E-BOOK นิทานอีสป เรื่องสิงโตกับวัว

นิทานอีสป เรื่องสิงโตกับววั สามตวั

จัดทําโดย
นางอัจฉรยิ า ดวงโสภา
ตําแหน่ง พ่ีเล้ียงเด็กพิการ
โรงเรียนบา้ นภเู ขาขาม
อําเภอเมอื ง จงั หวดั อาํ นาจเจริญ
สาํ นักงานเขตพืน้ ท่กี ารศกึ ษาประถมศกึ ษาอาํ นาจเจรญิ

นทิ านอสี ป เร่อื งสิงโตกบั วัวสามตวั

กาลคร้ังหน่ึง มีววั สามตวั มนั เป็นมิตรท่ีดีต่อกนั และมีความสามคั คีมาก
ววั ท้งั สามอาศยั อยใู่ นทุ่งกวา้ งท่ีป่ าใหญ่อฟั ริกา
และมกั จะไปไหนมาไหนดว้ ยกนั เสมอ ไม่วา่ จะเป็นเวลาใดๆกต็ าม
ท้งั เวลากินหญา้ หรือแมแ้ ต่เขา้ นอน กม็ กั จะอยใู่ กลๆ้ กนั ตลอดเวลา จนกระทงั่ วนั หน่ึง
ขณะที่ววั ท้งั สามตวั กาํ ลงั ยนื กินหญา้ อยนู่ ้นั
ไดม้ ีสิงโตหิวโซตวั หน่ึงเดินผา่ นมาเห็นเขา้ มนั หมายท่ีจะบุกเขา้ ไปจบั กินเหยอื่
“ว้าว! พวกมนั ดูน่าอร่อยมากเลยเชียว” สิงโตกล่าว
เม่ือววั ท้งั สามเห็นสิงโตกไ็ ม่มีทีท่าวา่ จะเกรงกลวั แต่อยา่ งใด
แต่กลบั ยนื หนั หนา้ ปะทะกบั สิงโตในทนั ที
“ม่อๆๆ…กางเขาหันหน้าสู้กบั สิงโต ห้ามแยกจากกนั เป็ นอนั ขาด” ววั ตวั หน่ึงกล่าว

สิงโตจึงไม่สามารถที่จะเขา้ ไปใกล้ และทาํ อะไรพวกววั ท้งั สามไดเ้ ลยสกั นิด
มนั จึงทาํ ไดก้ เ็ พยี งแค่เดินเมียงมองอยหู่ ่างๆ และรอบๆ เท่าน้นั
มนั เฝ้ารอคอยหาโอกาสท่ีจะบุกเขา้ โจมตี…แต่แลว้ กต็ อ้ งเลิกลาและถอยห่างไปในที่สุด
เจา้ ววั ตวั หน่ึงกล่าวข้ึนวา่

“ถ้าพวกเราร่วมมือสามคั คกี นั กไ็ ม่จาํ เป็ นทจี่ ะต้องกลวั เจ้าสิงโตนั่นเลยสักนิด“
สิงโตรู้สึกอบั อายมาก ท่ีไม่สามารถกินพวกววั น้นั ได้

“ฮึม้ … มนั น่าจะมหี นทางดๆี อยู่บ้างซิ” สิงโตพยายามใชค้ วามคิด
“อ้อ…ข้ารู้แล้ว!..เพราะพวกมนั มคี วามสามคั คกี นั น่ีเอง…ข้าถงึ จบั พวกมนั กนิ ไม่ได้ซะท”ี
“ดงั น้ัน ข้าต้องจดั การทาํ ให้พวกมนั แตกแยก…ขาดความสามคั คเี สียก่อน…
แล้วถงึ ตอนน้ัน ข้ากจ็ ะจบั พวกมนั กนิ ทลี ะตวั ได้อย่างง่ายดาย…ฮ่าๆ!”
เมื่อสิงโตคิดไดด้ งั น้นั มนั ไดย้ อ้ นกลบั มาปรากฏตวั ในทุ่งกวา้ งท่ีพวกววั ท้งั สามตวั อยอู่ ีก
คร้ัง
“ดูสิ…น่ันพวกมนั กาํ ลงั แยกกนั ไปยืนกนิ หญ้าอยู่ในทหี่ ่าง ๆกนั พอดเี ลยเชียว”

สิงโตรีบเดินไปในท่ีท่ีใกล้ ๆ กบั ววั ตวั สีแดงก่อน แลว้ กระซิบดว้ ยเสียงที่นุ่มนวลท่ีสุดวา่
“นี่นี่..นายสีแดง เราต้องขอยอมแพ้ในความเก่งกาจของพวกท่านแล้วหล่ะ
เพราะพวกท่านน้ันท้งั เก่งท้งั แขง็ แรง..เราขอนับถือ..แต่ว่านะ!…
เราอยากรู้จงั เลย..ว่าท่านท้งั สามน้ันใครคือผู้ทเี่ ก่งและแขง็ แรงทส่ี ุดในฝูงล่ะ”
ววั ตวั สีแดงจึงพดู วา่ “พวกเราน้ันท้งั เก่งและแขง็ แรงด้วยกนั ท้งั สามนั่นแหละ”
สิงโตทาํ ท่าทีเป็นตกใจ แลว้ กล่าววา่
“จริงรึท่าน…แต่ทขี่ ้าได้ยนิ มาจากววั ตวั อ่ืนน้ัน..มนั ไม่ใช่อย่างเช่นทท่ี ่านพูดน่ี!”

