หลงแสง

กุลสตรี คงเนตร

"หลงแสง"

"หลงแสง"

1

คำน
ำ



หากนิยามคำว่าเพื่อนสนิท ก็คงจะเข้าใจได้เลยทันทีว่า
เพื่อนสนิทนั้น คงเป็นคนที่รู้ใจเรามากที่สุด อยู่กับเราไม่ว่า
จะทั้งยามสุขหรือทุกข์ ผ่านพ้นอุปสรรคต่างๆ ไปด้วยกัน
หวังดีต่อกันอยู่เสมอ แม้ตัวจะอยู่ไกล แต่ใจก็ใกล้กัน

เรื่องสั้นนี้เป็นเรื่องราวของเพื่อนรักคู่หนึ่งชื่อ ปานและ
แป้ง ที่อยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็ก แต่พอขึ้นมัธยมปลายก็เริ่มมี
การย้ายโรงเรียน แต่ทั้งสองก็คงได้อยู่โรงเรียนเดียวกัน
แต่ต่างห้อง

สุดท้ายนี้ผู้เขียนหวังว่าเรื่องสั้นเล่มนี้จะสามารถมอบ
ประโยชน์ให้แก่ผู้อ่านได้ไม่มากก็น้อยและสามารถใช้เป็น
แนวคิดในการเตือนใจให้ไตร่ตรองอย่างละเอียดก่อนจะ
คิดทำสิ่งใดก็ตามหากเรื่องสั้นเล่มนี้มีความผิดพลาด
ประการใดก็ของอภัยมา ณ ที่นี้ด้วย




โมชิ

สารบัญ 2

เรื่อง หน้า

คำนำ 1
สารบัญ 2
บทนำ เพื่อนสนิท 3
บทที่ 1 นิสัย 6
บทที่ 2 เปิดเทอม 10
บทที่ 3 วันเวลา 14
บทที่ 4 ปิดเทอม 18
บทที่ 5 เตือน 22
บทที่ 6 ความจริง 26
บทที่ 7 บทเรียน 32
บทส่งท้าย 37
จากใจผู้เขียน 41
ประวัติผู้เขียน 42

3

_______________________________

บทนำ
เพื่อนสนิท

4

'ติ๊งต่อง' เสียงออดดังแสดงถึงการหมดเวลาในการทำ
ข้อสอบปลายภาคเรียน เทอมที่ 2 แล้ว เด็กๆ ทุกคน
ต่างดีใจเฮ โดยเฉพาะนักเรียนชั้น ม.3 เพราะบางคนก็
ต้องย่ายไปโรงเรียนใหม่ บางคนก็อยู่ที่เดิม

นักเรียนชั้น ม.3/1 ได้นัดกันเพื่อไปปาร์ตี้เลี้ยงส่ง
เพื่อนๆ รวมถึง 'แป้งและปาน' เพื่อนรักที่รู้ใจกันมา
ตั้งแต่อนุบาล ตัวติดกันตลอด ไปไหนมาไหนด้วยกัน
ระหว่างสังสรรค์นั้น แต่ละคนก็สนุกกันมาก แป้งได้
บอกปานว่า "แกฉันจะย้ายโรงเรียนนะ ไปอีกที่หนึ่ง
เห็นเค้าบอกว่ามันดีกว่า" ปานเลยอาจดูเศร้าเล็กน้อย
หลังจากที่ได้ยินดังนั้น ระหว่างทางกลับบ้านแต่ละคนก็
ล่ำราแยกย้ายกันปกติ มีพบก็ต้องมีจาก แต่ทุกคนก็หวัง
อยู่เสมอว่าจะได้เจอกันอีกครั้งหนึ่ง

ณ บ้านของปาน
ปาน “หนูก็จะอยู่กับแป้งให้ได้ ยังไงหนูก็จะไปเรียนที่
เดียวกับแป้ง” ปานพูดด้วยความเสียใจ
พ่อ “แต่ค่าเทอมมันแพงนะลูกเรียนแถวบ้านเราก็ได้”
แม่ “ไม่เป็นไรหรอกลูกคนเดียวเราส่งได้แหละ”
ปาน “แม่จะให้ปานไปเรียนจริงๆใช่ไหมคะหนูอยากไป
อยู่แป้งเหมือนเดิม”

แม่ “จ้า แม่ส่งได้อยู่แล้วแหละลูกสาวสุดที่รักของแม่” 5
พ่อของปานค่อนข้างที่จะเครียดหลังจากที่ได้ยิน

ประโยคนั้น แต่แม่ก็ปลอบว่าไม่เป็นไร เราเพียงต้อง
ขยันให้มากขึ้นเท่านั้นเอง “ฉันไม่อยากเห็นลูกร้องไห้
เสียใจ” แม่ปานพูดกับพ่อ

ฐานะของที่บ้านปานนั้นไม่ได้ดีมาก บางวันก็ต้องถึงกับ
หาเช้ากินค่ำ แต่ทางบ้านของแป้งนั้นไม่ได้ลำบากอะไร
ไม่ขัดสน แป้งกับปานเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่
ประถมจนมัธยมต้นก็ยังเข้าเรียนที่เดียวกัน แต่ในการ
เข้าเรียนมัธยมปลายครั้งนี้กว่าปานจะได้เข้าเรียนแห่ง
เดียวกับแป้งนั้น ปานต้องอ้อนวอน ขอร้องพ่อและแม่
ต่างๆ นา นา สารพัดเพราะเป็นโรงเรียนที่มีค่าเทอม
ค่อนข้างที่จะเกินฐานะบ้านของปาน แต่บ้านก็ยังยืนยัน
ที่จะเรียนและจะมาอยู่กับแป้งให้ได้ ซึ่งพ่อแม่ของปาน
เองก็มักจะตามใจปานเป็นประจำเช่นกันเช่นกัน

