นิทานเวตาลเรื่องที่๑๐

นทิ านเวตาล

เรื่องที่ ๑๐

คำนำ

นิทานฉบับนีเ่ ปนสวนหนงึ่ ของรายวชิ า ท ๓๑๑๐๒ ภาษาไทย ๒ โดยมจี ดุ ประสงค
เพือ่ การศกึ ษาความรใู นนทิ านเวตาล ซ่งึ รายงานนี้มเี นื้อหาเกีย่ วกบั เวตาลเรื่องท่ี ๑๐
เพื่อใหม นษุ ยร ูจกั มสี ติ เพ่ือเปนการเตอื นสติของมนษุ ยใ หม ีสตอิ ยูต ลอดเวลา
ไมใ ชแ คป ญ ญา

ผจู ัดทำจะตองขอขอบคุณ คณุ ครู มนฤดี ดำเอีย่ ม ผูใหค วามรู และแนวการศกึ ษา
ผูจดั ทำหวังวา นทิ านฉบบั น้จี ะใหความรูและเปน ประโยชนแกผ อู านทกุ ๆทา น

ณ เมือง อชุ ชยนิ ี มกี ษตั รยิ อ งคหนึ่ง นามวา “ พระวกิ รมาทิตย ”
ไดขึ้นครองราชและดูแลเมืองตอ จากพระราชบิดา อยูมาวนั หนึ่ง
มีพอคามาขอเขาเฝา พรอ มทั้งถวายผลไมทิพย

ซึง่ ในผลไมทิพย มที ับทมิ ลํ้าคา ซอ นอยภู ายใน
พระวกิ รมาทติ ยเ หน็ วา พอคาถวายของมีคา
ใหพระองคหลายครง้ั จงึ คดิ ที่จะตอบแทน
โดยใหขอส่งิ ท่ีปรารถนา ได ๑ อยา ง

หารไู มว า แทจริงแลว พอคาคอื โยคีท่พี ระราชบดิ าไดก อ อริไว
และตองการกลบั มาแกแ คน โยคไี ดเผยตวั ตนทีแ่ ทจ ริง
ใหพระวกิ รมทิตยเ ห็น จากนน้ั ทลู ขอใหพ ระวกิ รมาทิตย
เขา ปาชา ไปจับตัวเวตาลมาใหเ ขา เพอื่ ทำมาทำพิธบี ูชา
ใหส ำเร็จ ซึง่ พระองคต องเสดจ็ โดยลำพงั พรอ มราชบุตรเทาน้นั

เวตาลที่โยคกี ลาวถึงน้นั สิงอยูในซากศพ ซงึ่ แขวนอยูท ีต่ นอโศก
เวตาลมีลักษณะคลา ยคางคาว สูงประมาณ ๒-๓ ฟตุ ผมยาว
หวั กลม ตาถลน ปากอา ฟน เปน ซอ น แขนและมอื สน้ั ทอ งพลยุ
และปกมีแรงมาก

หลังจากทีพ่ ระวกิ รมาทติ ย ตามหาและจบั ตัวเวตาลมาได
เวตาลก็สรา งเงื่อนไข เพอ่ื หลอกลอใหพ ระองคห ลงติดอยใู นปา
เวตาลมเี ง่อื นไขวา ระหวางท่ีเลา เรื่อง เวตาลจะถามคำถาม
ถาพระวกิ รมาทติ ยตอบ เวตาลจะกลับไปทต่ี นอโศกตามเดมิ
และเวตาลกไ็ ดก ลับไปท่ีตน อโศกทุกครงั้ ที่เลา นิทานจบ
จนมาถึงนทิ านเรอื่ งท่ี ๑๐

เวตาลเลา วา “ ในคร้ังโบราณกาล มีเมืองใหญเมอื งหนึง่
ชื่อกรงุ ธรรมปรุ ะ มีพระราชานามวา ทาวมหาพล
ทรงมีพระมเหสี และพระธิดา ทรงเจริญวยั แตย งั คงสวย
และงดงาม ตอมาไดเ กิดศกึ สงคราม พระองคเอาใจออกหาง
ทำใหเ กดิ ความพายแพ พระองคจ ึงพาครอบครัวหลบหนี

ระหวา งทาง พระมเหสีเห็นหมูบ านหมูหนง่ึ
พระองคกลวั จะเปน อันตราย จึงใหพ ระมเหสี
และพระธิดา ไปหลบรอทห่ี ลงั พมุ ไม ทำให
ทาวมหาพลถูกโจรรุมทำรา ย ชิงทรพั ย
จนสนิ้ พระชนม ทำใหพ ระมเหสี และพระธิดา
ตองหลบหนีไปยงั ปาลกึ

