โลกของหนูแหวน

“ใชแลว” ผีพูดอยา งกระตือรือรน “เธอไปพบดอกพลับพลงึ ดอกหนึ่ง แลวเธอกร็ กั มัน มันก็เปนดอก
พลบั พลงึ ทพ่ี ิเศษกวาดอกอ่นื มนั เปนดอกหนึ่งและดอกเดยี ว ถาหากวามนั เหย่ี วแหงไป ดอกพลบั พลึงทง้ั โลกก็มา
แทนไมไ ด น่ีแหละความรัก”

“คงจะจริงอยางนน้ั ” หนูแหวนพูดขึ้น “แมข องฉันก็เปนผหู ญิงคนหนึ่งและคนเดียวในโลก ผหู ญิงคนอื่น ๆ
มาแทนแมไ มไ ด ถึงแมบางครั้งฉันจะเกลียดแม แตฉันกค็ งรกั แมนะ”

“เห็นไหมความรักเปน ของไมยากเลย” ผพี ดู
“บางทีมนั กย็ ากเหมือนกนั ” หนูแหวนทวง “เปน ตน วาถา หากวา ฉันไมชอบดอกพลบั พลึงท้ังหมด ไมวา จะ
เปนดอกไหน”
ผถี อนใจเฮือกใหญ “ฉันคงนา เกลียดจนรกั ไมล ง ฉันไมว า อะไรเธอ บางทฉี ันอาจจะเรยี กรอ งจากเธอมาก
เกนิ ไปกไ็ ด
หนแู หวนมองผีอยา งเห็นใจ อยากจะบอกมันวารกั แตม ันกน็ าเกลยี ดเหลอื เกิน เธอจึงไดแ ตนง่ิ มองมนั
อยางเงียบ ๆ ทสี่ ุดผพี ดู ข้ึนวา “ผาออมคงจะแหง แลว ฉนั จะกลับไปหาลกู ของฉนั เธอไมต อ งเสียใจวาเธอรกั ฉัน
ไมได เพราะฉนั กม็ ีสง่ิ ท่ีฉนั รัก ความรกั ท่เี ราใหผ ูอ ่ืนนัน้ ยง่ิ ใหญก วาความรักทเี่ รารบั มา ฉันไปกอนละนะ”
หนแู หวนมองดูเงาทย่ี าวยืดของผีหา งออกไปทุกที ๆ แลว พดู กับตวั เองวา “ฉนั คงลืมเธอไมล ง แตฉนั ก็ไมร ู
วา ฉนั รกั เธอหรอื เปลา ”

51

หนแู หวนกับมนษุ ยอ วกาศ

ลุงคงกาํ นันเอาขาวใหญม าเลาใหระบอื กันไปท้งั หมูบา นวา มมี นษุ ยบ นิ ข้นึ ไปบนดวงจันทรไดแลว มนุษย
พวกนเ้ี รยี กวา ฝรง่ั ชอบอยูในเมืองทมี่ ีตึกสงู กวา ยอดตาลเสียอกี ปา จันทแ กฟงแลว ถงึ กับเอามอื ลูบอก แกเถยี งคอ
เปนเอน็ ทีเดยี วละวาไมจรงิ ใครจะไปถึงพระจันทรไ ด ใหพ ระอินทรมาเขยี ว ๆ ก็ไมเ ช่ือ ลงุ คงตองอธบิ ายแลว
อธบิ ายอีกจนบอ นแตก ก็ยงั ไมมีใครยอมเชอื่ กันเทาใดนกั วา มมี นษุ ยข น้ึ ไปบนดวงจนั ทรได

ตอนกลางคืนหนแู หวนนง่ั หอยเทา ดูดวงจนั ทรอยูท น่ี อกชาน แลวก็นึกเหน็ ดว ยกบั ปาจนั ทเ หมอื นกนั วาคน
จะขึน้ เปนไปไดอ ยางไร มนั ใกลอยูนกั รึ มันนา จะมองเหน็ บา งถา มีคนขน้ึ ไปจริง ๆ แตว าหนูแหวนน้นั อยากใหส ิง่ ท่ี
ไมนา จะเกิดขึน้ เกิดข้ึนเสมอ เพราะวา มันนา ตื่นเตนสนกุ กวา เธอจึงบอกกบั ตัวเองวา เรื่องคงจะเปน เชนนั้น

รงุ ขน้ึ เธอยงั คดิ ถงึ เรอ่ื งนอี้ ยูไมห าย เธอถามนกยางทยี่ ืนขาเดยี วคอยจับปลาทช่ี ายนาํ้ วา “เธอเชือ่ ไหมวามี
คนขนึ้ ไปบนดวงจันทรจ รงิ ๆ”

นกยางขยับตวั นดิ หนึ่ง ตอบวา “คนไมมปี ก จะบนิ ข้ึนไปไดอ ยา งไร”
“เธอละบนิ ไดส งู แคไ หน เธอเคยบินไปดวงจนั ทรไหม”
“ฉนั บนิ ไดสูงกวา เนนิ เขาอกี แตวา กไ็ มเ คยถึงดวงจนั ทร เธอเชอ่ื เถิดวา ไมม ใี ครบินไปถึงพระจนั ทรได
หรอก”
“แตค นมเี คร่ืองบินนะ มจี รวดดวย” หนูแหวนพดู ตามทีไ่ ดย ินมา
“อยา งนน้ั คงจะเปนไดก ระมัง” นกยางพูดอยางไมคอ ยมน่ั ใจ “พวกเธอนะทาํ อะไรแปลก ๆ ไดสารพัด จน
ฉันไมคอยจะเชอ่ื เลยวา เธอเปนพวกเดียวกบั ฉนั ”
หนูแหวนถอยออกมาอยางไมคอ ยสบายใจ เธอนกึ เกรงไปวา มนุษยท ข่ี ึ้นไปบนดวงจันทรเปน คนละพวกกบั
เธอ “คงเปนพระอนิ ทรม ง้ั ” หนูแหวนนกึ ปลอบใจ เธอไปถามนกกระจาบวา “เธออยากไปพระจนั ทรไ หม”
“ทน่ี ัน่ มีตนชมพใู บหนาหรือเปลา ” นกกระจาบยอนถาม
“ไมมีดอก บนนัน้ ไมม ตี น ไม มีแตด นิ โลงแหง ๆ นํ้ากไ็ มม”ี
“ถา อยางน้นั จะขึน้ ไปทาํ ไมเลา”
หนแู หวนนะ ความทต่ี น่ื เตนกบั เร่อื งนจ้ี งึ ไมเ คยคดิ อยางนกกระจาบมากอน เธอตอบดยุ ๆ ไปวา “เขาคง
ไมมที ี่ว่ิงเลน มง้ั ”

52

ย่ิงคดิ หนแู หวนยง่ิ เวยี นหวั เธอจึงไปขุดดนิ มาปนเลน ปนไปปน มากลายเปนมนษุ ยดวงจันทร เปนคนจมูก
งมุ ติดปก เสียดวย เหน็ แลวอดถามไปไมไดวา

