51 อิบาระ : โอ้? บลัดดี้ แมรี่ไปไหนซะแล้ว? เมื่อกี้เธอวิ่งมาตรงนี้นี่นา... บลัดดี้ แมรี่อยู่ไหนครับ? บลัดดี้ แมรี่! เลิกแอบแล้วออกมาเดี๋ยวนี้นะครับ! อิบาระ : ( เธอหายไปแล้ว... หนีไปงั้นเหรอ? ) ( ไม่ เป็นไปไม่ได้ ผมยืนอยู่หน้าประตูนี้มาตลอด และนี่เป็น ทางออกเดียว ) ( แต่ถ้างั้น เธอจะไปไหนได้ล่ะ… ) ( ...! พุ่มไม้ตรงนั้นมีเสียงกรอบแกรบเบาๆ ด้วย ) อิบาระ : เจอตัวแล้ว บลัดดี้ แมรี่! จริงๆ เลยนะครับ อย่าทำให้ ผมเป็นห่วงแบบนี้สิ อย่างที่ว่ากันว่าหมาจะลักษณะคล้ายกับเจ้าของ คุณนี่เป็นอิสระ เหมือนกับเจ้าของ…ฝ่าบาทฮิโยริเลยนะครับ ...? ทำไมไม่ลุกขึ้นล่ะครับ? อิบาระ : ( เธอดูเหนื่อยมาก...และก็หายใจหนักมากด้วย ) อิบาระ : เป็นอะไรรึเปล่าครับ? ทำใจดีๆ นะครับ บลัดดี้ แมรี่!
52 ยูซึรุ : —อิบาระ อิบาระ : ยูซึรุ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่… ยูซึรุ : กระผมกำลังอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องส่วนกลางแล้วได้ยิน เสียงของคุณ กระผมก็ก็เลยมาที่นี่เพื่อตรวจสอบน่ะครับ หายากนะครับที่คุณจะตะโกนในระดับเสียงนี้ เกิดอะไรขึ้นเหรอ ครับ? อิบาระ : ...ไม่รู้สิครับ จู่ๆ บลัดดี้ แมรี่ก็กลายเป็นแบบนี้ ผมแค่ฝึกเธอเท่านั้นเองนะ… ยูซึรุ : แบบนี้นี่เอง… กระผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ แต่เธออาจจะออก กำลังกายมากเกินไปรึเปล่าครับ? อิบาระ : จะบอกว่าเป็นความผิดของผมงั้นเหรอครับ? การออก กำลังกายในระดับนั้นควรเป็นเรื่องง่ายๆ สำหรับสุนัขนะครับ ยูซึรุ : อาจจะง่ายสำหรับสุนัขทหารครับ แต่หนักเกินไปสำหรับ สุนัขบ้าน กระผมเข้าใจความรู้สึกของคุณนะครับ กระผมเองก็เคยทำ
53 ให้คิง— สุนัขของตระกูลฮิเมะมิยะ— มีอาการเหนื่อยล้าเรื้อรัง เช่นกัน อิบาระ : ... น่ารำคาญจริงๆ ที่ได้รู้ว่าผมทำผิดแบบเดียวกับคุณ ยูซึรุ : ตอนนี้ต้องทำอะไรสักอย่างนอกจากปล่อยให้ความรู้สึก ส่วนตัวเข้ามาขัดขวางนะครับ การปล่อยให้เธอพักผ่อนที่นี่อาจช่วยได้ แต่กระผมคิดว่าคุณควร พาเธอไปหาสัตวแพทย์ดีกว่าครับ อิบาระ : คุณไม่จำเป็นต้องสอนผมเรื่องนั้นหรอกครับ... ไปกัน เถอะครับ บลัดดี้ แมรี่ ++
54 <ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา> รินเนะ : หืมม~ จำได้ว่ามันควรจะอยู่ใกล้ๆ เตียงสิ... โอ้ อยู่ นั่นเอง บลูแมรี่จัง มานี่สิ... มาเล่นตุ๊กตาของยักษ์ที่ชื่ออะไรก็ไม่รู้นี่กัน เถอะ อิบาระ : ยักษ์ที่ชื่ออะไรก็ไม่รู้... อ่า คุณหมายถึงไอโซพอดยักษ์ น่าขนลุกที่ต่างจากตุ๊กตายัดนุ่นทั่วไปนี่น่ะเหรอครับ ช่วยมาเล่นกับเธอวันอื่นเถอะครับ เธอเหนื่อยและเพิ่งกลับจาก โรงพยาบาลสัตว์
