วันวุ่นๆของวัยรุ่นหนีเรียน

เรอ่ื ง วันว่นุ ๆของวยั รุ่นหนเี รยี น

ผเู้ ขียนบท
นางสาวพิชนา ใสสะอาด

ชัน้ ม.5/1 เลขที่ 26

เสนอ
คุณครูศิริพร สุดตรง

เอกสารฉบับนเี้ ป็นสว่ นหนึง่ ของรายวชิ า นาฏศลิ ป์ รหัส ศ 32102
เรอื่ ง การเขยี นบทละคร

ภาคเรยี นที่ 2 ปกี ารศึกษา 2564

โรงเรียนเฉลิมพระเกยี รติสมเด็จพระศรนี ครินทร์ ภเู ก็ต
ในพระราชปู ถมั ภ์ สมเดจ็ พระเทพรัตนราชสดุ า ฯ สยามบรมราชกุมารี

โครงเรอื่ ง

เร่อื ง วนั วุ่นๆของวยั รุ่นหนเี รียน

รปู แบบ comedy

เมอ่ื นกั เรยี นมธั ยมศึกษาตอนปลาย 3 คน วางแผนจะหนีเรียนชดเชยของครจู รยิ า ครูประจำ
วิชาสังคมสดุ โหด และเครง่ เรอื่ งการมาหนเี รยี น ถา้ เดก็ คนไหนคิดจะหนี ครจู รยิ าไมป่ ล่อยไว้แน่ ดังน้นั
เตย้ หวั โจกชวนเพ่ือนหนเี รยี น ด้วยการแสดงที่เปน็ เลิศ ได้ล่อลวงให้ พาที หวั หนา้ ห้องท่ีเปน็ ไว้วางใจ
ของครทู ุกคน ช่วยในการหนเี รยี นครงั้ น้ี และ ขงิ เพ่ือนต่างห้องท่ีไม่สนิทแต่ตอ้ งไปดว้ ยเพราะบังเอิญ
เหน็ เหตกุ ารณ์หนเี รียนของเต้ยกบั พาที ทง้ั 3 ต้องช่วยกนั หนีเรยี นโดยมกี ฎในการหนคี รั้งน้วี า่ ต้อง
ไมใ่ หใ้ ครรู้ว่าพวกเราหรเี รียนและตอ้ งไมม่ ใี ครจับพวกเราได้ แตแ่ ล้วความวนุ่ วายกเ็ กดิ ขึ้นเมอ่ื เตย้ พึ่งรู้
วา่ ครูจรยิ าเป็นพส่ี าวทพ่ี อ่ ของตนเคารพรกั ซงึ่ พอ่ ของเต้ยดมุ าก ถ้าครูจริยาร้เู รอื่ งนีถ้ งึ หพู อ่ ของเต้ยแน่
จากการหนีเรยี นเพอื่ ท่จี ะไปหา้ งสรรพสินคา้ กลับกลายเปน็ การหนเี พื่อไม่ใหถ้ ูกทำโทษ ท้งั 3 คน
จำเป็นต้องหนเี รยี นครั้งนใี้ ห้สำเรจ็

ตวั ละครและอุปนสิ ัย

ตัวละคร แสดงเป็น พระเอก อาชพี นักเรียน
แสดงเป็น เพ่ือนพระเอก อาชพี นักเรยี น
1. เต้ย แสดงเปน็ เพอ่ื นพระเอก อาชพี นักเรียน
2. พาที แสดงเป็น ปา้ พระเอก อาชพี คณุ ครู
3. ขงิ
4. จริยา

อปุ นสิ ัย

1. เต้ย
ภายนอก : ผู้ชายสงู 165 ซม. สนั จมูกเล็ก ผิวขาวเหลอื ง ผมตรงสนี ้ำตาล คว้ิ

หนาสีน้ำตาลเขม้ ริมฝีปากบาง
ภายใน : การแสดงเปน็ เลิศ พูดมาก ข้เี กียจ

2. พาที
ภายนอก : ผชู้ ายสงู 175 ซม. สันจมกู หนาเด่นชัด ผิวคล้ำ ผมดำหยักศก คิว้

หนาสดี ำ ริมฝปี ากหนาเล็กสคี ล้ำ
ภายใน : พูดน้อย ชอบชว่ ยเหลอื มคี วามรับผิดชอบ ขยัน

3. ขงิ
ภายนอก : ผู้หญงิ สงู 170 ซม. จมกู โด่ง ผวิ ขาวเหลอื ง ผมดำตรง คิ้วบางสีดำ

ริมฝปี ากบางเล็กสีชมพู
ภายใน : หา้ ว ขีโ้ วยวาย แตง่ กายเรียบร้อย

4. จรยิ า
ภายนอก : ผู้หญิงสงู 160 ซม. จมกู โดง่ ผิวขาวเหลืง ผมหงอกหยกิ คว้ิ บาง

รมิ ฝีปากหนากว้าง
ภายใน : ใจดี ปากร้าย รักสตั ว์

บทละคร/บทสนทนา

ฉากท่ี 1

ฉาก : หอ้ งเรียน

ตัวละคร : ตัวที่ 1 : เต้ย

ตวั ท่ี 2 : พาที

เสือ้ ผ้า : เต้ย : ชดุ นักเรยี น

พาที : ชดุ นกั เรยี น

- เปิดฉาก -

บรรยาย: ตอนเชา้ ของวันเสารท์ ีค่ วรจะเป็นวนั หยดุ ของนกั เรียนทกุ คนแตไ่ ม่ใช่ของเตย้ และ
เพอ่ื นๆม.4/7ของเขา เพราะวันน้มี ีนดั เรียนชดวิชาสงั คมของครูจรยิ า ซ่งึ นดั นกั เรียนหอ้ งม.4/7ให้มา
เรียนตอน 09:30 น. ถงึ แมว้ ่าจะไม่ใช่เวลาตามปกตขิ องวนั ธรรมดาทีม่ ีเรยี น แตก่ ็เชา้ มากสำหรับเตย้ ที่
นอนดึกต่นื สาย และแน่นอนวนั น้ีเตย้ ก็สายอกี แล้ว พอมาถึงโรงเรียนเตย้ ดว้ ยความโมโหวิง่ ตรงไปหาพา
ทีท่ีกำลังนั่งอ่านหนงั สอื ในหอ้ งเรยี น

