ตัวอย่างเพื่อนยาก

John Steinbeck

OF MICE
AND MEN

เพ่อื นยาก

ARROW



เพ่อื นยาก

OF
MICE
AND
MEN

จอหน์ สไตนเ์ บค : เขียน
ปยิ ะภา : แปล

เพอ่ื นยาก

OF MICE AND MEN

จอห์น สไตน์เบค : เขียน ปิยะภา : แปล
พิมพ์ พ.ศ. 2565
จดั ทำ�โดย

สำ�นักพมิ พแ์ อร์โรว์
ในเครือบรษิ ทั แอร์โรว์ มลั ติมีเดยี จ�ำ กดั
เลขท่ี 1 ถนนกำ�แพงเพชร 6 ซอย 5 แยก 6 (โกสุมนเิ วศน์ ซ. 2)
แขวงทุง่ สองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพฯ 10210
โทรศัพท์ 0-2573-6584 ฝา่ ยขาย 0-2573-6572
Email : [email protected] Line ID : @arrow11
hompage : www.arrowmultimedia.co.th

Copyright © by Jack London.
Thai Language Translation copyright © 2022 by Arrow Multimedia Co.,Ltd.
All rights reserved.

© สงวนลขิ สิทธิโ์ ดย บรษิ ัท แอรโ์ รว ์ มัลติมเี ดีย  จำ� กัด
ห้ามนำ� สว่ นหนง่ึ ส่วนใดของหนังสือเล่มนีไ้ ปลอกเลียน ท�ำส�ำเนา ถ่ายเอกสาร หรอื น�ำไปเผยแพร่ในอนิ เทอรเ์ นต็
หรือสอ่ื ตา่ งๆ ไมว่ า่ ในรูปแบบใด นอกจากได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณอ์ กั ษรเท่านั้น

ข้อมลู ทางบรรณานกุ รม
  สไตนเ์ บค, จอหน์ .
  เพือ่ นยาก—กรงุ เทพฯ : แอร์โรว์, 2565.
  256 หนา้ .
  1. วรรณกรรมแปล I. ปิยะภา, แปล II. ชื่อเร่อื ง.
  ISBN 978-616-434-296-5

บรรณาธกิ าร : นคิ ม ชาวเรอื
กองบรรณาธิการ : สภุ าภรณ์ สวา่ งจันทร,์ วลัยกร เต็มขันท,์ ปวันรตั น์ เกยี รตธิ รี ชัย,
ชญานี ขุนพิลกึ พิสจู นอ์ ักษร : อญั ญารัตน์ อ่อนฤทธิ์ ศลิ ปกรรม : ชมพนู ุช ขอดคำ�
ฝ่ายขาย : ณลณิ พรรณ เผ่าพันธข์ุ าว ผู้จดั การทั่วไป : เดอื นนภา สุรามิตร
จดั จำ�หนา่ ยท่วั ประเทศโดย
บริษทั อมรนิ ทร์ บุค๊ เซ็นเตอร์ จำ�กัด
108 หมู่ท่ี 2 ถ.บางกรวย-จงถนอม ต.มหาสวสั ดิ์ อ.บางกรวย จ.นนทบุรี 11130
โทรศัพท์ 0-2423-9999 โทรสาร 0-2449-9222, 0-2449-9500-6
hompage : www.naiin.com
พมิ พท์ ี่ : บรษิ ัท กดู๊ เฮด พร้นิ ทต์ งิ้ แอนด์ แพคเกจจิง้ กร๊ปุ จ�ำกัด
6/1 ซอยเสรไี ทย 58 ถนนเสรไี ทย นคิ มอุตสาหกรรมบางชนั
แขวงมนี บรุ ี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร 10510
โทรศพั ท์ 0-2136-7042 โทรสาร 0-2136-7043

ราคา 249 บาท

ประวตั ผิ ูเ้ ขียน

John Steinbeck

จอห์น เอิร์นสท์ สไตน์เบค จเู นียร์ เกิดวันท่ี 27 กุมภาพนั ธ์ ค.ศ. 1902
ในเมอื งซาลินาส รัฐแคลิฟอร์เนยี เขามเี ช้ือสายเยอรมนั อังกฤษ และไอรชิ
ปขู่ องเขาคอื โยฮนั อดอลฟ์ โกรบช์ ไตนเบค (ค.ศ. 1828-1893) เปน็ ผกู้ อ่ ตง้ั
เมาท์โฮปเมสเซยี อานกิ ฟารม์ มิงโคโลนี ในปาเลสไตน์ ซ่งึ อยูไ่ ด้ไมน่ านนัก
กต็ ้องเลิกไป หลงั ถกู ผู้รุกรานชาวอาหรับฆ่าพีช่ ายและขม่ ขืนพ่สี ะใภ้กบั แม่
ของพี่สะใภ้ ปูข่ องเขามาถึงสหรัฐในปคี .ศ. 1858 เปลีย่ นนามสกลุ ใหส้ ัน้ ลง
จนกลายมาเป็นสไตนเ์ บค
บิดาเขา จอห์น สไตน์เบค (ค.ศ. 1862-1935) ท�ำงานเป็นเจ้า
พนักงานเก็บเงินในส�ำนักงานเขตมอนเตอเรย์ มารดา โอลีฟ แฮมิลตัน
(ค.ศ. 1867-1934) เคยเป็นครู ชอบอ่านและเขียนเหมือนสไตน์เบค พวก
สไตน์เบคเป็นสมาชิกโบสถ์นิกายอิพิสโคพัล สไตน์เบคอาศัยอยู่ในหุบเขา
เลก็ ๆ ในชนบท พอๆ กบั ชมุ ชนเลก็ ๆ ยคุ บกุ เบิกในตะวันตก ในแหล่งท่ีมี
ผนื ดนิ อดุ มสมบรู ณท์ ส่ี ดุ แหง่ หนงึ่ ในโลก หา่ งจากชายฝง่ั มหาสมทุ รแปซฟิ กิ
ประมาณยสี่ บิ หา้ ไมล์ ทง้ั หบุ เขานน้ั และชายฝง่ั ตา่ งปรากฏเปน็ ฉากในบางเรอื่ ง
ทเ่ี ขาเขยี น เขาใชเ้ วลาชว่ งฤดรู อ้ นทำ� งานในไรใ่ กลๆ้ และตอ่ มาไดท้ ำ� งานกบั
พวกแรงงานอพยพในฟาร์มสแปรกเกลส์ท่ีปลูกหัวบีทไว้ใช้ท�ำน้�ำตาล เขา
เรียนรู้ด้านท่ีรุนแรงของชีวิตที่ต้องอพยพโยกย้ายไปเร่ือยๆ และด้านมืด

