ ยงั ไดย้ นิ เสียงขนั ของไก่ for cooking, were disappearing due to the season. Even so, I
ป่ า รวมท้งั เสียงแปลกหูท่ีน่าหวาดกลวั แมบ่ อกผมต้งั แตเ่ ลก็ วา่ still heard the shrill sound of gibbons during the night. Early
เป็ นเสียงหมาใน…เอง็ ระวงั ตวั ใหด้ ี in the morning, I also heard the jungle fowls crowed
including the weird, frightening sound. Mom had been telling
me since I was young that it was the sound of Asian Wild

dogs…“You better beware of them.”

ครอบครัวเราเล้ียงไก่ไวฝ้ งู เลก็ ๆ แม่ขนุ หมไู วอ้ ีกตวั Our family raised a small flock of chickens. Mom
หน่ึง ภาระในหนา้ แลง้ ของผมต่างไปจากเพอื่ นๆร่วมวยั ใตถ้ ุน also fatted a pig. My task during the drought season was
เหลือคอกเปลา่ วา่ งยนื ร้างเคียงขา้ งก่ีทอผา้ ของพ่สี าว และครก different from the friends at the same age. One area
กระเดื่องที่ยงั ส่งเสียงปลกุ ผมต่ืนนอนรับรุ่งเชา้ underneath the cottage was an empty stall left beside my
sister’s loom and the mortar that its sound always woke me
up in the morning.

ตามทุ่งหญา้ หนา้ แลง้ ยงั มเี ดก็ เล้ียงควาย พวกเขาตอ้ นสตั วซ์ ่ึง There were still other buffalo boys around the
เป็ นเหมือนเพ่ือนคูย่ ากสู่ชายป่ า หนองน้ากลางทุ่ง ปลอ่ ยควาย fields during the drought season. They drove those animals
ใหอ้ อกหากิน แลว้ พวกเขาก็เลน่ หวั กนั เป็นที่สนุก ผมเคยเดิน back to the forest edge as well as the swamp in the middle of
ตวั เปล่าฝ่ าแดดทุ่งไปยงั กลมุ่ เดก็ ๆเล้ียงควาย สงั ขแ์ ละดอมยมิ้ the field as they were their best friends. They let the buffalos
เยย้ enjoy their food and they would tease around. I once
toplessly walked across the field toward those buffalo boys in
broad daylight.

“อีตูข้ องมึงไปไหนแลว้ โข่ง” “Hey, Khong. Where’s your buffy Tu?”

ทองแมน้ แกลง้ ถาม “พอ่ มึงขายไปแลว้ หรอ” Thong-maen pretended to ask me “Ya dad sold it?”

ยงั ไม่ทนั ไดเ้ ล่นหวั กบั กล่มุ เพื่อนๆ เจอคาถามแบบน้ี I didn’t even get to have fun with them. After

แลว้ ผมก็เดินฝ่ าแดดทุ่งกลบั ทางเดิม getting asked like that, I immediately walked my way back.

ผมเดินกม้ หนา้ ตวั ชุ่มเหง่ือมาถึงบ่อน้าของอาบุญลือ Soaked in sweat, I walked with my head down and
ร่างเลก็ ๆของยายยยุ้ กม้ เงยอยกู่ บั พืชสวนของแก ไมท่ นั เดิน arrived at Uncle Boon-lue’s pond. My small Grandma Yui
เล่ียงหนีไป แกก็กวกั มือและตะโกนเรียก was busy with her crops. I didn’t even get to walk away; she
then beckoned her hand and called me out.

“มึงมานี่เลย” “Come here right now!”

ยายเป็ นหญิงร่างเลก็ แคลว่ คล่องวอ่ งไว และเสียงดงั ผม Grandma was a small woman who was vigorous and

เขา้ ไปช่วยแกตกั น้าข้ึนจากบ่อรดตน้ ผกั จากน้นั กป็ ักซ่ีไม้ had a loud voice. I helped her fetch water from the pond to
เตรียมไวใ้ หถ้ วั่ ฝักยาวท่ีแกปลูกไดเ้ ล้ือย หญิงชราซ่ึงไม่กลวั water the vegetables. Then, I pinned pieces of wood
แดดจ่อมอยกู่ บั งานในสวนแปลงเลก็ ๆจนเกือบใกลค้ ่า preparing for grandma’s long beans to twine up. This old
afraid-of-no-sun woman was always caught up in the garden
work until the sun was almost down.

