เรื่องเล่าของนายกระจอก

1

รวมเรือ่ งส้ัน
เรื่องเลา ของนายกระจอก
ตอน เดินไปดว ยกัน
โดย ลงุ ทอม

13.686394 องศา เหนอื
100.662661 องศาตะวันออก
ณ จุดตัดเสน รุงและเสน แวงตรงนี้คอื บานของผม
ผมชื่อนายกระจอกครับ ผมกับคณุ นายกระจอก
แฟนสาวอาศัยอยใู นรังเล็ก ๆ บนหูกวางตนใหญ
ภายในสวนสาธารณะแหง นี้ ทุก ๆ วนั จะมผี คู น
มากมายเขามาพกั ผอ น เดนิ เลน และออกกาํ ลัง
กายกันที่นี่ โดยเฉพาะวนั หยุดสุดสัปดาหจะมีคน
มามากเปนพเิ ศษ ที่ตรงนจี้ งึ เปน ทท่ี ผ่ี มไดเห็นชวี ติ
หลากหลายของผคู นมากหนา หลายตา เปนทท่ี ี่
เกิดเร่ืองเลา ไมรูจบของผม

2

มีอยเู รื่องหน่งึ ทยี่ งั ประทบั อยใู นใจของผม
ไมร ูล ืม เปนเรอ่ื งของหนมุ สาวคูหน่งึ ทเี่ ขา มาเดนิ
เลน ทสี่ วนสาธารณะแหง นี้ ผมเห็นคนคูนตี้ ้งั แตเขา
ตางคนตางมา จนมาเดนิ กันคนละฝง ถนน จนเรม่ิ
เดินคกู ันไปคยุ กนั ไป นาน ๆ ไปความสัมพันธก ง็ อก
งามเบงบาน จนในทสี่ ุดกเ็ ดนิ จบั มอื คยุ กนั กระหนุ
งกระหนงิ เปน ทีน่ าอจิ ฉา ทัง้ คจู ะตอ งเดนิ ผา นบาน
ผมทุกเชา ในชว งเวลาที่ผมกบั แฟนบนิ ลงมาเลน
ฝอยน้ําตรงรอยแตกของสายยางรดน้ําตนไมน ่ันละ
ครับ ผมอาบนา้ํ ไปก็ทาํ หผู ่งึ ฟงหนมุ สาวเขาคยุ กนั
ไปดวย

“มาสายอีกแลว นะ คราวหลงั นมิ่ จะไมร อ
แลว นะ” หญงิ สาวผมซอยส้นั รา งเลก็ ตอ วา แฟน
หนมุ ไปพรอ มกับซอยเทา กาวเดินเรว็ ดวยทวงทา
คลอ งแคลว ผวิ ขาวของเธอเปลงประกายอมชมพู
ดวยเลือดฝาดของวยั สาว เหงอื่ ทเ่ี กาะพราวอยูท ไี่ ร
ผมทําใหใบหนา เลก็ ๆ นน้ั นา เอ็นดแู มหญงิ สาวจะ
กําลังทาํ หนา ดุอยกู ต็ าม

3

“เมือ่ คนื กวา จะทํางานเสร็จกต็ ้ังตีสองกวา
มนั เลยลุกไมไหวนะ ขอโทษที นะ..นะ..”

นัยตาชนั้ เดยี วของชายหนมุ หยเี ปนรปู
สระอิเมอื่ ยิม้ ใหหญิงสาวอยางเอาใจ หนมุ ผมยาว
ผอมสูงกาวขายาว ๆ ดวยทวงทา สบาย ๆ แตก็
สามารถเดินเคยี งคไู ปกับหญิงสาวไดอยา งพอดีกนั

“ตองใหนิ่มโทร.ปลุกทุกเชา เลย เสยี นสิ ยั ”
หญิงสาวหันมาคอ น นา้ํ เสียงดจู ะหายโกรธแลว

“ชวงน้ีทอ่ี อฟฟศเคา เรงงาน กา นกท็ ําโอ.ที.
เกบ็ เงนิ ไวก อ น จะไดม ีตังคไ ปขอนิม่ ไงละ ….”

สองหนุมสาวซอยเทา เดนิ เลย้ี วโคงไปไกล
จนผมไมไ ดย ินทเ่ี ขาคุยกนั อีก ไดยนิ แตเ สียง
หัวเราะของท้งั คลู อยมากบั สายลมเย็นฉํา่ ของเชา
เดือนธนั วาคม ความรักน่มี นั ทําใหส ดชืน่ จงั นะครับ
ผมสะบัดปกพรบึ พรบั อยา งกระปร้กี ระเปรา แลว
หนั ไปมองคุณนายกระจอกหวานใจของผมบา ง ก็
เห็นเธอกําลงั ทาํ คอยกึ ๆ ไลจ ิกแมลงทบ่ี นิ อยแู ถว

4

แปลงตนพทิ เู นยี สีมว งเขม ผมชอบเวลาเธอทํา
คอยกึ ๆ ครบั ผมคิดวา มนั ดูเซก็ ซีด่ ี !