ของธรรมชาติมนุษย์ท�ำให้เขามีวัตถุดิบในการแสดงออกเป็นถ้อยค�ำใน
Of Mice and Men เขาส�ำรวจสภาพแวดลอ้ ม เดนิ ขา้ มปา่ ทอ้ งทุ่ง และ
ฟารม์ ในแถบนน้ั ขณะทท่ี ำ� งานใหบ้ รษิ ทั นำ้� ตาลสแปรกเกลส์ บางครงั้ เขา
กท็ ำ� งานในหอ้ งทดลองของทนี่ น่ั ซง่ึ ทำ� ใหม้ เี วลาเขยี นหนงั สอื นอกจากน้ี
ยงั มีความชำ� นาญในเคร่ืองยนตก์ ลไกและซ่อมแซมสง่ิ ต่างๆ ของเขาเอง
สไตน์เบคจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลายซาลินาสใน
ปคี .ศ. 1919 แลว้ ไปศกึ ษาวรรณคดอี งั กฤษตอ่ ทมี่ หาวทิ ยาลยั สแตนฟอรด์
ใกลก้ บั เมอื งปาโล อลั โต และออกจากมหาวิทยาลัยในปีค.ศ. 1925 โดย
ไม่ได้รับปริญญา เขาเดินทางไปนิวยอรก์ ซิต้ี ทำ� งานเล็กๆ น้อยๆ ขณะ
พยายามเขียนหนังสือ เมื่อผลงานของตัวเองไม่ได้รับการตีพิมพ์เขาจึง
กลบั ไปแคลฟิ อรเ์ นียในปคี .ศ. 1928 แล้วท�ำงานเปน็ ไกด์ทวั ร์และผูด้ แู ลที่
ทะเลสาบทาโฮ ซ่ึงเป็นสถานที่ทเี่ ขาได้พบกบั ภรรยาคนแรก
สไตน์เบคมีผลงานดา้ นตา่ งๆ รวม 33 เล่ม เป็นนยิ าย 16 เรอ่ื ง
เขาไดร้ บั รางวลั พลู ติ เซอรใ์ นปคี .ศ. 1940 จากเรอ่ื ง The Grape of Wrath
และไดร้ บั รางวลั โนเบลในปคี .ศ. 1962 ผลงานสว่ นใหญข่ องเขามฉี ากอยใู่ น
แถบตอนกลางของรฐั แคลฟิ อรเ์ นยี โดยเฉพาะหบุ เขาซาลนิ าสกบั ชายฝง่ั
และแก่นของเรอ่ื งมักจะเกยี่ วกบั ชะตากรรมและความอยตุ ิธรรม
สไตนเ์ บคเสยี ชีวิตเมอื่ วันท่ี 20 ธนั วาคม ค.ศ. 1968

คำ� นำ� ส�ำนกั พมิ พ์

Of Mice and Men ตพี มิ พค์ รง้ั แรกเมอ่ื เจด็ สบิ กวา่ ปที แี่ ลว้ เปน็ เรอื่ ง
ราวเกย่ี วกบั คำ� สญั ญา ความเปลย่ี วเหงา ความหวงั และความสญู เสยี
โดยเปน็ ผลงานอนั ลอื ชอื่ ของสไตนเ์ บค นยิ ายเรอ่ื งนเ้ี ปน็ หนงึ่ ในนยิ าย
ที่มีการอ่านและสอนในสถานศึกษาอย่างกว้างขวางที่สุดในอเมริกา
จากในเนอ้ื เรอ่ื ง คทู่ ไ่ี มน่ า่ จะไปดว้ ยกนั ไดอ้ ยา่ งจอรจ์ กบั เลนนี่ คนงาน
ที่เดินทางอพยพไปเร่ือยๆ ในแคลิฟอร์เนียช่วงเศรษฐกิจตกต่�ำคร้ัง
ใหญ่ โดยยึดความฝันแบบอเมริกันของพวกตนไว้ พวกเขาท�ำงาน
ทกุ อยา่ งทหี่ าได้ ใชช้ วี ติ แบบหาเชา้ กนิ คำ�่ เพราะจอรจ์ กบั เลนนม่ี แี ผน
ชีวิตว่าจะเป็นเจ้าของที่ดินสักเอเคอร์กับกระต๊อบท่ีพวกเขาสามารถ
เรยี กไดว้ า่ เป็นของตนเอง เม่ือพวกเขาได้งานในไร่ทห่ี บุ เขาซาลินาส
ท�ำให้ความฝันน้ันอยู่ใกล้แค่เอื้อม ทว่าจอร์จก็ไม่สามารถเฝ้าระวัง
เลนน่ีจากการถูกย่ัวยุ หรือท�ำนายล่วงหน้าได้ถึงผลจากการที่เลนนี่
เชอื่ ฟงั ในสิ่งท่จี อร์จสอนเขาโดยไมค่ ลอนแคลน
เพื่อนยาก เป็นตัวแทนการทดลองท่ีสไตน์เบคอธิบายว่า
เปน็ “นยิ ายประเภทนำ� ไปแสดงละครได้ เขยี นในรูปแบบนยิ าย แต่
มฉี าก มตี อนท่ีสามารถเลน่ เป็นละครได้” น่จี งึ เปน็ สง่ิ ทหี่ าไดย้ ากใน
งานเขียนของอเมริกา ซ่ึงประสบความส�ำเร็จอย่างน่าทึ่งทั้งในฐานะ
นิยาย ละครบรอดเวย์ และภาพยนตร์ท่ีได้รับการยกย่อง ซ่ึงมีผู้น�ำ
ไปสรา้ งถงึ สามครั้ง

