บทความรําลึกถึงจาก ปวินณา สุนทรกิจ (ตุ้ม) ถึงอาปาที่รัก ดีใจที่ไดเกิดมาเปนลูกปา ลูกสาว คนเล็กของปา มีงอนมีโวยวายกับ ปาบาง แตที่สุดปาก็ใหความรักกับ ลูกคนนี้ตลอดตั้งแตวันแรกที่ลืมตา มาดูโลก พอมาตอนเด็กๆ อายุไม เกิน 4-5 ขวบ ตุมก็หลงหายไปใน งานประจําจังหวัดชลบุรี ปาก็ระดม คนทั้งโรงงานตามหาลูกสาวคนนี้ ตั้งแต อูมๆ เล็กๆ (ปาเรียกตุมแบบ นี้เพราะแกมเยอะ) เทาที่จําความได ปาชอบถายรูป ชอบซอมทุกอยาง และตองทําใหดีที่สุดทุกครั้ง ภูมิใจที่วายนํ้าเปน ขับรถได ก็เพราะปาสอน ปาสามารถดํานํ้าลอดใต ทองเรือไดรวดเดียว เมื่อครั้งที่ไปเที่ยวเกาะลานกัน รูสึกตื่นเตนและ ภูมิใจกับความเกงของพอเรา ปานอนหงายลอยตัวแลวใหเรานอน บนพุง อยูๆปาก็ดํานํ้าหายไป เราก็เลยลอยตัวไดตั้งแตวันนั้นมา ปาชอบ วายนํ้าทะเล จําไดวาครั้ง สุดทายที่เห็นปาลงเลนนํ้าทะเล ตอนนั้นปาก็ 70 กวาแลว ไปเที่ยว ภูเก็ตกัน 2 คน
กอนเกิดสึนามิ ไปเที่ยวกับปากับพี่สาวบอยมากๆ แทบทุกป กอนแตงงานไปอเมริกา ญี่ปุน สิงคโปร ออสเตรเลีย แคนาดา สนุกมากๆ มีไปกับแมทริปนึง มีไปกับพี่ดุย พี่กิต หยก .. ไปเที่ยวโคราชกันทั้ง ครอบครัว มีไปเที่ยวอินเดียกับพี่กลและหนอย ครั้งนึงสนุกมาก ทริปสุดทายไปเที่ยวญี่ปุน มีเพื่อนๆไปดวย ปาชอบทานสุกี้ ไปกันแทบ ทุกอาทิตย ตอนที่เรียนอยูมหาลัยฯ ทุกเสาร อาทิตย จะแตงตัวนั่งรอใหพาไป นารักที่สุด แมกระทั่งวันที่ไปเรียนที่สวิสเซอรแลนด ปาก็ ใหความรักและความอบอุน เปนกําลังใจสงลูก คนนี้ไปเรียน ตอนที่บาตุกตา Blythe ปาก็ ยอมเดินทั่วโตเกียวเพื่อหาซื้อจน ไดมา 1 ตัว รักที่สุดพอเราตามใจ ทุกอยางทุกเรื่อง นึกยอนหลัง ก็ดีใจมากๆ ไดมีเที่ยว กิน และ มีเวลากับปา กอนแตงงาน ถึงจะไมเยอะเทากับพี่ๆ นองชาย แตก็ระลึกถึงวันเกาๆเสมอ
ปาเอาตนคริสตมาสมาให ปาชอบตนคริสตมาส ทุกปจะ จัดที่หองตัวเองทุกป มีปลาสุด กอนโควิดก็มาทานกันที่ไฮแอท จําไดวาปาสนุกมาก ทานเยอะ วันที่แตงงาน หนอยไปรับ ตัวจากบาน ภาพปายืนโบก มือยังติดตาอยู จนทุกวันนี้ วันที่หลานชายคนเล็กสุดเกิด ปาก็แวะมาเยี่ยมปกรณที่บาน มีเคยแวะไปรับที่โรงเรียนดวย
รักปาที่สุด ตุม หนอย และปกรณ ภาพรอยยิ้มของปา จนวันสุดทาย ที่เจอ กอนปาไปสวรรคก็ยังคงติดตา มันเปนภาพที่ลูกๆคุนเคย ยิ้มที่แสน ใจดี อบอุน ที่คอยมอบใหลูกๆ หลานๆ เสมอมา สามวันแรกที่ปาจากไป ก็ยัง ไดยินเสียงหายใจของปา ที่คุนเคย 7 วันก็ยังไดกลิ่นธูป พูดถึงอาหารที่ปา ชอบกินวาตุมจะตักบาตรไปให อยูๆ ลมก็พัดแรง ทุกอยางที่เกิดขึ้น เปน เพราะปาแวะมาหาแนๆ ยังคงมีปาอยู ในใจตลอดไป รอจนวันที่ไดพบกัน
