งานครูกานต์

รายงาน เรื่องวอลเลย์บอล จัดทำ โดย นางสาวสุนิษา สุขตะเคียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3/2 เลขที่ 25 เสนอ ว่าที่ร้อยตรีกานต์ เเสงศิริ รายงานวิชานี้เป็นรายงานวิชาสุขศึกษาเเละพลศึกษา ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 โรงเรีบยชำ นิพิทยาคม

คำ นำ รายงานเรื่องวอลเลย์บอล รายฉบับนี้จัดทำ ขึ้นเพื่อให้ความรู้เเละประกอบการ เรียนรู้วิชาสุขศึกษาเเละพลศึกษา พ23102 ประกอบด้วยเนื้อหาเกี่ยวกับกีฬาวอลเลย์บอล ได้ เเก่ ประวัติวอลเลย์บอล ทักษะการเล่น กฎกติกาการเล่น การบาดเจ็บจากเล่นวอลเลย์บอล เเละการปฐมพยายาลเบื้องต้น ผู้จัดทำ หวังว่ารายงานเรื่องวอลเลย์บอลเรื่องนี้จะบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ วอลเลย์บอลออกมาให้ท่านผู้อ่านเข้าใจไม่มากก็น้อยเเละมีประโยชน์ในการเอาไปศึกษา หาความรู้ต่ออย่างเต็มที่ ถ้าหากผิกพลาดประการใดผู้จัดทำ ขิอภัย ณ ที่นี้ด้วย ผู้จัดทำ นางสาวสุนิษา สุขะเคียน A

สารบัญ เรื่อง คำ นำ สารบัญ ประวัติวอลเลย์บอล ทักษะการเล่นวอลเลย์บอล กฎกติกาการเล่นวอลเลย์บอล การบาดเจ็บเเละการปฐมพยาบาลเบื้องต้น บรรณานุกรม/เเหล่งอ้างอิง ประวัติผู้จัดทำ หน้า A B 1-4 5-8 9-11 12-15 C D B

กีฬาวอลเลย์บอลเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1895 โดย นายวิลเลียม จี. มอร์แกน (William G.Morgan) ซึ่งเป็นผู้อำ นวยการด้านพลศึกษาแห่งสมาคมวาย เอ็ม ซี เอ ( YMCA- Young Men’s Christian Association ) เมืองโฮลโยค ( Holyoke ) มลรัฐแมสซาซูเซตส์ ประเทศ สหรัฐอเมริกา เขาได้พยายามคิดและดัดแปลงกิจกรรมต่างๆเพื่อใช้เป็นกิจกรรมนันทนาการ ผ่อนคลายความเครียดให้เหมาะสมกับฤดูกาลขณะที่เขาดูการแข่งขันเทนนิส ได้เกิดแนวคิด ขึ้นว่า กีฬาเทนนิสเป็นกีฬาที่ต้องใช้อุปกรณ์ เช่น แร็กเกต ลูกบอล ตาข่ายและอุปกรณ์อื่น ๆ อีกมากกีฬาวอลเลย์บอลได้เผยแพร่เข้ามาในประเทศไทยสันนิษฐานได้ว่า เริ่มเล่นกันหลัง สงครามโลกครั้งที่ 2 ในหมู่ชาวจีนและชาวญวน พ.ศ. 2477 กรมพลศึกษา ได้จัดพิมพ์กติกา วอลเลย์บอลขึ้น โดย อาจารย์นพคุณ พงษ์สุวรรณ เป็นผู้แปลและในปีเดียวกันกรมพลศึกษา ได้เริ่มจัดให้มีการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงขึ้นเป็นครั้งแรก โดยใช้ระบบ ข้างละ 9 คนพ.ศ. 2500 ประเทศไทยได้จัดตั้งสมาคมกีฬาวอลเลย์บอลขึ้น โดยมี พลเอกสุรจิตร จารุเศรณี เป็น นายกสมาคมคนแรก เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2500 และได้เรียกชื่ออย่างเป็นทางการว่า สมาคมวอลเลย์บอลสมัครเล่นแห่งประเทศไทย (Amature Volleyball Association 0f Thailand) และจัดการแข่งขันโดยใช้ระบบ 12 คน (ข้างละ 6 คน) ประวัติวอลเลย์บอลไทย 1

ทีมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย เป็นทีมวอลเลย์บอลหญิงของ ประเทศไทยได้มีการพัฒนาฝีมือการเล่น จนสามารถเข้าร่วมการแข่งขันชิง แชมป์โลกได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1998 และ ค.ศ. 2002 ล่าสุดในปี ค.ศ. 2010 ก็สามารถเข้ารอบสุดท้ายได้ และได้สิทธิ์เข้าร่วมการ แข่งขันเวิลด์กรังปรีย์ในส่วนโคว์ต้าทวีปเอเชีย ได้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 เป็นต้น มาถึง ค.ศ. 2010 ยกเว้นปี ค.ศ. 2007 (ถอนทีมไปแข่งกีฬามหาวิทยาลัยโลกที่ ไทยเป็นเจ้าภาพ)ทีมวอลเลย์บอลหญิงของไทยได้พัฒนาการเล่นมาตลอดได้ อันดับ 3 การแข่งขันชิงชนะเลิศแห่งเอเชีย 2 ครั้งและสร้างประวัติศาสตร์เมื่อ สามารถเอาชนะทีมจีน 3 – 1 เซตเป็นแชมป์ทวีปเอเชียเป็นครั้งแรกในการ แข่งขันชิงชนะเลิศแห่งเอเชียในปี ค.ศ. 2009 ที่สนามกวนเงือ ประเทศ เวียดนามทำ ให้ได้โควตาทวีปเอเชียไปแข่งเวิลด์แกรนแชมป์เปี้ยนคัพในปี ค.ศ. 2009 2 วอลเลย์บอลหญิงไทย

กีฬาวอลเลย์บอล (Volleyball) นั้น ถือกำ เนิดขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ.1895 (พ.ศ.2438) โดย นายวิลเลียม จี. มอร์แกน (William G. Morgan) ผู้อำ นวยการฝ่ายพลศึกษาของสมาคม Y.M.C.A. (Young Men’s Christian Association) ประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ต้องการมีกีฬา สำ หรับเล่นในช่วงฤดูหนาวแทนกีฬากลางแจ้ง เพื่อออกกำ ลังกายและพักผ่อนหย่อนใจยาม หิมะตกโดย นายวิลเลียม จี. มอร์แกน เกิดไอเดียในการพัฒนากีฬาวอลเลย์บอลขึ้น ขณะที่ เขากำ ลังนั่งดูเทนนิส และเลือกนำ เอาตาข่ายกลางสนามของกีฬาเทนนิส มาเป็นส่วนประกอบ ในกีฬาที่เขาคิดค้น และเลือกใช้ยางในของลูกบาสเก็ตบอล มาเป็นลูกบอลที่ใช้ตีโต้ตอบกันไป มา แต่ยางในของลูกบาสเก็ตบอลกลับให้น้ำ หนักเบาจนเกินไป จึงเปลี่ยนไปใช้ลูกบาสเก็ตบอล แทน ซึ่งลูกบาสเก็ตบอลก็มีขนาดใหญ่และน้ำ หนักมากจนเกินไปอีก เขาจึงสั่งทำ ลูกบอลขึ้นมา ใหม่โดยเฉพาะ ในขนาดเส้นรอบวง 25-27 นิ้ว และกำ หนดน้ำ หนักไว้ที่ 8-12 ออนซ์ จากนั้น จึงตั้งชื่อกีฬาชนิดนี้ว่า มินโทเนตต์ (Mintonette)ต่อมา ชื่อของ มินโทเนตต์ (Mintonette) ถูกเปลี่ยนเป็น วอลเลย์บอล (Volleyball) หลังได้รับคำ แนะนำ จาก ศาสตราจารย์ อัลเฟรด ที เฮลสเตด (Professor Alfred T. Helstead) ในงานประชุมสัมมนาผู้นำ ทางพลศึกษาที่ วิทยาลัยสปริงฟิลด์ (Spring-field College) เมื่อปี ค.ศ.1896 (พ.ศ.2439) และกลายเป็น กีฬายอดนิยมในหมู่ประชาชนชาวอเมริกัน จนแพร่หลายออกไปทั่วโลก รวมทั้งมีการปรับปรุง และพัฒนาอยู่เป็นระยะ 3 ประวัติวอลเลย์บอลต่างประเทศ