55 อิบาระ : ( ยูซึรุพูดถูก… เธอเหนื่อยเพราะออกกำลังกายมาก เกินไป ) ( เธอฉีดวิตามินเข้าไปแล้ว และพวกเขาบอกว่าถ้าได้พักสักคืน เธอจะหายดี... ) คานาตะ : อ่า เพราะแบบนั้นเธอถึงได้ “หมดแรง” สินะ วิธีที่ดีที่สุดในการฟื้น "พลังงาน" คือการกิน "ปลาสองน้ำ" "ครีบหางโบนิโต" เต็มไปด้วย "สารอาหาร" นะ เอ้า กินซะหน่อย สิ ♪ อิบาระ : ( คิดว่าเธอจะสบายใจถ้าได้อยู่ในห้องที่มีกลิ่นของ เจ้าของ ผมก็เลยมาที่หอพักของฝ่าบาทฮิโยริ แต่…) ( ผมไม่มีทางทิ้งเธอไว้กับสองคนนี้แน่…) อิบาระ : คุณให้ปลาดิบกับเธอแค่ครีบหางงั้นเหรอครับ... ฮ่าๆๆ ! โอ้ ตลกจริงๆ! คานาตะ : ไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะ「ครีบหาง」 มี「อิมิดาโซล ไดเปปไทด์」—
56 อิบาระ : โอ๊ะ ช่วยเงียบทีครับ! ผมคิดว่าบลัดดี้ แมรี่มีบางอย่าง จะพูดครับ มีอะไรเหรอครับ? อืมม อื้ม... แบบนี้นี่เอง... นอนที่นี่มันหลับ ยากใช่ไหมครับ? ผมซาบซึ้งมากสำหรับความมีน้ำใจของพวกคุณสองคนนะครับ แต่เธอบอกมาแบบนั้น ผมต้องไปแล้วล่ะครับ~! รินเนะ : หืม? แต่บลูแมรี่จังยังไม่ได้พูดอะไรเลยนี่ อิบาระ : เธอพูดครับ ผมเข้าใจเธอได้เพราะเราเชื่อมต่อกันทาง กระแสจิตครับ! ขอบคุณสำหรับเวลาอันมีค่าของพวกคุณนะครับ! ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีครับ~! ++
57 อิบาระ : ฮ่า... ในที่สุดก็หนีออกจากห้องนั้นได้แล้ว แต่ตอนนี้ควร ทำยังไงต่อดี… ผมไม่ค่อยเชื่อใจรูมเมทของตัวเองมากนักเลยพาเธอไปอยู่ตรงนั้น ไม่ได้ แต่การย้ายไปมาบ่อยเกินไปคงทำให้เธอเครียดแน่ๆ ++
58 สึมุกิ: —เข้าใจแล้วครับ เรื่องเป็นแบบนี้นี่เอง มาจัดเตียงให้บลัดดี้ แมรี่นอนหลับสบายกันเถอะครับ อิบาระ : อ่า ไม่เป็นไรครับ ผมทำเองได้ สึมุกิ: เราควรช่วยเหลือกันเวลาที่เจอเรื่องลำบาก ดังนั้นให้ผม ช่วยเถอะนะครับ คงจะเหนื่อยกับการเดินไปมาระหว่างหอพักกับ โรงพยาบาลสัตว์สินะครับ ซาเอกุสะคุง อิบาระ : ( ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นซะหน่อย แต่…)