เชาวนั ทีส่ อง....
ผมเห็นนองนม่ิ เดินซอยเทามาตามเสนทาง

เดิม นา แปลกท่ขี าง ๆ เธอไมม ีรางผอมสูงของนาย
กา นเคียงคูมาดว ยเหมอื นทกุ ที หนา ตานอ งนมิ่ ดไู ม
สดใสเอาเสยี เลย เธอกมหนา กมตาเดนิ ซอยเทามา
สักพกั กเ็ ปลย่ี นเปนเดินชา ลง ๆ จนมาหยุดเดินอยู
ใกล ๆ ทผี่ มกาํ ลงั ยนื สะบัดขนอยูพอดี ผมถงึ ได
เหน็ หนา เธอชดั ๆ เธอกาํ ลังรองไหค รับ

นอ งน่ิมยืนนาํ้ ตาไหลอยสู กั พกั กม็ ีผูชายวยั
กลางคน ๆ หน่งึ ว่งิ จอ กกง้ิ ผานเธอไป เธอคงอายจงึ
เดินหลบมานัง่ อยตู รงฟุตบาทรมิ สนาม ผมบินเขา
ไปใกลเธอดว ยความตกใจวา เกดิ อะไรขึ้นกบั สาว
นอยคนนี้ โดยทาํ เปน ไมเห็นคุณนายกระจอกทีส่ ง
คอนมาใหวงใหญ

5

เธอดึงผาขนหนูทคี่ ลอ งคอออกมาเชด็
นํ้าตาทไี่ หลไมหยดุ จนขอบตาแดงช้าํ หนกั เขากใ็ ช
ผาขนหนปู ด หนา สะอกึ สะอ้ืนอยางกล้ันไมอ ยู ผม
กระโดดหยองแหยงวนเวยี นอยแู ถว ๆ น้ันดว ย
ความเปน หวงไดส กั พักเดยี ว คุณนายกระจอกก็โผ
มาจิกลงกลางกระหมอ มเขาให เธอบน จ๊ิบจ๊ับวา
ผมมายุงอะไรกับนอ งนม่ิ หาวา ผมริอานจะมกี ก๊ิ
หรืออยางไร ผมเลยจนใจตองบินไปเลน นา้ํ กับเธอ
ท่ีทอ สายยางใกล ๆ นน้ั

เสยี งโทรศพั ทมือถอื ของนอ งนิม่ ดังขน้ึ เปน
ทาํ นองเพลงรักทก่ี ําลังฮติ อยตู อนน้ี ทาํ ใหผ มตอง
หนั ไปมองอยางชวยไมไ ด เธอจอ งมองช่อื คนโทร
เขาท่ีหนา จอแลวกก็ ดปดโทรศัพทไป ผมเห็นเธอ
ปาดนํ้าตาแลวออกว่งิ ไปทางประตูทางออก
ดา นซายทนั ที

ครใู หญตอ มาผมก็เหน็ นายกานเดินโยง ๆ
มาตามสไตลของเขา วันนพี้ ระเอกของผมหนา ตา
ไมดเี ลยครับ เขาดเู ศราจนออกนอกหนาเลยทเี ดียว

6

ทา ทางเดนิ เหมือนหุนยนตไ ขลาน ไมม พี ลงั ไมสด
ชื่น ไมมีความสขุ เดนิ ไปกเ็ หลียวมองไปรอบ ๆ
บริเวณน้ันเหมือนคาดหวงั วาจะไดพบใครสกั คน
เม่ือไมพบก็เดนิ คอตกเลย้ี วไปทางประตทู างออก
ดา นขวา

ใหผ มทายไหมครบั ? ...สองคนน่ตี อง
ทะเลาะกันแน ๆ !

เชา วันทีส่ าม...
นอ งนม่ิ ยงั คงมาเดินตามเวลาเดิม วนั นี้เธอใสห ูฟง
และเปด เพลงร็อกดงั เสยี จนไดย นิ มาถึงผมทีย่ ืนอยู
บนสนามหญา ใบหนา เลก็ ๆ ของเธอเครง ขรึม
ขณะเดินซอยเทาผานผมกับคุณนายกระจอกไป
อยา งรวดเร็ว ผมสมั ผสั ไดถ ึงไอรอ นของความโกรธ
คุกรุนทีล่ อยออกมาจากนองของเธอ มันเปนรงั สี
ความรอ นทพี่ ดั วูบมากบั แรงลมเวลาทรี่ างเลก็ ๆ
ของเธอเดนิ ผานไป

7

นองนิม่ เดนิ หายลับไปตรงโคงถนนไดพ ัก
ใหญ ตัวสงู โยงของนายกา นก็โผลมาตามทางเดิม
วนั นี้นายกานมาแปลก เขาวิ่งเหยาะ ๆ แถมยังชก
ลมฟด ฟด มาตลอดทาง เหงอื่ ชุม รักแรและแผน หลงั
ท้งั ทว่ี นั นี้อากาศเย็น คิ้วขมวดมนุ กบั รมิ ฝป ากท่ี
เมมจนเปน เสน ตรงนัน่ ทาํ ใหใ บหนา ต๋ี ๆ ของนาย
กา นดูสีเขมจดั จนผมตอ งพาคณุ นายกระจอกบิ
นพรบ่ึ ขึ้นไปเกาะก่ิงหกู วางใกล ๆ เพอื่ ความ
ปลอดภยั