ส่งป๊าสู่สวรรค์
บทความรําลึกถึงจาก ชวภณ วัธนเวคิน (หยก) คําไวอาลัยจาก ลูกชายอาปา ตอนผมเปนเด็ก คุณแมเลาใหฟงวา อาปารักและหวงมาก เมื่อตอนเกดมา อากงกับอาไทก็ใหคนพามาอยูกรุงเทพ กะวาเอามาเลี้ยงเองเลย แตอาปาก็มา ตามเอากลับมาที่โรงนํ้าแข็ง คุณแม บอกวาปาใหคนอุม ไมยอมใหวางเลย อุมพาเดินทั่วโรงนํ้าแข็ง ยอนมาดูรูป เกาๆ ก็ไมคอยมีรูปเดี่ยวเลย มีแตรูป โดนอุมตลอด โตขึ้นมาตอนป.3 ก็ไดไป อยูโรงเรียนประจํา จําไดวาทุกวันเสารเวลาอาปามาเยี่ยมก็จะดีใจมากๆ พอหมดเวลาเยี่ยมก็ไมอยากใหอาปากลับเลย เมื่อถึงเวลาปดเทอม ไดกลับมาอยูโรงนํ้าแข็ง ไดอยูกับอาปาคิดถึงแลวมีความสุขจริงๆ ถาเลือกได อยากใหเวลามันหยุดอยูที่ตรงนั้น พออายุไดเกณฑบวช ก็บวชใหอาปากับคุณแม เมื่อถึงเวลาที่ลาสึก กลับมาบาน ตอนนั้นเชามากๆ เจออาปากับคุณแม ทั้งสองคนเห็น เรากลับมาก็รองไหมีความสุขมากๆ ตัวเราเองก็มีความสุขมากๆที่ได บวชพระใหพอใหแม เอาบุญมาใหพวกเคาไดเกาะชายผาเหลือง ดีใจจริงๆ ตอนเรียนจบปริญญาตรี ในวันรับปริญญาที่ธรรมศาสตร อาปาไป ถายรูปดวย ดูเคามีความสุขมาก ชูนิ้วโปงตลอดถายรูปไป ก็เดินยิ้มไป ตลอด เราก็รูสึกวาไดทําใหปาไดภูมิใจนะ เมื่อตอนไปเรียนปริญญาโท
ที่สหรัฐอเมริกา ไดมีโอกาสพาอาปาขับรถ นั่งเครื่องบิน ไปเที่ยวที่ตางๆ 2 คน เยอะมาก ไปทั้งวอชิงตัน ดีซี แอทแลนติกซิตี้ ซานฟรานซิสโก แอลเอ ลาสเวกัส ไมอามี่ คียเวส และอีกหลายเมืองเลย แรกๆนึกวา ปามาอยูดวยแปปเดียว แตก็ตองอยูยาวเพราะติดหนาหนาวที่คลิฟแลนด รัฐโอไฮไอ เลยไดอยูดวยกันเกือบ 8 เดือน ตอนนั้นมีความสุขจริงๆ เรียนเสร็จก็กลับมาหาอาปา ปดเทอมก็ขับรถขามรัฐเที่ยวกับเพื่อนๆ โดยมีปาไปดวยตลอด ทุกวันนี้กลุมเพื่อนที่สนิทกันก็ยังระลึกถึงชวง เวลาที่พวกเราไดไปเที่ยวดวยกันอยางมีความสุข จวบจนในวันที่แตงงาน และมีครอบครัว อาปาก็มีแตใหความรัก ความเมตตาตอภรรยา (ฮุง) และลูกๆ (นองเพิรลรี่ นองพลุ) มาโดย ตลอด อาปาเปนคนที่เอาใจใสความรูสึกคนรอบขางเสมอไมวาจะเปน ชวงเวลาใด ความรักความเมตตาที่มีตอภรรยาผม อาปาเคยซื้อนาฬกา ที่เหมือนกัน มาฝากฮุงและบอกวาใหใสดวยกันทําเอาฮุงดีใจมากๆ ครั้งนึงไปทานอาหารทะเล อาปาก็ตักกุงเผาใหฮุงเพราะกลัววาจะ ตักไมถึง ครั้งนึงอาปาปวยอยูโรงพยาบาล ไดพาฮุงกับลูกๆไปเยี่ยม ตอนแรกปาจําไมไดเพราะใสหนากากอนามัย แตพอถอดออกแลว ปาจําได แกยิ้มกวางยื่นมือมาแปะมือกันกับฮุงและเพิรลรี่ เห็นภาพนี้ แลวก็ดีใจ และจะเก็บไวในความทรงจําตลอดไปความรักความหวงใย ที่มีตอนองเพิรลรี่ นองพลุ เมื่อมีเวลาวาง อาปาก็จะเดินมาหาหลานๆ