ความมุ่งหมายของกีฬาวอลเลย์บอล คือ 1. เพื่อให้มีความรู้เกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของกีฬาวอลเลย์บอล 2. เพื่อให้มีความสามารถในการเล่นทักษะเบื้องต้นต่างๆ ของกีฬาวอลเลย์บอลอย่างถูกต้อง 3. เพื่อให้มีควมสามารถในการเล่นทีมได้อย่างถูกต้องและฉลาด 4. เพื่อให้มีความรู้ความเข้าใจในกติกาเกี่ยวกับการเล่นกีฬาวอลเลย์บอล 5. เพื่อส่งเสริมในการพัฒนาร่างกาย จิตใจ สังคม และอารมณ์ 6. เพื่อส่งเสริมให้มีนิสัยรู้จักการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน 7. ส่งเสริมให้เป็นคนมีน้ำ ใจนักกีฬา 8. เพื่อก่อให้เกิดความสนุกสนาน และเพลิดเพลินในการเล่นกีฬาวอลเลย์บอล 9. เพื่อปลูกฝังนิสัยให้รู้จักกการใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์โดยการเล่นกีฬาวอลเลย์บอล จุดมุ่งหมาย/จุดประสงค์ 4

5 นอกจากการมีความสามารถทางด้านทักษะในการเล่นวอลเลย์บอล ไม่ว่าจะเป็นการ เสิร์ฟ การตบ การอันเดอร์ การเซ็ต ที่จะต้องถูกฝึกฝนจนมีความชำ นาญหรือเกิดความเคยชิน แล้วนำ เอาทักษะที่ฝึกซ้อมมาใช้ประกอบการเล่นวอลเลย์บอลกับเพื่อนร่วมทีมให้มี ประสิทธิภาพยิ่งขึ้น จะทำ ให้เกิดความสนุกสนาน และร่างกายจะมีความอดทนและแข็งแรง มากยิ่งขึ้นด้วย อย่างไรก็ตามการที่นักกีฬาวอลเลย์บอลหรือคนที่จะเล่นวอลเลย์บอลด้วยการ มีทักษะในแต่ละด้านจากการฝึกจนสามารถปฏิบัติได้อย่างดีแล้วนั้น จะต้องอาศัยความ สามารถทางด้านร่างกายหรือสมรรถภาพทางกายที่ดีจึงจะทำ ให้สามารถควบคุมการจัดท่าทาง ให้ร่างกาย ให้มีความสมดุลเพื่อปฏิบัติแต่ละทักษะและเคลื่อนที่ไปในทิศทางหรือตำ แหน่งการ เล่นในสนามได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทักษะการเล่นของวอลเลย์บอล ทักษะพื้นฐาน 1. การอันเดอร์บอล (Passing / Forearm Pass) • ใช้แขนท่อนล่างในการรับลูกบอลจากการเสิร์ฟหรือการตบของฝ่ายตรงข้าม • ยืนในท่าที่มั่นคง ขาแยกออกจากกันเล็กน้อย และงอเข่าเล็กน้อย • แขนทั้งสองข้างเหยียดตรงและชิดกันเพื่อสร้างพื้นผิวรับลูกที่กว้าง เพื่อควบคุมทิศทางและ ความสูงของลูกบอล

6 2. การเซ็ตบอล (Setting) • ใช้ปลายนิ้วในการส่งลูกบอลให้กับผู้เล่นที่ตบ • ยืนในท่าที่มั่นคง ขาแยกออกจากกันเล็กน้อย และงอเข่าเล็กน้อย ยกแขนขึ้นเหนือศีรษะ และใช้ปลายนิ้วผลักบอลลอยขึ้นไปในอากาศและควบคุมลูกบอลให้ไปในทิศทางที่ต้องการ