“สองคนนเี่ ปน อะไรไปนะ” คณุ นาย
กระจอกหนั มาถามผม

“อาว...สนใจเหมอื นกนั เหรอ เห็นทําเปน
เฉย ๆ” ผมถามยมิ้ ๆ

“ก็ทกุ ทีเห็นเขาเดินจจู กี๋ ันมา สองวันมาน่ี
ตางคนก็ตา งไป ทางใครกท็ างมัน”

คุณนายกระจอกสะบดั ปก ท่ีเปยกนํา้ ก็อก
จนกระเซน็ เปนฝอย

8

“ก็แปลกดีนะ คนหนงึ่ เดนิ อยูขา งหนา อีก
คนเดนิ อยขู า งหลัง ตา งคนตา งไมรูด ว ยซ้าํ วาเดนิ
อยูใกล ๆ กนั ” เธอพูดกลัว้ หัวเราะพลางบรรจงใช
จงอยปากไซจ ัดขนทซ่ี อกรกั แร

“อะ ฮา !!” ผมกระโดดหยองแหยงอยูบนก่ิง
หูกวางดว ยความต่นื เตน

“เปน อะไรไปละ?”
“ไดไอเดียเด็ดนะซ”ี่
“ไอเดยี อะไร?”
“ที่เธอบอกวา ตางคนกต็ างไป ทางใครก็
ทางมนั นะ มนั ทาํ ใหฉนั คดิ ไดว าคนที่รักกัน มันตอง
เดนิ ไปพรอม ๆ กนั ถา มีใครคนหนึง่ เดนิ เร็วจนไป
อยูขางหนา หรอื มีใครเดินชาจนไปอยูเสียขางหลงั
กไ็ มม โี อกาสไดพดู จาปรับความเขา ใจกันแนน อน”
“แหม ๆ ๆ ๆ วันนี้พดู เขาทามากเลยทร่ี ัก
แลวไงละ จะเปนกาวใจหรือไง ใครเขาจะฟง เสยี ง
นกเสียงกานะ เคยไดยนิ ไหม” เธอพยกั หนาหงกึ ๆ

9

ใสผ มแถมยังย้มิ ท่ีมุมปากอยา งดูถูกดูแคลนเสยี
ดวย

“ชิ ! ดซู ะกอ น นน่ี ายกระจอกนะ ไมใ ชไ ก
กา ฮา ...ฮา...ฮา ...” ผมกางปก แลว โผออกไปรอ น
อยกู ลางสายลมเย็นสดชน่ื ของเดอื นธนั วาคมอยา ง
ลาํ พองใจในแผนการณท ค่ี ิดได ผมจะทาํ ใหน อ ง
นิม่ ที่เดินอยขู า งหนาตอ งหยุดรอนายกา นทีเ่ ดนิ อยู
ขางหลงั ใหไดครับ!

เชา วันทส่ี ่ี
วนั นอี้ ากาศเยน็ กวา เมื่อวานแถมมลี ม

หนาวพัดกรเู กรียว ใบแหง ขนาดใหญส ีแดงเขม
และสนี า้ํ ตาลออนของหกู วางแขง กนั ปลวิ เรีย่ ไป
ตามถนนซีเมนตเ สยี งดังโกรกกราก เม่ือเชาตอน
เรายนื จกิ แมลงทย่ี อดหญา กิน ลมแทบจะพดั เอา
นกกระจอกตัวเปย กอยา งผมกบั คุณนายกลงิ้ หลนุ
ๆ ตามกนั ไปเลยทเี ดียว จะวาไปกระแสลมก็มีสวน
สําคัญสําหรับแผนการณข องผมเหมือนกนั ไดแต

10

หวงั วา ลมแรงอยางนจี้ ะไมท าํ แผนของผมพังไปซะ
กอน

มาแลว ครับ ตามเวลาเปะ นองนม่ิ ของผม
ซอยเทา ฉบั ๆ มาแตไ กลดู เหมือนเธอเพ่งิ ไปซอย
ผมมาใหม ผมมาส้นั เตอ ทําใหใ บหนา เล็ก ๆ ของ
เธอดอู อนเยาวลงไปอีก จริงหรอื เปลา ก็ไมร ูทวี่ า
ผูหญงิ อกหักมกั จะชอบไปตัดผม ผมไดแ ตภาวนา
ขออยาใหเธอถึงกบั อกหกั เลยนะ

คุณนายกระจอกโผลงมาเกาะก่งิ หูกวาง
ขา ง ๆ ผม หลังจากบินไปดูลาดเลาวา นายกา น
กาํ ลังเดนิ ตามมา อยใู นระยะหา งพอ ๆ กบั วันกอน

“มาแลว ...” คณุ นายใหส ัญญาณ
ผมโผบินขึ้นไปในอากาศ ลมแรงปะทะปก
ทําใหผ มเซไปเลก็ นอย แตก็ยงั รักษาการทรงตวั ไว
ได ผมบนิ วนรอบตวั นอ งนิม่ ในระยะหางพอควร
แลว คอย ๆ บินใกลเขา ไปมากขึ้น เพอ่ื ใหเธอได
สังเกตเหน็ นกตวั เล็ก ๆ นา รักอยา งผม นน่ั ไง...เธอ
มองตามผมแลวครับ ไดเ วลาละ ...

