แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับศิลาอาถรรพ์

จัดพมิ พ์

Harry Potter and the Philosopher’s Stone 

แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับศิลาอาถรรพ์

JJim.K.KRayo wภliาnพgป รเะขกยี อนบ

สมุ าล ี แปล
พิมพค์ ร้งั ที่ 1  ตุลาคม 2558

ราคา 1,850 บาท
 Harry Potter charactersIl,l unsatrmateFiosirn sastn  bpdyu Or beJrliliisamghtie neKdada l  iyTnin di© tiGlce ir:Bae  lHTaoaetaor xermBrt Ay rts©ir ltblaPa  urdioJinrge.ty Kthmi entP.rsa   Ru1 rarkb9oensl9wsid s7eo lhi trnfhbi vngaeyeg,n  d  PB1dP.hl9 ol©ci9loo,7  msW2os0apb1rhu5ner.ey rUr’ s PsB uSerbodtols inws. heiEtihnn gtpe ePrtrlamcinismseionnt. Inc. All rights reserved.

ผเู้ ขียนและผู้วาดภาพถือครองสทิ ธติ์ ามกฎหมาย
© ลิขสิทธ์ภิ าษาไทย 2558: สำ�นกั พิมพน์ านมีบุ๊คส์

ขอ้ มลู ทางบรรณานกุ รมของหอสมุดแห่งชาติ
โรว์ลง่ิ , เจ.เค.
แฮรร์  ่ี พอตเตอร ์ กบั ศลิ าอาถรรพ.์  -- กรงุ เทพฯ: นานมบี คุ๊ ส,์  2558.
256 หน้า.
1. นวนิยายองั กฤษ.  I. สุมาลี, ผู้แปล.  II. เคย์, จิม, ผวู้ าดภาพประกอบ.  III. ชื่อเรอ่ื ง.
823.91
ISBN  978-616-04-2864-9

กรรมการผู้จดั การ สวุ ดี จงสถิตยว์ ฒั นา  ผชู้ ่วยกรรมการผ้จู ัดการ ราตร ี สังสกฤษ  ผ้จู ดั การสำ�นกั พิมพ ์ สชุ าดา งามวฒั นจนิ ดา  หวั หนา้ กองบรรณาธกิ าร 
อาจารีย์ สทุ ธิโรจน์  บรรณาธิการเล่ม พชิ ญส์ นิ ี ชีท้ างดี  หวั หน้ากองพิสจู นอ์ กั ษรและตรวจสอบ ดวงพร วิญญธู รรมรัตน ์ พิสจู นอ์ กั ษรและตรวจสอบ  
ราตร ี แซเ่ ตยี ว  ผจู้ ดั การฝา่ ยศลิ ปกรรม เบญจสงิ ห ์ สมบญุ   ผจู้ ดั การกองศลิ ปกรรม กฤษดา เสง่ สงค ์ ผชู้ ว่ ยผจู้ ดั การกองศิลปกรรม สนุ นั ท์ เพชรวาว 

สค�ำ อนมกั พงวิาเนต อบรรก์ษิ รทั โาท ฟนรกิา.  น0สม-ปุ 2บี ร6คุ๊า7ณส0 ์- ี จอ9�ำ ภ8ก0ยั ดั 0แ ,สเ ล0นข- 2ทห6 ่ี วั16ห12 -นซ3า้ อ0ก0ยอ0สง ุขปุมโรทวะริทสสา 3าน1รง  า0(นส-ก2ว6สัา6รดผ2ี) -ลถ0ติ น9 1นจ9รส สั ุขศeุม-รวm ี ทิพa รแiหl:ข มeวเdงทคitพoลr อiaปงl@เรตะ nยสaเาหnนmนงือeา นeเbขกoตาoรวkผัฒsลน.cติ าo  mฉกตั ร รุงทเทพิ พยฯ ์ ก 1ส0สิ 1ทิ 1ธ0์ ิ   

เพลตท ี่ คลาสคิ สแกน  โทร. 0-2291-7575  พมิ พ์ท่ี พมิ พ์ดี  โทร. 0-2401-9401 
จัดจ�ำ หนา่ ยท่ัวประเทศ บริษัท นานมบี ๊คุ ส์ จำ�กดั  เลขท่ี 11 ซอยสขุ มุ วิท 31 (สวัสด)ี  ถนนสุขุมวทิ

แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา กรงุ เทพฯ 10110  www.nanmeebooks.com

กระดาษที่ใชพ้ มิ พ์หนงั สอื เล่มนีผ้ ลิตจากไม้ในปา่ ปลูก โดยไมท่ ำ�ลายป่าไม้ธรรมชาติ
และใชห้ มึกธรรมชาติจากน�้ำ มันถวั่ เหลอื ง จึงปลอดภัยตอ่ มนษุ ย์และเป็นมิตรต่อสง่ิ แวดล้อม

หากหนงั สือเลม่ นผี้ ลติ ไมไ่ ดม้ าตรฐาน อาท ิ หนา้ กระดาษสลับกัน หน้าซ้ำ� หนา้ ขาดหาย
ส�ำ นักพมิ พย์ ินดีรับผดิ ชอบเปลีย่ นใหมใ่ ห ้ โปรดสง่ ไปเปลี่ยนตามทีอ่ ยูด่ ้านบน
หรือตดิ ต่อ Nanmeebooks Call Center  โทร. 0-2662-3000 กด 1