“เธอไปดวงจนั ทรท าํ ไม เธออยตู กึ สงู ๆ ไมมีทวี่ ่ิงเลน หรอื ”
“เราไปเพอ่ื สนั ตภิ าพของโลก” มนุษยอวกาศตอบ
“สนั ติภาพแปลวาอะไร”
“สนั ตภิ าพหมายถงึ ความสงบสุข ไมมีสงครามการตอส”ู
“บานเมอื งเธอมกี ารตอ สูมากนกั หรือ ทบ่ี านฉนั ไมคอยเห็นใครตอสกู บั ใครเลย ถาเธอตอ งการสิ่งนฉี้ ันมใี ห
เธอเยอะแยะ ไมตอ งไปเอาถงึ ที่พระจันทรด อก”
“เธอไมร ูอะไร” มนุษยอ วกาศวา “ทวั่ โลกมีการรบเต็มไปหมด”
“แลว เธอหา มเขาไดไหมไหม” หนแู หวนซกั
“ไมไดห รอก” มนษุ ยอวกาศตอบอยางเศรา ๆ
“เธอกท็ าํ ไมสาํ เรจ็ เทาไรนะ ซ”ี หนแู หวนถามเบา ๆ อยา งเหน็ ใจ
“กไ็ มเ ชิงทเี ดยี ว” มนุษยอ วกาศทาทางกระปรก้ี ระเปราขึน้ “มนั เปนกาวใหญข องมนุษยชาต”ิ
“ใช” หนูแหวนเหน็ ดวย “เธอตอ งกาวใหญมากทีเดยี วจึงจะกา วถงึ ดวงจันทรไ ด”
“ไมใช” มนุษยอวกาศขัดขนึ้ “มนั เปนความกา วหนา ของมนษุ ยท ั้งมวล”
“ฉนั ไมร ูวา มนั เปนความกาวหนาอยางไร ฉันก็ยงั เหน็ วาฉันกย็ งั อยูเหมือนเดิม”
“หมายความวาเดยี๋ วน้มี นุษยไ มไดถ กู ขงั อยแู ตในโลกนีเ้ ทา นนั้ มนุษยส ามารถเดนิ ทางไปสดู วงดาวอื่น ๆ
ได” มนุษยอ วกาศพยายามอธิบาย
“ฉันอยากเดินทางแตใ นโลกนเ้ี ทา นั้น” หนแู หวนบอกความปรารถนาของเธอ มนุษยอวกาศมองหนแู หวน
อยางเขา ใจ หนูแหวนพดู ตอไปวา “โลกนีก้ วา งใหญพ อทจ่ี ะใหค นเดินทางไปไมใ ชห รือ”
“แตว าก็มีบางครง้ั นะท่ีเราอยากจะไปใหไ กลกวาน้ี ไปไกลจนสดุ จักรวาลเลย” มนุษยอวกาศพดู ขึ้นลอยๆ
หนูแหวนมองดมู นุษยอวกาศดวยความชืน่ ชม ถามวา “เธอเหน็ อะไรบนนน้ั ”
“กอนหนิ หลากๆ สีสดุ สายตา เธอคงแทบจะไมเชอ่ื มันสวยเหลอื เกนิ ”
“เหมือนทงุ นาไหม”
“โลง เหมอื นทุงนา แตว า ไมม นี ํา้ ไมม อี ากาศ ไมม ีตน ไมเลยสักตน ”
“เธออยไู ดอยา งไรกันในท่ีน้ัน”
“ฉนั มีชดุ อวกาศน”่ี
“ชุดอวกาศเปน อยา งไร มันคงวิเศษมากนะท่ีทาํ ใหเ ราอยทู ไี่ หนกไ็ ด”
“ถูกแลวมนั วเิ ศษมากทเี ดียว เม่อื เธอไดไปอยูในทที่ ีไ่ มเ คยคิดวาจะอยไู ด”
“ทุกคนตองมชี ดุ อยางนนั้ หรือจึงจะอยูบนดวงจันทรได” หนูแหวนซกั

53

“ถูกแลว”
“เธอพดู สิ่งนา กลัวเหลอื เกนิ ฉันไมค อยเห็นความจําเปนนักหรอกทีค่ นจะตองไปอยดู วงจันทร ในเมอื่ บน
โลกน้มี ีเสียงนกรอง และกลน่ิ ดอกขาว เม่ือคนตองจากโลกซึ่งเปนที่เกดิ ของเขา ฉันคดิ วาเขาถกู ลงโทษมากกวา”
“เขาจะถกู ลงโทษเร่ืองอะไร เขาเปน ผชู นะตา งหาก เขาเปน ผูพิชิตอวกาศ” มนษุ ยอ วกาศพูด
“แตเ ธอเดนิ ทางไปไกลนกั นี่ แลวก็ตอ งสวมชุดอะไรนัน่ เธอเขา ใจไหม เธอถกู เนื้อถูกตัวกนั ไมไ ดเ ลย”
“วนั หนง่ึ เราอาจจะไดพ บกับดวงดาวท่นี าอยูเหมือนโลกนี้ ไมแ หงแลงอยา งดวงจนั ทรก ไ็ ด” มนษุ ยอ วกาศ
แยง
“กเ็ ธอทาํ โลกนใี้ หน า อยูเ สยี ทเี ดยี วไมไดห รอื ” หนแู หวนถาม
“เธอทําใหฉันงุนงง” มนษุ ยอ วกาศเอยขน้ึ หลังจากทเี่ งยี บไปนานวา “ฉันเดินทางไปเผชิญภัยหรอื เดินทาง
หนจี ากตวั ของฉันเอง”
“เธอกท็ าํ ใหฉ นั งนุ งงเหมอื นกัน” หนแู หวนตอบ “ท่ีเธอบอกวา บนพระจนั ทรส วยนน้ั เธอพดู ดว ยความรสู ึก
ของเดก็ ท่ีไดข องเลนสมความปรารถนาอยา งฉนั หรอื วาพูดดว ยความกลา หาญ”

54

พระศรีอาริย

เรื่องทแี่ มเลา จับใจหนูแหวนมากทีส่ ุดกค็ ือเรอ่ื งพระศรอี าริยข ี่มา ขาวมาโปรดมนษุ ยในสมัยนนั้ มตี น
กลั ปพฤกษสม่ี ุมเมอื ง ใครอยากไดอ ะไรก็ไปขอเอา หนูแหวนอยากไดบา นใหญ ๆ ตุกตาสวย ๆ อยางของหนูติ๋ม
เมื่อเธอไปบอกเรื่องนก้ี บั เจา แพะ มนั บอกวามันไปตอ งการบา นใหญห รอื ตกุ ตาหรอก แตมนั ตองการจะรักใครสกั
คนหนึ่ง และใหค นนนั้ รกั มนั หนแู หวนตอ งกลับมาถามแมว า พระศรีอารยิ น นั้ ใหไดแตของเทานัน้ หรอื จะใหค วาม
รกั บางไดไหม แมก าํ ลังยุง กด็ ุวาชา งซักไมเ ขาเรื่อง ไปถามพระศรีอาริยเอาเองสิ