“คืนน้ีมึงไปกินขา้ วบา้ นกู แลว้ นอนบา้ นก”ู “You eat and sleep here tonight.”

ไมใ่ ช่คร้ังแรกที่ผมไปนอนคา้ งบา้ นยาย ทุกคร้ังท่ีถูก This wasn’t my first time sleeping over at her house.
พอ่ แม่ดุหรือลงโทษเฆี่ยนตีจากความซุกซนไม่ไดเ้ รื่องไดร้ าว Every time I was scolded, punished, or whipped by my
ตามประสาเด็ก ผมจะหลบไปนอนบา้ นยาย กินขา้ วเยน็ แลว้ ก็ parents because of my childish behaviors, I would sneak out
ฟังแกเล่าเรื่องราวต่างๆ รวมท้งั นิทานพ้นื บา้ น บางวนั ผมกข็ ้นึ and sleep at Grandma’s house. I would eat dinner there and
เหยยี บหลงั ใหแ้ ก listen to grandma’s folktales and stuff. Someday, I massaged
her back with my feet.

สามีของยายเสียชีวติ ไปก่อนผมเกิดสองปี ภาพใน Grandpa had passed away two years before I was
ความทรงจาของพส่ี าวที่ถา่ ยทอดสู่ผมฟัง ตาเป็ นชายร่างใหญ่ born. My sisters shared their memories of him to me, telling
รอยสกั เตม็ ตวั ชอบเดินเปลือยอกอวดรอยสกั ท้งั เสือเผน่ และ that he was a big man and his body was full of tattoos. He
หนุมานเหาะเหิน ยามแกถอดเส้ือผา้ อาบน้าขา้ งบ่อ เด็กๆจะถกู was usually shirtless walking around and showing off both of
ไล่ใหห้ ่างจากท่ีตรงน้นั his Fleeing Tiger and Flying Hanuman, a monkey
commander in the Ramayana, tattoos. Every time Grandpa
took his shirt off and bathed himself at the pond, all the
children would be chased away from there.

ไม่เพียงพส่ี าวของผมสองคน หลานๆท้งั หลายตา่ งกลวั It wasn’t only both of my sisters, but also other

แก ไมก่ ลา้ เขา้ ใกล้ วนั ท่ีแกนอนอยใู่ นโลงไมต้ ิดประดบั ดว้ ย grandchildren who were intimidated by Grandpa and didn’t

กระดาษลายไทย ยายเป็ นคนเปิ ดฝาโลงใหห้ ลานๆไดด้ ูหนา้ dare to get close to him. The day he rested peacefully in the

เป็ นคร้ังสุดทา้ ย พีส่ าวผมสองคน รวมกบั หลานๆของตาอีก wooden casket decorated with Thai-pattern paper, Grandma

โขยงเลก็ ๆตา่ งหนา้ หงายผงะแลว้ กระเจิงถอยห่างโลงออกไป opened the casket to show the grandchildren his face for the

last time. Once seeing that, both of my sisters, along with a

bunch of the grandchildren, were all shocked and stepped

back in all directions from the casket.

ยายหนา้ ตาดุ เสียงดงั ยามเล่านิทานน้าเสียงของแกต่าง Although Grandma had a fierce-looking face and a

ออกไป กงั วาน แจ่มใส ไพเราะ และเป็ นจงั หวะจะโคน นิทาน loud voice, the tone she used was different when she told me
พ้ืนบา้ นท่ีแกเล่า ไม่วา่ จาปาสี่ตน้ ผาแดงนางไอ่ หรือจนั ทโค the tales: echoey, lively, graceful, and rhythmic. I never
รพ ผมฟังไม่เคยจบ น้าเสียงของแกเหมือนเพลงกล่อมเด็ก ดึง finished listening to her folktales, be it the Four Champak
ผมหลบั ลึกลง ต่ืนข้ึนมาอีกทีกเ็ ชา้ แลว้ Trees, Pha Daeng and Nang Ai, or Chantakhorob. Her voice
was like a lullaby which could make me fall to a deep sleep
that I would wake up in the next day.

