นิทาน อีสป กบกับหนู

นิทานอสี ป กบกบั หนู

กาลครัง้ หนง่ึ นานมาแล้ว กลางป่าที่มีสตั ว์น้อยใหญ่อาศยั อย่กู นั อย่างสงบสขุ มี
หนพู เนจรตวั หนงึ่ กาลงั เดนิ หาอาหารด้วยความโหยหิว มนั เดินไปเรื่อย ๆ จนเจอ
ลาธารขนาดใหญ่

"โอ๊ย !! ทงั้ เหน่ือยทงั้ หวิ ทาไมแถวนีไ้ มม่ ีอะไรให้ข้ากิน
บ้างเลย เหน็ ทีจะต้องข้ามไปป่าฝ่ังน้นู เสียแล้ว ว่าแตเ่ ราจะ
ข้ามลาธารนีไ้ ปได้อยา่ งไร ในเม่อื ข้าวา่ ยนา้ ไม่เป็น" เจ้าหนนู ง่ั
พกั และกลา่ วตดั พ้อกบั ตวั เอง

ในขณะท่ีหนกู าลงั คิดแผนเพ่ือจะข้ามไปหาอาหารที่ป่ าฝ่ังตรงข้าม
อยนู่ นั้ สายตาของมนั เหลอื บไปเห็นกบตวั หนงึ่ กาลงั ว่ายนา้ เลน่ อยู่
ข้าง ๆ ลาธาร มนั จงึ วางแผนคดิ กลอบุ ายหลอกเจ้ากบให้พาไปสง่ ที่
ป่ าฝั่งตรงข้ าม

"สวสั ดี เจ้าอยใู่ นลาธารแหง่ นีม้ านานแล้วหรือ ?" เจ้าหนู
กลา่ วทกั ทายกบด้วยความเป็นมิตร

"ใช่ ข้าอยใู่ นลาธารแหง่ นีม้ าตงั้ แตเ่ กิดเลยละ่ แล้วท่านมา
จากท่ีไหนทาไมข้าไมค่ ้นุ หน้าทา่ นเลย" กบถามด้วยความสงสยั

"ออ๋ ข้าเป็นนกั เดินทาง ตอนนีก้ าลงั จะข้ามฝั่งไปหาสมบตั ิอนั
ลา้ คา่ ที่ป่าฝ่ังตรงข้าม" เจ้าหนเู ริ่มใช้กลอบุ ายเพ่ือหลอกให้กบไปสง่
อีกฝ่ังของลาธาร

"จริงเหรอทา่ น ที่ป่าฝ่ังตรงข้ามมีสมบตั ิจริง ๆ เหรอ" เจ้า
กบถามด้วยความตื่นเต้น

"จริงสิ ข้าออกเดินทางตามลา่ หาสมบตั ิมาแล้วนบั
ไมถ่ ้วน ข้าจะโกหกทา่ นทาไม" เจ้าหนกู ลา่ ว

"ถ้าอยา่ งนนั้ ข้าขอเดินทางไปกบั ทา่ นได้ไหม ? ข้า
อยากเหน็ เพชรพลอยเป็นบญุ ตาสกั ครัง้ ในชีวิต" กบขอร้อง
หนจู อมเจ้าเลห่ ์

"ได้สิ แตม่ ีข้อแม้ เจ้าต้องพาข้าวา่ ยนา้ ข้ามลาธารนี ้
ไปให้ได้ ข้าถึงจะนาทางเจ้าไปยงั ขมุ สมบตั ิ" เจ้าหนกู ลา่ ว
ตอ่ รอง

"ข้ากต็ วั พอ ๆ กบั ทา่ น แล้วข้าจะพาทา่ นวา่ ยนา้ ข้ามฝ่ังไปได้อยา่ งไร ลาพงั ตวั ข้าเองก็ยงั จะเอาตวั ไมร่ อด" เจ้ากบ
กลา่ วตดั พ้อ

"งนั้ เจ้ากเ็ อาเชือกมาผกู เท้าเจ้าให้ติดกบั เท้าข้าสิ เจ้าจะได้ไม่เหนื่อย" เจ้าหนอู อกความคดิ เหน็
"โอเคลองดู แตถ่ ้าทา่ นเป็นอะไรขนึ ้ มาข้าไมร่ ับผดิ ชอบนะ" เจ้ากบพดู ดกั
หลงั จากท่ตี กลงกนั เสร็จเรียบร้อย ทงั้ คกู่ ็ใช้เชือกผกู ตดิ ทเี่ ท้าของตวั เอง แล้วเจ้ากบจงึ เริ่มวา่ ยนา้ ไปเรื่อย ๆ จน
มาถงึ บริเวณกลางลาธาร มนั รู้สกึ เหนื่อยล้า วา่ ยนา้ ตอ่ ไปไม่ไหว จงึ ขอหยดุ พกั สกั ครู่หนงึ่
"แฮก่ ๆ ข้าขอหยดุ พกั หายใจสกั ครู่นะทา่ น ข้าจะไม่ไหวแล้ว เหนื่อยเหลือเกิน" เจ้ากบกลา่ วด้วยนา้ เสียงที่
เหน่ือยล้า
แตท่ วา่ ไม่มีเสียงตอบรับจากเจ้าหนู มนั จงึ หนั หลงั กลบั ไปดกู ็พบวา่ เจ้าหนจู มนา้ ตายเสียแล้ว เจ้ากบจึงรีบว่าย
นา้ ตอ่ เพื่อให้ถึงฝั่งโดยเร็วท่สี ดุ เพราะหากปลอ่ ยไว้แบบนีไ้ มน่ านร่างของหนจู ะยิง่ ถว่ งให้มนั จมลงไปด้วย แตแ่ ล้วร่าง
ของหนกู ลบั คอ่ ย ๆ ลอยขนึ ้ ในขณะเดียวกนั มีเหยี่ยวตวั ใหญ่กาลงั หาอาหาร มนั เหน็ ร่างของหนลู อยขนึ ้ มาเหนือนา้
จงึ บนิ โฉบร่างของหนลู อยขนึ ้ ไปบนท้องฟา้ เพ่ือเป็นอาหารเยน็ ในขณะเดียวกนั ร่างของเจ้ากบก็พลอยตดิ ร่างแหไป
ด้วย เพราะทงั้ คใู่ ช้เชือกผกู ติดกนั ไว้ ทาให้มนั ถกู เหยี่ยวจบั กินเป็นอาหารไปด้วย

นิทานเร่ืองนีส้ อนให้รู้วา่ :

การท่ีเจ้าหนใู ช้กลอบุ ายหลอกกบให้พาวา่ ยนา้ ไปยงั ป่าฝ่ังตรงข้ามด้วยการใช้เชือกผกู
เท้าตดิ กนั จากนนั้ เจ้าหนกู ็จมนา้ ตาย เพราะความดอื ้ รัน้ และความเจ้าเลห่ ์ของตวั เอง เรื่องนี ้
เหมือนดงั่ สภุ าษิตท่ีวา่ “ให้ทกุ ข์แก่ทา่ น ทกุ ข์นนั้ ถงึ ตวั ” สร้างความเดือดร้อนให้กบั ผ้อู ่ืน ผล
สดุ ท้ายก็ย้อนมาทาให้ตวั เองเดอื ดร้อนไปด้วยนน่ั เอง