หนแู หวนเร่ิมคดิ ไดว า สมัยพระศรีอาริยจ ะตอ งมอี ะไรมากกวาทีแ่ มเ ลาไว แมย งั ไมรดู ว ยซ้าํ วา พระศรอี ารยิ 
จะมาโปรดเม่อื ไร และจะตอ งทําอะไรพระศรีอารยิ จ งึ จะมาโปรด หนูแหวนเคยฟง นทิ านหลายเรื่องกร็ วู า ถา ใคร
กราบทลู พระเจา แผนดนิ ดี ๆ ก็จะไดรบั ของ ทีด่ นิ ทรัพยส นิ มากมาย เธอเอาเรือ่ งนี้ไปปรกึ ษากบั เจา แพะวา

“เธอคิดไหมวา ถาเราพดู จาใหไ พเราะออนหวาน พระศรอี ารยิ กจ็ ะมาโปรดเรา”
“ถา ฉันเปนพระศรีอาริย” เจาแพะตอบอยางสขุ ุม “ฉนั จะไปหาคนทฉ่ี นั รักมากกวาคนทพ่ี ดู ออนหวานกบั
ฉัน”
“เธอคดิ วาพระศรีอาริยจ ะรกั คนแบบไหนเลา ”
“ฉนั กไ็ มรู มาขาวฉันกย็ ังไมมีเลย ฉนั จะคิดออกไดอ ยา งไร”
“เธอคงไมค ิดวา ฉันควรจะไปถามมา หรอกนะ” หนูแหวนพดู อยางฉุน แลว กเ็ ดนิ หนมี า
เธอเคยพดู เรื่องนีก้ ับเพื่อน ๆ เชน กบหรือดอกตอยต่ิงก็ไมม ใี ครสนใจ เจา กบั นนั้ สายตวั ทเี ดยี วเพราะวาคอ
มันส้นั มันบอกวา พระศรอี ารยิ จ ะสูแมลงเมา ไดอ ยางไร คร้นั หนูแหวนอธบิ ายวาจะขอแมลงเมาจากพระศรอี าริยก ่ี
ชามกไ็ ด ก็ไมเ ชื่อ “ใครจะใจดถี ึงขนาดน้นั ” มันวา “คร้นั เวลาพวกงเู หาขอกบก็มเิ อาฉนั ไปใหหรอื ” หนแู หวนชกั จน
ปญญาเหมอื นกนั วาพระศรอี ารยิ จ ะเอาของท่ไี หนมาใหไดท ัว่ ถงึ
ขางฝา ยดอกตอ ยต่งิ สมี ว งก็บอกใหหนูแหวนหยดุ คดิ ฟงุ ซา นเสยี ที ไมม ีใครทจ่ี ะไดอ ะไรดังใจทกุ อยางหรอก
ดอกตอยติ่งวาอยา งนี้ แลวอีกอยา งมนั ก็คงไมส ามารถขออะไรจากพระศรีอาริย เพราะไปไหนตอ ไหนกไ็ มไ ด หนู
แหวนกย็ ิ่งวาวนุ ไปใหญ ถาเปนเชนนั้น ถงึ พระศรอี ารยิ มาจรงิ ก็โปรดไมท่วั
พระศรีอารยิ ค งไมมีจริงหรอกนะ หนแู หวนราํ พึงกบั อแี ตนสุนัขคูหู อแี ตนครางงี้ด ๆ มันไดยินหนูแหวนบน
อยางนี้หลายคร้ังจนเบอ่ื แลว หนูแหวนพดู ตอไปวา “บางทเี ดย๋ี วนถี้ งึ ยุคพระศรอี ารยิ แลว กไ็ ด แตว า บางคนอยา งตน
ตอยต่งิ ไมสามารถจะไปขอส่ิงท่ปี รารถนาได” เธอกเ็ ท่ยี วตะลอนไปหาตนกัลปพฤกษ แตกไ็ มเ คยพบ ซํา้ จะถกู แมต ี
ท่ไี มยอมกลบั บา นกลับชอ งอีก

55

หนแู หวนชักจะหมดศรัทธากับพระศรอี ารยิ เ สยี แลว เพราะวา พยายามเทาใดก็ไมส ามารถจะพบวแี่ ววของ
พระศรอี ารยิ  จนกระทงั่ วนั หนึง่ เธอคดิ เอาตามนิสยั ทีแ่ มด ุอยเู สมอวา ชอบเอาใหไ ดดังใจ วาเมอ่ื หาไมพบก็สรางเอา
ดกี วา หนูแหวนจัดแจงเดนิ ลัดทงุ ไปใตต น ตาล ขดุ ดนิ ขนึ้ มาเปนตนไม บอกวา “ฉันไมรูวา ตนกลั ปพฤกษเ ปน
อยา งไร แตเ ธอเปน ตน กัลปพฤกษกแ็ ลวกนั ” แลวพดู ตออยางไมค อ ยมน่ั ใจวา “ไหนลองเอาพระศรอี าริยม าซ”ิ

ทนั ใดนนั้ กม็ ีชายหนมุ ทาทางแข็งแรงขี่มา ขาวออกมา
“พระศรีอาริยห รอื ” หนูแหวนอุทานดว ยความตกใจพลางกราบตดิ ดนิ
“เหตใุ ดเธอจึงคดิ วา กราบลงอยางนฉี้ ันจะชอบ” ชายคนน้ันถาม
“หนไู มทราบ” หนแู หวนตอบ “หนูทาํ ตามธรรมเนยี มของคนยุคนี้ ไมใ ชสมยั พระศรีอารยิ ”
“ลุกข้นึ เถอะ ยุคพระศรอี ารยิ ไ มใ ชยคุ ขอทาน” พระศรอี ารยิ พ ดู
“ทา นเอาของที่ไหนมาแจกกันมากคะ” หนแู หวนลกุ ขึ้นนงั่ ถาม
“ก็เอามาจากทีค่ นสรา งข้ึนไงเลา คนยงิ่ ทํามากก็ยิง่ แจกไดมาก”
“แตว าก็มบี างพวกทไี่ มไดรับกไ็ ด อยางเชน ...ตนตอ ยตง่ิ ” หนแู หวนซักตอ
“ผทู ี่ตั้งความปรารถนาไดกจ็ ะไดส่งิ ที่เขาปรารถนาเสมอ ถาหากวา เขารูจกั วิธแี บงปนและอยดู ว ยกัน”
“ถาอยา งนั้นสิ่งท่ีไมส ามารถจะต้ังความปรารถนาไดก ต็ องลําบากนะ ซ”ี
“คนท่ไี มร ูจักตัง้ ความปรารถนาและพยายามทาํ ใหส มปรารถนากเ็ หมือนไมมชี วี ิต เธอไมต องหว งเขานัก
ดอก”

