เรื่อง แม่ตุ่นกับลูกตุ่น แมต่นุ่ตวัหนงึ่เพงิ่คลอดลกูออกมาไมก่วี่นัลกูตนุ่เพงิ่จะลมืตาจงึมองเหน็อะไรไมช่ดั แต่มันชอบพูดโอ ้อวดกับแม่ว่า "แมจ่า๋หนูมองเห็นแลว้นะ เห็นชดัดว้ย" แม่ตุ่น ประหลาดใจและไมเ่ ชอื่วา่ลกูจะมองเหน็ ไดเ้ร็วขนาดนี้จงึคดิหาวธิทีจี่ะทดสอบลูก ของตน โดยน าก ายานทีมีลักษณะเป็นก ้อน ๆ มีกลิ่นฉุนมาทดสอบ เธอวางก ายาน ตรงหน้าลูกแล ้วถามว่า "ไหนลกูลองบอกแมซ่วิา่ สงิ่นมี้นัคอือะไร" ลูกตุ่นมองไม่ เห็นและไม่ได ้กลิ่น มันจึงตอบมั่ว ๆ ไปว่า "ก้อนหินไงล่ะจ๊ะแม่" เมื่อลูกตอบผิด แม่ ตุ่นจึงสอนลูกว่า "ลูกจ๋า นอกจากตาของลกูจะมองเห็นไมช่ดัแลว้จมกูของลกูก็ ยังไม่ได้กลิ่นอีกด้วยนะ ทีหลังอย่าโกหกอีกนะจ๊ะ" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: อย่าพูดโอ ้อวดความสามารถเกินจริง
เรื่อง แม่ไก่ตาบอด ณ บา้นหลังหนงึ่มแีมไ่กอ่าศยัอยสู่องตัว ตวัหนงึ่ตาดีสว่นอกีตัวตาบอดสนทิ ในแต่ ละวันแมไ่กต่าบอดจะออกคยุ้เขยี่พนื้ดนิเพอื่หาอาหารอยา่งขยนัขันแข็ง สว่นแมไ่ก่ ตาดีเอาแต่อยู่เฉย ๆ ไม่เคยออกไปไหนไกล เพราะกลัวว่าเท ้าอันอ่อนนุ่มทั้งสองข ้าง จะหยาบกรา้น แมไ่กต่าดใีชช้วีติอยา่งสขุสบาย ดว้ยการคอยจกิกนิผลไมท้แี่มไ่กต่า บอดเพยีรพยายามหามา แตม่นักต็อ้งมชีวีติอยอู่ยา่งไรค้า่เพราะไมส่ามารถหาเลยี้ง ตัวเองได ้นั่นเอง :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: ผู้ที่มีร่างกายพิการหากมีความขยัน ก็มีคุณค่ามากกว่าคนปกติที่ไม่รู้จักท ามาหากิน
เรื่อง ลูกแกะโง่ ลกูแกะตัวหนงึ่เดนิหลงฝงูพลัดตกลงไปในบอ่น ้ามัน กวา่มันจะขนึ้มาจากบอ่ ได้ขนของมันก็เปียกชมุ่ ไปด ้วยน ้ามันหมดแล ้ว ขณะที่มันก าลังเดินกลับไปหาฝูง ประกายไฟจากคบเพลิงที่มีคนจุดทิ้งไว้ก็ กระเด็นมาติดที่ขนของมัน เกิดเป็นลูกไฟเล็ก ๆ มันเที่ยววิ่งไปอวดแกะตัวอื่น ๆ ว่า "ไฟบนตัวข้ามัน ใหแ้ สงสวา่งมากกวา่ดวงอาทติยเ์สยีอกี " ทันใดนั้นลมพัดแรงขึ้นท าให ้ลูกไฟบนตัวมันลุกโชนขึ้น อย่างรวดเร็ว ลูกแกะจึงถูกไฟคลอกตาย เมื่อเจ้าของมาเห็นร่างของมันขึงพูดขึ้นว่า "ชาติหน้าเจ้า จงไปเกิดเป็ นดาวลูกแกะแล้วกันนะ จะได้มีแสงสว่างในตัวเองสมใจ" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: อย่าเห็นกงจักรเป็นดอกบัว เพราะมันจะเป็นภัยร้ายต่อตัวเองในภายหลัง