11

ผมบินถลาไปดา นหนาเธอ แลว แลนดง้ิ ลงท่ี
ถนน ปกกบั หางกางเกง กาง ลมพดั แรงสง ลําตัว
กลม ๆ ของผมกลิง้ หลนุ ๆ ไปสามสีต่ ลบ ครูดไป
ตามพื้นซีเมนตแ ขง็ อยู ... เจ็บจริง ๆ ใหด ้นิ ตาย!

“อยุ !!” นองนิม่ ชะงักเทาที่กําลงั ซอยยิก ผม
หลบั ตาป เทา ของเธออยหู า งจากหัวผมไปไมก ่ีนวิ้
เองครับ

“นกน.ี่ .. ตายหรือเปลา หวา ?” นองนม่ิ นง่ั
ยอง ๆ ชะโงกหนา มาดรู างเลก็ กระจอ ยรอยของผม
ทน่ี อนแนน ิ่งอยบู นพน้ื ถนน ผมแกลงนอนน่งิ อา
ปากนอย ๆ แลวทําตาเหลือกดวยเพอื่ ใหสม
บทบาท เธอเอานว้ิ แหย ๆ มาที่พุงของผม ผมเลย
แกลง ชกั ขยบั ปก พรบึ ๆ พรับ ๆ แลวนอนแนนง่ิ ไป
นองน่มิ คงตกใจเลยไดแ ตจ องมองผมอยอู ยางนั้น
เขาตามแผนละครบั เพราะผมตองการถวงเวลาให
นอ งน่มิ อยูตรงนน้ั จนกวา นายกา นจะเดินมาเจอ
เธอ

12

แตแ ลว เธอกล็ ุกขน้ึ ยนื ทาํ ทาเหมอื นจะออก
เดนิ ตอ เธอคงคิดวา ผมตายแลว แน ๆ ผมรบี ชัก
กระแดว ๆ ฟาดปก หางเตม็ ทเี่ พื่อใหเธอเห็นวาผม
ยังไมตายนะ อยา เพงิ่ ท้ิงผมไป

เฮอ..!! ไดผ ลครับ เธอนงั่ ลงจองมองผมอกี
คร้งั และหนั ไปมองรอบ ๆ คงคดิ หาคนชวยกระมงั
แตแ ถวนัน้ กไ็ มมีใครผานมาหรอกครับ เธอเลย
เอ้อื มมือมาอมุ ผมไวในอุงมอื นมุ นม่ิ ของเธอ ผม
เห็นเธอจองมาทีต่ าแปว ๆ ของผม คงอยากรวู า
ตายหรอื ยัง ผมเลยกะพริบตาใหเ ธอสองที่ เธอลบู
หวั ผมเบา ๆ แลว ดึงปก ของผมกางออกเพื่อสาํ รวจ
ความเสยี หาย

“นม่ิ !” เสียงนายกา นนี่นาผมจําได
“อาว... กา นเองเหรอ”
นองน่ิมมีทาทางแปลกใจท่เี หน็ นายกานลง
นัง่ ยอง ๆ ขา งเธอ แนน อน...ผมจบั กระแสของ
ความดีใจในเสยี งนน้ั ไดดว ย
“ทาํ อะไรอยูนะ ?”

13

“นกกระจอกนี่ อยูดี ๆ กบ็ นิ ตกลงมา ชกั
ใหญเลย” นอ งนม่ิ ชูรางออ นปวกเปย กของผมให
ชายหนมุ ดู

“ตายรึเปลา น่”ี
“ย๊งั !” เสียงของผมกับนอ งนิม่ ดงั พรอ มกัน
(คนละภาษาสคิ รบั )
“กานชว ยมนั หนอ ยส”ิ
“ชว ยยังไงละ ?”
“ไมร ู ! ก็ชวยเถอะ” นองนงิ่ ยื่นผมใหน าย
กา นรบั ไว นายคนน้อี มุ ผมแบบแหยง ๆ หวั ผมหอ ย
รอ งแรง
“ใหก านทาํ ไงละ ไมเ คยเลี้ยงนกดว ยสิ”
สองหนุมสาวมองหนา กนั ตางคนตา ง
ครุน คิดหาทางชวยนกกระจอกจอมมารยาอยาง
ผม
“เปาตดู !!” นอ งนม่ิ โพลง ออกมา
“หา !!” นายกานกบั ผมทาํ ตาเหลอื กรอ งขนึ้
พรอ มกันแตคนละภาษาน่ันละ