“พระศรีอาริยทาํ ไมใจรายอยา งน้ี หนูนะนกึ วาพระศรอี าริยจะใจดี เทย่ี วแจกของเดก็ เหมือนลงุ ใบเสียอกี ”
หนแู หวนพดู อยางผดิ หวัง “มีคนจํานวนมากที่เขาออนแอ เราจะไมใหเ ขาอยูเ ชียวเหรอ”

56

“คนออ นแอนั้นอยไู ดแ ตใ นโลกท่ีขาดแคลนอดมื้อกินมือ้ อยใู นยคุ ทอ่ี ุดมสมบรู ณไ มไ ด” พระศรีอารยิ เ ตอื น
“หนูนะนึกวายุคพระศรีอารยิ น าอยู ทีแ่ ทไ มเ ห็นจะนา อยูสักหนอย” หนแู หวนบน เอาตรง ๆ
“คนทุกคนกเ็ หมาะสําหรบั อยูใ นยคุ ของตน อยา คดิ ฝน จะไปอยยู คุ อ่ืนเลยไ พระศรีอารยิ พูดอยา งตรง ๆ
เหมือนกัน แลวดูเหมือนนึกอะไรไดก็ถามวา “ถา เธอไปอยูย ุคของฉนั เธอจะขออะไร”
“หนูจะขอตกุ ตาสวย ๆ บา นใหญ ๆ ใหญก วา ของหนตู ๋มิ อกี ”
“เธอจะเอาไปทาํ ไม”
“กเ็ อาไปอวดเขาซิคะวาของหนูมีดกี วา ของเขาอีก”
“ไมมีประโยชนอะไรน”่ี พระศรีอารยิ พ ูดขึน้ “พอเธอออกจากบา น หนา ของเธอก็เหมือนกบั ทกุ ๆ คน
เหมือนกันหนตู ิ๋มดวย เธอจะเอาของเหลานไ้ี ปอวดตวั เธอเองหรือ”
“ถา ทกุ คนหนาเหมือนกนั หนูแหวนก็ไมม ีนะ ซี หนา ของหนูแหวนกไ็ มจําเปนใชไ หม” หนูแหวนซักอยาง
รอ นใจ
“ถกู แลว ” พระศรอี ารยิ ต อบ “ในยุคของฉนั หนา ไมมีความสําคัญ เพราะวา ทกุ ๆ คนไดใชสง่ิ ท่ีเขาตอ งการ
เหมือน ๆ กัน”
“คนกไ็ มม ีความหมายอะไร ตวั หนจู ะตา งกับหนตู ิ๋มอยางไร”
“แลว แตเธอจะตองการอะไร หมายเลขนั้นกไ็ มเ หมือนกันกัน เธออาจจะไดห มายเลขท่ี 24 เมื่อออกจาก
บา นกพ็ ูดไดวา หมายเลข 24 ออกจากบา น เมอื่ เธอตายก็บอกวา หมายเลข 24 ตาย กต็ อ งหาคนทเี่ หมาะสมมาใส
หมายเลขน”ี้
“หนูกม็ คี วามสําคญั เทา กับตวั เลขเทาน้ันใชไ หมคะ” หนแู หวนพดู
“เธอคิดวาเธอสําคัญอะไรกวา นนั้ หรอื ”
“หนกู ไ็ มร วู าหนมู ีความสาํ คญั แคไ หน แตห นูเหน็ วา ใครกค็ ิดวาตัวเองเปน คนสําคัญกันทง้ั น้นั ทําไมหนจู ะ
คดิ อยางน้นั บา งไมไ ด”
พระศรอี าริยพยายามเขา ใจความรูสึกของหนแู หวนแลว พดู ข้นึ วา “ถา ใครๆ คิดกันวาเขาจะตองดีกวาคน
อื่น เขาก็เขา ยุคของฉนั ไมไ ดดอก ฉันเห็นจะตองไปเสยี ท”ี วาแลวก็ขี่มาหายเขาไปในตน ไม
หนแู หวนน่งั มองตะลึงอยูครูหน่ึงแลว พมึ พําวา “ถาหากวา หนา ฉนั ตอ งเหมอื นกบั หนา ของหนูตมิ๋ แลว ฉันก็
ไมอ ยากอยใู นยุคพระศรอี ารยิ เหมอื นกัน”

57

พบความจรงิ

แมวาหนูแหวนจะเติบโตอยูในกลางแสงแดดและสายลมแรง ไมไดฟงวิทยไุ มไ ดด ูโทรทศั น แตชา ๆ นาน ๆ
เธอก็ไดข า วสารจากลุงกาํ นนั บาง จากนักพฒั นาบา ง ขา วสารเหลานที้ าํ ใหห นแู หวนไมค อยจะสบายใจนกั เปน ตน
วาหนูแหวนเคยเขาใจวาฝนเปน เทพเจาแมเ รยี กวา พระพริ ุณ มีเร่ืองเลาอกี ยืดยาวแตหนูแหวนไมคอ ยอยากจะสนใจ
จาํ นกั เพราะรสู ึกวาเทพเจาคงไมสนใจกบั เธอเทาใด เธอเองก็ไมอยากจะรอ งเพลงสรรเสริญเทพเจา ดวย ไปตปี ูนา
เลน ยงั จะดเี สียกวา ความรใู หมทีเ่ ธอไดม าแปลกเหลือเกิน บอกวา ฝนเปน ไอนา้ํ เหมือนกับไอนา้ํ ทพ่ี งุ จากชามแกง
เลยี ง ตั้งแตน ้นั มาฝนกไ็ รร าศลี งไปต้ังแยะในความรูสึกของเธอ เธอนงั่ คดิ อยตู ้งั หลายวันจึงไปถามลุงกาํ นนั วา ไอ
น้าํ จะมาจากไหนไดเ ยอะแยะ ตกลงมาจนทว มทงุ ลงุ กํานันไดเ คยเดนิ ทางมาเขา กรุง ไดเ คยเห็นทะเล ก็ตอบใหฟง
วา ไอนาํ้ มนั ก็มาจากทะเลท่ีใหญกวา ทงุ นาท้งั ทุงอกี ถงึ อยางน้นั ก็เสยี เวลาอยนู านเหมอื นกันวา หนูแหวนจะปรบั ตวั
ใหเ ขากับความจริงใหมน ้ี

รายกวาน้ัน เมื่อสองสามวนั มานห้ี นูแหวนไดข าวใหมไ ดมาจากพ่ีชายหนตู ิ๋มท่เี ขาไปเรียนในกรงุ พ่ีชาย
หนูตม๋ิ บอกวา รางกายของคนเรานี้ประกอบดว ยเมด็ เลก็ ที่มีชอ่ื อยางทเ่ี ธอไมเคยไดยนิ มากอ น ดังน้นั จึงลมื ไปแลว
อยตู ้งั เปนลา น ๆ โกฏิ ๆ เมด็ หนูแหวนรูสกึ คลางแคลงในขา วสารนี้มาก และรูสกึ วา โลกนีซ้ ับซอ นเกินกวาทเ่ี ธอจะ
เขา ใจไดงา ย ๆ เสียแลว เธอเกบ็ เอาความหนักใจนี้ไปถามนกเอ้ยี งทีเ่ กาะอยูทก่ี ง่ิ ตนนนุ วา