สารบญั

chapter one

เด็กชายผœรู อดชีวติ 1

chapter two

กระจกล่องหน 14

chapter three

จดหมายจาก “ไมม่ ีใคร” 26

chapter four

ผู้รักษากุญแจ 38

chapter five

ตรอกไดแอกอน 52

chapter six

การเดนิ ทางจากชานชาลา
หมายเลขเกา้ เศษสามสว่ นส่ี 74

chapter seven

หมวกคดั สรร 93

chapter eight

อาจารยว์ ชิ าปรงุ ยา 107

chapter nine

ทา้ ดวลตอนเท่ียงคืน 118

chapter ten

ฮลั โลวนี 134

chapter eleven

ควิดดชิ 149

chapter twelve

กระจกเงาแหง่ แอริเซด 159

chapter thirteen

นโิ คลัส แฟลมเมล 175

chapter fourteen

นอร์เบริ ์ตพันธนุ์ อร์เวย์หลังเปน็ สนั 183

chapter fifteen

ปา่ ต้องห้าม 196

chapter sixteen

ผา่ นประตูกล 212

chapter seventeen

ชายผ้มู สี องหนา้ 231



CHAPTER ONE

เดก็ ชาย
ผ้รู อดชีวิต

น ายและนางเดอร์สลีย์เจ้าของบ้านเลขท่ีสี่ ซอย  ทั้งสอง ไม่มีเด็กคนไหนน่ารักน่าใคร่เท่าพ่อหนูคนน้ี
 พรีเว็ต ภาคภูมิใจนักท่ีจะบอกว่าพวกเขาเป็น อกี แลว้
คนปกติธรรมดาท่ีสุด  เช่ือเขาเลย!  พวกเขาจะเป็น
มนุษย์คู่สุดท้ายที่คุณคิดถึงว่ามีอะไรเกี่ยวข้องกับเร่ือง ค ร อ บ ค รั ว เ ด อ ร์ ส ลี ย์ มี ทุ ก อ ย่ า ง ท่ี พ ว ก เ ข า
แปลกประหลาดหรือลึกลับ เพราะพวกเขาจะไม่มีวัน ต้องการ แต่พวกเขาก็มีความลับอยู่เรื่องหนึ่ง และ
เข้าไปยงุ่ เกี่ยวกบั เรื่องไร้สาระแบบนั้นเดด็ ขาด พวกเขากลวั ทส่ี ดุ วา่ ใครจะลว่ งรคู้ วามลบั นเ้ี ขา้   พวกเขา
คิดว่าจะทนไม่ได้ถ้ามีใครบังเอิญรู้เรื่องของครอบครัว 
นายเดอร์สลีย์เป็นผ้อู ำ�นวยการบริษัทกรันนิงส์ พอตเตอร์  นางพอตเตอร์เป็นน้องสาวของนาง 
ซึ่งผลิตสว่าน เขาเป็นคนตัวล่ำ�ใหญ่ คอสั้นจนเรียก  เดอร์สลีย์ แต่ก็ไม่ได้พบกันมาหลายปีแล้ว  ที่จริงนาง 
ไดว้ า่ ไมม่ คี อ แถมยงั ไวห้ นวดดกเฟม้ิ   สว่ นนางเดอรส์ ลยี ์ เดอร์สลีย์แกล้งทำ�เป็นเหมือนว่าไม่มีน้องสาว เพราะ
น้ันผอมแห้ง ผมบลอนด์ และคอยาวเกือบจะเป็น  ว่าน้องสาวของเธอและสามีที่ไม่เอาไหนน้ันเป็นคน
สองเท่าของคนทั่วไป ซ่ึงมีประโยชน์มากสำ�หรับเธอ แบบท่ีไม่ใช่ “เดอร์สลีย์” โดยแท้  แค่นึกว่าเพ่ือนบ้าน
ผู้ชอบใช้เวลาส่วนใหญ่ยืดคอข้ามร้ัวสวนดอกไม้  จะคิดอย่างไรถ้าพวกพอตเตอร์เกิดมาปรากฏตัวที่
แอบสอดส่องดูเพื่อนบ้าน  สามีภรรยาคู่นี้มีลูกชาย ซอยนี้ สามีภรรยาเดอร์สลีย์ก็ตัวสั่นแล้ว  พวกเขา
เล็กๆ คนหนึ่งช่ือดัดลีย์  และในความเห็นของคน รู้ว่าพวกพอตเตอร์มีลูกชายเล็กๆ คนหน่ึงเหมือนกัน

1

แฮร์รี่ พอตเตอร ์ กับศลิ าอาถรรพ์

แต่ยังไม่เคยเห็นตัว เด็กคนนี้ก็เป็นเหตุผลสำ�คัญอีก เจ้าหนูดัดลีย์ท่ีแหกปากร้องเมื่อถูกจับให้น่ังในเก้าอี้
ข้อหนึ่งที่ต้องกันพวกพอตเตอร์ออกไปไกลๆ พวกเขา สำ�หรบั เดก็
ไม่อยากให้พอ่ หนดู ัดลยี ์ใกล้ชิดกับเด็กแบบนนั้
ไม่มีใครสังเกตเห็นนกฮูกสีนำ้�ตาลแดงตัวใหญ่
เมื่อนายและนางเดอร์สลีย์ตื่นขึ้นมาในเช้าวัน ท่บี นิ ผ่านหน้าต่างไป
อังคารที่อากาศทึบทึมซ่ึงเป็นวันท่ีเรื่องของเราเร่ิมตน้  
ข้ึ น  ก็ ไ ม่ มี อ ะ ไ ร เ ก่ี ย ว ข้ อ ง กั บ ท้ อ ง ฟ้ า มื ด ค ร้ึ ม ท่ี จ ะ แปดโมงคร่ึง นายเดอร์สลีย์หยิบกระเป๋าหนัง 
บ่งบอกได้เลยว่ากำ�ลังจะมีเร่อื งแปลกประหลาดลึกลับ หอมแก้มนางเดอร์สลีย์ พยายามจูบลาเจ้าหนูดัดลีย์
เกิดขึ้นท่ัวประเทศ  นายเดอร์สลีย์ฮัมเพลงเบาๆ  แต่ไม่สำ�เร็จ เพราะดัดลีย์กำ�ลังอาละวาดปาอาหาร
ระหว่างท่ีเลือกเนกไทที่ดูจืดชืดน่าเบ่ือท่ีสุดเพ่ือผูก เช้าใส่ฝาผนัง  “เจ้าหมาน้อยเอ๊ย”  นายเดอร์สลีย์
ไปทำ�งาน ขณะที่นางเดอร์สลีย์ก็นินทาคนนั้นคนน้ี หัวเราะอย่างอารมณ์ดีเมื่อออกจากบ้าน เขาข้ึนรถ
ไปเร่ือยเป่ือยอย่างมีความสุข ระหว่างท่ีปล้ำ�อยู่กับ และขบั ถอยออกมาจากถนนทางเข้าบ้านเลขทสี่ ่ี