14

“เปาตูดนกเนี่ยนะ?”
“ใช” นองนม่ิ พยกั หนาอยา งมั่นใจ
“นม่ิ จําได ตอนคุณปขู องนิ่มยังอยทู านเคย
เลี้ยงนกเขา มอี ยคู ร้ังหนงึ่ มันทาํ ทาจะตาย ปากอา
ตาเหลอื กอยา งตวั น้ลี ะ แลวคุณปกู เ็ ปา ตดู มนั
พรวด สกั พักเดยี วมันก็หายสบายด”ี
“จรงิ อะ ?”
“จริง... กานเปา ส”ิ
“ใหกานเปา ตูดไอต ัวน้เี นย่ี นะ ไมเอาหรอก”
“เปา”
“ไม”
“เปา”
“เปาก็เปา วะ”
เปน ชว งเวลาทผี่ มขนลกุ ขนพองอยา งบอก
ไมถูกเลยครับ เมื่อนายกา นคอย ๆ เอาริมฝปากมา
จอ ที่ทวารของผมชา ๆ อยางกลา ๆ กลัว ๆ ผมยัง
จดจําความรูสึกน้ันไดดี เมอ่ื รมิ ฝป ากอุนนมุ สมั ผสั

15

ตูดของผมและตามมาดวยแรงอัดของลมปากท่ี
เปาพรวดเขา มา

อมื !! ไมม ีคาํ ไหนจะบรรยายความรสู ึกของ
ผมไดถูกหรอกครบั อยู ...ผมรเู พียงวาในเวลาน้นั
ผมพยายามด้ินสุดแรงเพอ่ื ใหพน จากองุ มอื นาย
กา น กอนทเ่ี ขาจะเปาตดู ผมซา้ํ เปน ครัง้ ทสี่ อง พอ
หลุดออกมาไดผมก็บินแผลว็ ขึน้ ไปเกาะกิง่ หกู วาง
ทใ่ี กลท ส่ี ดุ มันจกุ จนแทบจะเกาะไมไหวเลยทีเดียว

คณุ นายเธอรบี บินมาเกาะขา ง ๆ เอาหวั มา
ดนั ตวั ผมไว คงกลัววา ผมจะรว งลงไป เรามองลง
ไปที่สองหนมุ สาว เหน็ พวกเขาปองมอื กันแสงแดด
ท่สี องแยงตา พยายามมองขน้ึ มาที่ผม พวกเขา
หัวเราะดีใจที่คดิ วา ชวยชีวิตนกนอยไวไ ด

“เหน็ ไหมกา น มันไดผลจรงิ ๆ ดว ย”
“เออ จริงดวยเฮะ”
นอ งนิ่มกับนายกานมองหนา กัน แลวนอง
นิ่มกห็ ัวเราะกากออกมาอยา งไมห ว งสวย
“ฮา ..ฮา ..ฮา..” เธอชี้มือมาที่หนา นายกาน

16

“น่มิ ขาํ อะไร?” นายกา นทาํ หนา เหลอหลา
“ขี้นกติดหนวด” นอ งนม่ิ พูดพลางหัวเราะ
พลางจนหนา เปน สชี มพจู ัดนา รกั
“หา ” นายกานยกมอื ขน้ึ เชด็ หนวดหรอมแห
รมเปนพลั วนั
“ลอ เลน นะ แคขนตูดนกตดิ หนวดเทา นน้ั
แหละ”
สาวรา งเลก็ นารกั เอ้ือมมือไปหยบิ ขนตดู
ของผมท่ีติดเดอยูก ับตอหนวดยงั ไมไ ดโ กนของชาย
หนมุ รางโยง ภาพชายหนมุ กบั หญิงสาวทีย่ นื คกู นั
หางเพยี งคบื ดวงตาจอ งมองกนั และกันเหมือนจะ
บอกวาความคดิ ถึงมนั มากเกนิ กวาจะมวั ไปคดิ ถึง
เร่ืองบาดหมางที่ผา นมา มนั ชา งเปนภาพ
ประทับใจจรงิ ๆ เลย คุณวาไหมครับ ..
สายลมเยน็ ฉ่ําของเดือนธนั วาคมพดั ใบหู
กวางรวงพรลู งอีกครงั้ ขณะทีค่ ุณนายกระจอกไซ
ขนทีไ่ หลของผมอยา งฉอเลาะ แลว เรากบ็ นิ กลับรัง

17

เล็ก ๆ ของเราทอี่ ยูบนตน หูกวาง ในสวนสาธารณะ
ทอี่ ยู ณ
13.686394 องศา เหนือ
100.662661 องศาตะวันออก
จดุ ตัดของเสน รงุ และเสนแวงน้ี เปนทที่ ่ีความรัก
ของใครคนหนง่ึ หยุดรออีกคนหนง่ึ เปน จดุ ท่เี ชื่อม
หัวใจสองดวงให. ..เดินไปดว ยกัน