ววั ตวั สีแดงรู้สึกแปลกใจมาก จึงถามไปวา่ “แล้วพวกน้ันพูดว่าอย่างไรรึ?”
สิงโตจึงไดท้ ีพดู วา่ “ววั ตวั สีดาํ น้ันบอกว่ามนั น้ันท้งั เก่งและแขง็ แรงทสี่ ุดในฝูง
แล้วยงั บอกอกี ด้วยว่า ถ้าลองไม่มมี นั แล้ว…รับรองว่า…
ววั ตวั สีแดงกบั ววั ตวั สีนํา้ ตาลจะต้องโดนสิงโตกนิ ไปต้งั นานแล้ว…อกี ด้วยนะท่าน”
”ฮึ…อะไรนะ! …ทาํ ไมมนั ถงึ ได้พูดห่วยๆและแย่มากอย่างนีไ้ ด้นะ”
ววั ตวั สีแดงพดู ข้ึนดว้ ยความโกรธอยา่ งมาก

จากน้นั สิงโตกไ็ ดไ้ ปพดู หลอกลวงเช่นน้ีกบั ววั สีน้าํ ตาล
“น่ีน่ี…ท่านสีนํา้ ตาล..ท่านรู้ไหม?…เจ้าววั สีดาํ น้ันได้พูดป่ าวประกาศไปทวั่ นะว่า…
ตวั มนั น้ันมหี น้าทค่ี อยคุ้มครองภยั ให้กบั ววั ท้งั สอง
หาว่าท่านววั ท้งั สองน้ันอ่อนแอ…และทาํ อะไรทเี่ ป็ นประโยชน์ไม่ได้เสียเลย”
เจา้ ววั สีน้าํ ตาลไดย้ นิ ดงั น้นั มนั กโ็ กรธมากๆ…
แลว้ สิงโตกไ็ ดไ้ ปพดู หลอกลวงเช่นน้ีอีกกบั ววั สีดาํ …ตามแผนไดอ้ ยา่ งแนบเนียน

แลว้ ในท่ีสุด..ที่ทุ่งหญา้ กวา้ งกเ็ ป็นอนั ไดเ้ กิดการต่อสูก้ นั ข้ึนมาเสียแลว้
เจา้ ววั ตวั สีดาํ ตะโกนเสียงดงั วา่
“มาเลย…เราจะต้องมาสู้กนั …ให้รู้แน่ชัดไปเลยว่าใครคือผู้ทเ่ี ก่งและแขง็ แรงทส่ี ุดในฝูง”
แลว้ ววั สีแดงกพ็ ดู ข้ึนดว้ ยความโกรธวา่
“ตวั ทเี่ ก่งและแขง็ แรงทส่ี ุดกค็ ือข้า!”
มนั ท้งั สามตวั จึงเร่ิมต่อสูก้ นั ..โดยใชเ้ ขาอนั แหลมคมของพวกมนั ต่อสูก้ นั เองสุดกาํ ลงั
…อยา่ งท่ีไม่ยอมลดละใหก้ นั และกนั เลย

“ม่อๆๆม่อๆๆ” ววั ท้งั สามตวั จึงมีอนั ตอ้ งนองเลือด
จากการต่อสู…้ ววั ท้งั สามไดร้ ับบาดเจบ็ อยา่ งมาก…และอ่อนแรงลงอยา่ งไม่ไดส้ ติ
แลว้ ววั ท้งั สามกจ็ าํ ตอ้ งขาดความสามคั คี…ตดั ขาดความเป็นมิตรท่ีดีต่อกนั ในที่สุด
“ม่อๆ…ข้าไม่ปรารถนาทจ่ี ะอยู่กบั พวกเจ้าอกี ต่อไปแล้ว” ววั ท้งั สามตวั กล่าว
สิงโตเฝ้ามองดูเหตุการณ์น้นั มนั ยมิ้ ดว้ ยความพอใจ
มนั ไดโ้ อกาสเขา้ ไปจบั พวกววั ท่ีอ่อนแรงใกลต้ าย…ทีละตวั ๆ…แสนง่ายดาย
สิงโตจึงแสนสบายไม่ตอ้ งทาํ อะไร…แต่มีอาหารตุนเป็นเน้ือววั กิน…ไดต้ ้งั สามวนั

นิทานเรื่องนีส้ อนให้รู้ว่า
“การแตกความสามคั ค…ี นํามาซ่ึงความสูญเสีย”