เมื่อมาถึงหัวมุมถนนแล้วน่ันเองเขาถึงได้

2

เด็กชายผ้รู อดชีวิต

สังเกตเห็นสัญญาณแรกว่ามีอะไรบางอย่างพิกลๆ  เป็นการเล่นสนุกท่ไี ม่ค่อยเข้าท่านักก็ได้ -- คนพวกน้ี
เกิดข้ึน  แมวตัวหนึ่งกำ�ลังอ่านแผนท่ี  ในแวบแรก  อาจก�ำ ลังเร่ียไรเงินเพื่อทำ�อะไรสักอย่าง...ใช่แล้ว ต้อง
นายเดอร์สลีย์ยังไม่ทันนึกหรอกว่าเขาเห็นอะไร แต่ เป็นอย่างน้ันแน่ๆ  การจราจรค่อยๆ เคล่ือนตัว และ
เขาหันขวับไปดูอีกครั้ง  มีแมวลายตัวหนึ่งยืนอยู่ที่หัว ไม่กี่นาทีต่อมา นายเดอร์สลีย์ก็ไปถึงท่ีจอดรถของ
มุมซอยพรีเว็ต แต่ก็ไม่เห็นมีแผนท่ีสักหน่อย  น่ีเขา บริษัทกรันนิงส์ แล้วเขาก็กลับไปคิดเรื่องสว่านตาม
คิดอะไรไปนะ ต้องเป็นเพราะแสงเงาแน่ๆ ที่เล่นตลก  เดมิ
นายเดอร์สลีย์กะพริบตาและจ้องดูแมวตัวน้ัน  มันก็ 
จ้องตอบกลับมา  เม่ือนายเดอร์สลีย์ขับรถเลี้ยว นายเดอร์สลีย์นั่งทำ�งานหันหลังให้หน้าต่าง
หัวมุมถนนออกไป เขามองดูแมวทางกระจกหลัง เห็น ในห้องทำ�งานช้ันเก้าเสมอ  ถ้าเขาไม่น่ังหันหลังให้
มันกำ�ลังอ่านป้ายถนนที่เขียนว่า ซอยพรีเว็ต -- ไม่ใช่  หน้าต่าง เขาคงรู้สึกว่ายากนักท่ีจะมีสมาธิอยู่กับเรื่อง
แมวกำ�ลัง ดู ป้ายต่างหาก แมวอ่านแผนที่หรือ ป้าย สว่านได้ในเช้าวันนั้น  เขาไม่เห็นนกฮูกบินโฉบผ่านไป
ออกที่ไหน  นายเดอร์สลีย์สั่นหัวไล่ความคิดเรื่อง กลางวันแสกๆ แต่ผู้คนท่ีอยู่บนถนนเห็น พวกเขาอ้า
เจ้าแมวออกไปจากสมอง  ระหว่างท่ีขับรถเข้าเมือง ปากค้าง ช้ีชวนกันให้ดูนกฮูกตัวแล้วตัวเล่าที่บินข้าม
เขาไม่คิดถึงเรื่องอ่ืนนอกจากใบส่ังซ้ือสว่านจำ�นวน หัวพวกเขาไป  คนพวกน้ีส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นนกฮูก
มากทีเ่ ขาหวังวา่ จะไดร้ บั ในวันน้ี แม้ในตอนกลางคืน  อย่างไรก็ตาม ก็ยังเป็นเช้าที่นาย
เดอร์สลีย์ทำ�งานได้ตามปกติ ไม่มีนกฮูกมารบกวน 
แต่เมื่อเข้ามาใกล้เมือง เขาก็ลืมเรื่องสว่านไป เขาตะโกนใส่คนห้าคน พูดเร่ืองสำ�คัญๆ ทางโทรศัพท์ 
เพราะมีเรื่องอื่นให้ต้องคิดแทน  ระหว่างท่ีนั่งอยู่ใน หลายหน และตะคอกคนอีกหนสองหน  เขาอารมณ์ดี
รถท่ีจอดน่ิงในการจราจรอันติดขัดตามปกติตอนเช้า จนกระทั่งเมื่อถึงเวลากินข้าวเที่ยง เขาคิดว่าน่าจะต้อง
นั้น เขาก็สังเกตเห็นว่ามีผู้คนแต่งตัวแปลกๆ ผ่านไป ยืดเส้นยืดสายเสียหน่อย จึงเดินข้ามถนนไปซ้ือขนม
ผ่านมาจำ�นวนมาก เป็นคนใส่เส้ือคลุมตัวหลวมยาว  ทรี่ ้านขนมปงั มากิน
นายเดอร์สลีย์ทนพวกคนแต่งตัวตลกๆ ไม่เข้าท่าไม่ได้
เลย ประเภทเส้ือผ้าประหลาดพิสดารที่พวกหนุ่มสาว เขาลืมพวกคนในชุดเส้ือคลุมไปแล้ว จนเม่ือ 
ชอบแต่งกันน่ันแหละ!  เขาคิดว่านี่ก็คงเป็นแฟชั่นโง่ๆ  เขาเดินผ่านคนพวกน้นั กล่มุ หน่งึ ใกล้ๆ กับร้านขนมปัง 
แบบใหม่อีกแล้ว  เขาเคาะนิ้วบนพวงมาลัย สายตา เขามองพวกน้ันอย่างหัวเสียตอนท่ีเดินผ่านไป  ไม่รู้
มองไปที่พวกเพี้ยนเหล่าน้ีท่ียืนอยู่ใกล้ๆ  พวกนั้น ว่าท�ำ ไม แตพ่ วกนน้ั ท�ำ ใหเ้ ขารสู้ กึ ไม่สบายใจ  พวกนน้ั  
กระซิบกระซาบกันด้วยท่าทางตื่นเต้น  นายเดอร์สลีย์ กระซิบกระซาบกันอย่างตื่นเต้นอีกน่ันแหละ และ
รู้สึกหัวเสียเม่ือเห็นว่าพวกน้ันสองคนไม่ใช่คนหนุ่ม ไม่เห็นมีกระป๋องรับเงินเรี่ยไรสักใบ  ตอนขากลับเมื่อ
สาวสักหน่อย ตาผู้ชายน่ันต้องอายุมากกว่าเขาแน่ๆ  เขาถือถุงใส่โดนัตเดินผ่านพวกน้ันอีกหน เขาถึงทัน
แล้วยังใส่เส้ือคลุมสีเขียวมรกตอีก! เสียสติไปแล้ว ได้ยินค�ำ บางคำ�ทีพ่ วกนัน้ พูดกนั
หรือไง! แต่แล้วนายเดอร์สลีย์ก็คิดข้ึนมาได้ว่านี่อาจ
“พวกพอตเตอร ์ ใช่แล้ว ทีฉ่ นั ได้ยินมา...”
”ใช่ ลูกชายของพวกเขา แฮร์ร่ี -- ”

3

แฮรร์ ี่ พอตเตอร์ กบั ศลิ าอาถรรพ์

นายเดอร์สลีย์หยุดยืนตัวแข็ง ความกลัวหลั่ง ทำ�ให้ผมหัวเสียได้!  กลับยินดีเสียมากกว่า เพราะ
ไหลท่วมร่างอ้วนใหญ่ เขาเหลียวกลับไปดูพวกคนท่ี คนท่ีคุณก็รู้ว่าใคร หายไปแล้วในที่สุด!  แม้แต่พวก
ก�ำ ลงั กระซบิ กระซาบกัน ท�ำ ทา่ เหมอื นจะพดู อะไรดว้ ย  มักเก้ิลอย่างคุณก็น่าจะฉลองวันอันแสนสุขแบบนี้
แต่แล้วกเ็ ปลย่ี นใจ ดว้ ยนะครบั !“