พาที : สวัสดีครบั คุณเตย้

เต้ย : พาที!!! ทำไมไมโ่ ทรมาปลุกวะ

พาที : แต่ผมโทรไป 100 คร้ังแล้วนะครับ

เต้ย : บอกแล้วว่าถ้าโทรหาเราแล้วไม่รับ ให้โทรหาแม่เลย โห~่ มาสายเลยเนี่ย

พาที : ก็ไมส่ ายขนาดนัน้ หรอกครับคุณเตย้ แค่เลยมา 10 นาทเี อง ครจู รยิ าไม่ทำโทษนาย
หรอก ถ้าครจู ริยาจะทำโทษนาย เดยี๋ วผมชว่ ยพูดกบั ครูจริยาใหเ้ องครบั

เต้ย : เรอ่ื งน้ันไมเ่ ปน็ ปัญหาหรอก แตป่ ัญหาอยตู่ รงท่ฉี นั ไมไ่ ดก้ นิ ขา้ วมา

พาที : อา้ ว!! คุณเต้ยไดห้ ิวตายแน่ครับวนั นี้

บรรยาย: เตย้ ได้ยินทพ่ี าทีบอกกช็ วนสงสัย

เต้ย : ทำไมวะ??

พาที : วนั น้คี รูจริยาสอนถึงบ่ายสองคร่ึงครับ
เต้ย : ห๊ะ!! นายพูดเล่นรเึ ปล่าเน่ีย
พาที : พูดจรงิ ครบั ไมเ่ ชือ่ ก็ลองอ่านไลนก์ ลุ่มวชิ าสังคม ม.4/7 ไดเ้ ลยครับ
เต้ย : เฮ้ย!! แบบน้ีฉนั แย่แนเ่ ลยวะ่ พาที
บรรยาย: เตย้ ทำหนา้ บดู บ้งึ คว้ิ ขมวดชนกนั พาทีดอู อกว่าเตย้ กำลงั หงดุ หงดิ อยแู่ นๆ่ จึงชวน
เต้ยกินขา้ วท่ีตนหอ่ มา
พาที : ผมหอ่ ข้าวมากนิ ทโ่ี รงเรียนดว้ ย คณุ เตย้ แบ่งกนิ กับผมกไ็ ดน้ ะครบั
เต้ย : มอี ะไรให้กินบา้ งละ่ ?
พาที : คุณเตย้ กนิ มะขามอบแหง้ ของผมกอ่ นดมี ั้ยครบั
เต้ย : ไม่อะ่ ฉันกนิ ไม่เปน็
พาที : งน้ั ...มะมว่ งนำ้ ปลาหวาน
เต้ย : ไมอ่ ่ะ ไมช่ อบกนิ เปรีย้ ว
พาที : ง้ัน...ทองหยิบทองหยอด
เต้ย : หวานเกิน ไมก่ ิน
พาที : ง้ัน...ข้าวคลุกกะปิสูตรเดด็ เจ๊ฝอย
เต้ย : เหมน็ กะปิ ไมช่ อบ
พาที : งั้นกไ็ ม่ตอ้ งแดก เอย๊ ! กไ็ ม่ตอ้ งกนิ ครบั
เต้ย : โห่~พาที นายกนิ แต่อาหารอะไรกไ็ มร่ ู้ ไม่เห็นจะอรอ่ ยซกั อย่างเลย
พาที : ก็นมี่ ันอาหารของผมครับ คณุ เตย้ อยากกนิ อะไรกไ็ ปหากินเองครับ
เต้ย : อ้าว! วันนีโ้ รงอาหารเปิดหรอ
พาที : ไมเ่ ปิดครบั แต่ครจู รยิ าบอกว่าถา้ ไมห่ ่อข้าวมากินตอนพัก กไ็ ปหาซ้ือของกินแถวหลัง
โรงเรียนกไ็ ดค้ รับ
บรรยาย: เต้ยไดย้ ินดงั น้นั กย็ ม้ิ เจา้ เล่ห์ทำหน้าตามพี ิรุธ แล้วหันมาพดู กบั พาที
เต้ย : แสดงว่ากห็ นีเรียนแล้วกลับบา้ นได้สิ

พาที : แตค่ รจู ริยาก็บอกไว้แล้วนะครบั วา่ "ใครหนีเรียนวิชาฉันตอนพัก พวกแกก็
เตรยี มติด 0 วิชาของฉนั ไดเ้ ลย"

เต้ย : ยยั ปา้ ตัวเตี้ยขี้บ่นน่ัน จะทำอะไรเราได้

พาที : คุณเต้ย อยา่ ใช้คำว่า"เรา"สิครับ
บรรยาย: ส้ินเสยี งพาที เตย้ ก็ทำหนา้ เศรา้ พรอ้ มบีบน้ำตาออกมา

เต้ย : อา้ ว! พาที นายก็หนีเรยี นเปน็ เพื่อนกนั หนอ่ ยดิ

พาที : ไม่ได้ครบั พ่อผมรู้ ผมตายแน่

เต้ย : กถ็ ้าไมม่ ใี ครบอก พ่อกไ็ ม่มีวันรูห้ รอก

พาที : แตว่ ่าคณุ เตย้

บรรยาย: พาทียังพูดไม่ทนั จบประโยค เตย้ ก็พดู แทรกขึน้
เต้ย : นีน่ ายจะไม่รบั ผิดชอบท่ที ำใหเ้ รามาสายใชม่ ัย้ !!! พาที