4.เรื่อง ชายชรากับมัจจุราช ชายชราคนหนงึ่มอีาชพีรับจา้งตัดฟืน ดว้ยหลังทงี่องมุ้และโรคภัยที่รุมเร้าท าให ้เขาเริ่มไม่มีเรี่ยวแรง ในการท างานเลยี้งดตูัวเองอกีตอ่ ไป เขารสู้กึทอ้แทส้นิ้หวังจงึรอ้งขนึ้มาวา่ "ขา้ไมอ่ยากมชีวีติอยู่ ตอ่ ไปอกีแลว้ทา่นมจัจรุาช ชว่ยมารบัขา้ไปทเีถดิ " พูดจบมัจจุราชก็ปรากฎตัวขึ้นแล ้วพูดกับ ชายชราว่า "เจ้าเรียกข้ามา เจ้าต้องการอะไรหรือ" ชายชราเกิดกลัวตายขึ้นมาจึงรีบตอบกลับไป ว่า "ไดโ้ปรดชว่ยยกฟืนใสบ่า่ ใหข้า้ทสีทิา่น" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: คงไมเ่ ป็นการดหีากเราไดท้กุสงิ่ทปี่รารถนา
5.เรื่อง ไก่กับพลอย ณ ฟาร์มแห่งหนึ่ง ขณะที่ไก่ตัวหนึ่งก าลังคุ้ยเขี่ยอาหารอยู่นั้น มันก็ได ้พบกับพลอยล ้าค่าเม็ดหนึ่ง เจ้าไก่มองดูพลอยเม็ดนั้นแล ้วเอ่ยขึ้นว่า "เจา้นชี่า่งงดงามเหลอืเกนิเจา้อาจจะมคีา่มากส าหรบั มนุษย์แตส่ าหรบัขา้เจา้ไมม่คีา่เลยแมแ้ตน่อ้ย เพราะขา้ตอ้งการเพยีงแคเ่มล็ดขา้วทจี่ะท า ใหข้า้อมิ่และมชีวีติรอดตอ่ ไปได้แค่นั้น" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: ของทคีา่หากอยใู่นมอืของคนทไี่มไ่ดใ้ชก้ ็เปลา่ ประโยชน์
6.เรอื่ง เศรษฐกีบัหงส์ เศรษฐไีดย้นิเรอื่งร ่าลอืวา่มหีงสท์รี่อ้งเพลงไดไ้พเราะมากอยตู่ ัวหนงึ่เขาจงึไปซอื้หงสต์ ัวนัน้ เพื่อที่จะให ้มันร้องเพลงให ้แขกฟังในงานวันเกิดของเขา แตพ่อถงึวันงานเจา้หงสก์ลับไมย่อมเปลง่ เสยีงออกมาแมแ้ตน่อ้ย ท าใหเ้ศรษฐขีายหนา้และโกรธเป็นอยา่งมาก หลายวันตอ่มาเขาจงึสงั่คนรับ ใชใ้หฆ้า่หงสเ์สยีเมอื่หงสไ์ดย้นิเชน่นัน้มันจงึสง่เสยีงรอ้งออกมาอยา่งเศรา้สรอ้ย เพราะวา่นี่คงเป็น เพลงสุดท ้ายแล ้วที่มันจะได ้ร้องก่อนตาย :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: ถ้าไม่รู้จักท าตัวให ้เป็นประโยชน์ ก็ไม่มีใครเขาต ้องการ