วันนี้อาปาไดจากโลกนี้ไปแลว ไมไดเห็น ไมไดเจอ ไมไดมีความสุขกับอาปาอีกแลว คงเหลือไวแตความรัก ความเคารพ ความคิดถึง ของหยกและครอบครัว ที่มีตออาปา หยกขอให ดวงวิญญาณ ของอาปาไปสูสุขคติในภพภูมิที่ดี ปราศจากความกังวลใดๆนะครับ รักปา รักปาคะ รักคุณปูคะ รักปูครับ ดวยรักและอาลัย หยก ฮุง เพิรลรี่ นองพลุ มานั่งเลนดูหนัง ตอนนองพลุเด็กๆ อาปาจะมาหาบอยมาก คือแทบ จะทุกวันเลย มาใหพอหายคิดถึงก็กลับ เวลานองเพิรลรี่ไปหาคุณปู ก็จะเลนไพดวยกันดูหนังดวยกัน สวนใหญแลวนองเพิรลรี่จะทําของ อรอยๆ ไปใหคุณปูทาน นองเพิรลรี่โชคดีมากๆ ที่เคยไปเที่ยวญี่ปุน ไดขึ้นปราสาทโอซากา เที่ยวฮองกงไดนั่งมาหมุนกับนั่งเรือของอิทส อะ สมอลเวิลด กับคุณปูที่ดิสนียแลนด
ส่งป๊าสู่สวรรค์
ด้วยความรําลึกถึงจาก ครอบครัวดารณี กิตติพงค์ เศวตกิติธรรม
บทความรําลึกถึงจาก น้องที น้องเบอร์ดี้ และน้องพัตเตอร์ เมื่อกอนที่ทีเคยพาคุณตาไปเที่ยวที่ยุโรป พรอมกับปาปูน พวกเราเคยไปหลงที่นูนที่นี่ กันสองคนอยูทั้งวัน มันคือชวงเวลาที่กังวลใจ มาก ที่ตองหาทางกลับโรงแรมดวยกันใหได รักคุณตาตลอดไป May your Spirit Carries On วงศกร และกานติมา วัธนเวคิน กลาวคําอาลัยคุณตา นองที และนองแนต ถึงคุณตาที่รัก ตั้งแตสมัยเด็กๆที่พวกเรา ไมเขาใจและไมรูวาควรจะสื่อสารกับคุณตา อยางไร ก็ยังคงมีอยูสองสิ่งที่คุณตามีใหตลอด คือรอยยิ้มอันอบอุนกับเสียงหัวเราะที่ไม เหมือนใคร ทุกๆครั้งที่ไปเที่ยว คุณตาจะชอบ ถายวิดิโอ เอากลับมาดูที่บาน แลวก็นั่งยิ้ม หัวเราะไดทุกครั้ง เปนภาพที่ติดตาเสมอ แตก็จับมือกัน พาคุณตาเดินทางจนกลับที่พักไดในตอนสุดทาย กระเปาที่เคยยกให มือที่เคยชวยพยุง รถที่เคยนั่งขางกัน ยังคงเปน ความทรงจําที่ชัดเจนมาก ผานไปหลายป ทีก็ไดแตงงานกับแนตตี้ ที่เปนคูชีวิตที่ดีที่สุด ทุกครั้งที่เจอ คุณตาก็ยังยิ้มเหมือนที่เคยยิ้ม ใหกับที คุณตาคือตัวแทนของความรักที่ไมจําเปนตองบอกกัน คุณตาคือศูนยรวมหัวใจของครอบครัวเรา ไมวาทุกคนจะอยู ที่ไหนในโลกนี้ ที แนตตี้ เบอรดี้ และพัตเตอร ก็จะยังคิดถึง วามีคุณตาที่ประเสริฐ ใจดี มียิ้มที่สดใสสําหรับหลานๆตอแตนี้ไป