พาที : ห๊ะ!! มันไมเ่ กี่ยวกันนะครับ

เต้ย : เราสองคนเปน็ เพือ่ นกนั มาตงั้ แตส่ มัยประถมทีอ่ นบุ าลหมีนอ้ ย

พาที : เดี๋ยวๆๆๆๆ

เต้น : คำว่า"มติ รภาพ"มันไมเ่ คยมใี นหวั ใจนายเลยสนิ ะ เรารจู้ กั กนั มาเป็น 10 ปี นายมี
ปญั หาอะไร เราก็ช่วยนายตลอด นายทำการบา้ นไมเ่ สรจ็ เรากเ็ อาใหน้ ายลอก นายเปน็ ไข้ไม่สบาย เรา
กเ็ อายาไปใหถ้ ึงที่บ้าน เราไม่คดิ เลยว่าวนั น้ีแคเ่ ราขอให้นายไปเปน็ เพอื่ นเราหนอ่ ย แคช่ ว่ ยเราหนีเรยี น
ก็ได้ แต!่ !นายตอบปฏิเสธแบบไรน้ ้ำใจกนั แบบน้ี เราผดิ หวงั ในตัวนายมาก เราเสยี ใจว่ะ ฮอื ๆๆๆๆๆๆๆ

บรรยาย: เตย้ พดู เสรจ็ น้ำตากไ็ หลพราก ร้องไหเ้ สียงดงั จนเพื่อนทั้งห้องหันมามอง พาทีนง่ั น่ิง
อึ้งทำตวั ไมถ่ กู เอามือเขย่าตัวเต้ย

พาที : คะ..คณุ เตย้ คะ..คือผม ผะ..ผมผิดไปแลว้ ครบั ผมผิดเองคุณเต้ย อยา่ พึ่งรอ้ งไหค้ รบั
ผมขอร้องครับ
เต้ย : เราไมเ่ ชื่อนายหรอก ฮือๆๆๆ

พาที : เชือ่ ผมนะครับ เดีย๋ วผมช่วยคุณเอง ผมชว่ ยคุณเต้ยหนีเรยี นเอง

เต้ย : แค่ช่วยเองหรอ ฮึก ระ..เราอยากให้นายหนีเรียนเป็นเพ่อื นเรา

พาที : ไม่ไดห้ รอกครบั เดยี๋ วพ่อผมตี

เต้ย : นายชอบกนิ อะไรนะ
พาที : เออ่ ...kfc ม้งั ครบั
เต้ย : เดีย๋ วฉนั เล้ยี งkfcนายเอง
พาที : งัน้ เราหนีเรียนกันตอนน้ดี มี ้ยั ครบั
เต้ย : เฮย้ !! พอเอาของกินมาล่อ ใจง่ายจงั
พาที : คอื ผมเบื่อขา้ วคลกุ กะปิ
บรรยาย: เต้ย หนั มองซ้ายขวาบนล่าง แลว้ กระซิบข้างหพู าทีเบาๆวา่
เต้ย : งนั้ เราหนีเรยี นตอนพกั ทานขา้ ว จะได้เนียนๆออกทางประตหู ลัง
พาที : ตามนั้นครบั คุณเต้ย
บรรยาย: ทั้งสองพูดจบ ครูจริยากเ็ ดนิ เข้าหอ้ งมา ทำให้บทสนทนาระหว่างเต้ยและพาทีจบลง
แต่การหนเี รียนครงั้ นี้ยงั คงดำเนินตอ่ ไป

- ปิดฉาก -

บทละคร/บทสนทนา

ฉากที่ 2

ฉาก : ประตหู ลังโรงเรียน

ตัวละคร : ตวั ท่ี 1 : เต้ย

ตวั ที่ 2 : พาที

ตวั ที่ 3 : ขงิ

เสือ้ ผา้ : เต้ย : ชดุ นกั เรียน

พาที : ชุดนกั เรียน

ขิง : ชดุ นักเรยี น

- เปดิ ฉาก -

บรรยาย: ครจู ริยาสอนถงึ ตอน 12:00 น. ซ่ึงได้เวลาพกั ทานข้าวและถงึ เวลาเรมิ่ แผนการหนี
เรยี นของเต้ยกบั พาที โดยเต้ยได้สง่ กระดาษโน้ตใบเลก็ ๆให้พาทที น่ี ่งั หนา้ หอ้ งและกำลังจะบอกทำ
ความเคารพ โดยในกระดาษโนต้ เขียนไวว้ ่า

เต้ย : นายไปช่วยครูจรยิ าถือของ เด๋ียวฉนั ไปดูลาดเลาให้ เจอกันท่หี ้องน้ำชายสนามบาส
ใกล้ๆประตหู ลงั โรงเรียน

บรรยาย: พาทีส่งสัญญาณมือวา่ โอเค หลังจากบอกทำความเคารพเขากเ็ ข้าไปชว่ ยครูจริยาถอื
หนงั สือกลบั ห้องพกั ครู ส่วนเต้ยใช้จังหวะชุลมนุ แอบหนไี ปที่หอ้ งน้ำชาย เพ่อื ไปดวู า่ มยี ามอยทู่ ป่ี ระตู
หลงั โรงเรยี นรึเปลา่ แตร่ ะหวา่ งทีท่ ำตัวลบั ๆล่อๆในพุ่มไมข้ ้างหอ้ งน้ำชาย ดนั ไปสบตากับผู้หญงิ คนหนงึ่
ท่ียนื อย่ทู ่ีประตหู ลงั

ขิง : เฮย้ !! น่ันใครวะ! ออกมาเลยนะเว้ยไอเ้ วร!

เต้ย : เงยี บไวต้ วั เรา ไม่มีใครจับเราไดห้ รอก

ขงิ : บอกวา่ ให้ออกมา ฟังภาษาคนไมร่ เู้ ร่ืองหรอวะ!!