3. การเสิร์ฟลูกบอล (Serving) • การส่งบอลให้ข้ามตาข่ายไปยังฝ่ายตรงข้าม โดยการแข่งขันจะเริ่มจากการเสิร์ฟเสมอ ซึ่ง สามารถแบ่งการเสิร์ฟออกเป็น 2 วิธี คือ การเสิร์ฟลูกมือบน (Overhand Serve) และการ เสิร์ฟลูกมือล่าง (Underhand Serve) • โดยยืนในท่าที่มั่นคงและใช้มือ สันมือ หรือท่อนแขนข้างที่ถนัดในการตีลูกบอลข้ามตาข่าย ไปฝ่ายตรงข้าม 7 4. การตบลูก หรือการโจมตี (Spiking) • การตบลูกเป็นการโจมตีเพื่อทำ คะแนน • โดยการกระโดดสูงให้แขนอยู่ในตำ แหน่งสูงเหนือศีรษะ ใช้ฝ่ามือตบลูกบอลให้ลอยข้าม ตาข่ายไปยังแดนตรงข้าม

8 5. การสกัดกั้น หรือการกระโดดบล็อก (Blocking) • เป็นการป้องกันการตบลูกของฝ่ายตรงข้าม • โดยยืนใกล้ตาข่ายและกระโดดพร้อมกับยกแขนขึ้นเพื่อสกัดกั้นลูกตบให้บอลตกลงบนพื้นใน แดนของฝ่ายตรงข้าม 6. การงัดบอล (Digging) • เป็นการกระโดดพุ่งไปรับลูกบอล เพื่อไม่ให้ลูกบอลสัมผัสพื้นในแดนตัวเอง ให้ลูกบอลลอย ขึ้นไปในอากาศเพื่อให้ผู้เล่นคนอื่นได้เล่นต่อ • โดยใช้แขนในการรับลูกบอลและงัดบอลให้ลอยขึ้นสูง

ผู้เล่นวอลเลย์บอล และตำ แหน่งต่างๆผู้เล่นวอลเลย์บอลจะมีตำ แหน่งยืนในสนาม 6 ตำ แหน่ง ดังนี้ กติกาวอลเลย์บอล มีอะไรบ้าง 1. Setter ตัวเซ็ต (Setter) มีหน้าที่ต่อบอลเพื่อทำ คะแนน ต้องปราดเปรียว ว่องไว 2. Opposite Hitter / Right Side Hitter ตัวตีตรงข้าม (Opposite Hitter) เป็นแนวหน้าป้องกันการรุกของคู่แข่ง อยู่บริเวณเสาอากาศ ด้านขวา คอยบล็อก และยังเป็นตัวเซ็ตสำ รองอีกด้วย 3. Middle Blocker หรือ Middle Hitter ตัวตีกลาง (Middle blocker หรือ Middle hitter) ผู้เล่นตำ แหน่งนี้ต้องรุกอย่างรวดเร็ว และ บล็อกดี ต้องขึ้นบล็อกคู่กัน ในทีมมักกำ หนดให้มีผู้เล่นตำ แหน่งนี้ 2 คน 4. Outside hitter หรือ Left side hitter ตัวตีด้านนอก หรือ ตัวตีด้านซ้าย (Outside hitter หรือ Left side hitter) มีหน้าที่ตีหัวเสา ทำ หน้าที่ บุกจากเสาอากาศด้านซ้ายมือ ตำ แหน่งนี้จะได้บอลจากตัวเซ็ตมากที่สุด และมักจะกำ หนดให้มีตำ แหน่ง นี้ 2 คน 5. Defensive Specialist Defensive Specialist อยู่ตำ แหน่งซ้ายสุดของแดนหลัง หรือด้านซ้ายของลิเบโร ทำ หน้าที่ ช่วยส่งบอลไปยังลิเบโร และเป็นตำ แหน่งที่ผู้เสิร์ฟกลับลงมาเล่นในสนาม 6. Libero ลิเบโร (Libero) หรือ ตัวเล่นอิสระ เป็นผู้เล่นที่เป็นตัวเซ็ตสำ รอง และคอยต่อบอล เมื่อเกม หยุด ลิเบโรสามารถเปลี่ยนตัวกับผู้เล่นแดนหลังได้โดยไม่ต้องแจ้งผู้จัดสิน และไม่นับรวมว่า เป็นการเปลี่ยนตัวของทีม แต่ลิเบโรไม่มีสิทธิ์บล็อก หรือตีบอลขณะบอลอยู่เหนือตาข่าย ตำ แหน่งลิเบโรจะใส่ชุดสีที่แตกต่างจากคนอื่นในทีม และไม่จำ เป็นต้องตัวสูง 9