เขารีบข้ามถนนกลับไปท่ีทำ�งาน ส่ังเลขานุการ แล้วชายชราก็กอดนายเดอร์สลีย์ก่อนที่จะเดิน
เสียงเขียวไม่ให้รบกวน ก่อนจะเข้าห้องทำ�งาน และ จากไป
คว้าโทรศัพท์มาหมุน  เขาหมุนหมายเลขโทรศัพท์
ที่บ้านจนเกือบครบแล้วแต่ก็เปลี่ยนใจ  เขาวางหู นายเดอร์สลีย์ยืนเหมือนรากงอกอยู่ตรงนั้น  
โทรศัพท์ลง ยกมือลูบหนวดพลางใช้ความคิด...ไม่เอา เขาถกู คนแปลกหนา้ กอดเอาด้อื ๆ แล้วเขาคิดว่าได้ยิน
น่า  นี่เขากำ�ลังทำ�อะไรโง่ๆ  พอตเตอร์ไม่ใช่ช่ือแปลก ชายคนนั้นเรียกเขาว่าพวกมักเกิ้ล  ไม่ว่าเจ้าคำ�นี้จะ
สักหน่อย เขามั่นใจว่ามีคนช่ือพอตเตอร์อีกมากที่มี หมายความว่าอะไรก็ตาม แต่เขารู้สึกประสาทเสีย
ลูกชายช่ือแฮร์ร่ี  คิดอีกที เขาไม่แน่ใจด้วยซำ้�ไปว่า
หลานชายของเขาชื่อแฮร์ร่ีหรือเปล่า  เขาไม่เคยเห็น
เด็กคนน้ัน  อาจจะชื่อฮาร์วีย์หรือฮาโรลด์ก็ได้  ไม่มี
เหตุผลอะไรที่จะไปทำ�ให้นางเดอร์สลีย์ต้องกลัดกลุ้ม 
เธอมักหัวเสียเสมอเวลาพูดถึงน้องสาว  เขาไม่ตำ�หนิ
เธอหรอก  ถ้าเขามีน้องสาวแบบน้ันบ้าง...แต่นั่น
แหละ  แลว้ พวกคนใสเ่ สอื้ คลุมล่ะ...

นายเดอรส์ ลยี ์ร้สู กึ ว่าบา่ ยน้นั เขารวบรวมสมาธิ
ให้อยู่ท่ีเร่ืองสว่านได้ยากเต็มที  เม่ือเขาออกจากที่
ทำ�งานตอนห้าโมงเย็น เขาก็ยังกังวลใจอยู่จนถึงกับ
เดนิ ชนคนคนหนึ่งท่ีหนา้ ประตู

“ขอโทษ”  เขาทำ�เสียงฮึดฮัด เมื่อชายชรา
รา่ งเลก็ คนหนง่ึ เซจนเกอื บลม้ ลง  เปน็ เวลาชว่ั ขณะหนง่ึ  
ทีเดียวก่อนที่นายเดอร์สลีย์จะสังเกตเห็นว่าชาย
คนน้ันสวมเส้ือคลุมสีม่วง  แล้วดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึก
โมโหเลยที่ถูกชนจนเกือบล้มฟาดพ้ืน ตรงกันข้าม เขา 
กลับยิ้มหน้าบาน และพูดเสียงแหลมจนคนท่ีเดิน
ผ่านไปผ่านมาบนถนนหนั มามอง

”ไม่ต้องขอโทษหรอกครับคุณ  วันนี้ไม่มีอะไร

4

เด็กชายผรู้ อดชีวิต

และรีบกลับไปท่ีรถเพ่ือกลับบ้านทันที ในใจหวังว่า แมวไม่ขยับ มันกลับจ้องเขาน่ิง  น่ีเป็นอาการ
เขาคงจินตนาการไปเองท้ังหมด ซึ่งเขาไม่เคยหวัง ปกติของแมวหรือเปล่านะ นายเดอร์สลีย์สงสัย  เขา
อะไรแบบนี้มาก่อนเลยเพราะเขาไม่เคยเห็นด้วยกับ พยายามทำ�ตัวเป็นปกติเม่ือเข้าบ้าน และยังคงต้ังใจ
การจินตนาการ วา่ จะไม่เอย่ เรือ่ งน้ีกบั ภรรยา

เมื่อเขาเลี้ยวรถเข้าถนนทางเข้าบ้านเลขท่ีสี่  วันน้ีของนางเดอร์สลีย์ผ่านไปอย่างราบร่ืน
สิ่งแรกท่ีเขาเห็น -- และไม่ได้ทำ�ให้อารมณ์เขาดีขึ้น และเป็นปกติดี  ระหว่างรับประทานอาหารเย็น เธอ
เลย -- ก็คือ เจ้าแมวลายที่เขาเห็นเมื่อเช้า ตอนน้ีมัน เล่าปัญหาของเพื่อนบ้านท่ีมีเร่ืองกับลูกสาวให้เขา
น่ังอยู่บนกำ�แพงสวนดอกไม้  เขาแน่ใจว่าเป็นแมวตัว ฟังอย่างละเอียดลออ และบอกว่าดัดลีย์รู้คำ�ใหม่อีก
เดียวกนั เพราะมีรอยด่างรอบตาเหมือนกัน คำ�หน่ึงแล้ว (คำ�ว่า อย่า! )  นายเดอร์สลีย์พยายาม
ทำ�ตัวเป็นปกติ  เม่ือพาดัดลีย์เข้านอนแล้ว เขาก็
“ไป๊!”  นายเดอร์สลยี ไ์ ลเ่ สียงดัง เข้าไปในห้องน่ังเล่นทันเวลารายงานช่วงสุดท้ายของ
ขา่ วภาคค�ำ่ พอดี

“ข่าวสุดท้าย  นักดูนกท่ัวประเทศรายงานเข้า
มาว่า วันน้ีนกฮูกมีพฤติกรรมแปลกประหลาดมาก 
แม้ว่าปกติแล้วนกฮูกจะออกหากินตอนกลางคืนและ
มักไม่ปรากฏตัวให้เห็นในเวลากลางวัน แต่วันนี้ตั้งแต่
พระอาทิตย์ข้ึน มีคนเห็นนกฮูกนับร้อยๆ ตัวบินไปมา
ทุกทิศทุกทาง  ผู้เชี่ยวชาญไม่สามารถอธิบายได้ว่า
ทำ�ไมนกฮูกจึงได้เกิดเปลี่ยนเวลานอนอย่างกะทันหัน
เช่นน้ี”  ผู้อ่านข่าวยิ้มน้อยๆ  “ลึกลับมากนะครับ 
แล้วตอนน้ี ถึงเวลาของคุณจิม แมกกัฟฟินรายงาน
เร่ืองสภาพอากาศแล้วครับ  คืนน้ีจะมีฝนตกเป็น
นกฮกู หรอื เปลา่ ครับ จมิ ”

“ครับ เทด”  นักพยากรณ์อากาศตอบ  “ผม
ไม่ทราบครับ  แต่ไม่ใช่เฉพาะนกฮูกนะครับที่ทำ�อะไร
แปลกๆ ในวันนี้ มีผู้เฝ้าดูท้องฟ้าในท่ีต่างๆ กัน อย่าง
ท่ีเคนท์ ท่ียอร์กเชียร์​ และท่ีดันดี โทรศัพท์รายงาน
เข้ามาบอกผมว่าแทนท่ีจะมีฝนตกอย่างที่ผมบอก
ไว้เมื่อวาน กลับมีดาวตกร่วงลงมาเป็นสายเหมือน
ฝนเลยครับ!  ผมว่าบางทีอาจเป็นการฉลอง "คืนก่อ 