6



_______________________________

บทที่ 1
นิสัย

7

จากที่ปานได้ยินแม่พูดดังนั้นก็รีบไปบอกแป้งเลยว่าเธอ
จะเข้าเรียนที่เดียวกับแป้งในชั้นมัธยมปลาย แป้งเองก็
ดีใจที่จะได้อยู่กับปานเหมือนเดิมเพราะปานเป็นเพื่อน
สนิทที่รู้ใจ แต่หารู้ไม่ว่าทุกๆ อย่างที่ปานพยายามที่จะ
ได้อยู่กับแป้ง เพียงแค่เพราะปานอิจฉาแป้ง ในความรู้
สึกลึกๆ ของปานปานมักจะอิจฉาแป้งอยู่เสมอที่ไม่ว่า
จะทำอะไรก็ทำได้ดีไปหมด เรียนก็ดี กิจกรรมก็ดีแถม
ยังเป็นที่รักของทุกๆ คน พ่อแม่ก็ฐานะพอดีมีกินมีใช้ไม่
เหมือนกับตนที่ต้องลำบากกว่าจะได้อะไรมาซักอย่าง
จะต้องอ้อนวอนพ่อแม่สารพัด
ปาน “แกฉันได้เรียนกับแกแล้วนะพ่อแม่ตกลงให้ฉัน
ไปโรงเรียนเดียวกับแกแล้ว”
แป้ง “พูดจริงใช่มั้ย ฉันดีใจมากๆ เลยนะ เราจะได้อยู่
ด้วยกันเหมือนเดิมอีก”
ปาน “ใช่ๆ อยู่กับแกเหมือนเดิมเพราะเป็นเพื่อนรักกัน
เนอะ”

8

ตั้งแต่เข้าเรียนชั้นมัธยมต้น แป้งกับปานก็อยู่ห้อง
เดียวกัน สนิทกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด กลาย
เป็นเพื่อนที่รู้ใจกันทุกๆอย่าง แต่พอเมื่อจะเข้าเรียน
ม.4 ปานก็ได้ทำอะไรที่ผิดปกติไป ไม่ค่อยเห็นดีกับแป้ง
หรือนั่นคือนิสัยที่แท้จริงของปาน?!

แป้งและปานจะต้องไปเรียนโรงเรียนไกลบ้าน และจะ
ต้องอาศัยที่หอพักหอ เพราะไม่สามารถที่จะเดินทางไป
กลับได้ อยู่มาวันหนึ่ง พ่อและแม่ของป่าน ได้เรียกปาน
มาคุย
พ่อ “พ่อว่าค่าเทอมมันแพงไปไหมลูกพ่อกลัวว่าพ่อจะ
ส่งไม่ไหว มันแพงกว่าที่เดิมหลายเท่าเลยนะลูก”
แม่ “แม่เองก็เริ่มไม่ไหวแล้ว โรงเรียนที่นี่ค่าเทอมถูก
กว่านี้แล้วก็สังคมดีๆ ก็ยังมีนะลูก”
ปาน “ไม่ค่ะ!!! หนูจะเรียนที่เดียวกับแป้งแป้งเรียน
ที่ไหนหนูจะเรียนที่นั่น” ปานพูดด้วยความเคร่งเครียด
แม่ “เราไม่จำเป็นต้องตามเพื่อนก็ได้นะลูกในบางสิ่ง
บางอย่าง”

ปาน “แม่รู้มั้ยคะว่าทำไมหนูถึงจะต้องไปเรียนตามแป้ง 9
ทุกที่ เพราะหนูอยากเอาชนะไงคะแม่ หนูอยากเก่งกว่า

แป้ง อยากเด่นกว่า อยากดีกว่าทุกอย่าง”
พ่อ “แต่แป้งเค้าก็ดีกับเรามากนะลูกแถมยังเป็นเพื่อน
สนิทลูกอีกอีกอย่างที่บ้านของเขาก็ไม่ได้ขัดสนอะไร
นะ”
ปาน “แล้วไงคะ พ่อแต่หนูไม่ชอบหนูไม่ชอบที่แป้งดี
มากกว่าหนู หนูจะต้องได้ดีกว่าให้ได้”
ปาน “ยังไงหนูก็จะเข้าไปเรียนที่นั่นไม่รู้แหละหนูยื่นใบ
สมัครไปเรียบร้อยแล้ว สอบก็ติดแล้ว พ่อแม่เตรียมหา
ค่าเทอมมาจ่ายก็แล้วกัน” ปานพูดด้วยความหนักแน่น
พูดจบปานก็เดินออกไป เหลือพ่อกับแม่ที่ได้แต่มอง
หน้ากันแล้วนั่งเครียดกลัวว่าจะหาค่าเทอม ค่ากิน ค่า
ใช้ให้ลูกไม่ทันเพราะรู้ดีว่าฐานะทางบ้านตัวเองไม่ได้
ร่ำรวยมีเงินมากขนาดนั้น แค่ที่โรงเรียนเก่าตอนม.ต้นก็
แทบจะสายตัวแทบขาด แต่ด้วยความที่รักลูกและ
ตามใจลูกจึงไม่กล้าขัดใจลูกก็ต้องหยิบยืมจากคนอื่นมา
ยอมอดอยากไปเพื่อให้ลูกได้เรียนโรงเรียนดีๆ

10

_______________________________

บทที่ 2
เปิดเทอม

11

เมื่อถึงเวลาเข้าเรียนชั้น ม.4 เปิดเทอมวันแรกทั้งคู่อยู่
หอเดียวกันแต่ได้อยู่กันคนละห้อง
ปาน “แกรู้ไหมฉันเกือบไม่ได้มาเรียนที่นี่แล้วนะ พ่อแม่
ฉันอยากจะส่งให้ฉันน่ะไปเรียนที่ไกลๆกว่านี้บอกว่าที่
เนี่ยไม่โอเค”
แป้ง “โหถ้าไปเรียนไกลกว่านี้มีหวังค่าเทอมแพงกว่านี้
แน่ ขนาดแค่นี้แม่ฉันยังบ่นอยู่เลย”
ปาน “นั่นน่ะสิพ่อกับแม่ของฉันจะส่งฉันไปเรียนที่ไกล
กว่านี้ฉันน่ะก็กลัวพ่อกับแม่จะส่งไม่ไหวแค่นี้ก็มาก
พอแล้วจะได้อยู่กับแกด้วย”
แป้ง “ดีแล้วล่ะมีอะไรเราจะได้ช่วยๆกัน”
ปาน “มาอยู่ไกลบ้านทั้งที เราไปหาอะไรอร่อยๆ แพงๆ
กินกันไหม นานๆ ครั้งถึงจะได้กินอะไรแบบนี้”
แป้ง “ไม่เอาอะ ฉันอยากเก็บเงินเอาไว้ก่อน นี่ก็พึ่งได้
เงินค่ากินมา กลัวว่าเงินจะหมดเอาไว้ถ้าสิ้นเดือนมีเงิน
เหลือเราค่อยไปกินกันนะ”