กลาวคําอาลัยคุณตา นองเบอรดี้ ตั้งแตจําความไดคุณตาไปพักและเที่ยวกับดี้ที่บานโคราชอยูบอยๆ ดี้เปนคนพูดนอยเจอคุณตาเราก็จะกอดกันทักกันคุณตาก็จะยิ้มให ตลอด ดี้มาเรียนในกรุงเทพฯ ก็จะเจอคุณตามากขึ้น สวนใหญจะ ไปทานขาวกันพรอมหมามา ดี้จะเห็นคุณตาไปไหนมาไหนกับหมามา มานั่งเลนที่หองหมามาแทบทุกวัน และพาคุณตาไปหาหมอ หมามา รักคุณตามากและคุณตาก็รักหมามามาก คุณตาไมอยูดี้เห็นหมามา เศรารองไหคนเดียว ดี้จะปลอบหมามาบอกคุณตาไปสวรรคแลว ตอไปดี้จะดูแลหมามาแทนคุณตาครับ ถาในภพหนามีจริงดี้ไดเกิดมา เปนลูกหลานคุณตาอีกนะครับ รักคุณตา พนธกร วัธนเวคิน
กลาวคําอาลัยคุณตา นองพัตเตอร คุณตาครับ ตั้งแตเด็กๆ ที่เตอรมาอยูที่บานนเรศ ก็ไดอยูใกลชิดกับ คุณตาตลอด ถึงแมวาเตอรจะไมคอยไดคุยเลนกับคุณตา แตก็ยิ้มแยมใหกับคุณตาตลอด คุณตาก็ดูมีความสุขที่ไดเห็นหนา กันตลอด เปนชวงเวลาที่อบอุนในใจ ที่มีคุณตาคอยอยูดูแลหลานๆ ไมไปไหน คุณตามักจะชอบเดินเลน เปนคนที่แข็งแรงมากๆ เตอรอยากจะขอบคุณคุณตาที่คุณตารักและเปนหวงลูกหลานอยูตลอด ตอจากนี้ไปขอใหคุณตาหลับพักผอนใหสบาย ไมมีหวงใดๆนะครับ รักและคิดถึงเสมอ ธาม วัธนเวคิน
บทความรําลึกถึงจาก น้อง ณ และน้อง Tuesday คําอาลัยของ ณ ตอน ณ แรกเกิดคุณตามาเยี่ยม ณ ที่บาน รามคําแหงมาเลน มาอุม ณ คุณแมบอกวา คุณตารัก ณ มากที่เปนลูกชายคนแรก ของคุณแมทุกครั้งที่พบคุณตา ภาพที่เห็น คือรอยยิ้มที่คุณตาเอ็นดู ณ และดีใจที่ได พบกัน ทุกครั้งที่ ณ จะไปเรียน หรือทํางาน ณชพล เกษมสุวรรณ หลานชายคนโตของลูกสาวที่ 4 การอะไรที่สําคัญ คุณแมจะพา ณ ไปขอพรคุณตาคุณยาย นอกจาก รูปถายกับคุณตาที่ ณ มีไวระลึกถึงแลว ณ ยังไดเก็บอั่งเปาของ คุณตาคุณยาย ชวงปที่คุณแมใหเก็บไวเอง ไมไดใชเลย ทุกซอง อั่งเปามงคลนี้ ณ ถือเปนกําลังใจให ณ ประสบแตความสําเร็จและ โชคดีถึงทุกวันนี้ ณ จะรักและคิดถึงคุณตาตลอดไปครับ
คําอาลัยของ Tuesday “Tues รักคุณตามากครับ Tues จะดีใจ ทุกครั้งที่คุณแมชวนไปเยี่ยมคุณตาคุณยาย ที่นเรศ ตลอด 8 ปที่อยูญี่ปุน โชคดีที่มี line ใหไดคุยกับคุณตา สงคําอวยพรในเทศกาล ตางๆ ใหคุณตา สิ่งที่ Tues ดีใจที่สุดคือ Tues ไดบวชใหคุณตา คุณยาย คุณพอ คุณแม และญาติทุกคน Tues จะรักและ คิดถึงคุณตาตลอดไป” รักคุณตามากครับ ธัชพล เกษมสุวรรณ หลานชายคนเล็กของลูกสาวที่ 4
บทความรําลึกถึงจาก เพิร์ลรี่ พลุ กลาวคําอาลัยคุณตา นองเพิรลรี่ To my dearest grandfather Since I was born, I only have one grandfather. My maternal grandfather passed away since my mother was very young so growing up you are the only grandfather figure that I ever have and ever known . Through out my 19 years of living you were always there. Among all of your grandchildren,maybe