5

แฮรร์ ี่ พอตเตอร์ กบั ศลิ าอาถรรพ์

กองไฟ" กันล่วงหน้ากระมังครับ  คืนก่อกองไฟจะเริ่ม “ชอ่ื แฮร์ร่ี เปน็ ช่ือทแี่ สนจะโหล ฉนั ว่านะ”
ก็ในสัปดาห์หน้าโน่นนะครับท่านผู้ชม!  แต่ผมรับรอง “อ้อ ใช่สินะ”  นายเดอร์สลีย์ตอบ ใจหายวูบ  
ว่าคืนนี้จะมฝี นตกแนค่ รบั ” “ผมกเ็ หน็ ด้วยกับคณุ ”
เขาไม่เอ่ยอะไรเก่ียวกับเร่ืองน้ีอีกเม่ือเดินข้ึน
นายเดอร์สลีย์น่ังตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้นวม  บันไดไปนอน  ระหว่างที่นางเดอร์สลีย์อยู่ในห้องน้ำ� 
ดาวตกทั่วเกาะบริเตน นกฮูกออกมาบินตอนกลางวัน  นายเดอร์สลีย์ก็ย่องไปท่ีหน้าต่างห้องนอน แอบมอง
คนลึกลับในชุดเส้ือคลุมปรากฏตัวทั่วไปหมด แล้วยัง ลงไปท่สี วนหน้าบ้าน  แมวยังน่งั อย่ทู ่เี ดิม มันจ้องมอง
เรือ่ งกระซบิ กระซาบเกย่ี วกับพวกพอตเตอร์... ไปที่ปากซอยพรีเว็ตเหมือนกำ�ลังคอยอะไรสักอย่าง
หน่งึ
นางเดอร์สลีย์เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ถือชา น่ีเขาคิดเป็นตุเป็นตะหรือเปล่านะ  เรื่องที่
มาสองถ้วย  ท่าจะไม่ดีเสียแล้ว เขาเห็นจะต้องบอก เกิดขึ้นทั้งหมดน้ีจะเกี่ยวกับพวกพอตเตอร์หรือเปล่า 
เธอกระมัง  นายเดอร์สลีย์กระแอมขึ้นอย่างกลุ้มใจ   ถ้าใช่...แล้วเกิดใครๆ รู้ว่าพวกเขาเกี่ยวดองกับคน
”เออ...เพ็ตทูเนียที่รัก...หลังๆ นี่คุณไม่ได้ข่าวจาก คู่น้ัน...ให้ตายส ิ เขาคงทนไม่ได้แน่
นอ้ งสาวคณุ เลยใชไ่ หม” สามีภรรยาเดอร์สลีย์เข้านอน  นางเดอร์สลีย์
นอนหลบั อยา่ งรวดเรว็ แตส่ ามขี องเธอนอนลมื ตาโพลง 
อย่างท่ีเขาคาดน่ันแหละ นางเดอร์สลีย์ตกใจ สมองคิดกลับไปกลับมา  ก่อนท่ีเขาจะผล็อยหลับไป 
และหัวเสียขึ้นมาทันที  ก็ท้ังเขาและเธอแกล้งทำ�เป็น เขาก็คิดปลอบใจตัวเองว่า ถึงแม้ว่าพวกพอตเตอร์ 
วา่ เธอไมม่ ีนอ้ งสาวมาตลอดนีน่ า จะพัวพันกับเรื่องประหลาดๆ น้ี แต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไร
ที่พวกนั้นจะมาใกล้ๆ เขาและนางเดอร์สลีย์  พวก
“ไม่”  เธอตอบเสียงห้วนๆ  “ทำ�ไมหรอื ” พอตเตอร์รู้ดีว่าเขากับเพ็ตทูเนียคิดอย่างไรกับพวก
“มีเร่ืองแปลกๆ ในรายงานข่าววันนี้”  นาย  เขาและพวกคนประเภทเดียวกันกับพวกเขา...นาย
เดอร์สลีย์พูดงึมงำ�อยู่ในคอ  “นกฮูก...ฝนดาวตก... เดอร์สลีย์มองไม่เห็นว่าเขากับเพ็ตทูเนียจะเข้าไป
และยงั มีคนแต่งตวั พลิ กึ ๆ เยอะแยะในเมอื งวันนี้ด้วย” เก่ียวข้องกับเรื่องท่ีกำ�ลังเกิดข้ึนอยู่นี้ได้อย่างไร  เขา
”แล้วไง”  นางเดอรส์ ลียถ์ ามห้วนๆ  หาวก่อนจะพลิกตัว  มันไม่มีผลอะไรกับตัวเขาและ
“เออ ผมก็คิดว่า...บางที...อาจจะเป็นเร่ืองท่ี ครอบครวั  หรอกน่า...
เกยี่ วกับ...คุณกร็ .ู้ ..พวกของเธอ น่ะ เขาเข้าใจผิดเอามากๆ เลยทเี ดียว
นางเดอร์สลีย์ห่อริมฝีปากและจิบนำ้�ชา  นาย แม้นายเดอร์สลีย์จะม่อยหลับไปในที่สุด แต่
เดอร์สลีย์สงสัยว่าเขาจะกล้าเล่าให้เธอฟังไหมว่าเขา แมวท่ีอยู่บนกำ�แพงไม่มีทีท่าว่าจะง่วงนอนเลยสักนิด 
ได้ยินคนเอ่ยช่ือ ”พอตเตอร์” ด้วย  เขาตัดสินใจว่าไม่ มันนั่งน่ิงเหมือนรูปปั้น ตาจ้องจับไม่กะพริบอยู่ท่ีปาก
เล่าดีกว่า เขากลับท�ำ ทา่ ธรรมดาๆ ท่ีสุดและถามว่า ซอยพรีเว็ต  มันไม่สะดุ้งแม้แต่น้อยเม่ือมีเสียงประตู
“ลูกชายพวกเขา...อายุรุ่นราวคราวเดียวกับ
ดัดลยี ์ใชไ่ หม”
”คงง้นั ”  นางเดอร์สลยี ต์ อบหว้ นๆ 
“ช่ืออะไรล่ะ ฮาวเวริ ์ดหรือเปลา่ ”