ยายฝึ กตวั เองต่ืนเชา้ จนเป็ นนิสยั แกไปรดน้าผกั กลบั Grandma had a habit of waking up early. She came
มาแลว้ ผมยงั หลบั อุตอุ ยทู่ ่ีเดิม บา้ นยายไม่มีเสียงครกกระเดื่อง back from watering the vegetables while I was still sleeping
หมาฝงู ใหญห่ มอบสงบอยใู่ นท่ีทางของมนั ไก่ป่ าส่งเสียงขนั soundly on the bed. Absolutely no mortar clatter was at this
ไปนานแลว้ ไก่บา้ นที่อาบุญลือกบั อานางนอ้ ยเมียของแกเล้ียง house. A large group of dogs crouched peacefully in their
ไวก้ แ็ ขง่ กนั ขนั ไปแลว้ ยายปลุกผมลกุ ข้ึนดว้ ยปลายเรียวไม้ place. Wild-fowls had crowed already a long time ago. The
คูม่ ือ แหยเ่ ขา้ ตรงปลายจมกู ของผมซ้าๆ domestic fowls raised by Uncle Boon-lue and his wife, Nang
Noi, have already been crowing. Grandma woke me up by
repeatedly poking the tip of her trusty stick into my nose.

“ไปเล้ียงควายไดแ้ ลว้ มึง” แกขึงตามองผมพร้อมหดเรียว "Let's go feed the buffalo now!" She stared at me and

ไมก้ ลบั retracted her bamboo stick.

ผมลุกนงั่ จามออกมาติดๆกนั สามส่ีคร้ัง “ผมไมม่ ีควาย I sat there and sneezed three or four times in a row. "I

ใหเ้ ล้ียงแลว้ ยาย” don't have a buffalo to feed, Grandma."

“ไมม่ ีรึ” ยายขยบั ไมเ้ รียวในมือ “ข้ีเกียจสนั หลงั ยาวเลย "Really?" Grandma started shaking that stick. "You

สิตอนน้ี” must be very lazy right now."

“ผมจะไปช่วยพอ่ สานกล่องขา้ ว” ผมบอก “พอ่ จะไดม้ ี "I'm going to help Dad weave a lunch box," I said.

เงินไปซ้ือควาย” "So, Dad will have money to buy a buffalo."

“มึงนี่น่ะรึ” แกยน่ จมกู “สานเป็ นหรือเปลา่ ” "You?" Grandma wrinkled her nose. “Can you do it?”

ผมสน่ั หวั “พอ่ ยงั ไมไ่ ดส้ อน ถา้ พอ่ สอน ผมก็สานเป็ น” I shook my head, "Dad hasn't taught me yet. If Dad

teaches, I can do it, of course."

ยายกระแทกไมเ้ รียวหวดหลงั ผมเบาๆ “ง้นั ก็รีบไป คนื Grandma gently slammed the stick on my back.

น้ีมานอนกบั ยาย” "Then you quickly go and come back to sleep over here with
me again tonight."