ขั้นตอนการเล่นวอลเลย์บอล 1. กรรมการจะเสี่ยงทายแดนผู้เล่น เพื่อหาทีมที่เริ่มเล่นก่อน และเลือกฝั่งสนามก่อน 2. ทีมที่ได้เล่นก่อนต้องยืนเสิร์ฟด้านหลังเส้นหลังของสนาม 3. เมื่อทีมตรงข้ามรับบอลไม่ได้ โดยบอลตกอยู่ในแดนคู่แข่ง หรือคู่แข่งพยายามรับบอล แต่ บอลออกนอกสนาม เรียกว่า เอช (Ace) ทีมเสิร์ฟจะได้คะแนน 4. บอลต้องไม่ตกในแดนของตนเอง และผู้เล่นแต่ละทีมมีสิทธิ์ต่อบอลไม่เกิน 3 ครั้ง แล้วต้อง ส่งบอลไปทีมคู่แข่ง 5. ทีมที่ได้คะแนนจะเป็นทีมที่เสิร์ฟในรอบต่อไป 6. เมื่อทีมเสียคะแนน ก็ต้องเปลี่ยนตำ แหน่งเสิร์ฟในสนาม หมุนรอบตามเข็มนาฬิกา 2>1>6>5>4>3>2 ตามที่กล่าวไว้ข้างต้น 7. จบแต่ละเซ็ต จะเปลี่ยนแดน 1 ครั้ง ส่วนเซ็ตที่ 5 จะเปลี่ยนแดนเมื่อทีมใดทีมหนึ่งคะแนน ถึง 8 ก่อน ข้อห้ามของการเล่นวอลเลย์บอลซึ่งจะถือว่าผิดกติกา ผู้เสิร์ฟต้องไม่เหยียบเส้นหลังสนาม และผู้เล่นอื่นๆ ต้องยืนให้ถูกตำ แหน่ง ผู้เล่นตำ แหน่งอื่นๆ ต้องไม่ใช้เท้า หรือส่วนอื่นๆ ของร่างกายนอกจากมือและแขนรับ บอล ผู้เล่นต้องไม่สัมผัสตาข่าย แต่บอลสัมผัสตาข่ายได้ ผู้เล่นทีมเดียวกันต้องไม่บล็อก หรือรับบอลจากผู้เสิร์ฟทีมเดียวกัน ผู้เล่นตำ แหน่งลิเบโร และผู้เล่นแดนหลัง ไม่มีสิทธิ์กระโดดตีบอล หรือบล็อกบอล ยกเว้นว่าผู้เล่นแดนหลังกระโดดมาจากเส้น 3 เมตรเพื่อตีบอล 10

การเล่นกีฬาวอลเลย์บอล ต้องชนะ 3 เซ็ต จาก 5 เซ็ต เซ็ตที่ 1 ถึง 4 ทีมใดทำ คะแนนได้ 25 คะแนนก่อน จึงเป็นฝ่ายชนะในเซ็ตนั้น หากดได้คะแนน 24-24 จะต้องเล่นต่อไปจนกว่าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดนำ มากกว่าอีกฝ่าย 2 คะแนน เรียกว่า ดิวซ์ (Deuce) เซ็ตที่ 5 ทีมที่ทำ คะแนนได้ 15 คะแนนก่อน จะเป็นฝ่ายชนะในเซ็ตที่ 5 แต่ถ้าคะแนน 14-14 ต้องเล่นดิวซ์ การนับคะแนนวอลเลย์บอล 11