ส�ำนกั พมิ พ์แอร์โรว์



I

แม่นำ้� ซาลนิ าส1ไหลตำ�่ ลงตดิ กบั ขา้ งเขา แลว้ ไหลลกึ เปน็ สเี ขยี วทางใตข้ อง

โซลแี ดด2ไมก่ ไ่ี มล์ นำ้� นนั้ อนุ่ ดว้ ยเพราะมนั ไหลมาเรอื่ ยๆ จนเปน็ ประกาย
ระยบิ ระยบั ขา้ มผนื ทรายสเี หลอื ง ทา่ มกลางแสงแดดกอ่ นไปถงึ แอง่ แคบๆ
ฝง่ั หนง่ึ ของแมน่ ำ�้ บรเิ วณตนี เขาสที องลาดโคง้ ขน้ึ ไปสเู่ ทอื กเขากาบลิ าน3ที่
เปน็ หนิ ผาแขง็ แกรง่ และเตม็ ไปดว้ ยหนิ แตท่ างฝง่ั หบุ เขา สายนำ�้ เรยี งราย
ดว้ ยตน้ ไม้ อยา่ งตน้ วลิ โลวท์ ส่ี ดชนื่ เขยี วชอมุ่ ทกุ ฤดใู บไมผ้ ลิ บรรดาหมใู่ บ
ที่บริเวณส่วนล่างของมันมีเศษซากท่ีเกิดจากน�้ำท่วมในฤดูหนาวติดอยู่
และต้นซิคามอร์กับกิ่งก้านสีขาวด่างๆ โค้งเอนเหนือแอ่งน้�ำ บนฝั่งหาด
ทรายใต้หมู่ไม้ เหล่าใบไม้ท่ีกองสุมหนาและสดใหม่มากจนกิ้งก่าลื่นไถล
อย่างรวดเร็วเม่ือวิ่งไปบนน้ัน บรรดากระต่ายออกมาจากพุ่มไม้เพ่ือน่ัง
บนผืนทรายยามสนธยา และพ้ืนราบชื้นๆ  ปกคลุมด้วยรอยย�่ำของพวก
แรคคูนยามราตรีกบั รอยอุ้งเทา้ นมุ่ ๆ ของพวกสนุ ัขจากไรต่ ่างๆ และรอย
กบี ของกวางทีม่ ากินน้�ำในความมืด
มีทางเดินเท้าผ่านหมู่ต้นวิลโลว์และต้นซิคามอร์ ทางที่ถูกพวก
เด็กผู้ชายท่ีลงมาจากไร่เพ่ือว่ายน�้ำในแอ่งลึกเหยียบย่�ำจนแข็ง และยัง
ถูกเหยียบย่�ำโดยเหล่าคนเดินทางเร่ร่อนที่ผละจากทางหลวงลงมาอย่าง
เหน่ือยล้าในตอนเย็นเพื่อต้ังค่ายพักใกล้น�้ำ  ตรงหน้าก่ิงเอนเป็นแนว
นอนต่�ำของต้นซิคามอร์ต้นหนึ่งมีกองข้ีเถ้าที่เกิดจากไฟที่ก่อขึ้นหลาย
ตอ่ หลายครง้ั เจ้ากง่ิ น้นั เรียบลื่นจากผูช้ ายท่ีนงั่ อยบู่ นนนั้

1 ไหลผ่านทางใตข้ องรฐั แคลฟิ อรเ์ นยี หนึง่ ในเขตเกษตรกรรมทอ่ี ดุ มสมบรู ณ์ท่ีสุดของประเทศ
2 เมืองเล็กๆ ริมแมน่ ้ำ� ซาลนิ าส
3 เทอื กเขาเล็กๆ ติดกบั เมอื งโซลแี ดด

เพ่อื นยาก 9

ช่วงยามเย็นของวันท่ีอากาศร้อนวันหน่ึง  มีสายลมอ่อนๆ  เร่ิม
เคลอ่ื นไหวในหมใู่ บไม้ รม่ เงาไตข่ น้ึ เนนิ ไปยงั ยอดเขา บนฝง่ั ทราย บรรดา
กระต่ายนั่งเงยี บกริบราวกับรปู ปั้นหนิ เลก็ ๆ สีเทา และแล้วกม็ เี สียงฝีเทา้
บนใบซิคามอร์สดกรอบ  เสียงนั้นมาจากทิศของทางหลวงของรัฐ  พวก
กระต่ายรีบหาที่ก�ำบังโดยไร้สุ้มเสียง  นกกระสาขายาวตัวหนึ่งบินขึ้น
อย่างเชอ่ื งช้า กระพอื ปกี ถ่ีๆ ไปตามล�ำน้�ำ สถานทแ่ี ห่งน้ันไร้ซึง่ ส่งิ มชี ีวติ
อยู่ชวั่ ขณะหนงึ่ แตแ่ ลว้ ชายสองคนกโ็ ผล่ออกจากทางเดินมาสทู่ โ่ี ล่งข้าง
แอง่ น�้ำสีเขยี ว
พวกเขาเดนิ เปน็ แถวเรยี งเดยี่ วมาตามทาง และแมจ้ ะอยใู่ นทโ่ี ลง่
แลว้ คนหนงึ่ กย็ งั คงอยขู่ า้ งหลงั อกี คน ทง้ั คแู่ ตง่ กายดว้ ยกางเกงขายาวผา้
เดนมิ และเสอื้ โคต้ ผา้ เดนมิ ตดิ กระดมุ ทองเหลอื ง ทง้ั สองคนสวมหมวกสดี ำ�
ไรร้ ปู ทรง และพวกเขาแบกผา้ หม่ ทม่ี ว้ นแนน่ ไวบ้ นบา่ ชายคนแรกตวั เลก็
ว่องไว ผิวหน้าคล�้ำ สายตาไม่อยู่น่ิง หน้าคมดูแข็งแรง ทุกส่วนของเขา
ชดั เจน ทั้งมือทเ่ี ล็กแต่แข็งแรง แขนเรียว จมกู ผอมบางมแี ตก่ ระดกู สว่ น
คนทเ่ี ดนิ ตามหลงั เขามากลบั เปน็ ตรงกันขา้ ม ชายรา่ งยักษ์ ใบหนา้ ไมไ่ ด้
สัดสว่ น มดี วงตาสีซีดคู่โต บ่ากว้าง และเขาเดนิ หนกั ๆ ลากเท้าเล็กนอ้ ย
แบบหมลี ากองุ้ เทา้ แขนของเขาไมไ่ ดแ้ กวง่ ขา้ งกายแตห่ อ้ ยอยา่ งหลวมๆ
ชายคนแรกชะงักเท้าตรงที่โล่ง  แล้วคนท่ีตามหลังมาก็เกือบชน
เขาเขา้ เขาถอดหมวกออก ใชน้ ว้ิ ชเ้ี ชด็ แถบกนั เหงอ่ื แลว้ ดงึ ความชนื้ ทงิ้ ไป
สหายรา่ งยกั ษข์ องเขาทง้ิ ผา้ หม่ ลงแลว้ โถมตวั ไปดมื่ นำ�้ จากพน้ื ผวิ ของแอง่
สเี ขยี ว ดม่ื อกึ ใหญย่ าวนาน พน่ ลมหายใจพรดื ใสน่ ำ�้ เหมอื นมา้ ชายรา่ งเลก็
ก้าวไปข้างกายเขาอยา่ งหวัน่ ๆ
“เลนน่ี!”  เขาเอ่ยเสียงเข้ม  “เห็นแก่พระเจ้าเถอะเลนน่ี  อย่า
ด่ืมมากเกินไปนักเลย” เลนนี่ยังคงพ่นลมหายใจพรืดลงไปในแอ่ง ชาย