ในวยั เยาวอ์ ายหุ กปี เศษๆ ผมไมเ่ คยรู้จกั ความฝันนอกยามหลบั When I was around 6 years old, I never knew what ‘the

หรือผมไมอ่ าจขนานนามมนั ไดต้ รงกบั ความหมายแทจ้ ริง ท้งั ท่ี dream’ was other than a dream during my sleep, or maybe I

ผมอยากเป็ นเจา้ ของควายสกั ตวั ไม่ตอ้ งผิวเผือกหรือสูงใหญล่ ่า didn’t know how big a dream should be to call ‘the dream’. I

สนั เท่าควายของคนอ่นื ผมตอ้ งการแค่เพยี งควายตวั ผอมๆที่ไม่ just wanted to own a buffalo; it didn’t have to look albino or

ตอ้ งถกู คนอื่นจูงจากไป ตวั เลก็ และผอมโซแค่ไหน ผมก็รู้วธิ ี as big as other buffaloes. I only wanted a skinny one that was

เล้ียงมนั ใหอ้ ว้ นพี ผมจะไม่บ่น ไมข่ ้ีเกียจ ตอ่ ใหป้ ระด่ตู น้ สูง truly mine. No matter how small and skinny it was, I knew

เสียดเมฆ ผมกจ็ ะปี นข้นึ ไปตดั ยอดอ่อนลงมาเล้ียงมนั how to make it fat. I wouldn’t complain; I wouldn’t be lazy.

Even if there was a Paduak tree that was high up to the sky, I

would definitely climb up and cut down its top to feed my

buffalo.

แมก่ บั พี่สาวคิดอยา่ งไรผมไม่รู้ ท้งั สองอาจนึกถึงแต่ I didn’t care what my mom and sisters thought
ผา้ ถงุ ยอ้ มครามผนื ใหม่ เส้ือแขนกระบอกสีเดียวกนั จากการกม้ about this. They both might only care about new indigo-dyed
หนา้ กม้ ตาถกั ทอ แลว้ นาไปใหร้ ้านเยบ็ จกั รในหม่บู า้ นแปรรูป Thai sarongs, and the straight cut shirts with the same color
ให้ สาหรับพอ่ ที่เอาแต่เงียบขรึมไม่คอ่ ยพดู จา ผมรู้ความ as the cloth that they weaved intently, which were later
ประสงคว์ า่ พอ่ ไดผ้ นึกหวั ใจปรารถนาร่วมกบั ผมเป็นเน้ือ brought to a sewing shop in the village in order to get
เดียวกนั กใ็ นวนั ท่ีเราตะลอนๆไปตามหมบู่ า้ น กระตบิ ขา้ วลาย tailored. For Dad who was taciturn, I realized that his desire
สวยสีสดสานดว้ ยมือร้อยเชือกหอ้ ยเป็ นพวงเตม็ บ่าสองขา้ ง and mine were the same when we roamed from village to
ของเรา another village together. The vivid beautiful-striped
handmade rice baskets were hung in a bunch with rope on
our both shoulders.

พอ่ พาผมออกเดินทางต้งั แต่ก่อนไก่แจส้ ่งเสียงขนั ฝงู Dad took me out for a journey/travel before a
นกยงั ไมท่ นั ออกจากรัง ตะวนั หลบอยใู่ ตข้ อบฟ้า พอ่ เดิน cockcrow. The birds hadn’t even left their nests, and the sun
นาหนา้ ไปตามทางเดินเลก็ ๆเลาะเลียบชายป่ า แมย้ งั เป็ นเชา้ มืด hadn’t even come up. Dad walked ahead of me through the
แตไ่ อแ้ ดงต่ืนแลว้ มนั วง่ิ เหยาะๆตามหลงั เรา ผมโบกมือไลม่ นั small soil path along the woodland edge. Though this was
กลบั พอ่ หวั เราะและบอกวา่ ไมต่ อ้ งไปไลม่ นั หรอก หมาไม่ quite early, Daeng, the doggo of some house, was already up.
หลงทางง่ายๆ ตามมาอีกสกั พกั มนั ก็กลบั ของมนั เอง It was trotting behind us. I flicked my hand at it; Dad laughed
at me and said that I didn’t have to chase it away, dogs
usually didn’t get lost easily, and they would go back to their

place after following us around for a moment.