6

เด็กชายผ้รู อดชีวิต

รถยนต์ปิดดังปังมาจากซอยถัดไปหรือเมื่อนกฮูก ถนนน้ันก็มีแต่เพียงแสงเรืองรองเล็กจ้อยสองดวง 
สองตัวบินโฉบผ่านหัว  ที่จริงเกือบใกล้เที่ยงคืนแล้ว  จากตาของแมวที่จ้องมองเขาอยู่  ตอนน้ีถ้ามีใคร
กวา่ ที่แมวจะเรมิ่ ขยับตวั มองลงมาจากหน้าต่าง ต่อให้ตาเป็นมันเหมือน
ลูกปัดของนางเดอร์สลีย์ก็เถอะ ก็ไม่อาจเห็นอะไรท่ี 
ชายคนหน่ึงปรากฏกายขึ้นท่ีปากซอยท่ีแมว เกิดขึ้นบนทางเท้าได้เลย  ดัมเบิลดอร์สอด "ท่ีดับไฟ" 
จ้องมองอยู่  เขามาอย่างเงียบกริบและกะทันหันเสีย ลงในกระเป๋าเส้ือคลุมและเดินตรงไปยังบ้านเลขที่ส่ี  
จนคุณอาจจะคิดว่าเขาโผล่ขึ้นมาจากพ้ืนดิน  แมว เม่ือถึงจึงนั่งลงบนกำ�แพงเต้ียๆ ข้างแมว  เขาไม่ได้
ส่ายหางและหร่ีตาลง มองมันเลย แต่สักครหู่ นึง่ ก็พูดกับแมววา่

ชายผู้นี้ไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่เคยเห็นกันในซอย “ดีใจจังท่ีเห็นคุณท่ีนี่ ศาสตราจารย์มักกอน-
พรเี วต็   เขาเปน็ ชายรา่ งสงู ผอม และดแู กช่ รามาก เหน็ นากลั ”
ได้จากผมและเคราที่ขาวเป็นสีเงินและยาวจนสอดไว้
ใต้เข็มขัดได้  เขาสวมชุดยาวกรอมเท้ากับเสื้อคลุม  เขาหันมายิ้มให้แมวลาย แต่มันหายไปแล้ว 
ตวั ยาวจดพน้ื สมี ว่ ง และสวมรองเทา้ บตู๊ มสี น้ ทม่ี เี ขม็ ขดั   กลายเป็นว่าเขากำ�ลังยิ้มให้ผู้หญิงที่หน้าตาดูเอาจริง
รดั ดา้ นหนา้   ตาสฟี า้ ออ่ นสดใสของชายชราทอประกาย  เอาจัง สวมแว่นตากรอบสี่เหล่ียมที่เหมือนลายรอบ
เจิดจ้าอยู่หลังแว่นตารูปพระจันทร์คร่ึงเส้ียว  จมูก ตาของแมวไม่มีผิด  เธอสวมเส้ือคลุมเหมือนกัน เป็น
ของเขายาวและตรงปลายคดงอเหมือนเคยหักมาแล้ว สีเขียวมรกต  ผมสีดำ�รวบเป็นมวยแน่น ดูท่าทาง
สกั สองหน  ชายผนู้ ้ชี ่ือ อัลบัส ดัมเบลิ ดอร์ หงุดหงิดมาก

ดูเหมือนอัลบัส ดัมเบิลดอร์จะไม่รู้ตัวเอาเลย “คณุ รู้ไดย้ ังไงว่าเปน็ ฉัน”  เธอถาม
ว่าเขามาอยู่บนถนนที่ไม่ยินดีต้อนรับทุกอย่างบน “ศาสตราจารย์ท่ีรัก ผมไม่เคยเห็นแมวท่ีไหน
ตัวเขา ต้ังแต่ช่ือของเขาจนถึงรองเท้าบู๊ต  เขามัวแต่  นง่ั ตัวแข็งทอ่ื แบบนี้เลย”
วุ่นค้นหาอะไรบางอย่างในเสื้อคลุม  แต่เขาก็รู้ตัวว่า ”ลองเป็นคุณมานั่งอยู่บนกำ�แพงอิฐนี้ท้ังวันก็
ถูกจับตามอง เพราะจู่ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้น มองแมว  ต้องแข็งท่ือเหมือนกันละน่า”  ศาสตราจารย์มักกอน-
ท่ียังคงจับตาดูเขาอยู่ที่สุดซอย  ด้วยเหตุผลอะไร  นากลั ตอบ
บางอย่าง ดูเหมือนว่าการได้เห็นแมวตัวน้ันทำ�ให้เขา “ท้ังวันเลยหรือ ท้ังๆ ที่คุณน่าจะไปร่วมฉลอง
รู้สึกขบขัน  เขาหัวเราะหึๆ และพึมพำ�ว่า  “ฉันน่าจะ  ด้วยกัน  ผมผ่านงานเล้ียงฉลองสักโหลได้กระมัง
ร้นู ะ” ตลอดทางท่ีมาน”ี่
ศาสตราจารย์มักกอนนากัลสูดลมหายใจเข้า
เขาพบของท่ีกำ�ลังหาอยู่ในกระเป๋าด้านในเสื้อ เรว็ ๆ อย่างฉนุ ๆ 
คลุม  ดูเหมือนจะเป็นที่จุดบุหรี่สีเงิน  เขาดันฝาเปิด  “ออ๋  ใชส่  ิ ทกุ คนพากนั เฉลมิ ฉลองเปน็ การใหญ”่  
ยกชูข้ึนและกดปุ่มดังกริ๊ก  ไฟถนนท่ีใกล้ที่สุดดับวูบ  เธอบอกอย่างเหลืออด  “คุณน่าจะคิดว่าพวกน้ีควร
ลง  เขากดปุ่มอีกกร๊ิก  ไฟเสาถัดไปก็ดับมืด  ชายชรา  จะระมัดระวังมากกว่าน้ีหน่อย  แต่ไม่เลย แม้แต่
กดปุ่มรวมทั้งส้ินสิบสองคร้ัง แล้วแสงที่เหลืออยู่ใน

7

แฮรร์ ่ี พอตเตอร์ กบั ศิลาอาถรรพ์

พวกมักเกิ้ลยังสังเกตเห็นเลยว่ามีอะไรบางอย่าง  สำ�หรบั ไอศกรีมมะนาว  ”อยา่ งทีฉ่ ันวา่  ถ้าคนที่คณุ กร็ ู้
เกดิ ขน้ึ  เปน็ ขา่ ววนั นข้ี องพวกเขาดว้ ย”  เธอสะบดั หนา้ วา่ ใคร หายตัวไป...“
ไปทางหน้าต่างห้องน่ังเล่นของครอบครัวเดอร์สลีย์ท่ี
มืดสนทิ   “ฉันไดย้ ินขา่ ว  ฝงู นกฮกู ...ฝนดาวตก...พวก ”ศาสตราจารย์ท่ีรัก คนฉลาดรู้คิดอย่างคุณน่า
มักเก้ิลน่ะไม่โง่ดักดานหรอกนะ พวกเขาต้องสังเกต จะเรียกชื่อเขาได้ตรงๆ นะ  เรื่องท่ีเรียกเขาว่าคุณก็รู้
เห็นอะไรเข้าจนได้  อย่างกลุ่มดาวตกที่เคนท์ -- พนัน ว่าใคร น่ีมันไม่เข้าท่าเสียเลย  ตั้งสิบเอ็ดปีมาแล้วท่ี
กันเลยว่าต้องเป็นฝีมือเจ้าดีดาลัส ดิกเกิ้ล เจ้าหมอน่ี ผมพยายามชักจูงใครๆ ให้เรียกชื่อเขาตรงๆ ตามชื่อ
ไมเ่ คยมีสติกบั ใครเขาหรอก” จรงิ ของเขาว่า โวลเดอมอร ์ ”