12

ปาน “แกจะประหยัดไปถึงไหนพ่อแม่แกก็ไม่ได้จนซัก
หน่อย” ไปกินข้าวด้วยกันแค่นี้ก็ไปไม่ได้ จะงกไปหนก็
ไม่รู้ ปานคิดในใจ

พูดจบปานก็เดินเข้าห้องไปด้วยความหงุดหงิดที่ไม่ได้
ดั่งใจตัวเอง วันเวลาผ่านไป เรียนมาได้ครึ่งเทอมแป้ง
และปานก็เริ่มสนิทกับเพื่อนๆ ในห้องมากขึ้น เริ่มรู้จัก
กับเพื่อนๆ มากขึ้น ทุกคนก็เริ่มเปลี่ยนไปที่ละเล็กน้อย
ปรับเปลี่ยนตามสังคม
แป้ง“เรียนเสร็จแล้วแกกลับห้องกันวันนี้เราไปกิน
ก๋วยเตี๋ยวกันไหม ร้านหลังหอเราอร่อยมากเลยนะ”
ปาน “ไม่เอาอ่ะฉันมีนัดไปกินชาบูในห้างแล้วเอาไว้วัน
หลังก็แล้วกันเนอะ”
แป้ง “โอเคแก”

13

วันเวลาผ่านไป ปานก็เริ่มที่จะเข้าไปหาอะไรกินในร้าน

อาหารที่แพงมากขึ้นในทุกๆวันแค่ค่ากินก็ปาไป
เกือบ2,000-3,000 บาทแล้ว โดยที่ปานเองไม่รู้เลยว่า
เงินที่ปานได้มานั้นพ่อกับแม่ต้องแบกหน้าไปหยิบยืมคน
อื่นมาจนเพื่อนบ้างไม่กล้าสบตาแล้ว เพื่อให้ปานได้มีกิน
มีใช้ได้อย่างสะดวก สบาย
แป้ง “เดี๋ยวนี้แกไม่ไปกินข้าวกับฉันเลยนะ แกไปกิน
ที่ไหนมาบ้างหรอ”
ปาน “คนระดับอย่างฉันก็ต้องไปกินร้านอาหารหรูๆ สิ
ฉันกินอาหารข้างทางไม่ลงแล้ว”
แป้ง “แต่พักนี้แกไปทุกวันเลยนะอาทิตย์นึงไปครั้งสอง
ครั้งก็ได้หนิไม่เห็นต้องไปบ่อยๆ เลย ฉันกลัวว่าแกจะไม่มี
เงินเหลือเก็บนะ”
ปาน “พ่อแม่ฉันรวยจะตายไปแค่เนี่ยไม่ทำให้พ่อแม่ฉัน
จนหรอกพ่อแม่ฉันก็ตามใจ ไม่ว่าอะไรหรอก”

14



_______________________________

บทที่ 3
วันเวลา

15

นานวันเข้าแป้งกับปานก็เริ่มที่จะห่างกันเรื่อย ๆ ปาน
เองก็มีสังคมใหม่ แป้งเองก็มีเพื่อน แต่แป้งก็ไม่ได้ไป
เที่ยวหรือว่าไปกินร้านอาหารแพงๆ บ่อยเพราะเธอ
อยากช่วยพ่อแม่ประหยัดและกลัวว่าจะลำบากพ่อแม่
ใหม่ “แป้งวันนี้เราไปกินส้มตำร้านนั้นกันไหมเห็นเค้า
บอกว่าถูก คุ้มค่า แถมอร่อยด้วยนะ”
แป้ง “จริงหรอฉันอยากกินของแซ่บอยู่พอดีเลย เราไป
กันนะ”

ปานที่กำลังเดินทางไปร้านอาหารก็ได้เห็นแป้งกับใหม่
เดินไปด้วยกันจึงเกิดความอิจฉา และคิดว่าที่แป้งไม่
ยอมไปกับตนเพราะมีเพื่อนใหม่ไปแล้ว และหลังจาก
นั้นทั้งสองคนกลับมาที่หอปานก็ได้เดินมาพูดกับแป้ง
ปาน “เดี๋ยวนี้มีเพื่อนใหม่แล้วนิ ก็ว่าฉันชวนไปไหนก็ไม่
ไปฉันไป กินอะไรก็ไม่กินเพราะได้เพื่อนใหม่ก็ลืมฉันไป
ซะงั้น”

16

แป้ง “ฉันไม่ได้ลืมแกนะปาน แต่แกอะ ชอบไปแต่ร้าน
แพงๆ ฉันไม่ไหวหรอกนะ”
ปาน “แค่ครั้งละ 1,000 -2,000 บาท แกบอกว่ามัน
แพงขนาดนั้นเลยหรอสักครั้งหนึ่งมันคงไม่เป็นอะไร
หรอกมั้ง”

แป้งที่กลัวว่าปานจะโกรธจึงได้ตัดสินใจจะไปด้วยใน
ครั้งหน้าถึงแม้ว่าตัวเธอจะไม่ได้อยากไปเลย แต่ก็กลัว
เพื่อนรักที่รู้จักกันมานานจะโกรธ แล้วก็อยากรู้เหมือน
กันว่าอาหารที่ปานกินมันอร่อยแค่ไหน ทำไมปานถึง
ติดใจ อะไรทำให้แพงขนาดนั้น
แป้ง “งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เลิกเรียนฉันไปกับแกก็ได้”
ปาน “จริงนะ แกพูดแล้วนะ”
แป้ง “อืม จริง”
ว่าแล้วเมื่อถึงวันพรุ่งนี้ตอนเย็นทั้งสองคนก็ได้เดินทาง
ไปร้านอาหารร้านหนึ่งในห้างสรรพสินค้าชื่อดังปานกับ
แป้งได้เริ่มการสั่งอาหารแต่ละอย่างที่สั่งนั้นมีราคาสูง
มากทั้งนั้น

