SANG KIJANG YANG BONGKAK ~ NUR ZAREEN ELISA BINTI MOHD ZAILANI ~ ADAPTASI CERITA SANG KANCIL
INFO TAMBAHAN SANG KIJANG Mempunyai bulu pendek dan lembut yang berwarna keperangan dan putih. Merupakan haiwan herbivor yang hanya memakan tumbuhtumbuhan seperti rumput, daun, pucuk, dan buah-buahan. SANG KIJANG SI BANGAU SI BANGAU Mempunyai bulu yang berwarna putih dan hitam serta kaki yang sangat panjang. Merupakan haiwan karnivor yang hanya memakan daging atau haiwan lain seperti ikan, katak, serangga dan sisa-sisa makanan. INFO TAMBAHAN KIJANG
1 Sang Kijang merupakan seekor haiwan yang sangat bijak. Dia berasa bangga kerana telah digelar haiwan yang paling bijak di hutan. Tanpa disedari, dia mula menjadi bongkak kerana merasakan kebijaksanaannya itu tidak dapat ditewaskan oleh mana-mana haiwan pun. Pada suatu hari, Sang Kijang keluar untuk mencari makanan di dalam hutan. Sang Kijang telah meredah semak samun ketika menuju ke hutan itu untuk memakan pucuk-pucuk daun yang segar di sana. GLOSARI 1.Bongkak - Sombong 2.Ditewaskan - Dikalahkan 3.Meredah - Mengharungi
Ketika dalam perjalanan ke hutan, Sang Kijang telah melalui sebuah kawasan yang berhampiran dengan sebatang sungai. Di sana, Sang Kijang telah bertemu dengan Si Bangau. “Eh Sang Kijang, kau nak ke mana tu?,” tegur Si Bangau. “Aku nak ke hutan, nak makan pucuk-pucuk daun segar kat sana,” jawab Sang Kijang. “Kau buat apa kat sini Si Bangau?,” tanya Sang Kijang kembali kepada Si Bangau. “Aku tengah cari sisa-sisa makanan terbuang untuk aku makan,” kata Si Bangau. 2
Sang Kijang hanya memandang ke arah Si Bangau yang sibuk mencari sisa-sisa makanan di kawasan sungai itu. Dia mula berfikir bahawa Si Bangau ini pemalas kerana hanya memakan sisa-sisa makanan terbuang itu sahaja. “Kenyang ke makan sisa-sisa makanan ni?,” tanya Sang Kijang. “Bolehlah, untuk alas perut aku pagi ni,” jawab Si Bangau. GLOSARI 1.Alas perut - Sarapan sekadar menghilangkan rasa lapar. 3
“Oh, tak apalah, kau makanlah sisa-sisa makanan ni,” kata Sang Kijang dengan nada mengejek. Dia merasakan dirinya lebih baik kerana dia telah berusaha untuk mencari makanan yang lebih sedap di dalam hutan. “Aku nak ke hutan ni, nak makan pucuk-pucuk daun yang segar kat sana,” kata Sang Kijang lagi. “Baiklah, hati-hati kat sana tu”. Si Bangau sempat menasihati Sang Kijang yang berlalu pergi ke hutan itu. GLOSARI 1.Mengejek - Menyindir 4
Di hutan, Sang Kijang terlihat sebatang pokok jambu hijau berbuah dengan sangat lebat. “Wah, sedapnya buah jambu tu… tapi tak ada yang dah gugur la pula,” keluh Sang Kijang. “Hurm, pucuk-pucuk daun segar pun tak nampak lagi ni, aku tengok macam banyak yang dah layu je ni,” keluh Sang Kijang lagi. 5
“Ish, kenapa tak ada langsung pucuk-pucuk daun yang segar ni,” keluh Sang Kijang setelah mendapati kesemua pucuk daun yang dijumpainya telah pun layu. “Aku rasa kat depan sikit ni mesti ada pucuk-pucuk daun segar untuk aku makan,” kata Sang Kijang yang cuba menyedapkan hatinya. “Ish, kenapa tak ada langsung pucuk-pucuk daun yang segar ni” 6
Setelah puas mencari pucuk-pucuk itu, Sang Kijang mula berputus asa. Jadi, dia hanya memakan pucuk-pucuk daun yang sudah layu pada sebatang pokok yang renek untuk menggalas perutnya. “Ish buat penat je aku datang sini kalau dapat makan pucukpucuk daun yang dah layu ni je,” kata Sang Kijang. Namun begitu, Sang Kijang terus memakan pucuk-pucuk itu kerana sudah kelaparan. GLOSARI 1.Renek - Kecil 2.Menggalas perut - Sarapan sekadar menghilangkan rasa lapar. 7
Setelah berasa kenyang, Sang Kijang pun pulanglah ke rumahnya. Semasa perjalanan pulang, Sang Kijang sekali lagi telah bertemu dengan Si Bangau di kawasan sungai itu. “Eh Si Bangau, kau masih cari sisa-sisa makanan ke ?,” tanya Sang Kijang. “Ya Sang Kijang, harini tak banyak sangat sisa-sisa makanan yang aku dapat,” jawab Si Bangau setelah menyedari kehadiran Sang Kijang. 8
“Kau ni tak bijak la, makan sisa-sisa makanan kat sini je,” kata Sang Kijang. “Tengok aku, pandai cari makanan, dah kenyang perut aku makan pucuk-pucuk daun segar kat hutan tu,” kata Sang Kijang lagi. Sang Kijang tidak memberitahu Si Bangau bahawa dia hanya memakan pucuk-pucuk daun yang telah layu kerana tidak mahu maruahnya tercalar. 9