บรรยาย: เตย้ เหง่ือออกเปียกท้ังหน้าทงั้ หลัง เอามือข้างหน่ึงปดิ ปากอกี ข้างหนึ่งปิดจมูก ไดแ้ ต่
ภาวนาให้ผหู้ ญิงคนนน้ั รบี ไปที่อื่น แต่พาทีก็ดนั มาตะโกนเรยี นเตย้ พอดี ทำให้ผู้หญงิ คนนน้ั รวู้ ่าเต้ยคอื
คนที่แอบใต้พ่มุ ไม้ และเดนิ เข้ามาหาเตย้
พาที : คณุ เต้ยครับ!!! คุณเตย้ อยไู หนครบั ผมมาแลว้ ครบั !!!!!
เต้ย : พาที!! ไม่ต้องพู๊ดดด
พาที : อา้ ว! คณุ เตย้ ไปน่ังหลบอะไรในพุ่มไมค้ รับ
ขิง : หลบฉนั นี่ไงละ่ ไอ้โรคจิต!! ออกมาเลยนะ
เต้ย : พาที!! นายทำฉนั ซวย
บรรยาย : พาทมี องหนา้ ผู้หญงิ ทเี่ ดนิ เขา้ ดว้ ยความสงสยั ว่าเต้ยไปทำอะไรใหเ้ ธอ เธอจงึ
ตะโกนดา่ เต้ยถงึ ขนาดน้ี
พาที : เอ่อ…คอื เขาไปทำอะไรคณุ หรอครบั
ขงิ : มันมาแอบมองฉัน
เต้ย : คิดวา่ สวยมากหรอ ใครเขาอยากจะมองเธอกันล่ะ
ขงิ : ปากแบบนี้ อยากกนิ ตีนหนอ่ ยมั้ยไอ้เตี้ย!!
พาที : คอ่ ยๆพดู กนั นะครับทกุ คน ใจรม่ ๆกอ่ นครับ
ขงิ : กเ็ พือ่ นนายพูดจาหาเร่อื งฉนั น่ี วนั หลงั ก็ใส่ปอกคอเพ่อื นนายดว้ ย จะไดไ้ ม่หลุดมาเหา่
หอนคนอน่ื
เต้ย : คนทพี่ ดู จาหาเรอ่ื งคอื เธอนน่ั แหละ ยัยบ้า!!
พาที : พอไดแ้ ล้วครบั คณุ เตย้ ผมขอโทษแทนเพอื่ นผมดว้ ยครับคณุ ผ้หู ญิง
บรรยาย: พาทขี อโทษแทนเต้ย ท่พี งึ่ ดา่ กบั ผูห้ ญงิ ตรงหน้า ด้วยทา่ ทางทด่ี สู ภุ าพและนำ้ เสียงที่
เปน็ มติ รของพาที ผูห้ ญงิ คนตรงหนา้ เลยตอบกลับมาว่า
ขิง : เรยี กฉันวา่ ”ขิง”ก็ได้ ไมจ่ ำเป็นต้องพดู สภุ าพขนาดนน้ั หรอก
พาที : คณุ ขิง คือหัวหน้าสารวัตรนกั เรียนใชร่ เึ ปล่าครับ??
ขงิ : ใชๆ่ นายร้จู ักฉนั ด้วยหรอ??
พาที : คณุ ขงิ ดงั มากเลยนะครบั พวกผูช้ ายทง้ั ระดบั สายช้ันกลัวคณุ ขิงมาก

บรรยาย: ระหว่างทีพ่ าทแี ละขงิ คยุ กนั อย่างสนุกสนาน เต้ยไมร่ อช้าแอบปีนรวั้ ประตหู ลงั
โรงเรียน คิดว่าตวั เองคงปีนร้ัวโดยท่ขี งิ จบั ไม่ไดแ้ น่ๆ แตแ่ ลว้ ขิงดนั หันมาพอดี

ขิง : ทำอะไรของนายนะ่ ฉนั เหน็ นะ

เต้ย : นเ่ี ธอ!! ช่วยอยเู่ งียบๆ ไม่ต้องมาจับผิดทุกๆ 5 วไิ ด้ปะ

ขิง : นี่นายเตี้ย ฉนั แคจ่ ะบอกวา่ ถา้ จะออกไปกินข้าวก็เปดิ ประตูรว้ั เลย ประตไู มไ่ ดล้ อ็ ก
ฉนั พง่ึ มาเปิดเน่ีย

เต้ย : ไมบ่ อกใหเ้ รว็ กว่านลี ะ่ ยยั บา้ !!

บรรยาย : เตย้ ทใ่ี ชแ้ รงทั้งหมดปีนรั้วถึงยอดบนสุด ไดแ้ ตบ่ น่ พึมพำกบั ตวั เอง สว่ นขิงท่ี
มสี ีหน้าเรียบเฉย แต่ขา้ งในสะใจอยทู่ ่ีได้แกล้งเตย้ และขงิ กร็ ู้ดว้ ยวา่ เตย้ กบั พาทีคงไมไ่ ดแ้ คป่ ีนรว้ั ไปกิน
ข้าว แตก่ ำลังจะหนเี รยี น จงึ หนั ไปพดู กับพาทีวา่

ขิง : พาที นายบอกมาเถอะ ว่าพวกนายกำลังหนีเรยี น

พาที : คะ…ครับ เออ่ ไมใ่ ช่ครับ!! คุณขงิ เข้าใจผิดแล้วครับ

บรรยาย: พาทีเหงอื่ ออก หน้าซดี มอื สนั่ เดก็ อนบุ าลดูก็รวู้ า่ พาทีโกหก

ขงิ : พูดมาเถอะ ฉนั ไมฟ่ ้องครหู รอก

พาที : กะ…ก็ ก็ไดค้ รับ ผมกับคุณเตย้ จะหนเี รยี นครบั

บรรยาย: เต้ยท่มี องอยู่หา่ งๆท้ังสองคน แตก่ ร็ บั รูไ้ ดว้ ่าพาทกี ำลงั พูดอะไรกับขงิ อยู่ จึงตะโกน
ออกไปสุดเสียงว่า

เต้ย : พาที!!!! ยยั บา้ นั่นมนั หลอกนาย นายจะพูดทำไมเน่ีย!!