7.เรื่อง เทวดากับนางฟ้า ขณะทเี่ทวดาองคห์นงึ่ก าลังเดนิทางทอ่งเทยี่วอยนู่ ัน้เขาก็ไดพ้บสงิ่หนงึ่คลา้ยกบัผลแอปเปิ้ลวางอยู่ บนพนื้เทวดาจงึลองใชเ้ทา้เหยยีบดูแทนทสี่งิ่ของนัน้จะแหลกละเอยีดลงไปกบัพนื้มันกลับเป็น ขนาดใหญข่นึ้เป็นสองเทา่ดว้ยความสงสยัเขาจงึเหยยีบมันแรงขนึ้อกีพรอ้มกบั ใชไ้ม ้ตี แต่มันก็ยัง ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดก็เต็มทางเดิน จากนั้นนางฟ้าก็ปรากฏตัวพร้อมกล่าวว่า "อย่า ประหลาดใจเลย สงิ่ทที่า่นเห็นอยนู่นั้เป็นพลงัแหง่การตอ่ สนู้น่ัเอง" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: ชยัชนะยอ่มเกดิแกผ่ทู้มี่คีวามพยายาม
8.เรื่อง ชายชรากับลา ชายชราคนหนงึ่ไปซอื้ลา เขายนืเลอืกอยนู่านแตก่ ็เลอืกไมไ่ดส้กัทีคนขายจงึเสนอใหเ้ขาทดสอบลา กอ่นซอื้เขาจงึเลอืกลาตวัหนงึ่แลว้พามันกลับบา้นดว้ย เมอื่มาถงึบา้นเขาก็ปลอ่ยมันไปรวมกบัลาตัว อื่น ๆ ในคอก ปรากฏว่าลาตัวนั้นรีบเดินเข้าไปหาลาที่ขี้เกียจที่สุดและตะกละที่สุดทันที ชายชราเห็น เชน่นัน้จงึเอามันกลับไปคนืรา้น พ่อคา้สงสยัจงึถามวา่ "ท่านได้ทดสอบมันแล้วรึ" ชายชราตอบ ทันทีว่า "ไมต่อ้งลองขา้ก็รแู้ลว้วา่เจา้ลาตวันี้ตอ้งมนี สิยัเหมอืนกบัลาทมี่นัเลอืกเป็นเพอื่นแน่ ๆ" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: การจะดวูา่ ใครมลี ักษณะนสิยัอยา่งไร ใหด้จูากเพอื่นทเี่ขาคบ
9.เรื่อง หมาป่ากับสุนัขจิ้งจอก หมาป่ าตัวหนึ่งกล่าวหาว่าสุนัขจิ้งจอกขโมยของ ของมันไป แต่สุนัขจิ้งจอกยืนยันว่าไม่ได ้เอาไป พวกมันเถียงกันอยู่นานไม่มีใครยอมใคร หมาป่าจงึพาลงิใหม้าชว่ยตัดสนิ ให้แตเ่จา้ลงิก็ตดั สนิวา่ สนุัขจงิ้จอกขโมยของ ของหมาป่าไปเชน่กนั "เปล่านะท่าน ข้าไม่ได้ท าจริง ๆ แล้วก็ไม่เคยคิดที่ จะท าด้วย" สุนัขจิ้งจอกครวญ "หุบปาก เจ้าไม่ต้องมาปฏิเสธเลย" หมาป่าสง่เสยีงขู่ สนุัขจงิ้จอก ได ้แต่คิดในใจ "ชา่งไมยุ่ตธิรรมเลย ทลี่งิตดัสนิเชน่นนั้ก็เพราะวา่กลวัหมาป่าจะกนิเอานะ่ ส"ิ :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: ผไู้มม่ ัอ านาจยอ่มเสยีเปรยีบผมู้อี านาจเสมอ