“Tak apa la, dah tu rezeki kau harini,” kata Si Bangau setelah tiba di darat. “Aku ni bukan tak nak cari makanan kat tempat lain, tapi tempat ni je mudah untuk aku cari makan,” kata Si Bangau yang mula terasa hati dengan kata-kata Sang Kijang. “Aku rasa lebih baik kau pulang sekarang,” kata Si Bangau lagi. “Tadi aku nampak ada manusia lalu kat sini, aku risau mereka akan tangkap kau nanti,” sambung Si Bangau. 10
Sang Kijang dengan megah pun berkata “Ish kau ni, aku kan lari laju, kalau mereka kejar pun takkan dapat la.” “Lainlah kau, kurus pun bukannya lari laju,” sambung Sang Kijang sambil tertawa. “Jangan pandang rendah pada makhluk lain Sang Kijang,” nasihat Si Bangau kepada Sang Kijang. “Ish betullah apa aku kata ni, aku kan memang lari laju,” balas Sang Kijang membangga diri. Si Bangau mula menyampah dengan sikap Sang Kijang yang semakin bongkak. 11
12 Kemudiannya, Si Bangau ternampak sisa makanan sedang terapung di atas permukaan sungai itu. Dia mula mendapat akal untuk mengenakan Sang Kijang yang bongkak. “Wahai Sang Kijang, kau kan hebat, mari kita bertanding dapatkan sisa makanan tu,” kata Si Bangau sambil menunjukkan sisa makanan yang sedang terapung di permukaan sungai itu. “Siapa yang dapat, dialah pemenang,” kata Si Bangau lagi.
“Baik, aku terima. Kalau aku menang, kau jangan menangis pula nanti”. Sang Kijang menyahut cabaran itu dengan bongkak. “Baiklah, kita mula sekarang, 1..2..3,” kata Si Bangau. Sang Kijang tanpa berfikir panjang mula terjun ke dalam sungai dan berenang menuju ke arah sisa makanan itu. Si Bangau pula hanya memandang Sang Kijang yang sedang berenang itu. 13
Sang Kijang mula terkapai-kapai dibawa arus sungai yang mengalir dengan deras. Dia cuba berenang ke tebing sungai tetapi tidak berjaya. Si Bangau yang melihat Sang Kijang terkapai-kapai terus terbang untuk membantunya. “Pegang kaki aku Sang Kijang,” kata Si Bangau. Tanpa membuang masa, Sang Kijang mula berpaut pada kaki Si Bangau untuk menyelamatkan diri. 14 GLOSARI 1.Berpaut -Berpegang kuat-kuat
Si Bangau keletihan setibanya di tebing sungai setelah membawa Sang Kijang yang berat. Sang Kijang pun melepaskan kaki Si Bangau. “Terima kasih Si Bangau, kau dah selamatkan aku,” kata Sang Kijang. “Sama-sama Sang Kijang,” kata Si Bangau. “Aku minta maaf kerana terlalu bongkak dengan kau,” kata Sang Kijang. Dia mula sedar akan sikapnya yang terlalu bongkak apabila berkata-kata. 15
“Tak mengapalah Sang Kijang, kita semua pernah melakukan kesilapan, aku harap lepas ini kau tak bongkak lagi,” kata Si Bangau. “Semua binatang ada kelebihan dan kekurangannya sendiri,” sambung Si Bangau. “Jadi, janganlah kau gunakan kelebihan yang kau ada untuk hina kekurangan haiwan-haiwan lain,” nasihat Si Bangau. “Aku betul-betul mintak maaf, aku janji takkan ulang lagi kesilapan ni,” kata Sang Kijang sambil menundukkan kepalanya kerana malu. Sejak peristiwa itu, Sang Kijang bertekad untuk berubah ke arah yang lebih baik. 16
PENGAJARAN : Kita sewajarnya tidak sombong atau memandang rendah kepada makhluk lain. Kita mestilah membantu rakan kita yang berada dalam kesusahan. Kita mestilah mengakui kesalahan diri kita dan cuba berubah ke arah lebih baik. Kita hendaklah menghormati kelebihan dan kekurangan setiap makhluk lain. Kita sewajarnya menasihati rakan kita sekiranya dia melakukan kesilapan. Kita hendaklah meminta maaf sekiranya telah melakukan kesilapan. 17
Sang Kijang merupakan seekor haiwan yang sangat bijak. Namun, dia begitu bongkak kerana menganggap dirinya lebih berharga berbanding haiwan-haiwan lain. Sang Kijang telah memandang rendah kepada haiwanhaiwan lain kerana merasakan mereka tidak sebijak dirinya. Namun begitu, satu tragedi telah berlaku dan menyedarkan Sang Kijang bahawa setiap makhluk di dunia ini mempunyai kelebihan dan kelemahannya yang tersendiri. Sang Kijang telah insaf dan berjanji pada dirinya untuk berubah ke arah lebih baik. SINOPSIS