นานๆทีผมจะไดเ้ ขา้ ไปในหมบู่ า้ น และพบหนา้ กบั คน I rarely went to the village and met people that I
อื่นๆท่ีไมร่ ูจ้ กั พอ่ ร้องขายกระติบขา้ ว ตกสายพวงใหญท่ ี่คลอ้ ง didn’t know. Dad hawked rice baskets and the bunches of
ไหลผ่ มลดนอ้ ยลง พอ่ แวะร้านคา้ ซ้ือขนมและน้าหวานที่นานๆ rice baskets on my shoulder were slowly decreased. Dad
ผมจะไดก้ ิน พอ่ ปล่อยใหผ้ มกินอยา่ งอร่อย ส่วนพอ่ ปลดพวง stopped by the shop to buy me some snacks and sweet
กระติบขา้ วลงจากบ่าแลว้ นง่ั พกั beverages that I rarely ate and drank. He let me enjoy my
moment while he took a bunch of rice baskets out from his
shoulder and sat back.

จากหม่บู า้ นแรกไปยงั ชุมชนท่ีสองและสาม พวงที่ From the first village to another second or third
หอ้ ยบนบ่าของผมหายไปหมดแลว้ แตบ่ ่าของพอ่ ยงั เกือบเตม็ ones, a bunch of rice baskets on my shoulder were gone by
สองพวง เรามุง่ หนา้ สู่อีกหมู่บา้ น แดดยามเท่ียงร้อนเหมือน that time but there were a few ones left on Dad’s. We headed
เปลวไฟ เรายา่ เทา้ เปลา่ ไปตามทางเกวยี น เทา้ ท่ีสากหนาของ to another village. It was hot like fire at noon. We treaded
พอ่ เหมือนไมร่ ู้สึกรู้สา ทรายซ่ึงถกู แดดเผาร้อนเหมือนถ่านไฟ barefoot along the wagon way. Dad’s thick rough feet didn’t
ทุกคร้ังท่ีย่าเทา้ เปลือยลงสมั ผสั ผมขบฟังกรอด พยายามเลี่ยง seem to feel anything from walking on that sand so scorching
ข้ึนขอบทางหาดินที่มีหญา้ คลมุ หรือร่มเงาไมใ้ หญ่ แลว้ ก็หยดุ that it was like burning charcoals. Every time I stepped on it,
ยนื น่ิงมองเวงิ้ ทรายขา้ งหนา้ I gritted my teeth hard and tried to walk in the way that was
covered with grasses or under big tree shade. I stopped
walking and watched expansive sandy space before me.

พอ่ หยดุ เทา้ หนั กลบั มามอง ใบหนา้ ของผมพราวดว้ ย Dad stopped walking too and turned back. My wet

เมด็ เหงื่อ แลว้ น้าตาก็ไหลพราก face was covered in sweat and my tears started falling out.

พอ่ พดู เบาๆ “อยากขี่หลงั ควายของตวั เองก็ตอ้ งอดทน” Dad said to me softly. “If you wanna ride your

buffalo, you gotta be patient.”

ผมปาดเหงื่อปนน้าตา ย่าเทา้ ลงในปลกั ทรายร้อนๆ เดิน I wiped off my sweat mixed with tears, treaded my

ตามหลงั พอ่ หวนนึกถึงน้าตาบนแกม้ แม่ในวนั ที่เจา้ ของควาย feet into a hot sand swamp and followed him while

มาเก็บค่าเช่า reminiscing Mom’s tears the day the buffalo's owner came to

collect the rent.

นอกจากทานาไดข้ า้ วจ่ายค่าเช่าควายและไม่พอขายแลว้ พอ่ ยงั Apart from rice farming and getting rice to pay for a
ทาไร่ปอตามลาพงั ควงมีดตดั และแบกไปมดั รวมกนั แช่ไวใ้ น buffalo’s rent; the rice that we got wasn’t enough to sell.
หนองน้ากต็ ามลาพงั พอ่ เป็ นชายร่างสนั ทดั เอน็ โปนเป็นสนั Also, Dad worked by himself at a jute field. He wielded a
นูนพาดแขนท้งั สองขา้ ง ยามเง้ือคอ้ นทุบเน้ือปอที่ถกู ลอก knife to cut jute and carried bundles of jute to soak them in
ออกมาวางทาบกบั พ้ืนไมก้ ระดาน ลาแขนท่ีบิดเกร็งของพอ่ the swamp all by himself. Dad was an average build man. His
เหมือนติดสปริง เอน็ ตามท่อนแขนยง่ิ โปนคลา้ ยกบั เชือกเสน้ veins popped out of the skin across his both arms. When he
ใหญ่ raised his arm to smash jute, his arm muscles were contracted
like a spring. His veins popped out from his arm and it
looked like a thick rope.