59 อิบาระ : เข้าใจแล้วครับ ผมจะยอมรับข้อเสนอของคุณด้วยความ ขอบคุณแล้วกันครับ มิโดริ: ... อืม ผมควรจะทำอะไรเพื่อเธอด้วยสินะครับ… เอ่อ... ถ้าต้องการผ้าห่มเพิ่มล่ะก็บอกได้เลยนะครับ ผมให้ยืมของ ผมได้… อิบาระ : ช่วยได้มากเลยล่ะครับ ขอบคุณมากครับ มิโดริ: ไม่เป็นไรครับ... หวังว่าบลัดดี้ แมรี่จะดีขึ้นเร็วๆ นะครับ เท็นมะคุงทำไมเงียบไปนานเลยล่ะ? ฉันคิดว่านายคงตื่นเต้นแล้ว พูดประมาณว่า "ว้าว เจ้าหมาน้อย~" ซะอีก นายไม่ได้กลัวหมาใช่ไหม...? มิตสึรุ : เปล่า ฉันแค่พยายามไม่ตื่นเต้นเวลาอยู่กับเธอมากเกินไป น่ะ ถ้าแดชอย่างบ้าคลั่งล่ะก็ เธอคงพักผ่อนไม่ได้แน่ ถ้าเธออาการดีขึ้นแล้ว เราไปแดชรอบๆ ลานด้วยกันนะ! มิโดริ: งี้นี่เอง ใจดีจังเลยนะ มิตสึรุ : อื้อ ฉันน่ะดีที่สุดเลย! อะแฮ่ม…☆
60 อิบาระ : ( คิดว่าคุณเท็นมะจะโวยวายซะอีกและผมก็วางแผนที่ จะเตือนเขาแล้วด้วย แต่ดูเหมือนว่าจะคิดมากไปเองสินะ ) ( ที่นี่คุณน่าจะพักผ่อนได้สบายนะครับ —ผมหวังว่าคุณจะดีขึ้น ไวๆ นะครับ บลัดดี้ แมรี่ ) ˏˋ°•*⁀➷──────────── •
61 :: Autumn : Frontline Watchdogs :: เพลงวอลทซ์ของสุนัขจรจัด / EP 7 <วัยเด็กของซาเอกุสะ อิบาระ บนสนามฝึกซ้อมของบริษัททหารเอกชน> อิบาระ : ( ถึงที่หมายแล้ว ฉันได้รับคำสั่งให้รอตรงนี้จนกว่า เป้าหมายจะมาถึง…) ( ทั้งเหนื่อยทั้งหิว อยากกวาดล้างเป้าหมายทั้งหมดให้เร็วที่สุด
62 แล้วกลับไปนอนซะที….) (... หืม? มีบางอย่างสะกิดเท้า? ) อิบาระ : ใครน่ะ?! …อ๊ะ หมาน่ะเอง... อาหารเหรอ? แกเอาอาหารมาให้เพราะฉันดูหิวงั้น เหรอ? นี่ฉันถูกหมาสงสารเอาเหรอเนี่ย... น่าขายหน้าจริงๆ ... ใครจะไป กินของแบบนั้นกัน? แกกำลังรบกวนการฝึกของฉันอยู่นะ! ไปอยู่ห่างๆ ไป๊ ชิ่ว ชิ่ว!
63 อิบาระ : …ทำไมแกถึงมาเกาะติดฉันนักล่ะห๊ะ? นี่ ไปให้พ้นนะ! ฮึ้ยยยย!? อ๊ากกก~ อย่ามาเลียหน้าฉันนะ...! ++ อิบาระ : ( อ-อึ่ก... แก้มรู้สึกเปียกๆ อุ่นๆ …) อิบาระ : …ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าใบหน้าของผมจะถูกเลียทั้งใน ความฝันและความเป็นจริงไปพร้อมๆ กัน อรุณสวัสดิ์ครับบลัดดี้ แมรี่ ดีใจที่เห็นคุณสบายดีแล้วนะครับ หิวเหรอครับ? ผมจะให้อาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการตามที่ สัตวแพทย์สั่ง—โอ๊ะ?
64 ไม่อยู่ที่นี่… เผลอทิ้งไว้ที่ห้องส่วนกลางรึเปล่านะ ดูเหมือนคุณจะอารมณ์ดีแล้วสินะครับ งั้นเราไปทานข้าวด้วยกัน ดีกว่าครับ ++ อิบาระ : แน่ใจเหรอครับว่าจะกินเยอะๆ ในตอนเช้า …ก็นะ ไม่ หิวก็คงดีจะดีกว่า ผมดีใจที่คุณรู้สึกดีขึ้นแล้วนะครับ หากเกิดอะไรขึ้นกับคุณล่ะก็ ฝ่าบาทฮิโยริคงไม่มีวันให้อภัยผมแน่ อิบาระ : ฮ้าวววว…