10 OF MICE AND MEN

ร่างเล็กชะโงกตัวไปเขย่าบ่าเขา  “เลนน่ี  เด๋ียวนายก็ป่วยอย่างเม่ือคืน
อีกหรอก”
เลนนจ่ี มุ่ ทง้ั หวั ลงใตน้ ำ�้ ทง้ั ๆ ทสี่ วมหมวกนน่ั แหละ จากนน้ั เขาก็
ลกุ ขนึ้ นงั่ บนตลงิ่ แลว้ นำ้� จากหมวกกห็ ยดตง๋ิ ๆ ลงบนเสอื้ โคต้ สนี ำ้� เงนิ และ
ไหลลงไปตามหลงั “ค่อยดีขึน้ หนอ่ ย” เขาพดู “นายดม่ื บา้ งสิจอรจ์ นาย
ดื่มเยอะๆ เลยนะ” เขายมิ้ อย่างมีความสขุ
จอรจ์ ปลดสมั ภาระหยอ่ นลงบนตลงิ่ อยา่ งเบามอื “ฉนั ไมแ่ นใ่ จวา่
น�้ำมันดนี ะ” เขาพดู “ดเู ปน็ คราบสกปรกยงั ไงชอบกล”
เลนนี่แกว่งมือโตๆ ของเขาในน�้ำแล้วกระดิกน้ิวจนน้�ำกระเด็น
ขึ้นมาเล็กน้อย ระรอกขยายวงกว้างข้ามแอ่งไปยังอีกฝั่งแล้วกลับมาอีก
ครั้ง เลนน่เี ฝ้าดพู วกมนั “ดสู จิ อรจ์ ดวู ่าฉันท�ำอะไร”
จอรจ์ คกุ เขา่ ลงขา้ งแอง่ แลว้ ดม่ื จากมอื ทวี่ กั นำ�้ ขนึ้ มาอยา่ งรวดเรว็
“รสชาติใชไ้ ด้นะ” เขายอมรบั “แต่ดูไม่เหมือนน้ำ� ไหลเลยจรงิ ๆ นายไม่
ควรดมื่ นำ้� ทไ่ี มไ่ หลเดด็ ขาดนะเลนน”่ี เขาพดู อยา่ งสน้ิ หวงั “นายกระหาย
ขนึ้ มาตง้ั แตเ่ มอ่ื ไร นำ้� จากรอ่ งนำ้� ขา้ งทางนายยงั ดม่ื เลย” เขาวกั นำ�้ ใสห่ นา้
แล้วเอามือลูบ ทงั้ ใต้คางและหลงั คอด้วย จากนนั้ เขากส็ วมหมวกกลบั ไป
ใหม่แล้วยนั ตวั หา่ งจากแมน่ ้ำ� ชันเขา่ ข้ึนมากอดไว้ เลนน่ีที่เฝา้ ดอู ยเู่ ลียน
แบบจอรจ์ เปะ๊ ๆ เขายนั ตวั ถอยหลงั ชนั เขา่ ขนึ้ กอดเอาไว้ มองไปยงั จอรจ์
เพอ่ื ดวู า่ เขาทำ� ถกู หรอื เปลา่ เขาดงึ หมวกลงมาปดิ ตาอกี เลก็ นอ้ ยแบบเดยี ว
กบั หมวกของจอร์จ
จอรจ์ จอ้ งมองนำ้� อยา่ งบดู บ้งึ ขอบตาเขาแดงกำ่� ด้วยแสงจ้าจาก
ดวงอาทิตย์ เขาพูดอย่างโกรธเคืองว่า  “เราน่าจะน่ังรถประจ�ำทางไปถึง
ไร่นั่นได้เลย ถ้าเจ้าคนขับเวรน่ันรู้ว่าตัวเองก�ำลังพูดอะไรอยู่  ‘ไปตาม
ทางหลวงน่ีอีกแค่นิดเดียว’ เขาบอก ‘แค่นิดเดียว’ ให้ตายสิ ต้ังเกือบ

เพอื่ นยาก 11

สี่ไมล์เชียวนะ! เรื่องของเร่ืองคือไม่อยากหยุดรถตรงหน้าประตูร้ัวของไร่
โคตรคร้านเกนิ จะจอด สงสยั ว่าคงไมใ่ จดจี อดท่โี ซลแี ดดเหมือนกนั แหละ
หนอ็ ยมาเตะเราลงแลว้ บอกวา่ ‘ไปตามถนนนอี่ กี แคน่ ดิ เดยี ว’ พนนั ไดเ้ ลย
ว่ามนั ไกลกวา่ สไี่ มลแ์ หงๆ แล้ววนั น้รี อ้ นเปน็ บา้ เลยด้วย”
เลนนมี่ องไปทเี่ ขาอยา่ งขลาดๆ “จอร์จ”
“ว่าไง นายตอ้ งการอะไรร”ึ
“เราจะไปไหนกันนะ่ จอรจ์ ”
ชายรา่ งเลก็ กระตกุ ขอบหมวกลงแลว้ ทำ� หนา้ ยกั ษใ์ สเ่ ลนน่ี “นาย
ลมื แลว้ หรอื วะเน่ีย ฉนั ต้องบอกนายอีกคร้ังใช่ม้ยั พระเจา้ ทรงโปรด นาย
นี่มนั ฟ่ันเฟอื นขนานแท้เลย!”
“ฉันลืมน่ะ” เลนน่ีพูดอย่างนุ่มนวล “ฉันพยายามไม่ลืมแล้วนะ
สาบานกบั พระเจา้ ไดเ้ ลยจอรจ์ วา่ ฉนั พยายามแลว้ ”
“โอเค—โอเค ฉันจะบอกนายอีกครั้ง ฉันไม่มีอะไรท�ำอยู่แล้วน่ี
อาจจะต้องใช้เวลาท้ังหมดบอกอะไรๆ นาย จากนั้นนายก็ลืม แล้วฉันก็
บอกนายอกี ล่ะมง้ั ”
“พยายามแลว้ พยายามอกี ” เลนนีพ่ ดู “แตก่ ไ็ มม่ ปี ระโยชน์ แต่
ฉนั จำ� กระต่ายไดน้ ะจอร์จ”
“ชา่ งหวั กระตา่ ยปะไร เทา่ ทน่ี ายเคยจำ� ไดก้ ม็ แี ตพ่ วกกระตา่ ยนนั่
แหละ โอเค! ทีนน้ี ายฟังนะ และคร้งั นี้นายต้องจำ� ไว้ เราจะไดไ้ มเ่ จอเรอ่ื ง
เดอื ดรอ้ นอกี นายจำ� ตอนทไ่ี ปอยใู่ นครู ะบายนำ�้ ขา้ งถนนเฮาเวริ ด์ แลว้ เฝา้ ดู
กระดานด�ำน่นั ไดไ้ หม”
ใบหนา้ ของเลนนกี่ างออกเปน็ รอยยม้ิ ยนิ ดี “แนน่ อนละ่ จอรจ์ ฉนั
จ�ำได้...แต่...ตอนนั้นเราท�ำอะไรกันหรือ ฉันจ�ำได้ว่ามีเด็กผู้หญิงบางคน
ผา่ นมาและนายพดู ...นายพดู ...”