พอ่ มดั ปอท่ีทุบจนขาวสะอาดเขา้ ดว้ ยกนั แบกทีละ After smashing the jute, Dad then wrapped the

มดั ไปวางไวข้ า้ งทางต้งั แต่เชา้ มืด พอ่ จะแบกข้ึนเกวยี นเขา้ ไป bundles of lightened jute together and carried each of them to

ในหมบู่ า้ นรอรถสองแถวโดยสาร บา้ นไผท่ องห่างจากหนอง place sideways in the early morning. He would later carry

น้าหลายเวงิ้ ทุ่ง รถสองแถวโดยสารเขา้ เมืองมีเพยี งคนั เดียว those jute bundles to the cart and wait for a pick-up truck taxi

to pick him up and drop him at the village. Pai-Thong Village

was far away from the swamp many miles. There’s only one

pick-up truck taxi that commuted to the village.

หมตู วั เมียที่แมข่ นุ ไวต้ กลกู สิบสองตวั เพยี งไม่กี่วนั A sow that my mom fattened gave birth to ten
ลกู หมเู กือบท้งั หมดกผ็ อ่ งถ่ายสู่มือคนอ่ืน ไก่ท่ีเล้ียงไวเ้ กือบ piglets. A few days later, those piglets were traded with other
สามสิบตวั หายไปเกือบหมด พอ่ ยดั ใส่เขง่ แบกเขา้ หมบู่ า้ นไผ่ villagers. Almost thirty chickens we had were gone. My dad
ทองต้งั แต่เชา้ มืด put them into rattan-sewed chicken cages and carried them to
Pai-Thong Village early in the morning.

พอ่ เดินทางตามลาพงั กลบั จากเมืองทุกคร้ังครอบครัว Dad travelled alone. Every time he came back from

เราจะไดก้ ินปลากระป๋ อง และผลไมส้ ดรสหวานฉ่าลูกแดงๆมี the town, our family would have canned fish and fresh sweet

ขนท่ีผมไมเ่ คยเห็นตน้ ของมนั red hairy fruits from the tree I’d never seen before.

พอ่ มกั กลบั มาตอนค่า สีหนา้ ไมบ่ ่งบอกวา่ เหน็ดเหน่ือย Dad usually arrived home at night. His face never
หรือทอ้ กบั ชีวติ แม่ทากบั ขา้ วรอไว้ ในค่าคืนที่เรายมิ้ เบิกบาน expressed that he was tired or frustrated. Mom prepared him
กนั ท้งั บา้ น ผมเองแทบกระโดดตวั ลอย a meal. At night when we all smiled from ears to ears, I felt
like I’m walking on air.

พอ่ นง่ั นบั เงินขายไก่ นิ่งอยกู่ บั บญั ชีในหวั เพยี งครู่ ขยบั Dad sat down and counted the money he got from

มุมปากยมิ้ มาทางผมแลว้ พดู ข้ึน selling chickens. He occupied himself with number stuff for a

while. He smirked at me and said...

“พรุ่งน้ีกจู ะไปซ้ือควายมาใหม้ ึงเล้ียง” "Tomorrow, I’ll buy you a buffalo to take care of."