18

รวมเรอื่ งสนั้
เรือ่ งเลาของนายกระจอก
ตอน ของขวัญ
โดย ลงุ ทอม

13.686394 องศา เหนอื
100.662661 องศาตะวันออก
ณ จดุ ตดั เสน รุง และเสนแวงตรงนี้คอื ที่ต้ังของ
สวนสาธารณะขนาดใหญ และตรงกลางสวนริมบึง
กวา ง บนตน หูกวางตน ทส่ี สี่ บิ แปดตน นี้ก็คอื บา น
ของผมเอง ผมชือ่ นายกระจอกครับ ผมกับ
คณุ นายกระจอกแฟนสาวอาศัยอยใู นรงั เลก็ ๆ
ภายในสวนสาธารณะแหงน้ี ทกุ ๆ วนั จะมีผคู น
มากมายเขามาพักผอน เดินเลน และออกกําลัง
กายกนั ทน่ี ี่ โดยเฉพาะวนั หยุดสดุ สัปดาหจ ะมคี น
มามากเปนพิเศษ ทีต่ รงนจี้ ึงเปน ที่ทผี่ มไดเหน็ ชีวติ
หลากหลายของผูคนมากหนา หลายตา เปน ทที่ ่ี

19

เกิดเรอื่ งเลา ไมร ูจบของผม และน่กี ็เปน อกี เร่ือง
หน่ึง

เชาวันนนั้ ... อากาศรอนมาก ดวงอาทิตยเบอ้ื งบน
แผรังสอี าํ หิตลงมาอยา งไมปราณี เขา กบั ฉากบเู จด็
รมุ หน่งึ ตรงส่แี ยกเลยบา นผมไปนดิ เดยี ว ถา คณุ
เดินมาจากรมิ บึงก็จะไดย นิ เสยี งแผดรอ งเอด็ องึ
ของนกกระจอกเจ็ดตัวทกี่ าํ ลังรมุ จิกท้งึ ผมอยอู ยาง
เมามนั ผมน่หี ละครบั ! ไมใชผ มบนหวั ของ
นกกระจอกพวกน้นั
จา ก!!..จิ๊ก ๆๆๆๆๆๆ
แจก!!!!....แจก ....จา ก!!!!

ผมโดนพวกมนั รุมจกิ รมุ ทงึ้ จนขนหลดุ
กระจกุ กระจยุ กลิ้งไปกลง้ิ มาอยูบนถนนก็เพราะ
ความเซอและความซาของตวั เองแท ๆ ก็ตอนที่ผม
ลงมาบอกเจา ตวั เลก็ นนั่ วา หนอนในปากของมนั ตัว
นั้นนะ มันเปน ของผมเพราะผมเหน็ กอน ไอต อน
น้นั นะ ผมไมเ หน็ แก็งคของมันทอี่ ยูบนตนหูกระจงนี่

20

ครับ พอพวกมันอีกหกตัวเหน็ เหตุการณเขา เทานนั้
คุณก็ลองคิดภาพตอ เอาเองเถดิ ครับ มันตดิ เรท ฉ.
ฉงิ่ ประเภทภาพความหวาดเสยี วรุนแรงเลยทเี ดยี ว

คณุ นายกระจอกแฟนผมหรอื ครบั ? โถ..
เธอจะทําอะไรไดน อกจากสง เสียงเชยี รใหก ําลังใจ
ผมลงมาจากตน หกู วาง กเ็ ธอเพ่งิ จะทาํ เล็บมา อนั
นก้ี ็ตองเขาใจเธอหนอย

แตคงเปน บญุ ของผม ทข่ี ณะนั้นมี
เดก็ ผูห ญงิ อายปุ ระมาณแปดขวบคนหนึ่ง เคลอื่ น
ตวั เขามาอยา งรวดเร็ว ทผี่ มเรียกวาเคลอื่ นตัวเขา
มานน้ั ถกู แลว ครบั เพราะเธอนัง่ อยูบนเกาอี้รถเข็น
สําหรบั คนพกิ าร สองมอื ของเธอหมุนวงลอ ใหวิ่ง
เขา มายงั กลมุ นกกระจอกทจ่ี กิ ตีกันนวั เนียจนแลดู
เปนกอ นกลม ๆ สนี ํ้าตาล ปากก็ตะโกนรองเสยี งดัง

“ชวู ...ชูว ...พอแลว ไป ไป. ..พวกนก
อันธพาล!”

ยงั ครับ เจา นกกระจอกพวกนนั้ มันคงเมา
มันจนไมไ ดส นใจสงิ่ รอบขา ง มนั จงึ ยงั ทึ้งผมตอ ไป

21

ไมย อมหยดุ งา ย ๆ จนกระท่งั เด็กนอ ยคนนัน้ เอาผา
ที่พาดอยบู นตักของเธอออกมาโบกใสพ วกมันน่นั
ละ ครบั มันถงึ ไดบนิ แยกยายกนั ข้นึ ไปเกาะกง่ิ หู
กระจงมองดผู ลงานของมนั อยา งสะใจ

ผมนอนหายใจปะงาบ ๆ อยกู ลางแดด ทั้ง
เหน่อื ยแทบขาดใจ ท้งั เจบ็ แสบระบมไปหมดทง้ั ตวั
ขนของผมสองสามเสน ปลิวระไปตามพ้ืนถนน
ซเี มนต ผมกะพริบนยั นต าเล็ก ๆ ท่ีพรา เลอื น กเ็ หน็
เดก็ นอ ยใจดีคนน้ันชะโงกตวั จากเกา อ้ีรถเข็นลงมา
มองอยางเปนหวง เธอพยายามจะเออ้ื มมือลงมา
อุมผม แตลงจากเกาอไ้ี มไ ด