“ถา เธอรูว า ตวั ของเธอประกอบดว ยเมด็ เลก็ ๆ ตงั้ ลา นตง้ั โกฏเิ ม็ด เธอจะรสู ึกอยา งไร”
เจานกเอ้ยี งไมร สู ึกอะไรดอก มันไมเ ขาใจคาํ ถามของหนแู หวนเสียดวยซาํ้ แตเ มอื่ มันเห็นสีหนา ที่ยุงยากใจ
ของหนูแหวน มนั กพ็ ยายามคิดและตอบวา
“ฉันไมร เู ลยวาตัวฉนั มเี ม็ดตง้ั ลานต้ังโกฏเิ มด็ แตฉ ันคดิ วา มนั คงลําบากมากทเี ดียว ขนาดฉนั มปี กเพยี ง 2
ปก ยังทาํ ความสะอาดไมค อยหมดเลย วาแตวาเธอรูมาแตไ หนวาตัวฉนั มีเม็ดอะไรตัง้ ลานต้งั โกฏิเม็ด” นกเอีย้ งนกึ
แลว ชักสนใจขึ้นมาบาง
หนแู หวนซึง่ ยังไมเ ขา ใจเรือ่ งเซลลตอบวา “ฉันก็ไมร เู หมือนกัน มคี นไปเรียนในเมอื งกรุงบอกไวอยา งน้ี ฉนั
ลองนบั ไฝดกู ็เห็นมีไมกีเ่ มด็ ถึงขนจะมมี ากกไ็ มถ ึงลานถงึ โกฏอิ กี ”
นกเอี้ยงพยายามชว ยหนแู หวนคดิ แตค ดิ เทา ไรกไ็ มออก ในทีส่ ดุ มนั กย็ อมแพบนิ หนีไป พลางพูดวา “หนู
แหวน ทําไมเธอถงึ ชอบเอาเรือ่ งยาก ๆ มาถามนะ ทาํ ไมเธอจึงไมถามฉนั วา วนั นีจ้ ิกแมลงทีห่ ลังเจาเผือกไดก่ตี วั
แตถึงอยา งไรฉันกค็ ิดวา ฉันมเี ม็ดนอยกวาเธอ เพราะฉันตวั เลก็ กวา เธอต้งั แยะ”

58

หนูแหวนมองนกเอย้ี งทีบ่ ินลับไปทางกอไผขางคลองแลวกม ลงดูตัวเอง เธอกย็ ังไมเ ห็นวา เธอมีเมด็ อะไรตง้ั
เปนลานเปนโกฏเิ ม็ดในตวั เธอ เมื่อมดี บาดหรอื หนามตําเลือดจะไหล เธอกร็ สู กึ เจบ็ ปวด ไมมีวแ่ี ววจะไดเ หน็ เมด็
เหลา นั้นเลย

เธอบา ยหนาไปยังโคกโดยไมร ตู ัว ครนุ คดิ อยแู ตวา ความจรงิ ขอ นมี้ นั จะมีประโยชนอะไร จะใหท ํานาไดมาก
ขน้ึ หรือก็เปลา แตถ าไมมีประโยชนท ําไมคนจึงยอมเสยี เงนิ เสยี ทองตงั้ มากเพ่อื ไปเรียนสิง่ เหลาน้ี

“หนแู หวนเปน อะไร หนา เครยี ดทเี ดยี ว” เสยี งปนู าทกั
“ฉันกาํ ลังคิดถึงเมด็ เล็ก ๆ”
“เมด็ เล็ก ๆ กเ็ ม็ดดินนะ ซ”ี ปูนาเจา คารมตอบ “มเี ยอะแยะทีเดยี ว เธอจะบดมันใหละเอยี ดเทา ใดกไ็ ด”
พดู ถงึ เมด็ ดินหนูแหวนกน็ ึกขน้ึ มาได กอนดนิ ก็ประกอบดว ยเมด็ ดนิ เล็ก ถา มนี าํ้ อยกู เ็ กาะกันแนน ถาไมม ี
นาํ้ กร็ วนเปน ผง เมด็ ในตัวเธอกค็ งเปน อยา งนน้ั รวมกันอยูไ ดเ พราะวา มนี ํ้า พอคิดออกเธอก็รูสกึ อยากจะรจู ะเห็น
มากขึน้ เธอวงิ่ ไปแกะลูกกระถินจนถงึ ชัน้ ใน มันมยี างเหนยี ว ๆ หนูแหวนพึมพําวา “ความจริงนี่ชา งนา รจู ักจรงิ ๆ”
“ฉนั อยทู น่ี ่ีแลว ไง” เสียงเบา ๆ พดู อยูขางเธอ หนแู หวนเหลยี วดูจนรอบก็ไมเห็นใคร เสยี งนนั้ พดู หัวเราะ
เม่อื เหน็ หนูแหวนทําหนาต่ืน “เธออยากจะพบฉนั ไมใชห รือ ฉนั มาพบเธอแลว ไงเลา ”
“แตฉ นั ไมเ ห็นตวั เธอนี่ เธออยูที่ไหน เธอเปนใคร”
“ฉันกอ็ ยูร อบ ๆ ตัวเธอนน่ั แหละ ฉนั คือความจรงิ ” เสียงนน้ั ตอบมา
“ความจรงิ จรงิ ๆ หรือ” หนูแหวนถาม “ทาํ ไมฉันจึงจะไดเห็นตวั เธอเลา”
“ทําไมเธอจึงอยากเห็นตัวฉนั นัก”
“ฉันกต็ อบไมถูกเหมอื นกัน แตฉ ันเห็นผใู หญเขาชอบพดู ถึงเธอ เขามกั จะบอกวา ความจรงิ นะ เปน อยา งไร
ความจริงเปน อยางโนน ความจริงเปน อยางนี้ ฉนั อยากจะจบั เธอไปใหผใู หญด”ู