it is because I am your only granddaughter or I am my father’s kid, I know I am your favorite. Throughout my childhood you are one of the few who never scrolled on me or my brother. This also remind us that we did not just lose you but we did lose our comfort elder from this household. People might be unfair to me from here but when anything happens I am sure that you will take my side. Now It is sad and unfamiliar to think that if I walk in to your room from now on there will be no smiley face on the chair and wave at me anymore. With love and respect my family and I will always miss you. Romchalee Mena Wattanavekin
คุณปูครับผมขอขอบคุณที่คุณปูอยูกับผม มาตั้งแตผมเกิดแลวชวยผมในยามคับขัน ตลอดเวลา เชนตอนที่ปะปาตีหนูเรื่อง ตัดตนไมหนาบาน แลวคุณปูมาชวยหนู โดยการตีปะปาแทน ขอบคุณที่อยูกับผมมาตลอดครับ กลาวคําอาลัยคุณตา นองพลุ
บทความรําลึกถึงจาก น้องปกรณ์
บทความรําลึกถึงจาก คุณจรรย์สมร วัธนเวคิน
อาลัยเชษฐ วัธนเวคิน เชษฐนองรักของพี่ พี่ไมคิดวา เธอจะจากไปเร็วอยางนี้เลย เมื่อวันกอนพี่พึ่งมีโอกาสไดไป เยี่ยมเธอ เราสองคนพี่นองนั่ง ดูทีวีอยูดวยกันคุยกัน ถาเธอ สบายกวานี้ เราคงสื่อสารกัน ไดมากกวานี้นะ และเราคงคุย กันไดสนุกมากขึ้นนะ พี่นึกถึง บทความรําลึกถึงจาก คุณประไพ กุลศิริ ตอนเด็กๆ เราสองคนชวยคุณยาหาปลาโดยไปตกปลาที่เพิงจอดเรือ ของโรงสี เพราะที่นั่นปลาชุม เก็บผักบุง ผักกระเฉด ดอกโสน สายบัว ตามริมคลอง โดยตระโกนขอเจาของเขา คนสมัยนั้นใจดีมากบอก “เก็บไปเลยอีหนู” เราไปขอเขาบอยๆ เพราะผักพวกนี้ไมมีขายกัน ชาวบานมักจะปลูกกินกันเอง เชษฐเปนคนที่ทําสายเบ็ดเกงมาก โดยเอาดายหลอดเย็บผาสองเสนมาปนใหเปนเสนเดียวแลวเอาไป ถูกับเทียนไขเปนสายเบ็ดตกปลา ถาตกปลาซิว เชษฐก็จะเอาเข็ม เย็บผามาลนไฟแลวดัดใหงอเปนตาเบ็ด เวลาตกปลาซิวก็เกี่ยวเหยื่อ ดวยขาวสุก เชษฐจะทําคันเบ็ดไวตกปลาดุก ปลาตะเพียนหลายคัน เราสองคนจะออกไปหาผักหาปลาสองสามวันครั้ง ตอนนั้นเชษฐ อายุแค 3 ขวบเศษ แตก็วายนํ้าไดแลว พวกเราทุกคนจะวายนํ้าเกง เพราะพอกับแมจะสอนใหพวกเราวายนํ้าเปนกันทุกคน ชวงนั้น