“มนั ตายไหมคะลูก?” เสยี งผหู ญิงวยั
กลางคนรูปรา งผอมถามดงั มาจากดานหลงั

“ไมตายคะ หนูชว ยมันไวท นั ” เด็กนอ ยตอบ
แมของเธออยา งดใี จ

“โถ...ขนหลดุ เลย” แมข องเธอประคองผม
ไวใ นฝามอื พลางสาํ รวจขนตามปก ของผมที่หลุด

22

หลอไปหลายเสนแลว สง รางของผมใหเ ดก็ นอ ยรบั
ไปอยา งเบามือ

“ไมเ ปน ไรนะเจานกกระจอก ขนหลดุ แคน้ี
เรอ่ื งเล็ก เจา ตอ งบนิ ไดเหมอื นเดมิ นะ” เธอลบู ขนท่ี
ปกและลําตวั ของผมเบา ๆ อยพู ักหนงึ่ นนั่ ทําให
ผมหายจกุ และรูสกึ ดีขนึ้ มากจนพอจะขยับปก ได
ผมเลยลองบนิ ดู ถงึ จะบินเอียง ๆ แบบเสยี ศูนย ไป
บางแตผมกส็ ามารถบนิ ข้ึนไปถงึ รังของเราบนตนหู
กวางใกล ๆ นัน่ ได คุณนายกระจอกรบี กระโดดเขา
มาดูแลสํารวจความเสียหาย

“โถ...ที่รัก ๆ เพยี้ งหายนะ..เพ้ียง..เพ้ยี ง
หาย”

ระหวา งท่คี ณุ นายกระจอกปลอบผม ผมก็
ชะโงกลงมาดเู ดก็ นอ ยใจดคี นนน้ั ผมเห็นเธอโบก
มือและยม้ิ ใหกอนทีแ่ มข องเธอจะเขน็ เกา อข้ี องเธอ
ออกเดินไปตามถนนซีเมนตจนลบั สายตาของผม
ไป

23

เชา วันทส่ี อง....
ผมรูสึกดขี ้ึนมากแลว คณุ นายกระจอกคอย

ปอ นอาหาร นา้ํ และยอดหญาท่เี ปน ยาใหผม ผม
จงึ นอนพักอยูในรังของเราตอนที่เห็นเด็กนอ ยใจดี
กบั คุณแมข องเธอพาเธอมาสดู อากาศบริสุทธท์ิ ่ี
สวนแหงนเ้ี หมอื นเมือ่ วาน ผมเหน็ เธอคุยเสยี งแจว
กับคุณแมแ ละไมไ ดเ หลยี วขนึ้ มาทีร่ ังของเรา บางที
เธอคงจะลืมผมไปแลว แตส าํ หรับผม เธอคอื ความ
ประทับใจทจ่ี ะไมมีวนั ลมื

“ที่รกั เราไปบนิ เลน กนั ดกี วา” ผมหันมา
ชวนคณุ นายกระจอก

“บา รึเปลา ?” คณุ นายกระจอกเปรยออกมา
โดยยังคงงวนอยกู ับการไซจดั ขนรกั แรข องเธอ

“เหอะ! ไปเรว็ เดยี๋ วตามไมทนั ” ผมหนั ไป
บอกเธอแลว โผบนิ ออกจากรังทนั ที สกั พกั คุณนาย
กระจอกก็บนิ ตามมาทันกนั

24

“จะไปไหนยะ หนอยนกึ วา ปว ยไมมแี รง ท่ี
แทกส็ าํ ออยน่ีเอง” คุณนายเธอก็มีขบ้ี น บา ง
เหมือนกนั ครับ

ผมเห็นคุณแมร างผอมพยงุ ลกู สาวเขา ไป
ในรถกอ นจะพบั เกาอ้ีรถเข็นใสร ถยนตค นั เลก็
คอ นขา งเกา แลว ขบั ออกไปทางประตูใหญ

“ไปเทีย่ วบา นสองแมลูกนัน่ กนั ” ผมขยับปก
รับสายลมและคิดวาตวั เองแข็งแรงดแี ลว

“หา !! จะบินตามรถเน่ยี นะ เธอคิดวาตัวเอง
ช่อื นกแอรรึไง”

“ถนนสายนีร้ ถติดทกุ วนั พวกเขาไปไดช า
กวาเราบินเสียอกี เชอื่ ส”ิ

แลวเราก็บินบา งพักบา งไปจนถึง
คอนโดมิเนียมหลังเกาที่อยูก ลางซอยไมไกลจาก
สวนสาธารณะนนั้ สกั เทา ไหร รถคันนน้ั เล้ยี วเขาไป
ในอาคาร

“แลว ไงละพอ ตวั ดี เธอจะขนึ้ ลฟิ ตต ามเขา
ไปไหม?” คณุ นายกระจอกประชดประชัน

25

“เราบินไปดูตามระเบยี งหองก็ได เดยี๋ วก็รู
วาอยหู อ งไหน”