การบาดเจ็บจากการเล่นกีฬามี 3 ประเภท คือ 1 บารบาดเจ็บจากการเล่นกีฬาแบ่งตามระยะเวลาที่เกิด ได้แก่ การบาดเจ็บแบบเฉียบพลัน ทันทีทันใด ระยะเวลาไม่เกิน 3 สัปดาห์ การบาดเจ็บแบบกึ่งเฉียบพลัน ระยะเวลา 3 สัปดาห์ขึ้นไป แต่ไม่เกิน 3 เดือน การบาดเจ็บเรื้อรัง เป็นการบาดเจ็บต่อเนื่อง มีระยะเวลาเกิน 3 เดือนขึ้นไปเป็นแล้วไม่ หาย 2 การบาดเจ็บที่เกิดจากแรงกระแทกโดยตรง เรียกว่า การบาดเจ็บรุนแรง (Macro Trauma) เช่น ข้อเท้าแพลง ข้อเคลื่อน กระดูกหัก เป็นต้น 3 การบาดเจ็บแบบซ้ำ ๆ แต่ไม่รุนแรง เรียกว่า การบาดเจ็บเล็กน้อย (Micro Trauma) เป็น น้อย ๆ ซ้ำ ๆ หรือการใช้งานกล้ามเนื้อมากเกินไป (Overuse Injury) กลุ่มนี้จะค่อนข้างเรื้อรัง 12 บาดเจ็บจากการเล่นกีฬา

13 1 ข้อเท้าแพลง (Ankle Sprain) เป็นการบาดเจ็บที่พบบ่อยที่สุดในนักกีฬาวอลเลย์บอล พบ ได้ประมาณ 32% โดยส่วนใหญ่จะเกิดบริเวณหน้าเน็ตระหว่างการตบเมื่อลูกอยู่เหนือศีรษะ อย่างรุนแรง (Spike) หรือการสกัดกั้น (Blogging) 2 เส้นเอ็นรอบเข่าเคล็ด (Knee Sprain & Strain) พบได้ประมาณ 17% เป็นการอักเสบ แบบเรื้อรังของเอ็นลูกสะบ้าเข่าอักเสบ มีงานวิจัยที่น่าสนใจในการเก็บข้อมูลนักวอลเลย์บอล ระดับทีมชาติพบว่า นักวอลเลย์บอลทีมชาติที่เล่นมาแล้ว 10 ปี กระโดดไปแล้ว 2 ล้านครั้ง เฉลี่ยใน 1 วัน กระโดดประมาณวันละ 500 ครั้ง จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เกิดการบาดเจ็บบริเวณ ขา 3 การเคล็ดเคลื่อนของข้อต่อนิ้วมือ (Fingers Joint Sprain) พบได้ประมาณ 13% จาก การกระโดดรับลูกตบที่มีความเร็วมากกว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง รวมถึงบอลจากการจัมป์ เสิร์ฟ ถ้านิ้วมือไม่แข็งแรงจะเกิดการเคล็ดขัดยอกได้ หรือบางคนเกิดการเคลื่อน ฉีกขาด ผิด รูปได้ ซึ่งอาจพบในคนที่เพิ่งเริ่มเล่นวอลเลย์บอลใหม่ ๆ มากกว่าในมืออาชีพ ดังนั้นนักกีฬา วอลเลย์บอลที่เล่นกันหนัก ๆ จะต้องเซฟนิ้วอย่างดีเพื่อป้องกันการเคลื่อน โดยต้องใช้เทปพัน แบบที่ไม่ใช่ผ้ายืดและฝึกกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นของนิ้วมือให้แข็งแรง เพื่อรับแรงกดของ ลูกบอลที่มีความเร็ว 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงขึ้นไปให้ได้ 4 ปวดหลังส่วนล่าง (Lower Back Pain) พบได้ประมาณ 12% อาจร้ายแรงถึงขั้นกระดูกสัน หลังร้าว อาจมีการเคลื่อนไหวของกระดูกสันหลังมาก โดยเฉพาะตัวเซ็ต (Setter) ในทีม วอลเลย์บอลที่มีการเคลื่อนไหวของหลังบ่อยและมีอาการแอ่น เนื่องจากต้องเซ็ตหลายทิศทาง และตัวตบ (Spiker) ที่ต้องกระโดดแอ่นหลังบ่อย ๆ อาจทำ ให้กระดูกขยับและพับชนกันได้ หรืออาจเกิดจากการล้มกระแทกพื้นในสนามก็ได้เช่นกัน