17

เมื่อหารกันแล้วก็ตกคนละประมาณ 2,000 กว่าบาท
แป้งที่หน้าเสียแล้วเพราะรู้สึกว่ามันแพงไปมากๆ
2,000 บาท นี้สามารถทำอะไรได้หลายอย่าง กว่าจะหา
มาได้ขนาดนี้ก็เหนื่อยมาก แต่ก็จำเป็นต้องจ่ายเพราะ
มากินแล้ว
แป้ง “โอ้โห ทำไมมันแพงขนาดนี้ นี่ขนาดเรามากันสอง
คนนะหารกันแล้วก็ยังเหลือตั้งสองคน 2,000 กว่าบาท
แพงมากเลยนะแก”
ปาน “โอ้ย!!!!! จะบ่นอะไรนักหนาลองกินดูบ้างสิจะได้รู้
ว่ามันรสชาติเป็นยังไงจะได้คุยกับคนอื่นถูก”
แป้ง“นี่แกใช้จ่ายวันละเยอะขนาดนี้เลยหรอพ่อแม่แก
ให้มาเท่าไหร่ล่ะ”
ปาน “ไม่ต้องเป็นห่วงพ่อแม่ฉันหรอกเอาตัวเองให้รอด
เถอะ “
ปาน “อาหารมาแล้วกินกันเถอะ”
แป้งเริ่มครุ่นคิดในใจว่าพ่อแม่ปานจะเป็นอย่างไรบ้าง
นะ ทำไมปานถึงได้กินหรูอยู่แพงขนาดนี้

18

_______________________________

บทที่ 4
ปิดเทอม

19

ปานใช้ชีวิตแบบหรู ใช้ของที่มีราคาแพงกินอาหาร
แพงๆ โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าพ่อกับแม่ของเธอนั้นต้องลำ
บากตรากตำขนาดไหนและต้องไปหยิบยืมคนอื่น เอา
ที่ดินไปจำนองคนอื่น แต่ในขณะที่แป้งยังคงประหยัด
เก็บออมอยู่เหมือนเดิม และพ่อแม่ของแป้งก็ยังคงมี
กำลังที่จะส่งและพยายามที่จะเพิ่มเงินให้แป้งทุกๆ
เดือนแต่แป้งก็ปฏิเสธทุกครั้งเพราะอยากให้พ่อกับแม่
เก็บไว้ใช้ในยามจำเป็น เมื่อเข้าสู่ช่วงปิดเทอมของภาค
เรียนที่ 1 แป้งก็ได้เก็บของกลับบ้านและได้ถามปานว่า
แป้ง “แกไม่กลับบ้านหรอจะได้กลับพร้อมกันเลยเราไม่
ได้เจอพ่อกับแม่นานแล้วนะ”
ปาน “ไม่อ่ะเบื่อบ้าน อยู่ที่นี่แหละดีแล้ว”
แป้ง “แต่แกไปซัก 2-3 วันก็คงไม่เป็นอะไรหรอก บ้าน
แกนะไม่ใช่บ้านคนอื่น”
ปาน “อะไรกันนักกันหนา ฉันจะกลับไม่กลับมันก็เรื่อง
ของฉันแกจะกลับก็กลับไปคนเดียวสิ”

20

แป้ง “นับวันแกเริ่มเปลี่ยนไปมากแล้วนะรู้ไหม แกไม่
เหมือนแกคนเดิมเลยฉันอยากให้แกลองคิดดีๆก็แล้วกัน
นะ” แป้งเริ่มคิดถึงปานคนเก่าๆ ที่เคยรู้จัก เคยคุยและ
สนุกด้วยกัน แต่วันนี้ปานเองก็เปลี่ยนไปแล้ว แป้งเองก็
เข้าใจดีแต่ก็ยังเป็นห่วงปานมากๆ อยู่
แล้วแป้งก็ได้เดินออกไปเพื่อที่จะเดินทางกลับบ้านพ่อ
กับแม่ได้มารับแป้งแล้วก็ถามแป้งว่าปานไม่กลับด้วย
หรอแป้งจึงได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดระยะเวลา
หนึ่งปีให้ฟังพ่อกับแม่ของแป้งต่างก็ตกใจแต่ไม่อยาก
จะเชื่อ
พ่อ “จริงหรอลูกปานเค้าบอกลูกว่าพ่อแม่เขาให้เงิน
เดือนละเยอะขนาดเลยหรอ”
แม่ “นี่ลูกไม่รู้จริงๆหรอว่าบ้านนั้นเค้าลำบากกันขนาด
ไหนต้องไปยืมเงินคนอื่นเพื่อที่จะมาส่งให้ยัยปานแถม
ยังเอาที่ดินไปจำนำ”

21

แป้ง “จริงหรอคะแม่นี่ถ้าพ่อกับแม่ไม่บอกแป้งไม่คิด
เลยนะคะเพราะปานเองก็เคยบอกว่าพ่อกับแม่ของ
ปานรวยแล้วก็จะส่งปานไปให้ไกลกว่านี้สงสารพ่อแม่
ปานจริงๆ”
แม่ “ดีแล้วลูกอย่าทำตัวแบบนั้นนะลูกถึงแม่จะมีเงินให้
ลูกแต่แม่ก็ไม่อยากให้ลูกเสียคนไม่อยากให้ลูกไปโกหก
คนอื่น”
แป้ง“ไม่หรอกค่ะแม่หนูไม่สนใจด้วยซ้ำในแต่ละวันหนู
พยายามมองหาร้านอาหารที่กินอิ่มแล้วก็ประหยัดมาก
ที่สุด”
พ่อ “ดีแล้วลูก เก่งมากเลยนะ พ่อและแม่ภูมิใจในตัว
ลูกมาเลย เติบโตมาเป็นคนที่ดีและฉลาดขนาดนี้”
เมื่อแป้งได้กลับมาอยู่บ้านสักพักวันนึงก็ได้บังเอิญไป
เจอแม่ของปานและแม่ของปานก็ได้ถามว่า
แม่ของปาน “อ้าวกลับมาเมื่อไหร่แล้วลูกทำไมยัยปาน
ยังไม่กลับมาอีก”
แป้ง “กลับมาสักพักแล้วค่ะคุณแม่แล้วปานได้บอก
อะไรคุณแม่หรือเปล่าคะ”