12 OF MICE AND MEN

“ช่างที่ฉันพูดเถอะน่า  นายจ�ำได้ไหมท่ีเราเข้าไปในเมอร์เรย์
แอนด์รดี ด4้ี แล้วพวกเขาให้บตั รท�ำงาน5กบั ตวั๋ รถประจ�ำทางเรานะ่ ”
“อ๋อ  แน่นอนสิจอร์จ  ตอนนี้ฉันจ�ำเรื่องนั้นได้แล้วล่ะ” มือของ
เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าข้างของเสื้อโค้ตอย่างรวดเร็ว เขาพูดเบาๆ ว่า
“จอรจ์ ...ฉันไมม่ ขี องฉันละ่ ฉันตอ้ งท�ำมันหายไปแลว้ แนๆ่ เลย” เขาก้ม
หนา้ มองพ้ืนด้วยความสิ้นหวัง
“นายไมเ่ คยมีสกั หนอ่ ย เจา้ บา้ เอย๊ บัตรท้ังสองใบอยู่ทฉ่ี นั น่ี คดิ
หรอื วา่ ฉนั จะปล่อยให้นายถือบตั รทำ� งานของตัวเองน่ะ”
เลนนยี่ มิ้ แฉง่ ดว้ ยความโลง่ อก “ฉนั ...ฉนั คดิ วา่ ใสม่ นั ไวใ้ นกระเปา๋
ขา้ งเสยี อกี ” มอื ของเขาล้วงเขา้ ไปในกระเปา๋ น้นั อกี คร้ัง
จอรจ์ จ้องเขาเขม็ง “นายล้วงอะไรออกมาจากกระเปา๋ นน่ั นะ่ ”
“ในกระเป๋าฉันไม่มีอะไรอยู่เลย” เลนน่ีตอบอย่างคล่องแคลว่
“ฉนั รวู้ า่ ในนน้ั ไมม่ แี ลว้ เพราะมนั มาอยใู่ นมอื นายแทนไง นายมี
อะไรอยูใ่ นมอื ท่ีซอ่ นไวน้ ่ะ”
“ฉันไม่มอี ะไรเลยนะจอร์จ ด้วยความสัตย์จริง”
“เอานา่ เอามาใหฉ้ ันน่”ี
เลนนี่เหยียดมือที่ก�ำอยู่ออกห่างจากทิศทางของจอร์จ  “แค่หนู
ตวั หน่งึ น่ะจอรจ์ ”
“หนู หนูเป็นๆ นะ่ รึ”
“ฮื่อ แค่หนูตายน่ะจอร์จ ฉันไม่ได้ฆ่ามันนะ จริงๆ! ฉันเจอมัน
ฉันเจอตอนมนั ตายแลว้ ”

4 หน่ึงในโครงการของประธานาธิบดีรูสเวลท์ ประธานาธิบดีคนที่ 32 ของสหรัฐอเมริกา (ค.ศ.
1933-1945) ในภาวะเศรษฐกิจตกต�่ำครั้งใหญ่ทั่วโลก เขาจัดตั้งส�ำนักงานอย่างเมอร์เรย์แอนด์รีด
ด้ที ่สี ามารถชน้ี �ำให้คนงานเกษตรและอน่ื ๆ ไปยังทที่ ีม่ กี ารจา้ งงานได้
5 นายจ้างคนใหม่จะต้องขอดูหลักฐานว่าจอร์จกับเลนน่ีคือคนท่ีเขารออยู่จากเมอร์เรย์แอนด์รีดดี้
ก่อนจะรบั เขา้ ทำ� งาน โดยดูจากบัตรท�ำงาน

เพ่ือนยาก 13

“เอามนั มาน่ี” จอรจ์ บอก
“โธ่ ให้ฉันเก็บมันไว้เถอะจอร์จ”
“เอามาน!่ี ”
มือที่ก�ำอยู่ของเลนนี่ท�ำตามช้าๆ จอร์จเอาหนูไปแล้วขว้างมัน
ข้ามแอ่งน้�ำไปอีกฝั่งหน่ึง ท่ามกลางพงหญ้ารก  “นายจะเก็บหนูตายไว้
ท�ำบา้ อะไรฮ”ึ
“ฉนั เอานว้ิ โปง้ ลบู มนั เล่นไดต้ อนท่เี ราเดนิ ไปกนั ไง” เลนน่พี ูด
“เฮอะ นายตอ้ งไมล่ บู หนูตวั ไหนกต็ ามขณะทเี่ ดนิ กบั ฉนั ตอนน้ี
นายจ�ำได้หรือยงั วา่ เราก�ำลังจะไปไหนกนั ”
เลนนที่ า่ ทางตระหนก จากนน้ั กซ็ บหนา้ กบั เขา่ ดว้ ยความอบั อาย
“ฉันลมื อีกแลว้ ล่ะ”
“ปดั โธเ่ ว้ย” จอรจ์ เอ่ยอยา่ งถอดใจ “เอาล่ะ ฟงั นะ เราจะทำ� งาน
ในไรเ่ หมือนกบั ไร่ที่เราจากมาจากทางเหนอื น่ะ”
“ทางเหนอื หรือ”
“จากวีด6ไง”
“อ้อ แน่นอน ฉันจ�ำได้ ทวี่ ดี ”
“ไร่ท่ีเราจะไปกันนั้นอยู่ห่างประมาณหน่ึงในส่ีไมล์ไปทางโน้น
เราจะเข้าไปแล้วพบเจ้านาย  ทีน้ีฟังนะ  ฉันจะเอาบัตรท�ำงานให้เขา แต่
นายจะตอ้ งไมพ่ ดู อะไรสกั คำ� นายแคย่ นื อยตู่ รงนน้ั และไมต่ อ้ งพดู อะไรเลย
ถา้ หากเขารวู้ า่ นายเพยี้ นขนาดไหนละก.็ ..เราจะไมไ่ ดง้ านทำ� กนั ละ่ แตถ่ า้
เขาเหน็ นายทำ� งานกอ่ นทีจ่ ะได้ยนิ นายพดู เราก็สบายแล้ว เขา้ ใจไหม”
“แนน่ อนจอร์จ ฉันเข้าใจแหงล่ะ”
“โอเค ทนี ้เี ม่ือเราเข้าไปพบเจา้ นาย นายจะตอ้ งท�ำยังไง”
“ฉัน...ฉนั ” เลนนค่ี ิด หน้าเขาตงึ เพราะคิดหนัก “ฉนั ...จะไม่พูด
อะไรทง้ั สน้ิ แคย่ ืนเฉยๆ”