พาที : แต่คณุ ขงิ บอกวา่ จะไม่ฟอ้ งครนู ะครบั

ขงิ : ขอโทษนะพาที นายก็รดู้ ีน่ี ฉนั เป็นสารวตั รนกั เรยี นนะ ฉนั กต็ อ้ งทำตามหนา้ ท่ที ไี่ ดร้ บั
มอบหมาย ใหจ้ บั ตัวนักเรียนทที่ ำผิดกฎโรงเรยี น

บรรยาย: พาทที อี่ ง้ึ จนตวั แข็ง ไดแ้ ต่กม้ หน้ารบั กรรมท่กี อ่ แต่จๆู่ กม็ ีเสยี งหัวเราะของเต้ยทีก่ ำลงั
เดินเขา้ มาหาขิง พรอ้ มพูดกบั ขิงด้วยน้ำเสียงล้อเลียนว่า

เต้ย : เก่งมากคุณขิง แตเ่ มอ่ื ก้คี ุณขิงบอกวา่ ต้องจับตัวนกั เรียนทท่ี ำผดิ กฎของโรงเรยี น แต่
เอ๊ะ!! เมือ่ กต้ี อนที่คณุ ขิงมาที่ประตูหลงั โรงเรยี น คณุ ขิงมาทำอะไรนะครบั

ขงิ : กะ…ก็แคม่ าเปิดประตูโรงเรียน

เต้ย : จรงิ หรอครบั !? แล้วผู้ชายใส่เส้ือสีชมพูดเมอื่ กมี้ ายนื คยุ อะไรกบั คณุ ขิงกันนะ?? ผม
สงสัยจรงิ ๆนะครับคุณขิง

ขิง : ฉะ…ฉันกแ็ คส่ ั่งอาหารมากนิ ทีโ่ รงเรยี น ไมไ่ ดจ้ ะหนีเรียนเหมอื นนายซกั หนอ่ ย อย่า
มาจับผิดกนั นะเวย้

เต้ย : แตๆ่ ๆๆโรงเรยี นเรามกี ฎวา่ ห้ามสัง่ อาหารจากของนอกมากินนะครับคุณขงิ เพราะจะ
เพ่ิมขยะในโรงเรียน นีห่ รือว่าคุณขงิ ไมร่ ูก้ ฎข้อนีห้ รอครบั ตายๆๆๆ

ขิง : เฮย้ !! แล้วมนั ทำไมวะ กค็ นมนั หิว

เต้ย : งน้ั เรามาแลกเปล่ียนกันม้ัยคณุ ขิง คุณไม่บอกเรอ่ื งที่ผมหนีเรยี น ผมกจ็ ะไม่บอกครู
เรื่องที่คุณส่งั อาหารนอกโรงเรียน ดีมยั้ ละ่ ครับ

บรรยาย: ขงิ ทำสีหน้าเครง่ เครียด พาทสี ัมผัสไดเ้ ลยว่าขงิ โมโหอยูแ่ น่ๆ โดนผู้ชายท่พี ่งึ ดา่ กนั มา
บีบบงั คับใหต้ ัวเองต้องยอมแต่จๆู่ ขงิ กย็ ้มิ รา่ แลว้ พดู กับเตย้ ว่า

ขิง : กไ็ ดค้ ่ะคุณเตย้ หนเี รียนให้สนุกนะคะ

เต้ย : ยนิ ดที ่ีไดท้ ำธุรกจิ ร่วมกันครบั คุณขงิ ทานใหอ้ ร่อยนะครบั ไปกนั เถอะพาที เด๋ยี วจะมี
คนมาเจอพวกเราอกี

บรรยาย: พาทีสัมผสั ไดถ้ งึ ความผิดปกติของขิง ทค่ี วรจะวิตกกังวลแตก่ ลับยิม้ รา่ แล้วกำลงั เดิน
จากไป พาทีฉกุ คิดขน้ึ มาไดว้ า่ ขงิ ตอ้ งแอบไปฟอ้ งครูแน่ๆ จึงตะโกนบอกขิงไปว่า

พาที : ผมวา่ คณุ ขิงควรไปกบั พวกเรานะครบั

เต้ย : หะ๊ !! นายชวนยัยบา้ นน่ั ทำไมวะ??

พาที : ผมร้นู ะครับคุณขิง คุณคดิ จะไปฟอ้ งครใู ช่มยั้ ครับ

ขิง : พาที~ นายกไ็ มไ่ ด้ซ่อื นน่ี า่ แตท่ ำไมฉันจะฟอ้ งไม่ได้ล่ะ

เต้ย : เธอกท็ ำผิดกฎเหมือนกันน่ี ไม่กลวั โดนฟอ้ งรไึ ง

ขิง : ระหวา่ งฉนั กับนาย นายคิดวา่ ครจู ะเช่ือใครละ่

บรรยาย: ขิงทำหนา้ ตาเยาะเยย้ ใส่พาทแี ละเตย้ ส่วนเต้ยก็ทำหน้าเคร่งเครียด เพราะในใจเตย้ ก็
รู้ว่าครตู อ้ งเชือ่ ขงิ อยู่แลว้ ขงิ เปน็ ถงึ หวั หน้าสารวัตรนกั เรยี นสว่ นเขาเป็นแคน่ ักเรียนหลงั หอ้ ง วรี กรรมก็
เยอะ แต่จู่ๆพาทีกพ็ ูดสวนขงิ ไปวา่