พวกเรามีความสุขมาก เชาก็ชวยพอแมขนของ ใหพอแมใสเรือไป ขาย เย็นลงก็ขนขึ้นบาน วิธีขนสนุกมากบางชิ้นที่หนัก พวกเราก็ จะชวยกันลากหรือดันกันไป เชษฐเปนคนฉลาดขยันไหวพริบดีมาก ชวยพอแมสรางฐานะ ไดเปนอยางดี จนเมื่อพอไดเปนเจาสัวพวกเราก็สบายขึ้นมา จําได วาชวงปลายสงครามที่ฝายสัมพันธมิตรโยนระเบิดทําลายบานเมือง เสียหายจํานวนมาก พอผูมีหัวการคาคิดหากําไรจากซากบานเรือน ที่เสียหายนี้ พี่และเชษฐเราสองคนชวยพอ รับซื้อเศษซากบาน พอมีฐานะขึ้นมามาก เชษฐแตงงานอายุ 20 ป พอก็ไวใจสราง โรงนํ้าแข็งใหเชษฐไปดูแล เชษฐเคยเปน กําลังสําคัญชวยพี่ในชวงที่พี่ไมคอยสบาย มาควบคุมคนงานดูแลเครื่องจักรที่โรงงาน แปงมันที่ระยองตามความถนัดของเชษฐ เวลานั้นเปนชวงเวลาที่อบอุนที่เรากลับ มาอยูดวยกัน ชวยเหลือกัน ดวยรักและอาลัยจาก พี่ประไพ กุลศิริ พี่คิดถึงเธอเสมอ ถาชาติหนามีจริง ขอให พวกเราเกิดมาเปนพี่นองกันอีกนะ ขอดวง วิญญาณของนองเชษฐ วัธนเวคิน ไปสูสุคติ ในสัมปรายภพดวยเทอญ ปานนี้ เชษฐคง ไดพบคุณพอเกียรติและคุณแมเพียรศรีแลวนะ
บทความรําลึกถึงจาก คุณสุพล วัธนเวคิน พี่ชายในความทรงจํา คุณเชษฐหรือที่นองๆ เรียกกันติดปากวาเฮียเอ เปนคนที่อบอุน อารมณขัน ใจกวาง เอื้อเฟอเผื่อแผ กับคนรอบขางอยูเสมอ โดย เฉพาะกับนองๆ เฮียเอจะเต็มที่กับพวกเราเสมอ เมื่อไหรที่ไปหา ก็ไมเคยที่จะไมวาง ไปไหนไปกัน ทุกที่ทุกเวลา จําไดวาเมื่อกอน แมจะไมคอยไดพบกันบอย เนื่องจากเฮียเออยูชลบุรี ผมอยู โรงเรียนประจําตั้งแตเด็ก ตอนผมเรียนจบจากโรงเรียนก็ไดออก ไปทองโลก ก็มักจะไปเที่ยวที่จังหวัดชลบุรี ระยอง พัทยาอยูบอยๆ ทุกครั้งที่ไปก็จะตองแวะรับมาดวยกันเสมอ เฮียเอเปนพี่ใหญที่ นารัก มาดวยกัน คอยดูแลตอนรับขับสู เปนกันเอง กับนองๆตลอด จนถึงเพื่อนๆ ของนอง จึงเปนที่รักและเคารพของทุกคน นับเปน ความทรงจําที่อบอุนเสมอมา เมื่อไดพบ ก็ดีใจ เมื่อจากไป ก็อาลัย ถึงจะรักแคไหน ไมอยากจากลา ก็มาสงไดแคนี้ นะครับ เฮียจะอยูในใจของเราตลอดไป สุพล วัธนเวคิน
บทความรําลึกถึงจาก คุณธนาพันธุ์ วัธนเวคิน ดวยอาลัยรัก พี่ชายที่รักที่จากไป ธนาพันธุ วัธนเวคิน
บทความรําลึกถึงจาก ดร. ศุภนิจ กุลศิริ ถึงเหลากูเอ เวลานึกถึงเหลากูเอ ภาพแรกในใจคือรอยยิ้มกวางๆ และเสียงหัวเราะ เหลากูเปนคนที่อารมณดีมาก ตอนเด็กๆ พวกเราจําไดวาเวลาเราไปอยูที่โรงโมแปง เหลากูจะพาเราเลนอะไรตางๆมากมาย อยูกับเหลากู มีแตเรื่องสนุกๆ สิ่งที่พวกเรารูสึกและจําไดตลอดคือ ความใจดี และรอยยิ้มนั้น ขอบคุณเหลากูนะคะ ที่ให ความรัก เคน แคน แคท พวกเราไมมีวันลืมความอบอุน จากรอยยอิ้ม และความปรารถนาดีที่เหลากูมีใหเสมอมา ดวยรักและอาลัย ปาอี้ด แมแอด เคน แคน แคท และเหลนๆ ทุกคน