22

_______________________________

บทที่ 5
ความจริง

23

แม่ของปาน “ปานหนะหรอ โทรมาแค่ตอนจะขอเงิน
แม่เท่านั้นแหละ หาเงินให้มันจนหลังขดหลังแข็ง
สายตัวแทบขาดไม่รู้ใช้อะไรของมันนักหนา เฮ้อ” แม่
ของปานพูดด้วยความเศร้าโศกและเสียใจ แป้งเห็น
สภาพของแม่ปานตอนนี้ก็อดสงสารไม่ได้ สูบผอม ขอบ
ตาคล้ำเหมือนพักผ่อนไม่พอ
แม่ของปาน “ถ้าวันไหนลูกกลับเข้าไปที่หอแล้วเจอปาน
บอกให้กลับบ้านมาช่วยงานแม่บ้างนะ ฝากบอกมัน
หน่อยว่าพ่อแม่เป็นห่วง”
แป้ง “ได้เลยค่ะคุณแม่” แป้งรับปากด้วยความรวดเร็ว
แป้งก็ได้แต่นอนคิดและเรียงลำดับเรื่องราวที่เกิดขึ้นว่า
ทุกๆอย่างมันเกิดขึ้นมาได้ยังไง แล้วก็เริ่มรับรู้แล้วว่า
เป็นเพราะปานหลงแสงสีในเมืองใหญ่ และเป็นปาน
อยากทำตัวให้ตนเป็นที่ยอมรับของคนอื่น ทั้งๆ ที่ความ
เป็นจริงแล้วบ้านของเธอแสนจะลำบากแต่เธอกลับไม่
สงสารพ่อแม่เลย เอาแต่เที่ยวเตร่ไปวันๆ โดยที่ไม่ได้
สนใจว่าพ่อ กับแม่จะต้องทำงานหนักแค่ไหนในระยะ
เวลาปิดเทอมแป้งกับปานไม่ได้ติดต่อกันเลย เพราะต่าง
คนต่างใช้ชีวิต

24

เดินทางมาถึงชั้นม.5 แป้งเองก็ต้องกลับไปทำหน้าที่
เหมือนเดิม หลังจากที่พ่อกับแม่มาส่งแป้งที่หอแล้ว
แป้งก็ได้จัดของจัดสัมภาระต่างๆเข้าที่เข้าทาง และได้
นัดกับใหม่ไว้ว่าจะลงไปหาอะไรกินกัน
ปาน “แกมาถึงตอนไหนเนี่ย”
แป้ง “พึ่งมาวันนี้แก”
ปาน “อ๋อ ฉันไม่ได้กลับบ้านเลย เบื่อบ้าน อยู่ที่นี่สบาย
ใจมากๆ แถมพ่อกับแม่ฉันก็น่ารักมากส่งเงินมาให้ฉัน
ใช้ไม่ขาด ฉันดีใจมากที่ได้เกิดมาเป็นลูกพ่อแม่ แล้วก็มี
พ่อแม่ตามใจแบบนี้”
แป้ง “อ๋อ แล้วแกเป็นไงบ้างอ่ะช่วงนี้”
ปาน “ก็ปกตินะ เดี๋ยวนี้มีคอลเลคชั่นกระเป๋าอะมาใหม่
ฉันก็เลยไปถอยมา ใบนี้อะนะ แพงมากเลยรู้ไหมแล้ว
พอฉันสะพายไปให้พวกนี้ดูนะ ชมกันใหญ่เลยว่าเหมาะ
กับฉันมาก มีแต่คนอยากได้กันใหญ่ แถมยังบอกอีกนะ
ว่าฉันหนะรวยจริงๆ พ่อแม่ใจดีมาก ฉันล่ะสะใจจริงๆ
ไอ้พวกที่มันสู้ฉันไม่ได้หนะ”

25

แป้ง “กระเป๋าลูกละเป็นเกือบหมื่น มันก็สวยอยู่หรอก
แต่ว่าแกหาเงินเองได้แล้วหรอ ทำไมแกไม่คิดจะ
ประหยัดบ้าง ทำไมแกไม่ลองโทรไปหาพ่อกับแม่แก
บ้างว่าที่ส่งเงินมาให้แกต้องลำบากขนาดไหน”
ปาน “อะไรอีกอ่ะ นี่เพิ่งจะเจอหน้ากันแล้วก็ชวนพูด
แบบนี้เลยหรอ ฉันละเบื่อแกจริงๆ ลองหัดมองโลกใหม่
บ้างนะว่าคนอื่นเค้าไปถึงไหนกันแล้ว จมอยูกับที่เดิม
อยู่นั่นแหละ คำก็ประหยัดสองคำก็ประหยัด แกจะเอา
อะไรกับฉันนักหนา”
แป้ง “ฉันเตือนแกด้วยความหวังดีนะพ่อแกแม่แก มี
เงินให้ได้ก็จริงแต่รู้ไหมว่ากว่าเค้าจะส่งเงินให้แกขนาด
นี้ ต้องทำงานงกๆ ขนาดไหน ได้กินข้าว ได้นอนหรือ
เปล่าก็ไม่รู้ ถ้าวันนึงพ่อแม่แกไม่อยู่คิดจะทำยังไง หัด
คิดหน่อยนะ โตๆ แล้ว”
ปาน “นี่คิดจะแช่งพ่อแม่ฉันทำไมแกบ้าไปแล้วหรอถ้า
แกอิจฉาฉันก็บอกตรงๆ เหอะไม่ต้องอ้อมค้อมด่าถึงพ่อ
แม่ฉันหรอก เรื่องแค่นี้ฉันจัดการเองได้ ดูแลตัวเองไป
เถอะ ชิ งั้นก็อยู่เชยๆของแกต่อไปก็แล้วกันนะคนอื่น
เค้าไปถึงไหนถึงไหนกันแล้วก็ยังอยู่ที่เดิมเชย!!”

26

_______________________________

บทที่ 6
เตือน

27

แป้งที่รู้สึกเสียใจกับคำพูดของปานมาก เพราะไม่คิดว่า
ปานจะพูดคำพูดอะไรแบบนี้ออกมาตลอดระยะเวลา
หนึ่งปีคนเรามันเปลี่ยนกันได้ขนาดนี้เลยหรอ แป้งได้
แต่คิดแล้วก็สงสัย เมื่อถึงวันเปิดเทอมที่สองเด็ก
นักเรียนทุกคนรวมไปถึงตัวแป้งกับปานก็ยังคงไปเรียน
ตามปกติ แต่พักหลังๆ มาผ่านมาได้ซักประมาณสอง
อาทิตย์แป้งก็สังเกตเห็นว่ามีผู้ชายมารับปานที่หน้า
โรงเรียน
ใหม่ “แป้งดูอะไรอะ เห็นยืนดูสักพักละนะ อะไรอ่ะ คน
ที่แอบชอบหรอ”
แป้ง “ป่าวไม่ได้ดูอะไรหรอก”
ใหม่ “หรอ ไหนฉันดูซิมีอะไรที่แกจะสนใจ”
ใหม่ “นั่นมันยัยปานกับพี่นิวหนิ”
แป้ง “แกรู้จักผู้ชายคนนั้นด้วยหรอ”
ใหม่ “รู้จักสิคนนี้ใครบ้างไม่รู้จัก ชื่อเสียงเค้าก็เรื่องลือ
อยู่หรอก ก็หล่อนะ แต่ชอบหลอกผู้หญิงไปทั่ว แกก็
เตือนปานมันหน่อยก็แล้วกันนะ ฉันกลัวว่าจะซวย ผู้
หญิงคนอื่นก็โดนกันมาเยอะแล้ว”
แป้ง “พี่แกทำไมหรอ หลอกผู้หญิงแล้วยังไงต่อ”