14 5 เส้นเอ็นไหล่อักเสบหรือฉีกขาด (Shoulder Strain & Sprain) พบได้ประมาณ 12% เพราะกีฬาวอลเลย์บอลเป็นกีฬาที่ใช้แขนใช้มือตบ ใน 1 ฤดูกาลแข่งขัน ซึ่งใช้เวลาแข่งขัน ประมาณ 2 – 3 เดือนจะมีการตบโดยตัวตบ (Spiker) ด้วยแขนขวาหรือแขนซ้ายตามที่ถนัด จำ นวน 40,000 ครั้งต่อฤดูกาลแข่งขัน ซึ่งถ้าไม่แข็งแรงพอหรือเส้นเอ็นรอบ ๆ หัวไหล่มีการ บาดเจ็บและจำ เป็นต้องตบซ้ำ ๆ อาจทำ ให้เกิดการบาดเจ็บหรือฉีกขาด และนำ มาซึ่งความไม่ มั่นคงของข้อหัวไหล่ได้ รักษาการบาดเจ็บจากวอลเลย์บอล สำ หรับการรักษาอาการบาดเจ็บจากวอลเลย์บอลนั้นจะรักษาตามความรุนแรง โดยแบ่งออก เป็น บาดเจ็บเล็กน้อย (Mild Degree) อาจแค่ประคบเย็น ให้พัก รับประทานยา บาดเจ็บปานกลาง (Moderate Degree) ทำ กายภาพบำ บัด พักซ้อม บาดเจ็บรุนแรง (Severe Degree) ถึงขั้นฉีกขาดหรือเล่นไม่ได้เลย อาจต้องพิจารณาตรวจ เพิ่มเติม อาทิ ตรวจอัลตราซาวนด์เพื่อเช็กว่าเอ็นฉีกหรือมีปัญหาอะไรในข้อไหม อาจต้องทำ MRI เพื่อให้ได้รายละเอียดที่มากขึ้น เพิ่มความแม่นยำ ในการวินิจฉัย และพิจารณารักษาโดย การผ่าตัดต่อไป

15 ปฐมพยาบาลเบื้องต้นในผู้บาดเจ็บจากการเล่นกีฬา การปฐมพยาบาลเบื้องต้นในผู้บาดเจ็บจากการเล่นกีฬาสามารถใช้หลักการ Price ประกอบไปด้วย P (Protection) ป้องกันไม่ให้เกิดการบาดเจ็บซ้ำ ได้แก่ เฝือกอ่อน ไม้เท้า เป็นต้น R (Rest) พักในส่วนที่บาดเจ็บไม่ให้เกิดการบาดเจ็บมากขึ้น I (Ice) ใช้น้ำ แข็งประคบ เพื่อลดบวม ลดการอักเสบ ลดการเกร็ง ของกล้ามเนื้อ C (Compression) การรัดด้วยผ้ายืดเพื่อไม่ให้เกิดการบวม E (Elevation) ยกบริเวณที่บาดเจ็บให้สูงกว่าระดับหัวใจเพื่อลดบวม ของบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บ

บรรณานุกรม/เเหล่งอ้างอิง https://www.trueplookpanya.com/blogdiary/33229 ประวัติวอลเลย์บอลของประเทศไทย https://tipsuda321.wordpress.com ประวัติวอลเลย์บอลของต่างประเทศ https://www.milo.co.th/allทักษะการเล่นวอลเลย์บอล https://www.milo.co.th/all-blog/volleyball-rules กฎกติกาการเล่นวอลเลย์บอล การบาดเจ็บเเละการปฐมพยาบาลเบื้องต้น https://www.bangkokhospital.com/content/preventthe-5-most-common-injuries-in-volleyball C

ประวัติผู้จัดทำ ชื่อ นางสาวสุนิษา สุขตะเคียน ชื่อเล่น นุ๊กนิ๊ก ที่อยู่ หมู่บ้าน ราษฎร์พัฒนา ต.เมืองยาง อ.ชำ นิ จ.บุรีรัมย์ เบอร์โทรการติดต่อ 0616237470 ประวัติการศึกษา พ.ศ.2564 จบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านประคอง ปัจจุบันกำ ลังศึกษาอยู่มัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนชำ นิพิทยาคม D

https://heyzine.com/flip-book/b5e96848ab.html