๗ เรื่องรักหลากรสจากวรรณคดีไทย ที่อยากบอกต่อในวันแห่งความรัก Valentine's Day
พระราชนิพนธ์ ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ความเอยความรัก เริ่มสมัครชั้นต้น ณ หนไหน เริ่มเพาะเหมาะกลางหว่างหัวใจ หรือเริ่มในสมองตรองจงดี แต่งโดย สุนทรภู่ เขาย่อมเปรียบเทียบความว่ายามรัก แต่นํ้าผักต้มขมชมว่าหวาน ครั้นจืดจางห่างเหินไปเนิ่นนาน แต่นํ้าตาลก็ว่าเปรี้ยวไม่เหลียวแล เวนิสวาณิช พระอภัยมณี นางละเวงพูดถึงความรักได้ตรง เผงโดนใจที่สุด ความรักนั้นมีอํานาจ อย ่างน ่าเหลือเชื ่อในการครอบงํา ความคิด เราพร้อมมองข้ามสิ่งแย่ ๆ ไม่ดีในวันที่ยังรัก แต่หากวันใดหมด รัก ต่อให้สิ่งนั้นดีเราก็คงมองไม่เห็น นอกจากความขมขื ่นกลืนไม ่ลงอีก ต่อไป “ความรัก” นั้นเกิดขึ้นที่สมอง หรือหัวใจ หากตอบตามหลัก วิทยาศาสตร์แน่นอนว่าระบบสั่งการ ความคิดต้องอยู่ที่สมอง แต่หลาย ๆ ครั้งเราก็พบว่า “ความรัก” ก็ทําให้เรา ตัดสินใจหลาย ๆ ครั้งที่ขัดเเย้งกับ ความคิดเราเสมอ อย่างที่พูดว่า “ทําตามหัวใจ”
ไม่เมาเหล้าแล้วแต่เรายังเมารัก สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป แต่เมาใจนี้ประจําทุกคํ่าคืน พระราชนิพนธ์ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย แล้วว่าอนิจจาความรัก พึ่งประจักษ์ดั่งสายนํ้าไหล ตั้งแต่จะไหลเชี่ยวเป็นเกลียวไป ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา นิราศภูเขาทอง อิเหนา บางครั ้งความรักก็ เหมือนสายนํ้า หากผ่าน เลยไปแล้ว ก็ไม่อาจหวน คืนมาอีก แต่งโดย สุนทรภู่ เมาเหล้าตื่นมาก็ยังสร่าง หาย แต่หาก “เมารัก” แล้ว คง ไม ่มียาใดถอนได้หรอก จริง ไหม?
อันของสูงแม้ปองต้องจิต ถ้าไม่คิดปีนป่ายจะได้ฤๅ มิใช่ของตลาดที่อาจซื้อ ฤๅแย่งยื้อถือได้โดยไม่ยอม พระราชนิพนธ์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว " จบ บทประดิษฐแกล้ง กล่าวกลอน เรื่อง หลากเล่นลคร ก็ได้ เงาะ ก็อยเกิดในดอน แดนพัท ลุงแฮ ป่า เปนเรือนยากไร้ ย่อมรู้รักเป็น ” ท้าวเเสนปม เงาะป่า เรื่องเงาะป่า ความรักมาเป็น แก ่นหลักสําคัญของเรื ่อง เพื ่อที่ อยากจะแสดงให้เห็นถึงความเท่า เทียมกันขอ งชนช าติเผ ่ าพันธุ์ แม้ว่าพวกเงาะจะเป็นชนเผ่าเล็ก ๆ ที ่เ ติ บ โ ต แ ล ะ อ า ศั ย อ ยู ่ ใ น ป ่ า ก็สามารถมีความรักเหมือนปุถุชน คนเราทั่วไปเช่นกัน พระราชนิพนธ์ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ท้าวแสนปม คือภาพของความ อัปลักษณ์ด้านรูปรักภายนอก แต่อยาก ที่เขาว่า ของแม้อยู่สูง ถ้าอยากได้ ไม่ พยายามปีนป่ายขึ้นไปจะได้ครอบครอง หรือ ความรักก็เช่นกัน ความรักเป็นสิ่ง มีค่า บางครั้งต้องแลกมาด้วยความมานะ พยายาม ไม่มีทางได้มาอย่างง่ายดาย
ทุกข์ก็เพราะรัก สุขก็เพราะรัก : มัทนะพาธา ตํ า น า น รั ก ด อ ก กุ ห ล า บ ‘มัทนะพาธา’ เรื่องนี้จบเศร้าเพราะ สุดท้ายคนสองคนที่รักกันก็ไม่อาจ ครองคู่กันได้ได้เห็นภาพความรัก ของคนสองคนที่ยามมีรักก็สุขมาก แต่เมื่อทุกข์ก็เจ็บมากเช่นกัน “ จริงนา, เห็นว่าไร้ ประโยชน์เปล่ามิชอบกล ความรักเหมือนโรคา บันดาลตาให้มืดมน ไม่ยินและไม่ยล อุปะสัคคะใดใด ความรักเหมือนโคถึก กําลังคึกผิขังไว้ ก็โลดจากคอกไป บ ยอมอยู่ ณ ที่ขัง ถึงหากจะผูกไว้ ก็ดึงไปด้วยกําลัง ยิ่งห้ามก็ยิ่งคลั่ง บ หวนคิดถึงเจ็บกาย ดังนี้พยายาม จะห้ามปรามนางโฉมฉาย คงมีแต่ผลร้าย และปราศจากซึ่งผลดี” มัทนะพาธา จากข้างต้นเป็นตอนที ่พระฤาษีกาละทรรศินเปรียบเทียบความรัก ระหว่างนางมัทนากับท้าวชัยเสนให้ศุภางค์ได้ฟังว่าคนทั้งสองกําลังตกอยู่ใน ห้วงแห่งรัก เมื่อได้รักก็มีความสุข ต่อให้เอาอะไรมาฉุดมาห้ามก็ไม่เป็นผล