ไก่กับพลอย

นิทานอีสป
เรื่องไก่กับพลอย

AYAM JANTAN DAN BELIAN

พ่อไก่หนุ่มตัวหนึ่งพร้อมกับฝูงแม่ไก่กำลังคุ้ยดิน
หากินอยู่ใกล้ๆกับทุ่งนา

Seekor ayam muda sedang membelek-belek
tanah berhampiran sawah.

ขณะที่มันกำลังคุ้ยดินอยู่นั้นได้พบเอาพลอยเม็ดหนึ่ง
ประกายพลอยส่องแสงจับกับรังสีของพระอาทิตย์
ระยิบระยับงดงาม

Semasa dia menggali tanah, dia menjumpai sebuah permata.
Permata yang berkilauan menangkap sinaran matahari
yang bergemerlapan yang indah.

ไก่มองดูเจ้าเม็ดพลอยนั้นด้วยความประหลาดใจ มันเอียงคอ พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า
" เจ้านี่ช่างงดงามเหลือเกิน และแน่นอนถ้าหากว่าช่างทำเพชรพลอยเขามาพบเจ้าละก็...
เขาจะต้องชอบเจ้าแน่ๆ เชียว แต่สำหรับข้า เจ้าไม่มีค่าสำหรับข้าเลยแม้แต่น้อย ความ
จริงดูเหมือนว่า ข้าวเพียงเมล็ดเดียวนั้นยังจะมีค่ามากกว่าเจ้าพวกเพชร พลอยทั้งหมด

ในโลกเสียด้วยซ้ำ "



Ayam itu memandang batu permata itu dengan hairan, ia memiringkan
lehernya dan berkata, “Ini sangat cantik. Dan sudah tentu, jika tukang
emas datang menemui anda... Dia pasti sukakan awak, tetapi pada saya,
awak tidak berharga bagi saya. Kebenaran nampaknya Sebutir beras
masih bernilai lebih daripada berlian. malah semua permata di dunia."

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
คนที่รู้ความต้องการของตนจะมีความสุข คนฉลาดชอบสิ่งที่จำเป็นมากกว่า
เครื่องประดับอันระยิบระยับซึ่งไม่มีค่าอันใด นอกจาก ก่อให้เกิดความเย่อหยิ่ง

และความฟุ้งเฟ้อ

Pesan moral dari kisah ini
Orang yang tahu keperluan mereka akan gembira. Orang yang bijak lebih
mengutamakan keperluan daripada perhiasan yang berkilauan, yang tidak

mempunyai nilai tetapi menimbulkan kesombongan dan kemewahan.

อ้างอิงเนื้อเรื่องจากเว็บไซต์ : https://www.baanjomyut.com/library/fable/32.html