59

“เธอจบั ฉันไปไมไดดอก”
“ถา อยางนน้ั ฉนั จะไปบอกกับพวกผูใหญว า ฉันไดพบเธอ” หนแู หวนพูดเสียงเอาจริงเอาจัง
“ก็คงไมม ใี ครเชอื่ ใครจะเชื่อวาเดก็ เล็ก ๆ อยางเธอจะพบความจรงิ ได”
“ฉนั จะทําอยางไรกบั เธอดเี ลา แตวา อนั ทจี่ ริงเธอนี่ก็นา เบ่ือเหมอื นกนั มองก็ไมเห็น ซํ้ายงั ทาํ ใหต องปวด
หวั ดวย เธอทาํ ใหตน หมากรากไม หรอื ดวงดาวเปนรูไปหมดดวยเม็ดเล็ก ๆ เวลาฉนั พดู กับพอ ฉนั ก็ไมแนใ จวา ฉัน
กาํ ลงั พูดกับพอ ของฉัน หรอื กบั เมด็ ในตวั พอ ของฉัน”
“น่ันมนั แลวแตทีเ่ ธอจะคิดไปเอง ฉนั เปน อยางทีเ่ ธอคดิ ฉันเหมอื นกับกอนดินกอ นหน่งึ เธอปนฉันเปน
ควายฉันกเ็ ปน ควาย เธอปนฉนั เปนบานฉนั ก็เปนบา น เธอปน เปนตกุ ตาฉนั กเ็ ปน ตุก ตา”
“เธอเปนหลาย ๆ อยา งอยา งน้ี ฉันจะบอกไดอยา งไรวาเธอเปนอะไร”
“ก็ตอ งอยทู ี่ความสามารถของเธอนะซ”ี เสยี งความจริงบอก “ถา เธอสามารถทําใหคนอืน่ เชือ่ วา ฉนั เปน
ควาย ฉนั กเ็ ปนควาย ถาเธอทําใหคนอน่ื เชื่อวา ฉนั เปน ตกุ ตา ฉนั กเ็ ปนตุกตา”
“เธอน่ชี า งหลอกลวงแท ๆ” หนูแหวนวา “ฉนั ไมอยากจะเอาใจใสก บั เธออกี แลว ถา มใี ครมาทําดตี อ ฉนั ฉัน
ก็จะเช่ือวา เขาทาํ ดีตอฉัน ไมม านั่งนึกสงสัยวาเขามาทาํ ดตี อฉันจรงิ ๆ หรอื เปลา ”
ความจริงมองดูหนูแหวนดวยความเหน็ ใจแลว พูดข้ึนวา “ฉันขอโทษดว ยที่ทาํ ใหเ ธอไมส บายใจ บางทฉี นั ก็
นึกเหมือนกนั วา ฉนั ไมคอยมปี ระโยชนแ กเ ธอเทา ใดนกั ”
“เธอรูตัวอยา งน้นั บา งกด็ ”ี หนูแหวนตอบ
“ฉนั กร็ ูตวั ของฉนั เสมอ เพราะวา ฉันเปนความจรงิ ” เสียงความจริงขัดข้ัน ทง้ั สองน่ิงอยูพักหนงึ่ หนแู หวนจงึ
พูดข้ึนวา
“ตอจากนเ้ี ธอจะไปไหนอกี ”
“ฉนั ก็จะไปหาคนท่อี ยากจะพบฉันนะ ซ”ี
“เธอพบเขาแลวเธอก็จากเขาไปเรือ่ ย ๆ อยา งนน้ั หรอื ”
“ไมใชหรอก” เสยี งความจรงิ คาน “เขาเปน ฝายทง้ิ ฉนั กอ นเหมือนอยางที่เธอคดิ จะทง้ิ ฉันไปกอ นน่ีละ”
“เธอคงเหงามากนะซ”ี หนแู หวนพดู ขึน้ อยา งเห็นใจ “ถาอยางนน้ั เธอจะอยกู บั ฉนั ตอ ไปก็ได แตเธอตอ งไม
แบง ฉันออกเปน เม็ดเล็ก ๆ ตัง้ ลานเมด็ นะ ฉนั เปนหนแู หวนที่แบงแยกไมได ฉันคิดวา คนอ่นื ๆ กค็ ดิ อยางน้ี
เหมือนกัน”
“ตกลงฉันจะตามเธอไปเสมอ” เสียงความจริงตอบ “เมือ่ เธอตองการใชฉ ันเมอ่ื ใดฉันก็จะมารบั ใชเ ธอ”
ดงั น้นั ทกุ แหงที่หนแู หวนไป จะมีความจริงที่ไมปรากฎตัวตามไปดวย คณุ หนูเชื่อไหมวา คนทุกคนสามารถ
ใหความจริงตดิ ตามตวั ไปดวยไดเสมอ ถาหากวา เขามคี วามเหน็ ใจความจริง ไมย อมละท้ิงความจริงไปดว ยความ
หวาดกลวั หรอื ความเหน็ แกต วั เอง

60

รําพงึ ถงึ ตัว

หนแู หวนนุงผาซน่ิ กระโจมอกเดนิ ฝาความหนาวเยน็ ไปทลี่ ําคลอง ซงึ่ ไหลเอือ่ ยอยูช่ัวนาตาป เธอจะไป
อาบนาํ้ มนั เปนความเคยชิน ความจาํ เปนหรือความตอ งการ เธอตอบไมไ ด แตเธอกอ็ าบนํ้าท่ีลําคลองนี้ทกุ เชา
วันนี้อากาศเย็นนัก หนูแหวนจึงรรี ออยู ชะโงกหนาไปเห็นเงาของเธอใสแจว อยูใ นนาํ้ เธอจงึ เพ่ิงสงั เกตวา ตัวเธอนนั้
โตขน้ึ เธออาบนํ้าท่ลี าํ คลองน้มี าแตเ ล็ก ทแี รก ๆ แมอ าบให เดี๋ยวน้เี ธออาบเองไดแลว