6 เมอื งในรฐั แคลฟิ อร์เนีย อยูต่ ดิ พรมแดนรฐั โอเรกอน

14 OF MICE AND MEN

“ดีมาก เยี่ยมไปเลย นายท่องไว้สองสามรอบนะจะได้แน่ใจว่า
ไมล่ ืม”
เลนนพ่ี ดู กบั ตวั เองเบาๆ “ฉนั จะไมพ่ ดู อะไรทง้ั สน้ิ ...ฉนั จะไมพ่ ดู
อะไรท้ังสิ้น...ฉันจะไมพ่ ดู อะไรท้งั สน้ิ ”
“โอเค”  จอร์จพูด  “และนายจะไม่ท�ำเร่ืองไม่ดีอย่างท่ีท�ำที่วีด
ด้วย”
เลนนที่ า่ ทางงนุ งง “อย่างที่ฉนั ทำ� ท่ีวีดหรือ”
“โฮะ นายลืมเร่อื งน้นั ดว้ ยแล้วใชไ่ หมน่ี เอาเถอะ ฉันจะไม่เตอื น
ความจำ� นายละ เพราะกลวั ว่านายจะทำ� มนั อีก”
สหี นา้ เลนน่มี แี ววเข้าใจผดุ ข้นึ “พวกนั้นไลเ่ ราออกจากวีด” เขา
โพลง่ ออกมาอยา่ งมชี ัย
“ไล่ออกมากะผีน่ะสิ” จอร์จพูดอย่างชิงชัง “เราเผ่นต่างหาก
พวกน้ันตามหาเราแตจ่ ับเราไมไ่ ด”้
เลนนี่หัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข  “ฉันไม่ลืมเร่ืองน้ันหรอก
นายพนนั ไดเ้ ลย”
จอร์จนอนลงบนทรายแล้วประสานมือไว้ใต้ศีรษะ และเลนน่ี
เลียนแบบเขา พลางผงกหัวข้ึนดูว่าท�ำถูกต้องหรือไม่ “พระเจ้า นายน่ี
มันตัวปัญหาแท้ๆ เลย”  จอร์จพูด  “ฉันคงไปได้ดีสบายๆ ถ้าไม่มีนาย
ตดิ สอยหอ้ ยตามอยา่ งน้ี ฉนั สามารถใชช้ วี ติ ไดส้ บายมากและอาจจะมสี าว
สกั คน”
เลนน่ีนอนนิ่งเงียบชั่วขณะหนึ่ง และแล้วเขาก็พูดขึ้นอย่างมี
ความหวังว่า “เราก�ำลังจะไดท้ ำ� งานในไร่ละ่ จอรจ์ ”
“เอาละ่ นายเขา้ ใจแลว้ สินะ แตเ่ ราจะนอนที่นี่กนั ก่อน เพราะฉัน
มีเหตุผล”

เพ่ือนยาก 15

ตอนนี้เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว  มีแต่ส่วนยอดของเทือกเขา
กาบิลานเท่านั้นท่ีอาบไล้อยู่ในแสงตะวันท่ีหายลับไปจากหุบเขาแล้ว
งูน�้ำตัวหน่ึงว่ายเล้ือยอยู่ในแอ่ง  ชูหัวขึ้นเหมือนกล้องส่องของเรือด�ำน�้ำ
อนั เลก็ ๆ ตน้ ออ้ สะบดั เลก็ นอ้ ยในกระแสนำ�้ ไกลออกไปตรงทางหลวงชาย
คนหนึ่งตะโกนบางอย่าง แล้วชายอีกคนก็ตะโกนตอบ ก่ิงก้านซิคามอร์
สัน่ ไหวใตส้ ายลมออ่ นทีน่ ่ิงสนิทไปในฉับพลนั
“จอร์จ ทำ� ไมเราไม่ไปทีไ่ ร่แลว้ กนิ อาหารค่�ำกันละ่ ท่ีไรม่ ีอาหาร
ค่�ำใหน้ ะ”
จอร์จพลิกตัวไปนอนตะแคง  “ไม่มีเหตุผลอะไรเลยส�ำหรับนาย
ฉนั ชอบทนี่ น่ี ะ่ พรงุ่ นเี้ ราถงึ จะไปทำ� งานกนั ระหวา่ งทางมานฉี่ นั เหน็ เครอื่ ง
แยกเมล็ดพืช น่ันหมายความว่าเราจะตอ้ งขนกระสอบเมล็ดพืชหนกั หลงั
แทบหัก คืนนีฉ้ นั จะนอนอยูท่ นี่ ี่แล้วมองขนึ้ ไป ฉนั ชอบมนั นะ”
เลนนี่ลุกขึ้นนั่งคุกเข่าแล้วก้มลงมองจอร์จ  “เราจะไม่กินอาหาร
ค�่ำกนั เลยหรอื ”
“แหงละ่ ถ้านายรวบรวมก่ิงวิลโลว์แห้งๆ มาสักหนอ่ ย ฉันมถี ่ัว
สามกระปอ๋ งอยใู่ นหอ่ สมั ภาระ นายกอ่ ไฟไวใ้ หพ้ รอ้ มนะ พอนายเรยี งกงิ่ ไม้
เรียบร้อยแล้วฉันจะให้ไม้ขีดนาย จากน้ันเราจะอุ่นถั่วแล้วกินอาหารค�่ำ
กัน”
เลนนพี่ ูดว่า “ฉันชอบถว่ั กับซอสมะเขือเทศ”
“เอ้อ  เราไม่มีซอสมะเขือเทศหรอก นายไปเก็บไม้ไป แล้วอย่า
มวั แตเ่ ทย่ี วเล่นล่ะ อกี ไมน่ านกจ็ ะมืดแล้ว”
เลนนง่ี มุ่ งา่ มลกุ ขน้ึ ยนื แลว้ หายไปทางพมุ่ ไม ้  จอรจ์ นอนอยตู่ รงท่ี
เดมิ พลางผวิ ปากเบาๆ แตแ่ ลว้ กม็ เี สยี งนำ้� กระจายในแมน่ ำ�้ ทางทศิ ทเ่ี ลนน่ี
ไป จอรจ์ หยุดผวิ ปากแล้วฟัง “ไอเ้ วรเอย๊ ” เขาพูดเบาๆ จากน้นั ก็ผิวปาก
ตอ่