65 ยูซึรุ : …โอ้? หายากเลยนะครับที่ได้เห็นคุณหาวแบบนี้ อรุณสวัสดิ์ครับ ฮ่ะๆ ช่างเป็นฉากที่สันติจริงๆ นะครับ อิบาระ : ยูซึรุ… ยูซึรุ : ดูเหมือนคุณจะสงสัยว่าทำไมกระผมถึงมาที่นี่สินะครับ … กระผมเป็นห่วงว่าเธอเป็นไงบ้างจึงไปที่หอพักของคุณแต่คุณก็ไม่อยู่ แล้ว— กระผมคิดว่าคุณอาจจะอยู่ที่ลานของหอก็ได้ แต่ก็มาเจอคุณที่นี่ ระหว่างทาง อิบาระ : …ฮึ่ม คิดว่าจะได้หัวเราะเยาะกับใบหน้าที่ไม่สงบและ กระสับกระส่ายของผมงั้นเหรอครับ? ขอโทษนะครับ แต่อย่างที่คุณเห็น บลัดดี้ แมรี่หายดีแล้วครับ ยูซึรุ : ไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงได้ระแวงนัก...แต่กระผมก็โล่งใจที่เห็น ว่าพวกคุณสองคนไม่เป็นไร ปกติคุณมักจะเล่นกลอุบาย แต่พอถึงเวลาที่ต้องเจอเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้กลับทำอะไรไม่ถูก… ในฐานะ「ครูฝึก」เก่าของนาย … ฉันทนมองไม่ได้จริงๆ
66 อิบาระ : ฮ่าๆๆๆ ☆ ผมควรจะควักตาคุณออกดีไหมครับจะได้ ไม่ต้องมองผมอีก? ยูซึรุ : ก็ลองดูสิ รับประกันได้เลยว่าฉันคงปลิดชีวิตนายได้ก่อนที่ นายจะมาถึงตัวฉันซะอีก อ๊ะ สุนัขกำลังมาทางนี้แล้ว... ทำไงดีครับ? อิบาระ : ผมคิดว่าเธอคงอยากให้คุณพาเธอเดินเล่นน่ะครับ อยากไปไหมครับ? โอ๊ะ ทีนี้เธอมาทางนี้แล้ว... หรือว่าอยากให้ผมไปด้วยครับ? โปรดยกโทษให้ผมด้วยที่ต้องขอปฏิเสธ... โปรดให้ยูซึรุพาเดิน เล่นเถอะครับ ยูซึรุ : ...ดูเหมือนเธอจะอยากให้คุณไปด้วยจริงๆ เราไปด้วยกันดี ไหมครับ? อิบาระ : อ่า ก็ได้... แค่ครั้งนี้เท่านั้นนะครับ ยูซึรุ : ฮ่ะๆ ดูเหมือนว่าคุณจะถูกสุนัขตัวนี้บงการแล้วนะครับ
67 อิบาระ : เธอเป็นสุนัขอันเป็นที่รักของฝ่าบาทฮิโยริ ดังนั้นผมควร ดูแลเธออย่างดี แล้วก็นะยูซึรุ... เธอชื่อบลัดดี้ แมรี่ครับ ยูซึรุ : หืมม…? อิบาระ : บลัดดี้ แมรี่คือชื่อของเธอ การเรียกเธอว่า 「สุนัข」 เป็นเรื่องหยาบคายครับ ผมพูดถูกไหมครับ บลัดดี้ แมรี่? ˏˋ°•*⁀➷──────────── •
68 :: Autumn : Frontline Watchdogs :: เพลงวอลทซ์ของสุนัขจรจัด / EP 8 ฮิโยริ: กลับมาแล้ว! บลัดดี้ แมรี่ที่น่ารักของผม มานี่สิ มานี่มา! เจ้านายของเธอกลับมาแล้ว! อิบาระ : ยินดีต้อนรับกลับครับฝ่าบาท! ซาเอกุสะ อิบาระรอคุณ มาทั้งวันเลยล่ะครับ! วันทยาหัตถ์~☆ ฮิโยริ: อื้ม-อื้ม! ในที่สุดผมก็ได้กลับมาซะที! อยากจัดปาร์ตี้ฉลอง เลยล่ะ!