28

ใหม่ “ก็เมื่อเดือนก่อน เค้ามีข่าวเม้าท์กันทั้งโรงเรียนว่า
แกอ่ะไปจีบผู้หญิงคนนึงแล้วก็หลอกเอาเงินจนหมดตัว
ฉันหละกลัวจริงๆ ว่าพี่เค้าจะหลอกไอ้ปานมัน”
แป้ง “เดี๋ยวนี้ฉันเตือนอะไรปานไม่ได้แล้วหรอก ขนาด
ฉันบอกให้ปานลองเก็บเงินบ้าง แค่เรื่องแค่นี้ มันก็โกรธ
ฉัน แล้วก็พูดต่อว่าฉันกลับมา ยังมาอารมณ์เสียงใส่ฉัน
อีก ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว สงสัยต้องให้มันเจอเองบ้าง
ถึงจะรู้มั้ง ว่าคำที่เราคอยพูดคอยบ่นเนี่ย มันเป็นความ
จริง”
ใหม่ “นี่แหละนะคนเรา ที่เค้าบอกว่าหลงแสงสี อย่า
คิดมากเลยเค้าไปหาอะไรอร่อยกินกัน”
แป้ง “ส้มตำร้านเดิมอีกไหม ปลาร้าหอมดี เริ่ด”

ถึงแป้งจะไม่พูดและไม่ตักเตือนปานแต่ก็ไม่ได้แปลว่า
แป้งไม่ได้คิดอะไร เพราะแป้งคิดอยู่ทุกวันว่าจะทำยังไง
ที่จะช่วยปานได้ดี พูดยังไงให้ปานได้รับรู้ อยากให้เธอ
เปลี่ยนเป็นคนใหม่ปรับตัวใหม่ทำตัวให้ชีวิตดีขึ้น

29

หลายวันต่อมาปานไม่ได้มาเรียน ใหม่กับแป้งจึงได้รู้ทัน
ทีว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากเลิกเรียนแป้งมาดักรอป่านที่
หน้าห้อง
แป้ง “แกไปไหนมา ทำไมขาดเรียนหลายวันแล้ว”
ปาน “จะเป็นแม่ฉันหรือไง”
แป้ง “ก็ฉันเป็นห่วงแกไงปาน ถ้าฉันไม่เป็นห่วงฉันจะ
มายืนรอแกมั้ย มายืนให้แกตะคอกใส่ฉันหรอ”
ปาน “แล้วมีไร รีบพูด เหนื่อย ง่วง”
แป้ง “แกไม่รู้ข่าวของผู้ชายคนนั้นของแกบ้างหรอ”
ปาน “รู้แล้วทำไม ก็ชอบแบบนี้ใครจะทำไม อยากมี
บ้างหละสิ หึ”
แป้ง “ไม่ทำไมหรอกแต่คนดีๆ มีอีกตั้งเยอะ คิดว่ามันดู
เท่มากหรอถึงขนาดต้องลาเรียนไปอยู่กับพี่เค้าอ่ะแฟน
มีได้นะแก แต่ช่วยเลือกคนหน่อยได้ป่ะ”
ปาน “เออรู้แล้ว อย่ายุ่งได้มั้ยรำคาญ!!!!”
แป้งน้ำตาคลอที่ได้ยินคำพูดแบบนั้นจากปานเพราะ
ปานไม่เคยมีนิสัยแบบนี้ไม่เคยตะคอกใส่เธอ

30

แป้งโทรไปเล่าให้พ่อกับแม่ฟังว่าควรจะทำยังไงดีพ่อ
กับแม่ก็ได้บอกว่า เรื่องแบบนี้มันแก้กันได้ยากหากพูด
ดีๆ ก็แล้วอะไรก็แล้วต้องปล่อยให้เขาเจอกับตัวถึงรู้ว่า
คำพูดหรือคำเตือนทุกๆอย่างนั้นมันจริงแค่ไหน บท
สนทนาระหว่างแม่กับแป้งในวันต่อมา
แม่ “เลิกเรียนหรือยังลูก”
แป้ง “เลิกแล้วค่ะแม่กำลังจะลงไปหาอะไรกินค่ะ”
แม่ “ปานเป็นยังไงบ้างตอนนี้ได้ข่าวว่าที่บ้านของปาน
กำลังมีปัญหาใหญ่เลย”
แป้ง “ปกตินะคะแม่ช่วงนี้ไม่ได้พูดกันเลยค่ะ แค่คิดถึง
ก็เหนื่อยแล้ว เฮ้อ”
แม่ “เตือนเพื่อนอีกนิดก็ดีนะลูก รู้จักกันมาตั้งนาน”
แป้ง “ค่ะแม่”

ยิ่งนับวันอาการยิ่งหนักมากขึ้นปานไม่ไปเรียน ไม่อยู่ที่
ห้องไม่มีใครเห็นและติดต่อได้จนกระทั้งวันนึงปานกลับ
มาที่ห้องและดันสวนกับแป้งพอดีสภาพของปานโดน
ซ้อม

31

มีรอยช้ำตามร่างกายโทรมมาก แป้งที่เห็นเข้าจึงรีบ
เข้าไปหาแต่ปานรีบเดินหนี แป้งที่เห็นท่าทางไม่ดีจึงรีบ
โทรไปบอกแม่
แป้ง “แม่คะเมื่อตะกี๊หนูเจอปาน สภาพแบบคนโดน
ซ้อมมาเลยค่ะแม่ เขียวๆ ม่วงๆ ทั้งตัวเลย”
ปาน “รีบไปดูเพื่อนเร็วลูกตอนนี้เห็นบอกว่าบ้านของ
ปานกำลังจะโดนยึด”
แป้ง “ได้ค่ะแม่”