บทความรําลึกถึงจาก กฤษณ โชคพิพัฒนผล (บอย) นั้นมา) ในชวงปดเทอม คือความสนุกของเราทั้งสองคน เราจะอยูดวยกัน เลนกันตลอด..แทบทุกครั้งที่ผมไปคางที่โรงนํ้าแข็งก็จะไดพบอาปาทุกครั้ง อาปาเปนผูใหญอารมณดี นารัก และทานก็เอ็นดูผมมาโดยตลอด ทุกครั้งพบกันปาจะยิ้ม และบางครั้งหากมีกิจกรรมสนุกสนาน ทานก็รวม หัวเราะกับเรา 2 คนอยางมีความสุข แววตาที่มองมาที่ผมและหยก ลวน แลวแตมีเมตตาอบอุนในทุกๆครั้ง… ในวาระของการจากไปขอปานี้… ดวยการเปนไปธรรมชาติของหลายสรรพค สิ่งที่ตองมีการจากลา แตทวา ความทรงจําที่มีคา ความรักและความเมตตา ยังคงอยูตลอดไป ขอใหอาปา สูสุขคติ สรวงสวรรคที่สวยงาม รายลอมดวยสิ่งดีๆครับ ดวย ความเคารพ รัก และ อาลัย กฤษณ โชคพิพัฒนผล (บอย) และครอบครัว ชีวิตผมพบเจออาปามาตั้งแตผม จําความได เพราะผมเปนหลาน ที่เกิดมา พรอมๆกับหยก ลูกชายคนเล็กของอาปา ผมสนิทกับหยกมาก เพราะเราเปนเด็กผูชาย ไมกี่คนในรุนเดียวกันที่แทบจะคลายพี่นอง คลานตามกันมา จึงไดพบกับอาปา (จริงๆ ผมควรเรียก“อาปา“ วา “อะแปะ“ แตผมเรียก “อาปา“ เพราะความคุนชินที่หยกเรียกตั้งแต
บทความรําลึกถึงจาก เพื่อนกล เตรียมอุดมฯลฯ วันเวลาดีๆอยูที่บาน ยามเบิกบานชีวาพาสดใส มีรอยยิ้มรอบขางทั้งใกลไกล มีความรักมอบใหอยูรอบกาย แลวความสุขนอยๆก็คลอยเคลื่อน ความทรงจําไมเลือนลางจืดจางหาย ภาพบอกเลาเรื่องราวยังพราวพราย วันที่ดาวเรียงรายลอมรอบเดือน คิดถึงปามากมาย จาก ดาวและเพื่อนๆเตรียมอุดม รุน 43 หอง 822
กราบขอบพระคุณ นางอุดม วัธนเวคิน (ภรรยา) บุตร ธิดา และหลานๆ ในนามของภรรยา บุตรธิดา และหลานเจาภาพขอขอบพระคุณ ทานผูมีเกียรติที่เคารพ ญาติ และมิตรสหายทุกทานที่ไดใหเกียรติ มารวมในการฟงสวดอภิธรรม ทําบุญบําเพ็ญกุศล นําพวงหรีดมา เคารพ รวมพิธีกงเต็ก และรวมเปนเจาภาพสวดอภิธรรม ระหวาง วันที่ 14 สิงหาคม 2566 ถึง 21 สิงหาคม 2566 ตลอดจนรวมงาน พิธีพระราชทานเพลิงศพ ในวันที่ 16 ธันวาคม 2566 ของ นายเชษฐ วัธนเวคิน ณ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร ในการนี้หากมีสิ่งใดขาดตกบกพรองหรือมีขอผิดพลาดประการใด ขาพเจาขอนอมรับและขออภัยมา ณ โอกาสนี้ และขอใหอานิสงส ผลบุญที่ทานไดรวมทําบุญบําเพ็ญกุศล โปรดอภิบาลรักษาใหทาน ประสบแตสิ่งอันเปนมงคล สมบูรณพูลผล พรอมดวยจตุรพิธพรชัย ทุกประการ
พวงหรีด งานวันที่ 14 สิงหาคม 2566
พวงหรีด งานวันที่ 15 สิงหาคม 2566
พวงหรีด งานวันที่ 16 สิงหาคม 2566
พวงหรีด งานวันที่ 17-18 สิงหาคม 2566
เบื้องหลังความสําเร็จของลูก หลาน เชษฐ์ วัธนเวคิน ชาตะ : 18 กุมภาพันธ์ 2477 มรณะ : 11 สิงหาคม 2566