“ฉนั โตข้นึ บางไหมจะ ” หนูแหวนถามลําคลอง
“โตขึน้ เหมือนกันจะ ” ลําคลองตอบ กวา มันจะพูดประโยคนจ้ี บก็กินเวลาถงึ สบิ นาที เพราะวา มันไหลชา
เหลอื ทน อืดอาดอยางนี้ หนแู หวนจงึ ไมคอยอยากจะพดู กับมันมากนักดอก
เธอน่ิงดูความเปลย่ี นแปลงชา ๆ อันเปน ทท่ี เี่ ธอเกิดและเติบโตมา ไมค อ ยมีอะไรเกดิ ขน้ึ ทนี่ ี่ และเมือ่ อะไร
เกิดข้ึนแลว อยางเชน ดนตรจี ากกรุงมาเลนทง่ี านวัด ชาวบานก็จะทรงจาํ มนั ไดเ ปน เวลานานนบั เดือนกวาจะลมื
และเม่ือไมม อี ะไรเกิดขนึ้ นาน ๆ เขา มันก็จะกลายเปนยุคทอง ยคุ อันแสนสนกุ ที่เลาสบื กันมาอยา งไมร ูจกั เบือ่
นกึ ถึงงาน หวั ใจของหนูแหวนกเ็ ตนแรง อกี ไมก ี่วนั พ่ีบัวผันเขากจ็ ะแตง งานไปแลว เธอกมหนาลงดเู งาอกี
ครง้ั หน่ึงแลว ก็ถอนใจวา ฮึ ใครเขาจะมาแตงกับเรา หนแู หวนไมร วู าแตง งานกินความหมายอะไรบา ง เธอรูแตวา
เม่ือคนโตเขาทาํ อะไรเธอกอ็ ยากจะทาํ บา ง
หนแู หวนเอาเทา แหยล งไปในน้าํ แลวชกั กลบั บรอื๊ ว หนาวเหลอื ทน เธอกลั้นใจแหยเ ทา ลงไปอกี แลว
หยอ นตวั ลง วิบป ในทีส่ ดุ ก็ทําไดส าํ เรจ็ เธอดาํ ผดุ ดาํ วาย สง เสยี งเอะอะ กระทุมน้าํ เปน ฟอง จนกระท่งั หอยโขง ตัว
หน่งึ เปดปากขึน้ อยา งเกยี จคราน พูดวา
“เงยี บ ๆ หนอยเถิด ฉันยงั อยากจะนอนตออกี ”
“ตายละ เธอนอนสายอยา งน้ที ุกวันหรอื ” หนแู หวนอุทาน “แมเธอไมตเี อาบางหรอื ”
“ฉนั เปน แมห อยโขง ไมมใี ครมาตีฉัน” หอยโขง ตอบ
“เธอโตแลวก็ตองรจู ักรบั ผดิ ชอบเล้ียงดูผูอื่น” หนแู หวนวา
“ฉันไมเ หน็ ตองเลี้ยงใคร ฉนั ไมเห็นวาฉนั จะโตขึน้ อยางไร ฉนั จะนอนดีกวา ” วาแลว หอยโขง ก็เปด ปากหาว
หวอด “ฉนั อยขู องฉนั ไปวันหนึ่ง ๆ เทา น้นั เอง”
หนแู หวนหมดสนกุ เพราะคาํ พูดของเจาหอยโขง เธอขนึ้ จากนา้ํ ไปผลดั ผา เงยี บ ๆ เดนิ ไปตามชายทุง ทโ่ี ลง
ราบเพราะเขาเกย่ี วขา วไปหมดแลว ไมช า แผนดนิ กแ็ ตกระแหงเพราะความรอ น ตอจากนัน้ ฝนก็ตก ชาวบา นก็
เตรยี มทาํ นาอกี ครง้ั ซ้าํ กันไปเชนน้ที กุ ป จนเหมอื นวาชวี ติ มีเพียงปเ ดยี วสองป ปูของหนแู หวนเปนชาวนา พอ ของ
หนูแหวนก็เปน ชาวนา ตวั หนแู หวนเองก็คงเปน ชาวนาอกี เชน กนั
หนูแหวนเดนิ ไปไดห นอ ยนงึ กไ็ ดพบเพ่ือนมากมาย เปนเตา นา ผีเส้ือ ตน ตอยตง่ิ ตัวบงุ ไสเดอื น ดอก
พลบั พลึง เธอหยดุ ทกั ทาย เลนกับมันอยางสนุกสนาน โลกของเธอกร็ ื่นเริงสดใสเหมือนเคย หนูแหวนว่งิ กระโดด
โลดเตน ไปตามคนั นา เท่ียวถามโนนซกั น่ี ไมเคยอยูท่ใี ดนาน ๆ ไมเคยคดิ ถงึ อะไรแนว แน หนูแหวนก็ไมรูตวั สนใจ
อะไร ชอบอยางไหนแน จะใหรูไ ดอ ยา งไร ในเม่ือของมันชา งดขู ัดแยง กันไปหมด อีแตนบอกวา มี 4 ขาดี ไกตอกวา
ตองมี 2 ขา นกกระจบิ ทีร่ มิ ร้วั ชอบมีตวั เลก็ ๆ ถามีตวั ใหญ กวาจะจับแมลงกินอ่ิมกเ็ หนือ่ ยตาย สวนเจานกกระยาง

61

บอกวาตอ งตวั โตสิ ไมอ ยา งนัน้ จะคาบปลาไหวหรือ เจา คางคกนน้ั เขาขางอแี ตนบอกวาตอ งมี 4 ขา แตว า ตอ งน่งั
เอาขาหลงั ยันพ้ืนไวจึงจะดหี นแู หวนนะ ปวดหัวนัก

วันหนึง่ หนูแหวนเดนิ ไปเทย่ี วเลน ไกลเกนิ กวาทเี่ คยไป หนแู หวนก็ไดเ หน็ ดอกไมดอกหน่งึ ทไ่ี มเ คยเห็นมา
กอ น สีของมนั เปนสฟี า กลบี บางใส ขึ้นอยใู ตกอนหนิ มเี ศษหนิ เลก็ ๆ อยูโ ดยรอบ มนั แตกจากตนเลก็ นดิ เดียว
เด็ดเอาไปบา นรึ หนูแหวนนกึ ในใจ อยาดกี วา เกบ็ ไวนแี่ ลวเรามาหาเขาบอย ๆ เถอะ แลว เธอกย็ ิ้มแปน เหมือนได
ของทง้ั โลกมาครอบครอง

“เธอสวยจรงิ ๆ ทาํ ไมเธอขนึ้ มาอยดู อกเดยี วจะ” หนูแหวนกลาวชมสมบัตขิ องเธอ
“ฉนั สวยจริง ๆ หรอื ” ดอกไมถาม “ฉนั เปน เพยี งดอกหญา ดอกหนง่ึ เทานัน้ ”
“เธอสวยจรงิ ๆ จะ ” หนูแหวนกลา วยาํ้
“คงจะเปนเชนน้ัน ฉันรสู กึ เหมอื นกับวาฉันสวย แตวาไมม ีใครบอกฉนั เชน นน้ั ไมม ีใครเหน็ ฉันเลยนอกจาก
กอนหินที่เยน็ ชดื เหลา น้ี และก็ไมมดี อกไมดอกไหนมาขึ้นใกล ๆ ใหฉนั รวู าฉันสวยอยางไร”
“นน่ั ซี ทาํ ไมเธอมาข้นึ อยดู อกเดยี วเลา ”
“ฉันไมร ูจริง ๆ ฉนั เกดิ มาอยา งนน้ี ”ี่ ดอกไมเลา แลว กลา วอยางมคี วามรสู กึ วา “ฉันดีใจเหลอื เกนิ ทเี่ ธอมา
พบฉนั ฉันนกึ วาฉนั จะตอ งเหย่ี วแหง ไปโดยไมม ใี ครเห็นเสียแลว”
“มดี อกไมเหีย่ วแหงไปอยา งนนั้ หรือจะ ” หนแู หวนรีบถาม
“มมี ากทเี ดยี ว ในโลกนี้มดี อกไมม ากมาย บางดอกอาจจะสวยกวา ฉันเสยี อกี ดอกไมเหลา นน้ั ขึ้นในทเ่ี รน
ลบั ขาดการติดตอ มนั ผลิดอก แยม กลีบ เบง บานเต็มที่ แลวก็เหี่ยวแหง ตายไปโดยไมมใี ครรู ไมมใี ครรแู มก ระทั่ง
วาเคยมดี อกไมแ สนสวยบานอยูทนี่ ัน่ ”
หนแู หวนมองดอกไมส ฟี านนั้ ดว ยความเหน็ ใจ เธอจงึ เอาเร่อื งราวตาง ๆ ทไ่ี ดพ บมาเลา ใหฟง เลาถงึ การ
แขง เรอื การเลน ตอ งเต การเอากา นมะพราวมาสรางบา น และอ่นื ๆ อกี มากจนกระทัง่ เกือบเยน็ เธอสญั ญากับ
ดอกไมวาวันหลังจะมาหาใหม ไมตองเกรงวา ตัวมันจะเหย่ี วแหงไปโดยไมมีคนเหน็
คนื นน้ั หนแู หวนนัง่ เอาคางเกยกบั หนาตา ง มองไปในความมืดมดิ เห็นแสงหง่ิ หอ ยเปดปด ไฟตวั เองแวววับ
เธอกาํ ลงั นึกถึงส่งิ ทีย่ งั มาไมถ งึ เธอถามห่ิงหอยตัวหนึ่งทบ่ี นิ ผานมาใกล ๆ วา
“ห่งิ หอยจะ โตขึน้ ฉันจะเปน อะไร”
“กเ็ ปนอยา งทเี่ คยเปนนะ ซ”ี ห่ิงหอ ยตอบ
“นนั่ แหละคือทฉ่ี ันไมร ”ู หนแู หวนชแ้ี จง “เมอ่ื ฉันถามปญหานี้ ฉันหมายความวาขณะนฉ้ี ันเปน อะไรดว ย”
“เธอกเ็ ปนหนูแหวน ฉันเปน หิ่งหอ ย ไมเหน็ นา จะมีปญหาเลย” ห่งิ หอยตอบเสยี งรําคาญ
“นนั่ นะ ซไี มน า จะมีปญหาเลย” หนแู หวนพูดกับตวั เอง เมอ่ื เจา ห่ิงหอ ยบนิ ไปแลว “เราไปนอนดกี วา ” วา
แลวกค็ ลานไปท่มี ุง
“สวสั ดีจะ หนูแหวน” มีเสยี งทักขา งหลัง หนูแหวนหันไปดเู หน็ นกฮูกตาโตเกาะอยูท ่ีขอบหนา ตาง นกฮกู
ถามตอ ไปวา “ทําอะไรอยู ยงั ไมนอนอกี หรอื ฉันบนิ หาหนูเสยี เหน่ือย ขอพกั สกั ประเดย๋ี วนะ”