”คุณไปโทษพวกเขาก็ไม่ได้หรอก”  ดัมเบิลดอร์ ศาสตราจารย์มักกอนนากัลกระเถิบตัวหนีด้วย
บอกอย่างอ่อนโยน  “พวกเราแทบไม่มีเรื่องน่าฉลอง ความตกใจ แต่ดัมเบิลดอร์ไม่ทันสังเกตเพราะกำ�ลัง
เลยมาตงั้ สบิ เอด็ ปีแล้ว” หักแบ่งไอศกรีมแท่งรสมะนาวอยู่  “ถ้าเรายังคงเรียก
เขาวา่ คณุ กร็ วู้ า่ ใคร อย ู่ เรากค็ งสบั สนตอ่ ไป  ผมไมเ่ หน็
“ฉันรู้หรอกน่า”  ศาสตราจารย์มักกอนนากัล มีเหตุผลอะไรเลยท่ีเราจะต้องกลัวเขาถึงขนาดไม่กล้า
ตอบอย่างหงุดหงิด  “แต่น่ันก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะลืมตัว  เอย่ ชอ่ื  โวลเดอมอร์ ”
พวกเราน่ะไม่ระวังกันเลยจริงๆ นะ เที่ยวปรากฏตัว
ตามถนนกลางวันแสกๆ แถมไม่ใส่เส้ือผ้าให้เหมือน ”ฉนั รคู้ ณุ ไมเ่ ขา้ ใจ”  ศาสตราจารยม์ กั กอนนากลั  
พวกมกั เกิล้ ด้วย แล้วกอ็ อกมาแลกขา่ วลือกันใหญ่” ตอบด้วยเสียงกึ่งรำ�คาญก่ึงช่ืนชม  “ก็คุณไม่เหมือน
คนอ่ืนๆ นี่  ทุกคนรู้กันท้ังน้ันว่าคุณเป็นคนเดียวท่ี
เธอชำ�เลืองดูดัมเบิลดอร์เหมือนหวังว่าเขาจะ คุณก็รู้...เออ เอ้า พูดก็พูด คุณเป็นคนเดียวเท่าน้ันที่
บอกอะไรบางอย่างกับเธอ  แต่เขาไม่พูดอะไร เธอจึง โวลเดอมอร์ กลวั ”
กล่าวตอ่ ไปวา่
”คณุ ชมผมเกนิ ไปแลว้ ”  ดมั เบลิ ดอรต์ อบเรยี บๆ  
“เฮ้อ คงวิเศษหรอกถ้าพวกมักเก้ิลรู้ความจริง “โวลเดอมอร์ มีพลงั อ�ำ นาจท่ีผมไม่มีวันมี”
เร่ืองพวกเรา ในวันที่คนที่คุณก็รู้ว่าใคร หายตัวไปใน
ทส่ี ดุ   ฉนั คดิ วา่ เขาหายไปแลว้ จรงิ ๆ ใชไ่ หมดมั เบลิ ดอร“์ “ก็เพราะว่าคุณน่ะ -- สูงส่ง -- เกินกว่าที่จะใช้
มนั น่ะสิ”
”ดูเหมือนอย่างน้ัน“  ดัมเบิลดอร์ตอบ  “เป็น
เรอ่ื งทค่ี วรขอบคณุ จรงิ ๆ  คณุ อยากกนิ เชอรเ์ บตมะนาว “โชคดีนะที่มันมืด  ผมไม่เคยหน้าแดงเท่าน้ีมา
ไหม” นานแล้ว ตั้งแต่มาดามพอมฟรีย์บอกผมว่าเธอชอบ
ทป่ี ดิ หอู ันใหม่ของผม”
”อะไรนะ”
“ไอศกรมี มะนาว  เปน็ ของหวานของพวกมกั เกล้ิ ศาสตราจารย์มักกอนนากัลค้อนดัมเบิลดอร์
ที่ผมชอบน่ะ” ก่อนพูดว่า  “เร่ืองนกฮูกก็ไม่สำ�คัญเท่าข่าวลือ ที่
”ไม่ละ ขอบคุณ”  ศาสตราจารย์มักกอนนากัล  สะพัดไปท่ัว  คุณรู้ใช่ไหมว่าทุกคนพูดอะไรกัน เร่ือง
ตอบเสียงเย็นๆ ราวกับเธอกำ�ลังคิดว่านี่ไม่ใช่เวลา ท�ำ ไมเขาถงึ หายตวั ไป อะไรกนั ที่หยดุ เขาไดใ้ นท่สี ดุ ”

ดูเหมือนว่าศาสตราจารย์มักกอนนากัลมาถึง

8

เด็กชายผ้รู อดชีวิต

เร่ืองที่เธอต้องการพูดมากที่สุดแล้ว ซึ่งเป็นเหตุผล ประหลาด ไม่น่าเช่ือเลย...ที่เรื่องนี้หยุดเขาได้...มัน
ท่ีแท้จริงท่ีทำ�ให้เธอมาน่ังคอยบนกำ�แพงอิฐแข็งๆ  ยังไงกัน  สวรรค์โปรดบอกด้วย แฮร์รี่รอดชีวิตมาได้
เย็นๆ น้ีได้ทั้งวัน  เธอมองดัมเบิลดอร์เขม็งอย่าง  อย่างไร”
ไม่เคยมองมาก่อน ไม่ว่าจะในฐานะแมวหรือผู้หญิง 
เห็นได้ชัดว่าไม่ว่า ”ทุกคน” จะพูดอย่างไรเธอจะไม่มี “เราก็ได้แต่เดาเท่าน้นั ”  ดัมเบิลดอร์ตอบ  “เรา
วันเช่ือจนกว่าดัมเบิลดอร์จะบอกเธอว่าน่ันคือความ คงไมม่ ีวันรู้ความจรงิ ”
จริง  ดัมเบิลดอร์กลับหยิบไอศกรีมรสมะนาวอีกแท่ง
มารับประทานและไม่ตอบค�ำ ถาม ศาสตราจารย์มักกอนนากัลดึงผ้าเช็ดหน้า
ลูกไม้ออกมาซับดวงตาหลังแว่น ดัมเบิลดอร์สูดจมูก
“ท่ีเขาพูด กันก็คือ”  เธอเอ่ยต่อเพ่ือบีบให้เขา  เสียงดังพลางหยิบนาฬิกาทองออกจากกระเป๋ามา
ตอบ  “เมอ่ื คนื กอ่ น โวลเดอมอรป์ รากฏตวั ทก่ี อ็ ดดรกิ ส-์ ดู  เป็นนาฬิกาท่ีแปลกมาก  มีเข็มสิบสองเข็มแต่ไม่มี
โฮลโล่ เขาไปหาครอบครัวพอตเตอร์ ข่าวลือบอกว่า ตัวเลขเลย และมีดาวเคราะห์เล็กจิ๋วเคล่ือนที่ไปรอบๆ 
ลลิ กี่ บั เจมส ์ พอตเตอร ์ -- เออ -- พวกเขาตาย แลว้ ” ตรงริมขอบหน้าปัด  อย่างไรก็ตาม ดัมเบิลดอร์คงดู
เข้าใจ เพราะเขาใส่มันกลับเข้าไปในกระเป๋าแล้วบอก
ดัมเบิลดอร์พยักหน้า  ศาสตราจารย์มักกอน- ว่า  “แฮกริดมาสาย  ผมเดาว่าเขาคงเป็นคนบอกคุณ
นากลั หายใจกระตุก ว่าผมจะมาทีน่ ่”ี

