นิทานเรื่อง

กระตา่ ยข้ลี มื

เชา้ วนั หยดุ ที่อากาศแจม่ ใส เจา้ กระตา่ ยกระโดดออกจากเตยี ง

เจา้ กระตา่ ยรบี วิ่งไปหอ้ งนา้ เพื่อจะไปอาบนา้ เตรยี มตวั ไปเท่ยี วชมบรรยากาศและวาดรูปที่สวนสาธารณะ

เม่อื อาบนา้ เสรจ็ เจา้ กระตา่ ยรบี สะพายกระเป๋ าและเดนิ ออกไปเท่ยี วขา้ งนอก

x

เมื่อเดนิ ไปเรอ่ื ย ๆเจา้ กระตา่ ยก็รูส้ กึ วา่ อากาศขา้ งนอกมนั รอ้ นมาก ๆ ก็เลยเปิดกระเป๋ าเพื่อทจี่ ะหารม่ แตต่ นเองลมื นารม่ มาใสก่ ระเป๋ าไว้ เจา้ กระตา่ ยจงึ ตอ้ งทนรอ้ นตอ่ ไป

x

เมือ่ อากาศรอ้ นเจา้ กระตา่ ยก็กระหายนา้ จงึ จะหยบิ กระเป๋ าสตางคเ์ พอื่ ไปซอื้ นา้ แตพ่ อเปิดกระเป๋ าเจา้ กระตา่ ยก็พบวา่ ตนเองลืมนากระเป๋ าสตางคม์ าทาใหไ้ มส่ ามารถซอื้ นา้ ได้

x

เจา้ กระตา่ ยจงึ ไดเ้ ดินทางตอ่ ไปทถี่ ึงสวนสาธารณะเพื่อวาดรูป ทาใหเ้ จา้ กระตา่ ยนนั้ เสียเวลาในการพกั ผอ่ นไปเพราะความขีล้ มื และรบี รอ้ นของตนเองน่นั เอง