วัฒนธรรมลาว

วัฒนธรรมของ
ประเทศลาว

วัฒนธรรมการแต่งกาย

ผู้หญิง นุ่ง Patoi (มีลักษณะคล้ายผ้านุ่ง
ของไทย) นิยมทําเป็นลายทาง ๆ เชิงผ้า

เป็น สีแดงแก่ หรือน้ําตาลเข้ม ถ้า

ผ้านุ่งเป็นไหม เชิงก็จะเป็นไหม
ด้วย มักจะทอทองและเงินแทรก

เข้าไป ไว้ผมเกล้ามวยประดับ
ดอกไม้ ผู้ชาย นุ่ง Patoi เป็นการ
นุ่งโจงกระเบน สวมเสื้อชิ้น นอก

กระดุมเจ็ดเม็ด
ชุดนักศึกษา

การแต่งกายของชาวลาว เครื่อง
แต่งกายประจําชาติ

ชาวลาวยังเคร่งครัดในวัฒนธรรมอันดีงาม
ของการแต่งกาย โดยเฉพาะ เมื่อจะเข้าไป
ในเขตวัดหรือสถานที่ราชการผู้หญิงลาวจะ

ต้องนุ่งผ้าซิ่น ใส่เสื้อ แบบสุภาพ ส่วน
ผู้ชายลาวก็ต้องนุ่งกางเกงขายาวเสื้อแบบ

สุภาพเช่นกัน เครื่องแบบนักเรียน-
นักศึกษาและข้าราชการของผู้หญิงจะนุ่ง

เป็นผ้าซิ่นทั้งหมด เมื่อก่อนนี้ยังมีกฏ-
ระเบียบ



วัฒนธรรมการทักทาย

1. คนลาวจะกล่าวคำทักทายว่า "สะบายดี"
พร้อมกับส่งรอยยิ้ม และประนมมือไหว้เมื่อ
พบปะกัน 2. คนลาวจะให้ความสำคัญกับผู้ที่
อาวุโสกว่า ทั้งเรื่องอายุหรือตำแหน่งหน้ าที่การ
งานตามลำดับ เพราะคนลาวเห็นว่าเป็นเรื่องที่

สำคัญมาก

อาหารและมารยาทในการรับประทาน
อาหารของชาวสปป.ลาว

ฃควรเรียนรู้การรับประทานอาหารด้วยมือ ถ้า
ต้องการเข้าใจถึงวัฒนธรรมท้องถิ่นในการรับ
ประทานอาหาร ควรใช้วิธีการเดียวกับเจ้าของบ้าน
หากใช้มือเปิ บอาหารต้องล้างมือให้สะอาดและควร

ใช้มือขวาในการเปิ บเท่านั้น

เครื่อนดนตรีพื้นบ้าน

จะเข้กระบือ : เครื่องดนตรี พิณ : เป็นเครื่องดนตรีที่
สำคัญที่ใช้ในวงมโหรีเขมร บรรเลงด้วยการดีด มี 2-
เป็ นเครื่ องดนตรีประเภท 3 สาย แต่ขึ้นเป็นสองคู่
ดีดในแนวนอน มี 3 สาย
โดยขึ้นคู่ 5

กระจับปี่ : เป็นเครื่อง ซอกันตรึม : เป็นเครื่อง
ดนตรีประเภทดีด โดยใช้ สายใช้สี ทำด้วยไม้ กล่อง
เสียงขึงด้วยหนังงู มีช่อง
กระที่ทำจากเขาสัตว์ เสียงอยู่ด้านตรงข้ามหน้ า
กล่องเสียงทำ ด้วยไม้ขนุน
ซอ
หรือไม้สัก

โปงลาง : เป็นเครื่อง กลองกันตรึม : เป็นเครื่อง
ดนตรีประเภทที่บรรเลง หนังชนิดหนึ่ง ทำด้วยไม้ขุด
ทำนองด้วยการตี โดยใช้ กลวง ขึงหน้ าด้านหนึ่ง ด้วย
บรรเลงร่วมกันกับแคน
หนังดึง ให้ตึงด้วยเชือก

หืน : เป็นเครื่องดนตรีกึ่งดีด แคน : เป็นเครื่องดนตรี
กึ่งเป่ าอย่างหนึ่ งมีทั้งที่ทำ ประเภทเป่า ซึ่งเป็นที่รู้จัก
ด้วยไม้ไผ่ และโลหะ โดยมี มากที่สุดของชาวภาคอีสาน
การเซาะร่องตรงกลางเป็ น
ลิ้นในตัว เหนือ