10.เรื่อง หมีกับฝูงผึ้ง ณ ป่ าแห่งหนึ่งมีหมีตัวหนึ่งก าลังหิวเนื่องจากไม่ได ้กินอาหารมาหลายวัน ทันใดนั้นมันหันไปเห็นรัง ผึ้งขนาดใหญ่บนต ้นไม ้ จึงหันไปฉีกกินอย่างตะกละตะกลาม มันเพลิดเพลินกับการกินจนไม่ทันระวัง ตัวจึงถูกผึ้งต่อย "โอ๊ย เจ้าผึ้งพวกนี้ ข้าจะท าลายพวกเจ้าให้หมดเลย" เจ้าหมีพูดด ้วยความ โกรธแค ้น มันออกท าลายรังผึ้งทั้งป่ าเพื่อเป็นการระบายอารมณ์ เมื่อฝูงผึ้งทั้งหลายเห็นพฤติกรรม ของเจ้าหมีก็รวมตัวกันบินเข้าไปรุมต่อยเจ้าหมีอันธพาล สร้างความเจ็บปวดให ้มันเป็นอย่างมาก เจ้า หมีได ้แต่ร้องโอดครวญกับตัวเองว่า "เพราะความอารมณ์ร้ายขาดสติของตัวข้าเองแท้ ๆ ที่ท า ใหต้อ้งมานง่ัเจ็บปวดเช่นน"ี้ :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: ควรฟังค าเตือนของผู้อื่นก่อนที่ภัยจะมาถึงตัว
11.เรื่อง สุนัขจอมเกเร สุนัขจอมเกเรตัวหนึ่งชอบวิ่งไปกัดชาวบ ้านเวลาเขาเผลอ เจ้าของจึงน ากระพรวนมาแขวนคอมันไว้ เพอื่ใหค้นไดย้นิเวลามันวงิ่เขา้ไปใกล้แตเ่จา้สนุัขคดิวา่เขาใหม้ ันเป็นของขวัญ มันจงึวงิ่ท าเสยีงกรุ๊ งกร๊งิอวดไปทั่วตลาด สนุัขชราตัวหนงึ่เห็นมันวงิ่เชน่นัน้จงึถามมันวา่ "ท าไมเจา้ถงึวงิ่สน่ักระพรวน ไปทว่ัเชน่นลี้ะ่ " มันตอบกลับไปว่า "เพอื่ใหท้กุคนไดย้นิเสยีงอนัไพเราะของมนัยงัไงละ่ " สุนัข ชราหัวเราะในความโง่ของมัน "เจา้เขา้ใจผดิแลว้ละ่เจา้หมานอ้ย ไมม่ ใีครชนื่ชมเจา้หรอก คน ทไี่ดย้นิเสยีงกระพรวนของเจา้มแีตจ่ะวงิ่หนกีนัทงั้นนั้เพราะเขากลัวว่าเจ้าจะไปท าร้ายเขา ต่างหาก" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: คนโงม่ ักภมูใิจกบั ชอื่เสยีงในทางทไี่มด่ขีองตนเอง
12.เรอื่ง สงิโตกบันักเดนิทาง ณ ป่าแหง่หนงึ่สงิโตกบันักเดนิทางเขา้ป่าไปดว้ยกนัระหวา่งทางทัง้สองผลัดกนัเลา่เรองและเกิด ื่ การโตเ้ถยีงกนันักเดนิทางกลา่ววา่มนุษยม์อี านาจและแข็งแรงกวา่ สงิโต ฝ่ายสงิโตก็วา่พวกของมัน แข็งแรงและมีก าลังมากกว่า เมื่อทั้งสองเดินผ่านอนุสรณ์สถานแห่งหนึ่ง เป็นรูปปั้นนักรบเหยียบหัว สงิโต ชายหนุ่มจงึพูดขนึ้มาวา่ "เจ้าเห็นไหมว่ามนุษย์น่ะเก่งมากแค่ไหน ทสี่ามารถสยบสงิโต เจ้าป่ าได้" สงิโตจงึตอบกลับไปวา่ "นั่นเป็ นเพราะอนุสรณ์สถานแห่งนี้มนุษย์อย่างเจ้าเป็ น ผสู้รา้งขนึ้มา ถา้สงิโตสามารถแกะสลกั ได้ทา่นก็จะไดเ้ห็นรปูปนั้ทมี่นุษยอ์ยใู่ตอ้งุ้เทา้สงิโต เชน่กนั " :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: เรามักมองตนเองดีกว่าผู้อื่นเสมอ