ในเวลานนั้ มพี ระราชาพระนามวา ทาวจันทรเสน และ พระราชบตุ ร ไดเสด็จมาลา สตั ว
ท้ัง ๒ ไดพ ระเนตรเหน็ รอยเทา และวิเคราะหวาเปนรอยเทา ของสตรที สี่ วยงาม
ทัง้ ๒ ไดต กลงกนั วา ถาพบสตรที ั้งสอง ใหส ตรที ่มี ีรอยเทา ใหญเ ปน พระมเหสี
ของพระราชบดิ า สว นสตรีทมี่ ีรอยเทา เล็กใหเปน ชายาของพระราชบตุ ร

เมือ่ พบนางทง้ั สอง เจาของรอยเทา ใหญ คอื พระราชธิดา
ผทู มี่ รี อยเทาเล็ก คอื พระราชมารดา ดงั น้ัน พระราชธดิ า
จึงเปน พระมเหสีของทาวจนั ทรเสน สว นพระราชมารดา
ไดเปน ชายาของพระราชบุตร ”

เวตาลไดท ูลถามพระวิกรมาทิตยวา
“เมอื่ พระราชา และ พระราชโอรส ทรงมีราชบุตร จะเรยี กขานลำดบั ญาติกันอยา งไร”
พระวิกรมาทติ ยย ังตปี ญหาไมทนั แตก กท็ รงนึกขึน้ ไดวาจะตอ งนำตวั เวตาลไปสง ใหโ ยคี
ก็ไมทรงตอบอะไรเลย แมเ วตาลจะกลาวยัว่ อยา งไรก็ทรงนิ่ง จงึ เปน อันวาพระวกิ รมาทิตย
ไดน ำตวั เวตาลไปไดส ำเร็จ

ขอคิดทีไ่ ดร ับ

หากมนุษยรจู กั ใชปญ ญาคดิ ไตรต รองอยางถี่ถว ยและรอบดา น แมปญหาจะยากเย็น
ซบั ซอ นเพยี งใด ก็สามารถแกไขหรอื ทำความเขา ใจไดเสมอ แตการใชป ญ ญา
เพยี งอยางเดยี วมิอาจแกปญหาทกุ สงิ่ ไดเสมอไป มนษุ ยตองมีสติกำกับปญญาของตน
ดว ยการใชสติปญญาควบคกู นั ไป คอื หลกั สำคญั ในการนำมนุษยไปสคู วามสำเรจ็
อีกทง้ั คำพดู ของมนุษยมคี วามสำคญั ยิง่ เพราะคำพดู เปน สง่ิ ทีต่ องรักษาดังนนั้
หากพูดออกมาโดยมิไดใ ชส ตปิ ญ ญาไตรต รองใหร อบดา นเสียกอ น กจ็ ะนำหายนะ
หรอื ปญหาซ่งึ ยากจะแกไขมาสตู นได ความกลา หาญมงุ มัน่ และความเพยี ร
เปน คณุ ลกั ษณะท่นี า ชืน่ ชม

วเิ คราะห

ความดเี ดนดา นกลวิธกี ารแตง
1. การใชส ำนวนโวหาร

นทิ านเวตาล ฉบบั พระราชวรวงศเธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ
มีการใชส ำนวนโวหารเปรียบเทียบที่ไพเราะและทำใหเ หน็ ภาพแจมชัดขึน้
2. การใชกวโี วหาร

พระราชวรวงศเธอ กรมหม่ืนพทิ ยาลงกรณ ทรงแปลนิทานเวตาล
ดว ยภาษาที่กระชบั อานงา ย มีบางตอนทีท่ รงใชส ำนวนภาษาบาลี
ซง่ึ ไมคุนหผู อู า นในยุคนี้ เพราะไมนยิ มใชแ ลว ในปจจบุ นั และยงั มสี ำนวน
เปรียบเทียบทใี่ ชภาษาสละสลวย และแฝงดวยขอคดิ ทำใหผ ูอานเกดิ ความรสู กึ
คลอยตามไดอ ยา งแนบเนยี น

จัดทำโดย

นางสาว สันธิลา นลิ วิสุทธ์ิ
ช้นั มัธยมศึกษาปท่ี ๔/๒

เสนอ

คณุ ครู มนฤดี ดำเอ่ียม
รายงานเลม น้เี ปน สวนหน่ึงของรายวชิ า ท ๓๑๑๐๒ ภาษาไทย ๒

ภาคเรยี นที่ ๒ ปการศกึ ษา ๒๕๖๔
โรงเรยี น สาธิตมหาวิทยาลัยทักษณิ พัทลุง