เกดิ เปนนกมีปก ซะอยา งมันกง็ า ย ๆ อยาง
นี้ละ ครับ แลว ผมกับคุณนายกระจอกก็มาเกาะราว
ระเบยี งหอ งของเด็กนอยใจดีคนนั้น เรามองผาน
กระจกประตรู ะเบยี งฝนุ จบั เขรอะบานนัน้ เขาไป
หองเล็ก ๆ หอ งนี้เปน บา นท่ีสองแมล กู อาศยั อยู ดู
เหมือนวา ทั้งสองคนเพ่งิ จะยา ยเขา มาอยูใ หม
เพราะยังมีขา วของอยูใ นกลอ งจาํ นวนหนึ่ง และที่
ระเบียงก็ยังโลง วาง มเี พียงกระบะดนิ เกา ๆ ทม่ี ี
หญาข้นึ หรอมแหรมสองสามตน ผมคิดวา คณุ แม
ของเดก็ นอ ยคงยังไมม เี วลาแมแตจ ะทําความ
สะอาดระเบยี งเลยดว ยซาํ้

“ทร่ี กั จา ผมอยากใหของขวัญสองแมล ูกน้ี
จงั เลย คุณนายจะชวยผมไหมจะ?”

คุณนายกระจอกปรายตามองผมโดยไมไ ด
ตอบอะไร ในใจเธอคงคดิ วา...เบ่ือมนั จริง..จร๊ิง!!”

26

เชาวันทส่ี าม...
ผมกับคณุ นายบินมาท่คี อนโดมิเนยี มของสองแม
ลูกอีกครง้ั พรอ มกบั ของขวัญของเรา เรามาเกาะ
อยทู ี่ระเบียงของพวกเขาพักหนึง่ ผมมองผา น
ประตูกระจกท่ปี ด อยู เหน็ เดก็ นอ ยนอนหลบั อยูที่
เตียงของเธอ คณุ แมของเธอเอาผามาโปะทศ่ี รี ษะ
ของเดก็ นอ ย สหี นา ดมู กี ังวล คณุ นายกระจอกบอก
วาสงสัยเธอจะไมส บาย

เชา วันทีส่ ่.ี ..หา ..หก
ผมกับคณุ นายกระจอกยงั คงมาเย่ียมเยยี น

อาการของเด็กนอยทุกวัน เธออาการดีขน้ึ จน
หวั เราะกบั คณุ แมของเธอได แตก ย็ งั ตองนอนอยู
บนเตยี ง คณุ แมข องเธอยังไมว างพอท่ีจะเปดประตู
กระจกออกมาทาํ ความสะอาดระเบยี งเลย

หน่งึ เดือนผานไป...

27

ผมกบั คณุ นายกระจอกบินมาเย่ยี มเดก็
นอยเกอื บทกุ วัน แมว า เธอจะไมเ คยเห็นพวกเราที่
เกาะอยทู ่รี ะเบียงหอ งของเธอเลยเพราะบานประตู
กระจกท่ขี นุ มวั หลายวันทผี่ านมาพวกเราดใี จกัน
มากท่เี ทวดาชวยดแู ลของขวญั ของพวกเราเปน
อยางดีจนถงึ วนั นที้ เี่ ราจะทาํ พิธีสงมอบของขวัญ
ของเราไดเสยี ที

“ไดฤกษเ สียทีนะ” คุณนายกระจอก
กระโดดหยองแหยงเก็บอาการดใี จไวแทบไมอยู

“ผมวา เธอคงชอบของขวญั ของเรานะ” ผม
ยิ้มยดื อก แลว เคาะปากลงบนประตูกระจกบานขนุ
น่นั ไง คุณแมข องเธอชมี้ าที่พวกเราและเดนิ มาเปด
ประตูกระจกออกแลว

“อา ย!!...ดูสลิ ูก” คุณแมของเธอยมิ้ กวา ง
อยางสดช่ืน

“คณุ แมข า ดอกไมน ั่นสวยจังเลยคะ ”
เดก็ หญิงย้มิ ตาหยีอยางมคี วามสขุ ขณะมองมาที่

28

ดอกไมส ีเหลอื งดอกโตทบี่ านรับแสงอาทิตยส ดใส
ยามเชา

“อยุ !! ดูสิคะมีนกตัวเล็ก ๆ มาเกาะท่ี
ระเบียงดว ย”

เสยี งไรเดยี งสาของเด็กหญงิ ทําใหคุณนาย
กระจอกขยบั มาเบียดแลวเอาศรี ษะเล็ก ๆ ของเธอ
มาซบกับปกของผมอยา งอม่ิ เอมใจ แตแลว ทนั ใด
น้ันเธอกห็ นั มาจองหนา ผมอยา งจรงิ จังพลางพูดวา

“ทร่ี กั ...วนั หลงั จะใหดอกไมเปนของขวัญ
กับใครนะ เลอื กพวกดอกดาวเรืองหรืออะไรทเ่ี มลด็
มนั เลก็ ๆ หนอ ยไดไหม นีเ่ ธอเลน ซะดอก
ทานตะวันเมล็ดเบอเรอ รไู หมวา มันเจบ็ ตูดขนาด
ไหน! ฮึ !!”

............ จบ ...........

29