32

_______________________________

บทที่ 7
บทเรียน

33

แป้งเดินไปเคาะประตูเคาะเท่าไหร่ก็ไม่เปิด แป้งจึงไลน์
ไปเห็นปานก็ไม่อ่าน เห็นท่าทีไม่ดีจึงรีบให้ยามมาเปิด
ประตูห้อง ภาพแรกที่เห็นคือ ปานนั่งร้องไห้เหมือนกับ
คนที่หมดหวังในชีวิต เหมือนกับชีวิตตอนนี้ไม่เหลือ
อะไรแล้ว แป้งรีบเข้าไปกอดปาน ปานที่เอาแต่ร้องไห้
ปาน “ฉันไม่เหลืออะไรแล้วแก มันหลอกเอาเงินฉัน มัน
ทิ้งฉัน ฉันพลาดไปแล้ว”
แป้ง “แกไม่เป็นไร แกยังมีฉันอยู่ข้างๆนะ”

แป้งกับปานกอดกันร้องไห้ สักพักก็มีสายโทรเข้าหา
ปาน
เสียงในโทรศัพท์ดังขึ้น กริ๊ง กริ๊ง
แม่ “ปาน นี่เเม่เองนะ ตอนนี้บ้านเรากำลังจะถูกยึด
แล้วลูก แม่ไม่มีเงินแล้ว”

34

เมื่อปานได้ยินดังนั้นถึงกับทรุดหนักกว่าเดิม เหมือ
นทุกๆอย่างมันแตกสลาย เหมือนทุกๆอย่างมันพังลง
สิ่งที่เคยทำไปมันเป็นสิ่งผิดใหญ่หลวง กลับไปแก้ไขไม่
ได้ ได้แต่เสียใจ ร้องไห้ แป้งก็หวังว่าปานจะปรับปรุงตัว
และจำไปเป็นบทเรียน หลังจากที่ผ่านวันนั้นไปปาน
ก็ได้ตัดสินใจย้ายโรงเรียนกลับไปเรียนใกล้บ้านเพราะ
จำเป็นที่จะต้องช่วยลดค่าใช้จ่ายของพ่อกับแม่ ปาน
เหมือนคนไม่มีเรี่ยวแรง เหมือนคนผิดหวังไปหมดทุก
อย่าง แตกต่างจากเมื่อก่อนมาก
ปาน “แป้งอยู่ห้องมั้ย” ปานเคาะประตู
แป้งรีบมาเปิดประตู
ปาน “ฉันไปก่อนนะแกขอบคุณสำหรับการเป็นเพื่อนที่
ดีมาตลอด”
แป้ง “ฉันรักแกนะแล้วเจอกันนะแก”
ปานยังคงจำคำที่แป้งคอยบอกคอยเตือนได้อยู่เสมอ
แต่ทำไมเมื่อก่อนถึงไม่เชื่อ ปานเองก็ไม่เข้าใจ ทั้งๆ ที่
แป้งก็เป็นห่วงเธอมากขนาดนั้น ปานอยากขอโทษทุก
การกระทำกับทุกคนทั้งปาน โดยเฉพาะพ่อและแม่

35

พูดจบต่างคนก็ต่างร้องไห้ กอดกันเป็นครั้งสุดท้าย กว่า
จะได้เจอกันอีกคงต้องรอปิดเทอม
ปานได้กลับมาอยู่บ้าน บทเรียนในครั้งนั้นมันทำให้เธอ
รู้ว่าทุกคำพูดคำเตือนของแป้ง เพื่อนที่หวังดีกับเธอ
เสมอนั้นคือความจริง ถ้าวันนั้นเธอฟังแป้งสักนิดเรื่อง
ราวแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่สามารถที่จะย้อนเวลา
ไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว มีเเต่จะนำบทเรียนที่ผ่านมามา
สอนใจตัวเอง
บทสนทนาระหว่างครอบครัวของปาน
ปาน “หนูขอโทษนะคะพ่อแม่ ที่ทุกๆปัญหาเกิดขึ้น
เป็นเพราะตัวหนูเอง หนูผิดเองที่ตอนแรกพยายามจะ
เอาชนะแป้ง ทั้งๆ ที่แป้งเองก็ดีกับหนูขนาดนั้น ไม่เห็น
จำเป็นต้องเปรียบเทียบ เอาชนะเลย หยูผิดหวังในตัว
เองมาก หนูอยากให้พ่อและแม่ยกโทษให้หนูนะคะ หนู
สัญญาว่าจะคิดก่อนทำอยู่เสมอ หนูรักพ่อแม่นะคะ”
พ่อ “ไม่เป็นไรนะลูก ลูกก็ยังคงเป็นลูกที่ดีที่สุดสำหรับ
พ่อเสมอ”

36

แม่ “ตอนนี้ทุกอย่างก็คลี่คลายแล้วลูก อย่าคิดมาก
นะ”
พ่อ “เคยผิดพลาดมาแล้ว ก็นำบทเรียนนั้นมาสอนใจ
นะลผูก เรียนให้จบจะได้มีงานดีๆ ทำ”
ปาน “ขอบคุณค่ะ”
ปานรีบเข้าไปกอดพ่อและแม่ด้วยความคิดถึง แม้สิ่งที่
ผ่านมานั้นอาจจะผิดพลาดบ้างแต่พ่อกับแม่ก็ยังใจดี
กับปานอยู่เสมอ เธอหวังว่าในวังข้างหน้า เธออยาก
ตอบแทนนพ่อแม่บ้าง อยากชดเชยสิ่งที่ได้ทำลงไป
รวมถึงเธออยากเก็บเงินของตัวเองเพื่อที่จะได้ไปซื้อ
ของที่เธอชอบ แม้จะแพงแต่เธอก็อยากเรียนรู้ที่จะ
เก็บออม เธออยากให้รางวัลชีวิตตัวเองในวันข้างหน้า

37

_______________________________

บทส่งท้าย

38

หลังจากที่ผ่านเรื่องราวร้ายๆไป ทั้งตัวของปานเอง
และครอบครัวที่เจอปัญหาหนักหนาสาหัส ทุกๆอย่าง
ทำให้เธอเเกร่งขึ้น มีความคิดมากขึ้น และปรับตัวเป็น
คนที่ดีขึ้นเพื่ออนาคตของเธอเอง