พาที : แลว้ ถา้ คนทไ่ี ปฟอ้ งเปน็ ผมละ่ ครับ คณุ ขิงคดิ วา่ ครจู ะเชอ่ื ใคร

เต้ย : น่คี ณุ ขิง ผมคิดวา่ คุณขิงคงรู้เนอะ วา่ พาทลี กู รกั ครทู ้ังโรงเรียน
ขิง : อย่ามาขกู่ ันนะเวย้ ถ้างัน้ ก็เขา้ ห้องปกครองทง้ั สองฝา่ ยน่ีแหละ
พาที : คณุ ขิงแน่ใจนะครบั งั้นกไ็ ปพร้อมพวกผมเลยครับ
บรรยาย: ขิงสีหนา้ ซดี พาทีและเต้ยรู้ไดท้ ันทีว่าขิงกก็ ลัว เตย้ จึงพูดกบั จงิ วา่
เต้ย : ง้นั …เธอกห็ นเี รียนไปกบั พวกเราสิ แคน่ ้ีก็ไมม่ ีใครต้องเขา้ ห้องปกครองแล้ว กส็ บายใจ
ทง้ั ฝา่ ยฉนั และเธอด้วยน่ี
ขิง : เออๆๆๆ กไ็ ด้วะ แลว้ จะยนื น่ิงกันทำไมละ่
บรรยาย: ขงิ ทำหน้าบ้งิ ตงึ สว่ นเต้ยก็ยิ้มสะใจทีไ่ ด้เอาคืน พาทีได้แต่ถอนหายใจเพราะเริ่มรสู้ กึ
วา่ แคจ่ ะหนเี รียนทำไมมนั เหนือ่ ยขนาดน้ีก่อนทจี่ ะหนั ไปบอกเต้ยและขิงให้รบี ออกทางประตโู รงเรยี น
ไป และระหวา่ งเดินไปรอรถ ขิงก็พูดขึ้นว่า
ขิง : แลว้ พวกนายไปทไี่ หนกันละ่
พาที : ไปห้างสรรพสินค้าน่ะ
ขงิ : เด๋ยี วนะ พวกนายหนเี รียนวิชาของครูอะไร
เต้ย : ยัยปา้ จรยิ า
ขงิ : จรยิ า…ออ๋ ! ครูจรยิ า ศิลปการสกลุ คนท่สี อนวิชาสงั คมปะ
เต้ย : ใช่…หะ๊ ?! เมือ่ กเ้ี ธอพูดว่าอะไรนะ??
ขงิ : ครจู รยิ าสอนสงั คม
เต้ย : นามสกุลครูจริยาคืออะไรนะ
ขิง : เออ่ ..ครจู ริยา ศิลปการสกลุ
พาที : วา้ ว! นามสกุลเดียวกันกับคณุ เต้ยเลยครับ
บรรยาย: เต้ยหยดุ น่ิงไปซักพัก ทำหน้าตาครุ่นคิดอะไรบางอยา่ ง แลว้ กเ็ งยหนา้ ขน้ึ มามองพาที
และขิง พรอ้ มพูดส่ิงทีท่ ำใหพ้ าทแี ละขิงตกใจมากคอื
เต้ย : คะ…ครูจรยิ า เปน็ ป้าของฉันเอง
พาที : คณุ เต้ย ลอ้ เลน่ ใช่ไหมละ่ ครบั ฮา่ ๆๆ อยา่ แกลง้ กันสิ
ขิง : นามสกลุ เหมือนกนั ไมไ่ ด้หมายความวา่ เป็นญาตกิ นั หรอก

เต้ย : ไม่…ไมใ่ ช่ก็บ้าแลว้ !! ครูจรยิ าเปน็ ป้าฉนั แนๆ่ พอ่ ฉนั เคยพดู ถึง

ขงิ : ระ…เรากลบั โรงเรยี นกันมั้ยล่ะ ยังทันนะ

เต้ย : กลับไปใหโ้ ดนทำโทษหรอ!! เดี๋ยวครจู รยิ าก็โทรฟอ้ งพอ่ ฉันพอดี

พาที : มีทางเดียวแลว้ ละ่ ครับ คือการหนีเรียนครั้งน้หี า้ มใครรู้เด็ดขาด!!

บรรยาย: ทงั้ 3 คน มองหนา้ กนั และกนั นัยนต์ าบ่งบอกไดถ้ งึ ความแน่วแนท่ ีจ่ ะตอ้ งผ่านการ
หนเี รยี นครั้งนไ้ี ปใหไ้ ด้ กลับตัวก็ไมไ่ ด้จะใหเ้ ดนิ ตอ่ ไปก็ต้องไปให้ถึง โชคดที ี่หา้ งสรรพสนิ คา้ ทท่ี ้งั 3 คน
จะไปนั้นอย่ไู มไ่ กลจากตวั โรงเรยี นนกั เต้ย พาทแี ละขิงจึงตัดสนิ ใจเดินกันไป เพราะท้งั 3 คนมเี งนิ ไม่
มากพอจะจ้างรถไปสง่ เม่อื ถึงท่ีหมาย ทางทท่ี ง้ั 3 คนคิดว่าสัน้ ๆ อดึ ใจเดียวก็ถงึ เล่นเอาเหงื่อเปียก
โชกท้ังร่างกาย หอบเหมือนว่ิงรอบสนาม 50 รอบได้ ถึงแม้ว่าสุดทา้ ยกม็ าถึงแต่สภาพทงั้ 3 คน เหม็น
เน่าสดุ ๆ ขิงจึงขอตัวไปเข้าห้องนำ้ เต้ยกบั พาทีกเ็ ชน่ กัน อย่างนอ้ ยล้างหน้าซักนิด ซับเหงื่อซักหนอ่ ยคง
ช่วยไดบ้ ้าง

- ปดิ ฉาก -

บทละคร/บทสนทนา

ฉากท่ี 3

ฉาก : หา้ งสรรพสนิ คา้

ตัวละคร : ตวั ที่ 1 : เต้ย

ตวั ที่ 2 : พาที

ตวั ที่ 3 : ขิง

ตัวท่ี 4 : จริยา

เสอื้ ผ้า : เต้ย : เส้ือยืดสเี ทา กางเกงนกั เรียน

พาที : เสือ้ ยืดแดง กางเกงนักเรียน

ขงิ : ชดุ พละของโรงเรยี น

จริยา : เสอ้ื ยืดคอปกสเี หลอื ง กระโปรงยาว
สนี ้ำเงินอมฟา้

- เปดิ ฉาก -

บรรยาย: หลังจากท่ที กุ คนทำธรุ ะส่วนตัวในหอ้ งนำ้ เสร็จ กม็ าน่งั รวมตวั กนั ทีร่ ้านkfc ถึงแม้วา่
หนา้ ตาพวกเขาทั้ง 3 คนจะดเู ป็นคนปกตขิ ้นึ มาบ้าง แตส่ ายตารอบขา้ งก็ยงั มีท่าทางรงั เกยี จแปลกๆ
เต้ย พาทแี ละขงิ เหน็ วา่ อยใู่ นรา้ นคงไม่ดีซกั เท่าไหร่ จึงตัดสนิ ใจเดินออกมาจากรา้ น แล้วเดนิ ไปแผนก
เสอ้ื ผ้าเพื่อหาเสือ้ ผ้าราคาถกู มาใสแ่ ทนชุดนักเรียนเปยี กเหงือ่ ของพวกเขา

ขงิ : ลมื ไปเลยว่าฉันเอาชดุ พละตดิ ในกระเปา๋ มาด้วย ขอไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ เจอกนั หนา้
ห้องนำ้

บรรยาย: เต้ยและพาทพี ยกั หน้าตอบรับ แลว้ หนั มาเลอื กเสื้อต่อ

เต้ย : พาทีๆ นายคดิ ว่า…ขิงมแี ฟนรยึ ัง?