16 OF MICE AND MEN

สักพักเลนนี่ก็ลุยป่ากลับมา  ในมือเขาถือกิ่งวิลโลว์เล็กๆ  มา
กง่ิ เดยี ว จอรจ์ ลกุ ขน้ึ นั่ง “เอาละ่ ” เขาพดู หว้ นๆ “สง่ หนนู ัน่ มาให้ฉนั !”
แตเ่ ลนนที่ ำ� ทา่ ทำ� ทางวนุ่ วายแสดงความบรสิ ทุ ธ์ิ “หนอู ะไรจอรจ์
ฉันไมม่ หี นสู กั หนอ่ ย”
จอร์จยื่นมือออกไป  “ไม่เอาน่า  เอามาให้ฉันนี่  นายเก็บอะไร
แบบนน้ั ไวไ้ ม่ไดน้ ะ”
เลนนลี่ ังเลพลางถอยหลงั มองแนวปา่ ท�ำหนา้ ตาต่ืนราวกบั เขา
ใคร่ครวญวา่ จะวิ่งหนไี ปหาอสิ รภาพ จอร์จพูดอย่างเย็นชาว่า “นายจะให้
หนูนั่นกับฉันหรอื วา่ ฉันตอ้ งตนั๊ หน้านาย”
“ให้อะไรนายหรือจอรจ์ ”
“นายโคตรรดู้ ีวา่ อะไร ฉันตอ้ งการหนตู วั นั้น”
เลนนล่ี ว้ งกระเปา๋ อยา่ งไมเ่ ตม็ ใจ เสยี งเขาแตกพรา่ เลก็ นอ้ ย “ฉนั
ไมร่ วู้ า่ ทำ� ไมฉนั ถงึ เกบ็ มนั ไวไ้ มไ่ ด้ มนั ไมใ่ ชห่ นขู องใครสกั หนอ่ ย ฉนั ไมไ่ ด้
ขโมยมันมา ฉันพบมันนอนอย่ขู า้ งถนน”
มอื ของจอร์จยังคงยืน่ ออกไปอยา่ งวางอำ� นาจ เลนนีค่ ่อยๆ ขยบั
เข้าใกลช้ ้าๆ ถอยหลงั แล้วขยบั เข้าไปอีกเหมอื นสุนัขเทอร์เรยี ทไ่ี มอ่ ยาก
น�ำลกู บอลไปให้เจ้านายของมนั จอร์จดดี น้ิวแรงๆ แล้วพอส้นิ เสยี งเลนน่ี
ก็วางหนตู ัวนนั้ ในมือเขา
“ฉนั ไมไ่ ดท้ �ำอะไรไมด่ ีกบั มันนะจอรจ์ แคล่ ูบคลำ� มันเอง”
จอร์จยืนขึ้นแล้วโยนหนูไปในป่าที่ก�ำลังมืดไกลท่ีสุดเท่าท่ีท�ำได้
จากนน้ั เขากก็ า้ วไปทแ่ี อง่ นำ้� แลว้ ลา้ งมอื “เจา้ โงเ่ งา่ บา้ บอเอย๊ ไมค่ ดิ หรอื วา่
ฉนั จะเหน็ เทา้ นายเปยี กจากตรงทนี่ ายขา้ มแมน้ ำ้� ไปเอามนั นะ่ ” เขาไดย้ นิ
เสียงรอ้ งโอดครวญของเลนนจี่ งึ หมุนตวั ไป “ฟมู ฟายอย่างกบั เดก็ ทารก!
ให้ตายส!ิ คนตวั โตๆ อยา่ งนายเน่ียนะ” รมิ ฝีปากของเลนนี่สั่นและนำ้� ตา
เร่ิมเอ่อ  “โธ่  เลนนี่เอ๊ย!”  จอร์จวางมือบนบ่าเลนนี่  “ฉันไม่ได้เอามันไป

เพอ่ื นยาก 17

เพราะใจรา้ ยหรอกนะ เจา้ หนูน่ันมนั ไม่สดแลว้ นะเลนน่ี และอีกอยา่ งนาย
ทำ� กระดกู มนั หกั ตอนลบู คลำ� มนั นะ่ นายหาหนตู วั อน่ื มาใหมเ่ ถอะแลว้ ฉนั
จะยอมให้นายเก็บมันไว้สักพัก”
เลนน่ีนั่งลงบนพ้ืน คอตกอย่างหดหู่  “ฉันไม่รู้นี่ว่าจะไปหาหนู
ตัวอ่ืนได้ที่ไหน  ฉันจ�ำได้ว่าคุณผู้หญิงคนหนึ่งเคยให้พวกมันกับฉัน—
ทกุ ตัวที่เธอมีเลย แต่คณุ ผหู้ ญงิ คนนนั้ ไมไ่ ดอ้ ยทู่ ี่น่ี”
จอร์จเยาะเย้ย  “คุณผู้หญิงเหรอ  นายจ�ำไม่ได้ด้วยซ�้ำว่าคุณ
ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร นั่นป้าคลาร่าของนายเองไงล่ะ และเธอก็เลิกให้
นายแล้วดว้ ย เพราะนายฆา่ พวกมันอยู่เรอ่ื ยเลยนี่นา”
เลนน่ีเงยหน้าข้ึนมองเขาเศร้าๆ  “พวกมันตัวเล็กเหลือเกิน”
เขาบอกอยา่ งขอโทษขอโพย “ฉนั ลบู คลำ� มนั แลว้ ไมท่ นั ไรพวกมนั กก็ ดั นวิ้
ฉนั ฉนั เลยหยกิ หวั ไปนดิ หนอ่ ย จากนน้ั พวกมนั กต็ าย—เพราะวา่ พวกมนั
ตวั เลก็ เหลือเกนิ ”
“ฉนั หวงั ใหเ้ ราไดม้ กี ระตา่ ยเรว็ ๆ นนี้ ะจอรจ์ พวกมนั ไมไ่ ดต้ วั เลก็
เกนิ ไป”
“กระต่ายบ้าบออะไรกัน และจะไว้ใจให้หนูเป็นๆ กับนายไม่ได้
ดว้ ย ปา้ คลารา่ ของนายใหห้ นยู างนาย แลว้ นายกไ็ มย่ อมแตะตอ้ งมนั เลย”
“มนั ไมร่ ู้สึกดีทลี่ ูบคล�ำมันน”่ี
สีแดงจ้าของตะวันตกดินละจากยอดเขา แล้วยามค่�ำก็เข้ามาใน
หบุ เขา ความมดื เริ่มเข้ามาทา่ มกลางหมตู่ ้นวิลโลว์และต้นซคิ ามอร์ ปลา
คารป์ ตวั ใหญโ่ ผลข่ นึ้ สผู่ วิ แอง่ นำ้� ฮบุ อากาศ จากนน้ั กจ็ มลงไปอยา่ งลกึ ลบั
ในผืนน�้ำมืดๆ อีกครั้ง ท้ิงไว้แต่ระลอกน�้ำเป็นวงกว้างขึ้นเร่ือยๆ เหนือ
ขนึ้ ไปหมใู่ บไมแ้ กวง่ ไกวอกี และปยุ ฝา้ ยเลก็ ๆ จากตน้ คอตตอนวดู ถกู พดั
ลงมาตกลงบนผิวของแอง่ น้�ำ