ปัญหาและวิธีแก้ไข

1.คาศพั ทเ์ ฉพาะคอ่ นขา้ งเยอะและเป็ นคาศพั ทท์ ี่ไมค่ ุน้ เคย
วธิ ีแกไ้ ข ตอ้ งศึกษาหาขอ้ มูลจากหลายๆแหล่งเพอ่ื เลือกคาที่ดีท่ีสุด

2.ส่วนมากคาศพั ทเ์ ป็ นภมู ิปัญญาชาวบา้ นของคนไทย
วธิ ีแกไ้ ข ตอ้ งเลือกใชค้ าท่ีผอู้ ่านภาษาองั กฤษจะเขา้ ใจไดแ้ มไ้ ม่มีความรู้ทางดา้ นน้ี

3.มีหลายประโยคท่ีตอ้ งอาศยั การตีความภาษาไทย เพราะตวั ละครมกั จะใชค้ าท่ีซบั ซอ้ นในการบรรยายความคิด หรือไมไ่ ดบ้ อก
อยา่ งตรงไปตรงมา

วธิ ีแกไ้ ข พยายามทาความเขา้ ใจตวั บริบท อา่ นซ้าหลายๆรอบและอา่ นใหค้ รบถว้ นทุกหนา้ เพ่อื ทาความเขา้ ใจเร่ืองและ
ความคิดตวั ละคร
4.สบั สนในการเลือกใช้ tense
วธิ ีแกไ้ ข สมาชิกในกลมุ่ ร่วมกนั ตรวจสอบและแสดงความคิดเห็นเพื่อหาทางออกที่ดีท่ีสุด
5.ตอ้ งพยายามคงความหมายและรักษาความเป็ นธรรมชาติของภาษาเอาไว้
วธิ ีแกไ้ ข เวลาแปลเป็นภาษาองั กฤษจะแปลตรงตวั ตามภาษาไทยไม่ได้ เพราะจะทาใหร้ ูปประโยคดซู บั ซอ้ น ก่อใหเ้ กิด
ความสบั สนและดูไมเ่ ป็นธรรมชาติ จึงตอ้ งเรียบเรียงประโยคใหง้ ่ายตอ่ ความเขา้ ใจเเละคงความเป็ นธรรมชาติของภาษา
เอาไว้
6.ปัญหาการเลือกใชค้ าศพั ทใ์ หเ้ หมาะสมกบั บริบท ฐานะ เเละอายขุ องตวั ละคนแตล่ ะตวั
วธิ ีแกไ้ ข คน้ หาคาศพั ทพ์ ยายามปรับคาศพั ทใ์ หเ้ หมาะสม
7.ปัญหาเร่ืองการส่ืออารมณ์ของตวั ละคร
วธิ ีแกไ้ ข คน้ หาคาศพั ทแ์ ละเลือกใชค้ าศพั ทท์ ่ีสื่ออารมณ์ไดม้ ากที่สุดเพอื่ ใหผ้ อู้ า่ นเห็นภาพ
8. ตอ้ งพยายามรกั ษาความหมายและความเป็นธรรมชาติของภาษาเอาไว้
วธิ ีแก้ เวลาแปลเป็ นภาษาองั กฤษจะแปลตรงตวั ตามภาษาไทยไม่ได้ เพราะจะทาใหร้ ูปประโยคดูซบั ซอ้ น ก่อใหเ้ กิด

ความสบั สนและดูไม่เป็นธรรมชาติ จึงตอ้ งเรียบเรียงประโยคใหด้ ี

9. เน้ือหาท่ีตอ้ งเเปลมเี ยอะ เเตเ่ วลามีจากดั

วธิ ีแก้ พยายามเเบ่งงาน เเบ่งเวลาใหด้ ีที่สุด เม่ือมีจดุ ท่ีสงสยั สมาชิกร่วมกนั เเกป้ ัญหาทนั ที