กรับคู่ : เป็นกรับทำด้วย โหวด : เป็นเครื่องเป่าชนิด
ไม้เนื้อแข็ง ลักษณะ หนึ่งที่ไม่มีลิ้น เกิดจาก

เหมือนกับกรับเสภาของ กระแสลมที่เป่ าผ่านไม้รวก
ภาคกลาง

ปี่ไสล : ใช้บรรเลงในวงกันตรึม เป็น
ปี่ประเภทลิ้นคู่ เช่นเดียวกับปี่ในที่มี
ลักษณะเป็นปี่ท่อนเดียว และมีลิ้นใน

ตัว

วัฒนธรรมเเละประเพณี

วัฒนธรรมประเพณีที่มีการปฏิบัติสืบต่อกันมา เรียกว่า ฮีต
สิบสอง คองสิบสี่ ฮีตยี่คองเจียว ฮีตไภ้คองเชย ฮีตผัวคอง
เมีย ซึ่งมีความใกล้เคียงกับประเพณีของประชาชนในภาค
อีสานของไทย โดยคำว่า ฮีต หมายถึง จารีต และคำว่า สิบ

สอง หมายถึง 12 เดือนในรอบหนึ่งปี หมายถึง การจัด
เทศกาลงานประเพณีจนครบทั้ง 12 เดือน ซึ่งจะมีงานบุญที่
แตกต่างกันออกไปในแต่ละเดือน โดยเฉพาะชาวหลวงพระ

บางที่ยังคงสืบทอดประเพณีดังกล่าวอย่างเคร่งครัด ซึ่ง
นอกจากบุญประเพณีสิบสองเดือนที่ปรากฏในฮีตสิบสองแล้ว

ยังมีการทำบุญอื่น เช่น ประเพณีทำบุญขึ้นบ้านใหม่
ประเพณีบุญกองบวชกองหด ประเพณีแต่งงาน บายศรีสู่
ขวัญ ประเพณีเลี้ยงผีปู่ผีตา ประเพณีวันกรรม (ออกลูก)
ประเพณีผิดผี ประเพณีข่วง (บ่าวสาวลงข่วง) ประเพณีแฮ

กนาขวัญ

ประเพณี 12 เดือน

บุญประเพณี 2 เดือน หมายถึง จารีตประเพณีที่ชาวบ้าน
ปฏิบัติกันในโอกาสต่างๆ ทั้งสิบสองเดือนของแต่ละปี ซึ่งบุญ
ประเพณี 2 เดือนนี้ เป็นลักษณะร่วมทางวัฒนธรรมประการ
หนึ่ งของผู้ที่นับถือศาสนาพุทธในประเทศลาวและภาคอีสาน
ของไทย สะท้อนให้เห็นถึงความสัมพันธ์ของประชาชนทั้ง 2

ฝั่งของลุ่มแม่น้ำโขง ก่อนที่จะถูกแบ่งแยกโดยเหตุผล
ทางการเมือง การประกอบพิธีดังกล่าวนิยมทำกันในท้องถิ่น
ต่างๆ โดยทั่วไป แต่กิจกรรมบางอย่างในบางท้องถิ่น อาจ
เลิกปฏิบัติ หรือมีการปฏิบัติผิดแผกแตกต่างกันไปบ้าง ขึ้น

อยู่กับความนิยมและความเชื่อถือของประชาชนในแต่ละ
ท้องถิ่นเป็นสำคัญ สำหรับบุญประเพณีที่ค่อนข้างจะได้รับ

ความนิยม มีการถือปฏิบัติอย่างกว้างขวาง

ได้แก่ บุญพระเวส (เดือนมีนาคม)

บุญสังขานต์ขึ้นหรือบุญปี ใหม่(เดือนเมษายน)
สรงน้ำพระ (เดือนเมษายน)
บุญเข้าพรรษา (เดือนกรกฎาคม)

บุญข้าวประดับดิน (เดือนสิงหาคม)
บุญข้าวสาก (เดือนกันยายน)
บุญออกพรรษา (เดือนตุลาคม)

บุญไหลเรือไฟ (เดือนตุลาคม)

เดือนพฤศจิกายน คือ งานบุญกฐินและบุญไหว้พระธาตุ

จัดทำโดย

นางสาวธิดารัตน์ ขุนทอง 16415141

สาขาพลศึกษา