18 OF MICE AND MEN

OF MICE
AND MEN

John Steinbeck

เพ่อื นยาก 121



I

A few miles south of Soledad, the Salinas River drops in close

to the hillside bank and runs deep and green. The water is warm
too, for it has slipped twinkling over the yellow sands in the
sunlight before reaching the narrow pool. On one side of the
river the golden foothill slopes curve up to the strong and rocky
Gabilan mountains, but on the valley side the water is lined with
trees—willows fresh and green with every spring, carrying in
their lower leaf junctures the debris of the winter’s flooding; and
sycamores with mottled, white, recumbent limbs and branches
that arch over the pool. On the sandy bank under the trees the
leaves lie deep and so crisp that a lizard makes a great skittering
if he runs among them. Rabbits come out of the brush to sit on
the sand in the evening, and the damp flats are covered with the
night tracks of ’coons, and with the spread pads of dogs from
the ranches, and with the split-wedge tracks of deer that come
to drink in the dark.

There is a path through the willows and among the syca-
mores, a path beaten hard by boys coming down from the ranch-
es to swim in the deep pool, and beaten hard by tramps who come
wearily down from the highway in the evening to jungle-up near
water. In front of the low horizontal limb of a giant sycamore there
is an ash pile made by many fires; the limb is worn smooth by men
who have sat on it.

เพื่อนยาก 123

Evening of a hot day started the little wind to moving
among the leaves. The shade climbed up the hills toward the top.
On the sand banks the rabbits sat as quietly as little gray, sculptured
stones. And then from the direction of the state highway came the
sound of footsteps on crisp sycamore leaves. The rabbits hurried
noiselessly for cover. A stilted heron labored up into the air and
pounded down river. For a moment the place was lifeless, and then
two men emerged from the path and came into the opening by the
green pool.

They had walked in single file down the path, and even in
the open one stayed behind the other. Both were dressed in denim
trousers and in denim coats with brass buttons. Both wore black,
shapeless hats and both carried tight blanket rolls slung over their
shoulders. The first man was small and quick, dark of face, with
restless eyes and sharp, strong features. Every part of him was
defined: small, strong hands, slender arms, a thin and bony nose.
Behind him walked his opposite, a huge man, shapeless of face,
with large, pale eyes, with wide, sloping shoulders; and he walked
heavily, dragging his feet a little, the way a bear drags his paws.
His arms did not swing at his sides, but hung loosely.

The first man stopped short in the clearing, and the fol-
lower nearly ran over him. He took off his hat and wiped the
sweat-band with his forefinger and snapped the moisture off. His
huge companion dropped his blankets and flung himself down and
drank from the surface of the green pool; drank with long gulps,
snorting into the water like a horse. The small man stepped nerv-
ously beside him.

124 OF MICE AND MEN

“You can jus’ as well go to hell,” said George. “Shut up
now.”

The red light dimmed on the coals. Up the hill from the
river a coyote yammered, and a dog answered from the other side
of the stream. The sycamore leaves whispered in a little night
breeze.

คำ� ศพั ท์

Twinkle   ทวงิ เคิล   ส่องแสงระยิบระยับ
Debris   เดบร ี   เศษ, ซาก, ขยะ
Mottle   มอทเทิล   จุดดา่ งดำ�
Recumbent   ริคมั เบ็นทฺ   เอกเขนก, นอนลง
Limb   ลิมบฺ   กง่ิ ก้าน
Bank   แบงคฺ   ตลง่ิ , ชายฝั่ง, ธนาคาร
Lizard   ลเิ สิด   สัตว์เลอ้ื ยคลานจ�ำพวกจ้งิ จก,
  กิ้งก่า, ต๊กุ แก
Skitter   ซคทิ เทอะ   เคลือ่ นไปอย่างเรว็
Damp   แด็มพฺ   ชน้ื , เปยี ก, หมาด
Track   แทรค็   รอยเท้า, ทางเดิน
Deer   เดีย   กวาง
Ranch   แร็นช ฺ   ฟารม์ ปศุสตั ว์
Tramp   แทร็มพ ฺ   คนจรจัดท่ที อ่ งเที่ยวไปตามท่ตี ่างๆ
Wearily   เวียรลิ ิ   เหนื่อยออ่ น, ออ่ นเพลีย, อดิ โรย

เพอ่ื นยาก 139

Sculpture   ซคลั พเชอะ   รูปปน้ั , รปู แกะสลกั
Crisp   คริซพ ฺ   กรอบ
Stilt   ซทิลทฺ   ไมต้ อ่ ขา, เสาสงู
Heron   เฮรัน   นกกระสา
Emerge   อเิ มจิ   โผล่ออกมา, ปรากฏตัว
Define   ดไิ ฟน   ชัดเจน
Pale   เพล   ซีดขาว, หนา้ ซีด
Drag   แดร็ก   ลากขา, กวาด, คราด
Clearing   เคลยี ริง   ท่แี จ้ง, ที่โล่ง
Moisture   มอยซฺเชอะ   ความช้ืน, เปยี ก, หมาด
Companion   ค็อมแพนยนั   เพ่ือน
Gulp   กัลพ ฺ   ดม่ื อกึ ใหญ,่ กลืน
Snort   ซนอท   เปา่ ลมออกทางจมกู
Shoulder   โชลเดอะ   บ่า, ไหล่
Bindle   บนิ เดลิ   กระเปา๋ , กระสอบ
Scummy   ซคมั มิ   ซึ่งเป็นคราบ
Dabble   แดบเบลิ   ท�ำเลน่ ๆ
Paw   พอ   มือ, องุ้ เท้า
Wiggle   วิกเกิล   บิดตวั , กระดกิ , ดิ้น
Splash   ซแพลช   กระเดน็ , สาดน้�ำ
Scoop   ซคพู   ควกั , โกย, ตัก
Admit   แอดมทิ   ยอมรบั
Embrace   เอ็มเบรซ   กอด, สวมกอด, วงแขน
Imitate   อมิ เิ ทท   ของปลอม, เลยี นแบบ, เอาอยา่ ง
Stretch   ซเทรช็   เหยียดยาว, ยดื , ตอ่ , แนว
Jerk   เจคิ   กระตุก, สะบดั , เหวี่ยง
Scowl   ซเคาล ฺ   ท�ำหนา้ บงึ้ , แยกเขี้ยว
Bastard   แบซเทิด   สารเลว, เทยี ม

140 OF MICE AND MEN