Vocabulary List
1. ฝนพร่า = lightly rained
2. หมอตาแย = midwife
3. วงิ่ เล่น = frolic
4. หลงมากบั ฝน = the rain accidentally brought him here
5. เล้ียงยาก = unbearable
6. พระเอกหมอลา = entertainer
7. กณั ฑม์ หาชาติ = sermons
8. คาพยากรณ์ = prophecies
9. เสาเอก = the main pillar
10. ชานเรือน = the porch
11. เลา้ ไก่ = a chicken coop
12. ครกกระเดื่อง = rice milling mortar
13. ขา้ วเปลือก = unmilled rice
14. ตา = pound
15. ตน้ กา้ มปู = rain trees
16. นกั ตม้ เหลา้ เถ่ือน = a moonshine brewer
17. หวั เถิก = a receding forehead
18. มงคลนาม = an ‘proper’ name
19. ไก่ชน = fighting cocks
20. ชาวชนป่ าดง = foresters
21. ตอซงั สีน้าตาล = brown stubbles
22. ไก่ป่ า = the jungle fowls
23. หนองน้า = the swamp
24. ชายป่ า = forest edge
25. เสือเผน่ = Fleeing Tiger
26. หนุมานเหาะเหิน = Flying Hanuman
27. จาปาส่ีตน้ = the Four Champak Trees
28. ผาแดงนางไอ่ = Pha Daeng and Nang Ai
29. จนั ทโครพ = Chantakhorob

30. ไก่บา้ น = the domestic fowls
31. ไมค้ ู่มือ = trusty stick
32. ตน้ ประดู่ = a Paduak tree
33. กระติบขา้ ว = rice baskets
34. วง่ิ เหยาะๆ = trot
35. ย่าเทา้ = tread
36. ผา้ ถงุ = Thai sarongs
37. เส้ือแขนกระบอก = the straight cut shirts
38. ทางเกวยี น = the wagon way
39. เวงิ้ ทราย = expansive sandy space
40. ปลกั ทราย = a sand swamp
41. ไร่ปอ = jute field
42. ชายร่างสนั ทดั = an average build man
43. เขง่ = rattan-sewed chicken cages
44. หมตู วั เมีย = sow
45. รถสองแถวโดยสาร = a pick-up truck taxi
46. หมาใน = Asian Wild dogs
47. บ่อน้าตาต้ืน = sensitive whiner

อ้างองิ

Kru Kris. (2019). Facebook. Retrieved from https://www.facebook.com/krukris/posts/2800618386621921/

Waterlog | Definition of Waterlog by Merriam-Webster (merriam-webster.com)

Waterlog. (2021 ). Merriam-Webster. Retrieved from https://www.merriam-webster.com/dictionary/waterlog

เดก็ เล้ียงควายผอู้ ารี (se-ed.com)
กนั ตธ์ ร อกั ษรนา. (2011). เด็กเล้ียงควายผอู้ ารี. Se-ed online shoping. Retrieved from https://m.se-
ed.com/Product/Detail/9786169083924

Thai Game Chicken (domesticforest.com)
(2019). Thai Game Chicken. Domesticforest.com. Retrieved from https://www.domesticforest.com/thai-game-chicken/

หอยโข่ง ช่ือสามญั ช่ือองั กฤษ ชื่อวทิ ยาศาสตร์ ถิ่นอาศยั (พจนานุกรมภาพปลาและสตั วน์ ้าไทย กรมประมง) (sanook.com)
หอยโข่ง. (2020). Dictionary.sanook.com. Retrieved from https://dictionary.sanook.com/search/dict-
fish/%E0%B8%AB%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%82%E0%B8%82%E0%B9%88%E0%B8%87

Receding Hairline: Stages, Causes, and Treatments (healthline.com)
Taylor, S. (2017). Why Do I Have a Receding Hairline. Healthline. Retrieved from
https://www.healthline.com/health/receding-hairline

https://www.chinatravel.com/facts/chinese-names.htm

http://www.trueplookpanya.com/knowledge/content/61391/-blog-blo-laneng-lan-
Sasipim, J. (2017). การบอกลกั ษณะบุคคลในภาษาองั กฤษ. True ปลูกปัญญา. Retrieved from
http://www.trueplookpanya.com/knowledge/content/61391/-blog-blo-laneng-lan-

Why do frogs sing in the summer? For sex (chron.com)
Clark, G. (2018). Why do frogs sing in the summer? For sex. Chron.com. Retrieved from
https://www.chron.com/life/article/Why-do-frogs-sing-in-the-summer-For-sex-13107713.php