พาที : คุณขงิ ก็หนา้ ตาดนี ะครับ ผมวา่ มแี ลว้ แนๆ่ คุณเตย้ ถามทำไมครบั ?

เต้ย : ฉันคิดวา่ …ฉันชอบขงิ อะ่

บรรยาย: พาทมี องหน้าเตย้ ตาไม่กระพรบิ ในใจพาทีตอนนคี้ ิดวา่ ทำไมวนั นมี้ ันวุ่นวายจงั ตอน
แรกตอ้ งช่วยเพอ่ื นหนเี รยี นพอมาถงึ กต็ อ้ งช่วยเพื่อนสมหวงั เรอื่ งความรกั พาทีเหมอ่ ลอย จนเตย้ ต้อง
เขยา่ ตัวเพือ่ เรียกสติกลบั

เต้ย : พาทีๆๆ ฉนั แค่บอกว่าฉนั ชอบขงิ นายอง้ึ ขนาดนั้นเลยหรอ??

พาที : ผมไม่ได้องึ้ ทค่ี ุณเตย้ ชอบคุณขงิ ครบั ผมแคง่ งว่าคณุ เต้ยไปชอบคุณขิงได้ยังไงกัน
กอ่ นออกจากโรงเรียนกด็ า่ กนั จนคิดว่าอกี เดี๋ยวคงชกกนั แน่ๆ

เต้ย : พาที~ ฉนั กไ็ มเ่ คยเจอใครทเ่ี ถยี งและโวยวายใส่ฉันได้เทา่ ขงิ เลยนะ

พาที : น่ี..คุณเต้ยมีรสนยิ มชอบโดนด่าหรอครับ??

เต้ย : อืม้ !

บรรยาย: พาทที ต่ี อนแรกแคอ่ ้งึ ตอนน้ีหวั จะปวด รู้สึกวงิ เวยี นศรี ษะอาการคล้ายจะเป็นไข้
หนา้ มืดตามัว หลังจากเลือกเส้ือเสร็จกเ็ ดินหนีเตย้ ไป ท้งิ เต้ยให้เคว้งคว้างอยใู่ นกองเสอื้ คนเดยี ว เต้ยที่
กร็ วู้ ่าพาทีคงตกใจมากเพราะจริงๆตอนแรกเต้ยก็มองขงิ เป็นศัตรูแต่พอโดนดา่ โดนเถียงกลบั หัวใจดนั
เตน้ ผดิ จงั หวะซะน่ี ทั้งชีวิตของเตย้ ถกู ทีบ่ ้านตามใจตลอด พูดจาหวานหู ไมด่ ไุ ม่ด่าเลยซักอย่าง พอมา
เจอขิงใจกไ็ มอ่ ย่กู ับตวั มองไปทางไหนก็หาแตข่ งิ ตดั กลบั มาทางดา้ นพาทที ีแ่ อบมาเขา้ ห้องนำ้ ชั้นสอง
ของหา้ งสรรพสนิ คา้ ซง่ึ อยู่คนละช้นั กบั แผนกเสือ้ ผ้า พาทีคดิ ว่าจะบอกขิงเลยดีม้ัยหรือจะกามเทพสอ่ื
รกั ให้เต้ยกับขิงได้เปน็ แฟนกัน ในระหว่างที่คร่นุ คิดกไ็ ดย้ นิ เสียงทค่ี นุ้ เคย กำลงั เข้ามาใกล้ๆ และเสยี งน้ี
ไดย้ นิ จนจำข้นึ ใจเด็กนักเรียนมัธยมห้อง ม.4/7 เป็นอย่างดีโดยเฉพาะพาทีท่ีเป็นหวั หนา้ หอ้ ง และน่คี ือ
เสยี งของคณุ ครจู ริยา

พาที : วนั น้ีดวงจะซวยอะไรขนาดนีเ้ นย่ี !! ต้องรีบไปบอกคณุ เตย้ กับคุณขิง ถ้าครูจริยาไปเจอ
พวกเขาสองคนละ่ ก็ยง่ิ ซวยแนๆ่

บรรยาย: พาทีรีบว่ิงไปหาเตย้ และขงิ ทก่ี ำลงั รอพาทที ี่ร้านkfc

ขงิ : นายเปน็ อะไร?? วิ่งหนผี ีมาหรอ??

พาที : น่ากลัวยิ่งกว่าผีอกี ครับ! ครูจริยาอยทู่ ีน่ คี่ รบั

เต้ย : ขงิ ๆ มผี ึ้งมาเกาะ

ขิง : ไหนผ้งึ ไม่เห็นมีผง้ึ ซกั ตัวเลย

เต้ย : ผ้ึงจรงิ ๆ ผง้ึ รู้ว่ารกั เธอ แอร๊ย!

บรรยาย: ขงิ ทำหนา้ เหวอไม่ต่างกบั พาที ใครมนั จะคิดว่าจ่ๆู ผชู้ ายท่ดี า่ กันจนจะชกกันแล้ว มา
นัง่ พูดมขุ เส่ยี วจีบสาวอยไู่ ด้

เต้ย : ขงิ ๆ เหน็ อะไรเป็นเส้นบางๆแถวนป้ี ะ?