69 จุน : ปาร์ตี้… ไม่มากไปเหรอครับ...? รุ่งพี่นางิเองก็ช่วยดูแลแมรี่ด้วยใช่ไหมครับ? ขอบคุณที่ช่วยนะครับ หวังว่าเธอจะไม่สร้างปัญหาให้ทั้งสองคน นะ ทุกอย่างโอเคไหมครับ? นางิสะ : …อืม บลัดดี้ แมรี่เป็นเด็กดีจริงๆ … ฉันสนุกกับช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเธอและช่วงเวลาเหล่านั้นก็มี ความหมายสำหรับฉัน ฮิโยริ: นางิสะคุงดูมีความสุขนะ! พอเธอยิ้มออกมาผมก็มี ความสุขเหมือนกัน! ผมอยากฟังว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างตอนที่ผมไม่อยู่! จุนคุง ช่วยชง ชาให้หน่อยได้ไหม? จุน : คร้าบๆ เรายังกินขนมที่เป็นของฝากพวกนี้ไปพร้อมกับชา ของเราได้ด้วยนะ มันเป็นแครกเกอร์ข้าวเกรียบที่ราดด้วยจิงจูฉ่าย อร่อยมากเลย ล่ะครับ~
70 นางิสะ : ... รสชาติจะเป็นยังไงนะ อยากลองแล้วสิ ช่วยเล่าทริปของนายให้เราฟังด้วยได้ไหมฮิโยริคุง? ฉันอยากฟัง สิ่งที่นายเห็นและเจอมาน่ะ ฮิโยริ: ได้อยู่แล้ว! ผมจะเล่ารายละเอียดที่น่าตื่นเต้นของการ ผจญภัยของเราให้พวกเธอฟังเอง! นางิสะ : ... การผจญภัย? แต่พวกนายไปชนบทกันไม่ใช่เหรอ? จุน : ใช่ครับ แต่เจ้านี่กลับหลงทางอยู่บนภูเขาหลังฟาร์มที่เราพัก อยู่ แต่มันก็แค่ประมาณชั่วโมงเดียวเท่านั้นครับ~ แล้วขณะที่เรากำลังตามหาเขาอย่างสิ้นหวัง เขาก็กำลังสนุกอยู่ กับการเล่นน้ำพุที่ไปค้นพบมาอยู่… ฮิโยริ: นั่นเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่เลยนะ แม้แต่ชาวบ้านก็ยังไม่รู้ เรื่องนี้! ผมก็เลยตั้งชื่อมันว่า「น้ำพุของฮิโยริ」! …สักวันหนึ่งผมอยากพา เธอไปที่นั่นนะ นางิสะคุง! ++
71 อิบาระ : (... ในที่สุด ภาระบนบ่าของก็ออกไปซะที) ( ผมดูแลสัตว์มามากพอแล้ว คงต้องหาพี่เลี้ยงสัตว์เลี้ยงที่พอจะ จัดการกับสถานการณ์ฉุกเฉินได้จะได้ไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ แบบนี้อีก ) ยูซึรุ : อิบาระ ทำได้ดีมากครับ อิบาระ : ...อี๋ อึ่ก แล้วทำไมผมต้องได้รับคำชมจากคุณล่ะครับ? ยูซึรุ : เพราะกระผมเห็นว่าคุณทำงานหนักแค่ไหนไงครับ คุณ สมควรได้รับคำชมเล็กๆ น้อยๆ แม้จะเป็นแค่พอเป็นพิธีก็ตาม ♪
72 คุณได้ใช้เวลาอยู่กับสุนัข—อยู่กับบลัดดี้ แมรี่แล้ว ตอนนี้อยากมี สัตว์เลี้ยงบ้างไหมครับ? อิบาระ : ...อาจเป็นความคิดที่ดีครับ สุนัขเป็นสัตว์ที่เชื่อฟังและ หากได้รับการฝึกฝนอย่างถูกต้อง สุนัขพันธุ์ที่มีความสามารถจะช่วย เราได้ในกรณีฉุกเฉินครับ แต่เราไม่มีทางรู้ว่าเมื่อไรที่「สุนัขสองหัว」จะกัดเรากลับ ดังนั้น ควรเตรียมตัวให้พร้อมจะดีกว่าครับ แต่ตอนนี้ผมจะไม่คิดถึงเรื่องนั้น ผมค่อนข้างยุ่งกับงานไอดอล และหน้าที่รองผู้อำนวยการ ดังนั้นผมจึงไม่มีเวลายุ่งเรื่องสัตว์มาก นักครับ การบงการมนุษย์สนุกกว่าสุนัขมากครับ ยูซึรุ : ถึงอย่างนั้น คุณกับสุนัขก็ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดีเลยใช่ไหม ครับ? อิบาระ : ... ฮึ่ม เธอแค่ตัดสินใจเข้ามาหาผมด้วยตัวเอง ก็แค่ ธรรมชาติของสุนัขเท่านั้นครับ
73 อิบาระ : ( มักพูดกันว่า "สุนัขเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์" แต่ สำหรับผมแล้ว เพื่อนที่ดีที่สุดของผมก็คือตัวผมเอง ) ( ใช่แล้ว ผมไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนั้น ผมต้องมีสมาธิและต่อสู้ใน สนามรบเพื่ออนาคตที่สดใส! ) ( ผมจะใช้ทุกอย่างที่ใช้ได้เพื่อความอยู่รอดและเติบโต! ) ( แทรกซึม โจมตี พิชิต~☆ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...☆ ) ˏˋ°•*⁀➷──────────── •