62

“เชญิ ตามสบายเถิด” หนูแหวนตอบ “ฉนั ยงั ไมงว งนอน จะคุยกบั เธอกไ็ ด”
“เธอคดิ อะไรอยหู รือจงึ ไมง ว งนอน” นกฮูกถาม
“ฉันกําลังคดิ วา ตอไปฉันจะเปนอะไร”
“แลว เธอคดิ วาเธอจะเปน อะไรเลา” นกฮูกซกั
“ฉันคดิ วาฉนั คงจะโตข้ึนไป แตงงานเหมอื นพ่ีบวั ผนั มีลกู เหมอื นแม เลี้ยงลกู ใหโ ตขึ้น แลวตวั เองก็แกลง ๆ
จนตายไป” หนแู หวนเลา จบกร็ าํ ลึกถงึ คาํ แมท ่ีพูดอยูเสมอไดว า “แหวนเอย เอง็ อยา ซกุ ซนนกั ใหรูจักโตบา ง แมแก
เฒาลงไปทุกวัน ไมไ ดอยเู ลี้ยงเอง็ ไปก่ีวนั หรอก”
“ถา ส่ิงนีค้ นอนื่ ๆ เขาทาํ กนั ฉันวา ดีแลวนี่ท่เี ธอจะเปนอยางน้นั ” นกฮูกตอบ

“แตวาฉนั ไมชอบน”ี่ หนูแหวนตอบ “โตขน้ึ แลวก็เลนไมไ ด พวกผใู หญน ะ เปนคนไมอ ยากจะทาํ อะไร พอ
เห็นเด็กทําอะไรมากหนอ ยกห็ าวาซน”

“พวกผใู หญนะเขาตอ งทาํ มาหากิน เขาโตแลว เวลาเขาทําผิดไมม ใี ครใหอภยั เขาเหมือนเม่อื เขาเปนเดก็
พวกเขาจึงระมดั ระวังตัวมาก เขากระโดดโลดเตน ทําโนน ทาํ น่ีอยางเธอไมไ ดห รอก” นกฮกู เตอื น “เธอกจ็ ะตอ งโต
เปนผูใหญเหมอื นกัน”

“ขอ นน้ั ฉันไมก ลวั เทาไรนัก แตเ ธอไมเ ขา ใจหรอก” หนูแหวนพยายามช้ีแจง “มสี ิ่งอื่นทน่ี ากลวั กวา น้ัน ท่ีฉัน
ตองโตขนึ้ แตง งาน มีลกู เลีย้ งลกู แลว ก็...เหีย่ วแหง ไปโดยไมมีใครเห็น” หนแู หวนนกึ ถึงคําของดอกไมขนึ้ มาได

“เธออยากจะพสิ ูจนค วามดาํ รงอยขู องตัวเธอใชไ หม” นกฮกู ยอนถาม
63

“ฉันไมเขาใจคําพูดยาก ๆ ของเธอหรอก” หนแู หวนตอบ “ฉันเพยี งแตรสู ึกเบือ่ และกลัวจะทต่ี องเปน อยาง
นั้น”

“ถา เชน นัน้ ” นกฮกู พดู ข้ึนอยา งครุนคดิ “เธอจะตอ งเดินทาง เธอจะตอ งออกสํารวจ มโี ลกอนั กวางใหญ
ไพศาลอยตู รงหนาของเธอ ในโลกนีบ้ างทเี ธอจะไดพ บสิง่ ทม่ี คี า สมควรจะทํา สมควรจะไดไ ว เธอจะไดช อ่ื วา เธอมี
ชวี ติ อยูจริง ๆ”

“บางทีเทา นน้ั หรอกหรอื ทฉ่ี นั จะได” หนแู หวนถาม
“บางทีเทา นั้นแหละ” นกฮูกตอบเบา ๆ แลวกลา วลาไปหากนิ ตอ ไป
หนูแหวนรสู ึกสวา งไสวข้นึ เธอคดิ วาไดพ บคําตอบราํ ไร แตกไ็ มแ นใ จนกั เธอกลบั มาเอาคางเกยกับ
หนาตางอกี แลว คิดอะไรเรื่อยเปอยวา เธอจะเปนหรือไมเ ปน อะไร ดวงดาวทเ่ี ธอเคยเหน็ แตเดก็ กค็ งสงประกาย
ระยบิ ระยบั เหมอื นเคย แตค วามรสู ึกทีม่ ีตอ มนั เปลย่ี นไป เธอถามข้ึนวา “ดาวจา ฉันจะโตข้นึ เบงบาน และเหย่ี ว
แหงไปโดยไมมีใครเหน็ หรือวา จะออกไปแสวงหาสิ่งที่เหมาะสมกบั ฉนั ด”ี
คณุ ผูอา นชวยตอบแทนทไี ดไ หม

64