ขิง : อะไรอกี
เต้ย : สายใยความรกั ทเ่ี ชอ่ื มระหวา่ งเราสองคนไง~

พาที : คุณเต้ย!! ฟังผมนะครับ ป้าคุณอยทู่ ี่นี่แลว้ นะครับ

เต้ย : พาทๆี ได้ยนิ เสียงอะไรปะ?

พาที : เสียงครจู รยิ าหรอครับ!??

เต้ย : เสยี งหัวใจเราที่กำลังเต้นตามจังหวะหัวใจขงิ ต่างหาก

??? : แล้วแกไดย้ ินเสยี งฉนั มย้ั ??
เต้ย : ได้ยนิ ดิ ไมไ่ ด้หหู นวกนะเวย้

??? : แล้วแกคดิ ว่าเสียงใครกนั ล่ะ ไอ้หลานชาย

เต้ย : ป้าจริยา….ห๊ะ!! ปา้ มาอยนู่ ่ไี ดไ้ ง!!

บรรยาย : เสยี งท่ดี ังมาจากทางด้านหลังเตย้ กค็ ือครจู รยิ า ท้งั 3 คน หันหนา้ ไปอย่าง
พร้อมเพรยี งกัน พนมมอื ข้นึ สองขา้ ง แล้วกล่าวสวสั ดีครูจริยา
จรยิ า : เต้ย! มนั สมควรมัย้ มานัง่ จีบสาวให้คนทงั้ รา้ นรแู้ บบนน้ี ะ่ เธอไมเ่ สียหายหรอกแตค่ น
เสียหายคือยยั น้ำขิงนูน้ รกั เขาชอบเขาก็ให้เกียรติเขาบ้าง ไม่ใช่มาพูดเสยี งดงั ทง้ั รา้ น ไมม่ ใี ครอยากจะ
มานงั่ รบั รู้ความรักของเธอสองคนหรอกนะ!!

เต้ย : คะ…ครบั ป้า

จริยา : แล้วพวกเธอมาทำอะไรกันทน่ี ่ี?

บรรยาย: และแลว้ คำถามทีเ่ ตย้ พาทแี ละขงิ ไมอ่ ยากไดย้ ินมากท่สี ดุ ก็โดนถามจนได้ ขิงมอง
หนา้ พาทแี บบไม่สู้ดนี กั ส่วนเตย้ กไ็ มต่ อ้ งหวังว่าจะพงึ่ พาอะไรได้ เหลอื แตพ่ าทที ่ใี นขณะน้มี ีความกล้า
มากท่ีสุดทจี่ ะพดู กบั ครูจรยิ า

พาที : พวกผม…พวกผมมากินkfcกนั ครับ

จรยิ า : งั้นหรอ…เชิญตามสบายนะ วันจนั ทรก์ ็สง่ การบ้านดว้ ยละ่

บรรยาย: เต้ย พาทแี ละขงิ ทำหน้างงงวย ทำไมครูจรยิ าไม่ดา่ ไม่วา่ อะไรเลย

พาที : ครูจริยาจะไมท่ ำโทษพวกผมหรอครบั ??

จรยิ า : ฉันจะทำโทษอะไรพวกเธอล่ะ พวกเธอกแ็ ค่มีกนิ ขา้ วหลังเลกิ เรียนนี่

ขิง : เลิกเรยี น??

จริยา : พวกเธอเป็นกนั ทำไมไม่บอกกนั ล่ะ ว่าครยู กคลาสเรยี นคาบบ่ายน่ะ ครกู ไ็ ม่ไหวแลว้
เหมอื นกนั ครวู า่ ครพู มิ พ์บอกในไลนแ์ ลว้ นะ

บรรยาย: เต้ยเปดิ แชทในกลุ่มไลนข์ ้นึ มาอา่ น กเ็ ห็นขอ้ ความของครจู รยิ าบอกวา่ ยกคลาสเรียน
คาบบ่าย ซง่ึ สง่ มาตอนทพ่ี วกเขากำลงั เดนิ มาท่หี ้างสรรพสนิ คา้ จึงไมม่ ใี ครได้สนในโทรศัพท์ซกั เท่าไหร่
ทัง้ 3 คนทำหน้าโล่งใจ สหี น้ามชี ีวิตชวี าอีกคร้ัง

จริยา : เอาเลยๆ ไมต่ ้องสนใจครูหรอก ครกู ลับก่อนนะ

พาที : ผมช่วยขนของมย้ั ครบั ครู?

ขิง : ใหพ้ วกหนูช่วยนะคะ ของครูเยอะมากเลย

จริยา : กไ็ ดๆ้ พวกเธอน่นี ่ารักกันจรงิ ๆเลยนะ ครอู ยากใหพ้ วกนกั เรียนที่ชอบหนเี รยี น ไม่สง่
งาน และชอบหยุดบอ่ ยๆเนย่ี ได้นสิ ัยครึ่งหนึ่งพวกเธอก็ดนี ะ

บรรยาย: ครจู รยิ าพดู จบ ท้งั 3 คนขนลุกซู่ จูๆ่ ก็เหมอื นแอรใ์ นรา้ นจะติดลบ ถา้ ครูจริยารูว้ า่
จริงๆพวกเขาท้งั 3 คนตง้ั ใจหนีเรยี นวนั นี้ละ่ ก็ คงไมต่ ายดแี น่ แตห่ ลงั จากเหตุการณ์นี้ เต้ย พาทีและขงิ
สัญญากันวา่ จะไม่หนีเรียนอกี และขอให้เรอ่ื งการหนีเรยี นครัง้ นเี้ ปน็ ความลบั ระหว่างพวกเขตลอดไป

- ปดิ ฉาก -

ฉากที่ 1 ฉาก : หอ้ ฝเรยี น

-

ฉากท่ี 2 ฉาก : ประตหู ลงั โรงเรยี น

ฉากท่ี 3 ฉาก : ห้างสรรพสนิ คา้

ชอื่ ตัวละคร : เตย้ และพาที การแตง่ กายฉากท่ี 1และ2
ชื่อตัวละคร : ขิง การแตง่ กายฉากท่ี 2
ชอ่ื ตวั ละคร : จริยา การแตง่ กายฉากท่ี 3