เมื่อใกล้จะเรียนจบชั้นม.6แล้ว ปานได้รู้สึกว่า วันเวลา
มันผ่านไปเร็วมา เปรียบเสมือนสายน้ำที่ไม่มีวันย้อน
กลับ ปานกลับไปเยี่ยมโรงเรียนเก่าในตอนม.ต้น มอง
ไปทางไหนก็เห็นแต่ภาพความทรงจำของเธอและแป้ง
ปานได้แต่คิดเธอไม่ควรไปอิจฉาแป้งเลย เพราะไม่ว่า
จะอยู่ในฐานะไหน เป็นยังไงแป้งก็ไม่เคยทิ้งเธอ
จู่จู่ก็มีเสียงผู้หญิงคนนึงเรียกเธอ
ปานนนน~~
ปานพี่พันกลับไปมองว่าใครเรียกเธอและคนคนนั้นก็
คือแป้ง
ปาน “อ้าวแป้ง”
แป้ง “ แกมาทำอะไรที่นี่ล่ะ”

39

ปาน “เบื่อๆ ก็เลยมาเดินเล่น แกรู้ไหมฉันมาที่นี่มัน
ทำให้ฉันเห็นภาพเมื่อก่อนตอนที่เราอยู่ด้วยกันป็น
ความทรงจำที่ดีของฉันมากเลยนะ”
ปาน “ ก็โอเคขึ้นแล้วนะจากทุกทุกเรื่องราวที่ผ่านมา
มันทำให้ฉันได้เรียนรู้แล้วก็เติบโตขึ้นมากๆมันทำให้รู้
ว่าระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาฉันหลงผิดไปมากแค่ไหน
จะทำให้พ่อแม่ต้องเดือดร้อนมากแค่ไหนแต่วันนี้ฉัน
กลับตัวกลับใจแล้วก็คิดได้เป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อพ่อกับ
แม่”
แป้ง “ฉันดีใจนะที่เห็นแกคิดได้ฉันขอให้แกเดินตาม
ทางอนาคตของแกแล้วก็สมหวังในทุกๆอย่างนะ”
“ฉันยังคงเป็นกำลังใจให้แกเสมอ ฉันจะไม่ทิ้งอกนะ”
แป้งทิ้งท้าย

40

สำหรับบทเรียนระยะเวลาหนึ่งปีกับสองปีทำให้แป้งได้รู้ว่า
ป่านได้เป็นคนที่เติบโตขึ้นได้ประสบการณ์จากบทเรียนครั้ง
นั้นเล่นในตัวของปานเองก็ได้เรียนรู้แล้วก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่
ที่มีความคิดมากขึ้นได้รู้ว่าสิ่งไหนที่ควรกระทำและสิ่งไหนที่
ไม่ควรกระทำ ปานได้ปรับตัวแล้วก็เป็นคนที่ดีขึ้นขยันช่วย
พ่อแม่ทำงานแล้วก็ตั้งใจเรียนเพื่อนาคตที่ดีของตัวเองเพื่อที่
จะได้มีงานทำดีดีมาเลี้ยงครอบครัวตอบแทนครอบครัว
เหมือนกับที่พ่อแม่ส่งปานไปเรียนที่ดีๆ และสุดท้ายปานก็ได้
รู้ว่าการที่เราใช้ชีวิตแบบไม่ติดรู้เราก็อยู่อย่างมีความสุขได้
กินง่ายอยู่ง่ายไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร
คนทุกคนมีค่าและควรจะเป็นในสิ่งที่เป็นมากที่สุดอย่า
พยายามไปฝืนเป็นอะไรที่ไม่ใช่ตัวเราและทำอะไรเกินกำลัง
ของเราเพราะมันอาจจะลำบากเอาได้

41

จากใจผู้เขียน



ตอนที่รู้ว่าจะต้องแต่งเรื่องสั้นตอนแรกก็เริ่มหวั่นๆ เพราะ
ว่าเราเองก็ไม่เก่งในเรื่องการพิมพ์ การใช้ภาษา แต่พอได้
ลองมาเขียนเองจริงๆ ก็ได้รู้ว่ามันก็มีทั้งยากทั้งง่ายปนกัน
ถ้าเราสนุกไปกับมัน ดื่มด่ำไปกับแต่ละตัวละคร มันก็เขียน
ง่ายมากเลยนะ แต่พอถึงบางตอนที่นึกไม่ออก มันก็ใช้
เวลานานอยู่ อยากบอกว่าที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะว่า
อยากให้มันเข้าถึงได้ง่าย ทุกวัย ไม่อยากให้มีการตีความ

อะไรมาก



ก็ขอขอบคุณคุณครูที่หางานดีๆ แบบนี้มาให้ทำ พวกหนู
ซึ้งจริงๆ ทำให้ได้มีประสบการณ์ในการทำงานเพื่อไปเป็น

พื้นฐานมนอนาคตได้



สุดท้ายนี้ขอขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนที่คอยให้ความเห็น คำ
ติต่างๆ คำปรึกษา ขอบคุณคุณครูที่คอยเป็นแรงกระตุ้น
และทำให้เราได้มีโอกาสในการแสดงความสามรถ หากมี

ข้อผิดพลาดประการใด ก็ต้องขออภัยม ณ ที่นี้ด้วย




ด้วยรักและขอบคุณ
กุลสตรี คงเนตร

42

ประวัติผู้เขียน

ชื่อ น.ส.กุลสตรี คงเนตร ชื่อเล่น แก้ม
ชั้น ม.6/3 เลขที่ 10
เกิด 23 สิงหาคม 2546 นามปากกา โมชิ
ประวัติการศึกษา ประถม : โรงเรียนวัดดอนทอง
มัธยมต้น-ปลาย : โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณ
ราชวิทยาลัย ชลบุรี
ช่องทางการติดต่อ IG: isntkkams

คติพจน์ : You bE wHAT yOu eAT

"หลงแสง"
แม้แสงของเมืองจะสว่างไสว
แม้หลายคนจะหลงไหลไปกับมัน
แม้บางคนยอมทำทุกอย่าง เพื่อเด่นกว่าคนอื่น
และแม้...บางคนต้องเกือบเสียเพื่อนรักไป