”ลิล่ีกับเจมส์...ฉันไม่อยากเชื่อเลย...ฉันไม่ “ใช่”  ศาสตราจารย์มักกอนนากัลตอบ  “แล้ว
อยากเชื่อเลย โธ่เอ๋ย!  อัลบัส” ฉันก็ไม่ควรคิดใช่ไหมว่าคุณจะบอกฉันว่าคุณมาท่ีน่ี
ท�ำ ไม”
ดั ม เ บิ ล ด อ ร์ ยื่ น มื อ ไ ป ต บ บ่ า ข อ ง เ ธ อ เ บ า ๆ  
“ผมร.ู้ ..ผมร.ู้ ..”  เขาปลอบ “ผมมาที่น่ีเพ่ือพาแฮร์รี่มาฝากไว้กับป้าและลุง
ของเขา  สองคนนเี้ ป็นครอบครัวเดียวทเี่ ขาเหลืออย่”ู
เสียงของศาสตราจารย์มักกอนนากัลส่ันเครือ
เม่ือเธอพูดต่อไป  “เร่ืองยังมีอีก  พวกเขาพูดกันว่า “คุณไม่ได้หมายความว่า...อย่าบอกนะว่าคุณ
เขาพยายามฆ่าแฮร์รี่ ลูกชายของพวกพอตเตอร์ด้วย  หมายถึงคนที่อยู่ท่ีบ้านนี้น่ะหรือ”  ศาสตราจารย์มัก-
แตท่ �ำ ไมส่ �ำ เรจ็   เขาฆา่ เดก็ เลก็ ๆ คนนน้ั ไมไ่ ด ้ ไมม่ ใี คร กอนนากัลรอ้ งเสียงหลง กอ่ นผุดลกุ ขน้ึ แลว้ ชไี้ ปท่บี า้ น
รู้ว่าทำ�ไมหรือเพราะอะไร แต่พูดกันว่าพอโวลเดอมอร์ เลขที่ส่ี  “ดัมเบิลดอร์ คุณทำ�อย่างน้ีไม่ได้นะ  ฉันเฝ้า
ฆ่าแฮร์รี่ พอตเตอร์ไม่ได้ พลังอำ�นาจของเขาก็เสื่อม  ดูพวกนี้มาท้ังวัน คุณจะหาคนคู่ไหนที่ไม่เหมือนเรา
แล้วนัน่ เปน็ สาเหตุทเ่ี ขาหายตวั ไป” มากเท่าคนสองคนน้ีไม่ได้อีกแล้ว  และเขามีลูกชาย
คนหน่ึงด้วย  ฉันเห็นเจ้าเด็กนั่นเตะแม่ไปตลอดทาง 
ดมั เบิลดอร์พยักหนา้ อยา่ งเศรา้ ๆ  ตะเบ็งเสียงล่ันจะเอาขนม  แล้วจะให้แฮร์ร่ี พอตเตอร์ 
”เป็น -- เป็นความจริง หรือ”  ศาสตราจารย์ มาอย่ทู ่นี ่ีนะ่ นะ!”
มกั กอนนากลั ถามตะกกุ ตะกกั   “หลงั จากทเ่ี ขาท�ำ อะไร
มาได้ต้ังมากมาย ฆ่าคนมานักต่อนัก...แต่กลับฆ่าเด็ก “เป็นท่ีที่ดีที่สุดสำ�หรับเขา”  ดัมเบิลดอร์ตอบ
ผู้ชายเล็กๆ คนหนึ่งไม่ได้จริงๆ หรือ  มันช่างแปลก อย่างหนักแนน่   “ปา้ และลงุ ของเขาจะอธบิ ายทกุ อยา่ ง

9

แฮรร์ ่ี พอตเตอร ์ กับศิลาอาถรรพ์

ให้เขาได้รู้เม่ือเขาโตข้ึน  ผมเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้ “แน่นอนท่สี ุด”  ดัมเบิลดอร์ตอบ  เขามองลอด
พวกเขาแลว้ ” แว่นตารูปพระจันทร์คร่ึงเสี้ยวขึ้นไปบนฟ้า  “แค่น้ีก็
พอแล้วท่ีจะทำ�ให้เด็กคนไหนก็ตามกลายเป็นเด็ก
“จดหมายง้ันหรือ”  ศาสตราจารย์มักกอน- นิสัยเสียเพราะมีชื่อเสียงตั้งแต่ก่อนจะเดินและพูดได้!  
นากัลทวนเสียงเบาและน่ังลงบนกำ�แพงอิฐตามเดิม   มีชื่อเสียงในสิ่งท่ีเขาเองก็จำ�มันไม่ได้ด้วยซำ้�!  คุณ
”จริงหรือดัมเบิลดอร์  คุณคิดว่าคุณสามารถอธิบาย ไมเ่ หน็ หรอื วา่ จะดกี บั เขามากกวา่ แคไ่ หน ถา้ เขาเตบิ โต 
ทุกอย่างได้ทางจดหมายง้ันหรือ  คนคู่นี้ไม่มีวันเข้าใจ ขึ้นมาโดยไม่มีส่ิงเหล่านี้ จนกว่าเขาจะโตพอที่จะรับ
เขาหรอก!  เขาจะมีช่ือเสียง -- เป็นตำ�นาน -- ฉันจะ เร่ืองพวกนี้ได”้
ไม่แปลกใจเลยถ้าต่อไปในอนาคตผู้คนจะกำ�หนดให้
วันน้ีเป็นวันแฮร์รี่ พอตเตอร์ -- จะมีหนังสือที่เขียน ศาสตราจารย์มักกอนนากัลอ้าปากจะพูด แต่
เร่ืองของเขา เดก็ ๆ ทกุ คนในโลกของเราจะรจู้ กั ชอื่ เขา” แล้วก็เปลี่ยนใจ  เธอกลืนน้ำ�ลายแล้วพูดว่า  “ใช่