13.เรื่อง ชาวประมงกับปลาทูน่า ณ ท ้องทะเลแห่งหนึ่ง ชาวประมงพายเรือล าน้อยของเขาออกไปหาปลา เขานั่งตกปลาอยู่นานจน รสู้กึออ่นลา้แตก่ ็ยังไมม่ ปีลามาตดิเบ็ดเสยีที"เย็นนี้ถ้าข้าจับปลาไม่ได้เห็นทีว่าเย็นนี้คงจะไม่มี อะไรกินเป็ นแน่" เขาบ่นกับตัวเอง ในที่สุดเขาก็เก็บเบ็ดและเตรียมพายเรือกลับบ ้าน ทันใดนั้นเองก็ มีปลาทูน่าตัวหนึ่ง กระโดดหนีปลาใหญ่ขึ้นมาบนเรือของเขาพอดี เขาจึงได ้ปลาทูน่ากลับบ ้านไป เป็นมื้อเย็นในที่สุด :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: จะกระท าการสงิ่ใดใหพ้ยายามท าอยา่งถงึทสี่ดุแลว้โชคจะเขา้ขา้งเราเอง
14.เรื่อง ตัวไหมกับแมงมุม หนอนไหมไดร้ับค าสงั่จากเจา้หญงิใหท้อผา้ไหมเพอื่น าไปตัดชดุถวายพระราชา มันเรมิ่ถักทอเสน้ ไหมของมันอยา่งพถิพีถิ ัน สกัพักมแีมงมมุตัวหนงึ่เดนิผา่นมาแลว้พูดวา่ "ขา้ขอชกั ใยใกล้ๆ เจา้ได้ ไหม" ตัวไหมอนุญาต แมงมมุเรมิ่ชกั ใยของตัวเองอยา่งรวดเร็ว ใชเ้วลาไมน่านก็เสร็จ "ดูใยของข้า สิมนัละเอยีดออ่นและใหญก่วา่ของเจา้เสยีอกี " ตัวไหมมองอย่างไม่สนใจและตอบกลับไป ว่า "ก็จริงอยู่ แต่ใยของเจ้าก็มีไว้แค่ดักจับแมลงตัวเล็ก ๆ เท่านั้น หากมนุษย์เห็นเข้าก็มีแต่ จะเขี่ยมนัทงิ้ไป แตด่ ใูยขา้สมินัจะถกูเก็บรกัษาอยา่งดีเพอื่น าไปถวายเครอื่งทรงของ พระราชา" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: งานที่ท าด ้วยความปราณีตอดทน ย่อมมีคุณค่ากว่างานที่ท าแบบลวก ๆ
15.เรื่อง งูกับปู ณ ทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง งูกับปูเป็นเพื่อนรักกัน ทั้งสองมักจะไปไหนมาไหนดว้ยกนัเสมอ ปมูนี สิยัชอบ เดนิ ไปดา้นขา้ง สว่นงชูอบเลอี้ยคดเคยี้วไปมา วันหนงึ่ปเูห็นงเูดนิคดเคยี้วไปมาน่าร าคาญปจูงึบอก ใหง้เูดนิเหมอืนมันแตง่ ไูมย่อมท าตาม ปโูมโหมาก เมอื่งเูผลอมันจงึใชก้า้มของมันหนีบทคี่องจูนตาย เมื่อปูเห็นร่างของงูยืดตรงแข็งทื่อราวกับท่อนไม ้ เจ้าปูก็พูดว่า "ถา้เจา้เลอื้ยตรง ๆ อยา่งนเี้สยีแต่ แรก เจ้าก็คงไม่ต้องโดนลงโทษแบบนี้หรอก" :: นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :: ผมู้นี สิยัคดโกงและไมซ่อื่ตรงมักพบหายนะเขา้สกัวัน